De situatie in het Midden-Oosten; Brief minister inzake aanpak verspreiding massavernietigingswapens Zuid-Azië en Midden-Oosten, inclusief Iran
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 23432, nr. 27

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

27-09-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

23432 nr. 27

03-09-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI. Inleidende samenvattingII. Aanpak van de proliferatie van MVWII.a. Beïnvloeding van de politieke motieven van
landen die prolifererenII.b. Verdere uitbouw en bestendiging van de non-proliferatie-
en ontwapeningsverdragenII.c. Strikte handhaving exportcontroleregimesII.d. (Politieke) beïnvloeding van leverancierlandenII.e. NAVOIII. Nadere reactie op de notitie «Massavernietigingswapens
in Iran»OndertekeningBIJLAGE
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 23432Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 28 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
23 432De situatie in het Midden-Oostennr. 27BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKENAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 3 september 1999Onder verwijzing naar de brief van de Griffier van de vaste kamercommissie
voor Buitenlandse Zaken uwer Kamer, d.d. 5 augustus 1999, (zie bijlage), waarbij
gevoegd een notitie van de VVD Tweede Kamerfractie getiteld «Massavernietigingswapens
in Iran» heb ik de eer u, mede namens de Minister van Defensie, hierbij
een reactie te doen toekomen. De in de notitie vermelde feiten kunnen door
de regering niet in het openbaar worden getoetst. De Wet op de Inlichtingen-
en Veiligheidsdiensten laat een dergelijke openbare beoordeling niet toe.
Vanzelfsprekend ben ik bereid om met uw kamer in besloten overleg nader te
spreken. I. Inleidende samenvattingNaar aanleiding van de notitie van de Tweede Kamerfractie van de VVD over
«Massavernietigingswapens in Iran» wordt in deze brief uiteengezet
met welk beleidsinstrumentarium proliferatie van massavernietigingswapens
(MVW) zowel wereldwijd wordt aangepakt, als ten aanzien van Zuid-Azië
en het Midden-Oosten, inclusief Iran. Vorig jaar werd uitgebreid op deze materie
ingegaan met een notitie (vergaderjaar 1997–1998, 26 051, nr. 1)
over de proliferatie van nucleaire, biologische en chemische wapens en de
consequenties daarvan voor de krijgsmacht. Ook in de Hoofdlijnennotitie (vergaderjaar
1998–1999, 26 382, nr. 1) wordt ingegaan op het veiligheidsrisico
dat uitgaat van de verspreiding van MVW. De notitie van de Tweede Kamerfractie
van de VVD over «Massavernietigingswapens in Iran» onderstreept
de aanhoudende zorg die leeft in de Kamer en is een welkome bijdrage aan het
debat over dit onderwerp.Het beleidsinstrumentarium om proliferatie te voorkomen en tegen te gaan
bestaat uit de beïnvloeding van de politieke motieven van landen die
prolifereren, versterking van het Non-Proliferatieverdrag, het Chemische Wapensverdrag
en Biologische Wapensverdrag, strikte handhaving van exportcontroleregimes
zoals de Nuclear Suppliers Group, de Australia Group en het Missile Technology
Control Regime en (politieke) beïnvloeding van (potentiële)
leverancierlanden, zoals Rusland en Noord-Korea. De regering zet deze instrumenten
zowel bilateraal als in EU-verband actief in.De proliferatie van massavernietigingswapens valt ondanks het bestaande
wereldwijde non-proliferatieregime niet volledig uit te bannen. In het geval
van Iran houdt de regering ernstig rekening met de mogelijkheid dat het land
thans – of in de nabije toekomst – over MVW en overbrengingsmiddelen
beschikt. Dit leidt mogelijk tot destabilisatie. Een eventueel gewapend conflict
in de regio zal zeer ernstige humanitaire gevolgen hebben. De verspreiding
van MVW in de toch al gecompliceerde regionale situatie waarin Iran zich bevindt
dient te worden tegengegaan. Maar ook vanuit een Europees veiligheidsbelang
zal de regering, ook in EU-verband, het huidige beleid t.a.v. van non-proliferatie
onverminderd voortzetten en hoog op de politieke agenda te houden. De vraag
of er militaire mogelijkheden zijn om de aanwezigheid en ontwikkeling van
MVW en hun overbrengingsmiddelen tegen te gaan wordt in het specifieke geval
van Iran ontkennend beantwoord. De suggestie in de VVD-notitie om de toeleverende
landen een perspectief te bieden teneinde de export van kennis en materieel
naar Iran tegen te gaan, acht ik waardevol en verdient nadere uitwerking.
Tot slot deelt de regering de opvatting van de overige EU-landen dat bij de
huidige stand van zaken positieve ontwikkelingen in het Iraanse beleid beter
kunnen worden bereikt door middel van dialoog dan door een beleid van isolering. II. Aanpak van de proliferatie van MVWDe regering hanteert verschillende beleidsinstrumenten om de proliferatie
van MVW en de effecten daarvan te bestrijden (zie II a tot en met II e). De
aanwezigheid van MVW en hun overbrengingsmiddelen dragen aanzienlijk bij tot
het voortduren van de instabiliteit in het Midden-Oosten en Zuid-Azië.
Beïnvloeding van de politieke motieven die landen aanzetten tot proliferatie
is moeilijk.Het onderlinge wantrouwen tussen de landen in de regio blijkt onder meer
uit het gegeven dat de defensie-uitgaven als percentage van het BNP tot de
hoogste ter wereld behoren. Daarentegen waren volgens het Stockholm International
Peace Research Institute (SIPRI) in 1996 de Iraanse defensie-uitgaven met
2.5% van het BNP beduidend lager dan die van een aantal andere landen in de
regio. II.a. Beïnvloeding van de politieke motieven van
landen die prolifererenZowel bilateraal als in EU-verband wordt tegenover de Iraanse autoriteiten
de bezorgdheid uitgesproken over aanhoudende berichten dat Iran MVW en overbrengingsmiddelen
tracht te ontwikkelen of te verwerven. Zoals ook aan de Kamer werd gemeld,
is in bilateraal overleg (DGPZ-missie aan Teheran van oktober 1998) de ernstige
Nederlandse verontrusting uitgesproken over de ontwikkeling van een Iraanse
raket voor de middellange afstand, alsmede over Iran's inspanningen op het
gebied van non-conventionele wapens (vergaderjaar 1997–98, 23 432,
nr. 22).Tijdens de drie zittingen van de EU-Iran dialoog is de Europese zorg omtrent
deze ontwikkelingen opgebracht bij de Iraanse autoriteiten.Alle processen en initiatieven die kunnen bijdragen aan de stabiliteit
in de regio worden waar mogelijk ondersteund, zoals het Midden-Oosten Vredes-proces.
Ook wordt getracht in EU-kader bij te dragen aan vergroting van de stabiliteit
in Zuid-Azië. Contacten tussen de EU en India en Pakistan hebben inmiddels
plaatsgehad.In het geval van Iran is sprake van een land dat door zijn omvang, ligging
grenzend aan vijftien landen, bevolkingsomvang en natuurlijke rijkdommen van
oudsher een vooraanstaande rol in de regio heeft gespeeld. Iran ambieert derhalve
een strategische rol in de regio. Aanhoudende spanningen in de
regio dragen bij tot een Iraans gevoel van onveiligheid. Israël is geen
partij bij de belangrijkste non-proliferatie- en ontwapeningsverdragen, en
neemt niet deel aan regionale wapenbeheersingsinitiatieven, zoals voorstellen
voor kernwapenvrije zones. In de Iran–Irak-oorlog heeft Irak gifgas
ingezet tegen Iraanse troepen. Toekomst en oogmerken van het huidige Iraakse
regime zijn onzeker. Voorts kan gewezen worden op de gespannen relatie met
het Taliban-bewind in Afghanistan. Tot slot heeft Iran in zijn directe nabijheid
drie niet bij het Non-Proliferatieverdrag (NPV) aangesloten landen, waarvan
aangenomen wordt, dan wel vaststaat, dat zij over kernwapens beschikken (India,
Israël en Pakistan). II.b. Verdere uitbouw en bestendiging van de non-proliferatie-
en ontwapeningsverdragenHet tweede beleidsinstrument betreft de ontwikkeling van een internationaal
juridisch kader waarmee ontwikkeling en bezit van MVW wordt voorkomen of teruggedrongen.
De drie belangrijkste internationale verdragen op dit gebied, het NPV, het
Chemische Wapensverdrag (CWV) en Biologische Wapensverdrag (BWV) stellen een
duidelijke internationale norm, waarmee het gedrag van prolifererende landen
kan worden beïnvloed. Daarnaast zijn bij twee van deze verdragen (NPV
en CWV) verificatieregimes ingesteld die de verwerving van MVW bemoeilijken.
Onderhandelingen zijn gaande om voor het BWV eveneens een verificatieregime
te ontwikkelen.Niet-kernwapenstaten die partij zijn bij het NPV zijn verplicht een volledige
waarborgovereenkomst met het Internationaal Atoomagentschap (IAEA) af te sluiten.
Iran heeft aan deze verplichting voldaan, en het IAEA heeft bij inspecties
geen onregelmatigheden aangetroffen. Voor zover bekend, heeft geen enkel land
in de regio, m.u.v. van Jordanië, onderhandelingen geopend met het IAEA
over een aanvullende waarborgovereenkomst, waardoor het IAEA extra inspectiebevoegdheden
zou krijgen. Nederland heeft, evenals de overige EU-landen, wél een
dergelijke overeenkomst afgesloten. De wenselijkheid van afsluiting van een
aanvullende waarborgovereenkomst is zowel bilateraal als in EU-verband naar
voren gebracht bij de Iraanse autoriteiten. Iran heeft niet afwijzend, maar
onverbindend gereageerd.Het CWV is nog in de eerste stadia van tenuitvoerlegging. Belangrijke
landen als de VS hebben nog geen industriële declaraties ingediend hetgeen
uitoefening van druk op andere landen, die ook hun declaraties nog niet (volledig)
hebben ingediend, bemoeilijkt. Het CWV kent stringente exportregels en even
stringente verificatieprocedures. Onder leiding van Iran bepleit een aantal
landen het exportcontroleregime voor voorlopers van chemische en biologische
wapens, de Australia Group (AG), op te heffen. Teheran stelt dat een, in Iraanse
ogen, parallel regime als de AG niet spoort met de rechten en verplichtingen
die voortvloeien uit de CWV. De AG-leden delen die mening van Iran niet en
blijven de rol en het belang van de AG benadrukken, evenals de volledige en
effectieve uitvoering van het CWV.Het BWV kent nog geen verificatieregime. Daarover wordt momenteel onderhandeld
in een Ad Hoc Groep. Het streven is erop gericht medio 2000 een aanvullend
protocol ter versterking van het BWV voor ondertekening gereed te hebben.
Nederland behoort tot de landen die een zo effectief mogelijk verificatieregime
bepleiten. Nederland heeft zich kandidaat gesteld om de organisatie te huisvesten
die nodig zal zijn om het aanvullende protocol uit te voeren. Iran is actief
en constructief bij de onderhandelingen betrokken.Een aantal landen in de regio is het een doorn in het oog dat Israël
zich bij geen van deze verdragen heeft aangesloten (het CWV en
het Alomvattend Kernstopverdrag zijn door Israël wel ondertekend, maar
niet geratificeerd). II.c. Strikte handhaving exportcontroleregimesHet meest op voorkoming van proliferatie gerichte beleidsinstrument is
de nauwgezette uitvoering van de afspraken uit de exportcontroleregimes en
het daarbinnen regelmatig uitwisselen van informatie. Deze regimes hebben
een politiek bindend karakter. De gemaakte afspraken worden in nationale wetgeving
omgezet.Er zijn drie exportcontroleregimes gericht op de voorkoming van de export
van proliferatiegevoelige goederen en technologieën voor niet-vreedzaam
gebruik:1. De Nuclear Suppliers Group (NSG), en het weinig actieve Zangger-Comité
op nucleair gebied. Relevante landen die ontbreken zijn o.m. China, India,
Irak, Iran, Israël, Noord-Korea, Pakistan. China is wel lid van het Zangger-Comité.2. Op chemisch gebied en voor biologische goederen en technologieën
is er de Australia Group (AG). Relevante landen die ontbreken zijn o.m. Bulgarije,
China, Irak, Iran, Israël, India, Libië, Pakistan, Rusland, Sudan,
Syrië.3. Het Missile Technology Control Regime (MTCR) is werkzaam op het gebied
van overbrengingsmiddelen (raketten en kruisvluchtwapens). Relevante landen
die ontbreken zijn o.m. China, India, Iran, Noord-Korea, Pakistan. Nederland
speelt in al deze regimes een actieve rol. Nederland is vanaf oktober a.s.
voorzitter van het MTCR. De inlichtingen- en veiligheidsdiensten (in Nederland
m.n. de BVD) spelen een belangrijke rol bij het tegengaan van verwervingspogingen
van proliferatiegevaarlijke technologieën en goederen, indien aanwijzingen
bestaan dat zij niet voor vreedzame doeleinden zullen worden gebruikt. Hiertoe
heeft de BVD een bewustmakingsprogramma voor het Nederlands bedrijfsleven. II.d. (Politieke) beïnvloeding van leverancierlandenNiet alle relevante landen hebben zich aangesloten bij de exportcontroleregimes.
Ook interpreteren de aangesloten landen de regimes op uiteenlopende wijze.Rusland is met Iran overeengekomen een lichtwaterreactor te Busher te
zullen afbouwen, ondanks interventies van andere NSG-landen. Overigens is
deze centrale om technische redenen weinig proliferatiegevaarlijk en zullen
er volledige IAEA-waarborgen op rusten. Niettemin wordt gevreesd voor vergroting
van de Iraanse kennis van nucleaire technologie die tevens voor andere doeleinden
bruikbaar is. Tevens zijn berichten over een exodus van Russische experts
op het gebied van chemische en biologische wapens zorgwekkend. De VS heeft
sancties uitgevaardigd tegen een aantal Russische bedrijven. Er zijn tekenen
dat de Russische overheid in toenemende mate inziet dat proliferatie van MVW
een directe bedreiging vormt voor het eigen land. Echter, zelfs met een Russische
overheid die zich optimaal inspant op dit gebied, zijn de risico's van proliferatie
vanuit Rusland aanzienlijk.De zorg over proliferatie in de regio is eind 1998 aan de orde gesteld
in een ontmoeting met de Russische Minister van Buitenlandse Zaken Ivanov.
De Nederlandse regering blijft zich inspannen om dit onderwerp hoog op de
politieke agenda te houden.Noord-Korea ziet met name de export van rakettechnologie als een politiek
instrument en als een belangrijke bron van inkomsten, en is leverancier van
een aantal landen in de regio. Met deelname aan de Korean Energy Development
Organisation draagt de EU bij aan de uitvoering van het zgn. «Agreed
Framework», waarmee enige controle bestaat op de nucleaire activiteiten
van dat land.De VS en de EU zijn met India en Pakistan in dialoog over de verbetering
van de nationale exportcontroleregels van beide landen. Gestreefd zal worden
naar deelname van beide landen in de relevante regimes (NSG en MTCR). Echter,
de (recente) politieke spanningen tussen beide landen bemoeilijken de voortgang
van dit proces. Er zijn nog geen aanwijzingen dat Noord-Korea, India of Pakistan
nucleaire banden met Iran hebben.China heeft een werkend exportcontroleregime, dat overeenkomsten vertoont
met die van de onder II.c. genoemde exportcontroleregimes. Formeel is China
alleen aangesloten bij het Zangger Comité. Het blijft dan ook onduidelijk
in hoeverre China nog steeds betrokken is bij het Iraanse nucleaire programma.
Wel heeft China, daartoe vooral aangespoord door de VS, afgezien van een aantal
leveringen van nucleair en ander proliferatiegevaarlijk materiaal, ondermeer
aan Iran. II.e. NAVODe NAVO geeft sinds 1994 hernieuwde aandacht aan proliferatiekwesties.
De Top van Washington heeft de samenwerking op dit gebied een verdere impuls
gegeven. Binnen het Internationaal Secretariaat van de NAVO wordt een «WMD
Centre» opgericht. Ook zal de uitwisseling van inlichtingen worden uitgebreid.Daarnaast wordt binnen de NAVO in toenemende mate aandacht besteed aan
de wijze waarop door verdere politieke en diplomatieke samenwerking de proliferatie
van MVW kan worden afgeremd. III. Nadere reactie op de notitie «Massavernietigingswapens
in Iran»In algemene zin kan worden gesteld, dat Iran de verwerving nastreeft van
overbrengingsmiddelen die bij uitstek geschikt zijn voor de inzet van MVW.
Tevens bestaan er aanwijzingen dat Iran over programma's beschikt die verwerving
van MVW beogen. De regering houdt derhalve ernstig rekening met de mogelijkheid
dat Iran thans – of in de nabije toekomst – over een dergelijke
capaciteit beschikt. De regering acht dit zorgelijk.De proliferatie van MVW kan een op zichzelf staande bron voor het uitbreken
van een gewapend conflict vormen. Immers, het is niet uitgesloten dat een
preventieve aanval wordt uitgelokt teneinde in een vroeg stadium proliferatie
een halt toe te roepen. Derhalve gaat van de proliferatie van MVW een destabiliserend
effect uit. Bovendien doet de proliferatie van MVW (of het vermoeden daarvan)
het wantrouwen tussen landen toenemen, en daarmee de kans op verstoring van
de stabiliteit. Naast deze repercussies op de regionale stabiliteit worden
door de proliferatie van MVW de potentiële gevolgen van een eventueel
gewapend conflict, met name in humanitair opzicht, aanzienlijk vergroot. Ten
slotte neemt het risico toe dat landen die in het bezit zijn van dergelijke
wapens, op hun beurt optreden als bron van proliferatiegevaarlijke technologieën.Afgezien van de directe dreiging voor Nederland en het NAVO-grondgebied
die van de voortschrijdende proliferatie van MVW en hun voortbrengingsmiddelen
uitgaat, is dus sprake van een mogelijk destabiliserende werking binnen de
regio.De regering meent derhalve dat het huidige beleid t.a.v. van non-proliferatie,
zoals geschetst in paragraaf II van deze brief, onverminderd moet worden voortgezet
en zal zich inspannen dit onderwerp hoog op de politieke agenda te houden.Hoewel binnen de EU soms verschillende opvattingen leven over de benadering
van landen als Iran en Irak, blijft de regering in de EU relevante activiteiten
ontplooien. De vraag in de notitie «Massavernietigingswapens
in Iran» of er militaire mogelijkheden zijn om de aanwezigheid en ontwikkeling
van MVW en hun overbrengingsmiddelen tegen te gaan wordt in het specifieke
geval van Iran ontkennend beantwoord.Tot slot deelt de regering de opvatting van de overige EU-landen dat bij
de huidige stand van zaken positieve ontwikkelingen in het Iraanse beleid
beter kunnen worden bevorderd door middel van dialoog dan door een beleid
van isolering. Nederland zal vanzelfsprekend de vinger aan de pols houden.De Minister van Buitenlandse Zaken,J. J. van AartsenBIJLAGEAan de Minister van Buitenlandse Zaken's-Gravenhage, 5 augustus 1999Geachte heer Van Aartsen,Namens de vaste commissie voor Buitenlandse Zaken verzoek ik u om een
reactie op bijgaande notitie over massavernietigingswapens in Iran. De commissie zal het op prijs stellen uw reactie voor het algemeen overleg
van 8 september 1999 over Iran te ontvangen.De griffier van de commissie,Hommes Aan de Voorzitter van de Vaste Kamercommissie Buitenlandse Zaken's-Gravenhage, 30 juli 1999Zeer geachte Voorzitter,Zoals afgesproken in de procedurevergadering van de Vaste Kamercommissie
Buitenlandse Zaken d.d. 17 juni 1999 vindt u hierbij de door de VVD-fractie
toegezegde notitie over de aanwezigheid en ontwikkeling van massavernietigingswapens
in Iran. Ik verzoek u deze notitie aan de regering door te geleiden en te
bevorderen dat de regering hierop een reactie geeft voor het Algemeen Overleg
over Iran op 6 september a.s. Ik verzoek u het kabinet te vragen op de volgende
punten te reageren:– Is de in de notitie weergegeven informatie waar, waarom wel/niet?– Deelt de regering de opvatting dat het bezit resp. de ontwikkeling
van massavernietigingswapens inclusief overbrengingsmiddelen in het algemeen
maar zeker door niet democratische en instabiele landen als Iran een zeer
grote bedreiging vormt voor de regionale en geopolitieke veiligheid en stabiliteit?– Welke conclusie verbindt de regering hieraan en aan hetgeen in
de conclusies staat vermeld?– Deelt de regering de conclusie dat de geschetste situatie (meer)
aandacht verdient in Nederland en Europa?– Welke politieke, militaire en economische mogelijkheden ziet de
regering, op bilateraal en multilateraal niveau, om de aanwezigheid en ontwikkeling
van massavernietigingswapens en overbrengingsmiddelen in Iran tegen te gaan,
zowel ten aanzien van Iran zelf als ten aanzien van de landen die Iran op
enigerlei wijze behulpzaam zijn bij het ontwikkelen van massavernietigingswapens
en overbrengingsmiddelen?Geert WildersLid Tweede Kamerfractie VVD 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-23432-27.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl