Arbeidsvoorzieningsbeleid; Brief minister met het kabinetsstandpunt n.a.v. het rapport van de Commissie Evaluatie Arbeidsvoorzieningswet
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 21477, nr. 52

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

11-04-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1994-1995

21477 nr. 52

04-04-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamKABINETSSTANDPUNT EVALUATIE ARBEIDSVOORZIENINGSWET 1. Inleiding2. Taak en positie van de publieke arbeidsvoorziening 2.1. Het oordeel van de commissie2.2. Reactie van het kabinet3. Relatie tussen parlement, minister SZW en de Arbeidsvoorzieningsorganisatie 3.1. Het oordeel van de commissie3.2. Reactie van het kabinet4. Bestuurlijke en organisatorische inrichting 4.1. Het oordeel van de commissie4.2. Reactie van het kabinet5. Financieringswijze en financieel beheer 5.1. Het oordeel van de commissie5.2. Reactie van het kabinet6. Regionale gebiedsindeling 6.1. Het oordeel van de commissie6.2. Reactie van het kabinet7. Relatie arbeidsvoorziening en uitvoering sociale zekerheid 7.1. Het oordeel van de commissie7.2. Reactie van het kabinet8. Scholingstaak Arbeidsvoorziening 8.1. Het oordeel van de commissie8.2. Reactie van het kabinet9. Kwaliteit van de gegevens 9.1. Het oordeel van de commissie9.2. Reactie van het kabinet10. Toezicht 10.1. Het oordeel van de commissie10.2. Reactie van het kabinet
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 21477Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 48 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
21 477Arbeidsvoorzieningsbeleidnr. 52BRIEF VAN DE MINISTER VAN SOCIALE ZAKEN EN WERKGELEGENHEIDAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 4 april 1995Hierbij doe ik u het kabinetsstandpunt toekomen naar aanleiding van
het rapport van de Commissie Evaluatie Arbeidsvoorzieningswet.De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,A. P. W. Melkert KABINETSSTANDPUNT EVALUATIE ARBEIDSVOORZIENINGSWET 1. InleidingArtikel 121 van de Arbeidsvoorzieningswet schrijft voor dat de minister
van Sociale Zaken en Werkgelegenheid vier jaar na de inwerkingtreding van
deze wet een verslag zendt aan de Staten-Generaal over de doeltreffendheid
en de effecten van deze wet in de praktijk. Daartoe is in juli 1994 een Commissie
Evaluatie Arbeidsvoorzieningswet geïnstalleerd onder leiding van de heer
C.P. van Dijk. Bij brief van 9 maart 1995 heb ik u het rapport van de commissie
toegezonden. Bijgaand bied ik u aan het kabinetsstandpunt naar aanleiding
van de bevindingen van de commissie. Het rapport van de commissie en dit kabinetsstandpunt
vormen samen het verslag zoals bedoeld in de wet.Het kabinet heeft waardering voor de analyse zoals de Evaluatiecommissie
die heeft gepresenteerd. De commissie heeft enerzijds duidelijk gemaakt dat
de in 1991 ingevoerde nieuwe structuur, in vergelijking tot de voordien bestaande
situatie, tot een aantal verbeteringen heeft geleid. Positieve ontwikkelingen
blijken zich te hebben voorgedaan in de vorm van een betere afstemming op
de regionale arbeidsmarktomstandigheden als gevolg van de decentralisatie,
verbetering van het imago van Arbeidsvoorziening bij ondernemers, de ontwikkeling
van succesvolle initiatieven door een groot aantal RBA's en het afsluiten
van talrijke convenanten met sectoren, zoals in de zorgsector. In vergelijking
tot de situatie vóór de tripartisering zijn dit winstpunten.Anderzijds heeft de commissie de vinger gelegd op een aantal zwakke punten
in de structuur en werkwijze van de huidige Arbeidsvoorzieningsorganisatie.
Het kabinet spitst navolgende reactie toe op de belangrijkste knelpunten die
de commissie heeft gesignaleerd. Deze bevestigen dat een wijziging van de
Arbeidsvoorzieningswet dringend geboden is. De huidige structuur plaatst alle
betrokkenen (bestuursgeledingen, minister en parlement) voor te grote problemen.De aanbevelingen van de commissie sluiten goed aan bij de hoofdpunten
van de partijenovereenkomst die op 22 december 1994 is gesloten met sociale
partners. Uit die overeenkomst sprak reeds het bewustzijn bij de betrokken
partijen dat belangrijke wijzigingen noodzakelijk zijn. De conclusies van
de Evaluatiecommissie bieden nu gelegenheid tot verdere invulling en overweging.Onderstaand wordt, aan de hand van de voornaamste bevindingen en de aanbevelingen
van de commissie, in hoofdlijnen aangegeven in welke richting het kabinet
de inrichting van de publieke arbeidsvoorziening wil wijzigen.Zoals de Tweede Kamer onlangs bij brief is gemeld, streeft het kabinet
ernaar een voorstel tot wijziging van de Arbeidsvoorzieningswet tijdig voor
het zomerreces bij de Kamer in te dienen, zodat de parlementaire behandeling
op een zodanig moment kan plaatsvinden dat de herziene wet per 1 januari 1996
in werking kan treden. 2. Taak en positie van de publieke arbeidsvoorziening 2.1. Het oordeel van de commissieDe commissie is van oordeel dat het arbeidsvoorzieningsbeleid zich in
veel mindere mate dient te richten op een zo groot mogelijk aantal plaatsingen,
waarvan niet duidelijk is welke meerwaarde Arbeidsvoorziening daarbij heeft,
temeer daar de ruimte voor verdere vergroting van de doelmatigheid van de
arbeidsmarkt zeer beperkt wordt geacht. Anderzijds is volgens
de commissie gebleken dat de publieke arbeidsvoorziening een duidelijk aantoonbare
meerwaarde kan hebben, indien zij een beleid voert dat sterk is gericht op
verbetering van de plaatsingskansen van moeilijk plaatsbare groepen op de
arbeidsmarkt (de rechtvaardigheidsdoelstelling). Dit komt neer op een selectieve
inzet van instrumenten die bewezen hebben voor moeilijk plaatsbare groepen
kansvergrotend te zijn. 2.2. Reactie van het kabinetHet kabinet kan deze aanbevelingen in hoofdzaak onderschrijven. In het
voorstel van wet tot wijziging van de Arbeidsvoorzieningswet zal de algemene
taakomschrijving van de Arbeidsvoorzieningsorganisatie dienovereenkomstig
worden aangepast, in die zin dat de primaire gerichtheid op de arbeidstoeleiding
en bemiddeling van moeilijk plaatsbare werklozen daarin expliciet tot uitdrukking
komt. Concreet betekent dit, dat Arbeidsvoorziening haar dienstverlenende
inspanningen bij voorrang richt op werkloze werkzoekenden die op enige of
ruime afstand van de arbeidsmarkt staan en daardoor moeilijk bemiddelbaar
of kansarm zijn. Juist deze groepen zijn op de dienstverlening van Arbeidsvoorziening
aangewezen.De voorgestelde toespitsing op deze kerntaak laat onverlet dat de
positie van de openbare arbeidsvoorziening, zoals die ook in internationale
verplichtingen is omlijnd, meebrengt dat ook nog andere taken moeten worden
vervuld. Alle landen, waaronder Nederland, die ILO-verdrag nr. 88 hebben ondertekend,
hebben het daarin vastliggende uitgangspunt onderschreven dat de publieke
arbeidsvoorziening algemeen toegankelijk dient te zijn, alsmede tweezijdig
werkzaam (gericht op werkzoekenden en werkgevers). Inherent hieraan is een
zo volledig mogelijke registratie van werkzoekenden en vacatures, op grond
waarvan het de functie van de openbare arbeidsvoorziening is arbeidsaanbod
te bemiddelen voor moeilijk vervulbare vacatures, alsmede om een werkgever
die personeel zoekt, te motiveren voor het in dienst nemen van bij het arbeidsbureau
ingeschreven werkzoekenden, die over de gevraagde kwalificaties beschikken.
Wanneer het kandidaten betreft die niet tot de moeilijk plaatsbaren of kansarmen
behoren, is het profijtbeginsel van toepassing (door het in rekening brengen
van marktconforme tarieven) voor zover het om diensten gaat die uitgaan boven
het basispakket. Zo wordt mede tot uitdrukking gebracht dat de met publieke
middelen bekostigde arbeidsvoorziening zich primair dient te richten (en dus
ook moet worden afgerekend) op het helpen van moeilijk plaatsbaren en kansarmen. Sommige van de huidige taken van Arbeidsvoorziening kunnen tot een ongewenste
vermenging van functies leiden, bijvoorbeeld daar waar Arbeidsvoorziening,
zoals bij scholing, tegelijk zelf taken uitvoert en tevens derden dient aan
te sturen of coördineren. Zo'n vermenging moet in het algemeen worden
vermeden. Wel onderkent het kabinet de noodzaak van een zekere procescoördinatie door Arbeidsvoorziening waar het de arbeidstoeleiding naar de reguliere
arbeidsmarkt van uitkeringsgerechtigde werklozen betreft.Deze procescoördinatie kan het beste gestalte krijgen wanneer de
organisaties die zich grotendeels tot dezelfde cliëntengroepen richten
(arbeidsbureaus, bedrijfsverenigingen en gemeentelijke sociale diensten) hun
dienstverlening vanachter één loketaanbieden. Wanneer
deze organisaties zo hun «frontoffice»-functies combineren, is
een goede basisvoorwaarde geschapen voor afstemming van de achterliggende
werkprocessen (de «backoffice»-functies). Met andere woorden:
een gezamenlijke «intake» dient samen te gaan met afspraken over
wie in welke fase de begeleiding verzorgt en wie welke instrumenten
voor specifieke doelgroepen inzet. In paragraaf 7 wordt nader ingegaan op
de relatie met de uitvoering van de sociale zekerheid.Met betrekking tot de uitbesteding van werkzaamheden door de
Arbeidsvoorzieningsorganisatie en de samenwerking met andere intermediairs
op de arbeidsmarkt, zoals bijvoorbeeld uitzendbureaus, is het kabinet van
oordeel dat steeds zal moeten worden afgewogen wat arbeidsbureaus in eigen
beheer zouden moeten uitvoeren en wat beter en goedkoper door de markt kan
gebeuren. Een periodieke doorlichting van de uitvoering van de dienstverlening
op dit aspect dient een vast onderdeel te worden van de bedrijfsvoering, om
te bereiken dat optimaal gebruik wordt gemaakt van bestaande marktkanalen
en producenten van diensten. Het beginsel van doelmatigheid dient hier leidend
te zijn. Binnen deze uitgangspunten ligt het in de rede dat de statutaire
vervlechting tussen Arbeidsvoorziening en Start zal worden herzien. Dit laat
echter onverlet dat het gebleken voordeel van een strategische alliantie met
Start, gezien de complementariteit van activiteiten, zoveel mogelijk wordt
behouden en waar mogelijk versterkt. Samenwerking met andere uitzendbureaus
en overige intermediairs blijft vanzelfsprekend mogelijk. 3. Relatie tussen parlement, minister SZW en de Arbeidsvoorzieningsorganisatie 3.1. Het oordeel van de commissieDe commissie constateert dat de tripartite structuur zoals die door de
wetgever en de praktijk nader is ingevuld, niet bevorderlijk is geweest voor
een heldere afbakening van verantwoordelijkheden en bevoegdheden tussen (het
centraal bestuur van) de Arbeidsvoorzieningsorganisatie, de minister van SZW
en het parlement. De uitoefening van de functies van de minister als medewetgever,
financier en toezichthouder strookte in de beleving van sociale partners niet
met de bestuurlijke gelijkwaardigheid. Door de onheldere scheiding van de
verschillende functies van de minister, had de Tweede Kamer volgens de commissie
het gevoel nauwelijks invloed te kunnen uitoefenen op het arbeidsvoorzieningsbeleid. 3.2. Reactie van het kabinetHet kabinet kan de bevindingen van de commissie aangaande de rol van de
overheid onderschrijven. Uitgangspunt voor de door het kabinet uit te werken
voorstellen is een heldere scheiding tussen de verschillende verantwoordelijkheden van de minister van SZW aan de ene kant, en die van het centraal bestuur
(als bestuurder van de organisatie) aan de andere kant. In lijn met die onderscheiden
verantwoordelijkheden, dient de minister te worden toegerust met duidelijker
bevoegdheden. Deze bevoegdheden zullen ook de aanspreekbaarheid van de minister
ten overstaan van het parlement beter waarborgen.Tegen deze achtergrond stelt het kabinet op hoofdlijnen de volgende constructie
voor. De overheid maakt in de toekomst geen deel meer uit van het centraal
bestuur. De minister van SZW behoudt zijn verantwoordelijkheid voor het arbeidsvoorzieningsbeleid.
Hij kan deze verantwoordelijkheid echter niet langer mede gestalte geven door
een inbreng in het bestuur. Hij dient daarom over voldoende bevoegdheden te
beschikken om, vanuit zijn verantwoordelijkheid, randvoorwaarden te scheppen
voor een effectief functionerende publieke arbeidsvoorziening. Deze randvoorwaarden zijn deels financieel en deels beleidsmatig van aard.
Zij omlijnen welke middelen voor welke doeleinden en prestaties beschikbaar
worden gesteld en vormen tezamen het kader van prioriteiten dat
de minister van SZW hanteert bij de beoordeling van het jaarlijkse beleidsplan
en de begroting van Arbeidsvoorziening en van waaruit hij inhoud geeft aan
zijn bevoegdheid om beleidsplan en begroting goed te keuren. De criteria voor
deze beoordeling zijn gegeven in de wettelijk geformuleerde doelstelling van
de publieke arbeidsvoorziening en ze zouden bijvoorbeeld kunnen worden uitgewerkt
in de vorm van prestatienormen per doelgroep. Het ligt voor de hand dat genoemd
kader gelijktijdig met de behandeling van de ontwerp-begroting van SZW in
de ministerraad (mede tegen de achtergrond van de jaarrekening van Arbeidsvoorziening
over het voorafgaande jaar) wordt vastgesteld als vertrekpunt voor het overleg
van de minister met het centraal bestuur over het beleid voor het komende
jaar.De gang van zaken rond de plannings- en begrotingscyclus ziet
er verder als volgt uit. Het centraal bestuur legt jaarlijks aan de minister
van SZW in ontwerp een beleidsplan en een begroting voor, die zijn opgebouwd
uit regionale plannen en begrotingen (concepten). Aan de hand hiervan vindt
overleg tussen centraal bestuur en minister plaats. Na eventuele bijstelling
keurt de minister beleidsplan en begroting goed en worden deze ter kennis
gebracht van de Tweede Kamer. Bij genoemde goedkeuring toetst de minister
of een optimale uitvoering van de doelstelling van Arbeidsvoorziening voldoende
verzekerd is. Mede met het oog op de goedkeuring voert de minister van SZW
ten minste halfjaarlijks overleg met het centraal bestuur om de voortgang
van het beleid en nieuwe ontwikkelingen te bespreken. Na afloop van het boekjaar
legt het centraal bestuur vervolgens rekening en verantwoording af op grond
van een jaarrekening en een jaarverslag, die ter goedkeuring aan de minister
worden voorgelegd. Deze zendt de jaarrekening, het jaarverslag en zijn oordeel
ter kennisneming aan de Tweede Kamer.Op deze wijze kan er naar het oordeel van het kabinet een betere balans
worden bereikt tussen zeggenschap en verantwoordelijkheid. 4. Bestuurlijke en organisatorische inrichting 4.1. Het oordeel van de commissieDe Evaluatiecommissie constateert dat het functioneren van het Centraal
Bestuur voor de Arbeidsvoorziening (CBA) ernstig is belemmerd door een gebrek
aan bestuurskracht en besluitvaardigheid («uitstelcultuur»). Waar
de wetgever de verwachting had dat de drie bestuursgeledingen tot consensus
zouden komen, is volgens de commissie gebleken dat bestuurders zich vooral
zijn gaan manifesteren als vertegenwoordigers van het deelbelang van hun organisatie,
resp. hun departement. Een belangrijk onderwerp van conflict is het uitgangspunt
van de bestuurlijke gelijkwaardigheid van de geledingen geweest.Deze gang van zaken is ten koste gegaan van de doeltreffende aansturing
van de organisatie en van de ontwikkeling van een gezamenlijk gedragen beleidsvisie.
Als oorzaak wijst de commissie in het bijzonder op de gekozen bestuursconstructie.
Niet de grondgedachte van de tripartite structuur vormde volgens de commissie
het probleem, maar de invulling die door de drie geledingen aan het tripartite
model is gegeven.Ook is geen uitvoering gegeven aan de in de wet opgenomen mogelijkheid
dat de financiering van de Arbeidsvoorzieningsorganisatie zich tot de drie
geledingen zou verbreden en dat sociale partners hun eigen beleid, zoals neergelegd
in CAO's, in het CBA zouden inbrengen ter verknoping met het arbeidsvoorzieningsbeleid.
Daarmee is een belangrijk deel van de mogelijke meerwaarde van het tripartite
model niet gerealiseerd. Aan de kant van de Regionale Besturen voor de Arbeidsvoorziening (RBA's)
is, als uitvloeisel van het gebrek aan centrale aansturing, het decentralisatiebeginsel
naar het oordeel van de commissie te ver doorgeschoten. RBA's hebben echter
van de eigen speelruimte, die dus nog groter bleek dan de wetgever beoogde,
dooreengenomen positief gebruik weten te maken. De decentralisatie heeft de
afstemming van het beleid op de regionale omstandigheden volgens de commissie
aantoonbaar gestimuleerd. Zij acht de ontplooiing van diverse regionale initiatieven
zeker waardevol. Tegelijk wijst de commissie ook met nadruk op de keerzijde,
zoals het ontbreken van een landelijke samenhang in het beleid en van een
herkenbare eenheid in de presentatie naar buiten toe en ondoelmatigheid in
de besteding van middelen.Ter oplossing van de gesignaleerde knelpunten doet de commissie een aantal
aanbevelingen, die ingrijpend zijn. Samengevat komen zij erop neer dat, met
behoud van het tripartite kader, wordt gekozen voor een centraal bestuur waarvan
de leden een grotere afstand en onafhankelijkheid hebben ten opzichte van
de overheid, respectievelijk de werkgevers- en werknemersorganisaties. 4.2. Reactie van het kabinetHet kabinet realiseert zich dat de kritiek mede de overheid treft, niet
alleen als bestuursgeleding, maar ook als toezichthouder en financier. De
bevindingen van de commissie maken het naar de mening van het kabinet onvermijdelijk
dat de bestaande structuren en verhoudingen belangrijke aanpassingen ondergaan. Het zelfstandig opereren van het centraal bestuur zal daarbij
moeten worden verzekerd. Daarnaast zullen ook de samenhang in de organisatie
en de eenheid van opereren moeten worden versterkt. Het beter met elkaar verbinden
van de centrale en regionale onderdelen van de organisatie, alsmede een zuiverder
relatie tot de overheid en een professioneler besturing van de organisatie,
zijn naar de opvatting van het kabinet essentieel om de gesignaleerde knelpunten
tot een oplossing te brengen.Deze analyse brengt het kabinet ertoe een structuur voor te stellen waarin het centrale bestuur meer op afstand gaat functioneren en waarin de
algemene directie wordt gemandateerd tot het leiding geven aan de organisatie,
zowel voor wat de beleidsmatige als de beheersmatige aansturing betreft. In
deze rolverdeling krijgt het centrale bestuur «nieuwe stijl» binnen
Arbeidsvoorziening dus meer de positie van eindverantwoordelijke; het draagt
zorg voor de vaststelling en goedkeuring van de ontwerpen van jaarplan en
begroting voordat deze aan de minister worden voorgelegd, en van jaarrekening
en jaarverslag. In deze constructie is het centrale bestuur het aangewezen
orgaan om het overleg met de minister te voeren.Het centrale bestuur ziet toe op het beleid en het functioneren van de
Arbeidsvoorzieningsorganisatie, zoals deze onder de dagelijkse leiding
van de algemene directie op basis van haar mandaatgestalte krijgen.
Belangrijke besluiten die de algemene directie heeft voorbereid, zijn aan
de goedkeuring van het centrale bestuur onderworpen. Aldus kan er een heldere
verdeling van verantwoordelijkheden tussen centraal bestuur en algemene directie
tot stand worden gebracht. Ten aanzien van de dagelijkse besturing van de
organisatie kan zodoende bovendien het streven naar professionaliteit voldoende ruimte krijgen, terwijl het centrale bestuur is vrijgemaakt
van de belasting met kwesties van management.Aangaande de samenstelling van het centrale bestuur dient te
worden gezocht naar een evenwicht tussen deskundigheid en maatschappelijke
betrokkenheid. Het kabinet deelt de mening van de commissie dat het voor een
goed functionerend bestuur noodzakelijk is dat dit het vertrouwen geniet van
de betrokken partijen (werkgevers, werknemers) en de overheid. Dit kan moeilijk
anders worden bereikt dan door elk van hen het recht te geven een deel van
de bestuursleden (bijv. drie) voor benoeming voor te dragen. Het kabinet is
van oordeel dat het gewenst is het voordrachtsrecht te handhaven met inachtneming
van de voorwaarden waaronder voldoende afstand kan worden bewaard tot deelbelangen.
Hiervoor is het allereerst nodig dat de wet expliciet bepaalt dat bestuursleden
stemmen zonder last en dat zij steeds het belang van de openbare arbeidsvoorziening
dienen. In de procedure die uitmondt in benoeming van de bestuursleden bij
Koninklijk besluit, kan dit worden getoetst. Een en ander sluit vanzelfsprekend
niet uit dat de bestuursleden in algemene zin voeling houden met de opvattingen
die leven bij de organisatie die hen heeft voorgedragen. Met het in werking
treden van de herziene wet zal op deze wijze een nieuw bestuur moeten worden
geformeerd.Aan het hoofd van het centrale bestuur staat een eveneens bij Koninklijk
besluit benoemde voorzitter die, evenals een tweetal bestuursleden, wordt
voorgedragen door de minister van SZW.Het kabinet acht het verder gewenst dat er een duidelijkebetrokkenheid
van de RBA's bij het centraal bestuur ontstaat. Een van de vormen waarmee
dit kan worden bereikt is om uit de kring van de gezamenlijke RBA's een tweetal
adviserende leden aan het centraal bestuur toe te voegen. Ervaringen in de
regio kunnen zo op het centrale niveau doorklinken. Dit doet recht aan de
constatering van de commissie dat de kracht van de huidige organisatie toch
vooral is gelegen in de ontplooide regionale initiatieven.Wat betreft de omvang van het centrale bestuur merkt het kabinet
het volgende op. In de praktijk is de situatie ontstaan dat de leden en de
plaatsvervangende leden gezamenlijk aan de vergaderingen deelnemen. Dit leidt
tot een onbedoelde uitbreiding van de omvang en kosten van vergaderingen.
Het in stand houden van een volledig schaduwbestuur van plaatsvervangers is
onnodig. Volstaan kan worden met aanwijzing van een eerste en tweede plaatsvervangend
voorzitter en een quorum-bepaling.Samengevat zal het centraal bestuur bestaan uit negen leden,
waarvan er drie worden voorgedragen door de werkgeversorganisaties, drie door
de werknemersorganisaties en drie door de overheid (kroonleden), waaronder
een onafhankelijk voorzitter, alsmede twee adviserende leden uit de kring
van de gezamenlijke RBA's. Besluitvorming geschiedt bij meerderheid van stemmen.Ten aanzien van de regionale besturen gaat de voorkeur van
het kabinet uit naar handhaving van de bestaande tripartite structuur. Binnen
die structuur lijkt het zeer wel mogelijk voorwaarden in te bouwen voor een
voldoende mate van afstand ten opzichte van deelbelangen. Daartoe zou de wet,
evenals bij het centrale bestuur, moeten bepalen dat regionale bestuurders
zonder last opereren en dat zij het belang van de Arbeidsvoorziening als geheel
dienen. Door de bevoegdheid tot benoeming van de RBA's, die thans bij het
CBA ligt, in handen te geven van de minister van SZW, kan deze toetsen of
voldoende is verzekerd dat aan genoemde voorwaarden wordt voldaan.De geledingen van waaruit regionale bestuurders worden voorgedragen blijven
in hoofdzaak onveranderd (werkgevers- en werknemersorganisaties, gemeenten).
Wel zou er naar moeten worden gestreefd de voordracht voor de RBA-bestuursleden
in sterkere mate te doen plaatsvinden door werkgevers- en werknemersorganisaties
die in de betreffende regio representatief zijn. Aan dit uitgangspunt van
de bestaande wet zou meer inhoud kunnen worden gegeven. In de stadsprovincies
ligt het voor de hand, zoals ten aanzien van de provincie Rotterdam reeds
is voorgesteld, dat de provincie de plaats inneemt van de gemeenten.Met betrekking tot de omvang van de regionale besturen kan, evenals bij
het centrale bestuur, worden geconstateerd dat het, afgezien van de voorzitter,
niet nodig is plaatsvervangende leden te benoemen. Besluitvorming kan ook
hier geschieden bij meerderheid van stemmen.De eenheid in de bedrijfsvoering zal worden versterkt door
de algemene directie door het centrale bestuur te doen mandateren tot het
nemen van besluiten op dat vlak. Dit betekent dat de regionale directeuren
ten aanzien van aspecten van beheer en bedrijfsvoering rechtstreeks aanwijzingen
zullen ontvangen van de algemeen directeur en dat er daarbij tussen deze functionarissen
sprake zal zijn van een directe verantwoordingslijn. 5. Financieringswijze en financieel beheer 5.1. Het oordeel van de commissieDe commissie constateert dat het financiële beheer van Arbeidsvoorziening
tekort is geschoten. Het uitgavenniveau is niet tijdig aangepast aan lagere
inkomsten. De aanwezige financiële informatie is niet adequaat.Het financieringsmodel kan een belangrijk sturingsinstrument worden, maar
dan dienen er o.a. kostennormen en prestatie-indicatoren te worden ontwikkeld.
De huidige financieringswijze heeft te weinig sturend vermogen. De commissie
signaleert dit probleem, maar acht het, vanwege de ongeschiktheid van het
plaatsingsconcept als financieringsgrondslag en het gebrek aan een adequate
financiële administratie, op dit moment niet haalbaar te gaan sturen
op resultaten. 5.2. Reactie van het kabinetMet betrekking tot de financieringsstructuur streeft het kabinet naar meer differentiatie in de financiering van Arbeidsvoorziening, mede
om de sturende werking van de financiering te vergroten. Een eerste vorm van
differentiatie betreft de rijksbijdrage zelf. Daarin zal onderscheid worden
gemaakt tussen een basisbudget voor wettelijke taken en een budget dat wordt
toegerekend aan de te leveren prestaties. Daarnaast leidt spreiding over meer
financieringsbronnen tot een meer gedifferentieerde financiering en tot minder
afhankelijkheid van de rijksbijdrage. Daarom wil het kabinet een wettelijke
mogelijkheid handhaven om, naast de rijksbegroting, andere inkomstenbronnen
voor Arbeidsvoorziening aan te boren.Voor bemiddelingsactiviteiten die het basispakket overstijgen –
en die dus buiten de kerntaak van Arbeidsvoorziening vallen –, ligt
het in rekening brengen van marktconforme tarieven in de rede.
In samenhang hiermee zal de inzet van publieke middelen voor arbeidsvoorziening
worden geconcentreerd op de moeilijk plaatsbaren en kansarmen.Een belangrijk aandachtspunt is het vergroten van het sturend vermogen
van de financieringsstructuur, mede ten aanzien van de resultaten van
de RBA's. Het kabinet is van mening dat, om samenwerking tussen Arbeidsvoorziening,
gemeenten en uitkeringsorganen, alsmede voldoende aandacht van de RBA's voor
langdurig werklozen, te bevorderen, fasegewijze invoering van sturing op resultaten
mogelijk en wenselijk is. Daarbij past ook het toegroeien naar een volwaardig inkoopmodel,
waarbij de uitkeringsorganen de bevoegdheid krijgen om door middel van inkoop
de uitstroom te bevorderen en een bijbehorend budget ontvangen. De Arbeidsvoorzieningsorganisatie
zou zodoende in de eindsituatie een aanzienlijk aandeel van zijn budget moeten
verdienen via dergelijke inkooprelaties, waarbij zij dus moet concurreren
met de vrije markt.Het kabinet onderkent dat er op dit moment nog haken en ogen aan invoering
van zon inkoopconstructie zijn verbonden. Om een dergelijke constructie te
kunnen laten functioneren, dient een aantal randvoorwaarden te zijn gerealiseerd.
In de eerste plaats dienen in de sociale-zekerheidswetten de benodigde voorwaarden
te worden gecreëerd en dienen afdoende incentives voor de uitvoerende
instanties tot stand te zijn gebracht, die uitstroombevordering lonend maken.
Voor de Algemene Bijstandswet geldt hierbij dat ook de relatie tot de Financiële
Verhoudingswet aandacht vergt om tot effectieve financiële «incentives»
te komen. Bij de bedrijfsverenigingen doet zich onder meer het probleem voor
dat langdurig werklozen na verloop van tijd automatisch uitstromen naar de
bijstand. Ook anderszins kan een kosten-baten analyse er toe leiden dat vooral
voor kansrijkeren wordt ingekocht. Verder zal uitdrukkelijk moeten worden
bewerkstelligd dat de geboden inkoopmogelijkheid ook daadwerkelijk gebruikt
wordt voor het beoogde doel en niet voor andere doeleinden. Met name zal moeten
worden voorkomen dat middelen die via de inkoopmogelijkheid beschikbaar komen
worden benut voor het oprichten van eigen bemiddelingsapparaten. Het is niet
wenselijk dat er binnen de publieke sector, gefinancierd met publieke middelen,
diverse bemiddelingsapparaten worden opgetuigd.Het realiseren van deze randvoorwaarden vergt tijd. Vooruitlopend hierop
is het niettemin wenselijk een voortvarend begin te maken met inkooprelaties.
Zoals reeds werd aangegeven, is daarbij een geleidelijke, gefaseerde, invoering
wenselijk om tussentijdse evaluatiemomenten ten aanzien van de werking van
het systeem te kunnen inbouwen en bij te sturen waar dit nodig mocht blijken.
Door middel van een interdepartementaal beleidsonderzoek zullen de komende
maanden de mogelijkheden voor vernieuwing van de financiering van Arbeidsvoorziening
nader worden uitgewerkt, zodat de nieuwe financieringswijze tijdig operationeel
zal zijn.Ten aanzien van de bemiddeling van gedeeltelijk arbeidsgeschikten geldt thans een specifieke, als tijdelijk bedoelde, situatie waarin
deze bemiddeling een taak is van de bedrijfsverenigingen. Dit houdt verband
met de extra inspanningen die geleverd moeten worden om gedeeltelijk arbeidsgeschikten
te bemiddelen. Het kabinet acht het wenselijk dat, na deze noodzakelijke overgangsperiode
van hooguit enkele jaren, in de structurele situatie ook op dit punt de algemeen
geldende verantwoordelijkheidsverdeling tussen uitkeringsorganen en Arbeidsvoorziening
gaat gelden, waarbij bedrijfsverenigingen arbeidsbemiddeling inkopen bij Arbeidsvoorziening
of particuliere bemiddelaars.Het kabinet onderkent dat de te grote afhankelijkheid van de rijksbijdrage
een van de factoren is die bij Arbeidsvoorziening hebben geleid tot de huidige
financiële problemen. Het meerjaren-begrotingskader zoals
dat is aangegeven in de partijenovereenkomst (uitgaande van een rijksbijdrage
van 1200 mln. in de jaren 1996, '97 en '98, oplopend tot 1300 mln. in 1999),
vormt het uitgangspunt voor de komende jaren. De uiteindelijke afweging van
de omvang van de rijksbijdrage zal echter tot stand dienen te komen in het
kader van de begrotingswetgeving. Daarom zullen geen bedragen meer worden
genoemd in de Arbeidsvoorzieningswet zelf. Het kabinet realiseert zich dat, na de rijksbijdrage, de ESF-middelen de belangrijkste bron van inkomsten zijn. Mede op grond van het rapport
van de Evaluatiecommissie constateert het kabinet dat Arbeidsvoorziening momenteel
ingevolge de ESF-overeenkomst te maken heeft met een oneigenlijke combinatie
van verantwoordelijkheden: het toewijzen van subsidies en het zelf als klant
gebruik maken van die subsidies. Het kabinet acht een duidelijker scheiding
van verantwoordelijkheden gewenst. Uitgangspunt daarbij is dat de beleidsmatige
verantwoordelijkheid ten volle zal moeten worden gedragen door de minister
van SZW. De uitvoerende verantwoordelijkheid van Arbeidsvoorziening zal worden
heroverwogen.Een volgend aandachtspunt is het tekortschieten van financiële
controle en beheer, een probleem waaraan de commissie terecht uitgebreid
aandacht besteedt. Ook in de partijenovereenkomst is gewezen op gebreken van
de beheersinformatie.Het kabinet constateert dat tekortkomingen in het financieel beheer binnen
de Arbeidsvoorzieningsorganisatie een hardnekkig probleem vormen. De aanbevelingen
van de commissie en de afspraken in de partijenovereenkomst zijn minimumvoorwaarden
voor noodzakelijke verbeteringen op korte termijn. Hieraan zal, ook vooruitlopend
op de wetswijziging, moeten worden gewerkt. Zowel op centraal als regionaal
niveau zal Arbeidsvoorziening prioriteit dienen te geven aan verbetering van
het financieel beheerssysteem. In de informatiesystemen dienen waarborgen
te worden geschapen voor de koppeling van financiële en niet-financiële
gegevens. De begroting dient onderbouwd te worden aan de hand van kostencomponenten
en prestatie-elementen. Daartoe dient het CBA normen te ontwikkelen voor de
hoogte van de kosten van de prestaties. In de verantwoording dient aandacht
te worden besteed aan de gerealiseerde prestaties en de werkelijke kosten,
mede in relatie tot de begroting. Het CBA dient daarbij een verklaring te
geven van de afwijkingen tussen de begroting en de realisatie. Op deze wijze
wordt inzicht geboden in zowel de richting van de bestedingen als de doelmatigheid
van het functioneren van de organisatie.Het kabinet is van mening dat een snelle en adequate invoering van een
bedrijfsadministratie conform de aanbevelingen in het advies van prof. Klaassen
(baten/lastenstelsel) gewenst is. Het voor te bereiden wetsvoorstel zal daartoe
concrete voorstellen bevatten. Hierbij kan worden voortgebouwd op hetgeen
binnen Arbeidsvoorziening reeds in ontwikkeling is. Het kabinet zal zich verder
beraden op de functionaliteit van de huidige scheiding in de wet tussen beleids-
en beheerskosten. Uitwerking van operationele informatiesystemen, die interregionale
samenwerking en vergelijking mogelijk maken, is noodzakelijk.Het kabinet is voorstander van de ontwikkeling van een intern besturingssysteem, waarvan afspraken tussen centraal en regionaal niveau de kern vormen.
Die onderdelen van de bedrijfsvoering die essentieel zijn voor de centrale
sturing, dienen te worden gepositioneerd in een directe verantwoordingslijn
tussen regionaal directeur en algemeen directeur. Daarbij gaat het om de vaststelling
en het gebruik van definities, indicatoren en kengetallen, de vaststelling
en implementatie van de administratieve organisatie (registratiesystemen,
financieel systeem e.d.), de bepaling en het gebruik van automatiseringssystemen
en tenslotte om de vaststelling van inhoud, vorm en periodiciteit van de rapportage
van inhoudelijke resultaten/prestaties en financiële gegevens.Tenslotte vraagt aandacht dat de liquiditeitssituatie anno
1995 de Arbeidsvoorzieningsorganisatie voor grote uitvoeringsproblemen plaatst.
Voor scholings- en plaatsingssubsidies is minder geld beschikbaar. De Evaluatieommissie
signaleert dit probleem en noemt een aantal redenen voor de ontstane
financiële situatie: een gebrek aan sturing op liquiditeit, het in het
liquiditeitenbeheer onvoldoende rekening houden met onder meer de teruglopende
rijksbijdrage en tegenvallende ESF-inkomsten.Het kabinet is van oordeel dat de huidige financiële problemen binnen
Arbeidsvoorziening niet alleen door de kortingen op de rijksbijdrage worden
veroorzaakt, maar mede samenhangen met tekortkomingen van het financiële
beheer door Arbeidsvoorziening. Voorwaarde voor de noodzakelijke continuïteit
van de organisatie is het met absolute voorrang op orde brengen van het financiële
beheer en de financiële verantwoording. Bestuur en directie dienen meer
op liquiditeiten te gaan sturen. 6. Regionale gebiedsindeling 6.1. Het oordeel van de commissieDe Evaluatiecommissie beveelt aan een onderzoek te verrichten naar het
mogelijk verband tussen de schaalgrootte van de regio's en de financiële
doelmatigheid, teneinde vast te stellen of samenvoeging van kleinere regio's
gewenst is. 6.2. Reactie van het kabinetHet kabinet tekent hierbij aan dat de wenselijkheid van een vermindering
van het aantal regionale besturen niet uitsluitend in termen van financiële
doelmatigheidswinst dient te worden beoordeeld. Ook voor de vergroting van
de bestuurbaarheid van de organisatie als geheel en voor de afstemming op
de grenzen in het openbaar bestuur is de gebiedsindeling van de RBA's van
belang. In de Partijenovereenkomst is, om tot een beter werkbare schaalgrootte
te komen, sprake van een vermindering van het aantal RBA's (thans 28).Met name met de reorganisatie van het binnenlands bestuur (de vorming
van stadsprovincies en de ontwikkeling in de BON-gebieden) zal rekening moeten
worden gehouden. In dit licht geeft het kabinet er de voorkeur aan in de herziene
wet te bepalen dat het aantal en de werkgebieden van de RBA's worden bepaald
bij ministeriële regeling. Als richtsnoer daarbij kan voorshands gelden
een aantal van 15 à 20 RBA's. De precieze gebiedsindeling zal ook op
regionale arbeidsmarktkenmerken moeten worden afgestemd. Het kabinet zal de
komende periode met de Arbeidsvoorzieningsorganisatie overleggen om, binnen
genoemde uitgangspunten, tot een adequate gebiedsindeling te komen. 7. Relatie arbeidsvoorziening en uitvoering sociale zekerheid 7.1. Het oordeel van de commissieDe commissie constateert dat de samenwerking met gemeenten en bedrijfsverenigingen
ontoereikend is. Wat de bemiddeling van werklozen betreft is hier in het verleden
volgens de commissie de kans gemist om (via een gezamenlijke intake, begeleiding
en controle van werklozen) een grotere doelmatigheid te bereiken. Inzake de
bemiddeling van gedeeltelijk arbeidsgeschikten constateert de commissie dat
met het tijdelijk opdragen van deze taak aan de bedrijfsverenigingen een nieuwe
arbeidsbemiddelingssector binnen de publieke sfeer dreigt te ontstaan. De
commissie adviseert regelingen te treffen opdat er gecoördineerde dienstverlening
aan cliënten wordt geboden. 7.2. Reactie van het kabinetHet kabinet is van oordeel dat een wezenlijke verbetering van de
samenwerking ten aanzien van gemeenschappelijke cliënten alleen mogelijk is door daaraan het element van vrijblijvendheid te ontnemen
en de hoofdlijnen van de samenwerkingsprocessen in de regelgeving vast te
leggen. In samenhang met corresponderende artikelen in de de sociale-verzekeringswetgeving
en de Algemene Bijstandswet, zal deze samenwerking ook in de Arbeidsvoorzieningswet
concreet gestalte moeten krijgen. Op deze wijze kan mede een betere aansluiting
worden bereikt bij de opdracht die de herziene ABW aan gemeenten geeft tot
activering van bijstandsgerechtigden. De noodzakelijke flexibiliteit in de
concrete uitwerking op regionaal niveau zal in acht worden genomen.Het kabinet meent dat een goede basis voor een procesgerichte samenwerking
kan worden gevonden in zowel de diverse decentrale initiatieven die reeds
tot stand zijn gekomen, zoals banencentra, alsook in de bestaande conceptie
van een categorie- of fase-indeling van uitkeringsgerechtigde werklozen op
basis van het criterium «afstand tot de arbeidsmarkt». Deze benadering
kan de basis vormen voor een gezamenlijke «intake» en indicering
door arbeidsbureau en uitkeringsorgaan. Vervolgens dienen, op basis
van een heldere verdeling van verantwoordelijkheden, ten aanzien van de onderscheiden
categorieën afspraken te worden gemaakt die verduidelijken wie in welke
fase de arbeidsmarktgerichte begeleiding verzorgt. Voor deze taakverdeling
dienen mede bepalend te zijn de instrumenten, mogelijkheden en middelen waarover
de diverse betrokken instanties beschikken.Ten aanzien van de uitvoering van de sociale verzekeringen
speelt hierbij ook de vraag naar de toekomstige uitvoeringsstructuur. Helder
is, gegeven het Regeerakkoord, dat de feitelijke gevalsbehandeling op regionaal
niveau zal worden gesitueerd. Daarmee is, op het vlak van de werkprocessen,
de geografische basisvoorwaarde voor intensieve samenwerking met arbeidsbureaus
gegeven. Gegarandeerd dient dan wel te zijn dat de toekomstige uitvoeringsinstellingen
voor sociale verzekeringen waarmee uitvoeringscontracten worden gesloten,
dezelfde regionale gebiedsindeling hanteren als Arbeidsvoorziening. Het kabinet
overweegt deze gebiedsafstemming als erkenningsvoorwaarde voor genoemde uitvoeringsinstellingen
te hanteren.Door de geschetste procesgerichte samenwerking ten behoeve van gezamenlijke
cliënten kan een gecoördineerde dienstverlening worden
gerealiseerd, ook daar waar het combineren van loketfuncties (hetgeen volgens
de commissie positief blijkt te werken) nog niet mogelijk is. Het ligt voor
de hand, gezien de omvang van de aan de arbeidsmarkt gerelateerde problemen
in de grote steden, vooral daar met voorrang aan de realisatie
van de geschetste vorm van gecoördineerde dienstverlening te werken.Om een helder beeld te scheppen van wat het RBA en de uitkeringsorganen
over en weer van elkaar kunnen en mogen verwachten, ligt het in de rede dat
per RBA de betrokken partijen jaarlijks het aantal te realiseren trajectbemiddelingen van moeilijk plaatsbare werklozen dat, gegeven het beschikbare budget,
kan worden gerealiseerd, voor de verschillende gemeenten en bedrijfsverenigingen
in een afspraak vastleggen en daarbij ook aangeven welke bijdragen gemeenten
en bedrijfsverenigingen leveren. Dergelijke afspraken zullen zich moeten bewegen
binnen de grenzen van de op centraal niveau, tussen de minister van SZW en
het centrale bestuur van Arbeidsvoorziening, afgesproken prestaties.De genoemde jaarlijkse invulling van de samenwerking laat onverlet dat
gemeenten en bedrijfsverenigingen, ten behoeve van specifieke ondersteuning
van moeilijk plaatsbare werklozen, aanvullend eigen middelen kunnen inzetten.
Het ligt in de rede dat gemeenten en bedrijfsverenigingen aan het RBA kenbaar
maken wat hun voornemens zijn met betrekking tot langdurig werklozen,
opdat voor het gehele gezamenlijke cliëntenbestand een helder overzicht
blijft bestaan. Met behulp van deze «eigen» middelen kan extra
dienstverlening worden ingekocht bij Arbeidsvoorziening of andere intermediairs. 8. Scholingstaak Arbeidsvoorziening 8.1. Het oordeel van de commissieDe commissie onderschrijft het belang van scholing, gelet op het geconstateerde
positieve effect op de arbeidsmarktkansen van de deelnemers. Zij constateert
voorts dat de Arbeidsvoorzieningsorganisatie vooral is gericht op de eigen
scholingsinstellingen bij de besteding van de scholingsmiddelen, hetgeen leidt
tot concurrentievervalsing ten opzichte van andere aanbieders van scholing.
De omvang van de scholing in eigen beheer is volgens de commissie niet verenigbaar
met de regiefunctie die de wet beoogt. 8.2. Reactie van het kabinetHet bevorderen van scholing, alsmede het stimuleren en coördineren
van activiteiten van derden terzake, zijn belangrijke taken van Arbeidsvoorziening.
De organisatie besteedt hier bijna de helft van haar middelen aan.In het kader van de eerder bepleite scheiding van verantwoordelijkheden,
zal ook met betrekking tot scholing, zonder het belang daarvan te verminderen,
de taak van Arbeidsvoorziening anders moeten worden ingevuld. Het kabinet
is allereerst voornemens de planning van het reguliere beroepsonderwijs niet meer bij Arbeidsvoorziening, maar bij het onderwijs zelf te leggen.Het kabinet acht het verder wenselijk de scholingstaak van Arbeidsvoorziening geheel te regelen in de Arbeidsvoorzieningswet zelf en toe te spitsen
op het bemiddelbaar maken van moeilijk plaatsbare groepen en dit ook tot uitdrukking
te laten komen in de Arbeidsvoorzieningswet. Het gaat hier vooral om (korte)
beroepsgerichte scholing gericht op arbeidsinpassing van moeilijk plaatsbare
werkloze werkzoekenden. Om deze scholingstaak uit te voeren is het niet nodig
dat de Arbeidsvoorziening beschikt over eigen scholingsinstituten. Het streven
is erop gericht de huidige scholingsinstituten ten opzichte van Arbeidsvoorziening
te verzelfstandigen. Binnen afzienbare tijd dient de noodzakelijke scholing
derhalve te worden ingekocht op basis van prijs, kwaliteit en levertijd.In de voorgestelde nieuwe financieringswijze past het, dat per jaar wordt
vastgesteld welk deel van de middelen voor Arbeidsvoorziening betrekking
heeft op scholing en welke prestaties op dat vlak daar tegenover dienen te
staan.Thans dient Arbeidsvoorziening ook een bijdrage te leveren aan de ontwikkeling
van het leerlingwezen, hetgeen in de praktijk vooral neerkomt op
het leveren van een financiële bijdrage aan de praktijkcomponent daarvan.
De taak van Arbeidsvoorziening met betrekking tot het leerlingwezen zal, mede
in het licht van de voorgestelde Wet Educatie en Beroepsonderwijs, worden
heroverwogen. De minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen zal hieraan
in overleg met de bewindslieden van Economische Zaken en Sociale Zaken en
Werkgelegenheid nader vorm geven. 9. Kwaliteit van de gegevens 9.1. Het oordeel van de commissieDe Evaluatiecommissie constateert dat de plaatsingscijfers van Arbeidsvoorziening
(de huidige centrale sturings- en beoordelingsmaatstaf van de organisatie)
onbetrouwbaar zijn. Het begrip «plaatsing», zoals dit thans binnen
de organisatie wordt gehanteerd, meet niet alleen prestaties van die organisatie
zelf. Bovendien bestaan er grote en deels onverklaarbare verschillen tussen
de cijfers van Arbeidsvoorziening en cijfers uit andere bronnen (CBS, «Hoe
Werven Bedrijven»). De commissie beveelt aan dat Arbeidsvoorziening
zich niet meer richt op een zo groot mogelijk aantal plaatsingen (kwantiteit),
maar op gerichte kansvergroting van moeilijk plaatsbaren (kwaliteit).Verder constateert de commissie dat RBA's de laatste jaren veel geld hebben
gebruikt om instrumenten toe te passen op werkzoekenden voor wie dat niet
direct nodig was. Instrumenten worden vaak te vroeg en te algemeen ingezet.
Resultaat van deze werkwijze is een hoge bruto-effectiviteit (veel plaatsingen),
maar een lage netto-effectiviteit (weinig toegevoegde waarde) van de RBA-inspanningen.
De toegevoegde waarde van de toepassing van instrumenten blijkt het grootst
te zijn bij personen die langdurig werkloos zijn of dit zonder hulp zouden
worden. Het preventief beleid van Arbeidsvoorziening richt zich teveel op
kortdurig werklozen in het algemeen en te weinig op dat deel van de kortdurig
werklozen dat een grote kans heeft om langdurig werkloos te worden. De commissie
beveelt aan om instrumenten selectiever en curatiever in te zetten. Bij die
inzet moet het arbeidsbureau zich laten leiden door de vraag waar de grootste
toegevoegde waarde behaald kan worden. Dus dient de inzet van instrumenten
te worden bepaald door een combinatie van criteria, zowel persoons- als arbeidsmarktkenmerken
omvattend. 9.2. Reactie van het kabinetIn de visie van het kabinet ligt er een logische relatie tussen deze aanbevelingen
van de commissie en de eerder in deze kabinetsreactie vermelde voorstellen. Prestatiecijfers zullen betrouwbaar moeten zijn om Arbeidsvoorziening
meer op prestaties te kunnen aansturen.Ook zullen de RBA's instrumenten gerichter moeten inzettenvoor
het realiseren van de hoofdtaak van Arbeidsvoorziening: het naar regulier
werk bemiddelen en toerusten van moeilijk plaatsbare werklozen. Dit betekent
dat dure instrumenten als scholing, plaatsingsbevordering en werkervaring
meer dan tot nu toe moeten worden gereserveerd voor personen voor wie toepassing
van zo'n instrument aantoonbaar toegevoegde waarde heeft. 10. Toezicht 10.1. Het oordeel van de commissieDe commissie meent dat de minister minder terughoudend dient om te gaan
met zijn bevoegdheid toezicht te houden op zowel de rechtmatigheid als de
doelmatigheid van de aanwending van de publieke middelen die hij ter beschikking
stelt aan de Arbeidsvoorzieningsorganisatie. De commissie merkt daarbij op
dat het begrip «doelmatigheid» aanleiding kan geven tot misverstanden,
zoals ook in discussies binnen het CBA is gebleken. 10.2. Reactie van het kabinetHet kabinet deelt de opvatting van de commissie dat de toezichtsfunctie
dient te worden geïntensiveerd. Het feit dat de overheid in de toekomst niet meer in het CBA is vertegenwoordigd, biedt daartoe een nieuwe
uitgangssituatie.Er dient onderscheid te worden gemaakt tussen de preventieve toetsing
van beleidsplan en begroting door de minister (in zijn hoedanigheid van wetgever
en financier) en het houden van toezicht achteraf. Het ministerieel toezicht
dient bovendien een tweedelijnsfunctie te zijn, die aansluit op controle-activiteiten
vanuit de organisatie zelf.Het kabinet is van oordeel dat het toezichtsbeleid en -instrumentarium duidelijker en samenhangender in de regelgeving dienen te worden geformuleerd.
Het kabinet deelt daarbij de opvatting van de commissie dat het toezicht zich
naast de rechtmatigheid ook moet uitstrekken tot de doelmatigheid. In het
voor te bereiden wetsvoorstel zal het kabinet hieraan uitwerking geven. Nader
afgewogen zal worden of het (tweedelijns) toezicht al dan niet aan een onafhankelijk
orgaan zal worden opgedragen. Vooralsnog gaat het kabinet er van uit dat ontvlechting
van de verschillende taken van de minister van SZW, die het gevolg is van
beëindiging van de bestuursdeelname door de overheid, afdoende is om
tot een effectief toezicht door de minister te komen. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-21477-52.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl