Vaststelling van de begroting van de uitgaven en inkomsten van het Ministerie van VWS (XVI) voor het jaar 1998; Brief staatssecretaris over motieven achter het kabinetsstandpunt over het scheiden van wonen en zorg
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19971998-25600-XVI, nr. 267c

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

25-03-1998

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

25600-XVI nr. 267c

20-03-1998

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Kernpunten in het standpunt van het kabinet2. De adviezen van de RVZ en van de VROM-raad3. De motieven achter het scheiden van wonen en zorg4. De woonfunctie binnen verzorgingshuizen5. Scheiden en onderscheiden van wonen en zorg6. Het financiële aspect van het scheiden van wonen
en zorg7. Persoonsgebonden budgetOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25600-XVIToon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: onbekend

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 600 XVIVaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van
het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (XVI) voor het jaar 1998nr. 267cBRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN VOLKSGEZONDHEID, WELZIJN EN SPORTAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalRijswijk, 20 maart 1998Tijdens de begrotingsbehandeling van VWS op 3 maart jl. is intensief van
gedachten gewisseld over het vraagstuk van het scheiden van wonen en zorg.
Centraal daarbij stond het standpunt van het kabinet dat is neergelegd in
de brief aan u en aan de Tweede Kamer van 11 februari 1998. Er is afgesproken
dat ik schriftelijk nog eens in zal gaan op een aantal vraagpunten en op de
in de brief geformuleerde motieven die ten grondslag liggen aan het standpunt
van het kabinet. Uiteraard voldoe ik hier graag aan. Gezien de indringendheid
van de discussie acht ik een wat uitgebreidere toelichting op zijn plaats.
Ik zal dit doen op basis van een aantal hoofdpunten die op 3 maart jl. tijdens
het debat naar voren zijn gebracht. 1. Kernpunten in het standpunt van het kabinetGezien de aard van de gemaakte opmerkingen wil ik de visie van het kabinet,
zoals deze is neergelegd in de brief van 11 februari jl, nog eens kort verhelderen.In de brief wordt voortgeborduurd op de eerste rapportage over dit onderwerp
die op 17 september is gepresenteerd. Op basis daarvan wordt het vraagstuk
van het scheiden van wonen en zorg op twee wijzen ingevuld. In de eerste plaats
door het bevorderen van het zo lang mogelijk zelfstandig wonen van ouderen
met adequate zorg-op-maat (de facto gescheiden wonen en zorg) en in de tweede
plaats door het aanbrengen van een scheiding van wonen en zorg in verzorgingshuizen.
Om het langer zelfstandig wonen te kunnen realiseren is aandacht nodig voor
een aantal aspecten die primair op het terrein van VWS en van VROM vallen
(zorg en huisvesting). Zoals echter wordt bevestigd door de adviezen van de
RVZ en de VROM-raad is ook aandacht nodig voor aangrenzende terreinen van
bijvoorbeeld de WVG en de Bijstandswet. Tezamen met de organisatie van de
zorg, de kwaliteit van de woning en woonomgeving, de indicatiestelling, de
regiovisie etc. zijn dit relevante zaken. Een en ander zal verder
moeten worden uitgewerkt. Uit het overleg met u leid ik af dat hierover geen
verschil van mening bestaat.De tweede lijn in genoemde brief betreft het scheiden van wonen en zorg
in bestaande verzorgingshuizen. Ik hecht eraan aan te geven dat de positieve
stellingname die het kabinet in de eerste rapportage van 17 september 1997
aangaf nog steeds rechtovereind staat. Ik wil dan ook benadrukken dat principieel
gesproken ook in verzorgingshuizen sprake zou moeten zijn van het uiteenhalen
van wonen en zorg. In de brief van 11 februari jl. wordt aangegeven dat –
uitgaande van een tweedeling zorg met verblijf en wonen met aanvullende zorg –
een toenemend deel van de bewoners van verzorgingshuizen niet op een zodanige
wijze de regie over het eigen leven kan voeren dat zij in staat zijn de «lasten»
van het zelfstandig wonen te dragen.Hieraan liggen de resultaten van het onderzoek van Van Loveren ten grondslag.
De conclusie is dat in het jaar 2000 slechts 5 tot 10% van de bewoners daartoe
in staat zal zijn. Voor de onderbouwing van dit gegeven verwijs ik u naar
de brief van 11 februari. In feite wordt dit beeld versterkt door de trends
welke bijvoorbeeld door het SCP («Vraagverkenning wonen en zorg voor
ouderen») worden waargenomen. Het SCP constateert een relatieve groei
van het aantal ouderen dat zelfstandig blijft wonen en een relatieve afname
van hen die gebruik maken van een verzorgingshuis. Maatregelen in de sfeer
van de woningbouw en -aanpassing, zorg en dienstverlening moeten er in toenemende
mate toe leiden dat ouderen de stap naar een intramurale opname uit kunnen
stellen. Mensen worden op latere leeftijd intramuraal opgenomen. Dat dit gepaard
gaat met een toenemende zorgzwaarte is evident; dit wordt ook door Van Loveren
geconstateerd. Het uiteenrafelen van functies van verzorgingshuizen in wonen
en zorg heeft naar het oordeel van het kabinet dan ook geen meerwaarde voor
de individuele hoog bejaarde bewoners. In feite zou er dan sprake zijn van
een louter administratieve exercitie.Zorg, wonen en welzijn zijn voor deze groep mensen dermate verweven dat
van kiezen geen sprake is cq kan zijn. Een en ander zal het leven van bewoners
van verzorgingshuizen slechts nodeloos complexer maken. Het kabinet komt dan
ook tot de conclusie, dat een scheiding van wonen en zorg in verzorgingshuizen
op grote schaal geen meerwaarde geeft. Daarnaast speelt ook een overweging
van financiële aard een rol. Uit bijlage 2 bij de brief van 11 februari
wordt aangegeven, dat slechts een zeer kleine groep er in het vrij besteedbaar
inkomen op achteruit zal gaan wanneer in de verzorgingshuizen de eigen bijdragesystematiek
van de thuiszorg wordt toegepast (met name de gehuwden met een hoog inkomen).
Uitgaande van het bestaande voorzieningenniveau zal dit uit de collectieve
middelen moeten worden gecompenseerd. Deze derving wordt door mij geraamd
op ca. 205 mln.Mijn standpunt betekent dus niet dat het beginsel van scheiden van wonen
en zorg – ook bij verzorgingshuizen – door het kabinet wordt verlaten.
Integendeel. Wel is het zo, dat op grond van voornoemd onderzoek en waargenomen
trends het kabinet het scheiden van wonen en zorg bij bestaande verzorgingshuizen
niet verplicht stelt, maar er is ook geen verbod op het transformeren van
verzorgingshuizen. Een initiatiefnemer zal aannemelijk moeten kunnen maken
dat een scheiding van wonen en zorg leidt tot een acceptabele exploitatie
die het gebruik van de voorziening niet beperkt en dat rekening is gehouden
met de spankracht van de (toekomstige) bewoners. Ik stel mij voor dat dit
aspect in de regiovisie zeer zwaarwegend zal moeten zijn. Op grond van de
hiervoor beschreven trend in de zorgzwaarte van de opgenomen ouderen zal de
omvang van de transformatieprocessen naar verwachting beperkt zijn. 2. De adviezen van de RVZ en van de VROM-raadTijdens het debat op 3 maart is door diverse sprekers waardering uitgesproken
voor de adviezen van de RVZ en de VROM-raad. Het kabinet heeft zich daarbij
aangesloten. De raden doen ten aanzien van het bevorderen van het zelfstandig
wonen van ouderen een groot aantal relevante voorstellen. De adviezen zullen
bij de verdere uitwerking van het beleid worden betrokken. Ik wijs daarbij
op het overleg dat inmiddels met de collegae is gestart met betrekking tot
de aard en inhoud van de diverse wetten en regelingen, ten aanzien van de
vraag wat waar wordt geregeld en of er zaken zijn die wellicht tussen wal
en schip dreigen te vallen.Daarbij zal ook gekeken worden naar mogelijkheden een en ander beter op
elkaar af te stemmen. Verder wijs ik op de ontwikkelingen rond de indicatiestelling.De door de RVZ uitgewerkte variant ten aanzien van het daadwerkelijk scheiden
van wonen en zorg schat ik op waarde maar ik onderstreep van harte de stelling
van de RVZ dat er intramurale capaciteit zal moeten blijven voor het leveren
van beschermzorg. Dat is ook hetgeen ik in mijn rapportage over de tweede
fase heb beoogd te benadrukken. Het spijt mij alleen dat – ondanks een
daartoe strekkend verzoek van mij – de RVZ niet aan heeft kunnen geven
hoe groot de groep is die behoefte heeft aan deze beschermzorg. Aangezien
ik dit een uitermate relevante variabele vind heb ik gemeend op een andere
wijze via het onderzoek van Van Loveren een antwoord op deze vraag te moeten
vinden. 3. De motieven achter het scheiden van wonen en zorgDoor mevrouw Van Leeuwen is aangegeven, dat destijds om louter financieel
technische redenen de discussie rond het scheiden van wonen en zorg is ingezet.
Zorgverzekeraars wilden niet dat het wonen als verstrekking onder de AWBZ
werd gebracht. Daarbij zou het er niet toe doen dat een bepaald deel van de
bewoners van verzorgingshuizen de regie over het leven heeft verloren. Het
is mij uiteraard bekend dat verzekeraars er bezwaar tegen hadden om de enkelvoudige
woonfunctie als aanspraak onder de AWBZ te brengen. Daarbij gold ook voor
hen echter dat ook het verblijf in de AWBZ hoort wanneer dit noodzakelijk
is in verband met een permanente (en op onverwachte momenten optredende) hulpvraag
en betrokkene beperkte regiemogelijkheden heeft. Dat hieraan voor een deel
financiële overwegingen ten grondslag lagen erken ik, maar het waren
niet de enige overwegingen. Ook meer inhoudelijke overwegingen, nl. de inhoud
van de verstrekking speelden een rol. Bij het voorgaande speelde ook het deel
van de bewoners dat de regie over het leven kwijt is, een rol. Immers, mijn
toevoeging geeft al aan dat de uitspraak van de verzekeraars alleen betrekking
had op de enkelvoudige woonfunctie; daarvan is echter bij de door mevrouw
Van Leeuwen aangeduide groep geen sprake. Ik meen dan ook de bevindingen van
Van Loveren als element in de discussie te mogen betrekken, om deze ook een
empirische basis te geven.Graag verwijs ik voor de motieven achter het scheiden van wonen en zorg
naar het gestelde in de eerste rapportage van 17 september 1997. Daarin wordt
een aantal motieven genoemd waarom het aanbrengen van een dergelijke scheiding
wenselijk is. Deze motieven stemmen voor een groot deel overeen met de motieven
die de RVZ noemt in zijn advies «Met zorg wonen». Een belangrijk
deel van deze motieven heeft betrekking op de oudere zelf en niet zozeer op
het aanbrengen van verbeteringen in een bepaald financieringssysteem door
middel van een dergelijke scheiding. De heer Dees vatte deze motieven helder
samen met de termen keuzevrijheid en preferenties van mensen. Indien we de
motieven voor scheiden van wonen en zorg zouden rubriceren in financieel/technische motieven en op de mens gerichte motieven dan staat voor mij voorop
dat deze laatste groep het zwaarst moet wegen. Zoals aangegeven in de brief
van 11 februari is het kabinet ervan overtuigd dat bij het doorvoeren van
scheiden van wonen en zorg om financieel/technische redenen tevens de afweging
moet worden gemaakt of het in het belang van de mensen zelf is. 4. De woonfunctie binnen verzorgingshuizenDe hiervoor gememoreerde kanttekening van mevrouw Van Leeuwen heeft ondermeer
betrekking op de woonfunctie. Dit brengt mij op het volgende. Door de Raad
voor de Volksgezondheid en Zorg en door de VROM-raad wordt uitgebreid ingegaan
op een uiteenrafeling van functies binnen en buiten de intramurale voorzieningen
(zoals het verzorgingshuis). Door de raden wordt een onderscheid gemaakt tussen
de functies wonen, zorg en dienstverlening. Op zich spreekt mij een dergelijke
indeling aan, zij het dat ik hem voor intramurale voorzieningen – waartoe
ik dus volgens mijn brief van 11 februari jl. ook het grootste deel van de
bestaande verzorgingshuizen reken – minder aantrekkelijk vind. Het splitsen
van een oorspronkelijk totaalaanbod van een voorziening in functies met daaraan
gekoppeld noodzakelijke coördinatieinstrumenten en het (opnieuw) afstemmen
van de daarmee samenhangende regelgeving, lijkt mij voor bewoners van deze
voorzieningen minder geëigend. Een grote groep hoogbejaarde ouderen heeft
behoefte aan een gecoördineerd aanbod van samenhangende zorg (adl-zorg,
hdl-zorg, begeleiding etc). Vaak zijn zij – zoals ik al eerder opmerkte –
niet meer in staat zelf de regie te voeren over alle dagelijks terugkerende
vragen waar iedereen mee te maken heeft; zelfstandig wonen is dan een probleem.
Hierbij speelt een combinatie van lichamelijke, psychische en psychosociale
problemen een rol. Men wordt, met andere woorden, opgenomen omdat men het
thuis ondanks een scala van zorgvoorzieningen, niet meer redt. Een vereiste
is dan dat de hulp ieder moment van de dag beschikbaar is; deze momenten zijn
veelal onplanbaar. Hieruit kan men afleiden, dat deze mensen behoefte hebben
aan een structuur waarbij de dagelijkse regie wordt overgenomen. Het gaat
daarbij om alle relevante aspecten van het leven zoals de verzorging, het
onderdak etc. Dit gaat verder dan hetgeen veelal in geclusterde woonvormen
geboden kan worden. In deze zin zijn wonen en zorg dan ook onlosmakelijk aan
elkaar verbonden: het voor de oudere noodzakelijke beschermende milieu is
niet op doelmatige en adequate wijze buiten de muren van het verzorgingshuis
te leveren. Het bieden van dit alomvattende beschermende milieu kan m.i. het
best als zorg worden omschreven en het is juist deze verwevenheid van verzorging,
begeleiding en onderdak in het raamwerk van de zorg, waaraan het verzorgingshuis
zijn intrinsieke waarde ontleent.Zoals ik heb aangegeven in mijn brief van 11 februari (hoofdstuk 3.1)
is de door de raden gehanteerde indeling voor de thuissituatie beter de hanteren.
Dat zal nadere uitwerking krijgen.Zoals uit bijlage 1 van de genoemde brief blijkt wordt een uitzondering
gemaakt voor de splitsing tussen de adl en hdl-assistentie. 5. Scheiden en onderscheiden van wonen en zorgIk ga op dit aspect in omdat ik hier een mogelijk misverstand constateer.
De heer Dees stemt in met het standpunt van mevrouw Van Leeuwen dat het startpunt
van de discussie lag bij het onderbrengen van de verzorgingshuiszorg onder de AWBZ. Dat mede met het oog op doelmatigheid. Bij deze discussie
ging het m.i. niet om het onderscheiden van wonen en zorg, zoals
bedoeld onder variant 2 uit bijlage 1 bij mijn brief van 11 februari maar
om het scheiden daarvan met als consequentie dat de zorg onder de AWBZ en
het wonen onder de regie van de volkshuisvesting zou gaan vallen.
Om op dit punt mogelijke spraakverwarring en dus misverstanden te voorkomen,
ga ik in op de begrippen «scheiden» en «onderscheiden»
van wonen en zorg.Kort samengevat komt het m.i. neer op het volgende. Bij het scheiden
van wonen en zorg is er sprake van het uiteenrafelen van kosten en functies
van het aanbod door en vanuit verzorgingshuizen en het onderbrengen van de
diverse componenten in diverse wetten en regelingen.In dit geval zou het wonen onder de volkshuisvesting en de zorg onder
de AWBZ gaan vallen.Ook de organisatie van de verschillende functies kan in diverse handen
terecht komen. Ouderen wonen zelfstandig, krijgen een rekening voor de huur,
moeten hun energieverbruik betalen, regelen hun eigen voeding, regelen hun
zorg (men kan die eventueel van elders betrekken: keuzevrijheid), vragen zelf
huursubsidie aan. Kortom men regisseert zelf het zelfstandig wonen. Dit wijkt
sterk af van de huidige situatie in verzorgingshuizen waar al dit soort kosten
doorgaans zijn begrepen in de te betalen eigen bijdrage. In feite is bij het
scheiden van wonen en zorg geen sprake meer van een verzorgingshuis maar van
zelfstandig wonen met zorg.In geval van onderscheiden van wonen en zorg is het mogelijk
diverse functies en kostencomponenten binnen de organisatie van het verzorgingshuis
te splitsen en er (fictief) kosten aan toe te rekenen zonder dat de diverse
componenten in een andere organisatie en een andere wet dan de AWBZ worden
ondergebracht. Het onderscheiden wordt door de RVZ verder uitgewerkt. Kenmerkend
daarbij is, dat er sprake is van een fictieve huur, van fictieve huursubsidie
en van een eigen bijdrage die is geënt op die van de thuiszorg. Van zelfstandig
wonen is in geval van onderscheiden van wonen en zorg geen sprake. In reactie
op de opmerkingen van de heer Dees maak ik daarbij de volgende kanttekeningen:– de door de RVZ geschetste variant van het onderscheiden is feitelijk
gelijk aan die van het scheiden met uitzondering van het feit, dat de suppletie
voor de huur (IHS) niet door VROM maar door de AWBZ wordt betaald. Indien
een en ander wordt vertaald in aparte rekeningen is er m.i. wel degelijk sprake
van een aanpak die een beroep doet op vermogens van mensen om zelfbepaalde
zaken in regie te nemen. Er is dan in feite geen verschil in benadering met
een (fysieke) scheiding van wonen en zorg; wel is het zo, dat (anders dan
bij het scheiden van wonen en zorg) er bij onderscheiden geen sprake is van
meerdere uitvoeringsorganisaties (zorgleverancier, aanbieder van woonfunctie
etc). Is daar geen sprake van maar is er feitelijk sprake van een soort gespecificeerde
eigen bijdrage dan doet zich het regievraagstuk inderdaad niet voor; m.i.
is wel de vraag aan de orde wat dit voor positieve betekenis heeft voor mensen.
Er is dan naar mijn mening sprake van een louter administratieve aangelegenheid
waarnaar – gezien het hiernavolgende – niet mijn voorkeur uit
gaat.– de AWBZ levert een totaalpakket. Bewoners van verzorgingshuizen
zijn verplicht de diensten te betrekken bij het verzorgingshuis. Gezien de
draagkracht van de meeste bewoners zullen zij verder veelal niet in staat
zijn om bijvoorbeeld de fictieve huur van een wat grotere kamer op te brengen.
Keuzevrijheid beperkt zich tot meer of minder van hetzelfde bij dezelfde aanbieder.– gezien het feit, dat het onderscheiden nagenoeg identiek is volgens
de RVZ aan het scheiden, betekent dit ook dat de financiële consequenties
hetzelfde zijn. Uitgaande van de juistheid van de berekeningen (de cijfers
van de RVZ en van mijn analyse lopen niet ver uiteen) betekent dit dat er
veel geld geïnvesteerd moet worden in een systeemwijziging welke van
weinig kwalitatieve betekenis is voor de bewoners.– in geval van onderscheiden blijft de totale omvang van de AWBZ-middelen
gelijk ten opzichte van de huidige situatie; immers, de wooncomponent blijft
erin. Mijn conclusie bij het voorgaande kan niet anders zijn dan dat er bij
het onderscheiden van wonen en zorg sprake is van een systeemwijziging waar
weinig bewoners op zitten te wachten.Immers, op basis van onderzoek blijkt in het verzorgingshuis de zorg met
verblijf centraal te staan. In de toekomst blijkt – onder meer door
het later opgenomen worden in een verzorgingshuis met een daaraan verbonden
toename van de zorgzwaarte – de behoefte aan een gecombineerd aanbod
van zorg en verblijf toe te nemen. Tegen deze achtergrond is het scheiden
van wonen en zorg of het onderscheiden daarvan niet het perspectief dat het
kabinet voor ogen staat. 6. Het financiële aspect van het scheiden van wonen
en zorgIn de bijlage bij de brief van 11 februari is uitgebreid ingegaan op de
wijze waarop het bedrag van 205 mln is berekend. Ik beperk mij nu tot een
aantal opmerkingen:– Uit het overzicht op pagina 9 van bijlage 2 bij de brief blijkt
dat er ten gevolge van het scheiden van wonen en zorg een kleine groep nadelige
gevolgen ondervindt. Het repareren daarvan zou geen probleem behoeven te zijn.
De overige bewoners gaan erop vooruit. Door de RVZ wordt voorgesteld om deze
ruimte van bewoners gedifferentieerd te benutten voor het vragen van een hogere
eigen bijdrage. Met name degenen met een hoger inkomen zullen daarvan de gevolgen
ondervinden. Ik ben geen voorstander van deze aanpak. Immers, zowel de VROM-raad
als de RVZ geeft aan dat de eigen bijdragen binnen het intramurale blok en
het extramurale blok moeten worden geharmoniseerd. Bovendien verhoudt zich
dit m.i. niet goed met een andere gedachte van de RVZ, namelijk dat mensen
in een geclusterde woonvorm een korting op de eigen bijdrage zouden moeten
hebben vanwege doelmatigheidsvoordelen (alle gebruikers van de zorg wonen
bij elkaar waardoor reistijden wegvallen). Indien wonen en zorg bij verzorgingshuizen
worden onderscheiden betekent dit dat de grondslag van de toe te
rekenen en te vragen eigen bijdragen identiek zou moeten zijn met die voor
degenen die thuis wonen. Het legitimeren van een verhoging van het maximum
binnen verzorgingshuizen en niet voor zelfstandig wonenden kan m.i. niet worden
gevonden in de (extra) hoeveelheid zorg die men in het verzorgingshuis ontvangt.
Immers, thuis kan men de gelimiteerde lijfgebonden zorg ontvangen. De vraag
is dan waarom men voor die zorg in het verzorgingshuis meer moet betalen dan
thuis. Zeker, de 24 uurs beschikbaarheid in verzorgingshuizen is vanwege de
onplanbaarheid van de zorgvraag een zekere rechtvaardiging maar zeker niet
een die 145 mln gulden op kan leveren (205 minus de door de RVZ geraamde restproblematiek
van 60 mln.). Moeilijker wordt het als er in verzorgingshuizen sprake is van scheiden van wonen en zorg. Er is dan sprake van gewoon zelfstandig
wonen. De praktijk leert dat er van een 24 uurs beschikbaarheid lang niet
altijd sprake kan zijn. Er is dan nauwelijks meer een rechtvaardiging voor
een gedifferentieerde eigen bijdrage die afwijkt van die in de thuiszorg.
Daarbij komt, dat het introduceren van verschillen in eigen bijdragen voor
dezelfde soort (en voor een belangrijk deel ook omvang van) zorg «strategisch»
gedrag aan de grens juist bevordert. Ik acht deze oplossing dan ook niet werkbaar.– Tot slot wijs ik erop, dat de RVZ de periode tot en met 2001 wil
gebruiken om in ieder geval het onderscheiden van wonen en zorg te introduceren.
Uitgaande van een introductie hiervan op zijn vroegst in 2000 (een en ander
kost veel voorbereidend werk per tehuis) dan wordt het tekort van 205 mln
in maximaal 2 jaar opgebouwd. Van een «dempend» effect
van een overgangstermijn is – zoals tijdens het debat op 3 maart naar
voren is gebracht – dan ook niet echt sprake.Naar mijn mening is er dus wel degelijk sprake van een ernstige financiële
belemmering. 7. Persoonsgebonden budgetIn het debat is ook gesproken over het persoonsgebonden budget. In het
verlengde daarvan wil ik naar voren halen wat ik in de eerdere genoemde brief
van 11 februari 19981 heb gesteld.Aangegeven wordt dat als scharnier tussen de intramurale en de extramurale
zorg een persoonsgebonden budget in het leven geroepen kan worden voor verpleeghuisvervangende
of verzorgingshuisvervangende zorg. Naar mijn mening kan dit zeker als een
relevante uitwerking van scheiden van wonen en zorg worden gezien. Op de langere
termijn zou iemand met een indicatie voor een verpleeghuis of een verzorgingshuis
in plaats van opname een persoonsgebonden budget moeten kunnen krijgen om
daarmee zelf zijn zorg in te kopen in plaats van intramurale zorg. Zoals ik
reeds mondeling heb aangegeven wil ik een en ander nader uitwerken. In ieder
geval zijn daarbij twee zaken aan de orde. In de eerste plaats de vraag hoe
de daarmee gemoeide middelen beschikbaar komen en in de tweede plaats op welke
wijze de hoogte van het persoonsgebonden budget wordt bepaald.Wat het eerste punt betreft het volgende. In Kamerstuk 25 604 nr.
19 (motie Van Blerck c.s.) is gevraagd om 10% van de toename van het budget
voor een dergelijk persoonsgebonden budget beschikbaar te stellen2. In mijn brief DGB/OAG-977471 van 15 december 1997 aan
de voorzitter van de Tweede Kamer heb ik hierop positief gereageerd. Daarnaast
kunnen middelen worden gereserveerd uit groei die tot nu toe wordt bestemd
voor reikwijdteverbreding, verpleeghuiszorg buiten de muren en uit de reguliere
kaders voor de intramurale capaciteit.Voorwaarde is wel dat een en ander het resultaat is van een zorgvuldig
planningsproces, waarbij ook de regiovisie een belangrijke rol speelt.De tweede vraag – hoe kan de hoogte van het betreffende persoonsgebonden
budget worden vastgesteld – is met het oog op de noodzakelijke doelmatigheid
van belang. Wellicht zou in beginsel kunnen worden uitgegaan van de gemiddelde
zorgkosten binnen verpleeghuizen en verzorgingshuizen. Ook dit vereist nadere
uitwerking.Naast bovenstaande wat technische opmerkingen, meen ik dat de eigen verantwoordelijkheid
van belang is die iemand ten aanzien van het wonen en de zorg op zich neemt
wanneer hij kiest voor een persoonsgebonden budget in plaats van een intramurale
opname. Ervan uitgaande dat iemand die voor een dergelijk persoonsgebonden
budget kiest de daarbij behorende verantwoordelijkheid aan kan, nemen daarmee
de mogelijkheden om langer zelfstandig richting te geven aan het leven in
aanzienlijke mate toe.Ik hoop u met deze brief voldoende te hebben geïnformeerd.Een afschrift van deze brief doe ik toekomen aan de voorzitter van de
Tweede kamer. De Staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,E. G. Terpstra XNoot1Tweede Kamer der Staten-generaal, vergaderjaar 1997–1998, 24 333
nr. 38.XNoot2Kamerstukken 25 604, nr. 19. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19971998-25600-XVI-267c.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl