Verhoging grens van bevoegdheid kantonrechters en van appellabiliteit vonnissen van deze rechters in burg. zaken; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25881, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

13-02-1998

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

25881 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMEENPERSONELE, ORGANISATORISCHE EN FINANCIËLE GEVOLGENARTIKELEN Artikelen I tot en met VArtikel VI (Overgangsrecht)Artikel VII (Inwerkingtreding)Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25881Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 24 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 881Verhoging van de grens van de bevoegdheid van de kantonrechters en van
de appellabiliteit van vonnissen van deze rechters in burgerlijke zakennr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGHet advies van de Raad van State wordt niet openbaar gemaakt, omdat het
zonder meer instemmend luidt (artikel 25a, vierde lid, onderdeel b, van de
Wet op de Raad van State).ALGEMEENHet wetsvoorstel strekt tot verhoging van de grens van de
bevoegdheid van de kantonrechters in burgerlijke zaken van f 5 000
naar f 10 000. Mijn voornemen hiertoe heb ik reeds in mijn brief
van 25 juni jl. inzake de herziening rechterlijke organisatie (kamerstukken
II 1996/97, 25 425, nr. 1, onder 6.2) verwoord alsmede in het Algemeen
Overleg met de Tweede Kamer over deze brief op 11 september jl. Dit wetsvoorstel
sluit aan op de aanbevelingen van de Commissie Herijking omvang verplichte
procesvertegenwoordiging (Commissie Van Delden). Door dit wetsvoorstel komt
de laagdrempelige voorziening van de huidige kantonrechtspraak, waarbij geen
sprake is van verplichte procesvertegenwoordiging, in hogere mate dan thans
voor de burger beschikbaar.Tevens bevat dit wetsvoorstel de verhoging van de appelgrens van f 2 500
naar f 3 500.De grens van de bevoegdheid van de kantonrechters om kennis te nemen van
burgerlijke zaken is voor het laatst in 1983 verhoogd van f 3 000
naar f 5 000; tegelijkertijd werd de appelgrens van f 1 500
naar f 2 500 gebracht (Wet van 20 april 1983, Stb. 182; in werking
getreden op 1 augustus 1983). Daarvoor had de laatste verhoging van deze competentiegrens
in 1977 plaatsgevonden van f 1 500 naar f 3 000, terwijl
tegelijkertijd de appelgrens van f 500 op f 1 500 was gebracht
(Wet van 19 oktober 1977, Stb. 578; in werking getreden op 1 januari 1978).In artikel 2.1.2 van het wetsvoorstel Tweede fase herziening rechterlijke
organisatie (kamerstukken II 1995/96, 24 651, nr. 2, blz. 30) was reeds
voorgesteld de huidige competentiegrens tussen kantongerechten en rechtbanken
in burgerlijke zaken te verhogen van f 5 000 naar f 10 000
om zo de financiële grens aan te passen aan de eisen van deze tijd. In
het verslag is naar aanleiding hiervan gevraagd of het niet mogelijk is de
verplichte procesvertegenwoordiging uitsluitend te binden aan een bepaalde
financiële grens in plaats van de combinatie van bedrag- en aardvorderingen,
of de grens niet verhoogd zou moeten worden naar f 25 000, alsmede
of het niet wenselijk zou zijn de financiële grens eveneens te hanteren
bij vorderingen met betrekking tot het terrein van het arbeidsrecht. Tevens
is gevraagd hierbij de beoogde uitbreiding van de balie te betrekken
(kamerstukken II 1996/97, 24 651, nr. 6, blz. 52). In het navolgende
zal ik op deze vragen terugkomen naar aanleiding van de aanbevelingen van
de Commissie Van Delden.In juli 1997 heeft de Commissie Van Delden haar advies «Gericht
verplicht» uitgebracht. Naar de mening van de commissie is de praktijk
gediend bij een eenvoudige vuistregel om al dan niet procesvertegenwoordiging
verplicht te stellen. Bij civiele procedures in eerste aanleg zou daarom een
financiële bovengrens moeten worden gehanteerd die direct of indirect
op geld waardeerbaar is. Een financiële grens is immers makkelijker te
hanteren en voor de burgers beter herkenbaar dan een onderscheid naar zaak.Op basis van de beschikbare kwantitatieve gegevens zou volgens de commissie
als competentiegrens een bedrag van f 25 000 aannemelijk zijn. Aan
de andere kant stelt zij vast dat niet te voorspellen is hoe een dergelijke
verhoging het procesgedrag van partijen zal beïnvloeden. Bovendien zou
een verhoging van de competentiegrens van f 5 000 naar f 25 000
een dusdanige verschuiving in het zaaksaanbod van rechtbanken naar kantongerechten
betekenen dat dit binnen de rechterlijke organisatie tot personele knelpunten
zou kunnen leiden.De commissie beveelt daarom aan om op korte termijn de grens beneden welke
partijen in persoon kunnen procederen te verhogen naar f 10 000
en adviseert verder binnen een tijdspanne van enkele jaren een gefaseerde
verhoging naar f 25 000 te realiseren. Volgens de commissie heeft
een dergelijke gefaseerde aanpak als voordeel dat onderzocht kan worden of
en zo ja, hoe het procesgedrag van partijen verandert, zodat onbedoelde effecten
van het loslaten van de verplichte procesvertegenwoordiging in kaart kunnen
worden gebracht. Tevens ziet de commissie als voordeel dat de rechterlijke
organisatie voldoende tijd krijgt op verschuivingen in het zaaksaanbod in
te spelen.Verder beveelt de commissie aan in zaken op het terrein van het arbeidsrecht
waarbij het financiële belang het bedrag van f 25 000 te boven
gaat (hetgeen bij ontslag veelal het geval is) procesvertegenwoordiging verplicht
te stellen. De commissie is van mening dat de belangen die doorgaans bij deze
zaken in het geding zijn en de complexiteit van het arbeidsrecht verplichte
procesvertegenwoordiging rechtvaardigen. Wel tekent de commissie hierbij aan
dat pas tot een dergelijke invoering van verplichte procesvertegenwoordiging
kan worden overgegaan nadat is gebleken dat toetreding tot de balie door de
deskundige rechtsbijstandverleners op het terrein van het arbeidsrecht een
reële optie is.In reactie op het rapport heb ik de wenselijkheid van een spoedige verhoging
van de competentiegrens naar f 10 000 onderschreven en aangekondigd
wetgeving daartoe voor te bereiden. Op basis van de ervaringen in de praktijk
kan na zorgvuldig onderzoek naar de gevolgen van deze verhoging worden bezien
of een verdere gefaseerde verhoging van de grens van de bevoegdheid van de
kantonrechters naar f 25 000 gewenst is.Opmerking verdient in dit kader dat de Commissie Van Delden geen reden
ziet om alleen een financiële grens te hanteren als afbakening van de
competentie van kantongerechten en rechtbanken. Ten aanzien van zaken met
betrekking tot de huur van woon- of bedrijfsruimte en huurkoop waar thans
geen verplichte procesvertegenwoordiging geldt, ziet de commissie geen aanleiding
deze verplichting aan te bevelen (ook niet indien het beloop van een vordering
het bedrag van de financiële grens te boven gaat). Ik zie met de Commissie
geen aanleiding om over te gaan tot invoering van louter een financiële
grens als afbakening van de competentie van de kantonrechter.Op dit moment wil ik overigens nog niet overgaan tot invoering van een
financiële grens in zaken op het terrein van het arbeidsrecht. Zoals
ook door de Commissie Van Delden ter zake is opgemerkt, verdient
het in ieder geval de voorkeur deze uitbreiding van verplichte procesvertegenwoordiging
pas plaats te laten vinden, nadat is vastgesteld dat de advocatuur voor de
deskundige rechtsbijstandverleners op dit terrein (in het bijzonder medewerkers
van de rechtskundige diensten van de vakbonden) daadwerkelijk voldoende toegankelijk
is gebleken. Tevens wil ik nader bezien of het invoeren van een financiële
grens ook in arbeidszaken niet op bijzondere problemen stuit.Uit een onderzoek van het WODC (C. van der Werff m.m.v. B.J.W. Doctor-Schamhardt,
Hoger beroep en de integratie, WODC-reeks Onderzoek en beleid, nr. 143, Arnhem
1995) is gebleken dat zaken betreffende een geldvordering tussen f 5 000
en f 10 000 doorgaans relatief eenvoudige zaken zijn. Dit valt af
te leiden uit het feit dat zaken uit deze categorie, vergeleken met de zaken
over een hogere geldvordering, gemiddeld sneller worden afgedaan, vaker door
een enkelvoudige kamer worden beslist, vaker een verstekzaak betreffen en
bovendien dat daarin in minder gevallen een tussenvonnis wordt uitgesproken
en bijzondere proceshandelingen worden verricht. Tevens blijken er minder
conclusies te worden gewisseld.Vooruitlopend op de herziening van Boek 1 van het Wetboek van Burgerlijke
Rechtsvordering acht ik het daarom noodzakelijk reeds nu, los van de uiteindelijke
afwegingen rond de bundeling van kantongerechten en rechtbanken, de verhoging
van de competentiegrens naar f 10 000 door te voeren, vooral met
het oog op de door mij voorgestane geschillenbeslechting op maat. Door de
competentiegrens te verhogen komt de laagdrempelige voorziening van de huidige
kantonrechtspraak in hogere mate dan thans voor de burger beschikbaar.Tevens wordt in onderhavig wetsvoorstel voorgesteld de appelgrens te verhogen
van f 2 500 naar f 3 500.In het verleden (1977 en 1983) zijn de competentie- en de appelgrens steeds
tegelijkertijd verhoogd als gevolg van de voortgaande geldontwaarding. Door
de geldontwaarding is het, zoals bekend, gewenst de grensbedragen van tijd
tot tijd bij te trekken. Daarbij is van belang dat de nieuwe bedragen een
aantal jaren moeten kunnen worden gehanteerd om te voorkomen dat er te vaak
wijzigingen en verschuivingen optreden.In het hierboven genoemde wetsvoorstel Tweede fase herziening rechterlijke
organisatie is voorgesteld de competentiegrens te verhogen van f 5 000
naar f 10 000 en de appelgrens van f 2 500 naar f 5 000
(kamerstukken II 1995/96, 24 651, nr. 2, blz. 30, artikel 2.1.2, respectievelijk
blz. 68, artikel 332 NRv). Sinds 1977 is de verhouding tussen competentiegrens
en appelgrens steeds 2 op 1 geweest. Daarbij past dat in geval van een verhoging
van de competentiegrens van f 5 000 naar f 10 000, zoals
in het onderhavige wetsvoorstel gebeurt, de appelgrens wordt verhoogd van
f 2 500 naar f 5 000. Dit zou inhouden dat alle huidige
kantongerechtszaken worden uitgesloten van hoger beroep.Ik zie na heroverweging geen aanleiding de appelgrens naar f 5 000
te verhogen en geef de voorkeur aan een verhoging naar f 3 500.
Gelet op de waardedaling van de gulden in de periode van 1983–1997 (een
waardedaling van ongeveer 15% gemeten aan de hand van de prijsindexcijfers
van de gezinsconsumptie in die periode) zou voor de appelgrens het geïndexeerde
bedrag f 3 318.97 worden. Door verhoging van de appelgrens naar
f 3 500 wordt niet alleen meer aangesloten bij de uitkomst van de
geldontwaarding in de periode van 1983 tot 1997, maar ook worden daardoor
niet alle huidige kantongerechtszaken meer uitgesloten van hoger beroep. Bovendien
wordt op deze wijze tevens tegemoet gekomen aan de door de Hoge Raad en de
Tweede Kamer geuite zorg dat de werklast van de Hoge Raad erg zou worden vergroot
door een verhoging van de appelgrens naar f 5 000 (kamerstukken
II 1996/97, 24 651, nr. 6, blz. 26, 36 en 55). Wel acht ik het wenselijk
dat in het hierboven aangekondigde onderzoek naar de gevolgen van de verhoging
van de competentiegrens naar f 10 000 met het oog op een eventueel
gefaseerde verhoging naar f 25 000 tevens wordt onderzocht of het
wenselijk dan wel noodzakelijk is ook de appelgrens op te trekken.De verhoging van de appelgrens naar f 3 500 betreft, zo blijkt
uit bovengenoemd WODC-onderzoek, ongeveer 130 appelzaken. In geval de appelgrens
zou worden verhoogd naar f 5 000 zou dit overigens 400 appelzaken
betreffen. In die gevallen waarin in de nieuwe opzet geen hoger beroep meer
kan worden ingesteld, kan tegen het vonnis in eerste aanleg rechtstreeks beroep
in cassatie worden ingesteld. Het is moeilijk op dit moment in te schatten
in hoeverre de verhoging van de appelgrens naar f 3 500 de werklast
van de Hoge Raad zal verzwaren. Bedacht zij echter dat in deze gevallen de
cassatiegronden beperkt zijn in artikel 100 van de Wet op de rechterlijke
organisatie alsmede dat cassatieberoepen in civiele zaken slechts kunnen worden
ingesteld door tussenkomst van een advocaat die gevestigd is in het arrondissement
's-Gravenhage. Daarom verwacht ik dat de vergroting van de werklast van de
Hoge Raad uiterst beperkt zal zijn.Met betrekking tot het genoemde wetsvoorstel Tweede fase herziening rechterlijke
organisatie verdient opmerking dat dit een groot aantal waardevolle voorstellen
bevat die onafhankelijk van een herziening van de rechterlijke organisatie
kunnen worden doorgevoerd, hetgeen nog zal gebeuren. De aanpassing van de
competentie- en appelgrens staat daar los van en kan onafhankelijk van die
voorstellen worden behandeld. PERSONELE, ORGANISATORISCHE EN FINANCIËLE GEVOLGENVerhoging van de grens beneden welke partijen in civiele zaken in persoon
kunnen procederen van f 5 000 naar f 10 000 leidt, zo
blijkt uit bovengenoemd onderzoek van het WODC, tot een verschuiving van (landelijk)
naar schatting 6 600 zaken, waarvan er ongeveer 5 200 in een eindvonnis
zullen resulteren.Gelet op het feit dat voorts uit dit WODC-onderzoek is gebleken dat zaken
betreffende een geldvordering tussen f 5 000 en f 10 000
doorgaans relatief eenvoudige zaken zijn, kan worden aangenomen dat in elk
geval geen sprake zal zijn van extra kosten als gevolg van de voorgestelde
verhoging. Mede gegeven het feit dat er hier sprake is van een verschuiving
van taken, kan er derhalve van worden uitgegaan dat de voorgestelde verhoging
(budgettair) neutraal uitwerkt voor de omvang van de formaties in de arrondissementen.Bij verschuiving van de geschatte aantallen zaken zal bij de kantongerechten
een werklasttoename optreden van 18 FTE's rechterlijke macht en 29 FTE's ondersteuning
(gemiddeld per kantongerecht respectievelijk 0,3 en 0,5 FTE). De rechtbanken
zullen een werklastafname ondergaan van een omvang in dezelfde orde van grootte.
Bij de middelenverdeling binnen de arrondissementen zal met deze geschatte
cijfers rekening gehouden worden. Zodra de – werkelijke – realisatiecijfers
bekend zijn en deze eventueel een ander beeld geven, zal de middelenverdeling
navenant worden aangepast. Indien uit de realisatiecijfers een eventuele absolute
toename van het aantal zaken blijkt ten gevolge van de competentiegrenswijziging,
zal de middelentoewijzing aan de arrondissementen opnieuw worden bezien.Tevens kan ervan worden uitgegaan dat de voorgestelde verhoging geen invloed
zal hebben op de kosten van gefinancierde rechtshulp, omdat voor de zaken
tussen f 5 000 en f 10 000 dan weliswaar de verplichting
om een procureur in te schakelen vervalt, maar niet het recht
van de daarvoor in aanmerking komende burgers op toevoeging van een advocaat
die als gemachtigde optreedt.De verhoging van de appelgrens in civiele zaken van f 2 500
naar f 3 500 heeft gevolgen voor de rechtbanken en de Hoge Raad.
Ongeveer 130 appelzaken betreffen een financieel belang tussen de f 2 500
en f 3 500. Bij de rechtbanken zullen de appels van kantongerechten
landelijk gezien daarmee afnemen. Daaraan is een werklast verbonden van circa
1 FTE rechterlijke macht en 1 FTE ondersteuning. De rechtzoekenden van de
categorie die niet meer in hoger beroep kan, kunnen hun recht rechtstreeks
bij de Hoge Raad zoeken. Verwacht wordt dat van de 130 zaken er nog ongeveer
15 zaken naar de Hoge Raad zullen verschuiven. Dat geeft de Hoge Raad een
extra werklast van ongeveer 0,1 FTE zowel rechtsgeleerd als ondersteunend
personeel. ARTIKELEN Artikelen I tot en met VDe artikelen I tot en met V bevatten de noodzakelijke aanpassingen van
de competentie- en appellabiliteitsgrens.Volstaan is met het verhogen van de bedragen. Niet is overgegaan tot het
tevens codificeren van de rechtspraak ter zake. Dit zal bij een andere gelegenheid
gebeuren. Het spreekt voor zich dat de huidige jurisprudentie van toepassing
blijft. Artikel VI (Overgangsrecht)Artikel VI geeft uitsluitsel over de vraag welk procesrecht van toepassing
is op de zaken die al aanhangig zijn bij de rechtbank en die bij het in werking
treden van deze wet onder de competentie van de kantonrechter komen te vallen.
Om deze reeds in gang gezette procedures niet onnodig te compliceren is gekozen
voor eerbiedigende werking. Dit betekent dat op die zaken het oude procesrecht
van toepassing blijft zowel in eerste aanleg als in verdere instantie. Artikel VII (Inwerkingtreding)De datum van inwerkingtreding zal bij koninklijk besluit worden geregeld.
Op deze wijze kan een datum worden gekozen die de rechtspraktijk (rechterlijke
macht, advocatuur alsmede overige juridische bijstandsverleners) voldoende
tijd geeft om op verschuivingen in het zaaksaanbod in te spelen.De Minister van Justitie,W. Sorgdrager 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25881-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl