Dekking van schade ten gevolge van rampen; Brief ministers n.a.v. advies Raad van State over wetsvoorstel aanspraak op vergoeding zoetwateroverstromings- en aardbevingsschade
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24640, nr. 1

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

18-03-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24640 nr. 1

07-03-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Het advies van de Raad van State3. Aanpak bij rampenHet Nationaal RampenfondsHet Ministerie van Binnenlandse ZakenHet Ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en VisserijHet Ministerie van Economische Zaken4. Lessen uit het verleden5. De voor- en nadelen van een te ontwerpen wettelijke
regeling6. ConclusiesOndertekeningBIJLAGE BIJ BRIEFHOOFDLIJNEN VAN EEN EVENTUELE NIEUWE WETTELIJKE REGELING
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24640Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 31 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 640Dekking van schade ten gevolge van rampennr. 1BRIEF VAN DE MINISTERS VAN FINANCIËN EN VAN BINNENLANDSE ZAKENAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 7 maart 1996 1. InleidingOp 4 mei 1995 zond de eerste ondergetekende u een brief waarin hij mededeelde
dat tussen het Verbond van Verzekeraars en het kabinet overeenstemming was
bereikt over de opzet en modaliteiten van een regeling ter vergoeding van
schade aan opstallen, bedrijfsinventarissen en inboedels tengevolge van zoetwateroverstroming
en aardbeving. Een wetsvoorstel ter zake werd op 27 juli 1995 voor advies
voorgelegd aan de Raad van State. Met dit voorstel werd gehoor gegeven aan
de breed levende wens om meer financiële zekerheid vooraf te creëren
voor (toekomstige) benadeelden van genoemde natuurrampen.Het kabinet heeft er naar gestreefd een regeling tot stand te brengen
met organisatorische en financieel risicodragende betrokkenheid van verzekeraars,
zoals ook in een aantal andere landen het geval is. Daartoe is op 17 mei 1995
een convenant gesloten tussen het Verbond van Verzekeraars en ondergetekenden.Over eerdergenoemd wetsvoorstel heeft de Raad van State op 14 december
1995 advies uitgebracht. De Raad van State is van oordeel dat het verlenen
van een financiële tegemoetkoming aan benadeelden van zoetwateroverstromingen
en aardbevingen tot de verantwoordelijkheid van de overheid behoort en dat
deze derhalve door de gehele gemeenschap dient te worden gedragen.Het advies van de Raad van State heeft ons tot het oordeel gebracht dat
het niet wenselijk is voort te gaan langs de oorspronkelijk voorgestelde lijn.In paragraaf 2 zal nader op het advies van de Raad van State worden ingegaan.
Vervolgens zal in paragraaf 3 een beknopte beschrijving worden gegeven van
de aanpak die in 1995 bij de wateroverlast is gevolgd. Daarna zal in paragraaf
4 worden stilgestaan bij de lessen die uit het verleden kunnen
worden geleerd. In paragraaf 5 zal een analyse volgen van de voor- en nadelen
van een wettelijke regeling, gevolgd door de conclusies van het kabinet in
paragraaf 6. 2. Het advies van de Raad van StateDe Raad van State komt in zijn advies tot een negatief oordeel over het
voorstel van Wet aanspraak op vergoeding zoetwateroverstromings- en aardbevingsschade.
Hiervoor draagt hij een aantal elementen aan, die hierna kort worden weergegeven.
Te uwer informatie is het advies van de Raad en het nader rapport bijgevoegd1 .De Raad acht financiering van de financiële tegemoetkoming aan benadeelden
van bedoelde natuurrampen uit de algemene middelen de meest voor de hand liggende
oplossing. De Raad verwijst hierbij onder meer naar artikel 21 van de Grondwet
op grond waarvan de overheid een zorgplicht heeft ten aanzien van de bewoonbaarheid
van het land. Voorts meent de Raad dat onderlinge solidariteit van de Nederlandse
bevolking financiering van maatregelen uit de algemene middelen niet in de
weg stond of staat. Bovendien stelt de Raad dat, voor zover het Fonds ontoereikend
is om te voorzien in adequate vergoeding, toch een deel uit de algemene middelen
moet worden betaald. (paragraaf 1)De Raad vindt het verder onjuist dat in het wetsvoorstel enige wezenlijke
financiële bijdrage van de zijde van de overheid ontbreekt. Daarmee miskent
het wetsvoorstel naar de mening van de Raad de verantwoordelijkheid van het
Rijk dat bij rampen als deze belangrijke nationale belangen in het geding
zijn.Daarnaast vindt de Raad dat principiële argumenten om brandverzekeraars
risico te laten lopen, ontbreken. (paragraaf 2)De Raad meent voorts dat het zoetwateroverstromingsrisico goeddeels wordt
weggenomen door uitvoering van de Deltawet grote rivieren. Hij acht de kans
groot dat over drie jaar het zoetwateroverstromingsrisico, als gevolg van
de voortgang van het dijkversterkingsprogramma, verzekerd kan worden. In dat
licht bezien komt aparte wetgeving onwenselijk voor. (paragraaf 2)De Raad vindt bovendien dat de geringe omvang van de bijdrage van burgers
en bedrijven een reden te meer is om niet tot een aparte wettelijke financieringsregeling
over te gaan. Hierbij geeft de Raad tevens aan de bijdrage van bedrijven ook
in relatieve zin buitengewoon gering te achten. De Raad acht met deze bijdrageregeling
een enigszins aanvaardbaar beroep op de solidariteit van betrokkenen niet
redelijk. (paragraaf 3)De overige elementen die de Raad aandraagt hebben betrekking op het volgende.
De Raad vindt dat de hoogte van de verplichte bijdragen en vergoedingen in
de wet zouden moeten worden vastgelegd. (paragraaf 4) Verder vraagt de Raad
de aandacht voor het EG-Verdrag vanwege inbreuk op de vrijheid van dienstverrichting,
het ontstaan van concurrentienadeel en de eventuele toepasselijkheid van de
richtlijnen inzake het plaatsen van overheidsopdrachten voor dienstverlening.
(paragraaf 5) Ten slotte dient naar de mening van de Raad een korte beschrijving
van in andere Europese landen gehanteerde systemen in de memorie van toelichting
te worden opgenomen. (paragraaf 6)Deze elementen brengen een aantal consequenties met zich voor het beantwoorden
van de vraag hoe het vervolgtraject er uit dient te zien. Naar onze mening heeft het opvolgen van het advies als dwingende consequentie
dat een voorziening ter zake dient te worden gefinancierd uit de algemene
middelen, zonder inbreng van verzekeraars in financieel risicodragende zin.Alsdan kan ten aanzien van de volgende onderwerpen tegemoet worden gekomen
aan de overwegingen van de Raad van State:a. het type ramp, dat binnen de werkingssfeer van een wettelijke regeling
valt;b. de termijn waarvoor het voorstel bedoeld is;c. het beschrijven van de in andere Europese landen gehanteerde systemen;d. het opnemen van de vergoedingen in de wet;e. wetgevingstechnische punten.De kritiek van de Raad van State is evenwel van zodanige aard, dat die
niet door middel van aanpassing van het aan de Raad voorgelegde wetsvoorstel
zou kunnen worden ondervangen. 3. Aanpak bij rampenDe laatste jaren is geld uitgekeerd bij de aardbeving in Limburg in 1992,
bij de wateroverlast in 1993 en bij de wateroverlast in 1995. De schadevergoedingen
en de bijbehorende uitvoeringsorganisatie waren in 1995 het meest uitgebreid.
Hierna wordt dan ook alleen op de situatie in 1995 ingegaan.Het Nationaal Rampenfonds en de ministeries van Binnenlandse Zaken, van
Economische Zaken en van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij waren direct betrokken
bij de schade-afhandeling. De uitvoering van de schaderegistratie, expertise,
uitbetaling en dergelijke, werd verricht door twee (inter)provinciale stichtingen:
de Stichting Watersnood Particulieren (waarin provinciale bestuurders zitting
hadden) en de Stichting Watersnood Bedrijven 1995.Op hoofdlijnen werden de onderstaande regelingen gehanteerd. Vooraf zij
aangetekend dat voor alle regelingen uiteraard de voorwaarde gold dat schade
waartegen de gedupeerden zich redelijkerwijs verzekerd konden hebben c.q.
hadden (bijvoorbeeld waterschade aan motorrijtuigen) niet voor vergoeding
in aanmerking kwam. Het Nationaal RampenfondsDit fonds ontving een bedrag van f 82 mln aan donaties van particulieren,
waarbij de rijksoverheid toezegde dit bedrag te verdubbelen. Vergoeding uit
het fonds was en is uitsluitend bedoeld voor particulieren. Het fonds vergoedde
90 procent van de schade aan gebouwen en, via een aflopend schijvensysteem,
tussen de 50 procent en 100 procent van de schade aan inboedels. Het Ministerie van Binnenlandse ZakenOp het terrein dat onder de verantwoordelijkheid valt van het Ministerie
van Binnenlandse Zaken werden diverse regelingen vastgesteld. Soms door het
ministerie zelf, soms door de provincies of gemeenten, met financiering door
het Rijk. In totaal werden zes regelingen vastgesteld, die het volgende behelsden:– een forfaitair bedrag van f 500,– voor geëvacueerde
huishoudens;– een aanvullende vergoeding van bereddingskosten van particulieren;– een vergoeding van schade en bereddingskosten van kleine particuliere
verhuurders;– een vergoeding van schade aan en kosten in verband met het beredden van recreatiewoningen en stacaravans en de daarbij behorende
inboedel;– een vergoeding van schade inzake infrastructuur en gebouwen van
gemeenten, provincies en waterschappen;– een vergoeding voor opstal- en inboedelschade van verenigingen,
stichtingen en kerkgenootschappen.Hiernaast was er nog een specifieke regeling voor instellingen in de gezondheidszorg,
die door de Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport werd vastgesteld.De bovenstaande regelingen waren alle ad hoc getroffen, waardoor «maatwerk»
mogelijk was en rekening kon worden gehouden met de verschillende omstandigheden.
Verder werden bestaande regelingen toegepast, zoals een tegemoetkoming in
de kosten die gemeenten in verband met de rampenbestrijding hadden gemaakt
en een rijksbijdrage in de kosten van brandweerbijstand. Het Ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en VisserijOp het terrein van dit ministerie werd een landelijke vergoedingsregeling
vastgesteld voor het agrarische bedrijfsleven, die na overleg met de Tweede
Kamer is aangepast. De regeling behelsde het volgende:– een gedeeltelijke vergoeding van de schade aan opstallen en bedrijfsinventaris
(65% of 90% op basis van dagwaarde al naar gelang betrokkene al dan niet ook
in 1993 schade had ondervonden als gevolg van hoog water);– een gedeeltelijke vergoeding van bereddings- en opruimingskosten
(eveneens via het 65%/90%-regime);– een gedeeltelijke vergoeding van bedrijfsschade en teeltplanschade
(eveneens via het 65%/90%-regime, maar exclusief winstderving);– een rentesubsidie-faciliteit;– een volledige vergoeding van de evacuatiekosten (transport en
opslag).Voor de vier eerst genoemde categorieën diende tezamen een franchise
van f 2000,– in acht te worden genomen. Het Ministerie van Economische ZakenOp het terrein van dit ministerie werd een regeling vastgesteld voor het
niet-agrarische bedrijfsleven, die op hoofdlijnen aansloot op de in 1993 toegepaste
regeling. De Subsidieregeling waterschade 1995 behelsde in hoofdlijnen het
volgende:– een vergoeding van de schade aan opstallen en bedrijfsinventarissen
(identieke percentages als bij het agrarische bedrijfsleven, alsmede een franchise
van f 2000,–);– een vergoeding van f 1500,– voor gemaakte evacuatiekosten
of een hoger bedrag indien aangetoond kon worden dat deze hogere kosten waren
gemaakt;Daarnaast was er een bijzondere kredietregeling, alsmede het Bedrijvenfonds
Hoogwater 1995 voor ondernemers die, ondanks de overige voorzieningen, als
direct en uitsluitend gevolg van de hoogwaterstanden in ernstige bedrijfsvoeringsproblemen
geraakten. 4. Lessen uit het verledenUit de geschetste ad-hoc benadering valt een aantal lessen te leren.– Het feit dat iedere minister de schadevergoeding voor zijn eigen
sector heeft vastgesteld, heeft als voordeel dat degenen die het best zijn ingevoerd in de doelgroep rechtstreeks betrokken zijn bij de opzet
en uitvoering van de vergoedingsregeling. Binnen de landbouw-sector was bijvoorbeeld
een veel beter zicht op de gevolgen voor de korte en lange termijn van de
evacuatie van levende have dan elders verkregen had kunnen worden.– Op hoofdlijnen was de systematiek die werd gehanteerd, door overleg
tussen de ministeries, eenvormig: een eigen risico, een hoger vergoedingspercentage
voor hen die ook in 1993 waren getroffen, een vergoeding voor bereddings-
en evacuatiekosten en een hardheidsregeling, danwel een vangnet. Dit nam niet
weg dat op onderdelen verschillen bestonden tussen de onderscheiden regelingen.
Zo werden bijvoorbeeld de begrippen evacuatie- en bereddingskosten verschillend
ingevuld.– Een nadeel vormde het gebrek aan zekerheid vooraf bij gedupeerden
ten aanzien van eventuele tegemoetkomingen in de geleden schade. Er lag geen
regeling klaar waardoor zij op voorhand konden weten of, en zo ja in hoeverre,
zij een tegemoetkoming zouden ontvangen. Zij waren afhankelijk van de politiek-financiële
situatie.– De tegemoetkomingen aan particulieren werd in eerste aanleg geregeld
door het particulier initiatief in de vorm van het Nationaal Rampenfonds (NRF).
Het NRF stelde een uitkeringsreglement vast dat zijn beperkingen kende: zo
kende het NRF geen vergoeding toe voor bereddingskosten, schade aan recreatiewoningen
en schade van particuliere verhuurders.De koers van het onafhankelijke NRF bepaalde in belangrijke mate de beleidslijn
voor het kabinet in de regelingen voor particulieren. Het kabinet heeft voor
de schadegroepen waarvoor het NRF geen geld uittrok, geld ter beschikking
gesteld. De les die hieruit getrokken kan worden is, dat in de toekomst goede
afstemming met het NRF dient plaats te vinden.– De opstelling van verschillende regelingen op het terrein van
het Ministerie van Binnenlandse Zaken verliep vaak decentraal. Soms stelde
de minister een regeling vast, soms de provincies, soms de gemeenten; in alle
gevallen werd het geld verstrekt door het Rijk. Hoewel van een bevredigend
resultaat gesproken mag worden, is het ter voorkoming van mogelijke rechtsongelijkheid
beter wanneer de uitkeringsregels in de toekomst vooraf en gemotiveerd worden
vastgesteld. Dat wil zeggen bij of krachtens de wet. Dit laat onverlet dat
de uitvoering van de regelingen wel via de mede-overheden kan verlopen. 5. De voor- en nadelen van een te ontwerpen wettelijke
regelingHet advies van de Raad van State leidt ertoe dat het voorstel van Wet
aanspraak op vergoeding zoetwateroverstromings- en aardbevingsschade niet
bij de Tweede Kamer zal worden ingediend. De vraag die dan aan de orde is,
is hoe het vervolgtraject er uit komt te zien. Hiervoor ziet het kabinet twee
mogelijkheden. Allereerst een continuering van de huidige praktijk waarbij
tegemoetkomingen in de schade op ad-hoc basis worden vastgesteld, maar waarbij
vooraf de procedures worden vastgelegd. Ten tweede het maken van een wettelijke
regeling waarin zowel aanspraken als procedures worden vastgelegd.Een systeem waarbij de aanspraken wettelijk zijn vastgelegd, heeft een
aantal voor- en nadelen ten opzichte van een systeem waarbij per gebeurtenis
wordt bezien in hoeverre sprake zal zijn van enige tegemoetkoming in de schade. Het eerste voordeel is dat potentiële gedupeerden vooraf weten op
welke tegemoetkoming kan worden gerekend indien zich een ramp voordoet. Ten tweede ontstaat een grotere eenvormigheid ten aanzien van de te hanteren
vergoedingssystematiek. Zonder een kader vooraf bestaat er een reëel
risico dat er ongemotiveerde verschillen en een lappendeken aan ad-hoc regelingen
ontstaan. Gerechtvaardigde verschillen tussen de verschillende categorieën
van gedupeerden behoeven daarmee echter nog niet te verdwijnen.Ten slotte kan door een wettelijke regeling het besluitvormingsproces
verder worden gestroomlijnd. Over de vergoedingssystematiek behoeft dan immers
geen politieke besluitvorming meer plaats te vinden.Dit laat onverlet dat ook zonder wettelijke regeling procedurele afspraken
vooraf kunnen worden vastgelegd.Het laatst genoemde voordeel is tevens een nadeel van een dergelijk systeem.
De keuze ten aanzien van de te volgen systematiek wordt immers beïnvloed
door de opgetreden gebeurtenissen in het verleden die wat betreft karakter,
omstandigheden en gevolgen niet behoeven overeen te komen met eventuele nieuwe
gebeurtenissen. Het kabinet verliest daardoor ter zake van de te hanteren
vergoedingssystematiek deels zijn flexibiliteit om in te spelen op de concrete
situatie. Een hieraan gerelateerd risico is dat in een concrete situatie niet
bij voorbaat valt uit te sluiten dat de schade-inventarisatie aanleiding geeft
in het maatschappelijke en politieke debat om de vergoedingssystematiek, zoals
die in de wet is neergelegd, ter discussie te stellen.Daarnaast zou bij eventuele gebeurtenissen die feitelijk net geen ramp
zijn – in de zin van een te ontwerpen wettelijke regeling – druk
vanuit de maatschappij kunnen ontstaan om deze toch als ramp aan te merken,
teneinde een recht te laten ontstaan op een vergoeding. Hierbij kan zowel
worden gedacht aan de uitbreiding naar andere typen rampen als aan het ter
discussie stellen van de drempelwaarden voor de omschreven rampen. Een hieraan
gerelateerd risico is dat een dergelijke regeling zou kunnen tenderen naar
het vergoeden van schade waarvoor de verzekeringsbedrijfstak oplossingen aanbiedt.Ten slotte kan een dergelijk systeem als nadeel hebben dat spontaan particulier
initiatief tot het organiseren van inzamelings- en geldwervingsacties, minder
waarschijnlijk is. Dit heeft een budgettair effect. Een hieraan gerelateerd
potentieel nadeel is dat de solidariteitsgedachte tussen burgers onder druk
kan komen te staan. Beide overwegingen pleiten, naast uiteraard de wenselijkheid
van een prikkel voor het nemen van schadebeperkende maatregelen, voor het
hanteren van een substantieel eigen risico. 6. ConclusiesHet kabinet heeft naar aanleiding van het advies van de Raad van State
het wetsvoorstel heroverwogen en is daarbij ten aanzien van het vervolgtraject
tot het voorlopige inzicht gekomen dat zowel een wettelijke regeling als een
continuering van de huidige praktijk reële mogelijkheden zijn.Gelet op het recente verleden waarin ons land is geconfronteerd met zoetwateroverstroming
en aardbeving en de schade en het ongemak die deze gebeurtenissen bij de gedupeerden
hebben veroorzaakt, is het kabinet nog steeds genegen gehoor te geven aan
de wens van uw Kamer om potentiële gedupeerden meer financiële zekerheid
vooraf te geven. Het advies van de Raad van State leidt er dan wel toe dat
een nieuw wetsvoorstel zal moeten worden voorbereid.Een nieuw voor te bereiden wettelijke regeling zal namelijk moeten uitgaan van het principe dat financiering van de schadevergoeding en
de uitvoering zal plaatsvinden via de algemene middelen.In de bijlage treft u de hoofdlijnen aan van zo'n wettelijke regeling. Opgemerkt zij dat – gelet op deze en andere noodzakelijke wijzigingen –
het voorbereiden van een nieuwe wettelijke regeling de nodige tijd in beslag
zal nemen.Ten slotte merkt het kabinet op dat de precieze vormgeving van de procedures
en de uitvoeringsorganisatie bij rampen door de meest betrokken ministeries
(die van Binnenlandse Zaken, van Economische Zaken en van Landbouw, Natuurbeheer
en Visserij) in ieder geval zal worden uitgewerkt, met inachtneming van de
lessen die zijn geleerd naar aanleiding van de afwikkeling van de schade die
het gevolg was van de wateroverlast in 1995. Een coördinerende rol zal
daarbij zijn weggelegd voor de Minister van Binnenlandse Zaken.Zoals hierboven naar voren kwam, is thans aan de orde een afweging tussen
een continuering van de huidige praktijk aan gevuld met van te voren vastgelegde
procedures enerzijds en het voorbereiden van een wettelijke regeling anderzijds.
In beide gevallen zullen de verzekeraars niet in financieel risicodragende
zin betrokken zijn. Hiermee vervalt tevens de primaire politieke verantwoordelijkheid
van de eerste ondergetekende voor dit dossier. Gelet op zijn primaire verantwoordelijkheid
voor de bestrijding van rampen zal de Minister van Binnenlandse Zaken eerst
verantwoordelijke worden.De ondergetekenden willen graag met uw Kamer van gedachten wisselen over
de inhoud van de brief. De Minister van Financiën,G. ZalmDe Minister van Binnenlandse Zaken,H. F. Dijkstal BIJLAGE BIJ BRIEFHOOFDLIJNEN VAN EEN EVENTUELE NIEUWE WETTELIJKE REGELINGHet kabinet stelt zich bij het opstellen van een dergelijke nieuwe regeling
voor dat schade van burgers, bedrijven (incl. zorginstellingen) en decentrale
overheden tengevolge van zoetwateroverstroming en aardbeving boven een vast
te stellen ondergrens voor een tegemoetkoming in aanmerking zal komen. Voorts
biedt een nieuw te ontwerpen regeling de gelegenheid deze uit te breiden tot
andere rampen. Hiertoe zou een generieke clausule kunnen worden opgesteld
die het kabinet in overleg met uw Kamer in een concreet geval ex post, dat
wil zeggen naar aanleiding van concrete gebeurtenissen, van toepassing kan
verklaren.Het kabinet stelt zich daarbij in een voorkomend geval wel voor de volgende
twee uitgangspunten te hanteren. Ten eerste zal sprake dienen te zijn van
gebeurtenissen waartegen gedupeerden zich niet konden verzekeren of waarvan
de schade niet elders verhaald kan worden. Ten tweede zal een gebeurtenis
consequenties met zich dienen te hebben gebracht die van een vergelijkbare
orde van grootte zijn als die van de eerder opgetreden aardbeving en zoetwateroverstromingen.
Met dit laatste uitgangspunt zou het in paragraaf 5 genoemde nadeel worden
gemitigeerd dat een gebeurtenis op onterechte gronden toch tot ramp wordt
verklaard, teneinde een aanspraak te doen ontstaan op vergoeding. Ten aanzien van de te vergoeden schadecategorieën stelt het kabinet
zich voor aan te sluiten bij de regelingen die gehanteerd zijn bij de afwikkeling
van de schade door de wateroverlast in 1995. Teeltplanschade bijvoorbeeld
zou daardoor voor een aanspraak in aanmerking komen, evenals de infrastructurele
schade van decentrale overheden.Deze uitbreidingen zouden ertoe leiden dat het maximale bedrag van f 500
miljoen per jaar dat in het niet in te dienen wetsvoorstel werd aangehouden,
niet kan worden gehandhaafd. Het kabinet is bereid per gebeurtenis maximaal
f 1 miljard beschikbaar te stellen.Daarnaast zal er een substantieel eigen risico (aan de voet en in de vorm
van een percentage) moeten worden ingevoerd, terwijl tevens een maximumvergoeding
per individueel geval zal moeten worden vastgesteld. Het totaal in acht te
nemen eigen risico zal daardoor in beginsel hoger uitvallen dan is gehanteerd
bij de afwikkeling van de schade die het gevolg was van de wateroverlast in
1995.Wij tekenen voorts het volgende aan. Het is een algemeen aanvaard uitgangspunt
dat wie bewust risico's aanvaardt, in beginsel geen aanspraak kan maken op
vergoeding van schade, wanneer dit risico zich daadwerkelijk voordoet. Het
kabinet gaat ervan uit dat dit beginsel ook zal kunnen worden toegepast op
bebouwing in het winterbed van de Nederlandse rivieren. Hierbij zal worden
afgestemd met de beleidslijn voor hoog water en gebruik van het winterbed,
die onder leiding van de ministers van Verkeer en Waterstaat en van Volkshuisvesting,
Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer wordt ontwikkeld.Bij implementatie van het bovenstaande zal een nieuw voor te bereiden
wetsvoorstel als belangrijk kenmerk hebben dat de werkingssfeer kan worden
uitgebreid tot andere gebeurtenissen en tot andere typen schades.Bovendien zal een dergelijk nieuw wetsvoorstel door een drietal aanpassingen
beduidend eenvoudiger zijn vorm te geven. Ten eerste komen de wettelijke bijdragen
te vervallen die burgers en bedrijven ingevolge het niet ingediende wetsvoorstel
verschuldigd zouden zijn. Hiermee is de constructie overbodig geworden, die
moest worden opgezet om de hiermee samenhangende incasso-problematiek te regelen. Ten tweede is sprake van een regeling waarbij het bedrijfsleven, i.c.
verzekeraars, niet in financieel risicodragende zin betrokken is. Hierdoor
is de grondslag vervallen voor het ontwikkelde financiële vereveningsmechanisme
tussen individuele verzekeraars en het op te richten fonds. Dit mechanisme
was immers nodig ten behoeve van de jaarlijks te ontvangen vergoeding van
en de eventueel te betalen schadebedragen door individuele verzekeraars aan
het op te richten fonds enerzijds en de na afloop van het convenant terug
te betalen overwinst c.q. de te ontvangen verliescompensatie door verzekeraars
aan het op te richten fonds anderzijds.Ten derde is de noodzaak vervallen om tot het oprichten van voornoemd
fonds over te gaan. XNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24640-1.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl