Wijziging van de Waarborgwet 1986 met betrekking tot de uitoefening van toezicht op de naleving; Nadere memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20002001-26258, nr. 10b

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

08-05-2001

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

26258 nr. 10b

02-05-2001

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26258Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 33 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 258Wijziging van de Waarborgwet 1986 met betrekking tot de uitoefening
van toezicht op de nalevingnr. 10bNADERE MEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 2 mei 2001Op verzoek van de leden van de Vaste Commissie voor Economische Zaken
zal ik duidelijk maken waarom in het wetsontwerp een jaarlijkse goedkeuring
van de tarieven is opgenomen. In dit wetsontwerp staat de keuringsplicht van
platina, gouden en zilveren voorwerpen niet ter discussie. Bij de inwerkingtreding
van de Waarborgwet 1986 heeft de wetgever de verplichting tot waarborgen gehandhaafd.
De ondernemer mag zijn edelmetalen voorwerpen pas in de handel brengen als
deze voorwerpen zijn voorzien van de vereiste stempelmerken. Als de wetgever
een verplichte waarborging voorschrijft dan dient dezelfde wetgever ervoor
te waken dat de ondernemer niet meer betaalt dan de kosten die aan deze werkzaamheden
zijn verbonden. Daartoe is in 1986 in de wet opgenomen dat de tarieven van
een waarborginstelling de goedkeuring behoeven van de Minister van Economische
Zaken. Deze goedkeuring kan worden geweigerd als de tarieven hoger zijn dan,
uitgaande van een redelijke toerekening van de aan het onderzoek en de stempeling
verbonden kosten, noodzakelijk is. In de wet is indertijd niet voorzien in
de mogelijkheid om goedgekeurde tarieven regelmatig aan een toetsing te onderwerpen.
Met andere woorden: in de wet was geen voorziening opgenomen welke kon bewerkstelligen
dat wijzigingen in de kosten van onderzoek en stempeling als vanzelfsprekend
zouden leiden tot aanpassing van die tarieven. Het initiatief werd bij de
waarborginstelling gelaten. Indien een waarborginstelling scherpe prijzen
berekent, levert dat geen probleem op; de tarieven worden dan periodiek aangepast
om de oplopende kosten te compenseren. Dit is echter niet het geval bij de
Waarborg Platina, Goud en Zilver N.V. (ook: de Waarborg) Deze instelling heeft
gedurende 13 jaar voor platina en goud dezelfde tarieven gehandhaafd terwijl
het tarief voor zilver in die periode éénmaal is verlaagd. Ik
wijs erop dat de waarborginstelling in staat is gebleken om het eigen vermogen
in de afgelopen periode aanzienlijk te vergroten.De leden van de commissie wezen op de extra administratieve lasten die
een jaarlijkse goedkeuring voor zowel de Waarborg als de overheid tot gevolg
heeft. Niet uit het oog moet worden verloren dat waarborging een publieke
taak is. Op een waarborginstelling die deze taak uitvoert rusten zowel rechten
als plichten. Het is de verantwoordelijkheid van de wetgever om voorwaarden
te scheppen voor een waarborgsysteem waarbij de ondernemer niet meer betaalt
dan nodig is en waarbij de continuïteit van de waarborginstelling
zoveel mogelijk is verzekerd. Het vereiste van goedkeuring van de tarieven
door de Minister van Economische Zaken strekt daartoe. De waarborginstelling
moet mij in staat stellen die verantwoordelijkheid waar te maken door mij
goed onderbouwde tarieven ter goedkeuring voor te leggen. Een jaarlijkse toetsing
betekent een lichte maar gerechtvaardigde verzwaring van administratieve lasten
voor het zelfstandig bestuursorgaan en de Minister van Economische Zaken.De leden van de commissie vroegen ook of het niet denkbeeldig is dat een
jaarlijkse goedkeuring verstorend werkt op de marktwerking als zodanig en
eveneens op de concurrentieverhoudingen met omringende landen. Ik neem aan
dat deze leden bedoelen dat een jaarlijkse goedkeuring de flexibiliteit van
een waarborginstelling om in te spelen op marktontwikkelingen zou beperken.
Het wetsvoorstel verplicht slechts tot het jaarlijks voorleggen van de tarieven;
dat kunnen nieuwe tarieven zijn dan wel de tarieven zoals die in de afgelopen
periode golden. Een waarborginstelling behoudt de vrijheid om net als in de
huidige situatie meerdere malen per jaar tarieven te wijzigen. De voorgestelde
wijziging beperkt de mogelijkheden daartoe niet. Overigens heeft de Waarborg
tot nu toe nagenoeg geen gebruik gemaakt van deze mogelijkheid. Zoals hiervoor
al is opgemerkt, heeft de Waarborg in de afgelopen dertien jaar slechts eenmaal,
in 1994, een tariefwijziging voorgesteld.Wat de vraag betreft naar de invloed op de concurrentieverhoudingen met
omringende landen merk ik het volgende op. Ik ga ervan uit dat de leden van
de commissie doelen op de concurrentieverhouding tussen de Nederlandse waarborginstelling
en waarborginstellingen in andere landen, en niet op de concurrentiepositie
van Nederlandse ondernemers (deze laatste kan alleen maar worden verbeterd
door een frequentere goedkeuring van tarieven te eisen). Mijn zorg gaat uit
naar een goede uitvoering van de Nederlandse Waarborgwet. Het staat een waarborginstelling
vrij internationale ambities te hebben, zolang de uitvoering van zijn publieke
taak daardoor niet in het gedrang komt. Die ambities horen echter geen argument
te zijn tegen het algemene publieke belang van een jaarlijkse tariefgoedkeuring.De leden van de commissie vroegen zich af of maximumtarieven zoals deze
bijvoorbeeld gelden in het Verenigd Koninkrijk, deze problematiek niet adequater
kunnen oplossen. Maximumtarieven hebben zeker mijn belangstelling. Zoals ik
al heb aangegeven in de nota naar aanleiding van het nader verslag van de
Tweede Kamer (kamerstukken II 1999/2000, 26 258, nr. 8), in het mondelinge
debat met de Tweede Kamer der Staten-Generaal (handelingen II, 2000/2001,
blz. 4465) en in de memorie van antwoord aan de Eerste Kamer (kamerstukken
I 26 258, nr. 10, blz. 5, derde alinea) is er thans nog sprake van een
monopolie en wil ik de ontwikkelingen rond een tweede waarborginstelling afwachten.
Ik acht het nu nog te vroeg om een systeem van maximumtarieven te hanteren.
Zoals in het overleg met de Tweede Kamer is toegezegd zal ik twee jaar na
de inwerkingtreding van deze wetswijziging bezien of er inderdaad meerdere
aanbieders zijn en wat daarvan de consequenties zijn voor de wijze waarop
de tarieven worden vastgesteld. Van de resultaten van deze evaluatie zal ik
de Tweede en Eerste Kamer op de hoogte stellen.Ik voeg aan het bovenstaande nog toe dat ik, ook al worden in Nederland
voorzichtig de eerste stappen gezet naar meer concurrentie, de Britse en Nederlandse
situatie niet vergelijkbaar vind. Van oudsher heeft men in het Verenigd Koninkrijk
meerdere, elkaar beconcurrerende, waarborginstellingen. Het toezicht op de
bestaande vier waarborginstellingen is opgedragen aan de «British Hallmarking
Council», die in 1974 is opgericht. De regering benoemt tien leden en
zes leden (niet werknemers) worden door de waarborginstellingen benoemd. De
Council stelt tevens in overleg met de waarborgkantoren de maximumtarieven
vast. Een dergelijke onafhankelijke instelling kennen we in Nederland niet
net zomin als de traditie van meerdere waarborgkantoren.Ik ben het niet met de leden van de commissie eens dat in het wetsvoorstel
sprake is van een aanmerkelijk verzwaarde goedkeuringsprocedure in vergelijking
met bijv. de Elektriciteitswet en de Gaswet. Zowel in de Elektriciteitswet
als in de Gaswet is, als het gaat om de levering van elektriciteit respectievelijk
gas aan beschermde afnemers, geen sprake van goedkeuring van tarieven, maar
van vaststelling van maximumtarieven door de Minister van Economische Zaken.
De Minister stelt elk jaar voor elke vergunninghouder aan de hand van een
in de Elektriciteitswet respectievelijk de Gaswet vastgelegde berekeningswijze
de maximumtarieven vast die de vergunninghouder voor de levering van elektriciteit
of gas aan beschermde afnemers mag berekenen. Een waarborginstelling heeft
de bevoegdheid om zelf zijn tarieven vast te stellen en kan tevens binnen
redelijke grenzen zelf bepalen op welke wijze de tarieven tot stand komen.
Het enige dat met de voorgestelde wetswijziging wordt beoogd is een periodieke
toetsing van de tarieven die door een waarborginstelling aan de ondernemer
in rekening worden gebracht voor de werkzaamheden die de ondernemer in het
kader van een verplichte keuring door de waarborginstelling moet laten uitvoeren.
Hierbij doet het niet ter zake dat de taak, toezicht te houden op de naleving
van de Waarborgwet, voor een waarborginstelling komt te vervallen. Een ondernemer
hoeft niet meer te betalen dan noodzakelijk is. Sinds 1986 is bepaald dat
goedkeuring van de tarieven voor de werkzaamheden aan onderzoek en stempeling
van de desbetreffende werken slechts kan worden geweigerd indien de kosten
hoger zijn dan een redelijke toerekening van de kosten noodzakelijk maakt.
Deze bepaling is onverkort van kracht ongeacht het aantal aangewezen waarborginstellingen.De leden van de commissie stelden vervolgens de motieven voor het niet
meenemen van technische voorschriften in dit wetsvoorstel aan de orde. Bij
de voorbereiding van het wetsvoorstel heb ik het belang van een wijziging
van technische voorschriften afgewogen tegen andere belangen. Notificatie
van het wetsvoorstel in Brussel zou, omdat er (nog steeds) sprake is van een
ontwerp-richtlijn, een vertraging van een tot anderhalf jaar betekenen. Die
andere belangen hebben daarom bij de voorbereiding van dit wetsvoorstel de
doorslag gegeven. In de eerste plaats waren dit de belangen van de Waarborg
zelf. Een van de redenen voor dit wetsontwerp was het verzoek van de waarborginstelling
Waarborg Platina, Goud en Zilver N.V. om ontheven te worden van de toezichtstaak.
Zij verzocht dit met het oog op de ontwerp-richtlijn inzake edelmetalen werken
en vanwege het verlopen van de ontheffing van de Minister van Justitie van
de vakbekwaamheidseisen voor de werknemers van de Waarborg die als buitengewoon
opsporingsambtenaar waren aangewezen. Bij de totstandkoming van een Europese
richtlijn wil de Waarborg aangewezen worden als aangemelde instantie voor
het verrichten van waarborgtaken. Zo'n aanwijzing is alleen mogelijk als de
toezichtstaak en in het verlengde hiervan de opsporingstaak komen te vervallen.
Om die reden vond de Waarborg het niet efficiënt om haar werknemers een
opleiding te laten volgen teneinde te kunnen voldoen aan de vakbekwaamheidseisen
van buitengewoon opsporingsambtenaar. Mijn voornemen om het toezicht bij een
andere rechtspersoon onder te brengen was voor de Minister van Justitie aanleiding
om de ontheffing voor de werknemers van de Waarborg te verlengen. Ten tweede
was overwogen dat het in het belang van de beoogde toezichthouder (Verispect)
was om het verkrijgen van duidelijkheid omtrent een nieuwe taak niet te laten
ophouden door een notificatieprocedure. Verispect B.V. zou dan zijn bedrijfsvoering
kunnen afstemmen voor de nieuwe taak en zijn werknemers de nodige opleidingen
laten volgen. Ten derde speelde een rol dat de aspirant waarborginstelling
die zich inmiddels had gemeld, aangaf geen toezicht op de naleving te willen
uitoefenen. Een aanwijzing als waarborginstelling zou dus pas
mogelijk zijn nadat dit wetsvoorstel in werking is getreden.Naar mijn mening heb ik bij de afweging of het wenselijk zou zijn om in
dit wetsvoorstel alsnog te voorzien in het afschaffen van de negatieve tolerantie
de belangen van degenen die met de wet de maken hebben zorgvuldig afgewogen.
Op verzoek van het bedrijfsleven is indertijd de procedure voor toetreding
tot het Verdrag van Wenen inzake onderzoek en stempeling van edelmetalen werken
in gang gezet. Een en ander is op 16 juli 1999 met de toetreding van Nederland
afgerond. De producent kan zijn werken volgens de bepalingen van het Verdrag
(zonder negatieve gehaltespeling) laten waarborgen en heeft daarmee toegang
tot de markten van de bij het Verdrag aangesloten staten, inclusief de Nederlandse
markt. Ik blijf erbij dat de producent hiermee een goed alternatief heeft
voor een keuring met een negatieve gehaltespeling. De waarborginstelling zelf
heeft ook geen belang bij het al dan niet opheffen van een negatieve tolerantiespeling;
een waarborginstelling heeft immers geen belang bij de verkoop van edelmetalen
voorwerpen noch bij de export daarvan. De taak van een waarborginstelling
is beperkt tot het onderzoeken en het stempelen van edelmetalen voorwerpen
volgens het door de ondernemer gekozen systeem. Het mag voor een waarborginstelling
geen verschil uitmaken of zij toetst aan de eisen van de Waarborgwet of aan
de eisen van het Verdrag van Wenen. De onafhankelijke beoordeling van de keuringsresultaten
bepaalt of het gevraagde merk afgeslagen kan worden. Mijns inziens is de taak
en verantwoordelijkheid van een zelfstandig bestuursorgaan als de Waarborg
hierin gelegen dat ondernemers objectieve voorlichting krijgen over de verschillende
mogelijkheden van beide wettelijke systemen. Overigens wordt de wens van de
Waarborg om de negatieve gehaltespeling af te schaffen wel gedeeld door de
brancheorganisaties. Ook de belangen van de consument zijn bij een negatieve
gehaltespeling voldoende gegarandeerd. Een gouden 18 karaats armband van goede
kwaliteit weegt ongeveer 20 gram waarvan 15 gram fijn goud is. Bij een goudkoers
van f 20,00 per gram komt het aandeel goud in de kostprijs op f 300,00.
Als consequentie van de negatieve tolerantie zou deze armband voor f 1,20
minder aan goud kunnen bevatten. Dit valt in het niet bij de verkoopprijs.
De kostprijs van het edelmetaal maakt immers slechts een beperkt deel uit
van de uiteindelijke prijs van het sieraad; de verkoopprijs van een dergelijke
armband komt al gauw op een veelvoud van de waarde van de verwerkte hoeveelheid
goud.Al met al ben ik op grond van het bovenstaande tot de afweging gekomen
dat het niet urgent was om in dit wetsontwerp alsnog technische voorschriften,
en met name het afschaffen van de negatieve toleranties, op te nemen, te meer
daar er voor de negatieve gehaltespeling een alternatief bestaat.De leden van de commissie vroegen tevens of ik problemen met andere landen
verwacht bij een notificatie. Ik ga ervan uit dat het afschaffen van de negatieve
tolerantie niet op bezwaren van de Commissie of van andere landen zal stuiten.
Over andere technische voorschriften, zoals die hieronder in het antwoord
op het advies van prof. Sevenster aan de orde komen, bijvoorbeeld andere regels
voor het invoerteken, durf ik op voorhand geen uitspraak te doen.De leden van de vaste commissie voor Economische Zaken verwezen ook naar
een brief van de Europese Commissie, van L. González Vaqué.
Deze brief gaat echter niet inhoudelijk in op de wenselijkheid van negatieve
toleranties maar geeft slechts aan dat negatieve toleranties van invloed kunnen
zijn op de testmethodes en dus indirect effect kunnen hebben op de informatieve
waarde van het gehaltemerk. De Commissie kan zich niet verenigen met het standpunt
van de Federatie dat de Guidelines die opgesteld zijn door de British Hallmarking
Council omtrent de gelijkwaardigheid van gehaltemerken op voorwerpen die geproduceerd
zijn buiten het Verenigd Koninkrijk, in strijd zijn met artikel 28 (voorheen
artikel 30) van het EG-Verdrag. De Commissie geeft aan dat zij
op dit moment en op basis van de ontvangen informatie geen argumenten aanwezig
acht die een infractieprocedure tegen het Verenigd Koninkrijk rechtvaardigen.De leden van de commissie vroegen om een gedegen juridische onderbouwing
op alle aan de orde gestelde kwesties in het advies van prof. Sevenster. In
haar inleidende opmerkingen stelt prof. Sevenster dat de Waarborgwet op meerdere
punten is achterhaald. Ten eerste wijst zij erop dat in de wet nog enkele
bepalingen voorkomen die samenhangen met de ooit fiscale structuur achter
de wet. Ten tweede is prof. Sevenster van mening dat een aantal artikelen
zich slecht verhoudt tot de gedachte van de interne markt en dat de door haar
geconstateerde discriminatie tussen buitenlandse en Nederlandse ondernemers
niet licht te rechtvaardigen is. Ten derde wijst zij erop dat door technische
ontwikkelingen een aantal voorschriften in de Waarborgwet is achterhaald en
ten vierde merkt zij op dat de praktijk de wet op een aantal punten heeft
ingehaald.De algemene conclusies van prof. Sevenster omtrent voorheen fiscale bepalingen
en verouderde voorschriften zijn gebaseerd op verderop in het advies behandelde
concrete opmerkingen. Ik ga hieronder op al die opmerkingen afzonderlijk in.
Een meer principieel punt in het advies is de verhouding van de Waarborgwet
tot het Europese recht. Ik merk hierover het volgende op.Naar mijn mening is de Waarborgwet 1986 niet in strijd met het Europese
recht. Ik merk allereerst op dat, indien het Nederlandse systeem in strijd
zou zijn met het Europese recht, de Europese Commissie dit zeker gesignaleerd
zou hebben bij de notificatie van de Waarborgwet in het kader van de Securitel-hersteloperatie
in 1997 en een infractieprocedure op grond van artikel 226 van het EG-Verdrag
zou zijn begonnen.In haar advies constateert prof. Sevenster terecht dat handelsbelemmeringen
tussen lidstaten verboden zijn, tenzij de desbetreffende belemmering gerechtvaardigd
is om redenen van algemeen belang zoals consumentenbescherming en in het buitenland
niet een met de Waarborgwet gelijkwaardige regeling geldt. Het simpele feit
dat een product moet voldoen aan technische voorschriften betekent dat er
sprake is van een handelsbelemmerende maatregel. Uit het arrest van het Hof
van Justitie van de EG inzake Cassis de Dijon (HvJEG , zaak 120/78, jur. 1979,
blz. 649) vloeit voort dat in die gevallen waarin er geen sprake is van geharmoniseerde
regelgeving (zoals bij de Waarborgwet) handelsbelemmeringen gerechtvaardigd
kunnen zijn voorzover (onder meer) dringende behoeftes met betrekking tot
de eerlijkheid van handelstransacties en consumentenbescherming deze noodzakelijk
maken. In latere uitspraken is deze zogenaamde «rule of reason»
verder uitgewerkt in een noodzakelijkheids- en een evenredigheidsvereiste.
De nationale voorschriften moeten dus noodzakelijk en proportioneel zijn ter
verwezenlijking van het algemeen belang dat zij beogen te beschermen en niet
discrimineren tussen binnenlandse en buitenlandse producten. De doelstellingen
van de Waarborgwet, consumentenbescherming en eerlijkheid in de handel, rechtvaardigen
de eis van een keuring door een onafhankelijke instantie. In de wet is voorzien
in een regeling van wederzijdse erkenning voor in andere lidstaten gewaarborgde
werken (artikel 5a). Van een onderscheid tussen binnenlandse en buitenlandse
producten is geen sprake.Het bovenstaande betekent dat edelmetalen werken uit landen die geen verplichte
waarborging door een onafhankelijke instantie kennen zoals Duitsland en Italië
in Nederland eerst gewaarborgd moeten worden voordat zij hier op de markt
gebracht mogen worden. Edelmetalen werken die reeds gewaarborgd zijn in landen
met een gelijkwaardig of zwaarder waarborgsysteem zoals in het Verenigd Koninkrijk
of Portugal kunnen zonder extra keuring op de Nederlandse markt gebracht worden.Prof. Sevenster stelt dat handelsbeperkende bepalingen die niet (meer)
gerechtvaardigd zijn uit hoofde van de bescherming van de consument of de
eerlijkheid in de handel niet meer gehandhaafd kunnen blijven. Hieruit zou de conclusie getrokken kunnen worden dat zij pleit voor een minder
stringente regelgeving zoals in een aantal EU-landen het geval is. Het tegendeel
is echter het geval, voorgesteld wordt om de huidige keuringseisen te verzwaren
door de negatieve tolerantie te laten vervallen. Het probleem waar het mijns
inziens om draait is gelegen in het feit dat nationaal gekeurde voorwerpen
niet voldoen aan de strengere eisen van bijv. het Verenigd Koninkrijk of Portugal
en derhalve daar opnieuw gekeurd moeten. Zoals blijkt uit de al eerder besproken
brief van de Europese Commissie acht deze de stringentere eisen van de Britse
wetgeving nog proportioneel en derhalve gerechtvaardigd. Een zelfde probleem
bij de export naar het Verenigd Koninkrijk ondervinden de werken die gekeurd
zijn volgens de Finse of Zweedse wetgeving waar evenals in de Nederlandse
Waarborgwet een negatieve gehaltespeling is toestaan. Om hiervoor een oplossing
te bieden is in 1999 waarborging overeenkomstig de Conventie van Wenen mogelijk
gemaakt. Het Verenigd Koninkrijk en Portugal hebben dit Verdrag eveneens ondertekend
en de Nederlandse werken die zijn voorzien van het CCM-merk kunnen dan ook
zonder extra keuring naar deze landen worden geëxporteerd. Uit reacties
van het bedrijfsleven begrijp ik evenwel dat men desalniettemin gaarne de
negatieve tolerantie zou willen laten vervallen. Zoals ik reeds eerder heb
toegezegd ben ik bereid dit bij een volgende wetswijziging te overwegen.Hieronder ga ik in op de afzonderlijke punten in het advies van prof.
Sevenster, waarbij ik haar nummering aanhoudt.Ad punt 1, artikel 2, lid 1. Zoals ik al heb aangegeven zal ik bij een
volgende wetswijziging dit punt meenemen en zal ik mij tegen die tijd ook
laten informeren over de opvattingen van andere belanghebbenden. De door prof.
Sevenster genoemde meetonzekerheid en meetnauwkeurigheid spelen bij de negatieve
toleranties geen rol. Meetonzekerheid en -nauwkeurigheid hebben betrekking
op de mate van zekerheid waarmee aangegeven wordt in hoeverre de verkregen
uitslag correct is, dus de foutenmarge. Bij het waarborgen kan men aangeven
dat het gehalte bepaald wordt met een foutenmarge van bijvoorbeeld plus of
min 2%. Los daarvan staat de wet een speling ofwel negatieve tolerantie toe.
De negatieve gehaltespeling geeft de onderste grens aan van het gehalte dat
nog in aanmerking komt voor stempeling.Het is een hardnekkig misverstand dat de producent verplicht is tot het
aanhouden van een dubbele voorraad. Edelmetalen voorwerpen voorzien van het
CCM-teken hebben vrij toegang tot de Nederlandse markt. Dit geldt ook voor
de Nederlandse producent die zijn voorwerp door de Waarborg van een CCM-merk
heeft laten voorzien. Dit betekent dat de consument edelmetalen voorwerpen
kan aantreffen die voorzien zijn van een CCM-merk vergezeld van een buitenlands
kantoorteken maar ook met het kantoorteken van de Waarborg. Zou dit niet het
geval zijn dan kan terecht het verwijt gemaakt worden dat er gediscrimineerd
zou worden tussen Nederlandse en buitenlandse producenten. Het CCM-teken is
bovendien door de inbedding in de Nederlandse Waarborgwet een nationaal waarborgteken
geworden dat in het kader van de wederzijdse erkenning door alle EU-lidstaten
moet worden geaccepteerd. Het is in dit kader niet relevant of een EU-waarborgland
lid is van het Verdrag van Wenen.Ad punt 2, artikel 3. Het huidige artikel luidt: werken die in voltooide
staat worden aangeboden en waarvan naar het oordeel van een (...) waarborginstelling
het gehalte niet met voldoende zekerheid kan worden vastgesteld, worden gewaarborgd
binnen een grens van twintig duizendsten.Wellicht zou dit artikel duidelijker kunnen worden opgeschreven maar de
suggestie van prof. Sevenster wil ik niet in zijn geheel overnemen. De hoofdregel
is, ook voor voltooide werken, dat artikel 2 van toepassing is. Slechts in
die gevallen dat het gehalte bij voltooide werken zonder beschadiging niet
met zekerheid kan worden vastgesteld is artikel 3 van toepassing.
Deze beoordeling wil ik bij de waarborginstelling laten. Deze bevoegdheid
van een waarborginstelling is in 1986 in de wet opgenomen omdat modernere
onderzoeksmethoden, waarbij slechts een geringe hoeveelheid proefmetaal nodig
is, ook ten aanzien van afgewerkte voorwerpen in het algemeen een volledige
en nauwkeurige gehaltebepaling mogelijk maken (kamerstukken II 1985/86, 19 372,
nrs. 3 en 5, artikelsgewijze toelichting, onderdeel B).Ad punt 3a, artikel 12, lid 1. Voorgesteld wordt om de eisen die gesteld
worden aan het ontwerp van het meesterteken (aanvangsletters en onderscheidingsteken)
te laten vervallen. Dit punt zal nader bestudeerd worden. Wellicht is het
wenselijk te volstaan met een identificerend meesterteken dus zonder de verplichte
aanvangsletters. Anders dan prof. Sevenster stelt worden aan een buitenlands
meesterteken dezelfde eisen gesteld als aan het Nederlandse meesterteken (dus
aanvangsletters en onderscheidingsteken) tenzij het een door het buitenlands
bevoegd orgaan erkend meesterteken betreft. Specifieke ontwerpeisen vallen
dan onder de bevoegdheid van dat orgaan.Ad punt 3b, artikel 12, lid 1 (en punt 10, artikel 39). De voorgestelde
vervanging van werkmeester door ondernemer is niet zinvol omdat beide begrippen,
in tegenstelling tot wat prof. Sevenster stelt, wel degelijk een verschillende
betekenis hebben. Artikel 26 van de Waarborgwet bevat een definitiebepaling
van het begrip ondernemer. Volgens deze bepaling is een ondernemer in de zin
van de Waarborgwet al wie in de uitoefening van een beroep of bedrijf geheel
of gedeeltelijk uit platina, goud of zilver bestaande voorwerpen vervaardigt,
bewerkt, doet vervaardigen of bewerken en al wie in de uitoefening van een
beroep of bedrijf met zodanige voorwerpen handel drijft. De werkzaamheden
van een werkmeester beperken zich tot het eerste deel van de definitie. Een
ondernemer die uitsluitend handelt in edelmetalen voorwerpen is geen werkmeester
en hoeft derhalve geen meesterteken aan te vragen. Hieruit volgt dat een werkmeester
altijd een ondernemer is in de zin van de Waarborgwet maar een ondernemer
niet altijd een werkmeester. De gevreesde verwarring zal zich niet licht voordoen
daar de wet spreekt over buitenlandse ondernemers waaronder dus ook de buitenlandse
werkmeester wordt verstaan. Het gevaar van uitsluiting doet zich dan ook niet
voor.Ad punt 4, artikel 12, alle leden (en punt 12, artikel 47a). Voorgesteld
wordt om zowel het meesterteken als het invoerteken te vervangen door «verantwoordelijkheidsteken».
Het meesterteken geeft aan door wie het werk is vervaardigd, het invoerteken
geeft aan voor welke ondernemer het werk is bestemd. De wet kent geen belemmeringen
voor een invoerende ondernemer die tevens werkmeester is, om zijn meesterteken
tevens te gebruiken als invoerteken. Over deze praktische oplossing is in
1996 reeds uitgebreid gecorrespondeerd met de waarborginstelling. De facto
is er geen verschil tussen beide tekens en zou het verschil opgeheven kunnen
worden. In 1996 is aan de waarborginstelling de toezegging gedaan dat het
vervallen van het onderscheid tussen beide tekens zal worden meegenomen bij
een volgende technische wijziging van de Waarborgwet.Ad punt 5, artikel 12, nieuw lid 5. Voorgesteld wordt een nieuw lid toe
te voegen dat het toestaat om de stempeltekens ook met andere technieken dan
stempeling aan te brengen. Inderdaad gaat de tekst van de wet uit van het
aanbrengen van merken door middel van het afslaan van stempels. Ik ben het
ermee eens dat het wenselijk is bij een toekomstige wijziging in te spelen
op nieuwe technieken. Ik zal nader bezien of het afslaan van stempels daarbij
de hoofdmethode moet blijven of dat het wenselijk is de wettekst neutraler
te formuleren. Het lijkt mij hierbij ook van belang informatie in te winnen
over in het buitenland toegestane methodes. Voorkomen moet worden dat vrijere
Nederlandse methodes net als bij de negatieve toleranties leiden tot exportproblemen.Ad punt 6, artikel 15, lid 2. Bij een volgende technische wijziging zal
dit argument zeker bekeken worden want ik ben het wel eens met
de stelling dat de hoofdregel bij de praktijk hoort aan te sluiten. Een urgent
probleem is het echter mijns inziens niet. Artikel 15, lid 2, bevat een ruime
beoordelingsmarge voor de waarborginstelling. Van een verplichting om te allen
tijde onafgewerkte werken aan te bieden kan dan ook niet worden gesproken.
De waarborginstelling heeft de bevoegdheid om te bepalen dat er bijzondere
redenen aanwezig zijn die het nakomen van deze eis onmogelijk dan wel onnodig
maken. Ik ben ook benieuwd naar de wensen en ervaringen van een eventuele
tweede waarborginstelling op dit punt. Uit het voorstel blijkt dat de Waarborg
het niet nodig acht dat de werken in onafgewerkte staat worden aangeboden.
Van een feitelijk onderscheid in behandeling tussen inlandse en buitenlandse
werken kan dan ook niet gesproken worden.Ad punt 7, artikel 16 (en punt 13, artikel 50). Aan het voorstel van prof.
Sevenster, om het begrip inventaris te laten vervallen, zal bij de eerstvolgende
technische wijziging van de Waarborgwet uitvoering worden gegeven.Ad punt 8, artikel 17. Voorgesteld wordt om dit artikel te laten vervallen
omdat moderne onderzoekstechnieken de verlengstukken niet meer noodzakelijk
maken. Het artikel bepaalt dat in principe de aangeboden werken voorzien moeten
zijn van verlengstukken maar dat een waarborginstelling de bevoegdheid heeft
om deze eis te laten vervallen. Tevens geeft het tweede lid van dit artikel
een waarborginstelling de bevoegdheid om behalve in deze verlengstukken een
insnijding in het werk zelf te maken. Ook hier geldt net als bij punt 6 dat
het voorstel zeker de moeite waard is om bestudeerd te worden maar dat de
urgentie ontbreekt om het thans te wijzigen. Ook dit artikel bevat namelijk
een ruime beoordelingsmarge voor de waarborginstelling.Ad punt 9, artikel 20, lid 1. Dit artikellid zou volgens het advies kunnen
vervallen. Op grond van artikel 20 heeft de waarborginstelling de bevoegdheid
om bij vermoeden van fraude werken door te snijden. Dit moet gebeuren in aanwezigheid
van de aanbieder tenzij deze aangegeven heeft daar geen prijs op te stellen.
Hoewel het doorsnijden van werken niet meer zo vaak gebeurt, biedt dit artikel
juist de basis voor het overleg zoals dat in de praktijk plaatsvindt. Dit
artikel dient te worden gehandhaafd om in die gevallen waarin wel van de bevoegdheid
tot doorsnijden gebruik wordt gemaakt te garanderen dat in overleg met de
aanbieder wordt gehandeld. Het betreft zijn edelmetalen voorwerpen en ik ben
van mening dat de aanbieder het recht heeft om te beslissen of hij al dan
niet bij het doorsnijden aanwezig wil zijn. Ook vanwege de transparantie en
objectiviteit van het keuringsproces is het goed dit artikel te handhaven.Ad punt 11, artikel 47. Voorgesteld wordt om de verplichting dat uitsluitend
de betrokken waarborginstelling de ingevoerde werken van het invoerteken resp.
het buitenlandse meesterteken dient te voorzien, te laten vervallen. Het buitenlandse
meesterteken wordt slechts op verzoek van de buitenlandse ondernemer aangebracht,
de buitenlandse ondernemer kan dat ook volgens de in het land van herkomst
geldende regels hebben aangebracht. De waarborginstelling heeft hiertoe dus
geen exclusieve bevoegdheid. Wat betreft het invoerteken zou onderzocht moeten
worden of het economischer is om de ondernemer die de werken invoert de bevoegdheid
te geven om het invoerteken aan te brengen. Artikel 47 heeft slechts betrekking
op werken die niet van een gehalteteken zijn voorzien. Deze werken moeten
door een waarborginstelling onderzocht worden en van het gehaltestempel voorzien
worden. Het komt mij voor dat aan het zelf aanbrengen van het invoerteken
extra handelingen en kosten verbonden zijn. In 1986 is er juist een extra
voorziening opgenomen waardoor het mogelijk werd dat het meesterteken ook
door de waarborginstelling kon worden aangebracht. In bepaalde omstandigheden
is het efficiënter om dit teken tezamen met andere tekens aan te brengen
(kamerstukken II 1985/86, 19 372, nr. 3, artikelsgewijze toelichting, onderdeel L). Ik ben evenwel bereid dit nader te onderzoeken.Ad punt 14, algemeen. De wet en de regeling tezamen zijn mijns inziens
duidelijk. In de wet wordt geregeld welke stempelmerken er zijn (artikel 10).
De bevoegdheid tot het stellen van regels omtrent het gebruik berust op grond
van artikel 9 van de wet bij de Minister van Economische Zaken. Deze heeft
hieraan uitvoering gegeven door een en ander in de Waarborgregeling te bepalen.
Ik ben het overigens wel met prof. Sevenster eens dat het fraaier is al in
de wettekst te laten doorklinken dat bepaalde tekens facultatief zijn. Bij
de eerstvolgende technische wijziging van de Waarborgwet zal dit punt worden
meegenomen.Verbetervoorstel voor artikel 3 van de waarborgregeling. De voorgestelde
tekst houdt een onnodige beperking in van de vrijheid van de producent. De
wet biedt voldoende mogelijkheden om deze bepaling te controleren. Ook met
de voorgestelde tekst kan niet voorkomen worden dat na waarborging opperlagen
van andere materialen worden aangebracht. Zowel onder de huidige wetgeving
als onder de nieuw voorgestelde tekst overtreedt de producent in zo'n geval
de Waarborgwet. Het probleem van onafgewerkte producten is al eerder aan de
orde geweest. Het is de verantwoordelijkheid van een waarborginstelling om
te beslissen of het werk in onafgewerkte staat beoordeeld kan worden.De Staatssecretaris van Economische Zaken,G. Ybema 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20002001-26258-10b.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl