Voornemen tot opzegging Verdrag behoud aanspraken en rechten ouderdoms-, invaliditeits-, weduwen- en wezenverzekering; Brief minister inzake stilzwijgende goedkeuring van het voornemen tot opzegging van het Verdrag (Stb. 1939, 17)
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26600, nr. 1

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

17-06-1999

Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

26600 nr. 1;261

10-06-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamTOELICHTENDE NOTAConsultatie sociale partnersDe Koninkrijkspositie
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26600Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 26 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 600Voornemen tot opzegging van het Verdrag betreffende het instellen van
een internationaal stelsel van behoud van aanspraken en verkregen rechten,
voortvloeiende uit de ouderdoms-, en invaliditeits- en de weduwen- en wezenverzekering,
1935 (Verdrag nr. 48, aangenomen door de Internationale Arbeidsconferentie
in haar negentiende zitting); Genève, 22 juni 1935nr. 261nr. 1BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKENAan de Voorzitters van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 10 juni 1999Ter griffie van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-Generaal ontvangen
op 11 juni 1999. De wens dat het verdrag aan de uitdrukkelijke goedkeuring van de Staten-Generaal
wordt onderworpen kan door of namens één van de Kamers of door
ten minste vijftien leden van de Eerste Kamer dan wel dertig leden van de
Tweede Kamer te kennen worden gegeven uiterlijk op 11 juli 1999.Overeenkomstig het bepaalde in artikel 14, eerste lid, juncto artikel
2, eerste lid, en artikel 5, eerste lid, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking
verdragen, de Raad van State gehoord, heb ik de eer U hierbij ter stilzwijgende
goedkeuring voor te leggen het voornemen tot opzegging van het op 22 juni
1935 te Genève tot stand gekomen Verdrag betreffende het instellen
van een internationaal stelsel van behoud van aanspraken en verkregen rechten,
voortvloeiende uit de ouderdoms-, en invaliditeits- en de weduwen- en wezenverzekering,
1935 (Verdrag nr. 48, aangenomen door de Internationale Arbeidsconferentie
in haar negentiende zitting) (Stb. 1939, 17)1.Een toelichtende nota bij dit voornemen tot opzegging treft U eveneens
hierbij aan.De goedkeuring wordt alleen voor Nederland gevraagd.De Minister van Buitenlandse Zaken,J. J. van Aartsen TOELICHTENDE NOTAHet onderhavige verdrag is op 22 juni 1935 aangenomen op de 19e zitting
van de Internationale Arbeidsconferentie te Genève en op 10 augustus
1938 in werking getreden. Het verdrag is goedgekeurd bij Wet van 21 november
1936, Stb. 99 I, en voor Nederland geratificeerd op 6 oktober 1938. Voor Nederland
is het verdrag vervolgens in werking getreden op 6 oktober 1939.De slotbepalingen van het verdrag zijn gewijzigd bij het op 9 oktober
1946 te Montreal totstandgekomen Verdrag betreffende de gedeeltelijke herziening
van de door de Algemene Conferentie van de Internationale Arbeidsorganisatie
in haar eerste achtentwintig zittingen aangenomen Verdragen, 1946 (Verdrag
nr. 80, aangenomen door de Internationale Arbeidsconferentie in haar negenentwintigste
zitting) dat door het Koninkrijk is bekrachtigd op 15 januari 1948 (Stb. 1948,
I 283). Voorts zijn de slotbepalingen van het verdrag herzien door het op
26 juni 1961 te Genève totstandgekomen Verdrag betreffende de gedeeltelijke
herziening van de Verdragen aangenomen door de Algemene Conferentie van de
Internationale Arbeidsorganisatie op haar eerste tweeëndertig zittingen,
ten einde eenvormigheid te brengen in de bepalingen aangaande het opstellen
van verslagen door de Raad van Beheer van het Internationaal Arbeidsbureau
inzake de toepassing van Verdragen, 1961 (Verdrag nr. 116, aangenomen door
de Internationale Arbeidsconferentie in haar vijfenveertigste zitting) dat
op 13 november 1964 door het Koninkrijk is bekrachtigd (Trb. 1964, 89).Het verdrag geeft een coördinatiestelsel voor het behoud van aanspraken
en verkregen rechten voortvloeiende uit de ouderdoms-, invaliditeits- en de
weduwen- en wezenverzekering. Het verdrag heeft model gestaan voor vele bi-
en multilaterale coördinatieverdragen inzake sociale zekerheid die naderhand
tot stand zijn gekomen en heeft als zodanig een belangrijke betekenis gehad.
Zo heeft het verdrag model gestaan voor Verordening (EEG) nr. 3/58 van de
Raad inzake de sociale zekerheid van migrerende werknemers (PbEG 1958, 30)
en diens opvolger, de huidige Verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van
de Europese Gemeenschappen van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van
de sociale-zekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op
hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (PbEG 1971, L149)
zoals laatstelijk bijgewerkt bij Verordening (EG) nr. 118/97 van de Raad van
de Europese Gemeenschappen van 2 december 1996 tot wijziging en bijwerking
van Verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van de Europese Gemeenschappen
van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de sociale-zekerheidsregelingen
op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen
de Gemeenschap verplaatsen, en van Verordening (EEG) nr. 574/72 tot vaststelling
van de wijze van toepassing van Verordening (EEG) nr. 1408/71 (PbEG 1997,
L28).Op dit moment is het verdrag nog slechts van kracht voor Israël,
Italië, Nederland en de rechtsopvolgers van het voormalige Joegoslavië
die een verklaring van voortgezette gebondenheid hebben afgelegd, te weten
Slovenië, Kroatië, Bosnië en de Voormalige Joegoslavische Republiek
Macedonië (FYROM). Juist in relatie tot deze landen worden de socialezekerheidsregelingen
van die landen en van Nederland inmiddels gecoördineerd door Verordening
(EEG) nr. 1408/71 (Italië), het Verdrag inzake sociale zekerheid tussen
het Koninkrijk der Nederlanden en de Staat Israël (Trb. 1984, 65) en
het Verdrag inzake sociale zekerheid tussen het Koninkrijk der Nederlanden
en de Socialistische Federatieve Republiek Joegoslavië, met Slotprotocol
(Trb. 1977, 156). De genoemde verdragen hebben in relatie tot deze landen
de waarborgfunctie van Verdrag nr. 48 op het terrein van de sociale zekerheid
overgenomen. Dit geldt zowel ten aanzien van Nederlandse onderdanen en onderdanen
van deze landen naar wie de Nederlandse uitkering in het desbetreffende
land wordt geëxporteerd, als ten aanzien van onderdanen naar wie de buitenlandse
uitkering in Nederland wordt geëxporteerd.Als coördinatieregeling heeft Verdrag nr. 48 derhalve zijn praktische
betekenis verloren. Wel heeft artikel 10 van het verdrag, dat de opheffing
van de woonplaatseis regelt ten aanzien van verkregen aanspraken op uitkering
en als zodanig een exportverplichting geeft, een veel ruimere werking dan
de Verordening en de desbetreffende bilaterale verdragen. Anders dan in het
kader van de Verordening en de bilaterale verdragen, is de nationaliteit van
de uitkeringsgerechtigde noch de verblijfplaats van de uitkeringsgerechtigde
van belang. Een uitkering kan worden geëxporteerd, indien de uitkeringsgerechtigde
verblijft op het grondgebied van een van de partijen ongeacht zijn nationaliteit.
Verder kunnen uitkeringen van gerechtigden die onderdanen zijn van een van
de partijen worden geëxporteerd ongeacht hun woonplaats.Het is juist de hiervoor genoemde exportverplichting van artikel 10 van
Verdrag nr. 48 die aanleiding vormt voor de opzegging. Op grond van de Wet
beperking export uitkeringen die op 25 mei 1999 door de Eerste Kamer is aanvaard
(BEU; kamerstukken I 1998/99, 25 757, nr. 60) wordt aan het recht op
een socialeverzekeringsuitkering de voorwaarde verbonden dat de uitkeringsgerechtigde
in Nederland woont of hier langer dan drie maanden verblijft. Op dit zogenaamde
territorialiteitsbeginsel wordt een uitzondering gemaakt als een internationale
regeling in export van uitkeringen voorziet. Dat geldt op dit moment ten aanzien
van de landen van de Europese Unie en de Europese Economische Ruimte, waarvoor
Verordening (EEG) nr. 1408/71 in export voorziet. Voorts geldt dit voor de
landen waarmee Nederland een bilateraal verdrag inzake sociale zekerheid heeft
gesloten. Ten aanzien van deze landen geldt evenwel dat, voorzover het verdrag
hier nog niet in voorziet, een aanvullend handhavingsprotocol dient te worden
gesloten om ook in de toekomst uitkeringen te kunnen blijven exporteren.Achterliggende gedachte van de Wet BEU is de verbetering van de handhaafbaarheid
van de uitkeringen die over de grens worden toegekend en betaald. Pas indien
de handhaafbaarheid afdoende kan worden gewaarborgd door een verdrag, is de
export van uitkeringen naar het desbetreffende land mogelijk.Verdrag nr. 48 doorkruist de handhavingsdoelstelling van de Wet BEU ten
aanzien van de partijen. Immers, mocht het niet lukken om – bijvoorbeeld –
met Bosnië een handhavingsverdrag inzake sociale zekerheid te sluiten,
dan verplicht Verdrag nr. 48 niettemin tot export naar dit land. Bovendien
verplicht Verdrag nr. 48, als gevolg van de zeer ruime werking van de exportverplichting,
tot export van een uitkering naar de onderdanen van alle partijen, ongeacht
hun woonplaats. Een Israëliër die in Kenia woont kan aan het verdrag
derhalve het recht ontlenen om zijn uitkering in Kenia betaald te krijgen,
ook al komt er met het laatstgenoemde land geen handhavingsverdrag inzake
sociale zekerheid tot stand.Vanuit de handhavingsdoelstelling van de Wet BEU zijn de hiervoor geschetste
effecten van Verdrag nr. 48 ongewenst. Opzegging van Verdrag nr. 48 neemt
deze effecten weg. Of een uitkering naar een van de huidige verdragspartijen
wordt geëxporteerd of naar een land waarin een onderdaan van een van
de partijen woont, kan dan immers afhankelijk worden gesteld van het bestaan
van een handhavingsverdrag inzake sociale zekerheid (met uitzondering van
Italië waarvoor de Verordening van toepassing is). Met Israël is
overigens reeds ambtelijk overeenstemming bereikt over het toevoegen van een
handhavingsprotocol aan het Verdrag inzake sociale zekerheid met dit land.
Voorts is ook ambtelijk overeenstemming bereikt met Kroatië en Slovenië
over het opnemen van handhavingsbepalingen in de bilaterale verdragen
inzake sociale zekerheid die met deze landen zullen worden gesloten.Verdrag nr. 48 heeft voor Nederland nog betekenis in verband met het in
artikel 18 van het verdrag neergelegde verbod van discriminatie naar nationaliteit.
In het algemeen maakt de Nederlandse wetgeving geen onderscheid tussen eigen
onderdanen en (rechtmatig in het land verblijvende) vreemdelingen. Dit is
echter anders bij de overgangsbepalingen in de AOW. Ingevolge artikel 56,
eerst lid, onder a, AOW komen de zogenaamde overgangsvoordelen van de AOW
alleen toe aan degene die Nederlander is. Omdat in Verdrag nr. 48 geen specifieke
bepaling met betrekking tot overgangsregelingen is opgenomen, geldt het discriminatieverbod
van het verdrag ook ten aanzien van de overgangsvoordelen. In verband hiermee
is in artikel 5 van het Besluit van 15 november 1985, Stb. 605, respectievelijk
artikel 10 van het Besluit van 3 december 1985, Stb. 632, opgenomen dat voor
de toepassing van de overgangsvoordelen in de AOW onderdanen van de partijen
van Verdrag nr. 48 met Nederlanders worden gelijkgesteld.Een effect van opzegging is dat het discriminatieverbod van artikel 18
van Verdrag nr. 48 komt te vervallen. De verdragen inzake sociale zekerheid
met Israël en – als rechtsopvolgers van Joegoslavië –
met Slovenië, Kroatië, Bosnië en FYROM kennen echter eveneens
een verbod van discriminatie naar nationaliteit. Ten aanzien van Italië
geldt het discriminatieverbod van artikel 6 van het Verdrag tot oprichting
van de Europese Gemeenschap (Trb. 1957, 91) en artikel 3 van Verordening (EEG)
nr. 1408/71. Ook op dit punt blijft de waarborgfunctie van Verdrag nr. 48
derhalve intact door middel van de genoemde bilaterale verdragen inzake sociale
zekerheid respectievelijk het EG-Verdrag en Verordening (EEG) nr. 1408/71.Omdat er geen partijen bij Verdrag nr. 48 (meer) zijn waarmee Nederland –
buiten Verdrag nr. 48 – geen verdragsrelatie heeft waarin het discriminatieverbod
is opgenomen, kan de verwijzing naar Verdrag nr. 48 in de hiervoor genoemde
Besluiten ingevolge de AOW komen te vervallen.Gezien het bovenstaande is de regering van opvatting dat het onderhavige
verdrag dient te worden opgezegd. Bij haar standpuntbepaling heeft de regering
de overwegingen voor de opzegging van verdragen, zoals die zijn uiteengezet
in de brief van de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid aan de Tweede
Kamer naar aanleiding van de motie van het lid Van Middelkoop (Tweede Kamer,
vergaderjaar 1994–1995, 23 900 XV, nr. 44, p. 4–6), in acht
genomen. Ten aanzien van de bedoelde overwegingen dient het volgende te worden
opgemerkt. Mede gezien het geringe aantal bekrachtigingen van Verdrag nr.
48 is geen sprake van een verdrag dat uiting geeft aan mondiale solidariteit,
zodat van opzegging van dit verdrag voor Nederland geen (ongewenste) signaalfunctie
uitgaat. Om deze en de overige in de onderhavige toelichting genoemde redenen
dient op de vraag – of het opzeggen van Verdrag nr. 48 in juiste verhouding
staat tot het «grotere» belang dat met dit verdrag wordt gediend –
dan ook te worden geantwoord dat dit inderdaad het geval is. Voorts is geen
sprake van een verdrag dat door veel lidstaten van de Europese Unie is bekrachtigd
(alleen Italië is van deze landen partij), zodat ook geen sprake kan
zijn van het doorkruisen van een EU-streven naar beleidsconvergentie. Het
tegendeel is eerder waar. Tot slot kan nog ingegaan worden op de overweging
of er niet een minder vergaand middel dan opzegging is om nationale beleidsruimte
te creëren. Een minder vergaand middel zou kunnen zijn de bekrachtiging
van een meer recent verdrag dat geheel of gedeeltelijk dezelfde materie bestrijkt.
Een dergelijk verdrag bestaat inderdaad, te weten het Verdrag betreffende
het behoud van rechten op het gebied van de sociale zekerheid,
1982 (Verdrag nr. 157, aangenomen door de Internationale Arbeidsconferentie
in haar achtenzestigste zitting); Genève, 21 juni 1982 (Trb. 1983,
145). Zoals reeds in 1994 is gemeld aan de Tweede Kamer is bekrachtiging van
dit verdrag niet aan de orde (kamerstukken II, 1994/95, 23 900 V, nr.
33).Ingevolge artikel 22 zal de opzegging van het onderhavige verdrag geen
gevolgen hebben voor bestaande rechten die worden ontleend aan Verdrag nr.
48.Op grond van artikel 26, eerste lid, is opzegging pas mogelijk na verloop
van vijf jaren na de datum waarop dit van kracht is geworden (10 augustus
1938); zonder opzegging vindt stilzwijgend een verlenging met een volgende
termijn van vijf jaren plaats. Vervolgens bepaalt het tweede lid van artikel
26 dat opzegging pas weer mogelijk is – gedurende één
jaar – na afloop van iedere termijn van vijf jaren. Derhalve doet de
mogelijkheid tot opzegging van het onderhavige verdrag zich voor van 10 augustus
1998 tot en met 9 augustus 1999.De opzegging zal één jaar na deponering van de daartoe strekkende
akte van kracht worden. Consultatie sociale partnersOvereenkomstig artikel 5, eerste lid, onder e, van het op 21 juni 1976
te Genève totstandgekomen Verdrag betreffende tripartite raadplegingsprocedures
ter bevordering van de tenuitvoerlegging van internationale arbeidsnormen
(Verdrag nr. 144, aangenomen door de Internationale Arbeidsconferentie in
haar eenenzestigste zitting) (Trb. 1976, 177) en de op basis van dit verdrag
gemaakte afspraken zijn de sociale partners over het voornemen tot opzegging
van het onderhavige verdrag geconsulteerd. Van de zijde van VNO-NCW is met
instemming op het voornemen gereageerd. Door VNO-NCW wordt opgemerkt dat Verdrag
nr. 48 – gelet op het beperkte aantal landen waarvoor het nog geldt –
naar de opvatting van deze organisatie, geen toegevoegde waarde meer heeft
en dan ook zonder bezwaar kan worden opgezegd. Volgens VNO-NCW bestaat ingevolge
de Wet beperking export uitkeringen zelfs een noodzaak tot opzegging van het
onderhavige verdrag.Van de zijde van de werknemersorganisaties FNV, CNV en MHP zijn de volgende
reacties ontvangen. Het CNV wijst op de bezwaren die deze organisatie de afgelopen
jaren heeft ingebracht «tegen de door de opeenvolgende regeringen gedane
voorstellen tot verslechtering jegens onze Nieuwe Landgenoten (allochtonen)
van de wet- en regelgeving met betrekking tot de volksverzekeringen.»
Ook geeft het CNV aan bedenkingen te hebben tegen het (inmiddels door de Eerste
Kamer aanvaarde) wetsvoorstel Beperking export uitkeringen, omdat er onderscheid
gemaakt wordt tussen de verzekerden. De regering merkt hieromtrent op dat
het hier gaat om bezwaren ten aanzien van nationale regelgeving die reeds
ter beoordeling aan de Staten-Generaal is voorgelegd en aldaar is aanvaard.
Een hernieuwde discussie van de doelstellingen van deze nationale regelgeving
is volgens de regering bij de opzegging van Verdrag nr. 48 niet aan de orde.Voor het overige onderschrijft het CNV, evenals de MHP, de reactie van
de FNV.De FNV wijst in een kennelijk voorlopige reactie, met name, op het bestaan
van een recenter verdrag dat dezelfde materie als het onderhavige verdrag
bestrijkt. Het gaat hier om het bovengenoemde Verdrag nr. 157. De FNV betreurt
het dat de aan de sociale partners voorgelegde concept-toelichtende nota geen
melding maakt van dit verdrag, noch van de zijdens de Internationale Arbeidsorganisatie
gedane uitnodiging tot bekrachtiging van dit verdrag en de voornemens
van de regering ten aanzien van ratificatie van dit verdrag. Op dit punt is
de regering de FNV tegemoetgekomen door toevoeging van een passage over Verdrag
nr. 157 bij de bespreking van de toetsing aan de overwegingen voor de opzegging
van verdragen, zoals die zijn uiteengezet in de eerdervermelde brief van de
Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid aan de Tweede Kamer naar aanleiding
van de motie van het lid Van Middelkoop. Een nadere reactie van de FNV heeft
de regering (vijf weken na voorlegging van de concept-toelichtende nota aan
de sociale partners) niet bereikt. De KoninkrijkspositieAangezien het verdrag destijds alleen voor Nederland is bekrachtigd, zal
de opzegging ook alleen Nederland betreffen.De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,K. G. de VriesDe Staatssecretaris van Buitenlandse Zaken,D. A. Benschop XNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26600-1.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl