Handhaving milieuwetgeving; Brief staatssecretaris met beleidslijn toepassing IPPC-richtlijn voor de beoordeling van de ammoniakemissie vanuit veehouderijen
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 22343, nr. 142

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

31-10-2006

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

22343 nr. 142

27-10-2006

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Status beleidslijn2. Samenhang beleidslijn met het wetsvoorstel3. Huidige situatie4. Beleidslijn op hoofdlijnenUitgangspuntenInhoud beleidslijnVoorbeelden5. Gevolgen beleidslijn voor de veehouderij6. Samenhang met het toetsingskader voor ammoniak
in Natuurbeschermingswetgebieden7. Verdere procedureOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 22343Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 27 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
22 343Handhaving milieuwetgevingnr. 142BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN VOLKSHUISVESTING, RUIMTELIJKE ORDENING
EN MILIEUBEHEERAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 27 oktober 2006Hierbij doe ik u een voorstel toekomen voor een beleidslijn betreffende
de toepassing van de IPPC-richtlijn voor de beoordeling van de ammoniakemissie
vanuit veehouderijen. Met deze beleidslijn wordt beoogd meer duidelijkheid
te verschaffen ten behoeve van de vergunningverlening ten aanzien van de vraag
in welke situaties aan veehouderijen strengere emissie-eisen zullen moeten
worden gesteld dan volgt uit de toepassing van beste beschikbare technieken
(BBT). Daarmee wordt invulling gegeven aan een toezegging aan uw Kamer gedaan
bij brief van 31 mei 2005, Kamerstukken II 2004/05, 29 930 en 30 004,
nr. 33.1. Status beleidslijnIn deze brief worden de hoofdlijnen van een beleidslijn geschetst. Dit
voorstel dient nog nader met belanghebbende partijen te worden uitgewerkt,
voordat het als beleidslijn kan worden vastgesteld.De definitieve beleidslijn moet worden gezien als een advies aan het bevoegd
gezag ten behoeve van de vergunningverlening. Het bevoegd gezag zal echter
steeds op basis van de concrete omstandigheden in de vergunning dienen te
motiveren waarom in de betreffende situatie met BBT kan worden volstaan dan
wel waarom strengere emissie-eisen noodzakelijk zijn en hoe streng die dan
moeten zijn. Onder meer op basis van de jurisprudentie over enkele andere
algemene maatregelen van bestuur die zijn gebaseerd op artikel 8.44 van Wet
milieubeheer is geconcludeerd, dat het bevoegd gezag bij het vaststellen van
emissiegrenswaarden altijd een individuele afweging moet maken om te waarborgen
dat deze emissie-eisen zijn gebaseerd op BBT (of, zo nodig, op toepassing
van verdergaande technieken). In verband daarmee zal de Wet milieubeheer worden
aangevuld met een bepaling die het bevoegd gezag ertoe verplicht zonodig af
te wijken van de voorschriften in een amvb. Zie hiervoor het wetsvoorstel
tot wijziging van de Wet milieubeheer in verband met de modernisering van
de algemene milieuregels voor inrichtingen (Kamerstukken II 2005/06,
nr. 30 483, nr. 2, artikel I, onderdeel D en de toelichting daarop
in nr. 3, blz. 14).2. Samenhang beleidslijn met het wetsvoorstelDe beleidslijn kan niet los worden gezien van het wetsvoorstel tot wijziging
van de Wet ammoniak en veehouderij (Wav). Op de eerste plaats is de inwerkingtreding
van deze wetswijziging een noodzakelijke voorwaarde om de beleidslijn te kunnen
toepassen. Zonder wetswijziging blijft de strenge toetsing aan de hand van
het begrip «belangrijke verontreiniging» in de huidige Wav bestaan.
In de gewijzigde Wav zal het vereiste van BBT centraal staan en de voorgestelde
beleidslijn sluit daar nauw bij aan. De beleidslijn geeft immers aan in welke
gevallen er bij de verlening van een milieuvergunning aanleiding is om vanwege
de mogelijke gevolgen voor de omgeving verdergaande emissie-eisen dan BBT
te stellen.Daarnaast is ook van belang dat het wetsvoorstel voorziet in de mogelijkheid
van «interne saldering». De veehouder heeft daardoor bij het voldoen
aan de emissie-eisen de keuze in welke dierenverblijven hij eventueel verdergaande
technieken wil toepassen. Daarmee kan ook wanneer strengere eisen dan BBT
worden gesteld op een kosteneffectieve manier aan deze emissie-eisen worden
voldaan.3. Huidige situatieIn de huidige Wav is voorzien in een aanvullende toets voor veehouderijen
die onder de werkingssfeer van de IPPC-richtlijn vallen en die zijn gelegen
buiten de zones rond de kwetsbare gebieden. Om strijdigheid van de Wav met
de IPPC-richtlijn te voorkomen, is in de Wav bepaald dat de milieuvergunning
moet worden geweigerd als de oprichting of uitbreiding van een veehouderij
zou leiden tot een «belangrijke verontreiniging» respectievelijk
een «belangrijke toename van verontreiniging». In de praktijk
is het tot nu toe vrijwel onmogelijk gebleken voor een IPPC-bedrijf in de
nabijheid van een kwetsbaar gebied om bij uitbreiding van de veestapel een
vergunning te krijgen waarbij meer ammoniak mag worden uitgestoten dan op
basis van zijn geldende vergunning was toegestaan. In veel gevallen ziet het
bedrijf zich dan ook gedwongen om een vergaande emissiereducerende techniek
zoals een luchtwasser toe te passen, om de uitbreiding binnen het vergunde «emissieplafond»
te kunnen realiseren.De strenge jurisprudentie op dit punt lijkt mede te verklaren vanuit de
keuze die bij de totstandkoming van de Wav is gemaakt om het begrip «belangrijke
verontreiniging» uit de IPPC-richtlijn als harde norm te hanteren en
de wijze waarop in de memorie van toelichting is uiteengezet hoe deze omgevingstoetsing
zou moeten plaatsvinden. Tegen die achtergrond is het verklaarbaar dat in
situaties waar veel veehouderijen in de nabijheid van kwetsbare natuurgebieden
zijn gelegen in combinatie met een veel te hoge achtergronddepositie, de bestuursrechter
weinig ruimte ziet voor uitbreidingen waarbij de ammoniakemissie toeneemt.Het is echter de vraag of op grond van de IPPC-richtlijn zelf en dergelijke
strenge benadering is vereist. Het begrip «belangrijke verontreiniging»
is in de IPPC-richtlijn een van de algemene beginselen waarmee het bevoegd
gezag rekening moet houden bij het opstellen van de vergunningvoorwaarden.
Uit de jurisprudentie valt af te leiden dat artikel 9, derde en vierde lid,
van de richtlijn in dit verband het belangrijke toetsingskader vormt. Op grond
daarvan moeten voor de belangrijkste verontreinigende stoffen emissiegrenswaarden
aan de vergunning worden verbonden. Deze emissiegrenswaarden moeten worden
gebaseerd op de beste beschikbare technieken (BBT), waarbij rekening moet
worden gehouden met de technische kenmerken en de geografische ligging van
de inrichting alsmede met de plaatselijke milieuomstandigheden. De richtlijn
bepaalt niet op welke wijze rekening moet worden gehouden met deze aspecten,
maar stelt wel enkele algemene voorwaarden zoals de voorwaarde dat een hoog
niveau van bescherming van het milieu in zijn geheel moet worden gewaarborgd.
Een uitzondering daarop vormt de situatie waarbij Europese milieukwaliteitsnormen
in het geding zijn. Om te voorkomen dat deze normen worden overschreden, moeten
zonodig strengere eisen dan BBT worden gesteld en als niet aan de norm kan
worden voldaan zal de vergunning moeten worden geweigerd (art. 10 juncto art.
8 van de richtlijn). In andere situaties lijkt de overheid over enige beleidsvrijheid
te beschikken of en wanneer strengere eisen dan BBT moeten worden gesteld
of in welke gevallen de vergunning moet worden geweigerd. Dit wordt bevestigd
door overweging 18 van de richtlijn, waarin wordt gesteld, dat het de taak
van de lidstaten is om te bepalen hoe in voorkomend geval rekening kan worden
gehouden met de technische kenmerken en de geografische ligging van de betrokken
installatie, alsmede met de plaatselijke omstandigheden.4. Beleidslijn op hoofdlijnenMede op basis van dit nieuwe inzicht worden in het wetsvoorstel tot wijziging
van de Wav de bepalingen over «belangrijke (toename van) verontreiniging»
vervangen door een nieuwe bepaling die nauw aansluit bij de regeling in artikel
9, vierde lid, van de IPPC-richtlijn. Uitgangspunt is dat in een veehouderij
tenminste BBT wordt toegepast en dat, voorzover het gaat om IPPC-installaties,
vanwege de kenmerken en de geografische ligging of de lokale milieuomstandigheden,
zo nodig verdergaande emissie-eisen worden gesteld. Verwacht wordt dat op
basis van deze regeling de vergunning minder vaak geweigerd zal hoeven de
worden dan bij de huidige regeling in de Wav.De beleidslijn heeft tot doel duidelijkheid te verschaffen over in welke
situaties verdergaande emissie-eisen moeten worden gesteld dan BBT zoals vastgelegd
in de maximale emissiewaarden van het Besluit ammoniakemissie huisvesting
veehouderij (hierna: Besluit huisvesting). Bij de vaststelling van deze maximale
emissiewaarden is reeds rekening gehouden met de hoge achtergrondbelasting
met ammoniak in Nederland. In het algemeen zijn deze emissiegrenswaarden dan
ook gebaseerd op de meest vergaande technieken uit het Europese BBT-referentie-document
voor de intensieve veehouderij en gaan deze in sommige gevallen zelfs nog
verder. Mede vanwege dit hoge niveau van BBT wordt voorgesteld in de beleidslijn
te volstaan met een relatief beperkte aanscherping van de emissie-eisen.UitgangspuntenVanuit bovenvermelde veronderstelde beleidsvrijheid voor de overheid is
gekozen voor een beleidslijn die zoveel mogelijk aansluit bij het huidige
ammoniakbeleid. Daarin staan emissiemaatregelen centraal en wordt het aanvullend
zoneringsbeleid beperkt tot de zeer kwetsbare gebieden. Dit is een bewuste
politieke keuze. Er is daarom niet voor gekozen om, in aanvulling op de Wav-zonering,
zones van 500, 1000 of meer meter te hanteren, waarbinnen afhankelijk van
de afstand strengere emissie-eisen worden gesteld. In plaats daarvan wordt
voorgesteld om op bedrijfsniveau emissiegrenzen te hanteren (emissie van het
bedrijf uitgedrukt in kg ammoniak per jaar) waarboven verdergaande technieken
dan BBT dienen te worden toegepast. Daarbij is de achterliggende gedachte
dat IPPC-bedrijven altijd in betekenende mate bijdragen aan de depositie op
een natuurgebied ofwel door de ligging in de directe omgeving dan wel via
de bijdrage aan de reeds te hoge achtergronddepositie.Daarnaast worden bij de beleidslijn de volgende uitgangspunten gehanteerd:– Strengere emissie-eisen dan de maximale emissiewaarden van het
Besluit huisvesting kunnen buiten de zones van de Wav alleen aan de orde zijn
bij veehouderijen die onder de werkingsfeer van de IPPC-richtlijn vallen.– Of en in welke mate strengere emissie-eisen aan een IPPC-bedrijf
worden gesteld, hangt niet alleen af van de ligging ten opzichte van een natuurgebied
(geografische ligging) en ammoniakbelasting van dat gebied (plaatselijke milieusituatie),
maar ook van de omvang van het bedrijf (technische kenmerken).– Als het gaat om de bepaling van de omvang van een bedrijf waarbij
strengere emissie-eisen worden gesteld, is niet het aantal dieren dat wordt
gehouden bepalend maar de hoeveelheid ammoniak die wordt uitgestoten. Daardoor
kunnen alle bedrijven, onafhankelijk van de soort dieren die worden gehouden,
op gelijke wijze (naar de mate van milieubelasting) worden behandeld.– Bij de vaststelling van strengere emissie-eisen wordt alleen rekening
gehouden met natuurgebieden met een wettelijke en/of planologische status
(Natuurbeschermingswetgebieden, gebieden die deel uitmaken van de EHS en eventueel
andere natuurgebieden die in een bestemmingsplan als zodanig worden beschermd).– Bij de vaststelling van strengere emissie-eisen worden bestaande
ammoniakrechten in beginsel gerespecteerd. Dit impliceert dat buiten de Wav-zones,
zolang de ammoniakemissie van een veehouderij niet toeneemt ten opzichte van
de vergunde emissie, geen strengere emissie-eisen worden gesteld dan de maximale
emissiewaarden uit het Besluit huisvesting.– Bij de vaststelling van de strengere emissie-eisen wordt onderscheid
gemaakt tussen reconstructiegebieden en niet-reconstructiegebieden. Bij de
reconstructiegebieden wordt aangesloten bij de gebiedsindeling van het reconstructieplan
en zullen vanwege de hoge achtergronddepositie veelal strengere emissie-eisen
moeten worden gesteld dan daarbuiten.Inhoud beleidslijnTen aanzien van het criterium «omvang van het bedrijf» wordt
voorgesteld om twee categorieën te hanteren, namelijk bedrijven die meer
dan 5000 kg en bedrijven die meer dan 10 000 kg ammoniak per jaar emitteren.
De keuze voor deze grenzen is enerzijds ingegeven vanuit de omvang van de
milieugevolgen bij de betreffende grootte, anderzijds ook uit pragmatische
overwegingen.Voor wat betreft de bij deze grenzen behorende emissie-eisen wordt voorgesteld
om bij de emissiegrens van 5 000 kg een reductie van 70% en bij
de emissiegrens van 10 000 kg een reductie van 90% te eisen. Bij
de keuze van de reductiepercentages is aangesloten bij de thans beschikbare
technieken.Buiten de reconstructiegebieden wordt, in combinatie met de Wav-zonering,
de volgende beleidslijn voorgesteld.– In de zeer kwetsbare gebieden en een zone van 250 meter daaromheen
geldt het strenge regime van de Wav. Er is geen oprichting van een veehouderij
mogelijk en de uitbreiding van IPPC-bedrijven en andere intensieve veehouderijen
is alleen mogelijk binnen het zogenaamde gecorrigeerde ammoniakplafond, de
ammoniakemissie die de veehouderij zou uitstoten als alle huisvestingssystemen
precies zouden voldoen aan de maximale emissiewaarden van het Besluit huisvesting.
Op deze wijze wordt rekening gehouden met de geografische ligging van de inrichting
en de lokale milieusituatie. Om uit te breiden boven dat plafond zullen dus
verdergaande technieken dan BBT moeten worden toegepast.– Buiten de Wav-zones kan een veehouderij die uitbreidt, tot een
emissie van maximaal 5000 kg volstaan met toepassen van BBT. Vanaf een emissie
van 5000 kg tot maximaal 10 000 kg zal een reductie van tenminste 70%
moeten worden gerealiseerd en vanaf een emissie van 10 000 kg een reductie
van tenminste 90%. Indien in de omgeving (bijvoorbeeld tot 3 km) geen
kwetsbare natuurgebieden met een wettelijke en/of planologische status zijn
gelegen en er tevens geen (te) hoge achtergronddepositie is, hoeven geen strengere
emissie-eisen te worden gesteld. Op deze wijze wordt zowel rekening gehouden
met de lokale milieusituatie (hoge achtergronddepositie) en met de kenmerken
van de inrichting (omvang van het bedrijf).Binnen de reconstructiegebieden wordt aangesloten bij de gebiedsindeling
van de reconstructieplannen waardoor een enigszins afwijkende beleidslijn
ontstaat:– In de extensiveringsgebieden met het primaat natuur, voorzover
deze samenvalt met de Wav-gebieden en zones van 250 meter daaromheen, het
zoneringsregime van de Wav. Het lijkt logisch dat de provincies de natuurgebieden
die ze aanwijzen als zeer kwetsbaar gebied en de bijbehorende zonering in
het reconstructieplan ook als extensiveringsgebied hebben aangewezen.– In de verwevingsgebieden (extensiveringsgebieden met het primaat
natuur buiten de Wav-zones en extensiveringsgebieden met het primaat wonen)
worden eveneens emissiegrenzen van 5000 en 10 000 kg voorgesteld, maar
met dien verstande dat bij overschrijding van deze grenzen het gehele bedrijf
moet voldoen aan de eis van 70% respectievelijk 90% reductie.– In de landbouwontwikkelingsgebieden geldt vanwege de relatief
gunstige ligging van deze gebieden ten opzichte van de kwetsbare natuurgebieden
het zelfde regime als buiten de reconstructiegebieden. Bij uitbreiding kan
een veehouderij tot een emissie van maximaal 5000 kg volstaan met BBT, van
5000 tot 10 000 kg zal een reductie van tenminste 70% en vanaf
een emissie van 10 000 kg een reductie van tenminste 90% moeten
worden gerealiseerd. Anders dan buiten de reconstructiegebieden zal hier vanwege
de hoge achtergronddepositie bij een omvang van meer dan 5000 kg altijd strengere
emissie-eisen moeten worden gesteld.Voorbeelden– Een vleesvarkensbedrijf, buiten de reconstructie en buiten de
250 meter-Wav-zone gelegen, wil uitbreiden van 2000 naar 3500 vleesvarkens.
Bij een maximale emissiewaarde van 1,4 kg (ammoniak per dierplaats per jaar)
emitteert het bedrijf na uitbreiding 3500 X 1,4 = 4900 kg. Dat is minder dan
5000 kg en dus is toepassing van BBT hier voldoende.– Stel dat hetzelfde bedrijf daarna wil uitbreiden tot 10 000
vleesvarkens. Dan zou het bedrijf voor 3571 vleesvarkens moeten voldoen aan
de maximale emissiewaarde van 1,4 (1,4 x 3571 = 5000 kg), voor 4545 vleesvarkens
aan de emissie-eis 1,1 (70% reductie) en voor de resterende 1884 vleesvarkens
aan de emissie-eis van 0,35 (90% reductie). Dit impliceert dat het
bedrijf voor een deel een luchtwasser zou moeten toepassen. In totaal emitteert
het bedrijf dan 10 659 kg ammoniak.– Een vleeskuikenbedrijf wil zich vestigen in een landbouwontwikkelingsgebied
met 150 000 vleeskuikens. Voor 111 111 vleeskuikens moet dan worden
voldaan aan de maximale emissiewaarde van 45 gram (111 111 x 0,045 =
5000 kg) en voor de resterende 38 889 aan de emissie-eis van 24 gram
(70% reductie). In totaal mag het bedrijf niet meer emitteren dan 5933
kg. Omdat er geen systeem met een emissiefactor van 24 gram bestaat zou een
luchtwasser moeten worden toegepast. Alternatief zou zijn een
systeem met een emissiefactor van 37 gram te kiezen, dan zouden bij dezelfde
hoeveelheid ammoniakemissie zelfs 160 035 vleeskuikens kunnen worden
gehouden.5. Gevolgen beleidslijn voor de veehouderijOp het eerste gezicht lijkt deze beleidslijn alle IPPC-bedrijven te betreffen,
maar feitelijk ligt het heel wat genuanceerder. Op dit moment vallen circa
1500 veehouderijen onder de werkingssfeer van de IPPC-richtlijn. Het grootste
deel daarvan is gelegen in de concentratiegebieden (naar schatting 80%).
Op dit moment zijn er slechts circa 100 IPPC-bedrijven die meer dan 10 000
kg ammoniak emitteren.Op basis van en zeer globale schatting is de verwachting dat momenteel
ten hoogste 500 IPPC-veehouderijen een emissie tussen de 5000 en 10 000
kg ammoniak veroorzaken. Van de in totaal 600 die meer dan 5000 of 10 000
kg ammoniak per jaar emitteren past een deel nog geen BBT toe, zodat het aantal
bedrijven dat meer dan 5000 respectievelijk 10 000 kg ammoniak emitteert
waarschijnlijk op termijn nog zal afnemen. Daar staat tegenover dat er in
de intensieve veehouderij ook een schaalvergroting plaatsvindt, maar het effect
daarvan wordt mogelijk weer gecompenseerd door de ontwikkeling van verdergaande
emissiearme technieken.De eerste indruk is dat de kosten van de voorgestelde beleidslijn voor
de sector niet onredelijk zijn in relatie tot de milieuproblematiek. Voor
het merendeel van de gevallen (behalve in verwevingsgebieden) hoeven alleen
extra investeringen te worden gedaan in nieuwe stallen of de uitbreiding van
bestaande stallen en hoeven de bestaande stallen niet te worden aangepast.
Bij een reductiepercentage van 70% kan bij veel diercategorieën
gebruik worden gemaakt van emissiearme technieken, die niet of nauwelijks
duurder zijn dan de technieken waarop BBT is gebaseerd.6. Samenhang met het toetsingskader voor ammoniak
in NatuurbeschermingswetgebiedenEen belangrijk uitgangspunt van deze beleidslijn is de emissiegerichte
benadering overeenkomstig het huidige ammoniakbeleid. Ook nabij de kwetsbare
delen van de Natuurbeschermingswetgebieden (hierna: Nbwet-gebieden) wordt
in het kader van de IPPC-richtlijn volstaan met de beperkte zonering van de
Wav aangevuld met strengere emissie-eisen voor IPPC-bedrijven, afhankelijk
van de omvang van de ammoniakemissie. In het kader van de Natuurbeschermingswet
kan niet met een dergelijke generieke aanpak worden volstaan, maar moet specifiek
naar de gevolgen voor de te beschermen Nbwet-gebieden worden gekeken in relatie
met hun instandhoudingsdoelstellingen. Met name buiten de 250-meter-Wav-zones,
is niet uit te sluiten dat bij toepassing van de voorgestelde beleidslijn
toch significante gevolgen voor habitatgebieden optreden. De ontwikkelingsmogelijkheden
voor veehouderijen nabij Nbwet-gebieden zullen dan ook niet worden bepaald
door het toetsingskader van de Wav, met inbegrip van deze beleidslijn, maar
door het toetsingskader van de Natuurbeschermingswet. Specifiek voor de Nbwet-gebieden
wordt momenteel door het ministerie van LNV, in overleg met IPO, VNG, LTO,
SNM en het ministerie van VROM, een «interim-toetsingskader ammoniak»
ontwikkeld voor de periode totdat er beheerplannen zullen zijn vastgesteld.
Naar verwachting zal de inhoud van dit toetsingskader eind dit jaar gereed
zijn en in januari in werking kunnen treden (zie de brief van 29 juni
2006, Kamerstukken II 2005/06, 29 043, nr. 4).7. Verdere procedureZoals al eerder aangegeven, betreft het hier een voorstel op hoofdlijnen
dat nog verder moet worden uitgewerkt. Deze uitwerking zal samen met de VNG,
het IPO en het ministerie van LNV plaatsvinden. Bovendien zal ook de veehouderijsector
nauw bij dit proces worden betrokken.Bij de uitwerking zal in elk geval aandacht worden gegeven aan de volgende
onderwerpen.– Per afzonderlijke diercategorie zal nader worden bezien wat de
gevolgen van de voorgestelde beleidslijn voor de sector zijn voor wat betreft
de kosten, de toepasbaarheid van de beschikbare huisvestingssystemen bij de
gekozen emissiereductiepercentages en de gekozen emissiegrenzen. Waar de gekozen
systematiek tot onredelijke uitkomsten leidt, zal deze worden aangepast.– Ook zal een aantal veelvoorkomende bijzondere situaties in kaart
worden gebracht en worden bezien op welke wijze daar in het licht van de beleidslijn
mee kan worden omgegaan.– Met het oog op de juridische houdbaarheid zal voor een aantal
veel voorkomende situaties voorbeeld-motiveringen worden opgesteld die gebruikt
kunnen worden bij de vergunningverlening.– Voorts zal nog worden bezien of het wenselijk is de beleidslijn
af te stemmen met het interim-toetsingskader voor ammoniak in Natuurbeschermingswetgebieden.Het is de bedoeling dat de uitgewerkte beleidslijn tezamen met een uitwerking
van de systematiek van «interne saldering» in januari 2007 in
een circulaire wordt neergelegd en dat deze bij de inwerkingtreding van de
gewijzigde Wet ammoniak en veehouderij door het bevoegd gezag kan worden toegepast.De Staatssecretaris van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en
Milieubeheer,P. L. B. A. van Geel 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-22343-142.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl