Aanpassing Wetboek v. Strafrecht, Wetboek v. Strafvordering e.e.a. wetten aan Uitvoeringswet Internationaal Strafhof; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28099, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

07-02-2002

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

28099 nr. 5

30-01-2002

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeenArtikel 70 van het StatuutArtikelsgewijze behandelingArtikel 1 onder AArtikel 1 onder DOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28099Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 22 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 099Aanpassing van het Wetboek van Strafrecht, het Wetboek van Strafvordering
en enige andere wetten aan de Uitvoeringswet Internationaal Strafhofnr. 5NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 30 januari 2002De regering is de leden van de vaste commissie voor Justitie zeer erkentelijk
voor het op zo korte termijn uitbrengen van een verslag inzake het onderhavige
wetsvoorstel. Het is de hoop van de regering dat de beantwoording van het
verslag voldoende snel en adequaat zal zijn om ook een spoedige openbare behandeling
van het wetsvoorstel mogelijk te maken.AlgemeenDe leden van de VVD-fractie wijzen erop dat in de memorie van toelichting
criteria worden genoemd aan de hand waarvan het Strafhof zal toetsen of het
zelf rechtsmacht zal uitoefenen over misdrijven tegen zijn rechtspleging.
Op haar vraag hoe deze criteria zijn vastgelegd en zullen worden toegepast
verwijst de regering naar het daaromtrent bepaalde in Regel 162, paragraaf 2,
van het Reglement van proces- en bewijsvoering, waarin – vrij vertaald –
wordt bepaald dat het Strafhof bij die beslissing in elk geval factoren zal
betrekken alsa) de beschikbaarheid en effectiviteit van vervolging door een Staat die
Partij isb) de ernst van het misdrijfc) de mogelijkheid van gevoegde behandeling met de kerndelicten uit het
Statuutd) de noodzaak de procedure te versnellene) verbanden met lopende onderzoeken of terechtzittingen bij het Strafhoff) bewijstechnische overwegingen.Wat betreft de vraag van deze leden in hoeverre het Nederlandse OM het
gebruik van het opportuniteitsbeginsel ten aanzien van deze misdrijven behoudt
in geval van een verzoek om vervolging, merkt de regering op dat het vierde
lid, onder b, van artikel 70, Statuut daaromtrent bepaalt dat de aangezochte
staat de zaak moet voorleggen aan zijn voor vervolging bevoegde autoriteiten.
Zoals ook reeds in de memorie aangegeven beoordelen deze van geval tot geval
of er reden is om tot vervolging over te gaan. In het advies van de Raad van
State en het daarmee op dit punt instemmende Nader Rapport is reeds aangegeven
dat het voortbestaan van deze discretionaire bevoegdheid van de nationale
autoriteiten in de authentieke Engelse, Franse en Spaanse teksten
van het Statuut beter tot uiting komt dan in de Nederlandse vertaling, die
met het oog daarop ook zal worden aangepast (zie kamerstukken II, 2001–2002,
28 099, A, p. 4, onder «overige opmerkingen»).Op de vraag van de leden van de CDA-fractie naar de redenen die het Strafhof
zou kunnen hebben om de vervolging van een misdrijf tegen zijn rechtspleging
over te laten aan een staat die partij is, antwoordt de regering dat daarvoor
vele, uiteenlopende redenen kunnen bestaan, die aansluiten bij de hierboven
al gememoreerde criteria genoemd in de tweede paragraaf van Regel 162. Zo
is in concreto denkbaar dat het misdrijf tegen de rechtspleging tevens een
ernstig commuun delict (bijvoorbeeld een geweldsdelict) vormt in de staat
die territoriale rechtsmacht heeft, samenhangt met delicten die in de staat
zelf worden vervolgd, of om opsporingstechnische redenen gemakkelijker door
een staat kunnen worden vervolgd. Daarnaast zou het ook kunnen gaan om een
situatie waarin het Strafhof zijn capaciteit liever wil inzetten voor de vervolging
van de kernmisdrijven uit het Statuut.In reactie op de vraag van deze leden of de regering bereid of voornemens
is te evalueren of na verloop van tijd de misdrijven uit artikel 70 van het
Statuut die niet expressis verbis in het Nederlandse strafrecht zijn opgenomen,
alsnog dienen te worden toegevoegd, merkt de regering op dat, gelet op het
feit dat vooralsnog niet aannemelijk is dat voor deze feiten veel vervolgingen
zullen plaatsvinden, voor een evaluatie-onderzoek in de ware zin des woords
haars inziens geen noodzaak bestaat. Mocht de praktijk van het Strafhof in
Nederland uitwijzen dat toch problemen lijken te ontstaan, dan zal de regering
uiteraard de mogelijkheid van wetswijziging bezien.Artikel 70 van het StatuutDe leden van de VVD-fractie constateren terecht, dat het Strafhof, wanneer
dat een misdrijf vervolgt als misdrijf tegen de rechtspleging, voor dat misdrijf
geen hogere vrijheidsstraf kan opleggen dan vijf jaar. Op hun vraag hoe zich
dat verhoudt tot het gegeven dat op sommige van de door de regering aangeduide
en hiermee gelijk te stellen commune strafbare feiten hogere strafmaxima staan,
geeft de regering aan dat dit onderscheid voortvloeit uit de met de strafbaarstelling
in de desbetreffende rechtsorde samenhangende, te beschermen rechtsbelangen.
Als gevolg van dit onderscheid kan het gebeuren dat de strafwaardigheid van
bijvoorbeeld een levensdelict, gepleegd met het oog op intimidatie van een
getuige, als vorm van bedreiging van de integriteit van de rechtsgang bij
het Strafhof minder groot wordt geacht dan als moord of doodslag in de nationale
rechtsorde. Overigens kan dit onderscheid in de context van Regel 162 een
goede reden zijn om het Hof te verzoeken, de vervolging van een bepaalde gedraging
die een misdrijf tegen de rechtspleging vormt over te laten aan een staat
die er eveneens rechtsmacht over heeft.Deze leden vragen voorts of het in de ogen van de regering wenselijk is
dat de Nederlandse begrippen opzet en schuld op een gelijke wijze zullen worden
geïnterpreteerd als het begrip «intentionally» uit artikel
70 van het Statuut. Naar aanleiding van deze vraag wijst de regering er allereerst
op, dat op dit moment nog niet bekend is hoe dat begrip door het Strafhof
zal worden geïnterpreteerd. Los daarvan komt het de regering voor dat
aan het Statuut geen redenen kunnen worden ontleend die een dergelijke, gelijke
interpretatie noodzakelijk zouden maken, zeker niet nu, zoals in de toelichting
uiteengezet, het Statuut geen algemene strafbaarstellings- of harmonisatieverplichting
van de misdrijven tegen de rechtspleging van het Strafhof kent.
De Nederlandse rechter zal dus de hem vertrouwde invulling aan de begrippen
opzet en schuld kunnen geven.Wat betreft de vraag van deze leden naar de wenselijkheid van onverkorte
doorwerking in het Nederlandse strafrecht van de algemeen-strafrechtelijke
begrippen uit artikel 30 en 31 van het Statuut wijst de regering erop, dat
hierop in de memorie van toelichting bij de nu nog bij de Raad van State aanhangige
Wet internationale misdrijven uitgebreid zal worden ingegaan. Voor het moment
zou de regering ermee willen volstaan, op te merken dat in dat verband de
algemene regels van het (Nederlandse) commune strafrecht van toepassing blijven
tenzij het Nederlandse recht bepaalde regels in het geheel niet of slechts
in zodanig afwijkende vorm kent dat daardoor in het licht van het complementariteitsbeginsel
onduidelijkheid zou kunnen ontstaan. De door deze leden in genoemde, in artikel
31, eerste lid, onder b, Statuut voorziene strafuitsluitingsgrond (met betrekking
tot intoxicatie) zal naar Nederlands recht doorgaans een vrijspraak of een
ontslag van rechtsvervolging wegens afwezigheid van alle schuld (avas) opleveren,
tenzij sprake is van «culpa in causa».Naar aanleiding van de vraag van de leden van de D66-fractie of het feit
dat het Strafhof straffen kan opleggen die boven de Nederlandse straffen uitgaan,
problemen geeft met betrekking tot eventuele tenuitvoerlegging in Nederland,
zij verwezen naar het voorstel voor de Uitvoeringswet Internationaal Strafhof,
waarin is voorzien in zogenaamde onmiddellijke tenuitvoerlegging van de door
het Strafhof opgelegde gevangenisstraffen, zodat geen aanpassing plaatsvindt
aan de Nederlandse strafmaxima.Naar aanleiding van de vraag van deze leden of de regering van mening
is dat de huidige Nederlandse strafmaxima voor de ernstigste misdrijven aanpassing
behoeven, merkt de regering op dat, waar het betreft de «kernmisdrijven»
van het Statuut, de hoogste straf die naar Nederlands recht voor zo'n misdrijf
kan worden opgelegd, in de meeste gevallen levenslange gevangenisstraf zal
zijn. Alleen voor bepaalde oorlogsmisdrijven is dit maximum soms lager. Het
geheel van de strafmaxima voor de internationale misdrijven komt de regering
adequaat voor. Voor het overige zal dit onderwerp uiteraard de nodige aandacht
krijgen in het voorstel voor een Wet internationale misdrijven.De vraag van deze leden, of nu de meeste dan wel alle artikel 70-delicten
in het Nederlandse strafrecht gedekt zijn, valt niet met volledige zekerheid
te beantwoorden, omdat enkele van de in artikel 70 genoemde misdrijven zodanig
ruim omschreven zijn dat niet op voorhand met zekerheid valt te voorspellen
wat daaronder zal gaan vallen. Het komt de regering evenwel voor dat praktisch
alle redelijkerwijs voorzienbare misdrijven uit artikel 70 door het Nederlandse
strafrecht worden gedekt. Op de vraag van de leden van deze fractie, waarom
de regering er niet voor heeft gekozen misdaden tegen de menselijkheid als
zelfstandige delictsomschrijving in het Wetboek van Strafrecht op te nemen,
merkt de regering op dat de strafbaarstelling van deze misdrijven, evenals
die van de andere, tot de kerncompetentie van het Strafhof behorende misdrijven,
is voorzien in de hierboven reeds genoemde Wet internationale misdrijven.In reactie op de vraag van deze leden waarom er niet voor is gekozen het
systeem van een dagboete in het Nederlandse strafrecht te introduceren nu
het Statuut dat ook kent, wijst de regering erop dat het in de ogen van de
regering onwenselijk zou zijn om naar aanleiding van een verdrag dat daartoe
niet dwingt ofwel een tweede boetestelsel in het Nederlandse strafrecht in
te voeren, ofwel het gehele boetestelsel te herzien. Zoals in de toelichting
bij artikel 81 van het voorstel voor de Uitvoeringswet Internationaal Strafhof
is aangegeven, kan bij de tenuitvoerlegging in Nederland van een
dagboetevonnis van het Strafhof wel rekening worden gehouden met de door het
Strafhof bepaalde termijnen.De fractie van D66 vraagt ten slotte, naar aanleiding van de constatering
dat een rechter van het Strafhof slechts in Nederland kan worden vervolgd
voor een misdrijf tegen de rechtspleging van het Strafhof indien het Strafhof
de immuniteit van deze rechter opheft, of en op basis waarvan het niet opheffen
van die immuniteit aan een Nederlandse strafvervolging in de weg staat. De
regering bevestigt dat dan inderdaad geen vervolging in Nederland kan plaatsvinden,
en wel omdat die zou afstuiten op artikel 8 van het Wetboek van Strafrecht,
dat bepaalt dat de toepassing van de Nederlandse rechtsmachtbepalingen in
de artikelen 2–7 Sr wordt beperkt door de volkenrechtelijk erkende uitzonderingen.Naar aanleiding van de vraag van de leden van de fractie van GroenLinks,
of Nederland bij de overname van de vervolging van feiten die een misdrijf
tegen de rechtspleging vormen, is gebonden aan het strafmaximum van 5 jaar,
wijst de regering erop, dat in een dergelijke situatie de strafmaxima zullen
gelden die het Nederlandse recht stelt op de strafbaarstellingen waarop uiteindelijk
de Nederlandse vervolging zal worden gebaseerd.Op de vraag van de leden van de ChristenUnie op grond van welke overwegingen
het Strafhof ertoe zal kunnen overgaan om vervolging over te laten aan de
subsidiaire bevoegdheid van de staten, is hiervoor al ingegaan in antwoord
op vragen van de VVD en het CDA. Wat betreft de vraag van de ChristenUnie,
of de criteria uit het Reglement voor proces- en bewijsvoering voor het door
het Strafhof aan een staat overlaten van de vervolging van misdrijven uit
artikel 70, wel voldoende helder zijn, merkt de regering op dat zij ze vooralsnog
voldoende helder acht. Het lijkt wenselijk dat deze criteria aan het Strafhof
enige beoordelingsruimte en flexibiliteit laten.Deze leden vragen de regering nog eens nader in te gaan op de redenen
om de misdrijven uit artikel 70 niet letterlijk in het Nederlandse recht over
te nemen, en daarbij ook de bijzondere verantwoordelijkheid van Nederland
als gastland te betrekken. De regering wijst er in dat verband op, dat de
positie van Nederland als gastland en de daaruit voortvloeiende waarschijnlijkheid
dat een aanzienlijk deel van de misdrijven tegen de rechtspleging van het
Strafhof in Nederland zullen worden gepleegd, niet alleen gevolgen heeft voor
de door Nederland aan het Strafhof te verlenen bijstand, maar ook voor de
verantwoordelijkheid die Nederland zelf heeft voor de vervolging van ernstige
strafbare feiten die binnen zijn rechtsmacht zijn gepleegd. In dat verband
is het van bijzonder belang zoveel mogelijk te voorkomen dat er samenloopproblemen
ontstaan als gevolg van de verhouding tussen de «Strafhofdelicten»
en de bestaande commune delicten, met inbegrip van de strafbaarstellingen
tegen de Nederlandse rechtspleging. Dit pleit naar de mening van de regering
tégen het letterlijk overnemen van de delicten uit artikel 70 Statuut
en vóór het aansluiten bij de bestaande commune strafbepalingen.Artikelsgewijze behandelingArtikel 1 onder ADe regering is bijzonder verheugd om te vernemen dat de leden van de fracties
van de VVD en GroenLinks het eens zijn met de conclusie van de regering om
de uitbreiding van de rechtsmacht niet via artikel 4a maar via artikel 5 van
het Wetboek van Strafrecht te realiseren. Op de vraag van de fractie van de
CDA-leden of het niet verkieslijker is in deze de suggestie van
de Raad van State te volgen en artikel 4a te wijzigen in plaats van artikel
5 kan de regering dan ook verwijzen naar de argumentaties van de fracties
van de VVD en GroenLinks om met de door de regering gemaakte keuze in te stemmen.
Aansluiting bij artikel 4a Sr zou tot een onnodige overlap van rechtsmachtgrondslagen
leiden, met name tussen artikel 2 Sr en artikel 4a Sr.Artikel 1 onder DNaar aanleiding van de vraag van de leden van de PvdA-fractie, waarom
artikel I onder D van het wetsvoorstel het klachtvereiste in artikel 207a
Strafrecht beoogt te schrappen, wijst de regering erop dat dit klachtvereiste
geen doel diende omdat het niets toevoegde aan de situatie zonder klachtvereiste.
Het is immers nauwelijks denkbaar dat het OM een voor een internationaal gerecht
gepleegde meineed zou vervolgen zonder dat daarover overleg met dat gerecht
zou hebben plaatsgevonden.De Minister van Justitie,A. H. Korthals 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28099-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl