Regeling grote projecten; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30351, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

29-03-2006

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

30351 nr. 5

23-03-2006

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Artikelsgewijze toelichtingArtikel 2. Voorstel tot aanwijzing groot projectArtikelen 6 en 7. Uitvoering van de parlementaire
controle op een groot projectArtikel 8. Rapporteur groot projectArtikel 9. Uitgangspunten voor parlementaire controleArtikel 10. Aanwijzingen voor de basisrapportageArtikel 11. Actualiseren van afspraken en basisrapportageArtikel 12. Aanwijzingen voor de voortgangsrapportageArtikel 13. Aanwijzingen voor het accountantsrapportArtikel 14. Terugzendrecht van de commissieArtikel 21. Werking en toepassing van de regeling3. Brief van de minister van Financiën4. Brief van de Algemene RekenkamerOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30351Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 44 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 351Regeling grote projectennr. 5NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 23 maart 2006INHOUDSOPGAVE BLZ.   1.Inleiding1   2.Artikelsgewijze toelichting2 Artikel 2. Voorstel tot aanwijzing
groot project2  Artikelen 6 en 7 Uitvoering van
de parlementaire controle op een groot project3  Artikel 8. Rapporteur groot project4  Artikel 9. Uitgangspunten voor
parlementaire controle5  Artikel 10. Aanwijzingen voor
de basisrapportage5  Artikel 11. Actualiseren van
afspraken en basisrapportage6  Artikel 12. Aanwijzen voor de
voortgangsrapportage7  Artikel 13. Aanwijzingen voor
het accountantsrapport7  Artikel 14. Terugzendrecht van
de commissie8  Artikel 21. Werking en toepassing
van de regeling8    3.Brief van de minister van Financiën9   4.Brief van de Algemene Rekenkamer101. InleidingDe commissie voor de Rijksuitgaven is de fracties van het CDA, de PvdA
en de VVD zeer erkentelijk voor hun inbreng op de voorliggende regeling. Waar
de leden van de CDA-fractie menen dat de commissie er in is geslaagd de aanbevelingen
van de Tijdelijke Commissie Infrastructuurprojecten (TCI) op een concrete
en heldere manier vast te leggen in een nieuwe regeling, menen de leden van
de fractie van de PvdA dat de commissie ten onrechte is afgeweken van een
aantal van die aanbevelingen. De commissie zal in deze nota zonodig verduidelijken
waarom op enkele onderdelen is afgeweken.Met de leden van de fractie van de VVD is de commissie van mening dat
de herziene regeling van groot belang is voor de controlerende taak van de Tweede Kamer, welke taak gediend is met een heldere, duidelijk leesbare
regeling.2. Artikelsgewijze toelichtingArtikel 2. Voorstel tot aanwijzing groot projectZowel de leden van de fracties van het CDA als van de VVD hebben vragen
gesteld over de criteria voor de aanwijzing van een groot project en of sprake
is van een limitatieve opsomming van toetsingscriteria. De commissie voor
de Rijksuitgaven zal op deze wezenlijke vragen uitvoerig ingaan.In de voorgestelde regeling is het belangrijkste criterium om tot aanwijzing
van een groot project over te gaan dat de Tweede Kamer van mening is dat haar
controlerende taak vereist dat periodiek, meer toegesneden informatie over
dat project wordt verstrekt. Leidend criterium is derhalve dat een meerderheid
in de Kamer er van overtuigd is dat toekenning van de groot projectstatus
noodzakelijk is voor een adequate uitoefening van de controlerende taak van
de Tweede Kamer. Om deze afweging beargumenteerd te kunnen maken, zijn in
de regeling vervolgens zes aanvullende overwegingen geformuleerd:a. er is sprake van een niet routinematige, grootschalige en in de tijd
begrensde activiteit;b. het Rijk draagt alleen of grotendeels de verantwoordelijkheid voor
het project;c. er zijn substantiële financiële gevolgen en/of aanmerkelijke
uitvoeringsrisico’s aan het project verbonden;d. er zijn belangrijke gevolgen voor de samenleving of de rijksdienst
aan verbonden;e. er is sprake van toepassing van nieuwe technologieën of financieringsconstructies;f. er is sprake van een in organisatorisch opzicht complex besturings-
en uitvoeringsproces.De hier genoemde overwegingen zijn geen harde toetsingscriteria en evenmin
limitatief. Met de formulering van artikel 2 van de regeling is de keuze gemaakt
om de inzet van de regeling grote projecten meer instrumenteel te maken. Niet
enkele rigide geformuleerde criteria bepalen of iets een groot project wordt,
maar de mening van de Tweede Kamer dat het voor haar controlerende taak van
belang is. Om te voorkomen dat «politieke invloed» de boventoon
krijgt, zoals de leden van de CDA-fractie het formuleren, is voorzien in een
adviserende rol van de commissie voor de Rijksuitgaven bij aanwijzing van
een nieuw groot project. In haar advies aan de Kamer kan de commissie voor
de Rijksuitgaven wijzen op het ontbreken van voldoende argumenten die staan
vermeld in het tweede lid van artikel 2. De Kamer zal echter telkens een eigen,
weloverwogen beslissing nemen over de aanwijzing van status van een groot
project. Vooralsnog veronderstelt de commissie voor de Rijksuitgaven dat de
Tweede Kamer niet lichtvaardig het controle-instrument van de regeling grote
projecten zal inzetten. Zij zal in de jaarrapportages aan de Tweede Kamer
een beschouwing wijden aan het gebruik van het instrument.De leden van de CDA-fractie hebben aandacht gevraagd voor het tegengaan
van onnodige bureaucratie bij de ministeries en in de Kamer. In de ogen van
deze leden moet de inzet van middelen proportioneel zijn.Op basis van de evaluaties die de commissie voor de Rijksuitgaven jaarlijks
uitvoert naar de werking van de procedureregeling grote projecten onderschrijft
zij het beeld dat in het verleden sommige grote projecten tot veel papier
en ambtelijke inzet hebben geleid, zonder dat de meerwaarde van
de groot projectstatus altijd evident was. Een wezenlijk uitgangspunt van
de voorgestelde regeling is dan ook dat bij aanvang van het project de verantwoordelijke
commissie zich bezint op de te stellen informatie-eisen en dat de minister
een adequate basisrapportage opstelt. In artikel 9, eerste lid, is voor de
commissie die met het groot project belast is, de verplichting opgenomen om
na aanwijzing van het groot project een notitie op te stellen over de uitgangspunten
voor de parlementaire controle op het groot project. Door hierin scherp aan
te geven welke informatie de Tweede Kamer verlangt, kan worden voorkomen dat
de minister nodeloos veel informatie gaat verzamelen en verstrekken. Afspraken
over de informatievoorziening worden vastgelegd in een basisrapportage (artikel
10). Voortgangsrapportages zijn vervolgens gebaseerd op het monitoren van
de in de basisrapportage vastgelegde doelen en uitgangspunten en hebben daardoor
vooral ook het karakter van uitzonderingsrapportages (artikel 12). De regeling
biedt de kaders voor de rapportages, maar nadrukkelijk ook de mogelijkheid
om te komen tot maatwerk, afhankelijk van de aard van het groot project en
afhankelijk van de fase waarin een project zich bevindt (artikel 11). Met
deze opzet kan de informatievoorziening van een groot project efficiënt
en per project toegespitst vorm gegeven worden.Artikelen 6 en 7. Uitvoering van de parlementaire
controle op een groot projectZowel de leden van de CDA-fractie als de leden van de PvdA-fractie hebben
uitvoerige beschouwingen gewijd aan de ondersteuning bij de parlementaire
controle bij grote projecten.Voor een adequate controle op grote projecten is het van belang dat er
in kwalitatieve en kwantitatieve zin voldoende ondersteuning beschikbaar is
voor de analyse en beoordeling van de, veelal omvangrijke en soms technisch
complexe informatie die in het kader van grote projecten aan de Tweede Kamer
wordt verschaft. Zowel door de TCI, als door de werkgroep heroriëntatie
ondersteuning fracties (WHOF), zijn voorstellen aangedragen om te voorzien
in voldoende ondersteuning, zowel kwantitatief als kwalitatief. Afwegingen
die daarbij aan de orde zijn, raken veelal aan de vraag hoe de ondersteuning
moet worden georganiseerd (intern en/of extern) en hoe deze moet worden gefinancierd.
De commissie voor de Rijksuitgaven constateert dat dit buitengewoon wezenlijke
vragen zijn, die evenwel buiten het bestek vallen van de Regeling Grote Projecten.
Deze regeling beoogt immers een kader te bieden voor heldere procedures en
adequate informatievoorziening. De regeling gaat er impliciet vanuit dat er
voldoende ondersteuning aanwezig is of georganiseerd kan worden. Hoe dit precies
geregeld wordt en wie dat betaalt, zijn kwesties die niet in een informatieregeling
thuis horen, maar in andere uitvoeringsbesluiten vastgelegd moeten worden.Dit neemt overigens niet weg dat de commissie voor de Rijksuitgaven wel
degelijk ideeën heeft over (ambtelijke) ondersteuning bij grote projecten.
Naar het oordeel van de commissie wordt thans al voorzien in een behoorlijk
niveau van (ambtelijke) ondersteuning bij grote projecten.De commissie voor de Rijksuitgaven verwacht wel dat bij een toename van
het aantal projecten, met name indien dat leidt tot het werken met een rapporteur,
de behoefte aan ondersteuning kan groeien. Daarbij ziet de commissie mogelijkheden
tot verdere verbetering van de ondersteuning van de Kamer door middel van
meer samenwerking en betere coördinatie en afstemming van ambtelijke
diensten. De commissie erkent dat tijdelijke en/of permanente uitbreiding
van de ondersteuningscapaciteit nodig kan zijn. Binnen de Diensten Commissieondersteuning
zal sprake kunnen zijn van projectmatige ondersteuning indien de omstandigheden
daarom vragen. Ook wordt verdere samenwerking gezocht met het Onderzoek- en
Verificatiebureau van de Tweede Kamer (OVB). Indien behoefte bestaat
aan specifieke ondersteuning, in disciplines die binnen de ambtelijke ondersteuning
niet aanwezig is of indien de aanwezige menskracht bij de ambtelijke diensten
(tijdelijk) ontoereikend is, zal deze van buiten kunnen worden betrokken.
Op deze wijze kan op flexibele en doelmatige wijze steeds per project voorzien
worden in de benodigde kwalitatieve en kwantitatieve ondersteuning. Ook een
rapporteur kan zodoende op maat ondersteund worden. Dit is in lijn met de
voorstellen die de werkgroep heroriëntatie ondersteuning fracties (WHOF)
heeft gedaan. De commissie voor de Rijksuitgaven wacht de behandeling van
deze voorstellen dan ook met belangstelling af. Op basis van de ervaring die
met het bovenstaande model wordt opgedaan, kan besloten worden over de meest
optimale omvang van de ambtelijke en externe ondersteuning en de wijze waarop
deze wordt gefinancierd.Artikel 8. Rapporteur groot projectDe leden van de fractie van het CDA stellen enkele vragen over het opnemen
van de mogelijkheid een rapporteur te benoemen. De Tweede Kamer heeft in artikel
93a van het Reglement van Orde de mogelijkheid geschapen tot benoeming van
een rapporteur bij wetgevingstrajecten. Daarnaast liggen er thans voorstellen
tot wijziging van het Reglement van Orde om ook op andere terreinen dan wetgeving
gebruik te maken van het rapporteurschap. In lijn met deze ontwikkeling en
met de aanbevelingen van de TCI op dit punt meent de commissie voor de Rijksuitgaven
dat het zinvol kan zijn, ter versteviging van de controlerende taak van de
Tweede Kamer, om ook bij grote projecten gebruik te maken van een rapporteur.
Kenmerkend voor grote projecten is immers de veelheid aan beschikbare informatie.
Informatie die bovendien vaak ook een technisch karakter heeft. Het rapport
van de TCI heeft duidelijk gemaakt dat het van groot belang is dat de vele,
vaak complexe rapporten, studies, audits e.d., op een adequate en inzichtelijke
wijze worden ontsloten. Daarnaast kan de meerwaarde van een rapporteur gelegen
zijn in de rol van verbindingsschakel tussen commissie, ambtelijke ondersteuning
en de minister.Uitgangspunt is dat de commissie die wordt belast met het volgen van een
groot project, een rapporteur benoemt. In de regeling is dit niet als dwingende
verplichting opgenomen, omdat er redenen kunnen zijn om af te zien van het
aanwijzen van een rapporteur. In dat geval wordt verondersteld dat de commissie
motiveert waarom geen rapporteur wordt benoemd. In feite is sprake van een
zogenaamde «ja, tenzij-bepaling». In de regeling is voorgeschreven
dat bij de benoeming duidelijkheid bestaat over de taken, de verantwoordelijkheden
en de bevoegdheden van de rapporteur. Daarin is tevens begrepen de wijze waarop
en de frequentie waarin de rapporteur rapporteert aan de commissie. De commissie
is in beginsel vrij om te bepalen, in overeenstemming met de beoogde rapporteur,
wat tot zijn of haar taken behoort. Als handvat kan worden meegegeven dat
de reikwijdte zich kan uitstrekken van het alleen organisatorisch/procedureel
volgen van de voortgang van het groot project, tot aan het politiek/inhoudelijk
volgen en het voorbereiden van de debatten.De leden van de PvdA-fractie zeggen de gedachte te ondersteunen dat niet
enkel de commissie voor de Rijksuitgaven, maar ook andere (vaste) commissies
het recht krijgen om een rapporteur aan te stellen.De commissie voor de Rijksuitgaven merkt op dat sprake lijkt van een misverstand.
In de voorliggende regeling is in artikel 8 namelijk geregeld dat uitsluitend
de desbetreffende vaste commissie besluit over instelling van een rapporteur.
De gedachte hierachter is dat de vaste commissie die primair verantwoordelijk
is voor de controle van een groot project, als beste in staat is om te besluiten
over het rapporteurschap en over de meest optimale en wenselijke invulling
daarvan.Artikel 9. Uitgangspunten voor parlementaire controleDe leden van de fractie van de PvdA wijzen op het verschil in vaststellingsprocedure
van de regeling tussen het voorstel van de commissie voor de Rijksuitgaven
(vaststelling door de Tweede Kamer) en het voorstel van de TCI (gezamenlijke
vaststelling van een Protocol door Kamer en regering).De regeling dient te worden gezien in het licht van de controlerende taak
van de Tweede Kamer. Naast de vele andere instrumenten die de Tweede Kamer
heeft om die taak uit te oefenen, heeft de regeling de strekking van een verzwaarde
parlementaire controle. Deze verzwaring heeft betrekking op een periodieke
rapportage, op een afzonderlijke rapportage van de auditdienst en op specifieke
en gerichte informatie-eisen waaraan deze rapportages moeten voldoen. De regeling
is in dezen derhalve een verdere uitwerking en verbijzondering van de informatieplicht,
zoals neergelegd in artikel 68 van de Grondwet. De commissie voor de Rijksuitgaven
meent om die reden dat de regeling dan ook vastgesteld dient te worden door
de Tweede Kamer. Op deze wijze is overigens ook de vigerende procedureregeling
grote projecten vastgesteld. Ook het kabinet heeft in zijn reactie op de voorliggende
regeling (30 351 nr. 1) geen aanleiding gezien om op dit punt opmerkingen
te maken. De commissie voor de Rijksuitgaven gaat er van uit dat er ook geen
evidente behoefte bestaat bij het kabinet om de regeling als zodanig in gezamenlijkheid
met de Kamer vast te stellen, al dan niet in de vorm van een protocol. Daarentegen
is wel verondersteld dat het kabinet graag in gezamenlijkheid met de Kamer
vaststelt hoe – per project – de regeling concreet wordt toegepast.
Hierin is dan ook voorzien in het tweede lid van artikel 9.Met de leden van de fractie van de PvdA is de commissie voor de Rijksuitgaven
van mening dat de kern van de discussie is of het mogelijk is om in de werkwijze
die wordt gekozen harde afspraken te maken met de regering over de aard en
wijze waarop informatie tot de Kamer komt. Om dit te waarborgen zijn de artikelen
9 tot en met 13 in de regeling opgenomen. In deze artikelen is vrij strak
geregeld hoe de informatievoorziening tussen Kamer en regering vorm gegeven
wordt. De hardheid van de te maken afspraken over de informatievoorziening
zijn, naar het oordeel van de commissie voor de Rijksuitgaven, niet zozeer
afhankelijk van de regeling zelf, maar van de wijze waarop de regeling wordt
toegepast. De regeling beoogt immers slechts een kader aan te reiken voor
informatievoorziening over grote projecten; de invulling en naleving ervan
is de verantwoordelijkheid van de commissie.Artikel 10. Aanwijzingen voor de basisrapportageDe leden van de VVD-fractie wijzen terecht op een inconsistentie in terminologie
in de regeling. Hun suggestie om, ter voorkoming van misverstanden, in artikel
10, eerste lid, onder b het begrip «besluitvormingsmomenten» op
te nemen in plaats van «besluiten», wordt door middel van een
nota van wijziging overgenomen.De leden van de VVD-fractie geven te kennen dat de aansturing en vormgeving
van een project zeer belangrijk zijn, maar dat er voor gewaakt dient te worden
dat de Tweede Kamer niet op de stoel van de minister gaat zitten.De commissie voor de Rijksuitgaven deelt deze opvatting van de leden van
de VVD-fractie en realiseert zich dat de wijze waarop de minister een project
aanstuurt en vormgeeft (bijvoorbeeld door een projectorganisatie in het leven
te roepen), in eerste aanleg een interne kwestie van het betreffende ministerie
is. Uitgangspunt voor deze regeling is het adagium: «De regering regeert,
de Kamer controleert». De commissie voor de Rijksuitgaven meent echter
dat door de TCI onderzochte casussen HSL-Zuid en Betuweroute duidelijk
gemaakt hebben dat voor een adequate parlementaire controle van een groot
project, het van belang is dat de Kamer voldoende zicht heeft op het beheer
van het project. De aansturing en vormgeving van een project is één
van de cruciale factoren voor de beheersing ervan. Relevante aspecten hierbij
zijn onder meer de vormgeving van de projectorganisatie, de bestuurlijke informatievoorziening,
de administratieve organisatie en het systeem van interne controle. Het ligt
dus in de rede dat de Kamer voorafgaand aan een project op hoofdlijnen hierover
wordt geïnformeerd door de minister (artikel 10, tweede lid, onder j)
en kennis kan nemen van het oordeel van de accountant hierover (artikel 10,
vierde lid, onder d). Maar ook tijdens de uitvoering van het project zal de
Kamer op hoofdlijnen geïnformeerd moeten worden (door minister en accountant)
over relevante ontwikkelingen op dit punt (artikel 12 derde lid, respectievelijk
artikel 13 derde lid). In feite staat hier het vraagstuk van de «governance
van het project» centraal: is deze bij aanvang van het project goed
geregeld en is de minister tijdens de uitvoering «in control».Artikel 11. Actualiseren van afspraken en basisrapportageHet is de leden van de VVD-fractie niet geheel duidelijk of nu wordt voorgesteld
om bij de overgang van de ene fase naar de andere fase van het groot project,
de Tweede Kamer steeds een formeel besluit moet nemen. Gaarne zouden zij op
dit punt een verduidelijking ontvangen.De fasen die in artikel 11 van de regeling zijn opgenomen heeft de commissie
voor de Rijksuitgaven ontleend aan het rapport van de TCI. Door de TCI is
een toetsingskader ontwikkeld, dat gebaseerd was op herkenbare fasen die werden
afgesloten met expliciete besluitvormingsmomenten (29 283, nr. 5;
p. 58). Uitgangspunt daarbij is dat de Tweede Kamer steeds een formeel
besluit dient te nemen over de overgang van de ene fase naar een volgende
fase van een groot project. De commissie voor de Rijksuitgaven sluit aan bij
deze gedachte, maar heeft er van afgezien om in generieke zin regels te stellen
aan de verschillende projectfasen. Dit vanwege het ervaringsfeit dat grote
projecten onderling divers zijn in de soorten fasen die ze doorlopen, maar
ook verschillen in de mate van helderheid waarmee bepaald kan worden wanneer
de ene fase is afgelopen en een andere begint. Soms zelfs bevinden deelprojecten
van één groot project zich onderling in verschillende fasen.
In de huidige regeling is daarom beoogd geen rigide fasemodel voor te schrijven,
maar wel nadrukkelijk de mogelijkheid te bieden om gaandeweg het project de
informatie-eisen aan te passen aan de fase waarin het project zich bevindt.
Daarnaast beoogt de regeling die de commissie voor de Rijksuitgaven voorstelt,
een regeling te zijn die van toepassing kan zijn op alle typen van grote projecten.
Dat kunnen ruimtelijk-economische projecten zijn, waarop het toetsingskader
van de TCI vooral gericht is, maar ook wezenlijk andersoortige projecten zoals
de uitvoering van wetgevingstrajecten, projecten ter aanschaffing van materieel
en grote reorganisaties of stelselwijzigingen. Voor de vele uiteenlopende
typen van grote projecten zijn ook vaak eigen (wettelijke) procedures van
kracht.Zoals moge blijken uit de bepalingen in artikel 10, eerste lid, onder
b en artikel 12, eerste lid onder b, onderschrijft de commissie voor de Rijksuitgaven
ten volle de aanbevelingen van de TCI dat per project uiteraard wel absolute
duidelijkheid moet bestaan over de besluitvormingsprocedure van het project.
Vooraf moet duidelijk zijn waar en wanneer «go/no-go beslissingen»
in het project worden voorzien en wat daarbij de betrokkenheid van de Tweede
Kamer zal zijn.Samenvattend, in de regeling is in de artikelen 10 en 12 opgenomen dat
voor de Kamer glashelder moet zijn wanneer besluiten worden genomen en wat
de betrokkenheid van de Kamer daarbij is. In artikel 11 zijn de fasen
geschetst die een project kan doorlopen, waarbij echter niet een harde koppeling
is gelegd tussen de fasen en formele besluiten van de Kamer.Artikel 12. Aanwijzingen voor de voortgangsrapportageDe leden van de fractie van het CDA hebben enkele vragen gesteld over
de post Onvoorzien.De commissie voor de Rijksuitgaven heeft gemeend om, net als in de vigerende
regeling, een bepaling op te nemen waardoor de Kamer ook haar controlerende
taak kan uitoefenen ten aanzien van een specifiek onderdeel van een projectraming,
namelijk de post onvoorzien. De regering geeft in haar reactie ook aan dat
over deze post uiteraard gesproken moet kunnen worden met de Tweede Kamer.
Zoals de regering voorstelt, kan het zinvol zijn om over de wijze waarop informatie
wordt verstrekt (per projectfase) nadere afspraken te maken. Een optie die
de regeling overigens ook in algemene zin al biedt. De commissie voor de Rijksuitgaven
meent dat de formulering van artikel 12 zodanig is gekozen dat geen risico’s
worden gelopen dat de belangen van de overheid worden geschaad. In artikel
12, tweede lid, onder b staat namelijk, dat: «indien in de projectbegroting
een post onvoorzien is opgenomen, in iedere voortgangsrapportage inzicht gegeven
wordt of, en zo ja waarvoor, deze is aangesproken en in hoeverre de post onvoorzien
nog toereikend wordt geacht, gegeven de op dat moment geldende inzichten».
Kortom, het gaat hier om verantwoording achteraf over de wijze waarop de middelen
in de post onvoorzien zijn aangewend. Daarnaast moet inzicht gegeven worden
in de verwachte toereikendheid van de post onvoorzien. Het geven van een (kwantitatieve)
inschatting van toekomstige risico’s en de mate waarin hiervoor voorzieningen
zijn getroffen in de vorm van een post onvoorzien en eventueel een risicoreservering,
is inmiddels staande praktijk bij grote projecten waarbij dit speelt (zoals
bijvoorbeeld HSL-Zuid, Betuweroute, Maaswerken, Ruimte voor de rivier). Het
informeren van de Kamer over risico’s gebeurt dus al sinds enige tijd
en heeft niet geleid tot het schaden van de belangen van de Staat.Artikel 13. Aanwijzingen voor het accountantsrapportMede in het licht van de bevindingen van de TCI hechten de leden van de
fractie van het CDA sterk aan een zo onafhankelijk mogelijke totstandkoming
van het accountantsrapport. Zij constateren dat de Algemene Rekenkamer adviseert
om in de regeling op te nemen dat, in geval de eigen departementale auditdiensten
een rapport opstellen, de minister zich onthoudt van inhoudelijke bemoeienis
met het accountantsrapport en het rapport, desgewenst voorzien van commentaar,
onvoorwaardelijk naar de Tweede Kamer doorzendt. De leden van de fractie van
het CDA vragen zich af waarom deze aanbeveling niet overgenomen is door middel
van een toevoeging aan artikel 13. Tevens vragen zij zich af wat het opnemen
van de bepaling dat de minister een rapport onverwijld doorzendt, zou betekenen
voor de ministeriële verantwoordelijkheid.De commissie voor de Rijksuitgaven is het ten aanzien van de meest wenselijke
gang van zaken rond de totstandkoming van een accountantsrapport volledig
eens met de visie die de Algemene Rekenkamer desgevraagd op dit punt heeft
gegeven. Deze visie is dat de minister zich geheel onthoudt van enige inhoudelijke
bemoeienis met het accountantsrapport en het desbetreffende rapport –
desgewenst voorzien van commentaar – onvoorwaardelijk naar de Tweede
Kamer doorzendt. De commissie voor de Rijksuitgaven vertrouwt er op dat het
kabinet op deze wijze zal handelen, maar acht het echter buiten de reikwijdte
van de regeling om dit als dwingende bepaling in de regeling op te nemen.
De regeling ziet op de informatievoorziening aan de Tweede Kamer,
niet op de interne totstandkoming daarvan. Hoewel de commissie voor de Rijksuitgaven
en de Algemene Rekenkamer het over de meest gewenste wijze van totstandkoming
van het accountantsrapport eens zijn, meent de commissie voor de Rijksuitgaven
dat de Kamer niet kan voorschrijven hoe de minister «in eigen huis»
om zou moeten gaan met rapporten die worden opgesteld. De commissie voor de
Rijksuitgaven kan zich voorstellen dat de minister in dit verband een procedure
van hoor en wederhoor wil toepassen en niet een rapportage «ongezien»
zal doorsturen.Voor de ministeriële verantwoordelijkheid maakt het geen verschil
hoe de bepalingen worden geformuleerd. Op basis van de ministeriële verantwoordelijkheid
is de minister staatsrechtelijk gezien te allen tijde verantwoordelijk voor
de stukken die hij of zij in het kader van de regeling grote projecten aan
de Kamer stuurt.Artikel 14. Terugzendrecht van de commissieDe leden van de VVD-fractie staan uitgebreid stil bij het opnemen in de
regeling van een terugzendrecht.De commissie voor de Rijksuitgaven heeft deze bepaling ontleend aan de
TCI (zie artikel 2.6, vierde lid). De aanwijzingen voor de inhoud van de rapportages
zijn in de voorliggende regeling helder beschreven. Bovendien wordt in een
overleg tussen commissie en minister nauwgezet besproken, aan de hand van
een notitie van de commissie over de uitgangspunten voor de parlementaire
controle, aan welke eisen rapportages dienen te voldoen. Een terugzendrecht
geeft de commissie een stevig middel om van haar ongenoegen te doen blijken,
als aan deze eisen niet wordt voldaan.Een terugzendrecht is ook niet nieuw. In de zeventiger jaren werd een
terugzendrecht gecreëerd voor regeringsnota’s, waarin beslispunten
of een financiële paragraaf ontbrak. Maar ook kan worden gewezen op de
discussie over een mogelijk terugzendrecht voor de Eerste Kamer van wetsvoorstellen.De termijn van zeven werkdagen is arbitrair. Deze termijn kan inderdaad
ook korter zijn, wanneer sprake is van een voorzienbaar verzuim van de kant
van het bestuur. Daarom is in de regeling opgenomen dat de termijn van zeven
werkdagen een maximum termijn is.Het verkeer tussen Kamer en regering is gebaseerd op de grondwettelijke
relatie tussen controleur en gecontroleerde, waarbij uiteraard de parlementaire
hoffelijkheidsnormen in acht worden genomen. Dat weerhoudt de Kamer er niet
van om de mogelijkheid te benutten van een termijnstelling. De commissie verwijst
in dit verband naar artikel 135, eerste lid van het Reglement van Orde van
de Tweede Kamer aangaande het beantwoorden van schriftelijke vragen.Artikel 21. Werking en toepassing van de regelingDe leden van de CDA-fractie wensen te vernemen op welke wijze de nieuwe
regeling voorkomt dat de Tweede Kamer, ondanks de goede bedoelingen van de
regeling, geconfronteerd wordt met onnodige bureaucratie. In het verlengde
daarvan vragen zij op welke termijn de nieuwe regeling geëvalueerd wordt.Eén van de belangrijkste redenen om te komen tot een geheel herziene
regeling grote projecten is het wegnemen van onduidelijkheden in de vigerende
regeling en het doelgerichter maken van de informatievoorziening in het kader
van grote projecten. In 2002 publiceerde de Algemene Rekenkamer het rapport «Informatievoorziening
grote projecten». Eén van de conclusies luidde: «De Procedureregeling
zelf is niet op alle onderdelen duidelijk geformuleerd en naar
de mening van de Algemene Rekenkamer ontbreken enkele belangrijke onderdelen.
Verder worden er niet altijd heldere afspraken gemaakt tussen de Tweede Kamer
en de betrokken minister over de concrete informatie die de Tweede Kamer wenst
en die de minister kan verstrekken (28 645, nr. 2; p. 23)».
Deze bevindingen van de Rekenkamer zijn aanleiding geweest tot het opstellen
van een nieuwe regeling. In de nu voorliggende regeling zijn de door de Rekenkamer
gesignaleerde onduidelijkheden weggenomen en zijn ook bepalingen opgenomen
die ertoe strekken dat bij ieder groot project duidelijke afspraken worden
gemaakt tussen Kamer en minister over de informatievoorziening. De commissie
voor de Rijksuitgaven meent dat hiermee juist een bijdrage wordt geleverd
aan het tegengaan van ongebreidelde informatieverstrekking en onnodige bureaucratie.In antwoord op de vraag van de CDA-leden op welke termijn de regeling
zal worden geëvalueerd, antwoordt de commissie voor de Rijksuitgaven
dat feitelijk sprake zal zijn van een jaarlijkse evaluatie, zoals verwoord
in dit artikel. Indien uit het jaarlijkse verslag van de commissie voor de
Rijksuitgaven over de werking en toepassing van de regeling blijkt dat aanpassingen
wenselijk zijn, zal de commissie daartoe ook voorstellen doen.3. Brief van de minister van FinanciënDe leden van de PvdA-fractie sluiten zich aan bij de door de minister
van Financiën gemaakte opmerkingen over het karakter van de nieuwe regeling.
Het lijkt er inderdaad op, zo menen deze leden, dat de Tweede Kamer vooral
de uitvoeringsfase van grote projecten interessant vindt. Zij hechten eraan
dat de door de TCI als relevant bestempelde elementen in de besluitvormende
fasen, te weten de nut/noodzaakdiscussie en de maatschappelijke kosten/batenanalyses,
expliciet in de regeling worden opgenomen.De commissie voor de Rijksuitgaven heeft getracht de voorliggende regeling
zodanig vorm te geven dat deze enerzijds een generiek karakter heeft, maar
anderzijds ook de ruimte biedt om de informatievoorziening zo specifiek mogelijk
te kunnen toespitsen op het desbetreffende groot project. De regeling is generiek
in de zin dat deze niet is toegesneden op een bepaald soort projecten (bijvoorbeeld
infrastructuurprojecten), maar gericht is op alle typen projecten. Het generieke
karakter komt echter ook tot uitdrukking in het feit dat de voorliggende regeling één
algemeen kader schetst voor de informatievoorziening over grote projecten,
ongeacht in welke projectfase een groot project zich bevindt. Uit de beoogde
opzet van de regeling mag dus niet de conclusie getrokken worden dat de nadruk
zou liggen op een bepaalde projectfase, laat staan de conclusie dat de Kamer
alleen de uitvoeringsfase interessant zou vinden. Het eerste lid van artikel
2 bepaalt dat commissies op elk moment voorstellen kunnen doen tot aanwijzing
van een groot project. Deze bepaling heeft een tweeledig doel. Ten eerste
wordt hiermee aangegeven dat aanwijzing niet is gebonden aan een bepaald tijdstip.
De Kamer kan te allen tijde besluiten tot aanwijzing. Ten tweede wordt hiermee
aangegeven dat aanwijzing van een activiteit tot groot project ook op elk
moment kan plaatsvinden. Dat wil zeggen in iedere fase waarin een project
zich bevindt. De TCI heeft terecht gewezen op het belang van een zo vroeg
mogelijke betrokkenheid van de Tweede Kamer bij een groot project. Aanwijzing
van een groot project in de initiatieffase, zoals genoemd in artikel 11 van
de regeling, is dan ook een optie die deze regeling nadrukkelijk biedt. De
aanwijzingen voor de informatievoorziening (artikelen 10, 11, 12 en 13) zijn
dan ook zodanig geformuleerd dat ze in beginsel op iedere projectfase van
toepassing zijn. Deze artikelen hebben daardoor het karakter van opsommingen
waarvoor steeds de clausule geldt «indien en voorzover van toepassing».
Omdat daarbij relatief veel elementen worden genoemd die uitsluitend van toepassing
zijn in de uitvoeringsfase, kan het beeld ontstaan dat de regeling
vooral op deze fase is gericht. In artikel 10, derde lid is overigens vastgelegd
dat bij een groot project altijd een kosten-batenanalyse wordt opgesteld.
Ook andere elementen die cruciaal zijn voor een adequate nut/noodzaak-discussie,
zoals een probleemanalyse, een risicoanalyse, een beschrijving van onderzochte
alternatieven, een motivering van afgevallen alternatieven en adviezen van
externe deskundigen, zijn allemaal in artikel 10 opgenomen.4. Brief van de Algemene RekenkamerEvenals de leden van de PvdA-fractie onderschrijft de commissie voor de
Rijksuitgaven het voorstel van de Algemene Rekenkamer om in de regeling vast
te leggen dat ook in de voorbereidingsfase van een project de rapporten van
de accountantsdiensten een oordeel moeten bevatten. Hiertoe is artikel 10,
vierde lid, overeenkomstig de suggestie van de Algemene Rekenkamer, aangepast.
Met deze aanpassing van artikel 10 is de facto ook geregeld dat de accountant
zich uitlaat over de meetbaarheid van doelen. Immers, in het eerste lid van
artikel 10 is vastgelegd dat de basisrapportage de doelen van het project
bevat, waarvoor op grond van het derde lid als uitgangspunt geldt dat deze
specifiek, meetbaar, realistisch en tijdgebonden worden geformuleerd. Omdat
in het vierde lid nu is vastgelegd dat de accountant een oordeel geeft over
de kwaliteit en volledigheid van de in basisrapportage opgenomen financiële
en niet-financiële informatie, is daarmee bewerkstelligd dat de accountant
onder meer de meetbaarheid van doelen beoordeelt.De voorzitter van de commissie,B. M. de VriesDe griffier van de commissie,Van der Windt 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30351-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl