Mededingingswet; Brief minister naar aanleiding van vragen van de heer Van Middelkoop en amendementen 22 en 23 van het kamerlid De Koning
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24707, nr. 35

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

14-03-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

24707 nr. 35

11-03-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. De vraag van de heer Van Middelkoop2. Amendementen 22 en 23Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24707Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 23 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 707Nieuwe regels omtrent de economische mededinging (Mededingingswet)nr. 35BRIEF VAN DE MINISTER VAN ECONOMISCHE ZAKENAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 11 maart 1997Zoals ik u tijdens de plenaire behandeling van het wetsvoorstel van de
Mededingingswet op 6 maart jl. heb toegezegd, ga ik hierbij in op:– de vraag van de heer Van Middelkoop om uitleg waaruit blijkt dat
de directeur-generaal op basis van artikel 17 van het wetsvoorstel bij zijn
beslissingen op ontheffingsaanvragen rekening kan houden met andere belangen
dan alleen economische;– amendementen 22 en 23 van het lid De Koning c.s., die ertoe strekken
de uitzonderingen voor mededingingsafspraken van ondernemingen belast met
het beheer van taken van algemeen economische belang en voor gedragingen van
dergelijke ondernemingen als zij een economische machtspositie hebben, te
vervangen door een ontheffingsmogelijkheid. 1. De vraag van de heer Van MiddelkoopHet wetsvoorstel gaat uit van een verbod van mededingingsafspraken, maar
het is ook wenselijk dat het ruimte biedt voor concurrentiebeperkingen die
ondergeschikt zijn aan en onmisbaar zijn voor bepaalde nuttige vormen van
samenwerking. Daarom voorziet het wetsvoorstel, naast de doorwerking van de
EG-vrijstellingen en een eigen «nationale» vrijstellingsmogelijkheid,
in de bevoegdheid voor de directeur-generaal op daartoe strekkende aanvraag
een ontheffing te verlenen.De ontheffingscriteria zijn ontleend aan artikel 85, derde lid, van het
EG-Verdrag in verband met het uitgangspunt dat het wetsvoorstel is georiënteerd
op de EG-mededingingsregels. Daarvoor is gekozen, omdat de EG-mededingingsregels
al rechtstreeks van toepassing zijn op een belangrijk deel van het Nederlandse
bedrijfsleven. Door die aansluiting bij de EG-mededingingsregels wordt bereikt
dat ook in de Mededingingswet zowel voor mededingingsafspraken die wel als
mededingingsafspraken die niet tevens onder de EG-mededingingsregels vallen,
ontheffingscriteria gelden als die in de EG-mededingingsregels. Dat draagt
allereerst bij tot een inhoudelijk gelijke behandeling van ontheffingsaanvragen,
ongeacht of de desbetreffende mededingingsafspraken tevens onder de EG-mededingingsregels
vallen. Bovendien biedt het ondernemingen meer zekerheid, als zij in de Mededingingswet
te maken hebben met dezelfde ontheffingscriteria als in de EG-mededingingsregels.
In die benadering ligt het in de rede dat voor de beslissingen op ontheffingsaanvragen
op basis van artikel 17 van het wetsvoorstel de beschikkingenpraktijk van
de Commissie van de EG en de jurisprudentie van het Hof van de EG, zoals die
in een periode van tientallen jaren is gegroeid, richtinggevend zullen zijn.Uit die Europeesrechtelijke beschikkingenpraktijk en jurisprudentie blijkt
dat de termen van artikel 85, derde lid, van het EG-Verdrag voldoende ruim
zijn om ook doelstellingen van ander beleid te omvatten, zonder dat die doelstellingen
in dat verdragsartikel expliciet worden genoemd. Hoofdreden daarvoor is dat
die beschikkingenpraktijk en jurisprudentie voortdurend in beweging zijn.
Zo is in de jaren zeventig en tachtig beleid tot ontwikkeling gekomen op het
vlak van crisiskartels. Ik verwijs naar par. 6.2 van de Memorie van Toelichting
voor vindplaatsen van jurisprudentie ter zake. Een ander duidelijk voorbeeld
waaruit blijkt dat de Commissie van de EG met sociale doelstellingen rekening
houdt, is haar uitspraak in 1994 waarbij zij toestemming heeft verleend voor
een saneringsoperatie in de Nederlandse baksteenindustrie. Een overweging
hierbij was dat de overeenkomst het mogelijk maakte «de herstructureringsmaatregelen
onder sociaal aanvaardbare omstandigheden uit te voeren» (24-ste mededingingsverslag
van de Commissie van de EG).Ook met milieudoelstellingen wordt ter dege rekening gehouden bij de toetsing
van ontheffingsaanvragen. Bij beoordeling van individuele zaken worden mededingingsbeperkingen
die voortvloeien uit een overeenkomst, afgewogen tegen de doelstellingen op
milieugebied die met de overeenkomst kunnen worden bereikt. Daarbij wordt
gebruik gemaakt van het evenredigheidsbeginsel van artikel 85, derde lid,
van het EG-Verdrag (proportionaliteit). De verbetering van de toestand van
het milieu wordt hierbij beschouwd als een element dat bijdraagt tot de verbetering
van de productie of de distributie en tot bevordering van de economische en
technische vooruitgang. Dat wordt onder andere uitvoerig beschreven in het
EG-Mededingingsverslag 1995. Dit beleid heeft inmiddels ook geleid tot concrete
besluitvorming Zo is met een door Nederlandse ondernemers opgezet inzamel-
en verwijderingssysteem van afgedankte landbouwfolies in 1996, op voorstel
van mij en van de Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieu,
door de Commissie van de EG ingestemd door middel van een administratieve
brief.Ten aanzien van cultuur wijs ik op de volgende beschikkingen. In de zaak
ERU-Eurovisie van 11 juni 993 is een ontheffing verleend voor een regeling
van de Europese Radio Unie (ERU) inzake het gezamenlijk verwerven en verdelen
van televisierechten voor sportevenementen. De Commissie van de EG nam in
overweging dat de regeling de deelnemers in staat stelt meer en betere sportprogramma's
te presenteren. Met name kunnen de leden uit kleinere landen hun publiek een
breed gamma van internationale sportevenementen aanbieden voorzien van commentaar
in de eigen taal en toegesneden op de specifiek nationale interesse. In de
zaak Filmaankoop door Duitse televisie-instellingen is op 15 september 1989
een ontheffing verleend voor een regeling ter gezamenlijke aankoop van filmrechten
door Duitse TV-omroepen. Als motivering is gegeven, dat door de regeling tegen
lagere kosten een groter aantal films aan het Duitse publiek kan worden aangeboden.
Voorts heeft de Commissie van de EG op 1 maart 1993 bij administratieve brief
(«comfort letter») ingestemd met een regeling van de NOS betreffende
de coördinatie van de aankoop en de productie van televisieprogramma's
door publieke omroepen in Nederland. Als motivering is gegeven, dat het systeem organisatorische en financiële voordelen biedt voor het functioneren
van het publieke omroepbestel in Nederland. Ook is een informele goedkeuring
verleend voor een Duitse regeling op het vlak van de distributie van boeken.Juist de cultuursector laat goed zien dat mededinging en economische doelen
lang niet altijd tegengesteld zijn aan andere, zogenaamde «niet-economische
belangen». Een pluriforme informatievoorziening is niet gediend bij
de vorming van economische machtsposities of met mededingingsafspraken die
de markt dichtspijkeren. Uitvoering van een op Europese leest geschoeid mededingingsbeleid
is dus dienstig aan de pluriformiteit van de mediasector.Uit het voorgaande blijkt dat artikel 85, derde lid, van het EG-Verdrag,
en in het voetspoor daarvan artikel 17 van het wetsvoorstel, in zich houdt
dat er een breed scala van mogelijke nuttige effecten van samenwerking in
de afweging wordt betrokken, zonder dat dat in dat verdragsartikel of in de
Mededingingswet expliciet is vastgelegd. Een ontheffing kan worden verleend,
indien wordt aangetoond dat de afnemers mede de vruchten van de samenwerking
kunnen plukken en dat de beperking van de mededinging proportioneel is, en
dus niet verder gaat dan nodig is, en voorts de mededinging niet voor een
wezenlijk deel van de betrokken goederen of diensten uitschakelt.Het lijdt geen twijfel dat de systematiek van het wetsvoorstel waarbij
de ontheffingscriteria van artikel 85, derde lid, van het EG-Verdrag in de
Mededingingswet zijn overgenomen en worden toegepast overeenkomstig de Europeesrechtelijke
beschikkingenpraktijk en jurisprudentie, een vergelijkbare ruimte biedt om
met nuttige effecten van samenwerking rekening te houden. Ik acht het niet
wenselijk om die uit maatschappelijk oogpunt bezien nuttige effecten expliciet
in de Mededingingswet zelf te noemen. Van een dergelijke regeling zou de suggestie
uitgaan dat de ontheffingsmogelijkheid in de Mededingingswet een andere is
dan die in de EG-mededingingsregels. Dat zou niet in overeenstemming zijn
met het uitgangspunt dat de Mededingingswet soepeler noch strenger zal zijn
dan de EG-mededingingsregels. Bovendien zou er een verstarrende werking van
uitgaan waardoor geen rekening kan worden gehouden met toekomstige ontwikkelingen
in zowel het Europese als het Nederlandse mededingingsbeleid. Dat is zonder
twijfel ook een van de redenen waarom in mededingingswetten van andere EU-lidstaten,
die eveneens een op Europese leest geschoeid mededingingsbeleid hebben, evenmin
dergelijke andere doelstellingen zijn vastgelegd. 2. Amendementen 22 en 23In de adviesaanvragen aan de Commissie economische mededinging en de Sociaal-Economische
Raad is aanvankelijk gekozen voor een aanpak waarbij de betrokken ondernemingen
vooraf ontheffing moesten verkrijgen voor mededingingsafspraken en gedragingen,
die naar hun mening noodzakelijk zijn voor de vervulling van hun bijzondere
taken. De ontheffingscriteria werden ontleend aan artikel 90, tweede lid,
van het EG-verdrag. De SER heeft positief geadviseerd over deze aanpak.Bij nader inzien is deze benadering verlaten en is toch gekozen voor een
vrijstellingsregeling in plaats van een systeem van ontheffingen. Een vrijstellingssysteem
is overeenkomstig artikel 90 van het EG-Verdrag. Deze keuze is met name gemaakt,
omdat er anders ingeval van grensoverschrijdende effecten fricties met de
Europese mededingingsregels zouden ontstaan en daarmee grote rechtsonzekerheid
voor de bedrijven die het betreft. Ter toelichting het volgende. De uitzondering van artikel 90, tweede lid, van het EG-Verdrag voor ondernemingen
belast met het beheer van diensten van algemeen economisch belang heeft rechtstreekse
werking. Ondernemingen die van deze uitzondering profiteren zijn vrijgesteld
van de Europese mededingingsregels. De bedoeling van het wetsvoorstel is de
rechtstreekse doorwerking van alle vrijstellingen, uitzonderingen en ontheffingen
van Brussel. Dat is dus ook met deze regeling gewenst. De gekozen vrijstellingssystematiek
voorziet daarin, maar een ontheffingssystematiek niet. Als de Mededingingswet
niet zou voorzien in een uitzondering, maar in een ontheffingsmogelijkheid,
zouden mededingingsafspraken of gedragingen die onder de uitzondering van
artikel 90, tweede lid, van het EG-Verdrag vallen, op basis van de Mededingingswet
zijn verboden, tenzij daarvoor een ontheffing zou worden verleend. Weliswaar
heeft die Europeesrechtelijke uitzondering voorrang boven de nationale mededingingsregels,
maar een dergelijke afwijking van de EG-mededingingsregels zou toch tot rechtsonzekerheid
leiden. Ik acht dat een ongewenste situatie. Daar komt bij dat de ontheffingsvariant
veel administratieve lasten voor de betrokken ondernemingen mee zou brengen
en ook een aanzienlijk beslag zou leggen op de capaciteit van de NKa. Het
betreft immers een groot aantal sectoren, bijvoorbeeld energiebedrijven, openbaar
vervoer, telecommunicatie en afvalverwijdering. Naar voorzichtige schatting
zou een en ander leiden tot ongeveer 50 à 100 extra ontheffingsaanvragen
die de NKa terstond na de oprichting te behandelen zou krijgen.Die extra belasting zou op zichzelf nog aanvaarbaar kunnen zijn, als daar
bepaalde voordelen tegenover zouden staan. Dat is echter niet of nauwelijks
het geval. Zo zou de keuze voor een ontheffingenvariant niet meer mogelijkheden
beiden om de markt en overheid-problematiek op te lossen. Die problematiek
heeft immers betrekking op de vraag, in welke mate ondernemingen uit het publieke
domein zich in de private sector kunnen bewegen. Bij artikel 90, tweede lid,
van het EG-Verdrag gaat het om de vraag in hoeverre ondernemingen, belast
met het beheer van diensten van algemeen economisch belang, mededingingsafspraken
mogen maken die «gewone»ondernemingen niet mogen maken of zich
mogen gedragen op een manier die bij «gewone» ondernemingen als
misbruik van een economische machtspositie zou worden aangemerkt. De keuze
voor hetzij de uitzonderingsvariant hetzij voor de ontheffingenvariant staat
in feite los van de markt en overheid-problematiek als zodanig.In de toelichting op het amendement wordt gesuggereerd dat de uitzonderingsbenadering
een soort vrijbrief zou zijn voor ondernemingen met bijzondere taken om misbruik
te maken van hun economische machtspositie. Deze suggestie miskent dat de
uitzondering aan strenge voorwaarden voor wat betreft noodzakelijkheid en
proportionaliteit gebonden is overeenkomstig de criteria van artikel 90, tweede
lid, van het EG-Verdrag. Uit de jurisprudentie blijkt dat deze criteria absoluut
geen vrijbrief vormen. Waar het om gaat is dat ondernemingen, als zij worden
belast met het beheer van diensten van algemeen economisch belang, niet over
volledige commerciële vrijheid beschikken. Zij moeten zich mede laten
leiden door de aan hen bij wettelijk voorschrift of door een bestuursorgaan
toevertrouwde taken, bijvoorbeeld nutsbedrijven en ondernemingen belast met
openbaar vervoer. Daardoor kan het voor de uitoefening van die taken onvermijdelijk
zijn bepaalde afspraken te maken. Ik noem als voorbeeld de energiebedrijven
die een marktverdelingsafspraak maken om de levering aan kleinverbruikers
te waarborgen. Ook kan het voor de uitoefening van die taken onvermijdelijk
zijn dat een onderneming met een economische machtspositie zich gedraagt op
een wijze die bij een «gewone» onderneming als misbruik zou worden
beschouwd. Ik noem als voorbeeld het voor dezelfde goederen of
diensten aan bepaalde kwetsbare groepen in rekening brengen van lagere tarieven
dan aan anderen.Al met al concludeer ik dat de voordelen die zijn verbonden aan een ontheffingssysteem,
met name de mogelijkheid van een toets vooraf, niet opwegen tegen de nadelen
(onzekerheid en administratieve lasten) en niet of nauwelijks bijdragen aan
de problematiek van concurrentievervalsing door overheden.De Minister van Economische Zaken,G. J. Wijers 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24707-35.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl