Wijziging Faillissementswet i.v.m. invoering mogelijkheid vereenvoudigde afwikkeling van faillissement; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27199, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

26-06-2000

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

27199 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMEEN1. Inleidende opmerkingen2. Aanleiding voor het wetsvoorstel3. Uitgangspunten van het huidige wetsvoorstelARTIKELENArtikel IABCDArtikel 137aArtikel 137bArtikel 137cArtikel 137dArtikel 137eArtikel 137fArtikel 137gArtikel IIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27199Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 30 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 199Wijziging van de Faillissementswet in verband met de invoering van de
mogelijkheid van een vereenvoudigde afwikkeling van faillissementnr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGALGEMEEN1. Inleidende opmerkingenOp 20 november 1992 werd bij de Tweede Kamer ingediend het wetsvoorstel
tot wijziging van het Burgerlijk Wetboek, de Faillissementswet en enige andere
wetten in verband met de bevoorrechting van vorderingen, het verbinden van
een bijzonder verhaalsrecht aan bepaalde vorderingen en de invoering van de
mogelijkheid van een vereenvoudigde afwikkeling van faillissement (Kamerstukken
II 1992–1993, 22 942, nrs. 1–8).In dat wetsvoorstel kwamen – zoals ook blijkt uit het intitulé –
drie verschillende onderwerpen aan de orde. Het eerste betrof een regeling
van de bevoorrechte vorderingen. Het tweede had betrekking op een bijzonder
verhaalsrecht voor de fiscus dat in de plaats van het zogenaamde bodemrecht
zou treden. Het derde onderwerp was de invoering van een vereenvoudigde afwikkeling
van faillissement.In 1993 is een voorlopig verslag over het wetsvoorstel uitgebracht. In
1994 is aan de Tweede Kamer aangeboden de memorie van antwoord tezamen met
een nota van wijziging. Het eindverslag dat in 1994 is uitgebracht is tot
dusver onbeantwoord gebleven. Mijn ambtgenoot van Financiën en ik beraden
ons nog over de verdere voortgang van het wetsvoorstel.Besloten is de voorstellen betreffende de vereenvoudigde afwikkeling van
faillissement uit voornoemd wetsontwerp te lichten en als afzonderlijk wetsvoorstel
aanhangig te maken. Aldus kunnen de obstakels die bij het voornoemde voorstel
zijn gerezen, doch die geen verband houden met het thans voorliggende voorstel,
worden omzeild. Het spreekt vanzelf dat het voordeel van deze werkwijze is
dat de regeling van de vereenvoudigde afwikkeling van faillissement bij vervroeging
in de Faillissementswet kan worden ondergebracht. Gelet op de hierna te bespreken
ontwikkelingen in de praktijk is zulks alleszins wenselijk.Uit het voorgaande moge volgen dat het wetsvoorstel is gebaseerd op de
regeling in wetsvoorstel 22 942 en, mitsdien, op daarop betrekking hebbende
adviezen. Nadat wijzigingen zijn aangebracht in dat wetsvoorstel bij op 8
maart 1994 door de Tweede Kamer ontvangen nota van wijziging, is de regeling
van de vereenvoudigde afwikkeling ten tweede male voor advies voorgelegd aan
Adviescommissie Faillissementswetgeving van de Nederlandse Orde
van Advocaten (hierna: de Adviescommissie). Daartoe is besloten omdat het
faillissementsrecht een zeer technische en specialistische materie betreft.
Op 12 september 1994 heeft de Adviescommissie haar advies uitgebracht. Bij
de voorbereiding van het thans voorliggende wetsvoorstel is het rapport van
de Adviescommissie verwerkt. Ondertussen maakt de inwerkingtreding van de
Wet schuldsanering natuurlijke personen op 1 december 1998 het noodzakelijk
de Faillissementswet ook in dat kader te wijzigen. Op dit punt wijkt het wetsvoorstel
derhalve af van wetsvoorstel 22 942. Ten slotte merk ik nog op dat de
voorgestelde wetswijzigingen in deze memorie wat betreft zowel het algemeen
deel als het artikelsgewijze gedeelte opnieuw van een toelichting zijn voorzien.Het thans liggende wetsvoorstel is voor advies gezonden aan de NVvR en
(nogmaals) aan de Adviescommissie. Deze adviezen hebben nog tot enkele wijzigingen
geleid.2. Aanleiding voor het wetsvoorstelDe Faillissementswet – zoals deze thans luidt – neemt tot
uitgangspunt dat de curator eerst tot vereffening van de boedel overgaat wanneer
de boedel in staat van insolventie is komen te verkeren. Dit stadium wordt
bereikt indien op de verificatievergadering niet een akkoord tot stand kan
wordt gebracht (zie artikel 173). Pas dan worden de baten te gelde gemaakt
en volgens de vastgestelde sleutel verdeeld onder de schuldeisers. Op dit
stelsel maakt de Faillissementswet een tweetal uitzonderingen. De eerste is
dat de rechtbank ingevolge artikel 16 op voordracht van de rechter-commissaris
opheffing van het faillissement kan bevelen «indien de toestand des
boedels daartoe aanleiding geeft». Dat opheffing op de voet van artikel
16 ten tijde van de totstandkoming van de Faillissementswet als een uitzondering
werd gezien, laat zich illustreren met een opmerking in de memorie van toelichting
waar wordt gesteld dat artikel 16 slechts ziet op gevallen waarin «niet
alleen geen contanten voorhanden zijn, maar zelfs in het geheel geen, zij
het dan ook eerst in verloop van tijd te realiseren actief aanwezig is, en
ook waar het actief in geen geval toereikend zal zijn om de kosten te dragen»
(zie S. C. J. J. Kortmann, N. E. D. Faber (red.)
Geschiedenis van de Faillissementswet – Heruitgave Geschiedenis van
de Wet op het Faillissement en de Surséance van Betaling, deel I bewerkt
door Mr. G. W. Baron van der Feltz, Haarlem 1896 – Zwolle 1994,
p. 328). De tweede uitzondering betreft de bevoegdheid van de curator goederen
te vervreemden die niet dan met nadeel voor de boedel bewaard kunnen blijven
(zie artikel 101).In de hedendaagse praktijk kan artikel 16 echter bepaald niet meer als
een uitzondering worden beschouwd. Thans wordt artikel 16 op betrekkelijk
ruime schaal bij vrijwel alle rechtbanken, toegepast indien de baten niet
voldoende zijn om de vorderingen van de fiscus en bedrijfsvereniging (gedeeltelijk)
te voldoen; zie Faillissementsrecht (R. J. van Galen, E. W. J. H.
de Liagre Böhl) art. 16, aant. 4, J. B. Huizink, Insolventie (1993)
p. 118–119, en N. J. Polak, Faillissementsrecht, bew. door C. E.
Polak, zesde druk (1995), p. 46–47. Ofschoon de oorspronkelijk bedoeling
van de wetgever zich daartegen lijkt te verzetten, geeft de wet daartoe, gegeven
de bewoordingen van artikel 16 (Indien de toestand des boedels daartoe aanleiding
geeft) de ruimte. Nadat de curator de boedelschulden betaald heeft en de rest
van het beschikbare actief heeft overgemaakt ter voldoening van belastingschulden
en sociale premies, wordt het faillissement met toepassing van artikel 16
opgeheven.Als verklaring voor de ontwikkeling van deze praktijk geeft R.C. van Schaardenburg
(De ontvanger en de opheffers, WFR 1976, p. 220–223) aan dat het aantal
bevoorrechte schulden een hoge vlucht heeft genomen en, vooral, dat de belastingdruk
enorm is toegenomen. Daardoor komt het heden ten dage, in tegenstelling tot
eind vorige eeuw, veelvuldig voor dat het beschikbare actief ontoereikend
is om de preferente schuldeisers volledig te voldoen. In dergelijke gevallen
is de afwikkeling die de Faillissementswet voorschrijft voor vele –
vooral concurrente – schuldeisers vrijwel zonder betekenis en, daarmee,
doelloos, geworden.De voordelen van voormelde in de praktijk gegroeide figuur liggen voor
de hand: een kortere duur van het – voor de schuldenaar onaangename –
faillissement, beperking van de faillissementskosten en besparing van werkzaamheden
door de rechtbank en de curator. De door de schrijvers aangevoerde nadelen
komen naar de kern genomen erop neer dat de wet zich, gelet op de parlementaire
geschiedenis ervan, niet zou verdragen met opheffing van het faillissement
indien preferente schuldeisers (ten dele) worden voldaan, zonder dat een verificatievergadering
wordt gehouden en een uitdelingslijst wordt vastgesteld. In het verlengde
hiervan wordt gewezen op bezwaren van procedurele aard. De schrijvers verzetten
zich in het algemeen echter niet ten principale tegen de ruime toepassing
van artikel 16. Van Schaardenburg stelt het (t.a.p.) illustratief als volgt:
«niet fraai, maar wel praktisch»; zie voorts W., Art. 15 der Faillissementswet,
WPNR 2920 (1925) p. 788–789 en (het meest kritisch) N. J. Polak,
Opheffing van faillissementen, NJB 1977, p. 350–551 en dezelfde, Faillissementsrecht,
zesde druk (1995) bew. door C. E. Polak, p. 47, alsmede R. J. Schimmelpenninck,
Opheffing van faillissementen, NJB 1978, p. 679–680, zie ook de hierboven
aangehaalde schrijvers.Het wetsvoorstel komt aan deze kritiek tegemoet. Het strekt ertoe een
gangbare en wijd verbreide praktijk die, op zich zelf beschouwd, bepaald wenselijk
is, nader te regelen en van een uitdrukkelijk daarop toegesneden wettelijke
basis te voorzien.Gelet op een en ander is er reden om, vooruitlopende op totstandkoming
van de overige in wetsvoorstel 22 942 voorgestelde wetswijzigingen, de
wettelijke regeling van de vereenvoudigde afwikkeling thans separaat ter hand
te nemen.3. Uitgangspunten van het huidige wetsvoorstelZoals hierboven al bleek, beoogt het wetsvoorstel de afwikkeling van een
faillissement op de voet van de eerste titel van de Faillissementswet te vereenvoudigen
en zo de uit die afwikkeling voortvloeiende werkzaamheden en kosten te beperken.
Zulks kan in de eerste plaats worden gerealiseerd door die afwikkeling van
het faillissement – behoudens de afwikkeling van vorderingen waaraan
een goederenrechtelijk (zekerheids)recht is verbonden – te beperken
tot de afwikkeling van vorderingen waaraan voorrang is verbonden, indien aannemelijk
is dat het actief van de boedel slechts toereikend is voor de algehele of
gedeeltelijke voldoening van deze vorderingen. In de tweede plaats wordt de
beoogde vereenvoudiging nagestreefd door de bepaling dat in voornoemde situatie
geen verificatievergadering zal worden gehouden.Mede gelet op het voormelde rapport van 1994 van de Adviescommissie wordt
daartoe thans de volgende, in grote lijnen weergegeven, procedure voorgesteld.
De curator maakt, na de tegeldemaking van de boedel, een uitdelingslijst op
en legt deze ter goedkeuring voor aan de rechter-commissaris. Na de goedkeuring
door de rechter-commissaris wordt de uitdelingslijst bij de griffie gedeponeerd,
waarna gedurende tien dagen verzet tegen de uitdelingslijst kan worden gedaan.
Na afloop van de termijn van tien dagen of, als verzet is gedaan, nadat de
beschikking op het verzet in kracht van gewijsde is gegaan, doet de curator
de vastgestelde uitkering.Het wetsvoorstel voorziet ook nog in bepalingen die ertoe strekken rekening
te houden met feiten of omstandigheden die zich tijdens de afwikkeling van
het faillissement voordoen en die ertoe leiden dat alsnog baten ter beschikking
komen waarmee ook concurrente vorderingen geheel of gedeeltelijk
kunnen worden voldaan. Dan zal alsnog op de gewone wijze verificatie en verdere
afhandeling van de vorderingen plaatsvinden.Anders dan het huidige artikel 16 Fw, wordt niet voorgeschreven dat een
eventuele commissie van schuldeisers en de failliet moeten worden gehoord,
alvorens tot vereenvoudigde afwikkeling van faillissement wordt besloten.
Immers, daardoor zou veel van de winst verloren gaan die wordt geboekt doordat
geen verificatievergadering plaatsvindt. Het zou de procedure van het faillissement
ophouden en de kosten kunnen opdrijven.Om deze reden is ernaar gezocht de belangen van de schuldeisers en de
failliet op andere wijze te waarborgen. Zo bevat de voorgestelde regeling
voorschriften met betrekking tot de bekendmaking van de beslissing tot toepassing
van de regeling van artikel 137a e.v. Voorts kunnen alle schuldeisers, dus
ook de concurrente, verzet doen tegen de gedeponeerde uitdelingslijst. De
failliet kan bij de rechter-commissaris bezwaar te maken tegen een vordering.
Ten slotte is er de mogelijkheid dat wordt overgeschakeld naar de «gewone»
afwikkeling van faillissement. Zie omtrent een en ander ook de artikelsgewijze
toelichting.Gegeven deze waarborgen en gelet op de strekking van het wetsvoorstel
is ervoor gekozen de beslissing tot toepassing van de regeling voor vereenvoudigde
afwikkeling niet op te dragen aan de rechtbank, zoals het huidige artikel
16 Fw nog doet, maar aan de rechter-commissaris.ARTIKELENArtikel IAToepassing van de voorgestelde regeling van vereenvoudigde afwikkeling
in verbinding met de voorgestelde wijziging van artikel 15b (zie hierna onder
B.) heeft tot gevolg dat de periode waarin de failliet – binnen de (overige)
voorwaarden die artikel 15b stelt – kan overstappen op de schuldsaneringsregeling,
wordt bekort. Dit is gelet op de ratio van de regeling van de vereenvoudigde
afwikkeling niet onaanvaardbaar, maar vormt wel een extra reden om de gang
tot de schuldsaneringsregeling (nog) beter te stimuleren en om eventuele obstakels
weg te nemen. Ik vermeld hierbij dat van de 5 577 in 1996 uitgesproken
faillissementen er 2 090 – ofwel ruim 37% – op eigen verzoek
van de failliet tot stand zijn gekomen (zie Faillissementsstatistiek 1996,
Centraal Bureau voor de Statistiek, p. 11).Hierbij verdient aantekening dat niet in alle gevallen geldt dat een schuldenaar
die zelf aangifte doet van zijn faillissement, dus niet (om hem moverende
redenen, zoals de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel Schuldsanering
natuurlijk personen (Kamerstukken II 1992–1993, 22 969, nr. 3,
p. 30) het stelde) gebruik wil maken van de schuldsaneringsregeling. Het is
immers zeer wel mogelijk dat zo'n schuldenaar, die zich niet van rechtsgeleerde
bijstand hoeft te bedienen, niet op de hoogte was van de schuldsaneringsregeling.In het licht van een en ander wordt met de voorgestelde toevoeging aan
artikel 4 beoogd te waarborgen dat de schuldenaar die zelf aangifte doet zich
bewust is van de schuldsaneringsregeling. Aldus wordt tevens ernaar gestreefd
dat een mogelijke overstap van het faillissement naar de schuldsanering zo
vroeg mogelijk wordt gemaakt. Niettegenstaande het bepaalde in artikel 15b
verdient het uit oogpunt van doelmatigheid de voorkeur dat die omzetting zo
vroeg mogelijk plaatsvindt.Niet is voorgeschreven dat de griffier bij brief op de schuldsaneringsregeling
wijst (zoals artikel 3, eerste lid, wel doet). Aangezien de schuldenaar bevoegd
is de aangifte van zijn faillissement (ook) mondeling ter griffie
te doen, kan, indien zulks het geval is, worden volstaan met een mondelinge
mededeling.Er is van afgezien een schorsingstermijn van twee weken, zoals neergelegd
in artikel 3, eerste lid, te introduceren, omdat dit tot een onwenselijke
vertraging van de behandeling van de aangifte zou leiden. De samenloop tussen
faillissement en schuldsanering kan verder worden afgewikkeld aan de hand
van de artikelen 3a en 15b.BArtikel 15b regelt de omzetting van faillissement naar schuldsanering.
Onder de in het eerste lid genoemde voorwaarden kan die omzetting plaatsvinden
uiterlijk tot aan het moment waarop de verificatievergadering wordt gehouden.
Indien het faillissement op de voet van de voorgestelde bepalingen vereenvoudigd
wordt afgewikkeld, blijft een verificatievergadering evenwel achterwege. Dit
zou betekenen dat de failliet ook indien de opheffing in een ver gevorderd
stadium is beland (onder omstandigheden) nog zou kunnen opteren voor de schuldsaneringsregeling.
Zulks komt niet praktisch voor.In het kader van de vereenvoudigde afwikkeling moet derhalve ten aanzien
van de omzetting van het faillissement in schuldsanering een andere grens
in de tijd worden bepaald. Gekozen is voor het moment waarop de rechter-commissaris
de procedure van de vereenvoudigde afwikkeling opent en daartoe de in artikel
137a bedoelde beschikking geeft. Deze keuze is afgeleid van de argumenten
die bij artikel 15b zijn gebezigd (zie de Memorie van Toelichting bij wetsvoorstel
22 969, Kamerstukken II 1992–1993, nr. 3, p. 31). Na vereffening
en uitdeling is omzetting onwenselijk, omdat onder toepassing van de schuldsaneringsregeling
een andere verdeling kan plaats hebben tussen de bevoorrechte en concurrente
schuldeisers dan in faillissement (vgl. artikel 349, tweede lid). In de regeling
van de artikelen 137a e.v. vormt de beschikking van de rechter-commissaris
waarin is bepaald dat het faillissement «vereenvoudigd wordt afgewikkeld»
het meest geschikte processuele moment. Het moment waarop de curator overgaat
tot tegeldemaking van de boedel acht ik een ongeschikt tijdscriterium, omdat
de eerste daad van uitwinning veelal niet in concreto en voldoende kenbaar
is aan te wijzen. De overlegging van de uitdelingslijst als bedoeld in het
voorgestelde artikel 137d is evenmin geschikt, aangezien onder vigeur van
de voorgestelde regeling uitwinning dan al (ten dele) heeft (of kan hebben)
plaats gevonden (zie de toelichting bij artikel 137c).CDe wijziging strekt ertoe het onderscheid tussen de opheffing als bedoeld
in artikel 16 en de thans in de artikelen 137a e.v. regelde vereenvoudigde
afwikkeling duidelijk te stellen.DArtikel 137aZoals hierboven al bleek is de vereenvoudigde afwikkeling bedoeld voor
gevallen waarin de aanwezige baten slechts voldoende zijn om de bevoorrechte
schuldeisers (ten dele) te voldoen. Daartoe is in artikel 137a bepaald dat
de rechter-commissaris kan bepalen dat verdere afhandeling van de concurrente
vorderingen achterwege blijft en dat geen verificatievergadering zal worden
gehouden indien aannemelijk is dat niet voldoende baten aanwezig zijn voor
de voldoening van concurrente vorderingen. Er is niet voor gekozen te bepalen dat de rechter-commissaris eerst nadat
alle schuldvorderingen zijn ingediend, beoordeelt of de weg van de vereenvoudigde
opheffing geïndiceerd is. Daartoe zou kunnen worden betoogd dat pas na
de indiening van alle vorderingen valt te overzien of de beschikbare baten
te kort schieten om daaruit ook concurrente vorderingen te kunnen voldoen.
Ik ben evenwel van mening dat ook zonder indiening van alle schuldvorderingen
vaak al duidelijk zal zijn – bijvoorbeeld uit de hoogte van de vorderingen
van de ontvanger en de bedrijfsvereniging – dat concurrente vorderingen
niet kunnen worden voldaan. Voorts valt te duchten dat bij de concurrente
schuldeisers wellicht «valse» hoop wordt gewekt als van hen indiening
van hun vordering wordt verlangd. Om deze redenen is voormeld tijdsmoment
niet in het artikel opgenomen.In het tweede lid is het voorschrift van artikel 109 van de Faillissementswet
overgenomen, dat de curator opdraagt van de beschikkingen van de rechter-commissaris
kennis te geven en daarvan aankondiging te doen. Hierin wordt bepaald dat
de curator aan alle bekende, en niet slechts aan de preferente, schuldeisers
kennis geeft van de beschikking van de rechter-commissaris. Ook de concurrente
schuldeisers horen al in deze fase op de hoogte te worden gebracht van de
manier waarop het faillissement zal worden afgewikkeld. Zulks is van belang
in verband met het recht van deze schuldeisers op de voet van artikel 137e
verzet te doen tegen de uitdelingslijst.Bij de vereenvoudigde afwikkeling van het faillissement wordt de voorgesteld
regeling van de Vijfde afdeling A gevolgd en blijft de Vijfde afdeling (verificatie
van schuldvorderingen) buiten toepassing op concurrente vorderingen. Dit is
bepaald in de eerste twee volzinnen van het derde lid. Op niet-concurrente
vorderingen is verder een aantal artikelen uit de Vijfde afdeling van overeenkomstige
toepassing. Ze worden in de derde volzin van het derde lid van artikel 137a
opgesomd. Ten slotte is in de vierde volzin bepaald dat de Zesde afdeling
(akkoord), alsmede de Zevende afdeling (vereffening) geen toepassing vinden
ingeval van vereenvoudigde afwikkeling van faillissement.Artikel 137bDe procedure die geldt als de curator een vordering of de daaraan verbonden
voorrang betwist, is neergelegd de artikelen 137b en 137e. Ingevolge het voorgestelde
eerste lid van artikel 137b gaat de curator na welke vorderingen bevoorrecht
zijn of door pand, hypotheek of retentierecht gedekt zijn. Niet is voorgeschreven
dat de curator die vorderingen onmiddellijk op een lijst plaatst. Zulks houdt
verband met het uitgangspunt dat als eerste uitwinning plaatsvindt, opdat
de beschikbare baten bekend worden en berekend kan worden in hoeverre de vorderingen
voor uitkering vatbaar zijn (zie hieromtrent ook artikel 137c en de toelichting
daarop). Plaatsing op de lijst is in beginsel (pas) aan de orde indien eventuele
betwistingen zijn afgewikkeld. Voorkomen dient te worden dat door voortijdige
opstelling van de lijst, daarop ook betwiste vorderingen terecht komen. Dan
dreigt immers het gevaar dat, indien geen regeling kan worden getroffen, de
vereenvoudigde afwikkeling in de betwistingen verzandt.In het derde lid is aangesloten bij hetgeen elders in de wet geldt als
de curator een vordering betwist: de curator legt het geschil dan aan de rechter-commissaris
voor, die, als hij partijen niet kan verenigen, hen naar de zitting verwijst.
Op de uitdelingslijst wordt rekening gehouden met de uitslag van de renvooiprocedure
door op die lijst voor de vorderingen in kwestie een bedrag te reserveren
(zie artikel 137c, derde lid). Een ander optie is dat alsnog een verificatievergadering
wordt gehouden indien de curator geen overeenstemming weet te
bereiken met de betrokken schuldeiser. Het is evenwel zeer de vraag of een
verificatievergadering in een dergelijk geval nog zinvol is. Voor deze benadering
is dan ook niet gekozen.In het vierde lid is een bepaling opgenomen die de gefailleerde het recht
geeft zijn bezwaren tegen een vordering of de daaraan verbonden voorrang kenbaar
te maken. Deze kan, met het oog op de toekomst, bij definitieve vaststellingen
van de vorderingen groot belang hebben, vooral als het een natuurlijke persoon
betreft. Daarmee is aangesloten bij de regeling in artikel 126 van de Faillissementswet.
Aangezien deze bepaling in de context van de verificatievergadering in de
Faillissementswet is opgenomen, leent zij zich in het kader van de vereenvoudigde
afwikkeling (slechts) voor overeenkomstigetoepassing.
In het bijzonder het voorschrift dat de betwisting in het proces-verbaal van
de verificatievergadering moet worden opgenomen, kan hier niet worden toegepast.Artikel 137cZoals hierboven al bleek gaat de curator ingevolge dit artikel over tot
tegeldemaking van de boedel, nog voordat een uitdelingslijst is opgemaakt.
Het eerste lid laat overigens onverlet de mogelijkheid dat de curator al eerder
met toepassing van artikel 101 van de Faillissementswet tot tegeldemaking
van de boedel overgaat. Zoals gezegd is het uitgangspunt dat eerst uitwinning
plaatsvindt en een beeld wordt gevormd van de omvang van de beschikbare baten.
Aldus kan daarna worden bepaald wat op de vorderingen kan worden uitbetaald.
In aansluiting daarop bepaalt het tweede lid dat de curator een uitdelingslijst
opmaakt met daarop de ontvangsten en uitgaven, de namen van de preferente
schuldeisers, het bedrag van ieders vordering en de op die vordering te ontvangen
uitkering. Voor vorderingen die onderwerp zijn van een renvooiprocedure worden
op de uitdelingslijst percenten over het volle bedrag uitgetrokken (vgl. artikel
181). Ook voor een in verband met voor een renvooiprocedure aan te wenden
kosten, met name proceskosten moet een reservering worden opgenomen.Artikel 137dDit artikel geeft de voorschriften die gelden voor de door de curator
op te stellen lijst van vorderingen: goedkeuring door de rechter-commissaris,
deponering bij de griffie en bericht aan alle bekende schuldeisers. Met betrekking
tot de aankondiging van de nederlegging van de lijst in nieuwsbladen verwijst
het derde lid naar artikel 14, derde lid, Faillissementswet, dat ziet op publicatie
van een uittreksel van het vonnis van faillietverklaring.Artikel 137eTegen de uitdelingslijst kan verzet worden gedaan. De regeling daarvan
is neergelegd in artikel 137e. Hierbij verdient nog opmerking dat concurrente
schuldeisers door middel van het doen van verzet kunnen bewerkstelligen dat
de baten toereikend worden om concurrente vorderingen geheel of gedeeltelijk
te kunnen voldoen. Dit kan ertoe leiden dat de vereenvoudigde afwikkeling
niet langer op zijn plaats is en via artikel 137g wordt overgeschakeld naar
een «gewone» afwikkeling. Artikel 137fDit artikel regelt het moment waarop de curator overgaat tot het doen
van de vastgestelde uitkering. Er is mee rekening gehouden dat op de voet
van artikel 187 van de Faillissementswet – waarnaar artikel 137e, vierde
lid, verwijst – het rechtsmiddel van beroep in cassatie openstaat tegen
de beschikking op het verzet. Daarom is opgenomen de zinsnede «of, indien
verzet is gedaan, nadat de beschikking op het verzet in kracht van gewijsde
is gegaan».Artikel 137gIngeval tijdens de tegeldemaking baten beschikbaar komen voor de voldoening
van concurrente vorderingen, wordt alsnog een verificatievergadering gehouden
en gelden de gewone regels als neergelegd in de vijfde, zesde en zevende afdeling.
Dan zullen ook de niet-concurrente schulden in het faillissement moeten worden
betrokken. Met het oog hierop geeft dit artikel enige voorschriften.Artikel IIOfschoon het wetsvoorstel een (nadere) regeling geeft die niet wezenlijk
afwijkt van de reeds vast in de praktijk verankerde gang van zaken, acht ik
het wenselijk dat de wet eerst na drie maanden na bekendmaking ervan, in werking
treedt. Aldus worden de bij het faillissementsrecht betrokken actoren in voldoende
mate in de gelegenheid gesteld zich op de toepassing van de nieuwe regeling
voor te bereiden.De Minister van Justitie,A. H. Korthals 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27199-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl