Wet toetsing levensbeëindiging op verzoek en hulp bij zelfdoding; Brief minister met een reactie op de observaties en aanbevelingen van het Comité voor de rechten van de mens
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26691, nr. 42

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

17-09-2001

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

26691 nr. 42

05-09-2001

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamEuthanasieImplementatie in de praktijkDe toetsingscriteriaEx ante en ex post toetsingEvaluatie van toepassing van de wetMinderjarigenLevensbeëindigend handelen bij neonatenMedisch-wetenschappelijk onderzoekHet algemene toetsingscriteriumWilsonbekwamenOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26691Toon alle publicaties in het hoofddossier
Kamerdossier 22588Toon alle publicaties in dit dossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 27 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 691Toetsing van levensbeëindiging op verzoek en hulp bij zelfdoding
en wijziging van het Wetboek van Strafrecht en van de Wet op de lijkbezorging
(Wet toetsing levensbeëindiging op verzoek en hulp bij zelfdoding)22 588Regelen inzake medisch-wetenschappelijk onderzoek met mensen (Wet medisch-wetenschappelijk
onderzoek met mensen)nr. 42BRIEF VAN DE MINISTER VAN VOLKSGEZONDHEID, WELZIJN EN SPORTAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 5 september 2001Met verwijzing naar de brief van de Minister van Buitenlandse Zaken die
een dezer dagen uitgaat verwoord ik, mede namens de Minister van Justitie,
onze reactie op de observaties en aanbevelingen van het Comité voor
de rechten van de mens met betrekking tot de onderwerpen euthanasie en medisch-wetenschappelijk
onderzoek met mensen. Het Comité heeft op 9 en 10 juli 2001 de
derde Nederlandse Koninkrijksrapportage in het kader van het VN-verdrag inzake
Burgerlijke en Politieke Rechten behandeld.EuthanasieHet VN-Mensenrechtencomité heeft de wet Toetsing levensbeëindiging
op verzoek en hulp bij zelfdoding (euthanasie-wet), die per 1 januari
2002 in werking treedt, uiterst serieus bestudeerd. De conclusies van het
Comité geven uitdrukking aan bezorgdheid over de implementatie van
de wet. Dit betreft met name de vraag over de toepassing in de praktijk van
een aantal zorgvuldigheidscriteria, het belang van de toetsingsprocedure vooraf,
alsmede de positie van minderjarigen vanaf 16 jaar. Het is tegen de achtergrond
van het Internationaal Verdrag inzake Burgerrechten en Politieke Rechten terecht
en gerechtvaardigd dat het Comité kritisch kijkt naar de euthanasiewetgeving.
De aspecten waarover bezorgdheid is uitgesproken zijn zonder meer ook een
punt van aandacht voor de regering bij implementatie van de wet. Dat is tijdens
de behandeling van het wetsvoorstel in de Eerste en Tweede Kamer ook door
ons naar voren gebracht. Wij hechten dan ook aan een zorgvuldige behandeling
van de conclusies en aanbevelingen van het Comité naar aanleiding van
de euthanasie-wet. De publieke bekendmaking daarvan is bovendien van belang
voor alle betrokkenen. Alvorens op de verschillende punten in te gaan is van belang te constateren
dat de rechtmatigheid als zodanig van de wetgeving op het onderhavige terrein
in het licht van artikel 2 van het Verdrag (verplichtingen van Verdragsstaten
terzake van het zeker stellen van de rechten vervat in het Verdrag) en artikel
6 (recht op leven) niet in twijfel is getrokken. De vraag die voorop staat,
zo blijkt ook uit de conclusies van het Comité, is niet zozeer de rechtmatigheid
van de regelgeving, als wel het beschermingsgehalte daarvan in de toepassingspraktijk.
Het gaat met andere woorden in de kern over de handhaving van de wet. De wet
zelf en de zorgvuldigheidscriteria als zodanig zijn door het Comité
niet strijdig met het Verdrag bevonden. Het betreft met name de vraag, zo
valt uit de conclusies van het Comité te destilleren, of het beschermingsgehalte
bij de implementatie van de regelgeving voldoende duurzaam kan worden gegarandeerd.
In die zin bepleit het Comité de instrumenten in de wet goed te bestuderen
met het oog op verantwoorde implementatie en de situatie nauwlettend te volgen.
Tijdens de kamerbehandeling hebben wij dit voornemen al uitgesproken. Zonder
iets af te willen doen aan het belang van de door het Comité naar voren
gebrachte punten wijzen wij er op dat deze ook centraal hebben gestaan bij
de voorbereiding van het wetsvoorstel en tijdens de daarop volgende behandeling
in de Eerste en Tweede Kamer.Implementatie in de praktijkHet Comité vraagt in het bijzonder aandacht voor de juiste invulling
in de praktijk van de wettelijk vastgelegde zorgvuldigheidscriteria (vrijwillig
en weloverwogen verzoek van de patiënt, uitzichtloos en ondraaglijk lijden,
afwezigheid redelijke andere oplossing). Mede in relatie daarmee wordt benadrukt
de ex ante toetsing te versterken. Dit om te voorkomen dat ongepaste druk
om de criteria te ontduiken onopgemerkt blijft en om slijtage van alerte toepassing
op den duur tegen te gaan. Wij hebben overigens tot nu toe geen aanwijzingen
voor een ontoelaatbare praktijk. Ook de rechter, geroepen om over een aan
hem voorgelegde zaak te oordelen, past de criteria streng toe. Dat uit het
jaarverslag van de toetsingcommissies over 2000 een verhouding van drie negatieve
gevallen op de tweeduizend naar voren komt, iets waarover het Comité
bezorgdheid uitdrukt, kan verschillende verklaringen hebben. Het hoeft niet
noodzakelijkerwijs te duiden op onderrapportage, zoals het Comité zich
afvraagt. Evenzogoed kan het wijzen op een uiterst zorgvuldige praktijk. De
door ons toegezegde evaluatie van de wet moet daar inzicht in geven. Deze
evaluatie zal plaats vinden in de periode 2001–2003.De toetsingscriteriaOp het verzoek van het Comité om bij een volgende rapportage gedetailleerde
informatie te verschaffen over de criteria aan de hand waarvan de aanwezigheid
van weloverwogen en duurzaam verzoek, van ondraaglijk en uitzichtloos lijden
en afwezigheid van reële alternatieven in de praktijk worden vastgesteld
is, zullen wij met bijzondere aandacht ingaan. Het waarborggehalte van de
wet moet immers aan die criteria worden getoetst. Voorop staat in de wet en
bij de toetsing dat de beslissing van de patiënt onafhankelijk tot stand
is gekomen en weloverwogen is. Met het Comité achten wij druk op de
patiënt onaanvaardbaar. Dit is ook tijdens de behandeling van het voorstel
van wet in de Eerste en Tweede Kamer herhaalde malen door ons benadrukt.Wat betreft de vraag naar de criteria om te beoordelen of aan de zorgvuldigheidscriteria
is voldaan merken wij het volgende op. De zorgvuldigheidscriteria zijn, zo
is in de kamerstukken en tijdens de behandeling van het wetsvoorstel ook toegelicht,
ontleend aan de criteria die in de jurisprudentie ontwikkeld zijn. De consultatie-procedure,
die hierna nog aan de orde komt, heeft tot doel de objectiviteit
van het medisch handelen te versterken. Wij wijzen er nogmaals op dat wij
steeds benadrukt hebben dat informatie en communicatie tussen arts en patiënt
voorwaarden zijn voor een goede weloverwogen wilsbepaling door de patiënt.
Voor uitzichtloosheid van het lijden is uiteindelijk het vakkundig medisch
oordeel bepalend.De ondraaglijkheid is wel in hoge mate een subjectieve factor, echter
ondraaglijk en uitzichtloos zijn bij de beoordeling onlosmakelijk met elkaar
verbonden. In dat opzicht ligt er ook groot gewicht bij de consultatieprocedure.
Dit geldt eveneens voor de beoordeling van de vraag of alternatieven mogelijk
zijn. Bij de redelijkheid van een mogelijk alternatief, de juridische subsidiariteitseis,
vormt met name de mogelijkheid van palliatieve zorg een belangrijk aandachtspunt
voor consulenten.Ex ante en ex post toetsingDe ex ante beoordeling door de consulent is van wezenlijk belang voor
de juiste implementatie. Het Comité maakt daar een terechte opmerking
over. Wij wijzen er overigens wel op dat artsen die zich geconfronteerd zien
met een reëel verzoek om euthanasie en hulp bij zelfdoding zulks iedere
keer weer als een zware last beschouwen. Juist ook vanwege de ingrijpendheid
en de onherroepelijkheid van het inwilligen van een dergelijk verzoek. Euthanasie
en hulp bij zelfdoding zijn verre van routinematige handelingen voor een arts.
Dat verklaart ook dat juist van die kant zeer wordt gehecht aan de consultatie
van een deskundig en onafhankelijk arts, die op afstand staat van de feitelijke
situatie. De deskundigheidsbevordering van consulent-artsen zoals die momenteel
vorm krijgt is een continu proces. Daarbij wordt de aandacht onder meer gericht
op eisen aan het consultatieverslag, de problematiek omtrent het vaststellen
van ondragelijk en uitzichtloos lijden, palliatieve zorg, de uitvoering van
de euthanasie en juridische aspecten. Door deze deskundigheidsbevordering,
in het kader van het zogenoemde SCEN project, een landelijk project van de
KNMG-LHV, wordt hoge kwaliteit van begeleiding en beoordeling vooraf met het
oog op verantwoorde besluitvorming bevorderd. De professionaliteit van de
consultatie is zoals bekend de doelstelling van het zogenoemde SCEN project.
Dit project wordt vanzelfsprekend ook geëvalueerd om inzicht te krijgen
in het effect van het project. Inschakeling van consulenten (SCEN-artsen)
in de euthanasieprocedure brengt naar ons oordeel zonder meer intensivering
van de beoordeling vooraf met zich mee. Het aldus via inschakeling van de
SCEN-artsen door middel van consultatie realiseren van een vorm van toetsing
vooraf komt naar onze mening al tegemoet aan de wens van het Comité
van versterking van de ex ante toetsing. Deze consultatie doet overigens niet
af aan de noodzaak van toetsing achteraf, deze blijft van essentieel belang.
Waar naar gestreefd wordt is een juist evenwicht tussen de vormen van beoordeling
vooraf en toetsing achteraf. Graag wijzen wij er in dit verband nog op dat
de doelstelling van de toetsing achteraf, het bevorderen en bewaken van kwalitatief
verantwoord handelen, mede vorm krijgt door vanuit de toetsingcommissies een
bijdrage te leveren aan onder meer de opleiding van SCEN-artsen en het bewaken
van de kwaliteit van het verslag van de betreffende arts en van de consulent.Evaluatie van toepassing van de wetContinue evaluatie van de toepassing van de wet, met name ook van de beoordeling
ex ante en van de toetsing achteraf is zeker geboden, zoals het Comité
terecht opmerkt. Mede om die reden zullen wij graag voldoen aan het verzoek
van het Comité binnen twaalf maanden te berichten over de implementatie
van de aanbevelingen. Dit zal plaatsvinden aan de hand van de jaarrapportage
van de toetsingcommissies euthanasie, van het door ons jaarlijks
bij de indiening van de begroting aan de Staten-Generaal met betrekking tot
het functioneren van de commissies uit te brengen verslag en aan de hand van
het functioneren van het SCEN-project.MinderjarigenEen punt van aparte aandacht in de conclusies van het Comité vormt
de positie van de minderjarigen. Het betreft ten eerste minderjarigen tussen
twaalf en zestien jaar. In die situatie moet de minderjarige die een verzoek
doet voor euthanasie of hulp bij zelfdoding tot een redelijke waardering van
zijn belangen in staat kunnen worden geacht. De arts kan alsdan bovendien
alleen gevolg geven aan een verzoek voorzover de ouder of de ouders die het
gezag over de minderjarige uitoefent of uitoefenen dan wel zijn voogd zich
met het verzoek kan of kunnen verenigen. Betreft het een minderjarige tussen
de zestien en achttien jaar, dan geldt ten aanzien van de laatste voorwaarde
dat de desbetreffende persoon of personen bij de besluitvorming zijn betrokken.
Volledigheidshalve merken wij hierbij op dat minderjarigen van 16 jaar of
ouder een medische behandeling kunnen weigeren (artikel 7:450 BW) en dat in
het verlengde daarvan de vraag naar euthanasie of hulp bij zelfdoding kan
rijzen.Met het Comité zijn wij van oordeel dat bij minderjarigen de uiterste
zorgvuldigheid is geboden. De noodzaak van bijzondere bescherming staat bij
ons voorop, vormt een punt van bijzondere aandacht bij de ex ante en ex post
toetsing en zal vanzelfsprekend bij de jaarrapportage van de toetsingcommissies
en de evaluatie van het SCEN-project volle aandacht krijgen. Wij zullen hieraan
in de rapportage aan het Comité apart aandacht besteden. Uitgangspunt
is vanzelfsprekend dat ook ten aanzien van minderjarigen gehandeld moet worden
volgens wetenschappelijk verantwoord medisch inzicht en in overeenstemming
met de in de medische ethiek geldende normen en dat controle op de levensbeëindiging
door de geneeskundige doeltreffend moet zijn teneinde te voorkomen dat er
sprake kan zijn van een willekeurige levensberoving. Wel tekenen wij aan dat
de vraag naar levensbeëindigend handelen bij minderjarigen zich zelden
voordoet. Indien deze zich al voordoet bij de categorie minderjarigen tussen
zestien en achttien jaar, dan is in de praktijk sprake van consensus met ouder(s)
of voogd. De praktijk onder de huidige procedure (euthanasie en hulp bij zelfdoding
bij een minderjarige patiënt worden nu nog rechtstreeks gemeld door de
gemeentelijke lijkschouwer aan de officier van justitie) geeft geen aanleiding
te veronderstellen dat onzorgvuldig wordt gehandeld. Wij tekenen hierbij aan
dat jurisprudentie niet of nauwelijks voorhanden is.Levensbeëindigend handelen bij neonatenLevensbeëindiging bij pasgeborenen valt, evenals ieder daarop gericht
handelen bij minderjarigen tot twaalf jaar, buiten het bereik van de euthanasiewet.
Het Comité heeft dit onderwerp dan ook als apart aandachtspunt naar
voren gebracht. Ook hier geldt dat dit onderwerp slechts bij uitzondering
aan de orde komt. Met het Comité zijn wij van mening dat ieder voornemen
op dit terrein uiterst kritisch moet worden bezien. Ten aanzien van levensbeëindiging
van pasgeborenen met zeer ernstige afwijkingen is eerst de vraag aan de orde
of met een medische behandelingeen aanvang zal moeten worden gemaakt dan wel
dat een eenmaal aangevangen behandeling zal moeten worden voortgezet of worden
afgebroken. Wordt besloten af te zien van een (verdere) medische behandeling,
dan zal eerst worden getracht het lijden door palliatieve zorg te verzachten
indien de pasgeborene niet spoedig overlijdt. Slechts indien desondanks een
ondraaglijk lijden of een onwaardige dood niet kan worden voorkomen, komt
een beslissing over bekorting van de stervensfase aan de orde.
In voorkomend geval komt dit hele proces van besluitvorming bij de beoordeling
door de officier van justitie en de rechter aan de orde. Wij merken overigens
op dat de beroepsgroep van neonatologen handelt volgens een uiterst zorgvuldig
protocol waarbij ieder onderdeel van de besluitvorming in het gehele hiervoor
beschreven traject nauwgelet wordt voorbereid en overwogen. Wij zullen aan
het verzoek van het Comité voldoen om binnen twaalf maanden nadere
informatie te ontvangen over de situatie rond pasgeborenen, met inbegrip van
aantallen en uitkomsten van strafvervolging.Medisch-wetenschappelijk onderzoekHet Mensenrechtencomité heeft ook de Wet medisch-wetenschappelijk
onderzoek (WMO) zorgvuldig aan een studie onderworpen en doet de volgende
observaties en aanbevelingen.Het Comité betuigt zijn erkentelijkheid dat met de WMO getracht
wordt een algemeen aanvaardbare standaard te vinden en dat een permanent systeem
van controle in het leven is geroepen door de Centrale Commissie Mensgebonden
Onderzoek (CCMO) en de door de CCMO erkende commissies. Desondanks beschouwt
het Comité aspecten van de wet als problematisch in het licht van artikel
7 van het Verdrag. Het Comité spreekt allereerst zijn bezorgdheid uit
over het algemene criterium in de wet waarmee de evenredigheid wordt getoetst
door de risico's van het onderzoek voor de proefpersoon af te wegen tegen
het belang van het onderzoek. Het Comité is van mening dat dit een
tamelijk subjectief criterium is waaraan een grens gesteld zou moeten worden
waarbuiten de risico's voor het individu zo groot zijn dat daartegen geen
enkel te verwachten voordeel kan opwegen.Het Comité spreekt er ook zijn zorg over uit dat minderjarigen
en andere personen die niet echt toestemming kunnen geven onder bepaalde omstandigheden
onderworpen zouden kunnen worden aan medisch-wetenschappelijk onderzoek.In het licht van zijn zorgen beveelt het Comité aan de WMO te heroverwegen
teneinde te verzekeren dat een groot belang van het onderzoek niet wordt gebruikt
om ernstige risico's voor de proefpersoon te rechtvaardigen. Met name wordt
in overweging gegeven om de mogelijkheid uit de wet te halen met minderjarigen
en andere personen die niet echt toestemming kunnen geven medisch-wetenschappelijk
onderzoek te doen, voorzover dit niet-therapeutisch medisch-wetenschappelijk
onderzoek betreft.Wij willen allereerst erop wijzen dat het BuPo-verdrag en de Wet medisch-wetenschappelijk
onderzoek met mensen hetzelfde doel hebben, namelijk bescherming van mensen
tegen schendingen van de mensenrechten. Wij hebben dan ook dezelfde zorg als
het Comité als het gaat om de principiële afweging van het belang
van het wetenschappelijk onderzoek tegen de bezwaren en de risico's voor de
proefpersoon. Dit criterium dat in artikel 3, onder c, van de WMO is verwoord,
is de centrale toetsingseis in de wet. Dit onderdeel wordt echter door de
overige eisen van dat artikel en door de overige bepalingen van het wetsvoorstel
nader ingevuld. Wij zijn dan ook van mening dat de wet als geheel en het systeem
van toetsing vooraf in het bijzonder voldoende waarborgen bieden voor een
adequate bescherming. De wet bevat immers de toetsingscriteria, gericht op
bescherming van de proefpersoon maar ook op niet onnodig belemmeren van voor
de gezondheidszorg nuttig en noodzakelijk onderzoek, de eisen om te waarborgen
dat de proefpersoon in vrijheid deelneemt, de eis van verzekering van eventuele
schade, de eisen ter bescherming van de privacy en tenslotte als zeer belangrijk
onderdeel de extra eisen ter bescherming van afhankelijke personen, van minderjarigen
en meerderjarigen die niet in staat zijn toestemming te verlenen. Bovendien,
en dat is, naar onze mening, de belangrijkste waarborg, bevat
de wet een systeem van preventieve toetsing vooraf door een commissie van
onafhankelijke deskundigen.Het algemene toetsingscriteriumMet betrekking tot de zorg van het Comité over het algemene criterium
in de wet merken wij het volgende op.Juist vanwege de mogelijkheid van subjectieve invloeden bij de afweging
van risico's en bezwaren tegen het belang van het onderzoek is in het bijzonder
de toetsing door onafhankelijke deskundigen een garantie voor een objectieve
beoordeling.Een absoluut criterium achten wij minder aangewezen omdat bijvoorbeeld
in gevallen dat er wetenschappelijk onderzoek wordt verricht met patiënten
die een fataal verlopende ziekte hebben, blijvende schade aanvaardbaar kan
zijn. De in vrijheid gegeven toestemming na informatie over deze consequenties
rechtvaardigt in die gevallen mede het verrichten van wetenschappelijk onderzoek.WilsonbekwamenWij begrijpen en delen de zorg van het Comité met betrekking tot
de mogelijkheid die het wetsvoorstel bevat om met mensen die niet zelf toestemming
kunnen geven wetenschappelijk onderzoek te doen.Overigens bevat de wet wel een meer absoluut criterium als het gaat om
wetenschappelijk onderzoek dat wordt verricht met proefpersonen die minderjarig
zijn of niet in staat zijn tot een redelijke waardering van hun belangen terzake
en dat henzelf niet ten goede kan komen. In die gevallen mag het onderzoek
slechts worden verricht als de risico's verwaarloosbaar en de bezwaren minimaal
zijn. Een groot belang van het onderzoek kan overschrijding van deze grenzen
niet rechtvaardigen. Een te gering belang kan uiteraard, ook als risico's
en bezwaren minimaal zijn, wel tot afwijzing leiden.Met betrekking tot dit soort wetenschappelijk onderzoek zullen wij in
de volgende rapportage als uitleg van de termen verwaarloosbare risico's en
minimale bezwaren aangeven dat de risico's niet groter mogen zijn dan die
in het dagelijkse leven of dan die welke, blijkens de dagelijkse verrichtingen
in de gezondheidszorg als verwaarloosbaar aan te merken zijn. Bij het eerste
gaat het om het dagelijkse leven in een redelijk veilige omgeving en bij het
laatste om routineverrichtingen ten behoeve van behandeling en verpleging,
die blijkens de medische praktijk geen noemenswaardige risico's met zich brengen,
zoals bijvoorbeeld bloedafname. Met betrekking tot de belasting voor de proefpersoon
is uitgangspunt dat hetgeen de proefpersoon aan handelingen moet ondergaan
of hetgeen de gedragswijze die hij moet volgen, met zich brengt, alles bij
elkaar opgeteld niet ingrijpend is. De verstoring van het dagelijks leven
die deelname aan het onderzoek met zich brengt, moet beperkt zijn en de belasting
in de zin van pijn mag die van bijvoorbeeld een prik voor bloedafname niet
overschrijden.Sinds de inwerkingtreding van de wet ontstaat er door toedoen van de centrale
registratie inzicht in de wijze waarop de toetsingscommissies en de CCMO de
criteria van de wet invullen. In de volgende rapportage zal dan ook worden
voldaan aan het verzoek van het Comité om gedetailleerde cijfers te
verstrekken. Bovendien zullen wij de CCMO verzoeken extra aandacht te besteden
aan de naleving in de praktijk van het afwegingscriterium, en terzake van
niet-therapeutisch onderzoek met minderjarigen en meerderjarige onbekwamen
zodat in de rapportage hieraan ook extra aandacht kan worden besteed. In de rapportage zal verder worden beargumenteerd waarom aanpassing van
de wet niet heeft plaats gehad. De argumenten zijn tijdens de parlementaire
behandeling van het wetsvoorstel uitgebreid aan de orde geweest.De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,E. Borst-Eilers 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26691-42.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl