Wet beslistermijnen sociale verzekeringen; Memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20002001-27248, nr. 123b

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

12-12-2000

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

27248 nr. 123b

08-12-2000

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27248Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 36 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 248Wijziging van een aantal socialeverzekeringswetten ter verkorting van
beslistermijnen bij beschikkingen op aanvraag (Wet beslistermijnen sociale
verzekeringen)nr. 123bMEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 8 december 2000Op 23 november jl. werd het wetsvoorstel Wet beslistermijnen sociale verzekeringen
aan de Eerste Kamer aangeboden. Ik dank de Kamerleden voor het feit dat ze
het voorlopig verslag snel hebben vastgesteld. Het is belangrijk dat het wetsvoorstel
op 1 januari 2001 in werking treedt, en de snelle vaststelling van het
verslag draagt eraan bij dat deze datum nog steeds haalbaar is.De reden dat het wetsvoorstel op eerdergenoemde datum in werking moet
treden is dat in de huidige socialeverzekeringswetten telkens is geregeld
dat het Besluit beslistermijnen sociale verzekeringen (BBSV), waarin de beslistermijnen
op dit moment zijn opgenomen, op 1 januari 2001 vervalt. Treedt het voorliggende
wetsvoorstel niet op dezelfde datum in werking, dan zullen wij een periode
krijgen waarin binnen de sociale verzekeringen geen bijzondere beslistermijnen
gelden. Dat brengt automatisch met zich dat de vangnet-bepalingen van de Algemene
wet bestuursrecht (Awb; artikelen 4:13 en 4:14) van toepassing worden. Dat
zou betekenen dat gedurende eerderbedoelde periode de uitvoeringsinstanties
van de sociale verzekeringen – de Sociale Verzekeringsbank (SVb), het
Landelijk instituut sociale verzekeringen (Lisv) en de uitvoeringsinstellingen
(uvi's) – al hun beschikkingen binnen de redelijke termijn zullen moeten
geven (maximaal acht weken, met verlengingsmogelijkheid met een redelijke
termijn, indien niet binnen die acht weken kan worden beschikt). Voor de SVb
zou dit geen ernstige gevolgen hebben, nu in het voorliggend wetsvoorstel
toch al wordt voorgesteld alle beschikkingen ingevolge de volksverzekeringen
binnen de redelijke termijn te laten geven. Voor het Lisv en de uvi's zouden
er echter wèl grote problemen ontstaan. Immers, bij de voorbereiding
van het voorliggende wetsvoorstel is duidelijk geworden dat een aantal soorten
beschikkingen echt niet binnen de redelijke termijn gegeven kan worden. Voor
die gevallen is in het voorliggende wetsvoorstel een beslistermijn van meer
dan acht weken (meestal van dertien weken) neergelegd. Indien voorliggend
wetsvoorstel niet op 1 januari 2001 in werking treedt, zullen het Lisv
en de uvi's ook laatstbedoelde beschikkingen alle in principe binnen acht
weken moeten treffen, terwijl dat niet mogelijk is. Gevolg zal zijn dat er
op zeer grote schaal verlengingsbriefjes zullen moeten worden gestuurd. De
aanvrager schiet hier niets mee op, terwijl het Lisv en de uvi's voor het
verzenden van dergelijke briefjes personeel moeten vrijmaken dat
zich daardoor niet kan bezighouden met het geven van de inhoudelijke beschikkingen
zelve. Kortom, dit zou leiden tot meer bureaucratie (en dus meer uitvoeringskosten)
zonder dat daar enig positief gevolg tegenover zou staan. Daarnaast gelden
voor de uvi's voor sommige soorten beschikkingen beslistermijnen van korter
dan acht weken (zie voor een handzaam overzicht hiervan bijlage 2 bij de nota
naar aanleiding van het verslag; Kamerstukken II 27 248, nr. 6). Deze
kortere termijnen worden in het voorliggende wetsvoorstel alle gehandhaafd.
Treedt het voorliggende wetsvoorstel niet op 1 januari 2001 in werking,
dan zal ook voor deze soorten beschikkingen de redelijke termijn gaan gelden.
De uit de bijzondere wettelijke bepalingen voortvloeiende druk op de uvi's
om voor die soorten beschikkingen sneller dan binnen acht weken te beschikken,
valt dan weg. Bovendien neemt de rechtsbescherming voor de burger in die zin
af, dat hij niet al bij het overschrijden van de kortere termijn in bezwaar
en beroep kan komen, maar pas op het moment dat niet binnen de redelijke termijn
besloten is.Kortom, treedt het voorliggende wetsvoorstel niet op 1 januari 2001
in werking, dan zullen er bij het Lisv en de uvi's aanzienlijke uitvoeringsproblemen
ontstaan en zal de rechts-bescherming van de burger op enkele terreinen afnemen.De leden van de CDA-fractie vrezen, mede in het licht van de belasting
die de SUWI-operatie voor de uitvoeringsorganisatie sociale verzekeringen
zal betekenen, dat de beslistermijnen die in het voorliggende wetsvoorstel
zijn opgenomen te kort zijn. Ook de Raad van State heeft daar voor gewaarschuwd.
Zij vragen om nogmaals uiteen te zetten waarom het door de Raad van State
voorgestelde systeem voor het regelen van wettelijke en werkelijke beslistermijnen
niet kan worden overgenomen. Welke garanties zijn er dat de kortere beslistermijnen
in 2001 en na inwerkingtreding van SUWI ook daadwerkelijk worden gehaald?
Tevens vragen zij waarom de vervaldatum van BBSV niet opnieuw met één
jaar kan worden uitgesteld.In antwoord op de laatste vraag wijs ik erop dat ik in het wetsvoorstel
dat heeft geleid tot de «Veegwet SZW 1999» heb voorgesteld om
de datum waarop het BBSV zou vervallen bij koninklijk besluit vast te stellen.
Ik wilde het moment waarop kortere beslistermijnen in de socialeverzekeringswetten
zelve zouden worden opgenomen namelijk nauwkeurig kunnen afstemmen op de inwerkingtreding
van SUWI. Zou SUWI snel in werking treden, dan zou het voor de hand liggen
de nieuwe termijnen tegelijk met SUWI in te voeren; zou SUWI vertraging ondervinden,
dan zou overwogen kunnen worden om voorafgaand aan de invoering van SUWI reeds
kortere termijnen in de socialeverzekeringswetten neer te leggen. Enkele Tweede-Kamerleden
hebben echter een amendement op eerdergenoemd wetsvoorstel ingediend dat ertoe
strekte dat het BBSV op 1 januari 2001 vervalt. Zij waren er voorstander
van dat er zo snel mogelijk kortere beslistermijnen in de socialeverzekeringswetten
werden neergelegd. Ik heb de leden van de Tweede Kamer indertijd in overweging gegeven
om, indien zij voorstander waren van het regelen van een vaste vervaldatum,
dan voor 1 januari 2002 te kiezen. De leden van deze Kamer hebben het
amendement op 23 november 1999 echter met algemene stemmen aanvaard.
Gevolg is dat nu in alle socialeverzekeringswetten is opgenomen dat het BBSV
met ingang van 1 januari 2001 vervalt.Uiteraard is toen onmiddellijk gestart met de voorbereidingen voor het
voorliggende wetsvoorstel. Ik wilde gezien de duidelijke wens van de Tweede
Kamer immers voorkomen, dat ik in 2000 alsnog een wetsvoorstel tot verder
uitstel bij die Kamer zou moeten indienen. In overleg met de uitvoeringsinstanties
van de sociale verzekeringen is nagegaan welke beslistermijnen
met ingang van 1 januari 2001 met hoeveel weken zouden kunnen worden
verkort. Daarbij is telkens rekening gehouden met de haalbaarheid. Termijnen
worden in het voorliggende wetsvoorstel niet verkort indien de betreffende
uitvoeringsinstantie bij de voorbereiding van het wetsontwerp aannemelijk
kon maken, dat verkorting slechts tot termijnoverschrijding zou leiden. De
termijnen, zoals deze op grond van het voorliggende wetsvoorstel per 1 januari
2001 zullen gaan gelden, achten de uitvoeringsinstanties haalbaar.Ik ontken niet dat de invoering van SUWI grote inspanningen van het Lisv
en de uvi's zal vragen. Immers, er zullen aanzienlijke personele en organisatorische
wijzigingen moeten worden doorgevoerd, terwijl tegelijkertijd een goede uitvoering
van de materiewetten gegarandeerd moet blijven. De implementatie van SUWI
bij alle betrokken instanties zal worden begeleid door de Veranderorganisatie
SUWI. Daarnaast zijn de betrokken organisaties zelf – voor de werknemersverzekeringen
dus het Lisv en de uvi's – verantwoordelijk voor een goede voortgang
van de uitvoering van de materiewetten zolang SUWI nog niet van kracht is.
Het spreekt vanzelf dat de Veranderorganisatie zeer nauw contact onderhoudt
met de bestaande organisaties, en dat continu aandacht wordt besteed aan de
vraag of de implementatie van SUWI de uitvoering van de materiewetten niet
belemmert. Daarnaast merk ik op dat noch het Lisv, noch de uvi's tijdens de
voorbereidingen van het voorliggende wetsvoorstel hebben aangegeven, dat de
implementatie van SUWI een belemmering zal vormen bij het halen van de nieuwe
beslistermijnen.De Raad van State is, gezien de punten 1 en 3 van zijn advies, in wezen
voorstander van een systeem waarin in de wet zo ruime beslistermijnen worden
neergelegd, dat de uitvoerings-instanties deze (vrijwel) nooit overschrijden.
Via interne aansturing zou er dan voor moeten worden gezorgd dat de werkelijke
beslistermijnen ruim binnen de wettelijke zouden komen te liggen. Zo'n systeem
wordt bij de belastingdienst gehanteerd. Zoals de leden van de CDA-fractie
terecht constateren, heb ik bezwaren tegen introductie van dit systeem binnen
de sociale verzekeringen. Mijn bezwaren zijn echter niet alleen uitvoeringstechnisch
van aard, maar ook principieel.Wat dat laatste betreft het volgende. Het systeem van de Raad zou er in
wezen toe leiden dat de beslistermijnen, zoals deze in het BBSV zijn neergelegd,
niet verkort zouden moeten worden (zoals in het voorliggend wetsvoorstel voor
een aanzienlijk aantal soorten beschikkingen gebeurt), maar verlengd. Immers,
de termijnen zouden zo lang moeten zijn, dat overschrijding niet of nauwelijks
meer zou voorkomen. Vervolgens zouden er veel kortere, interne streeftermijnen
moeten worden gehanteerd. Ervan uitgaande dat ook hier sprake moet zijn van
door de bank genomen haalbare termijnen, zouden die interne streeftermijnen
dan gelijk worden aan de termijnen die in het voorliggende wetsvoorstel als
wettelijke termijnen zijn opgenomen.Echter, wordt een interne streeftermijn niet gehaald, dan kan de aanvrager
daar niets tegen doen. Hij zal moeten wachten tot ook de langere, wettelijke
termijn is verlopen. Pas dan kan hij in bezwaar en beroep, en pas vanaf de
eerstvolgende betaaldag na het eind van die wettelijke termijn kan hij wettelijke
rente vorderen. Daarentegen geldt ingevolge voorliggend wetsvoorstel dat,
indien de daarin geregelde termijnen niet worden gehaald, de aanvrager direct
in bezwaar en beroep kan. Ook ligt de betaaldag dan eerder, zodat bij het
alsnog toekennen van een geldsom de wettelijke rente eerder ingaat. Dit is
slechts anders indien tijdig is verlengd. Daartoe is echter een bericht van
de uitvoeringsinstantie aan de aanvrager vereist, waarin duidelijk staat dat
verlengd wordt en binnen welke termijn de beschikking naar verwachting alsnog
zal worden gegeven. Oftewel, naar mijn mening verschaft het in het voorliggende wetsvoorstel neergelegde systeem de aanvrager meer rechtszekerheid
en duidelijkheid dan het door de Raad van State voorgestelde systeem. Daarnaast
kleven er aan het door de Raad genoemde systeem inderdaad ook een aantal zwaarwegende
uitvoeringstechnische bezwaren. Kernproblemen zijn dat dubbele registratie
nodig zal zijn, en dat de aansturing op het halen van de interne termijnen
minder gemakkelijk zal kunnen plaatsvinden dan bij de belastingdienst. In
het nader rapport (op punt 1 van het advies van de Raad van State) ben ik
daar uitvoerig op ingegaan. Gezien het voorgaande ben ik van mening dat het
in het voorliggend wetsvoorstel voor de sociale verzekeringen gekozen systeem
met zo kort mogelijke wettelijke beslistermijnen, verre de voorkeur verdient
boven een systeem met korte interne streeftermijnen maar lange wettelijke
beslistermijnen.Zowel de leden van de CDA- als van de PvdA-fractie vragen mij waarom ik
niet heb voorzien in een sanctie (anders dan het betalen van wettelijke rente)
voor die gevallen waarin de uitvoeringsinstanties niet tijdig beschikken.
Wat is de materiële betekenis van het wetsvoorstel eigenlijk, zo vragen
de leden van de PvdA-fractie.In mijn brief aan de Tweede Kamer van 22 november 2000 (Kamerstukken II
27 248, nr. 13) heb ik aangegeven dat het kabinet geen voorstander is van
het regelen van schadevergoedingen bij te laat beschikken, anders dan in de
vorm van wettelijke rente. Dit standpunt is neergelegd in de notitie «Termijnen
voor bestuur en rechter» (Kamerstukken 27 461) van de Ministers
van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties (BZK) en Justitie (zie ook het
verslag van een op 23 november jl. in de Tweede Kamer gehouden algemeen
overleg over deze notitie). De discussie over het verstrekken van schadevergoedingen
bij te laat beslissen is naar mijn mening van zo principiële aard, dat
deze in het kader van het gehele bestuursrecht en met afweging van alle voor-
en nadelen moet worden gevoerd. Eerdergenoemde notitie of de vierde tranche
Awb zijn hier naar mijn mening de juiste aanknopingspunten voor. Het voorliggende
wetsvoorstel regelt slechts beslistermijnen en dan nog alleen voor de sociale
verzekeringen. Naar mijn mening zou sprake zijn van overhaast beslissen, indien
nu in het kader van het voorliggende wetsvoorstel zou worden besloten een
schadevergoeding (anders dan de wettelijke rente) bij te laat beslissen in
te voeren.Overigens heb ik in eerdergenoemde brief wel al twee belangrijke bezwaren
tegen introductie van een schadevergoedingssysteem binnen de sociale verzekeringen
genoemd, die ik hier kort wil herhalen. Ten eerste lokt een dergelijk systeem
misbruik uit onder meer omdat een aanvrager van een uitkering de tijdigheid
van de beschikking vaak zelf kan beïnvloeden, en ten tweede zou voor
het uitbetalen van schadevergoedingen personeel moeten worden ingezet, dat
zich dan niet meer kan bezighouden met het werk waar het eigenlijk om gaat:
het tijdig beschikken. Het risico bestaat dat op die manier een zichzelf versterkend
effect van te laat beslissen ontstaat.Het voorgaande betekent niet dat het voorliggende wetsvoorstel geen materiële
betekenis heeft, zo kan ik de leden van de PvdA-fractie antwoorden. Immers,
wordt een termijn overschreden, dan kan men daartegen in bezwaar en beroep
gaan. Zodra men in bezwaar is gegaan, kan men bij de president van de rechtbank
een voorlopige voorziening vragen. Bovendien kan men via bezwaar en beroep
bereiken dat alsnog snel wordt beslist.Daarnaast vormt de laatste dag van de wettelijke beslistermijn een aanknopingspunt
voor het betalen van wettelijke rente: is op de eerste dag van de maand volgende
op de maand waarin de beslistermijn is verstreken nog niet betaald (hetgeen
bij niet tijdig beschikken vaak het geval zal zijn), dan gaat de rente lopen
vanaf die dag lopen. Zoals bekend vergoeden het Lisv/de uvi's
en de SVb de wettelijke rente op dit moment alleen op aanvraag. In mijn eerdergenoemde
brief van 22 november jl. heb ik aangegeven dat ik bereid ben te bevorderen
dat de wettelijke rente reeds in 2001, vooruitlopend op de vierde tranche
Awb, ambtshalve in plaats van alleen op aanvraag wordt vergoed, mits dit uitvoeringstechnisch
en financieel verantwoord is. Het overleg hierover met het Lisv is inmiddels
gaande. Met de SVb zal het overleg op korte termijn worden gestart.De leden van de PvdA-fractie stellen een aantal vragen over de Wet op
de (re)integratie arbeidsgehandicapten (Wet REA). Zo willen zij weten wie
voorzieningen op grond van die wet kan aanvragen. Het antwoord hierop is dat
sommige instrumenten door de (beoogde) werkgever van een arbeidsgehandicapte
werknemer kunnen worden aangevraagd, en andere instrumenten door de arbeidsgehandicapte
zelf. De Wet REA voorziet niet in de mogelijkheid dat arbo-diensten, (andere)
reïntegratiebedrijven of particuliere verzekeraars met het oog op de
belangen van hun cliënten op eigen naam REA-instrumenten aanvragen. Dit
laat echter onverlet dat hun cliënten hen kunnen machtigen om namens
hen een aanvraag te doen. Hebben reïntegratiebedrijven of particuliere
verzekeraars instrumenten of voorzieningen voorgeschoten, dan kunnen zij hun
cliënten vragen de rechten die dezen jegens de uvi hebben, aan hen over
te dragen (subrogatie). Wordt te laat betaald, dan kan (wederom door of in
naam van de werkgever of de arbeidsgehandicapte dan wel na subrogatie) de
wettelijke rente worden gevorderd. In het voorgaande heb ik al aangegeven
dat ik samen met de SVb en de het Lisv zal nagaan of het niet verantwoord
is om de wettelijk rente in 2001 al ambtshalve uit te keren. Naast de wettelijke
rente kan onder omstandigheden overigens ook andere door de werkgever of arbeidsgehandicapte
geleden schadevergoeding gevorderd worden. Gedacht kan onder meer worden aan
fiscale schade. Het Lisv heeft een en ander uitvoerig uiteengezet in een mededeling
aan de uvi's (zie de Mededeling onder nummer 99 018).Wat betreft de beslistermijn voor het geven van een beschikking over een
REA-voorziening voor een zelfstandige, wil ik een misverstand uit de weg ruimen.
De leden van de PvdA-fractie gaan er kennelijk van uit dat de uvi bij een
dergelijke aanvraag eerst dertien weken heeft om vast te stellen of de betrokken
zelfstandige wel arbeidsgehandicapt is, en zo ja, vervolgens nog eens maximaal
acht weken (redelijke termijn, nog afgezien van een eventuele verlenging)
om vast te stellen of de betreffende arbeidsgehandicapte wel recht heeft op
het aangevraagde instrument. Dit is echter niet juist. Het oordeel over de
vraag of de zelfstandige arbeidsgehandicapt is en het oordeel over de vraag
of, indien de zelfstandige inderdaad arbeidsgehandicapt is, het aangevraagde
instrument moet worden toegekend, vormen twee onderdelen van een en dezelfde
beoordeling. Voor de betreffende beoordeling heeft de uvi op grond van het
voorliggende wetsvoorstel dertien weken, zonder verlengingsmogelijkheid. De
uvi zal in dit geval dus binnen dertien weken over de hele aanvraag moeten
beschikken. (Ten gevolge van een in de Tweede Kamer aangenomen amendement
Wilders c.s. zal deze termijn met ingang van 1 januari 2004 bovendien
tot de redelijke termijn worden teruggebracht.)De leden van de PvdA-fractie vragen wat er gebeurt als de zelfstandige
failliet gaat omdat een uvi te traag heeft besloten op zijn aanvraag van een
REA-instrument. Kan hij of zijn curator verhaal halen? Zo ja, bij wie?Allereerst merk ik op dat de zelfstandige tegen het uitblijven van een
beschikking op zijn aanvraag voor een REA-voorziening in bezwaar kan komen
zodra de beslistermijn van dertien weken is verlopen. Dreigt een faillissement,
dan ligt het in de rede om dit ook daadwerkelijk te doen, want
zodra bezwaar is aangetekend, kan men bij de rechter een voorlopige voorziening
aanvragen. Mocht dit niet zijn gebeurd en mocht betrokkene toch failliet zijn
gegaan, dan kan hij of zijn curator een vordering uit onrechtmatige daad jegens
het Lisv instellen. Deze zal echter alleen gehonoreerd worden als er een causaal
verband tussen het te laat beschikken (of betalen) en het faillissement is.
Dit zal niet snel het geval zijn.Is een zelfstandige met een particuliere ziekte- of arbeidsongeschiktheidsverzekering
wegens ziekte of arbeidsongeschiktheid uitgevallen, dan zal de particuliere
verzekeringsmaatschappij – uiteraard binnen de polisvoorwaarden –
moeten uitkeren. Indien zij het idee heeft dat de zelfstandige met een voorziening
snel kan reïntegreren en de zelfstandige hieraan wil meewerken, kan de
particuliere verzekeringsmaatschappij uit het oogpunt van schadelastbeperking
uiteraard de betreffende voorziening voor de zelfstandige aanschaffen of vergoeden.
Zoals uit het voorgaande al kan worden afgeleid, is het niet zo dat die verzekeringsmaatschappij
vervolgens op grond van de Wet REA een aanvraag bij de uvi kan indienen om
haar kosten vergoed te krijgen. Wat wel mogelijk is, is dat de zelfstandige een aanvraag indient dan wel de verzekeringsmaatschappij
machtigt om namens hem een aanvraag te doen, of dat de verzekeraar zich de
rechten van de zelfstandige jegens de uvi laat overdragen (subrogatie). De
verzekeraar kan de medewerking van de zelfstandige hieraan als voorwaarde
voor het voorschieten stellen. In beide gevallen kan de uvi worden gevraagd
een toegekende geldsom niet op de rekening van de zelfstandige over te maken,
maar direct op de rekening van de verzekeringsmaatschappij. Wordt te laat
beslist en vervolgens te laat betaald, dan kan ook in dit geval wettelijke
rente worden gevorderd. Overigens merk ik op dat aan het voorschieten van
een voorziening voor de verzekeraars in die zin een risico kleeft, dat de
uvi op een later gedane aanvraag negatief kan besluiten of kan besluiten een
goedkopere voorziening toe te kennen dan de door de verzekeraar voorgeschoten
voorziening.De leden van de PvdA-fractie vragen ten slotte nog, of een particuliere
verzekerings-maatschappij bij overschrijding van de beslistermijnen de geleden
uitkeringsschade via de rechter kan terugvorderen.Indien het zo is dat de verzekeringsmaatschappij in afwachting van een
beschikking van de uvi over het betalen van een toelage op grond van artikel
28 Wet REA of van een inkomenssuppletie als bedoeld in artikel 29 Wet REA
die toelage of die suppletie heeft voorgeschoten, kan zij daarbij van de zelfstandige
eisen dat deze een aanvraag voor een toelage of een suppletie bij de uvi indient
en een naar aanleiding daarvan door de uvi uitbetaalde geldsom overmaakt of
laat overmaken op de rekening van de verzekerings-maatschappij. Ook kan zij
direct om subrogatie van rechten vragen. In die zin is een terugvorderingsmogelijkheid
bij de rechter dus in het geheel niet nodig.Indien de stelling van de verzekeringsmaatschappij echter is dat de zelfstandige
onnodig laat is gereïntegreerd doordat deze te lang op een voorziening
van de uvi heeft moeten wachten, en dat dientengevolge langer dan nodig de
particuliere arbeidsongeschiktheidsuitkering moest worden toegekend, kan hij die uitkeringsschade niet verhalen. Deze schade van de
verzekeraar vloeit namelijk voort uit de tussen hem en de zelfstandige gesloten
verzekeringsovereenkomst en niet uit het te laat beschikken door de uvi. Weliswaar
is er in het door de leden van de PvdA-fractie geschetste geval sprake van
enig verband tussen het te laat beschikken en de uitkeringsschade van de particulier
verzekeraar, maar dit verband heeft de particulier verzekeraar via de inhoud
van zijn polis zelf aangebracht. In juridische termen gesteld, is het belang
van de particuliere verzekeraar bij de tijdigheid of de inhoud van de aangevraagde beschikking niet rechtstreeks, zodat de particuliere verzekeraar niet
te beschouwen is als belanghebbende bij die beschikking in de zin van de Awb.
De norm die geschonden wordt indien de uvi niet tijdig beschikt, beoogt ook
niet de belangen van dergelijke derden, die vrijwillig een koppeling tussen
de tijdigheid of de inhoud van een beschikking van een bestuursorgaan en hun
eigen rechten en verplichtingen hebben gelegd, te beschermen.De leden van de RPF/GPV- en SGP-fracties vragen wat de juridische gevolgen
zouden zijn als alle artikelen met betrekking tot de redelijke termijn uit
dit wetsvoorstel zouden worden geschrapt. Juridisch zou dit vrijwel geen enkel
gevolg hebben. Immers, dit zou betekenen dat er voor vele beschikkingen op
grond van de sociale verzekeringen in die sociale verzekeringen zelve geen
beslistermijn geregeld zou zijn, met als gevolg dat dan de vangnetbepalingen
uit de Awb zouden gelden (artikelen 4:13 en 4:14). Aangezien deze vangnetbepalingen
ook uitgaan van een redelijke termijn die met een redelijke termijn kan worden
verlengd indien niet binnen acht weken kan worden beschikt, zou er op dit
punt inhoudelijk geen verschil met het huidige wetsvoorstel zijn. (Het enige
verschil zou zijn, dat niet geregeld zou zijn dat een redelijke verlengingstermijn
in een geval waarin op informatie uit het buitenland moet worden gewacht,
maximaal zes maanden is.)Wel ben ik van mening dat het kopiëren van de redelijketermijnbepalingen
uit de Awb in de socialeverzekeringswetten voor die gevallen waarin de uitvoeringsinstanties
binnen de redelijke termijn moeten beschikken, tot transparante en klantvriendelijke
regelgeving leidt. Immers, hiermee wordt voorkomen dat een deel van de op
grond van de sociale verzekeringen geldende beslistermijnen te vinden is in
de socialeverzekeringswetten zelve (namelijk daar waar vaste termijnen gelden),
en de rest in de Awb. Daarom heb ik er voor gekozen in de socialeverzekeringswetten
telkens alle beslistermijnen integraal te regelen.De leden van de fracties van de RPF/GPV en de SGP vragen waarom in de
verschillende gevallen is gekozen voor de «redelijke termijn»
in plaats van voor een vaste termijn van acht weken.Zoals in de memorie van toelichting en de nota naar aanleiding van het
verslag uitvoerig is uiteengezet, zullen na inwerkingtreding van het wetsvoorstel
Eerste evaluatiewet Awb (Kamerstukken II 1998/1999, 26 523, nrs. 1–3
e.v.) vaste termijnen niet verlengd kunnen worden. Indien echter de redelijke
termijn geldt, kan met een redelijke termijn worden verlengd indien niet binnen
acht weken kan worden beschikt. Bij het voorbereiden van voorliggende wetsvoorstel
werd duidelijk dat sommige soorten beschikkingen waarvoor de uitvoeringsinstanties
ingevolge het BBSV een termijn van dertien weken hebben, vanaf 1 januari
2001 doorgaans binnen acht weken gegeven kunnen worden. Echter, dat kan alleen
indien de uitvoeringsinstanties voor het – relatief geringe –
aantal gevallen waarin toch niet binnen acht weken besloten kan worden, de
mogelijkheid tot verlenging hebben. Zo moet de SVb op grond van het BBSV alle
beschikkingen op grond van de volks-verzekeringen binnen dertien weken geven.
Uit cijfers van de SVb blijkt echter dat in 1999 84% van de beschikkingen
op grond van de AOW, 87% van de beschikkingen op grond van de ANW en 93% van
de beschikkingen op grond van de AKW (exclusief de gevallen waarin op informatie
vanuit het buitenland moet worden gewacht) binnen acht weken werd genomen.
Besloten is daarom om in het voorliggende wetsvoorstel voor alle beschikkingen
op grond van de volksverzekeringen de redelijke termijn (van maximaal acht
weken) te regelen. De SVb kan daar mee leven. Echter, voor de – nu nog –
16, 13 respectievelijk 7% van de gevallen waarin niet binnen acht weken kan
worden besloten, is een verlengingsmogelijkheid nodig. Iets dergelijks geldt
ook voor alle andere gevallen waarin in de toekomst in principe
binnen acht weken moet worden besloten: telkens is een verlengingsmogelijkheid
nodig. Zoals gezegd zullen na inwerkingtreding van de Eerste evaluatiewet
Awb alleen redelijke termijnen verlengd kunnen worden. Daarom is er voor gekozen
in alle gevallen waarin de beschikking in principe binnen acht weken moet
worden gegeven, de redelijke termijn op te nemen, in plaats van een vaste
termijn van acht weken. Dit leidt niet tot onduidelijkheid voor de justitiabele,
omdat iedere keer is aangegeven dat de redelijke termijn, tenzij tijdig is
verlengd, na maximaal acht weken is verstreken. De verhouding tussen het wetsvoorstel
Eerste evaluatiewet Awb en het voorliggende wetsvoorstel – dit voor
het geval de leden van de RPF/GPV- en SGP-fracties hier meer over willen weten –
is uitgebreid uiteengezet in hoofdstuk 2 van de nota naar aanleiding van het
verslag.De leden van laatstgenoemde fracties vragen ten slotte nog om gegevens
over de feitelijk gerealiseerde termijnen. De meest relevante cijfers over
de door de SVb gerealiseerde termijnen heb ik in het voorgaande reeds weergegeven.
Over de feitelijk door de uvi's gehaalde termijnen zijn helaas zeer weinig
harde cijfers beschikbaar. Het meest uitgebreid zijn nog de tijdigheidscijfers
over beschikkingen op grond van hoofdstuk IV van de WW. Ik verwijs in dit
verband naar paragraaf 4.5 van de nota naar aanleiding van het verslag.Ik denk niet dat cliëntenorganisaties over meer of betere cijfers
beschikken dan de (zeer beperkte hoeveelheid) gegevens die ik via het Lisv
van de uvi's heb ontvangen. Wel is breed bekend dat de huidige beslistermijnen
van dertien weken voor het nemen van beschikkingen waaraan een arbeidsongeschiktheidsoordeel
ten grondslag ligt niet gehaald worden (het gaat hier om vele soorten beschikkingen
op grond van de WAO, WAZ en WAJONG, en om het nemen van beschikkingen over
REA-instrumenten voor zelfstandigen en niet-werknemers). Tijdens de schriftelijke
behandeling van het voorliggend wetsvoorstel in de Tweede Kamer, heb ik uitgebreid
uiteengezet welke maatregelen reeds getroffen zijn en welke maatregelen nog
getroffen zullen worden, om ervoor te zorgen dat de uvi's deze termijnen wel
gaan halen. Het Lisv streeft er in dat verband naar dat 90% van alle eindewachttijdbeoordelingen
op 1 juli 2001 tijdig wordt verricht, en dat op 1 januari 2002 90%
van alle arbeidsongeschiktheidskeuringen tijdig
plaatsvindt.Het moge duidelijk zijn dat de evaluatie waartoe artikel XX van het voorliggende
wetsvoorstel verplicht niet goed mogelijk is zonder een aanmerkelijke verbetering
in de levering van tijdigheidscijfers door de uvi's. Ik zal het Lisv dan ook
op zeer korte termijn vragen voor een dergelijke verbetering te zorgen.De Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,J. F. Hoogervorst 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20002001-27248-123b.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl