Verdrag betreffende geneeskundige verzorging en uitkeringen bij ziekte, 1969 (Verdrag aangenomen door de Internationale Arbeidsconferentie); Genève, 25 juni 1969; Brief minister bij aanbeding tekst verdrag, ter stilzwijgende goedkeuring
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30353, nr. 1

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

15-11-2005

Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

30353 nr. 1;A

31-10-2005

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamTOELICHTENDE NOTAI VERDRAG NR. 1301. Algemeen2. Artikelsgewijze toelichtingDEEL I – Algemene bepalingenDEEL II – Geneeskundige verzorgingDe verdragsbepalingenDe Zorgverzekeringswet en de AWBZDEEL III – ZiekengeldDe verdragsbepalingenDe Ziektewet en de loondoorbetalingsplicht op grond van
artikel 629 Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek (BW)DEEL IV – Gemeenschappelijke bepalingenDEEL V – SlotbepalingenBIJLAGEII AANBEVELING NR. 134III STANDPUNT TEN AANZIEN VAN BEKRACHTIGING VAN HET
VERDRAGIV CONSULTATIE SOCIALE PARTNERSV KONINKRIJKSPOSITIE
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30353Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 43 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 353Verdrag betreffende geneeskundige verzorging en uitkeringen bij ziekte,
1969 (Verdrag nr. 130, aangenomen door de Internationale Arbeidsconferentie
in haar drieënvijftigste zitting); Genève, 25 juni 1969 (Trb.
1970, 136)Anr. 1BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKENAan de Voorzitters van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 31 oktober 2005Ter griffie van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-Generaal ontvangen
op 2 november 2005. De wens dat het verdrag aan de uitdrukkelijke goedkeuring
van de Staten-Generaal wordt onderworpen kan door of namens één
van de Kamers of door ten minste vijftien leden van de Eerste Kamer dan wel
dertig leden van de Tweede Kamer te kennen worden gegeven uiterlijk op 2 december
2005.Overeenkomstig het bepaalde in artikel 2, eerste lid, en artikel 5, eerste
lid, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen, de Raad van State
gehoord, heb ik de eer u hierbij ter stilzwijgende goedkeuring over te leggen
het op 25 juni 1969 te Genève totstandgekomen verdrag betreffende
geneeskundige verzorging en uitkeringen bij ziekte, 1969 (Verdrag nr. 130,
aangenomen door de Internationale Arbeidsconferentie in haar drieënvijftigste
zitting) (Trb. 1970. 136).Een toelichtende nota bij het verdrag treft u eveneens hierbij aan.De goedkeuring wordt alleen voor Nederland gevraagd.De Minister van Buitenlandse Zaken,B. R. Bot TOELICHTENDE NOTAI VERDRAG NR. 1301. AlgemeenHet op 25 juni 1969 te Genève totstandgekomen Verdrag betreffende
geneeskundige verzorging en uitkeringen bij ziekte, 1969 (Verdrag nr. 130,
aangenomen door de Internationale Arbeidsconferentie in haar drieënvijftigste
zitting; Trb. 1970, 136) vormt een herziening van het op 15 juni 1927
te Genève totstandgekomen Verdrag betreffende de ziekteverzekering
(industrie), 1927 en het op dezelfde datum totstandgekomen Verdrag betreffende
de ziekteverzekering (landbouw), 1927 (Verdragen nrs. 24 en 25, aangenomen
door de Internationale Arbeidsconferentie in haar tiende zitting; Trb. 1957,
27 resp. Trb. 1957, 28). De Verdragen nrs. 24 en 25 zijn op 15 juli 1928
in werking getreden. Nederland is sinds 13 februari 1966 aan de verdragen
gebonden (Trb. 1966, 100 en Trb. 1966, 93). De bepalingen van Verdrag nr.
25 gelden sinds 30 mei 1968 mede voor de Nederlandse Antillen (Trb. 1968,
93). Sinds 1 januari 1986 is er sprake van een voortgezette gebondenheid
voor Aruba.De bekrachtiging van Verdrag nr. 130 is reeds in 1972 overwogen (zie Kamerstukken
II, 1972/73, 12 029 (R 870), nr. 1). Bij die gelegenheid is vastgesteld
dat Nederland zich niet aan dit verdrag kon binden, in het bijzonder om de
reden dat de kring van verzekerden ingevolge de Ziekenfondswet niet voldeed
aan de verdragsnorm dat de bescherming zich moet uitstrekken tot hetzij alle
loontrekkenden, hetzij 75 procent van de actieve beroepsbevolking, hetzij
75 procent van alle ingezetenen. Met de introductie van de Zorgverzekeringswet
(Zvw) verandert deze situatie. Met deze wet wordt het verbrokkelde stelsel
van ziektekostenverzekeringen vervangen door één wettelijk verzekeringsregime
voor alle ingezetenen van Nederland. Samen met de Algemene Wet Bijzondere
Ziektekosten (AWBZ) bestrijkt de Zvw het totale zorgveld in Nederland. Op
grond van de Zvw hebben zorgverzekeraars de plicht om iedereen, ongeacht persoonlijke
kenmerken, tegen gelijke condities een zorgverzekering aan te bieden. De wet
regelt op welke vormen van zorg de zorgverzekering betrekking heeft. Zorgverzekeraars
hebben de keuze een zorgpakket aan te bieden onder verschillende verzekeringsmodellen.
Deze modellen geven de verzekerde de keuze tussen een restitutie- of een naturamodel
dan wel een combinatie daarvan.2. Artikelsgewijze toelichtingDEEL I – Algemene bepalingenArtikel 1 bevat enkele definities.Artikel 2 geeft ontwikkelingslanden de mogelijkheid om van bepalingen
van het verdrag af te wijken en is derhalve niet op Nederland van toepassing.De artikelen 3, 4 en 5 maken het de verdragsstaten mogelijk om werknemers
in de landbouw, zeevarenden, ambtenaren, gelegenheidswerkers en gezinsleden
van de werkgever van de werkingssfeer van het verdrag uit te sluiten. Ook
kunnen andere categorieën werknemers van de werkingssfeer van het verdrag
worden uitgesloten voorzover hun aantal niet meer dan 10% van alle
werknemers bedraagt. Nederland behoeft van deze bevoegdheden geen gebruik
te maken. Artikel 6 bevat een bepaling van overgangsrechtelijke aard en is voor
Nederland niet van toepassing.Artikel 7 beschrijft de materiële werkingssfeer van het verdrag.
De risico’s die de nationale wetgeving moet verzekeren zijn: a) de noodzaak
tot geneeskundige verzorging van genezende aard, en, onder voorwaarden, ook
die van preventieve aard, en b) arbeidsongeschiktheid als gevolg van ziekte
waardoor inkomensderving plaatsvindt.DEEL II – Geneeskundige verzorgingDe verdragsbepalingenDeel II van het verdrag ziet op de onder artikel 7, onderdeel a, van het
verdrag genoemde eventualiteit: de noodzaak tot geneeskundige verzorging van
genezende aard en, onder bepaalde voorwaarden, de noodzaak tot geneeskundige
verzorging van preventieve aard.Artikel 8 van het verdrag bepaalt dat geneeskundige verzorging van genezende
of preventieve aard moet worden gewaarborgd als het risico intreedt dat genoemd
wordt in artikel 7, onderdeel a.Artikel 9 van het verdrag bepaalt dat de geneeskundige verzorging verleend
moet worden om de gezondheid van de beschermde personen alsmede hun arbeidsgeschiktheid
in stand te houden, te herstellen of te verbeteren alsook om in hun persoonlijke
behoeften te voorzien. Wat betreft het aantal te beschermen personen, volgt
uit de artikelen 10 en 12 van het verdrag dat ten minste hetzij alle loontrekkenden,
hetzij 75% van de actieve beroepsbevolking, hetzij 75% van alle
ingezetenen, alsmede bepaalde categorieën van uitkeringsgerechtigden
door de nationale wetgeving moet worden beschermd, met inbegrip van de hun
ten laste komende echtgenoten en kinderen.Artikel 13 van het verdrag geeft een opsomming van de verstrekkingen die
de geneeskundige verzorging ten minste dient te omvatten. Het gaat hierbij
onder meer om de hulp van huisartsen en specialisten, al dan niet in ziekenhuizen,
geneesmiddelen, tandheelkundige zorg en medische revalidatie zoals dit bij
of krachtens de nationale wetgeving nader wordt vastgesteld. Van belang hierbij
is, dat geen eisen worden gesteld aan de diepte van het verstrekkingenpakket.
Dit betekent dat bijvoorbeeld het verlenen van bepaalde medische voorzieningen
dan wel het aantal medische behandelingen kan worden beperkt. Zo kunnen bijvoorbeeld
wachtlijsten worden gehanteerd en indien voor een bepaalde medische behandeling
zowel goedkope(re) als duurdere medicijnen beschikbaar zijn, is het ook toegestaan
om slechts de goedkope(re) medicijnen in het verstrekkingenpakket op te nemen.Overeenkomstig artikel 15 van het verdrag mag de nationale wetgeving een
referteperiode hanteren, maar deze referteperiode mag niet zodanig zijn dat
betrokkenen het recht op verstrekkingen wordt ontzegd. In artikel 16 is het
beginsel neergelegd dat de geneeskundige verzorging, met inachtneming van
de toegestane beperkingen, voor de gehele duur van het ziektegeval moet worden
verleend.Ingevolge artikel 17 van het verdrag is het voorts toegestaan van de verzekerden
een eigen bijdrage in de kosten van de medische zorg te verlangen. Wel dienen
de eigen bijdragen die eventueel ten laste van de beschermde personen moeten
blijven niet een te zware last te vormen.De Zorgverzekeringswet en de AWBZArtikel 2 van de Zvw bepaalt welke natuurlijke personen een zorgverzekering
dienen te sluiten, oftewel bepaalt wie«verzekeringsplichtig» zijn.
De kring van verzekeringsplichtigen is gelijk aan de kring van verplicht verzekerden
voor de AWBZ: is men verplicht AWBZ-verzekerd, dan dient men een zorgverzekering
te (laten) sluiten. De verzekeringsplicht houdt derhalve in, dat de verzekeringsplichtige
ervoor zorg dient te dragen dat hij verzekerd is. Ingevolge artikel 5 van
de AWBZ (en overigens ook ingevolge de overige volksverzekeringen) geldt dat
in beginsel verplicht AWBZ-verzekerd zijn:a) ingezetenen;b) niet-ingezetenen die ter zake van in Nederland in dienstbetrekking
verrichte arbeid aan de loonbelasting zijn onderworpen.In artikel 10 Zvw respectievelijk artikel 6 AWBZ is de basis gelegd voor
de vormen van medische zorg waarop de verzekerden recht hebben. Die zorg is
verder uitgewerkt in de artikelen 11 tot en met 14 Zvw en het Besluit zorgaanspraken
AWBZ respectievelijk de Regeling zorgaanspraken AWBZ. De hoofdlijn daarbij
is dat de Zvw betrekking heeft op de zorg die is gericht op genezing, terwijl
de in de AWBZ opgenomen zorgvormen betrekking hebben op langdurige verzorging.
Voor wat betreft de Zvw betreft het te verzekeren risico globaal de behoefte
aan geneeskundige zorg (waaronder huisartsenzorg), mondzorg, farmaceutische
zorg, hulpmiddelenzorg, verpleging, verzorging, verblijf in verband met geneeskundige
zorg, vervoer. De totale omvang van het pakket zorg en overige diensten dat
de zorgverzekeraar op grond van de Zvw zal moeten verzekeren, verschilt weinig
van de omvang van het pakket dat op grond van de (voormalige) Ziekenfondswet
(Zfw) of de Wet op de toegang tot ziektekostenverzekeringen 1998 (Wtz) verzekerd
was. De enige afwijking betreft een uitbreiding. Onder de Zvw vallen ook de
ambulante geestelijke gezondheidszorg (ggz) en het eerste jaar klinische ggz.
De AWBZ beschermt in beginsel alle ingezetenen tegen de risico’s van
ziekte die langdurige behandeling vereist. Het gaat hierbij onder meer om
verpleging in ziekenhuizen en revalidatie-instellingen vanaf de 366e dag en
om allerlei vormen van inrichtingsverpleging en dagopvang en voorzieningen
op het terrein van de geestelijke en preventieve gezondheidszorg.Voor sommige verstrekkingen gelden eigen bijdragen. Voor de Zvw geldt
dat verzekerden een (zorggebonden) eigen bijdrage zijn verschuldigd voor kraamzorg,
hulpmiddelen, geneesmiddelen, ziekenvervoer en psychotherapie. Wat de AWBZ
betreft, geldt dit voor verblijf in instellingen, zorg vanuit een verzorgingshuis
en voor thuiszorg.De Zvw voorziet er voorts in dat verzekerden van 18 jaar of ouder voorts
kunnen opteren voor een van de in de wet bepaalde niveaus van eigen risico.
Een eventueel eigen risico is zowel ten opzichte van de zorgverzekeraar als
ten opzichte van de verzekeringsnemer optioneel; de zorgverzekeraar hoeft
het niet aan te bieden en de verzekeringnemer hoeft er, indien aangeboden,
niet voor te kiezen. De zorgverzekeraars dienen in elk geval ook verzekeringen
aan te bieden zonder eigen risico. Behalve het opteren voor een eigen risico
kunnen verzekerden te maken krijgen met een eigen betaling van een deel van
de ziektekostenrekening. Dit kan het geval zijn als zij hebben gekozen voor
een naturapolis en in plaats daarvan incidenteel kiezen voor de wettelijk
geregelde mogelijkheid om zorg in te roepen bij een zorgaanbieder die geen
overeenkomst heeft gesloten met de zorgverzekeraar. Voorts is voorzien in
de betaling van een nominale premie. Mensen voor wie de hoogte van de nominale
premie gezien hun inkomenssituatie problematisch is, kunnen voor een zorgtoeslag
in aanmerking komen. Tenslotte is in de Zvw een no-claimregeling opgenomen
die er in voorziet dat verzekerden die geen of weinig gebruik hebben gemaakt
van zorg waarop ingevolge de wet aanspraak bestaat, recht hebben op een no-claimteruggave
van maximaal € 255. De regering concludeert dat de Nederlandse wetgeving voldoet aan de normen,
die in dit deel van Verdrag nr. 130 ten aanzien van de geneeskundige verzorging
zijn opgenomen. De zorgvormen die in de Zvw zijn opgenomen, sluiten, samen
met de voorzieningen van de AWBZ, aan bij de zorgvormen die door Verdrag nr.
130 worden voorgeschreven. De bepalingen inzake eigen betalingen van Verdrag
nr. 130 staan aan een vrijwillig gekozen eigen risico niet in de weg. Dit
geldt eveneens voor eigen betalingen die het gevolg zijn van de keuze van
de verzekerde met een naturapolis voor zorg door een niet-gecontracteerde
zorgverlener. In tegenstelling tot de Verdragen nrs. 24 en 25, kent Verdrag
nr. 130 geen verbod tot het maken van winst door uitvoerders van de wettelijke
ziektekostenverzekering.DEEL III – ZiekengeldDe verdragsbepalingenDeel III van het verdrag ziet op de onder artikel 7, onderdeel b, van
het verdrag genoemde eventualiteit: arbeidsongeschiktheid als gevolg van ziekte
die inkomensderving tot gevolg heeft.Artikel 18 van het verdrag bepaalt dat ziekengeld moet worden verstrekt
als het risico intreedt dat genoemd wordt in artikel 7 onderdeel b, te weten
inkomensderving als gevolg van arbeidsongeschiktheid.Artikel 19 van het verdrag bepaalt dat de personen die beschermd moeten
worden tegen het in artikel 7, onderdeel b, genoemde risico alle loontrekkenden
dient te omvatten, dan wel ten minste 75% van alle economisch actieven,
dan wel alle ingezetenen.Artikel 20 van het verdrag heeft betrekking op een eventuele op grond
van artikel 2 afgelegde verklaring en is voor Nederland niet van toepassing.Artikel 21 van het verdrag geeft de verdragsstaten bij de inrichting van
hun ziekengeldstelsel de mogelijkheid te kiezen tussen een uitkeringshoogte
dat gerelateerd is aan de laatste inkomsten, een flat rate uitkering (onderdeel
a), of, indien de ziekengeldverzekering elke ingezetene dekt, een flat rate
uitkering met inkomenstoets (onderdeel b).Als de uitkeringshoogte afhankelijk is van het genoten loon, zoals in
Nederland, dan dient op grond van artikel 22 van het verdrag de uitkeringshoogte
voor de standaardgerechtigde (dat wil zeggen een man met vrouw en twee kinderen)
60% van het totaal van de vorige inkomsten te bedragen. Bij de berekening
van het uitkeringspercentage dienen de gezinsbijslagen te worden betrokken.
Er mag een maximum worden gesteld aan zowel het uitkeringsbedrag als aan de
uitkeringsgrondslag. Dit maximum mag er echter niet toe leiden dat de geschoolde
mannelijke arbeider minder ontvangt dan 60% van zijn laatste inkomsten
(inclusief kinderbijslagen). Voor het definiëren van het begrip geschoolde
mannelijke arbeider en de vaststelling van het bijbehorende loon schrijft
het verdrag een aantal alternatieven voor waaruit een keuze kan worden gemaakt.
Eén van die keuzes is de geschoolde mannelijke arbeider aan te merken
als een persoon wiens arbeidsinkomen gelijk is aan 125% van het gemiddelde
arbeidsinkomen van alle beschermde personen.De artikelen 23 en 24 van het verdrag geven minimumnormen voor de uitkeringshoogte
indien een flat rate stelsel van toepassing is.Artikel 25 van het verdrag bepaalt dat een referte-eis mag worden toegepast,
maar dat deze wachttijd er niet toe mag leiden dat feitelijk het recht op
uitkering wordt ontnomen. Artikel 26 van het verdrag schrijft voor dat ziekengeld gedurende de gehele
ziekteperiode moet worden toegekend, zij het dat hieraan een beperking mag
worden gesteld van ten minste 52 weken.Op grond van artikel 27 van het verdrag dient in het geval van overlijden
van een uitkeringsgerechtigde, een overlijdensuitkering te worden verstrekt
aan de nabestaanden.De Ziektewet en de loondoorbetalingsplicht op grond van
artikel 629 Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek (BW)De Nederlandse Ziektewet (ZW) voldoet aan de normen die in dit deel van
Verdrag nr. 130 worden opgesomd.Op grond van de ZW zijn alle werknemers die in Nederland werkzaam zijn
verzekerd. Op grond van de ZW bestaat recht op 70% van het loon. Het
uitkeringsloon van de ZW is gemaximeerd. Dit maximum dagloon bedraagt € 167,70
(1 januari 2005). Omdat het referentieloon dat Nederland gebruikt voor
de vaststelling van het loon van de mannelijke geschoolde arbeider € 179,73
per dag bedraagt (= 125% van het gemiddelde loon, stand over 2005),
wordt ruimschoots aan de norm voldaan dat deze arbeider bij ziekte ten minste
60% van het loon dient te ontvangen.De ZW kent geen referte-periode.Op grond van artikel 35 ZW wordt aan de nabestaanden in geval van overlijden
een overlijdens (in casu begrafenis)uitkering toegekend ten bedrage van een
maand ziekengeld.Naast de toets van de hoogte van het ziekengeld aan Verdrag nr. 130 voldoet
ook de loondoorbetalingsplicht op grond van het BW aan deze norm.DEEL IV – Gemeenschappelijke bepalingenArtikel 28 van het verdrag geeft een limitatieve opsomming van de voorwaarden
waaronder het recht op een uitkering kan worden geschorst of beëindigd.
De schorsings- en beëindigingsgronden in de ZW voldoen aan deze voorwaarden.
Met name is van belang dat het recht op ziekengeld mag worden geschorst of
beëindigd, als de betrokkene onvoldoende meewerkt aan zijn herstel, of
als de ziekte is veroorzaakt door opzettelijk verzuim van betrokkenen.De artikelen 29 tot en met 31 van het verdrag geven voorschriften ten
aanzien van het recht van beroep, de overheidsverantwoordelijkheid betreffende
de te verlenen prestaties en de wijze waarop de uitvoering is georganiseerd,
in het bijzonder de wijze waarop de invloed van de verzekerden is geregeld.Artikel 114 Zvw voorziet in een laagdrempelige mogelijkheid voor de verzekerde
om geschillen met zijn zorgverzekeraar aan een onafhankelijke instantie voor
te leggen. De zorgverzekeraars hebben de verplichting om aangesloten te zijn
bij een onafhankelijke geschillencommissie die klachten van verzekerden over
de uitvoering van de Zvw in behandeling neemt. Die verplichting sluit aan
bij de thans reeds bestaande geschillenregeling van het Klachteninstituut
Verzekeringen, die verzekerden de mogelijkheid biedt om klachten over zorgverzekeraars
voor te leggen aan de Ombudsman Zorgverzekeringen. De onafhankelijke instantie
is verplicht advies aan het College zorgverzekeringen (Cvz) te vragen indien
het geschil betrekking heeft op de verstrekkingen dan wel de vergoeding daarvan.
De verzekerde moet zich tevoren met zijn klacht hebben gewend tot zijn zorgverzekeraar.
De uitspraken van de ombudsman zijn weliswaar niet bindend, maar worden in
de praktijk nagenoeg altijd gevolgd. Als de zorgverzekeraar een formeel advies
van de ombudsman naast zich neerlegt, kan de verzekerde dat ter toetsing voorleggen
aan de Raad van Toezicht. Een verzekerde die het niet eens is
met de ombudsman, kan zich altijd alsnog tot de burgerlijke rechter wenden.Tegen een beslissing over de uitvoering van de AWBZ kan bezwaar worden
aangetekend bij het orgaan dat de AWBZ uitvoert. Indien het geschil betrekking
heeft op een aanspraak op AWBZ-zorg of een daarmee overeenkomende uitkering,
dan is het uitvoeringsorgaan verplicht advies te vragen aan het Cvz. Tegen
een beslissing op bezwaar staat beroep open bij de rechtbank en hoger beroep
bij de Centrale Raad van Beroep (CRvB).Tegen een beschikking van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen
op grond van de ZW staat beroep open bij de rechtbank en hoger beroep bij
de CRvB.Artikel 31 Zvw bevat een publiekrechtelijke garantiebepaling jegens verzekeringnemers/verzekerden.
Zo voorziet deze bepaling er onder meer dat in een eventueel geval van een
noodregeling of faillissement, het Cvz de vorderingen die de verzekerden op
de zorgverzekeraar hebben, volledig voldoet. Het Cvz treedt voorts in de rechten
van de verzekerden op de (voormalige) zorgverzekeraar, voor zover het Cvz
hun vorderingen heeft voldaan. Overeenkomstig artikel 39 Zvw worden betalingen
op grond van artikel 31 ten laste van het Zorgverzekeringsfonds gebracht en
komen gelden die het Cvz in het kader van de noodregeling of faillissementsprocedure
uitwint, aan dat fonds ten goede. Artikel 56 Zvw zorgt ervoor dat in het verschil
wordt voorzien via de rijksbijdrage aan het Zvw.Artikel 28 Zvw verplicht de zorgverzekeraars in hun statuten een redelijke
mate van invloed van de verzekerden op hun beleid regelen. Zonodig kunnen
bij algemene maatregel van bestuur (amvb) regels worden gesteld over de mate
van invloed die verzekerden ten minste dienen te hebben.Aangezien de ZW wordt uitgevoerd door het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen
zijnde een publiekrechtelijke orgaan, raakt dit niet artikel 31 van het Verdrag.
Dit artikel richt zich uitsluitend tot die situaties waarin de uitvoering
van de verzekering overgelaten wordt aan privaatrechtelijke organen (zie de
aanhef van artikel 31: «Where the administration is not entrusted to
an institution regulated by the public authorities or to a government department
responsible to a legislature»).Artikel 32 van het verdrag bepaalt dat elke verdragstaat met betrekking
tot het recht op de uitkeringen, voorzien in dit Verdrag, op zijn grondgebied
vreemdelingen, die er gewoonlijk wonen en werken («normally reside and
work»), op gelijke wijze moet behandelen als zijn eigen onderdanen.
De redactie van artikel 32 van Verdrag nr. 130 is vrijwel gelijk aan andere
verdragsverplichtingen inzake gelijke behandeling tussen vreemdelingen en
eigen onderdanen waaraan Nederland is gebonden, zoals bijvoorbeeld artikel
3, eerste lid, van het Verdrag inzake gelijkheid van behandeling (sociale
zekerheid), 1962 (Verdrag nr. 1181) of artikel
68 van Verdrag betreffende de sociale zekerheid (minimumnormen), 1952 (Verdrag
nr. 102).Het socialezekerheidsstelsel in Nederland in het algemeen en in het kader
van dit verdrag, de uitkeringen bij ziekte en de geneeskundige verstrekkingen
inzake zorg, voldoen aan deze gelijke behandelingsverplichting.Met de woorden «vreemdelingen die er wonen of er gewoonlijk werken»
worden immers vreemdelingen bedoeld, die legaal verblijven in Nederland. Nederland
maakt een onderscheid tussen eigen onderdanen en vreemdelingen voorzover de
laatsten geen legaal verblijf in Nederland hebben. Het is algemeen aanvaard
dat Staten het onderscheid mogen maken tussen legale en illegale vreemdelingen.
Zie daarvoor ook de parlementaire behandeling van de Koppelingswet (Wet van
26 maart 1998 tot wijziging van de Vreemdelingenwet en enige andere wetten
teneinde de aanspraak van vreemdelingen jegens bestuursorganen
op verstrekkingen, voorzieningen, uitkeringen, ontheffingen en vergunningen
te koppelen aan het rechtmatig verblijf van de vreemdeling in Nederland (Stb.
203); (zie Kamerstukken II, 1995/96, nr. 24 233, nr. 6, blz. 30 e.v.).
Met betrekking tot de vraag, of het onderscheid tussen legale en illegale
vreemdelingen is toegestaan, kan uit rapporten van het Comité van Deskundigen
van de Internationale Arbeidsorganisatie worden afgeleid dat het stellen van
een legaliteitsvereiste niet in strijd is met het verbod tot indirecte discriminatie
naar nationaliteit.1Daarnaast heeft de CRvB inmiddels de Koppelingswet getoetst aan de algemenere
en direct werkende gelijke behandelingsverplichtingen in het Internationaal
Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten en het Europees Verdrag
tot bescherming van de rechten van de mens en die wet daarmee in overeenstemming
bevonden (zie RSV 2001/216, CRvB 26 juni 2001). Nederland voldoet derhalve
aan artikel 32 van Verdrag nr. 130.DEEL V – SlotbepalingenIn artikel 35 van het verdrag staat vermeld dat Verdrag nr. 130 een herziening
vormt van de Verdragen nrs. 24 en 25. Alhoewel de teksten van deze twee oude
verdragen niet zoals latere verdragen bepalingen bevatten inzake de gevolgen
die aan de totstandkoming van een herzienend verdrag moeten worden verbonden,
geldt ook hier dat de gebondenheid aan de Verdragen nrs. 24 en 25 automatisch
komt te vervallen wanneer een lidstaat Verdrag nr. 130 bekrachtigt en dit
verdrag voor deze lidstaat in werking treedt. Ingevolge artikel 39, derde
lid, van Verdrag nr. 130 treedt het verdrag in werking twaalf maanden na de
datum waarop de bekrachtiging door een lidstaat door het Internationaal Arbeidsbureau
is geregistreerd.In de memorie van toelichting bij de Zvw (Kamerstukken II, 2003–2004,
29 763, nr. 3, p. 21) is de aandacht gevestigd op het feit dat de Verdragen
nrs. 24 en 25 een verbod bevatten op de uitvoering van de wettelijke ziektekostenverzekering
door verzekeraars met winstoogmerk (artikel 6). De regering heeft daarbij
tevens aangegeven hierin aanleiding te zien om deze verdragen op te zeggen.
Gezien artikel 35 van het onderhavige Verdrag nr. 130 is het na bekrachtiging
van dit verdrag niet meer noodzakelijk om tot een afzonderlijke opzegging
van de Verdragen nrs. 24 en 25 over te gaan.Op grond van artikel 36 van het verdrag vervalt bij bekrachtiging van
Verdrag nr. 130 de gebondenheid aan deel III van het Verdrag betreffende de
sociale zekerheid (minimumnormen), 1952 (Verdrag nr. 102, Trb. 1953, 69).BIJLAGEDe bijlage van het Verdrag ziet op de situatie waarin gekozen wordt voor
het aanmerken van een geschoolde mannelijke arbeider als een geschoolde arbeider
volgens standaard (zie artikel 22, zesde lid, onderdeel b, juncto het zevende
lid). Aangezien Nederland reeds voldoet aan de norm van artikel 22, zesde
lid, onderdeel d, is deze bijlage voor Nederland minder relevant.1II AANBEVELING NR. 134Tegelijk met Verdrag nr. 130 is de Aanbeveling betreffende geneeskundige
verzorging en uitkeringen bij ziekte, 1969 (Trb. 1970, 135 rubriek J) tot
stand gekomen.De aanbeveling is juridisch niet bindend en verplicht niet tot wettelijke
maatregelen. Bij de beleidsontwikkeling zal met de geest en de strekking van
de aanbeveling rekening worden gehouden, zonder dat dit hoeft te betekenen
dat de suggesties letterlijk worden overgenomen. De aanbeveling fungeert derhalve
als een leidraad voor het verdere beleid.III STANDPUNT TEN AANZIEN VAN BEKRACHTIGING VAN HET
VERDRAGNaar de mening van de regering voldoet de Nederlandse wet- en regelgeving
aan de bepalingen die zijn opgenomen in Verdrag nr. 130. Het betreft hier
een verdrag dat dienstig is om te bekrachtigen omdat het bijdraagt aan een
vanuit mondiaal oogpunt wenselijke geneeskundige verzorging en uitkeringen
bij ziekte van werknemers en hun gezinsleden. Derhalve is bekrachtiging van
dit verdrag conform de beleidslijn die is uiteengezet in de brief van de toenmalige
Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid van 8 mei 1995 aan de Tweede
Kamer naar aanleiding van de motie van het lid Van Middelkoop (kamerstukken
II, 1994/95, 23 900 XV, nr. 44, p. 8).IV CONSULTATIE SOCIALE PARTNERSOvereenkomstig artikel 5, eerste lid, onder e, van het op 21 juni
1976 te Genève totstandgekomen Verdrag Tripartiete Raadpleging (Internationale
Arbeidsnormen), 1976 (Verdrag nr. 144, aangenomen door de Internationale Arbeidsconferentie
in haar eenenzestigste zitting) (Trb. 1976, 177) en de op basis van dit verdrag
gemaakte afspraken zijn de sociale partners over het voornemen tot bekrachtiging
van het onderhavige verdrag geconsulteerd. Daartoe werd de tekst van een concept
van deze toelichtende nota voorgelegd aan de Raad van Centrale Ondernemersorganisaties
(RCO), de Federatie Nederlandse Vakbeweging (FNV), het Christelijk Nationaal
Vakverbond (CNV) en de Vakcentrale voor middengroepen en hoger personeel (MHP).De RCO kan zich met het voornemen tot bekrachtiging van Verdrag nr. 130
verenigen.Zowel de MHP, FNV als CNV merken op dat militairen in actieve dienst zijn
uitgesloten van de werkingssfeer van de Zvw. Aangezien Verdrag nr. 130 geen
bepaling kent die toelaat dat militairen in actieve dienst uitgesloten worden
van de werkingssfeer van het verdrag maar wel een bepaling bevat op grond
waarvan – onder andere – ambtenaren van de werkingssfeer van het
verdrag uitgesloten kunnen worden, zou dit betekenen dat de voorgenomen Zvw
in dit opzicht slechts aan de verdragsbepalingen kan voldoen voor zoverre
militairen in actieve dienst de ambtelijke status hebben.De regering bevestigt dat militairen in werkelijke dienst weliswaar AWBZ-verzekerd
zijn, maar niet verzekeringsplichtig op grond van de Zvw. In tegenstelling
tot wat de MHP, FNV en CNV menen, betekent dit niet dat slechts aan de verdragsbepalingen
kan worden voldaan voor zover deze militairen de ambtelijke status hebben
en gebruik gemaakt wordt van de mogelijkheid om deze categorie
conform artikel 4, eerste lid, onderdeel b, van het Verdrag van de werkingssfeer
van het verdrag uit te zonderen. Zoals reeds in de Memorie van Toelichting
(MvT) bij de Zvw (Kamerstukken II, 2003/04, 29 763, nr. 3, blz. 82) is
aangegeven vallen militairen in werkelijke dienst onder de specifieke zorgverlening
door of vanwege de militair geneeskundige diensten. Deze zorgverlening omvat
al de maatregelen, voorzieningen en geneeskundige verstrekkingen in het belang
van de bescherming, het behoud, het herstel en de bevordering van de gezondheid
van de militair, alsmede in het belang van het behoud, het herstel en de bevordering
van de geschiktheid van de militair voor de dienst. Daarnaast zijn en blijven
betrokkenen uit hoofde van hun ingezetenschap verzekerd voor de AWBZ. Aldus
wordt ook ten aanzien van militairen in werkelijke dienst aan de normen die
Verdrag nr. 130 stelt voldaan.De MHP, FNV en CNV menen voorts dat de Zvw niet voldoet aan artikel 13
van Verdrag dat bepaalt dat onder de verstrekkingen die de geneeskundige verzorging
ten minste dient te omvatten, ook de tandheelkundige zorg valt. Beiden menen
dat met de basisdekking die de Zvw biedt in de vorm van «mondzorg»
niet aan deze verdragsbepaling wordt voldaan.De regering merkt op dat in de Zvw (artikel 10) slechts de basis is gelegd
voor de vormen van medische zorg waarop de verzekerden recht hebben, waaronder
de mondzorg. Bij of krachtens amvb worden zowel aan de inhoud als aan de omvang
van de te verstrekken of te vergoeden zorg (beperkende) regels gesteld. Anders
dan de vakbonden menen, is de regering van mening dat de Zvw hiermee geheel
in overeenstemming is met de verdragsnorm inzake tandheelkundige zorg. De
betreffende verdragsbepaling (artikel 13, onder e) stelt noch eisen aan de
inhoud noch aan de omvang van de te verlenen tandheelkundige zorg. Volgens
deze bepaling gaat het om tandheelkundige zorg als voorgeschreven. De term «voorgeschreven» is nader gedefinieerd in artikel
1, onder b van het Verdrag, in die zin dat daar onder dient te worden verstaan
vastgesteld bij of krachtens de nationale wetgeving. Artikel 13, onder e,
gelezen in samenhang met artikel 1, onder b, betekent derhalve dat de invulling
van hetgeen onder tandheelkundige zorg wordt verstaan geheel aan de nationale
wetgeving wordt overgelaten.Tenslotte stellen de MHP en FNV vraagtekens bij de invulling van de verdragsverplichting
dat verzekerden dienen te participeren in het management (artikel 31). Zij
vragen zich af in hoeverre de mogelijkheid tot participatie die de Zvw creëert
(artikel 28) niet slechts een theoretische zal blijken te zijn en in hoeverre
de Nederlandse praktijk in de toekomst aan de betreffende verdragsbepaling
zal blijken te voldoen.De regering merkt op dat artikel 28 Zvw een verplichting voor de verzekeraars
schept om in hun statuten een redelijke mate van invloed van de verzekerden
op hun beleid te regelen. Een soortgelijke verplichting is overigens ook thans
verwoord in de Zfw door het voorschrift dat ziekenfondsen in de statuten waarborgen
bieden voor een redelijke mate van invloed van de verzekerden op het beleid.
De regering heeft het volste vertrouwen dat deze verplichting ook door de
verzekeraars wordt gerealiseerd. Zoals reeds in de MvT bij de Zvw is aangegeven,
past het scheppen van een dergelijke waarborg binnen het concept van «corporate
governance» zoals de regering voor ogen heeft. Zorgverzekeraars Nederland
heeft uitgangspunten uitgewerkt van een dergelijke benadering onder de benaming «Health
Insurance Governance». Deze schenkt aandacht aan het uitgangspunt dat
verzekerden als «stakeholders» invloed moeten kunnen uitoefenen
op de verzekeringsuitvoering. Overigens bevat artikel 28 Zvw de mogelijkheid
om zonodig bij amvb regels te stellen over de mate van invloed
die verzekerden ten minste dienen te hebben.V KONINKRIJKSPOSITIEZowel de Nederlandse Antillen als Aruba zijn gebonden aan het Verdrag
betreffende de ziekteverzekering (landbouw), 1927 (Verdrag nr. 25).De regering van de Nederlandse Antillen acht medegelding van Verdrag nr.
130 vooralsnog niet wenselijk. De Nederlandse Antillen hebben hiertoe onder
meer overwogen dat de kring van verzekerden volgens de van kracht zijnde Antilliaanse
regelgeving (Landsverordening Ziektekosten, PB. 1966, nr. 15) beperkter is
dan volgens artikel 9 van Verdrag nr. 130 vereist is, en hieraan dus niet
kan worden voldaan.De regering van Aruba acht medegelding van Verdrag nr. 130 evenmin wenselijk,
aangezien het Verdrag op gespannen voet staat met bepalingen in de Arubaanse
wetgeving c.q. het beleid. De in artikel 16, tweede lid, van het Verdrag genoemde
termijn staat op gespannen voet met de Landsverordening van 13 februari
1992 houdende regels inzake een algemene ziektekostenverzekering (AVZ; AB
1992, 18). Zodra een persoon niet meer in het bevolkingsregister van Aruba
staat ingeschreven, danwel niet meer aan de eisen van de Landsverordening
toelating en uitzetting voldoet, komt deze niet meer in aanmerking voor dekking
door de AZV. Het in artikel 15 van het Verdrag genoemde vereiste met betrekking
tot de referteperiode kan evenmin door Aruba worden gedragen, aangezien dit
in strijd is met artikel 3, eerste lid, van de AZV, dat het recht op medische
zorg aan bepaalde administratieve eisen koppelt. Verder is de medische zorg
op Aruba hoofdzakelijk gebaseerd op een reactieve situatie en is er geen integrale
structuur van preventieve zorg aanwezig. Hoewel de regering van Aruba het
belang van preventieve zorg inziet, is deze thans niet in het overheidsbeleid
opgenomen, vanwege de vergaande financiële gevolgen.De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,A. J. de GeusDe Staatssecretaris van Buitenlandse Zaken,A. NicolaïDe Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,J. F. HoogervorstXNoot1Nederland heeft Verdrag nr. 118 weliswaar opgezegd, maar is (bijna) nog
het gehele jaar 2005 aan dit Verdrag gebonden. Ook tijdens de opzeggingsprocedure
van Verdrag nr. 118 is de gelijkebehandelingsverplichting een norm geweest
waarvan de Nederlandse regering herhaaldelijk heeft gezegd ook na opzegging
van dit verdrag ruimschoots te (willen) blijven voldoen.XNoot1 In de «General Survey of the Reports relating to the Equality
of Treatment (Social Security) Convention, 1962, No. 118, uitgebracht voor
de zitting van de IAO-Conferentie van 1977, heeft het Comité van Deskundigen
deze uitleg gegeven aan het verbod van discriminatie naar nationaliteit zoals
neergelegd in artikel 3, eerste lid, van Verdrag nr. 118: «As regards
coverage, the most typical forms of discrimination appear to be exclusion
from coverage of non-nationals as such, conditional coverage and optional
coverage, the latter being reserved for nationals only. In this connection
it should be borne in mind that the principle of equality of treatment implies
the abolition of discrimination based on a persons nationality. Consequently,
a requirement of lawful residence in the country or of lawful authorisation
to be in employment does not appear to be contrary to this principle; where
such conditions are imposed the difference in treatment does not appear to
be motivated by the alien status of the persons concerned but rather by their
legal position under regulations governing entry into and residence in the
country, or acces to employment.» 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30353-1.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl