Goedkeuring EU-verdrag inzake de verkorte procedure (Trb. 1995, 110) en het EU-uitleveringsverdrag (Trb. 1996, 304); Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26697, nr. B

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

25-08-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

26697 nr. B

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeenUitvoering van de Verkorte-Procedure-OvereenkomstUitvoering van de UitleveringsovereenkomstAanpassing van de Uitleveringswet aan het Wetboek van
StrafvorderingOverige opmerkingenOndertekeningLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26697Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 32 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 697Goedkeuring van de op 10 maart 1995 te Brussel tot stand gekomen Overeenkomst
opgesteld op grond van artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese
Unie aangaande de verkorte procedure tot uitlevering tussen de Lid-Staten
van de Europese Unie en de op 27 september 1996 te Dublin tot stand gekomen
Overeenkomst opgesteld op grond van artikel K.3 van het Verdrag betreffende
de Europese Unie betreffende uitlevering tussen de Lid-Staten van de Europese
Unie, alsmede wijziging van de Uitleveringswet en de Wet overdracht tenuitvoerlegging
strafvonnissenBADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORTHieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 28 juni
1999 en het nader rapport d.d. 9 augustus 1999, aangeboden aan de Koningin
door de minister van Justitie. Het advies van de Raad van State is cursief
afgedrukt. Bij Kabinetsmissive van 15 april 1999, no. 99.001632, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Minister van Justitie, mede namens de Minister van Buitenlandse
Zaken, bij de Raad van State ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel
van wet met memorie van toelichting tot goedkeuring van de op 10 maart 1995
te Brussel tot stand gekomen Overeenkomst opgesteld op grond van artikel K.3
van het Verdrag betreffende de Europese Unie aangaande de verkorte procedure
tot uitlevering tussen de Lid-Staten van de Europese Unie en de op 27 september
1996 te Dublin tot stand gekomen Overeenkomst opgesteld op grond van artikel
K.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie betreffende uitlevering tussen
de Lid-Staten van de Europese Unie, alsmede wijziging van de Uitleveringswet
en de Wet overdracht tenuitvoerlegging strafvonnissen.Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 15 april 1999,
nr. 99.001632, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies inzake
het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.
Dit advies, gedateerd 28 juni 1999, nr. WO3.99.0185/I, bied ik u hierbij aan.Algemeen1. Met het wetsvoorstel wordt in de eerste plaats de goedkeuring beoogd
van twee op de voet van artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese
Unie tot stand gebrachte uitleveringsovereenkomsten: de op 10 maart 1995 te
Brussel totstandgekomen Overeenkomst aangaande de verkorte procedure tot uitlevering
tussen de lidstaten van de Europese Unie (Trb.1995, 110) (hierna: de Verkorte-Procedure-Overeenkomst)
en de op 27 september 1996 te Dublin totstandgekomen Overeenkomst inzake uitlevering
tussen de lidstaten van de Europese Unie (Trb.1996, 304) (hierna: de Uitleveringsovereenkomst). Aanvankelijk lag het in de bedoeling de materie in één
verdrag te regelen. Omdat over de versnelde uitlevering echter eerder overeenstemming
werd bereikt, is besloten dit onderwerp afzonderlijk te regelen. De overeenkomsten
vormen een aanvulling op het Europees Verdrag betreffende uitlevering van
13 december 1957 en, wat betreft de uitleveringsovereenkomst, een aantal andere
eerdere verdragen dat mede betrekking heeft op uitlevering. Naast de goedkeuring
wordt met het voorstel een aantal voor de tenuitvoerlegging van beide overeenkomsten
noodzakelijk geachte wijzigingen beoogd van de Uitleveringswet, alsmede enkele
die los daarvan noodzakelijk zijn gebleken.Uitvoering van de Verkorte-Procedure-Overeenkomst2. De Verkorte-Procedure-Overeenkomst leidt volgens de toelichting niet
tot wijziging van de Uitleveringswet, omdat die wet al sinds 1967 in de artikelen
41 tot en met 45 een verkorte procedure kent ter uitvoering van artikel 19
van het op 27 juni 1962 te Brussel totstandgekomen Verdrag aangaande de uitlevering
en de rechtshulp in strafzaken tussen het Koninkrijk België, het Groothertogdom
Luxemburg en het Koninkrijk der Nederlanden (Trb.1962, 97; hierna: het Benelux-verdrag)
en de regering deze regeling in overeenstemming acht met de bepalingen in
de Verkorte-Procedure-Overeenkomst. Hierbij passen de volgende kanttekeningen.Ingevolge artikel 1, eerste lid, van de Verkorte-Procedure-Overeenkomst,
strekt deze ertoe door aanvulling van het Europees Verdrag betreffende uitlevering,
de toepassing ervan tussen de lidstaten van de EU te vergemakkelijken. In
het Toelichtend rapport wordt vermeld dat uit deze bepaling volgt dat de overeenkomst
de onderlinge uitleveringsregelingen tussen de lidstaten op grond van andere
instrumenten dan het Europees Verdrag niet wijzigt. Dit geldt volgens het
rapport in het bijzonder voor de verkorte procedure op grond van artikel 19
van het Benelux-verdrag1. Dat de Verkorte-Procedure-Overeenkomst
de procedure op grond van artikel 19 van het Benelux-verdrag en de ter uitvoering
daarvan in het leven geroepen nationale bepalingen onverlet laat, leidt echter
niet zonder meer tot de conclusie dat de Uitleveringswet geen wijziging behoeft.
Hoewel in de toelichting op het wetsvoorstel wordt vermeld dat de bepalingen
in de Uitleveringswet die betrekking hebben op de verkorte uitlevering, ook
van toepassing zijn op de uitlevering tussen Nederland en andere lidstaten
dan Benelux-staten2, vindt uitlevering in dat
geval niet plaats op de voet van artikel 19 van het Benelux-verdrag, maar
op die van de Verkorte-Procedure-Overeenkomst, dan wel ingevolge artikel 1,
tweede lid, van die overeenkomst, overeenkomstig gunstiger bepalingen
van geldende bilaterale en multilaterale overeenkomsten tussen de lidstaten.
In dat geval komt het er dus op aan of de in de artikelen 41 tot en met 45
van de Uitleveringswet neergelegde procedure voor de uitlevering met lidstaten
die niet tot de Benelux behoren, overeenstemt met de bepalingen uit de Verkorte-Procedure-Overeenkomst.
Dienaangaande valt het volgende op te merken.a. De artikelen 41 tot en met 45 van de Uitleveringswet verschillen materieel
niet wezenlijk van de desbetreffende bepalingen in de Verkorte-Procedure-Overeenkomst.
Voor de in het kader van de verkorte procedure gehanteerde termijnen en mededelingsverplichtingen
ten aanzien van de autoriteiten van verzoekende lidstaten, ligt dit echter
anders. Zo dient de aangezochte staat ingevolge artikel 8, eerste lid, van
de Verkorte-Procedure-Overeenkomst, in het geval een persoon instemt met zijn
overlevering met toepassing van de verkorte procedure, deze instemming onmiddellijk
aan de verzoekende staat mee te delen. Tevens dient de aangezochte staat ingevolge
die bepaling de verzoekende staat uiterlijk tien dagen na voorlopige aanhouding
van betrokkene mee te delen of deze heeft ingestemd met zijn versnelde uitlevering,
teneinde de verzoekende staat in de gelegenheid te stellen in voorkomend geval
een verzoek tot uitlevering in te dienen. Uit het Toelichtend rapport valt
af te leiden dat de onmiddellijke mededeling, en de mededeling binnen tien
dagen na de voorlopige aanhouding, onontbeerlijk zijn voor het goede verloop
van de verkorte procedure in het geval van voorlopige aanhouding, omdat de
verzoekende staat in dat geval de samenstelling van het dossier voor het uitleveringsverzoek
kan opschorten, dan wel – in geval van weigering van betrokkene –
genoeg tijd heeft om alsnog een uitleveringsverzoek in te dienen3. Artikel 45, eerste lid, juncto artikel 42 van de Uitleveringswet
voorziet er niet in dat de betrokken buitenlandse autoriteit na de instemming
van betrokkene daarvan dadelijk op de hoogte wordt gesteld. Hoewel uit de
toelichting op het wetsvoorstel blijkt dat de gemiddelde duur van uitlevering
volgens de verkorte procedure van de Uitleveringswet in de praktijk ongeveer
een week bedraagt, is de voor het op de hoogte stellen vereiste beslissing
van de officier van justitie niet aan enige wettelijke termijn gebonden en
valt daarom niet uit te sluiten dat de betrokken buitenlandse autoriteit niet
binnen de termijn op de hoogte wordt gesteld. Daar komt bij dat in artikel
10, tweede lid, van de Verkorte-Procedure-Overeenkomst een termijn van uiterlijk
20 dagen na instemming van betrokkene is gesteld voor mededeling van de beslissing
tot uitlevering door de bevoegde autoriteit van de aangezochte staat aan de
autoriteit van de verzoekende staat, waar artikel 42, eerste lid, van de Uitleveringswet
voor de beslissing van de officier van justitie, zoals gezegd, geen termijn
stelt en niet verplicht tot het doen van een mededeling aan de verzoekende
autoriteit. Ondanks het feit dat de maximumtermijnen in de praktijk kennelijk
veelal niet overschreden worden, dient, gelet op het belang dat ingevolge
de Verkorte-Procedure-Overeenkomst moet worden gehecht aan het inlichten van
de betrokken buitenlandse autoriteiten in de verschillende fasen van de procedure
en binnen vastgestelde termijnen, de Uitleveringswet naar het oordeel van
het college op deze punten wel te worden aangepast.b. De feitelijke overlevering dient ingevolge de Verkorte-Procedure-Overeenkomst,
behoudens overmacht, uiterlijk 20 dagen na de mededeling van de beslissing
tot uitlevering plaats te vinden1. In dat geval
dienen de betrokken autoriteiten in gezamenlijk overleg een nieuwe datum voor
de overlevering vast te stellen. Een persoon in hechtenis moet, wanneer de
overlevering niet binnen 20 dagen na de bedoelde mededeling of, in geval van
een nieuwe datum, 20 dagen na die datum niet heeft plaatsgevonden, in vrijheid
worden gesteld2. In combinatie met de termijn
van artikel 10, tweede lid, betekent dit dat betrokkene, behoudens overmacht,
maximaal 40 dagen in hechtenis kan worden gehouden. De artikelen 44 en 45
van de Uitleveringswet kennen andere termijnen. Na de beslissing tot uitlevering
bepaalt de officier van justitie ingevolge artikel 45, eerste lid, van de
Uitleveringswet in overleg met de bevoegde buitenlandse autoriteiten onverwijld
de tijd en de plaats van de uitlevering. Wat betreft de hechtenis bepaalt
artikel 44, eerste lid, van de Uitleveringswet dat deze ten hoogste 20 dagen
na de instemming met de versnelde uitlevering mag voortduren. Wanneer de uitlevering
door bijzondere omstandigheden niet binnen die termijn heeft kunnen plaatsvinden,
kan de hechtenis op vordering van de officier van justitie door de rechtbank
met maximaal 30 dagen worden verlengd (artikel 44, derde lid, juncto artikel
38, eerste lid). Wanneer zich geen procedurele of praktische problemen voordoen,
zal deze regeling gunstiger zijn dan die van de artikelen 10, tweede lid,
en 11 van de Verkorte-Procedure-Overeenkomst. In artikel 44, eerste lid, van
de Uitleveringswet wordt immers aangesloten bij de instemming van betrokkene
en niet bij de beslissing door de officier van justitie. Deze beslissing zal,
naar moet worden aangenomen, later genomen worden. In voorkomend geval zou,
wanneer de beslissing van de officier van justitie tot uitlevering om welke
reden dan ook meer dan 20 dagen op zich laat wachten en de uitlevering niet
binnen 20 dagen na instemming van betrokkene kan worden geëffectueerd,
de maximale termijn voor uitlevering en hechtenis als gevolg van verlenging
door de rechtbank met maximaal 30 dagen langer kunnen zijn dan de ingevolge
de artikelen 10, tweede lid, en 11, eerste lid, van de Verkorte-Procedure-Overeenkomst
geldende maximale termijn van 40 dagen na instemming van betrokkene. In alle
gevallen zou naar het oordeel van het college verzekerd moeten zijn dat de
feitelijke overlevering plaatsvindt binnen 40 dagen na de instemming dan wel,
in geval van overmacht, binnen 20 dagen na een nieuwe vastgestelde datum tot
uitlevering. Het stelsel van artikel 44, derde lid, juncto artikel 38, eerste
lid, van de Uitleveringswet zou hiertoe moeten worden aangepast.2.a Zoals in de memorie van toelichting is aangegeven worden de artikelen
41 tot en met 45 van de Uitleveringswet toegepast ongeacht of het in concrete
toepasselijke uitleveringsverdrag in uitlevering door middel van de verkorte
procedure voorziet. Aldoende heeft zich, zonder gedetailleerde wettelijke
regeling, een praktijk ontwikkeld, die erop is gericht om na de instemming
van de opgeëiste persoon de feitelijke overlevering zo snel mogelijk
te laten plaatsvinden. Dat deze praktijk goed werkt blijkt uit
de in de memorie van toelichting gememoreerde gemiddelde duur van een week.
Na de instemming van de opgeëiste persoon beslist de officier van justitie
veelal dezelfde dag en wordt de mededeling van de uitleveringsbeslissing aan
de verzoekende staat gedaan met het verzoek om de opgeëiste persoon zo
snel mogelijk over te nemen.Tot nu toe voorziet alleen het Benelux-uitleveringsverdrag in de verkorte
procedure. Het bepaalde in artikel 20 van dat verdrag wordt in combinatie
met genoemde wetsartikelen toegepast, inclusief de daarin opgenomen meldingsplicht
indien de overlevering niet binnen vijf dagen na de aanhouding heeft plaatsgevonden.
Die mededeling strekt ertoe de verzoekende staat in staat te stellen alsnog
binnen de resterende looptijd van de termijn van 18 dagen na de aanhouding
een formeel uitleveringsverzoek aan te bieden. De mededelingsverplichtingen
in het EU-verdrag inzake de verkorte procedure, waaraan de Raad refereert,
hebben hetzelfde doel.Wij onderschrijven het belang van die verplichtingen, maar zulks leidt
ons niet tot het oordeel dat deze vermelding in de Uitleveringswet behoeven.
De ruim dertigjarige praktijk van de verkorte uitleveringsprocedure in relatie
met België en Luxemburg toont aan dat de gecombineerde toepassing van
wets- en verdragsartikelen zonder problemen verloopt en, wat nog veel belangrijker
is, aanzienlijk sneller dan in het EU-verdrag inzake de verkorte procedure
is voorzien. Uiteraard zal bij de aanpassing van de ten behoeven van het openbaar
ministerie door het Ministerie van Justitie verzorgde «Handleiding internationale
rechtshulp in strafzaken» aan het voorliggende wetsvoorstel, ook de
aandacht worden gevestigd op de meldingsplicht.2.b De Raad adviseert tot aanpassing van de in de Uitleveringswet voorziene
termijnen voor hechtenis met het oog op de uitlevering via de verkorte procedure
aan die welke zijn voorzien in het EU-verdrag inzake de verkorte procedure,
teneinde te verzekeren dat de feitelijke overlevering plaatsvindt uiterlijk
binnen 40 dagen na de instemming dan wel, in geval van overmacht, uiterlijk
binnen 20 dagen na de nieuw vastgestelde datum voor overbrenging.Een vergelijking van de wettelijke en de verdragsrechtelijke termijnen
levert het volgende beeld op.Zoals de Raad constateert, voorziet het EU-verdrag inzake de verkorte
procedure onder normale omstandigheden in de mogelijkheid de opgeëiste
persoon nadat hij heeft ingestemd nog maximaal 40 dagen in detentie te houden.
Dat maximum van 40 dagen valt in twee delen uiteen. Na de instemming van de
opgeëiste persoon mag de officier van justitie er 20 dagen over doen
om de beslissing tot toepassing van de verkorte procedure aan de verzoekende
staat mede te delen (artikel 10, tweede lid) en vervolgens moet de overlevering
binnen 20 dagen na die mededeling plaatsvinden (artikel 11, eerste lid). Het
derde lid van artikel 11 bepaalt ten slotte wat er dient te gebeuren indien
de overlevering door overmacht niet binnen de gestelde termijn kan plaatsvinden.
Er dient een nieuwe datum te worden vastgesteld, waarbij niet is geregeld
dat deze aan moet sluiten op de vervaldatum van de (tweede) termijn van 20
dagen. Vervolgens dient de opgeëiste persoon binnen maximaal 20 dagen
na die nieuwe datum feitelijk te worden overgeleverd. Gebeurt dat niet dan
moet hij in vrijheid worden gesteld. Alles bijeen geteld, kan de duur van
de uitleveringsdetentie in geval van overmacht oplopen tot meer dan zestig
dagen nadat de opgeëiste persoon heeft ingestemd. De in het verdrag genoemde
termijnen zijn bepaald ruim te noemen. Reden hiervoor vormt dat een groot
aantal lidstaten, bij gebrek aan ervaring met de verkorte procedure, terugschrok
voor kortere termijnen.Krachtens de uitleveringswet is de maximale duur van de uitleveringsdetentie
bij de verkorte procedure, onder normale omstandigheden, bepaald op 20 dagen
na de datum waarop de opgeëiste persoon heeft ingestemd met de verkorte
procedure (artikel 44, eerste lid). Met andere woorden de mededeling van de
beslissing tot uitlevering aan de verzoekende staat én de feitelijke
overlevering moeten binnen die 20 dagen plaatsvinden. Slechts in geval van
overmacht kan éénmaal de detentie worden verlengd met een periode
van maximaal 30 dagen (artikel 44, derde en vierde lid). De verlenging gaat
in op de dag na het verstrijken van de eerdere periode van 20 dagen. Dit betekent
dat ook in geval van overmacht de uitleveringsdetentie krachtens de Uitleveringswet
nimmer meer dan 50 dagen na de dag van de instemming van de opgeëiste
persoon kan bedragen. Een en ander leidt ons tot de conclusie dat het advies tot aanpassing
van de Uitleveringswet in de door de Raad bedoelde zin het gevolg moet zijn
van een misverstand. Zou het advies gevolgd worden, dan zou dit feitelijk
tot een verdubbeling van de bestaande wettelijke termijn leiden, namelijk
40 in plaats van de bestaande 20 dagen. Het verdrag verplicht daartoe ook
niet. De in het tweede lid van artikel 10 van het EU-verdrag inzake de verkorte
procedure genoemde termijn van 20 dagen voor het doen van de mededeling van
de beslissing tot toepassing van de verkorte procedure is een maximumtermijn,
waaraan de aangezochte staat is gebonden. Echter, niets in het verdrag verbiedt
de aangezochte staat de mededeling veel sneller te doen.Aan de in artikel 11, eerste lid, van het EU-verdrag inzake de verkorte
procedure genoemde termijn van 20 dagen voor de feitelijke overlevering na
de mededeling van de uitleveringsbeslissing zijn zowel de verzoekende staat
als de aangezochte staat gebonden. Ook hier is sprake van een maximumtermijn,
maar in dit geval kan de aangezochte staat er niet eenzijdig van afwijken
door bij voorbeeld in zijn wetgeving een kortere termijn op te nemen. De hierboven
in onderdeel 2.a geschetste praktijk laat zien dat de in artikel 44, eerste
lid, van de Uitleveringswet genoemde termijn in overeenstemming is met die
van genoemde verdragsbepaling. Wat betreft de termijn voor de verlenging in
geval van overmacht, komen wij tot het oordeel dat hoewel op het eerste gezicht
een verschil in duur van 10 dagen kan worden geconstateerd dit bij nadere
beschouwing slechts optisch van aard is. Immers, krachtens de wet kan de verlenging
maximaal 30 dagen bedragen, welke ingaat na afloop van de eerste termijn van
twintig dagen, terwijl het verdrag uitgaat van een verlenging met twintig
dagen, die niet behoeft aan te sluiten op de eerste termijn, maar pas ingaat
op de dag na de nieuw vastgestelde datum. Zoals gezegd, stelt het verdrag
aan het bepalen van die nieuwe datum geen nadere eisen. Een en ander leidt
tot de conclusie dat de bestaande wettelijke verlengingstermijn de facto verenigbaar
is met de in het verdrag genoemde termijn, en, ook in geval van overmacht,
niet leidt tot een uitleveringsdetentie die langer is dan in het verdrag voorzien.
Voor de goede orde merken wij ten slotte op, dat indien in een (theoretisch)
geval zou blijken dat een verlenging met dertig dagen, gelet op de omstandigheden
van dat geval, tot overschrijding van de in het verdrag beoogde termijn zou
leiden, artikel 44, derde lid, van de Uitleveringswet geen enkele belemmering
vormt voor de rechtbank om de duur van de verlenging met inachtneming van
het bepaalde in artikel 11, derde lid, van het EU-verdrag inzake de verkorte
procedure, vast te stellen.Uitvoering van de Uitleveringsovereenkomst3. In artikel III, onder 1, van het wetsvoorstel wordt een voorbehoud
gemaakt bij artikel 3 van de Uitleveringsovereenkomst. Met die laatste bepaling
wordt de uitlevering in geval van samenspanning of deelneming aan een criminele
organisatie vereenvoudigd. Door aanvaarding van het eerste lid accepteert
de lidstaat een inbreuk op het beginsel van dubbele strafbaarheid in die gevallen.
Indien terzake een voorbehoud wordt gemaakt, moet ingevolge het vierde lid –
kort gezegd – op andere wijze in de nationale wetgeving voorzien worden
in de mogelijkheid van uitlevering bij deze delicten. Blijkens de toelichting
acht de regering het, gelet op de artikelen 140 en 46 van het Wetboek van
Strafrecht, vanzelfsprekend dat Nederland voor de laatste optie heeft gekozen
(paragraaf 1.2b). Nu in Nederland de desbetreffende delicten strafbaar
zijn, maakt het materieel gezien niet uit of Nederland een voorbehoud maakt
of niet. Het beginsel van het vereiste van dubbele strafbaarheid zou echter
worden losgelaten, wanneer terzake geen voorbehoud zou worden gemaakt, hetgeen
later consequenties zou kunnen hebben voor de positie van Nederland. De Raad is van oordeel dat het voorbehoud, nu het geen materiële
gevolgen heeft voor de uitlevering terzake van de desbetreffende delicten,
beter achterwege kan blijven. Het nadeel van het voorbehoud is dat Nederland
bijdraagt aan verschillen in regelingen terzake in de verschillende verdragsstaten.
Voorts blijft, indien aan Nederland uitlevering wordt verzocht, de dubbele
strafbaarheid in geval van deze delicten gelden, zodat het ontbreken van het
voorbehoud niet kan worden tegengeworpen in toekomstige onderhandelingen.
Het college adviseert dan ook het voorbehoud achterwege te laten, tenzij het
opnemen ervan nader kan worden gemotiveerd. 3. Aan het advies van de Raad is voldaan. De memorie van toelichting,
onderdeel 1.2.b, uitlevering in geval van samenspanning of deelneming aan
een criminele organisatie, is aangevuld met een nadere motivering voor het
voorgestelde voorbehoud.4. De Uitleveringsovereenkomst is bedoeld ter aanvulling op het Europese
Uitleveringsverdrag1. In artikel III, onder 3,
van het wetsvoorstel wordt een voorbehoud gemaakt bij artikel 7 van de Uit
leveringsovereenkomst. Dit voorbehoud heeft betrekking op de uitlevering van
Nederlandse onderdanen. Hieronder wordt ingevolge de bepaling verstaan personen
van Nederlandse nationaliteit en vreemdelingen die zijn geïntegreerd
in de Nederlandse samenleving, voorzover zij voldoen aan bepaalde nadere eisen.
Deze uitbreiding van het begrip «Nederlandse onderdaan» is overgenomen
uit een voorbehoud dat het Koninkrijk der Nederlanden heeft gemaakt bij het
Europese Uitleveringsverdrag. In dat verdrag wordt in artikel 6, onder b,
de mogelijkheid geboden het begrip «onderdaan» nader te bepalen. Het college is van oordeel dat deze betekenis van de term onderdaan die
afwijkt van de betekenis van die term in andere regelgeving – waaronder
EU-regelgeving – nader dient te worden gemotiveerd.4. Aan het advies van de Raad is gevolg gegeven. In de memorie van toelichting,
onderdeel 1.2.b, uitlevering van eigen onderdanen, is aangegeven dat de door
Nederland in het kader van uitlevering te hanteren definitie van onderdaan
in overeenstemming is met artikel 7, eerste lid, van het EU- uitleveringsverdrag.5. Voorbehouden bij artikel 7 van de Uitleveringsovereenkomst, hebben
ingevolge het derde lid een geldigheidsduur van vijf jaar. Een voorbehoud
kan echter voor telkens vijf jaar worden verlengd. Vereist daarvoor, op straffe
van het vervallen van het voorbehoud, is dat een lidstaat de wens tot handhaving
ervan voor het verstrijken van elke periode van vijf jaar of in elk geval
uiterlijk zes maanden na het verstrijken daarvan, ter kennis brengt van de
depositaris. In de toelichting wordt gesteld dat het voorstel ertoe strekt
het door Nederland te maken voorbehoud voor onbepaalde tijd goed te keuren
en, indien zulks gewenst is, het parlement te informeren tegen de tijd dat
heroverweging ervan aan de orde komt. In dit verband wordt vermeld dat de
regering het voorbehoud niet zelfstandig kan wijzigen, omdat daarvoor wijziging
van de goedkeuringswet nodig is en mogelijk ook van de Uitleveringswet2. De regering ziet geen aanleiding om het voorbehoud in de toekomst te heroverwegen.
Dit neemt echter niet weg dat het ingevolge de Uitleveringsovereenkomst een
beperkte geldigheidsduur heeft. De bedoelde instemming van de Staten-Generaal
met een goedkeuring voor onbepaalde tijd neemt niet weg dat het voorbehoud
komt te vervallen, indien het niet tijdig wordt verlengd. De toelichting dient
op dit punt te worden verduidelijkt.5. Aan het advies van de Raad is voldaan. In de memorie van toelichting,
onder 1.2.b, uitlevering van eigen onderdanen, wordt nader ingegaan op de
kwestie van niet tijdige verlenging van het voorgestelde voorbehoud bij artikel
7 van het EU-uitleveringsverdrag.6. Ten aanzien van artikel 13 van de Uitleveringsovereenkomst wordt in
de memorie van toelichting met betrekking tot de toezending van uitleveringsverzoeken
per telefax gesteld dat Nederland sinds 1994 partij is bij de Overeenkomst
tussen de lidstaten van de Europese Gemeenschappen betreffende de vereenvoudiging
en de modernisering van de wijze van toezending van uitleveringsverzoeken
(Trb.1990, 97) en dat de inhoud daarvan in die bepaling is geïncorporeerd.
Uit de toelichting wordt echter niet duidelijk, welke maatregelen getroffen
zijn of zullen worden om, zoals artikel 13, vijfde lid, van de overeenkomst
voorschrijft, onder meer de echtheid van uitleveringsdocumenten te waarborgen.
Het college adviseert om de toelichting op dit punt aan te passen dan wel,
wanneer nog geen maatregelen zijn getroffen, hiervoor alsnog een voorziening
te treffen. 6. Aan het advies van de Raad is gevolg gegeven. In de artikelsgewijze
toelichting, onder artikel II, gebruik van telefax, is nader uiteengezet op
welke wijze uitvoeringsmaatregelen zullen worden getroffen ter
uitvoering van het bepaalde in artikel 13, vijfde lid, van het EU-uitleveringsverdrag.Aanpassing van de Uitleveringswet aan het Wetboek van
Strafvordering7. Ingevolge het voorgestelde artikel IV, onder E, wordt de termijn van
inverzekeringstelling, evenals die voor eventuele verlenging, verlengd van
48 uren naar drie dagen (artikel 14 van de Uitleveringswet). In de toelichting
wordt vermeld dat van de gelegenheid gebruik is gemaakt deze termijnen aan
te passen aan artikel 58 van het Wetboek van Strafvordering (WvSv). Waarom
voor deze aanpassing gekozen is, wordt niet toegelicht. Aangezien het hier
de beperking van de persoonlijke vrijheden betreft, dient voor de aanpassing
een inhoudelijke motivering te worden gegeven. De Raad beveelt aan de toelichting
op dit punt aan te vullen.7. Aan het advies van de Raad is voldaan. De artikelsgewijze toelichting,
onder artikel IV, onderdeel E, is aangevuld.8. Voorts wordt ingevolge onderdeel H van artikel IV artikel 38, tweede
lid, van de Uitleveringwet aangepast aan het recent gewijzigde artikel 66a
WvSv. Uit de toelichting wordt evenwel niet duidelijk, waarom dit uitsluitend
het horen betreft en de aanpassing niet tevens ziet op andere onderwerpen
uit deze bepaling, zoals de termijn waarbinnen de rechtbank op de vordering
tot verlenging dient te beslissen. Aangezien het nieuw voorgestelde artikel
55a van de Uitleveringswet artikel 66a WvSv van overeenkomstige toepassing
verklaart op de bevelen tot bewaring en gevangenhouding in het kader van de
uitleveringsprocedure, zou de relatie tussen artikel 38, tweede lid, en artikel
55a van de Uitleveringwet in de memorie van toelichting duidelijker naar voren
moeten worden gebracht.8. De opmerkingen van de Raad met betrekking tot de toelichting op onderdeel
H, dat inmiddels is vernummerd tot onderdeel J, van artikel IV hebben aan
het licht gebracht, dat deze een misslag bevat. De beoogde wijziging van artikel
38, tweede lid, van de Uitleveringswet strekt niet tot een aanpassing aan
artikel 66a maar aan artikel 66 van het Wetboek van Strafvordering. De memorie
van toelichting is gecorrigeerd en aldoende wordt de verhouding tussen het
nieuwe artikel 55a en het gewijzigde tweede lid van artikel 38 van de Uitleveringswet
ook duidelijk.Overige opmerkingen9. In artikel VI wordt bepaald dat het voorstel in werking treedt met
ingang van de dag na de datum van uitgifte van het Staatsblad waarin de wet
wordt geplaatst, met uitzondering van een aantal nader genoemde bepalingen,
die in werking treden op een bij koninklijk besluit te bepalen tijdstip. Blijkens
de toelichting is dit zo geregeld, omdat de voorgestelde wijzigingen nog administratieve
uitvoeringsmaatregelen behoeven. Niet duidelijk is, welke uitvoeringsmaatregelen nog zoveel tijd vergen,
dat de wetgevingsprocedure onvoldoende gelegenheid zou bieden erin te voorzien,
zodat een afwijkende regeling voor het tijdstip van inwerkingtreding nodig
is. Uit een oogpunt van rechtszekerheid is het van belang om inwerkingtredingsbepalingen
zo eenvoudig mogelijk te houden. Mede gelet op aanwijzing 180 van de Aanwijzingen
voor de regelgeving, wordt daarom aanbevolen de regeling houdende een afwijkende
inwerkingtreding achterwege te laten, dan wel nader te motiveren waarom deze
regeling noodzakelijk is.9. Aan het advies van de Raad is gevolg gegeven. Artikel VI is zodanig
vereenvoudigd, dat de artikelen I, II en III in werking treden met ingang
van de dag na de datum van uitgifte van het Staatsblad waarin de wet wordt
geplaatst, terwijl het tijdstip van inwerkingtreding van de artikelen IV en
V nader zal worden bepaald bij koninklijk besluit. De artikelsgewijze toelichting
op artikel VI is overeenkomstig aangepast.Van de gelegenheid is gebruik gemaakt in de tekst van het wetsvoorstel
en in de memorie van toelichting enkele kleinere redactionele wijzigingen
door te voeren. Verder zijn het wetsvoorstel en de memorie van
toelichting aangevuld met een wijziging van de artikelen 25 en 29 van de Uitleveringswet.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal, nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk Willink Ik mag u, mede namens mijn ambtgenoot van Buitenlandse Zaken, verzoeken
het hierbij gevoegde gewijzigde wetsvoorstel en de gewijzigde memorie van
toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal te zenden.De Minister van Justitie,A. H. Korthals XNoot1Toelichtend rapport, opgenomen als Bijlage A bij de memorie van toelichting
bij het wetsvoorstel, commentaar bij artikel 1.XNoot2Uit de wetsgeschiedenis blijkt, dat met de artikelen 41 tot en met 45
van de Uitleveringswet een algemene, niet tot het verkeer met België
en Luxemburg beperkte, regeling voor de verkorte procedure is opgenomen, kamerstukken
1964/65, 8054, nr. 3, blz. 9 en 16.XNoot3Bijlage A, commentaar op artikel 8.XNoot1Artikel 11, eerste en derde lid.XNoot2Artikel 11, tweede en derde lid.XNoot1Het op 13 december 1957 te Parijs totstandgekomen Europese verdrag betreffende
uitlevering (Trb. 1965, 9).XNoot2Memorie van toelichting, bladzijde 6. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26697-B.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl