Wet investeren in jongeren; Advies Raad van State en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-24 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31775, nr. 4

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

25-11-2008

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2008-2009

31775 nr. 4

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Noodzaak wetsvoorstelOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State betreffende no.W12.08.0400/III
met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31775Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 41 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 775Bevordering duurzame arbeidsinschakeling jongeren tot 27 jaar (Wet investeren
in jongeren)nr. 4ADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT1Hieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 16 oktober
2008 en het nader rapport d.d. 12 november 2008, aangeboden aan de Koningin
door de staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, mede namens
de minister voor Jeugd en Gezin en de staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur
en Wetenschap. Het advies van de Raad van State is cursief afgedrukt.Bij Kabinetsmissive van 11 september 2008, no. 08.002.619, heeft
Uwe Majesteit, op voordracht van de staatssecretaris van Sociale Zaken en
Werkgelegenheid, mede namens de minister voor Jeugd en Gezin en de staatssecretaris
van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, mevrouw J. M. van Bijsterveldt-Vliegenthart,
bij de Raad van State ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel van wet
tot bevordering duurzame arbeidsinschakeling jongeren tot 27 jaar (Wet Investeren
in Jongeren), met memorie van toelichting.Het voorstel voorziet in het invoeren van een recht op een zogenoemd werkleeraanbod
voor jongeren van 16 tot 27 jaar. Voor jongeren tussen 18 jaar en 27 jaar
vormt het gebruikmaken van zo’n werkleeraanbod voorwaarde voor het,
waar aangewezen, ontvangen van een inkomensvoorziening. Het recht op bijstand
op grond van de Wet werk en bijstand (WWB) wordt in verband hiermee voor deze
laatste categorie afgeschaft.Op 7 oktober 2008 heeft op de voet van artikel 22 van de Wet op de
Raad van State een overleg plaatsgehad met de staatssecretaris van Sociale
Zaken en Werkgelegenheid over dit voorstel.De Raad onderschrijft de strekking van het wetsvoorstel, maar maakt onder
meer opmerkingen over de noodzaak van het voorstel, als afzonderlijke wet
naast de WWB. Hij is van oordeel dat in verband met deze opmerkingen enige
aanpassing van het voorstel wenselijk is.Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw Kabinet van 11 september
2008, nr. 08.002.619, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
inzake het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.Dit advies, gedateerd 17 oktober 2008, nr. W12.08.0400/III, bied
ik U hierbij aan.Naar aanleiding van het advies van de Raad wordt het volgende opgemerkt. 1. Noodzaak wetsvoorstelHet voorstel gaat, zoals de toelichting aangeeft, uit van een paradigmawisseling.
De Raad verstaat deze wisseling in uitgangspunt als een verandering van het «ja,
mits», als uitgangspunt van de WWB (een recht op uitkering, gekoppeld
aan voorwaarden tot het actief uitvoering geven aan de plicht tot arbeidsparticipatie,
of tot daarop gerichte voorzieningen) in een «nee, tenzij», als
uitgangspunt van het wetsvoorstel (het werkleeraanbod staat voorop en prevaleert
boven een daarop volgende inkomensvoorziening).De Raad merkt over deze wijziging ten opzichte van de WWB het volgende
op.a. Overeenkomsten en verschillen met de WWBBlijkens de toelichting wil de regering met het werkleerrecht een maatschappelijk
signaal afgeven dat op jonge leeftijd een uitkeringsaanvraag nooit een vanzelfsprekend
perspectief mag zijn. De Raad merkt in dit verband echter op dat ook de WWB
van dit uitgangspunt uitgaat. De WWB betekende een fundamentele wijziging
ten opzichte van het stelsel van de Algemene bijstandswet (ABW), doordat in
de WWB, meer dan onder de ABW, activering en reïntegratie centraal staan
en daarbij een actieve inbreng van de bijstandsgerechtigde wordt verwacht: «werk
boven inkomen».1De kern van het activerende karakter van de WWB is opgenomen in artikel
9 WWB. Dit bevat de verplichting om algemeen geaccepteerde arbeid te aanvaarden,
en gebruik te maken van aangeboden voorzieningen (met name scholing). Bij
onvoldoende meewerken, kan de uitkering worden uitgesloten, verminderd, opgeschort
of beëindigd. Die voorwaarde kan al aanstonds worden gesteld, en zo nodig
direct worden geëffectueerd. Bij het opleggen van dergelijke maatregelen
dient afstemming plaats te hebben op de individuele situatie: maatwerk. Daarbij
is van belang dat een maatregel ten aanzien van de uitkeringsverlening de
betrokkene in zijn/haar bestaansminimum kan raken. In dit verband wijst de
Raad op artikel 20, derde lid, van de Grondwet, dat bepaalt dat Nederlanders
hier te lande, die niet in het bestaan kunnen voorzien, een bij de wet te
regelen recht hebben op bijstand van overheidswege.2In het voorliggende voorstel is het uitgangspunt weliswaar omgekeerd,
maar de criteria waarmee het nieuwe stelsel wordt toegepast, komen in sterke
mate overeen met die in de WWB. De Raad wijst in dit verband met name op de
voorgestelde bepalingen inzake het afstemmen van het werkleeraanbod op de
situatie van de jongere (artikel 17), opschorting, herziening, intrekking
en uitsluiting van het werkleeraanbod (artikelen 20, 21 en 22), alsmede opschorting,
herziening, intrekking, verlaging en uitsluiting van het recht op inkomensvoorziening
(artikelen 39, 40 en 41). Ook bij de toepassing van deze bepalingen dient
afstemming plaats te hebben op de individuele situatie en speelt een belangrijke
rol dat een maatregel ten aanzien van de uitkeringsverlening de betrokkene
in zijn/haar bestaansminimum kan raken. Ook voor jongeren geldt dat daarbij
de waarborg van artikel 20, derde lid, van de Grondwet in acht dient te worden
genomen.Het vorenstaande roept de vraag op wat de meerwaarde is van het voorstel
ten opzichte van de WWB, en waarom er niet voor is gekozen om een en ander
door te voeren binnen het kader van de WWB, eventueel met aanscherping van
die wet.De Raad meent uit de toelichting te kunnen opmaken, dat het voorstel beoogt
gemeenten in een betere positie te brengen dan thans onder de WWB, met name
om aldus (ook) de moeilijker te activeren personen onder de 27 jaar daadwerkelijk
te kunnen activeren, waar de «gemakkelijker» gevallen de afgelopen
jaren al met succes zijn geactiveerd. De toelichting is daarover evenwel niet
expliciet.De Raad adviseert in de toelichting op het voorgaande in te gaan, en daarbij
de noodzaak van het voorstel, en daarmee de rechtvaardiging van een afzonderlijke
wet, naast de WWB, meer dan nu het geval is dragend te motiveren.b. (De)centralisatieHet voorstel bevat regels die de uitvoeringspraktijk van de gemeenten
meer sturen dan thans, onder de WWB, het geval is. Het doen (op verzoek van
de jongere) van een werkleeraanbod wordt verplicht, evenals de «Workfirst-aanpak».
Het vervallen van het recht op inkomensondersteuning bij het niet nakomen
van de daaraan verbonden voorwaarde (werkleerweigering) zal met het voorstel
centraal geregeld worden, door het voorgestelde artikel 41.De Raad merkt in dit verband het volgende op.Uit evaluatie is gebleken dat de uitvoering van de WWB («werk boven
inkomen») succesvol is.1 Dit komt ook in
de toelichting bij het voorstel naar voren; zo wordt erop gewezen dat ruim
80% van de gemeenten de zogenoemde «WorkFirst-aanpak» hanteert,
waarmee goede resultaten worden bereikt. Het voorstel beoogt deze tendens
te versterken en landelijk te verankeren, door de gemeenten te verplichten
om een aanbod te doen aan alle jongeren, dus ook de meer kansarmen.2 De positieve ervaringen met de WWB houden verband met
het feit dat gemeenten meer financiële verantwoordelijkheid hebben gekregen,
en tegelijkertijd ook meer beleidsruimte om uitkeringsgerechtigden naar werk
te leiden.3Dit roept de vraag op waarom het nodig is de succesvolle aanpak om te
zetten in een landelijke regeling4. Het college
van burgemeester en wethouders van de gemeente is immers, zoals de toelichting
zelf (paragraaf 8) stelt, het bestuursorgaan dat bij uitstek geschikt
is maatwerk te leveren: «de regering acht het niet wenselijk vanuit
het Rijk voor te schrijven welk aanbod in een individueel geval moet worden
ingezet. De gemeente heeft de vrijheid om te bepalen wat voor de desbetreffende
jongere, afhankelijk van de persoonlijke situatie, als noodzakelijk kan worden
aangemerkt voor de duurzame arbeidsparticipatie».In dit verband is het volgens de Raad voorts niet onbelangrijk dat blijkens
het zeer kritische commentaar van de Vereniging van Nederlandse Gemeenten
op het wetsvoorstel, het draagvlak bij de gemeenten – degenen die de
regeling moeten uitvoeren – voor dit voorstel niet lijkt te zijn verzekerd.De Raad heeft zich verder afgevraagd waarom, nu de WWB nog maar enkele
jaren in werking is, nu al, voor de categorie personen tot 27 jaar, moet worden
ingegrepen in het stelsel van deze wet, in plaats van de – succesvol
gebleken – decentrale bestuurspraktijk nog enige tijd de ruimte te geven
om de uitvoering van de WWB te optimaliseren.De Raad adviseert in de toelichting op het vorenstaande in te gaan.1. Noodzaak wetsvoorstela. Overeenkomsten en verschillen met de WWBMet de Raad kan worden ingestemd dat er op onderdelen overeenkomsten bestaan
tussen dit wetsvoorstel en de WWB. Dit is gelegen in het feit dat het voorliggende
voorstel evenals de WWB als een vangnet fungeert binnen het stelsel van sociale
zekerheid. De door de Raad aangehaalde grondwettelijke bepaling en het daaruit
voortvloeiende basisrecht geldt eveneens voor dit wetsvoorstel (zie hoofdstuk
5 van de toelichting). De Raad stelt dat in dit wetsvoorstel het uitgangspunt
weliswaar omgekeerd is ten opzichte van de WWB (namelijk: «geen uitkering
tenzij, ten opzichte van: bijstand mits»), maar dat de criteria waarmee
het nieuwe stelsel wordt toegepast in sterke mate overeenkomen met die in
de WWB. De aangegeven paradigmawisseling leidt naar de mening van de regering
evenwel tot een fundamenteel andere «aanvliegroute» van dit wetsvoorstel.
Het verschil zit in de voorwaarden waaraan moet worden voldaan om voor de
inkomensvoorziening in aanmerking te komen. Anders dan bij de WWB vragen jongeren
niet om een uitkering maar om een werkleeraanbod. Pas als dat werkleeraanbod
onvoldoende inkomsten genereert krijgt de jongere een inkomensvoorziening.
De jongere vraagt deze ook niet aan, maar de gemeente kent deze zonodig ambtshalve
toe. Deze benadering van «geen uitkering, tenzij» past, in samenhang
met de andere set van rechten en plichten, niet binnen het geldende uitgangspunt «bijstand,
mits» van de WWB. Het effect van paradigmawisseling moet niet worden
onderschat. Immers, bij regeling in de WWB blijft alleen al door de naamgeving
bijstand een perspectief. Een afzonderlijke regeling geeft gestalte aan de
intentie dat het niet alleen belangrijk is om jongeren uit de bijstand te
halen, maar ook de (gedachte aan) bijstand uit de jongeren te halen.Terecht maakt de Raad uit de toelichting op dat het voorstel gemeenten
in een betere positie beoogt te brengen dan thans onder de WWB. Met name om aldus (ook) de moeilijker te activeren personen onder de 27 jaar daadwerkelijk
te kunnen activeren, waar de «gemakkelijker» gevallen de afgelopen
jaren al met succes zijn geactiveerd. Deze aanpak moet worden geïntensiveerd
ten aanzien van de kansarme jongeren met een grote afstand tot de arbeidsmarkt.
De WWB kent op dit punt beperkingen. Deze worden in dit voorstel ondervangen
door zowel de paradigmawisseling als een andere set van rechten en plichten
voor jongeren en gemeenten. Waar nu nog grote verschillen mogelijk zijn in
de gemeentelijke benadering van en inkomensondersteuning voor jongeren, beoogt
dit voorstel een uniforme aanpak. Deze aanpak vergt regels die de uitvoering
van de gemeenten meer sturen dan de WWB hetgeen niet binnen de filosofie van
de WWB past. Vanuit dit gezichtspunt is de regering evenmin van mening dat
een aanscherping van de WWB passend is. Het advies van de Raad ter zake heeft
geleid tot een nadere onderbouwing van paragraaf 4.2 van de memorie van
toelichting.b. (De)centralisatieDe Raad vraagt zich af waarom het nodig is de succesvolle aanpak om te
zetten in een landelijke regeling. Het wetsvoorstel beoogt deze succesvolle
aanpak te versterken en landelijk te verankeren. Hoewel het voorstel een van
de WWB afwijkende systematiek bevat, worden juist de positieve ervaringen
met de WWB op het terrein van de financiële verantwoordelijkheid en op
het terrein van beleidsruimte ook in dit wetsvoorstel ten volle benut. Zo
sluit de financieringssystematiek van dit wetsvoorstel aan bij de bestaande
financieringssystematiek van de WWB. De gemeente behoudt daarnaast de nodige
beleidsruimte om in een individueel geval te bepalen welk werkleeraanbod moet
worden ingezet. In dit onderdeel verwijst de Raad naar het kritische commentaar
van de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG) op het wetsvoorstel. Met
de Raad onderschrijft de regering de relevantie van dit advies. Naar de mening
van de regering is met dit advies evenwichtig en zorgvuldig omgegaan. Waar
dit paste binnen de filosofie van dit voorstel heeft dit geleid tot de aanpassingen
in het wetsvoorstel en de toelichting. Het door de VNG genoemde belang om
zo veel mogelijk aansluiting te zoeken bij de WWB is voor de regering aanleiding
geweest om waar mogelijk de WWB te volgen; aanvullende regels zijn slechts
gesteld waar nodig in verband met het afwijkende karakter van dit wetsvoorstel
ten opzichte van de WWB. De keuze om het advies van de VNG niet geheel op
te volgen is in hoofdstuk 16 van de toelichting onderbouwd. De Raad vraagt
zich daarnaast af waarom moet worden ingegrepen in het stelsel van de WWB,
in plaats van de – succesvol gebleken – decentrale bestuurspraktijk
nog enige tijd de ruimte te geven om de uitvoering van de WWB te optimaliseren.
Het hiaatpercentage voor bijstandsgerechtigde jongeren van 52% en voor
niet uitkeringsgerechtigde jongeren van 70% rechtvaardigt naar de mening
van de regering evenwel de noodzaak voor een landelijke regeling. De regering
meent dat afwachten op optimalisering van de WWB zich niet goed verhoudt tot
de prioriteit die de regering geeft aan de toekomst van jongeren. In dit geval
prevaleert het belang van de toekomst van deze jongeren boven de beleidsvrijheid
van de gemeenten. Naar aanleiding van dit onderdeel van het advies van de
Raad is paragraaf 4.1 van de memorie van toelichting aangevuld.2. Gelijkheidsbeginsel: de leeftijdsgrens van 27 jaarHet voorstel richt zich op personen tot 27 jaar («jongeren»),
overigens zonder dat die leeftijdgrens expliciet wordt gemotiveerd. De keuze
voor een afzonderlijk wetsvoorstel, met een van de WWB afwijkende systematiek,
kan leiden tot ongelijke behandeling tussen personen onder de 27 jaar en personen
vanaf die leeftijdgrens. Deze ongelijkheid van behandeling vergt een toereikende
rechtvaardiging, die de Raad mist. Bijzondere aandacht voor de activering
of scholing juist van jongeren, en het waar geboden met nog meer nadruk opleggen
van verplichtingen aan deze categorie kan zeer wel in de rede liggen. Dat
rechtvaardigt op zichzelf echter nog niet een verschil in behandeling tussen
personen onder de 27 jaar en personen vanaf die leeftijdgrens indien betrokkene
niet voldoet aan eenmaal opgelegde verplichtingen. Ook van ontvangers van
inkomensvoorzieningen vanaf 27 jaar mag immers worden verwacht dat zij
de hun opgelegde verplichtingen inzake activering of scholing nakomen.In dit verband heeft de Raad zich afgevraagd of en in hoeverre met de
nu ingezette paradigmawisseling mede wordt beoogd ervaringen op te doen die, waar het betreft personen vanaf 27 jaar, mettertijd ook jegens
hen hun doorwerking zullen kunnen krijgen, in de WWB.De Raad adviseert in de toelichting op het vorenstaande in te gaan en
de gekozen leeftijdsgrens van 27 jaar alsnog te motiveren.2. Gelijkheidsbeginsel: de leeftijdsgrens van 27 jaarNaar aanleiding van de door de Raad geconstateerde onduidelijkheid met
betrekking tot motivering van de leeftijdsgrens van 27 jaar is in de toelichting
op dit punt aangepast. Terecht stelt de Raad dat de keuze voor een afzonderlijk
wetsvoorstel, met een van de WWB afwijkende systematiek, tot ongelijke behandeling
kan leiden tussen personen onder de 27 jaar en personen vanaf die leeftijdgrens.
Deze ongelijkheid van behandeling vergt een toereikende rechtvaardiging. Naar
aanleiding van het advies van de Raad is de keuze voor deze leeftijdsgrens
nader gemotiveerd. Met de maximumleeftijdsgrens is aangesloten bij de algemene
notie dat de verantwoordelijkheid van de samenleving voor de opleiding van
personen afneemt en de eigen verantwoordelijkheid toeneemt naarmate personen
ouder worden. De leeftijdsgrens van 27 jaar sluit daarmee aan bij het gehanteerde
onderscheid in de gemeentelijke praktijk en het beleid, zoals de jongerenloketten
tot 27 jaar. Deze bovengrens sluit bovendien aan bij bestaande, met name fiscale,
wet- en regelgeving. De gehanteerde leeftijdsgrenzen binnen het werkleerrecht
zijn ter beoordeling voorgelegd aan de Commissie Gelijke Behandeling (CGB).
Het positieve oordeel van de CGB is bij de nadere onderbouwing van de leeftijdsgrens
aangehaald. De Raad vraagt verder naar de effecten van dit wetsvoorstel naar
de doelgroep vanaf 27 jaar. Op dit punt is in de toelichting ingegaan.
Personen van 27 jaar en ouder kunnen voor zover noodzakelijk een beroep doen
op de WWB. De effecten van dit wetsvoorstel zullen naar verwachting eveneens
positieve effecten hebben op de WWB. Waar gemeenten goede ervaringen aan de
hand van het onderhavige wetsvoorstel opdoen, kunnen deze worden ingezet ten
aanzien van de bijstandspopulatie.Dit onderdeel van het advies is aanleiding geweest paragraaf 6.2
van de memorie van toelichting aan te vullen.3. UitvoeringHet voorstel verplicht gemeenten tot het aanbieden van een werkleeraanbod
aan alle jongeren die daartoe een verzoek indienen. Dit veronderstelt dat
voldoende verzekerd is dat elke gemeente beschikt over de mogelijkheden tot
het effectueren van deze plicht. In dit verband merkt de Raad op dat de komende
jaren weliswaar een toenemende krapte op de Nederlandse arbeidsmarkt is voorzien,
maar dat dit in mindere mate geldt voor de onderkant van de arbeidsmarkt.De Raad adviseert in de toelichting hierop nader in te gaan.3. UitvoeringDe Raad merkt op dat dit voorstel veronderstelt dat voldoende verzekerd
is dat elke gemeente beschikt over de mogelijkheden tot het effectueren van
de plicht tot het aanbieden van een werkleeraanbod aan alle jongeren die daartoe
een verzoek indienen. Terecht wijst de Raad in dit verband op dat de komende
jaren weliswaar een toenemende krapte op de Nederlandse arbeidsmarkt is voorzien,
maar dat dit in mindere mate geldt voor de onderkant van de arbeidsmarkt.
Het beoogde werkleerrecht is in de ogen van de regering ook om die reden hard
nodig. In samenhang met andere maatregelen vormt dit voorstel een onderdeel
van het kabinetsbeleid gericht op betere scholing van de beroepsbevolking.
Hiermee kan ruimte aan de onderkant van de arbeidsmarkt ontstaan, doordat
lager opgeleiden doorstromen naar een (hogere) functie. Het voorstel beoogt
mede vergroting van perspectief op werk voor de onderkant van de arbeidsmarkt
en op het verbeteren van het arbeidsmarktperspectief voor kwetsbare groepen.
Het doel van deze maatregel is juist een kwetsbare doelgroep in de maatschappij
zich goed te laten voorbereiden op de arbeidsmarkt. Naar aanleiding van dit
onderdeel van het advies is hoofdstuk 8 van de memorie van toelichting uitgebreid.4. Niet-meldersUit de commentaren op een concept voor het wetsvoorstel komt naar voren
dat de aanpak in de WWB succesvol is, maar dat het veel moeilijker is om die jongeren te bereiken die niet leren, niet werken en ook geen uitkering
aanvragen. Het voorstel verandert aan de aanpak van dit probleem niets. In
de toelichting (6.3.4) wordt gemeld dat hierop nog wordt gestudeerd en dat
hierover overleg wordt gevoerd. Voor zover het voorstel beoogt ieder die kan
werken ertoe te bewegen te participeren op de arbeidsmarkt, merkt de Raad
op, dat het voorstel niet de personen bereikt die geen aanspraak willen maken
op inkomensondersteuning door de overheid. Het is bovendien de vraag of er
niet rekening mee moet worden gehouden dat invoering van het voorstel zal
leiden tot een toename van de problematiek van «niet-melders»,
die geheel buiten beeld blijven. De toelichting (paragraaf 12.2) meldt
op dit punt immers dat uit onderzoek van Divosa «is gebleken dat 1/3
van degenen die horen dat ze voor hun uitkering aan de slag moeten, afhaakt».
De noodzaak van aanvullend beleid om deze niet-melders te bereiken, wordt
dan des te urgenter.De Raad adviseert in de toelichting op het vorenstaande in te gaan.4. Niet-meldersVoor zover het voorstel beoogt eenieder die kan werken ertoe te bewegen
te participeren op de arbeidsmarkt, merkt de Raad op, dat het voorstel niet
de personen bereikt die geen aanspraak willen maken op inkomensondersteuning
door de overheid. De Raad vraagt zich bovendien af, of er niet rekening mee
moet worden gehouden dat invoering van het voorstel zal leiden tot een toename
van de problematiek van «niet-melders», die geheel buiten beeld
blijven. Naar aanleiding van het advies van de Raad is in de toelichting nadrukkelijk
ingegaan op deze problematiek. De regering wil met de werkleerplicht alle
jongeren die willen werken en/of leren daartoe het recht geven. Alle jongeren
die ertoe bereid zijn kunnen zich tot de gemeente wenden. Hiertoe worden zij
niet verplicht. De meeste jongeren willen graag leren of werken. Hoewel een
plicht voor jongeren die niet leren en niet werken en geen uitkering ontvangen
wenselijk zou zijn, zijn er grenzen aan overheidsdwang. Wel kunnen gemeenten
deze jongeren in kaart brengen en proberen te activeren. Hierbij is van belang
om te benadrukken dat met dit wetsvoorstel – ondanks dat het niet voorziet
in een meldplicht voor jongeren – het gemeenten vrij staat om eigen
initiatieven te ontplooien gericht op het bereiken van de groep «niet-melders».
Er zijn gemeenten die dit met succes doen en zij kunnen dit uiteraard blijven
doen. Het kabinet verwacht dat de groep jongeren, die ondersteuning nodig
heeft en niet zelfstandig kan participeren, zich op dat moment bij de gemeente
zal melden. De jongeren die willen leren/werken of ondersteuning nodig hebben
van de overheid zullen zich bij de gemeente ook blijven melden, te meer nu
zij via het werkleerrecht een afdwingbaar recht tegenover de gemeente zullen
kunnen uitoefenen. Maar wanneer jonge gezonde mensen niet willen leren of
werken mag dit niet inhouden dat zij recht hebben op verzilvering van bijstand.
Onwil om te participeren verhoudt zich niet tot het recht op sociale solidariteit.Uit een ambtelijke verkenning1 blijkt dat
gemeenten zelf pro-actief op zoek zijn naar niet-melders en dat dit goed lukt.
Gemeenten kunnen de jongeren door een aantrekkelijk aanbod «via mond
tot mond-reclame» verleiden om zich alsnog bij gemeenten te gaan melden.
Met betrekking tot de «afhakers» (de personen die een aanvraag
van een bijstandsuitkering niet doorzetten) is de inschatting dat dit fenomeen
bij invoering van het onderhavige wetsvoorstel niet significant zal toenemen.
Er zijn ook gemeentelijke onderzoeken gehouden naar de redenen waarom personen
hun bijstandsuitkering niet doorzetten en de wijze waarop ze daarna in hun
levensonderhoud voorzien. Op de vraag hoe men na afhaken in het levensonderhoud
voorziet blijkt dat velen op het moment van onderzoek inkomsten uit werk,
studie of een uitkering hebben (60% tot 80%). Voor zover gemeenten
conclusies uit bovengenoemde onderzoeken trekken achten zij de situatie bij
niet doorgezette aanvragen niet alarmerend. In het kader van monitoring van
dit wetsvoorstel zal dit als aandachtspunt worden meegenomen.Dit onderdeel van het advies is aanleiding geweest paragraaf 6.3.4
van de memorie van toelichting aan te vullen met een nadere onderbouwing en
een nieuwe paragraaf 6.3.5 op te nemen. 5. De vormgeving van de regelinga. Aansluiting werkleerrecht en inkomensvoorzieningIngevolge het voorstel geldt alleen recht op inkomensvoorziening indien
de jongere een aanvraag om een werkleeraanbod heeft ingediend (artikel 24).
De beschikking wordt ambtshalve gegeven, gelijktijdig met de vaststelling
van het recht op een werkleeraanbod (artikel 25).De Raad merkt in dit verband op dat deze bepalingen onvoldoende rekening
lijken te houden met de complexiteit van de koppeling tussen werkleeraanbod
en inkomensvoorziening:– artikel 17 voorziet in verschillende situaties waarin geen werkleeraanbod
wordt gedaan. Onduidelijk is of toepassing van die bepaling ertoe leidt dat
in geen van de daar genoemde gevallen een recht op inkomensvoorziening ontstaat,
hetgeen niet kan zijn beoogd;– jongeren van 16 of 17 jaar kunnen een werkleeraanbod krijgen,
maar pas wanneer zij 18 zijn, komen zij in aanmerking voor inkomensvoorziening.
Het voorstel voorziet er niet in dat het recht op inkomensvoorziening alsnog
ontstaat als en zodra de desbetreffende jongere de leeftijd van 18 jaar bereikt:
het besluit tot verstrekking van inkomensvoorziening moet immers gelijktijdig
met het besluit tot vaststelling van het recht op een werkleeraanbod worden
vastgesteld;– geen rekening is gehouden met de gevolgen voor het recht op inkomensvoorziening
van opschorting (artikelen 17, vijfde lid, en 20), herziening en dergelijke
van het werkleeraanbod.Voorts merkt de Raad op dat de inhoudelijke criteria
voor het opschorten, herzien en intrekken van het werkleeraanbod niet parallel
lopen met die voor het opschorten, herzien en intrekken van het recht op inkomensvoorziening.Gelet op het vorenstaande adviseert de Raad de aansluiting
tussen het stelsel voor het werkleeraanbod en dat van het recht op inkomensvoorziening
nader te bezien, en het voorstel zo nodig aan te passen.b. Conflictgevoeligheid; voorlopige voorzieningEr moet ermee rekening worden gehouden dat de regeling
wat betreft het werkleeraanbod en de koppeling met de inkomensvoorziening,
conflictgevoelig zal blijken te zijn, en aldus aanleiding zal kunnen geven
tot procedures van bezwaar en beroep. De Raad mist aandacht daarvoor in de
toelichting.In dit verband vraagt de Raad ook aandacht voor de
inkomenspositie van een belanghebbende tijdens een procedure van bezwaar of
beroep over het werkleeraanbod. Het gevolg van het instellen van bezwaar of
beroep tegen een besluit omtrent een werkleeraanbod mag er niet zonder meer
toe leiden dat hangende de procedure geen inkomensondersteuning wordt geboden,
zonder dat daarvoor een voorziening is getroffen.De Raad adviseert hierop in te gaan in de toelichting,
en het voorstel zo nodig aan te passen.c. Vergelijking met stelsel WWBHet voorstel sluit in sterke mate aan bij het stelsel
van de WWB. Van verschillende onderdelen die niet zijn overgenomen, vraagt
de Raad zich af waarom dat het geval is. Zo bevat het voorstel geen bepaling
als artikel 16 WWB, dat het mogelijk maakt om bij zeer dringende redenen af
te wijken van de algemene regels voor bijstandsverlening. Ook zijn, in tegenstelling
tot de WWB, geen bepalingen inzake bijstand in natura opgenomen.De Raad adviseert te motiveren waarom deze bepalingen
kunnen worden gemist, dan wel het voorstel aan te vullen.d. SanctiesArtikel 17, vijfde lid, bepaalt, dat geen werkleeraanbod
wordt gedaan indien en zolang de jongere onvoldoende meewerkt. Dat betekent
indirect dat dan ook geen recht op inkomensvoorziening kan ontstaan. Artikel
22 regelt de uitsluiting indien de jongere zich zeer ernstig misdraagt. Deze
uitsluiting dient binnen een maand te worden heroverwogen. De verhouding tussen
deze twee bepalingen is niet duidelijk.In hoofdstuk 4, inzake het recht op inkomensvoorziening,
komen bepalingen voor die niet parallel lopen met die over het werkleeraanbod
in hoofdstuk 3. Zo regelt artikel 40 dat indien de jongere zich
ernstig misdraagt, de uitkering niet wordt stopgezet, maar verlaagd. De termijn
voor heroverweging bedraagt niet één maand, maar drie maanden.Samenloop tussen de sancties bij het werkleeraanbod
en bij de inkomensvoorziening treedt bovendien op, nu de consequentie van
het ontbreken van een werkleeraanbod is, dat de grondslag voor de inkomensvoorziening
wegvalt.De Raad adviseert de sancties in hoofdstuk 3 en 4 beter
op elkaar af te stemmen.5. De vormgeving van de regelinga. Aansluiting werkleerrecht en inkomensvoorziening.– Naar aanleiding van de door de Raad geconstateerde onduidelijkheid
met betrekking tot artikel 17, is de toelichting op dat artikel aangepast.
Zo is met name ingegaan op de relatie tussen de artikelen 17, 24 en 41 van
het wetsvoorstel. Uit deze artikelen vloeit voort dat zowel de jongere van
wie niet gevergd kan worden dat hij uitvoering geeft aan een werkleeraanbod,
als de jongere die de volledige zorg heeft over een tot te zijne laste komend
kind tot vijf jaar, recht heeft op een inkomensvoorziening, indien voldaan
wordt aan artikel 24 en geen van de onderdelen van artikel 41, eerste lid,
op hem van toepassing is. De jongere, bedoeld in artikel 17, vijfde lid, zijnde
een jongere die niet wenst te voldoen aan de verplichting, bedoeld in artikel
44, onderdeel a, heeft geen recht op een inkomensvoorziening. Uit artikel
41, eerste lid, onderdeel c, blijkt namelijk dat een jongere die de onderhavige
verplichting (of een andere verplichting, bedoeld in hoofdstuk 5) niet wil
nakomen, geen recht op inkomensvoorziening heeft.– In het wetsvoorstel is in artikel 25 imperatief bepaald dat het
college het recht op een inkomensvoorziening ambtshalve vaststelt, gelijktijdig
met de vaststelling van het recht op een werkleeraanbod. Voor deze ambtshalve
vaststelling is gekozen, omdat het college na de intake over alle gegevens
beschikt die van belang zijn voor de vaststelling van het recht op een werkleeraanbod,
alsmede voor de vaststelling van het recht op een inkomensvoorziening.Ingevolge artikel 43, eerste lid, is de jongere verplicht om aan het college
op een daartoe strekkend verzoek van het college, of onverwijld uit eigen
beweging, mededeling te doen van alle feiten en omstandigheden waarvan hem
redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat zij van invloed kunnen zijn op zijn
recht op een werkleeraanbod of zijn recht op een inkomensvoorziening. Deze
verplichting geldt niet indien die feiten en omstandigheden door het college
kunnen worden vastgesteld op grond van bij wettelijk voorschrift als authentiek
aangemerkte, bij ministeriële regeling aan te wijzen gegevens of kunnen
worden verkregen uit bij ministeriële regeling aan te wijzen administraties.
Wanneer een wijziging van feiten of omstandigheden wordt vastgesteld, neemt
het college op basis van die gewijzigde feiten of omstandigheden een nieuwe
beslissing met betrekking tot het recht op een werkleeraanbod of het recht
op een inkomensvoorziening. Tegen de achtergrond hiervan is in het wetsvoorstel
er niet expliciet in voorzien dat het college een nieuwe beslissing met betrekking
tot het recht op een inkomensvoorziening moet nemen, indien de jongere meer
of minder inkomsten gaat verwerven, of alsnog recht op een inkomensvoorziening
krijgt, nadat eerder door het college was vastgesteld dat die jongere geen
recht op inkomensvoorziening had. Die eerdere vaststelling dat geen recht
op inkomensvoorziening bestaat, zou gegrond kunnen zijn op het feit dat de
desbetreffende jongere inkomsten heeft die de op hem van toepassing zijnde
norm te boven gaan, maar bijvoorbeeld ook gegrond kunnen zijn op het feit
dat de jongere de leeftijd van 18 jaar nog niet heeft bereikt.In aanmerking nemende dat de Raad uit artikel 25 afleidt dat de gelijktijdige
vaststelling van het recht op een werkleeraanbod en het recht op een inkomensvoorziening
met zich brengt, dat indien daarbij wordt vastgesteld dat een jongere geen
recht op inkomensvoorziening heeft, de beslissing met betrekking tot het recht
op een inkomensvoorziening dan op een later tijdstip op grond van gewijzigde
feiten en omstandigheden niet gewijzigd zou kunnen worden, los van de vaststelling
van het recht op een werkleeraanbod, is besloten om aan artikel 25 een tweede
lid toe te voegen. Op grond van dit nieuwe lid kan het college op grond van
gewijzigde feiten en omstandigheden, desgevraagd of uit eigen beweging, het
recht op inkomensvoorziening opnieuw vaststellen. – Anders dan de Raad aangeeft is in het wetsvoorstel rekening gehouden
met de gevolgen voor het recht op inkomensvoorziening van opschorting, herziening
en dergelijke van het werkleeraanbod. Kortheidshalve zij in dit verband verwezen
naar artikel 41, eerste lid, van het wetsvoorstel, waaruit blijkt dat geen
recht op inkomensvoorziening bestaat:• voor zover uit houding en gedragingen
van de jongere ondubbelzinnig blijkt dat deze de verplichtingen, bedoeld in
hoofdstuk 5, niet wil nakomen (onderdeel c; betreft onder andere de situatie
bedoeld in artikel 17, vijfde lid);• indien het werkleeraanbod op grond
van artikel 21 is ingetrokken (onderdeel f); en• gedurende de periode
dat het recht op een werkleeraanbod is opgeschort (onderdeel i; betreft artikel
20)Een herziening van het werkleeraanbod kàn gevolgen hebben voor
het recht op een inkomensvoorziening, maar behoeft dat niet altijd en onder
alle omstandigheden te hebben. Gelet hierop, daarbij in aanmerking genomen
dat uit de inhoud en strekking van het wetsvoorstel voortvloeit dat in het
verlengde van een herziene vaststelling van het recht op een werkleeraanbod,
ook het recht op een inkomensvoorziening door het college wordt vastgesteld,
is er vanaf gezien om bijzondere bepalingen op te nemen die betrekking hebben
op de gevolgen voor het recht op een inkomensvoorziening, wanneer het werkleeraanbod
wordt herzien.Terecht wijst de Raad erop dat de inhoudelijke criteria voor het opschorten,
herzien en intrekken van het werkleeraanbod niet parallel lopen met die voor
het opschorten, herzien en intrekken van het recht op een inkomensvoorziening.
In het wetsvoorstel is er bewust voor gekozen om de gronden voor opschorting,
herziening en intrekking van het recht op een werkleeraanbod zo beperkt mogelijk
te houden, opdat jongeren zoveel mogelijk gebruik kunnen (blijven) maken van
dat aanbod. Het (gaan) volgen van scholing gericht op arbeidsinschakeling
en/of het (gaan) verwerven van werkervaring door een jongere dient zo min
mogelijk doorkruist te worden. De gronden voor opschorting, herziening en
intrekking van het recht op een inkomensvoorziening zijn ruimer. Dit wordt
met name veroorzaakt door het feit dat de inkomensvoorziening – als
deze noodzakelijk is – ook fungeert als een stok achter de deur om de
jongere te bewegen om volledig mee te werken aan de uitvoering van het werkleeraanbod.b. Conflictgevoeligheid; voorlopige voorzieningOp advies van de Raad is in paragraaf 7.5 van het algemeen deel van de
memorie van toelichting een passage opgenomen over de eventuele conflictgevoeligheid
die de koppeling van het werkleeraanbod met de inkomensvoorziening met zich
mee zou kunnen brengen. Daarnaast is nader onderbouwd waarom er gekozen is
voor het niet verstrekken van een inkomensvoorziening aan een jongere gedurende
de periode dat bezwaar en beroep aanhangig is. Hiertoe is besloten om te voorkomen
dat jongeren, met het vooruitzicht op die inkomensvoorziening, onnodig en
veelvuldig bezwaar en beroep gaan instellen. Indien er echter sprake is van
zeer dringende redenen, kan de jongere een beroep doen op artikel 16 van de
WWB..c. Vergelijking met stelsel WWBIngevolge artikel 16 WWB kan het college aan een persoon die geen recht
op bijstand heeft, gelet op alle omstandigheden, in afwijking van paragraaf 2.2.
van de WWB, bijstand verlenen indien zeer dringende redenen daartoe noodzaken.
De wijziging, bedoeld in artikel 57, onderdeel E, van het wetsvoorstel voorziet
erin dat een jongere die de leeftijd van 27 jaar nog niet bereikt heeft in
paragraaf 2.2. van de WWB geduid wordt als een persoon die geen recht
op algemene bijstand heeft. Gelet op het feit dat een jongere derhalve onder
de werking van artikel 16 WWB valt, is ervan afgezien om een soortgelijke
bepaling in het wetsvoorstel op te nemen.Naar aanleiding van de constatering van de Raad dat het wetsvoorstel geen
bepaling bevat die voorziet in vertrekkingen in natura, is alsnog een dergelijk
bepaling in artikel 24 van het wetsvoorstel opgenomen.d. SanctiesNaar aanleiding van de opmerking van de Raad is in de artikelsgewijze
toelichting op artikel 22 ingegaan op de verhouding tussen artikel 17, vijfde
lid, en dat artikel. De verhouding die beoogd is, is als volgt.
De maatregel uit artikel 17 heeft betrekking op de fase waarin nog geen werkleeraanbod
aan de jongere is gedaan. Indien de jongere in die fase niet voldoet aan de
verplichting van artikel 44, onderdeel a, wordt geen werkleeraanbod gedaan.
De maatregel uit artikel 22 kan daarentegen niet alleen worden toegepast in
de fase dat de jongere nog geen aanbod is gedaan, maar ook in de situatie
dat wel al een aanbod is gedaan. In dat laatste geval wordt de jongere tijdelijk
uitgesloten van dat werkleeraanbod.Een ander verschil is de gedraging waarvoor de maatregel kan worden opgelegd.
Zo gauw de jongere aan de verplichting in artikel 44, onderdeel a, voldoet,
dient het college hem alsnog een aanbod te doen. Deze maatregel is dus rechtstreeks
verbonden met de periode waarin de jongere niet aan de genoemde verplichting
voldoet. Dit in tegenstelling tot de gedraging waarvoor op grond van artikel
22 een maatregel kan worden opgelegd, namelijk het zich zeer ernstig misdragen.
Overigens is artikel 22 aangepast naar aanleiding van de opmerking van de
Raad over de verhouding tussen artikel 22 en artikel 40. De achterliggende
gedachte voor toepassing van die artikelen is als volgt. Indien een jongere
zich zeer ernstig misdraagt, dient het college in eerste instantie de mogelijkheid
te hebben om de inkomensvoorziening tijdelijk te verlagen. Dit kan op basis
van artikel 40. Deze verlaging dient na drie maanden te worden herzien. Gekozen
is voor drie maanden, omdat verlaging van de inkomensvoorziening minder ingrijpend
is dan het geheel uitsluiten van een werkleeraanbod (en dus van een inkomensvoorziening)
waar een termijn van een maand voor geldt. Indien de jongere zich echter herhaaldelijk
zeer ernstig misdraagt, moet het mogelijk zijn om de jongere een strengere
maatregel op te leggen, namelijk de maatregel van artikel 22. Artikel 22 is
naar aanleiding van de door de Raad geconstateerde onduidelijkheid aangepast
in die zin, dat nu uitdrukkelijk is verwoord dat die maatregel alleen kan
worden opgelegd indien de jongere zich herhaaldelijk zeer ernstig misdraagt.Ten slotte is de opmerking van de Raad dat er samenloop optreedt tussen
de sancties bij het werkleeraanbod en bij de inkomensvoorziening juist. Het
is inderdaad de bedoeling dat bij de toepassing van artikel 22 (uitsluiting
werkleeraanbod) de jongere ook automatisch wordt uitgesloten van het recht
op inkomensvoorziening. Er is echter voor gekozen om dit via de weg van uitsluiting
van het werkleeraanbod te regelen, omdat dan ook in de fase waarin nog geen
werkleeraanbod is gedaan, ingegrepen kan worden.6. Voor redactionele kanttekeningen verwijst de Raad naar de bij
het advies behorende bijlage.6. De redactionele opmerkingen van de Raad zijn overgenomen met uitzondering
van de opmerking dat de verwijzing naar voorzieningen als bedoeld in artikel
7, eerste lid, onderdeel a, aangepast moet worden, omdat, zoals de Raad stelt,
jongeren tot 27 jaar niet meer onder de reikwijdte van de WWB zullen vallen.
Jongeren zijn voor wat betreft het recht op algemene bijstand inderdaad van
de WWB uitgesloten. Voor wat betreft bijzondere bijstand en voorzieningen
als bedoeld in artikel 7 van de WWB, kunnen zij echter een beroep op de WWB
blijven doen.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk WillinkIk moge U, mede namens de Minister voor Jeugd en Gezin en mede namens
de Staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen, verzoeken het
hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en de gewijzigde memorie van
toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal te zenden.De staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,A. Aboutaleb Bijlage bij het advies van de Raad van State betreffende no.W12.08.0400/III
met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.– In artikel 6, eerste lid, de verwijzing naar voorzieningen als
bedoeld in artikel 7, eerste lid, onderdeel a, WWB aanpassen, nu jongeren
tot 27 jaar niet meer onder de reikwijdte van die wet zullen vallen.– In artikel 14 «schriftelijke» schrappen, gelet op
artikel 4:1 van de Algemene wet bestuursrecht.– In artikel 48, eerste lid, onder c, «belastingdienst»
vervangen door «Belastingdienst» of «rijksbelastingdienst».– Nader bezien of de artikelen 79, 80 en 81 WWB van overeenkomstige
toepassing dienen te worden verklaard. XNoot1De oorspronkelijke tekst van het voorstel van wet en van de memorie van
toelichting zoals voorgelegd aan de Raad van State is ter inzage gelegd bij
het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot1In de inleiding van zijn advies over het voorstel voor de WWB vatte de
Raad een en ander als volgt samen: Het wetsvoorstel is erop gericht personen
die recht hebben op bijstand of een daarmee vergelijkbare uitkering (hierna:
bijstandgerechtigden), meer dan voorheen te activeren tot intrede of herintrede
in betaald werk. Van bijstandgerechtigden wordt daartoe een actieve opstelling
en inbreng verwacht. Voor hen die niet (meer) door eigen arbeid kunnen voorzien
in de noodzakelijke kosten van bestaan, geldt ingevolge het wetsvoorstel een
inkomenswaarborg, zoals die thans nog wordt geboden door de Algemene bijstandswet
(Abw). Het wetsvoorstel legt de centrale verantwoordelijkheid voor het bevorderen
van de reïntegratie van bijstandgerechtigden bij de gemeenten. De gemeentebesturen
worden daartoe gestimuleerd doordat het wetsvoorstel hun meer verantwoordelijkheid
en ruimte geeft voor individueel en op de lokale omstandigheden afgestemd
maatwerk, in samenhang met een 100% budgettering van de gemeentelijke
uitgaven voor bijstand en daarmee vergelijkbare uitkeringen. (Kamerstukken
II 2002/03, 28 870, A).XNoot2In dit verband zijn mede Deel I, punt 30, en de artikelen 13 en 30 van
het (herziene) Europees Sociaal Handvest van belang, waarin is neergelegd
dat een ieder recht heeft op bescherming tegen armoede en sociale uitsluiting.XNoot1Werkt de WWB?, Resultaten van de ontwikkeling van nieuwe verhoudingen
tussen Rijk en gemeenten, december 2007.XNoot2Toelichting, paragraaf 4.1. Zie in deze zin ook paragraaf 8
van de toelichting, waar wordt vermeld dat het wetsvoorstel geen nieuwe taak
oplegt aan de gemeenten, maar hun huidige taak bij de arbeidsinschakeling
van jongeren intensiveert, doordat de aanspraak van de jongeren nu een recht
op een werkleeraanbod wordt.XNoot3Werkt de WWB? Resultaten van de ontwikkeling van nieuwe verhoudingen tussen
Rijk en gemeenten, december 2007.XNoot4Toelichting, paragraaf 4.1, slot.XNoot1SZW Gemeentendagen januari/februari 2008. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31775-4.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl