Evaluatienota Klimaatbeleid; Brief staatssecretaris over implementatie van de Linking Directive (LD) in nationale wetgeving
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28240, nr. 18

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

03-03-2005

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

28240 nr. 18

22-02-2005

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamDoel en korte inhoud van de Linking DirectiveMogelijkheden en beperkingen van de richtlijna. Limietstelling en supplementariteitb. Overige aspecten: bossen (sinks), waterkrachtcentrales
en nucleaire energieStandpuntbepaling ten aanzien van limietstellingHoe implementeren andere lidstaten de richtlijn?Planning van traject voor aanpassing van nationale wetgeving
aan de LD Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28240Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 39 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 240Evaluatienota Klimaatbeleidnr. 18BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN VOLKSHUISVESTING, RUIMTELIJKE ORDENING
EN MILIEUBEHEERAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 22 februari 2005Op 21 juni 2004 vond een wetgevingsoverleg plaats met de vaste commissie
van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer van uw Kamer (kamerstuk
29 565, nr. 15) over het wetsvoorstel tot implementatie van richtlijn
nr. 2003/87/EG tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten
binnen de Gemeenschap (hierna: EG-richtlijn handel in broeikasgasemissierechten)
(Kamerstukken II 2003/04, 29 565, nr. 15). Tijdens dat overleg is van
de zijde van genoemde commissie onder meer de wens geuit nader van gedachten
te wisselen over de manier waarop de regering zal omgaan met de bepalingen
in EG-richtlijn 2004/101/EG die wijzigingen inhoudt in eerstgenoemde richtlijn
over de handel in broeikasgasemissierechten. Laatstgenoemde Richtlijn 2004/101/EG –
de zogenoemde Linking Directive (hierna: LD) – maakt het gebruik mogelijk
van reductie-eenheden, gegenereerd met Joint Implementation-projecten (JI;
emissiereducties uit projecten in landen die ook een Kyoto-doelstelling hebben)
en Clean Development Mechanism-projecten (CDM; emissiereducties uit projecten
in landen zonder een Kyoto-doelstelling), voor het realiseren van reducties
van broeikasgasemissies door bedrijven die onder de EG-richtlijn handel in
broeikasgasemissierechten vallen.Ik heb tijdens het overleg toegezegd deze beleidsinhoudelijke gedachtewisseling
te willen hebben op een zo vroeg mogelijk tijdstip nadat de LD officieel zou
zijn gepubliceerd. Het doel hiervan zou zijn om de grote lijn te bepalen van
de implementatie van de LD in nationale wetgeving. Ook zegde ik toe die discussie
schriftelijk voor te bereiden.Deze brief, die ik u zend mede namens de Minister van Economische Zaken,
is die toegezegde schriftelijke voorbereiding.Achtereenvolgens komen hierna aan de orde:• doel en korte inhoud van de LD;• beschrijving van de werking van de LD in het kader van het Europese
handelssysteem voor broeikasgasemissierechten en van de vrijheidsgraden
die de LD laat aan lidstaten, met name met betrekking tot het stellen van
een limiet op het gebruik van JI en CDM;• mijn standpunt ten aanzien van het stellen van een limiet op het
gebruik van JI en CDM in het kader van de handel in emissierechten;• nadere informatie over de wijze waarop andere lidstaten van de
EU de LD implementeren;• planning van de implementatiewetgeving.Doel en korte inhoud van de Linking DirectiveDe LD geeft gestalte aan de uitbreiding van het Europese systeem van handel
in broeikasgasemissierechten. Dit systeem moet bijdragen aan het realiseren
van de verplichtingen die de EU zelf en de lidstaten in het Kyoto-Protocol
en de Marrakesh-akkoorden zijn overeengekomen. De basis voor het handelssysteem
is vastgelegd in de EG-richtlijn handel in broeikasgasemissierechten. Die
richtlijn is geïmplementeerd door middel van de Implementatiewet EG-richtlijn
handel in broeikasgasemissierechten (Stb. 2004, 511, die inmiddels grotendeels
in werking is getreden).Het Europese handelssysteem richtte zich aanvankelijk alleen op handel
in de EU-landen in het kader van de richtlijn handel in broeikasgasemissierechten
toegewezen «allowances». In aanvulling daarop wordt nu ook het
gebruik van buiten de EU gegenereerde reductie-eenheden mogelijk gemaakt.
Dit is geregeld in de LD die op 27 oktober 2004 is vastgesteld en op
13 november 2004 is gepubliceerd (richtlijn 2004/101/EG; zie bijlage
bij deze brief). De LD bevat daartoe wijzigingen van de EG-richtlijn handel
in broeikasgasemissierechten die zijn gericht op het aanbrengen van een koppeling
(«link») tussen het Europese handelssysteem en het mondiale Kyoto-systeem
dat onder andere voorziet in JI en CDM. De LD creëert de mogelijkheid
dat lidstaten van de EU aan bedrijven in het Europese systeem van handel in
broeikasgasemissierechten toestaan om gebruik te maken van zogenoemde CER's
(CER = certified emission reduction; rechten op grond van het CDM-mechanisme)
en ERU's (ERU = emission reduction unit; rechten op grond van het JI-systeem).
Bedrijven kunnen deze rechten gebruiken om te voldoen aan de emissienorm die
in het Europese handelssysteem is vastgelegd, naast of in aanvulling op het
gebruik van broeikasgasemissierechten die zijn toegewezen of gekocht in het
kader van de implementatie van de EG-richtlijn handel in broeikasgasemissierechten.
Deze emissienorm betreft de verplichting voor deelnemende bedrijven om na
afloop van elk jaar voldoende emissierechten in te leveren bij de overheid
ter dekking van hun feitelijke emissies in dat jaar.De LD maakt het mogelijk dat een exploitant van een bedrijf – om
te voldoen aan zijn emissienorm – aan het eind van elk jaar deze CER's
en ERU's kan inleveren, samen met de binnen de EU toegewezen of gekochte broeikasgasemissierechten.
De LD bepaalt verder dat alleen CER's en ERU's die in lijn zijn met het Klimaatverdrag,
het Kyoto-Protocol en de onderliggende besluiten zullen mogen worden ingeleverd.
Voorts geeft de LD aan dat CER's en ERU's uit kernenergieprojecten en –
vooralsnog – sinksprojecten zijn uitgesloten van gebruik in het systeem
van handel in broeikasgasemissierechten.Ten slotte bepaalt de LD dat bedrijven CER's met ingang van 1 januari
2005 mogen gebruiken, en ERU's met ingang van 1 januari 2008. Meer in
het bijzonder geldt dat bedrijven uiterlijk op 30 april 2006 voor de
eerste keer CDM-rechten kunnen gebruiken ter dekking van hun emissies in het
Europese handelssysteem, dat per 1 januari 2005 van start is gegaan.
Dit betekent dat het niet noodzakelijk is dat de CER's al bij het begin van
2005 beschikbaar moeten zijn. Bij het inleveren in 2006 gaat het
om het inleveren van rechten ter dekking van de emissies van bedrijven uit
2005.Waar hieronder het begrip «rechten» gebruikt wordt, doelt
dit zowel op eerdergenoemde broeikasgasemissierechten, als op CER's en ERU's.In onderstaande tabel is ter informatie een omschrijving opgenomen van
typen rechten in het Europese handelssysteem, inclusief hun geldigheid: Soort rechtOmschrijving/herkomstGeldigheidAssigned Amount Units (AAU's)Rechten die volgen uit de Kyoto-verplichting
van een land, die pas vanaf 2008 tussen Partijen (landen) bij het Kyoto-Protocol
kunnen worden verhandeld. De hoeveelheid wordt in Nederland afgeleid van de
min 6 procentverplichting.vanaf 2008,
voor landenEU-allowances tot 2008Broeikasgasemissierechten die binnen het Europese systeem door
lidstaten worden toegewezen en worden verleend aan de bedrijven. 2005–2007, voor bedrijvenEU-allowances vanaf 2008Broeikasgasemissierechten die ontstaan uit
de conversie van Assigned Amount Units in EU-allowances en die worden verleend
aan de bedrijven die onder het Europese systeem van handel in emissierechten
vallen. De betreffende allowances blijven herkenbaar als EU-allowances door
toevoeging van een allowance-kenmerk aan het AAU-nummer van de rechten. vanaf 2008, voor bedrijven Certified Emission Reductions (CER's)Reductie-eenheden die (mogelijk al
vanaf 2000) ontstaan uit projecten onder het Clean Development Mechanism. Voor overheden, vanaf 2005 voor bedrijven Emission Reduction Units (ERU's)Reductie-eenheden die vanaf 2008 ontstaan uit Joint Implementation-projecten.
Het Kyoto-Protocol biedt geen ruimte om deze kredieten al voor 2008 geldigheid
te geven. vanaf 2008, voor overheden en bedrijvenMogelijkheden en beperkingen van de richtlijna. Limietstelling en supplementariteitOp grond van de LD (artikel 1, lid 2) moeten lidstaten voor de periode
2008–2012 een limiet instellen op het gebruik van JI en CDM in het kader
van handel in emissierechten in de Europese Unie. De limiet moet de vorm krijgen
van een percentage van het totaal aantal emissierechten dat voor een bepaalde
planperiode aan een inrichting wordt toegewezen, en moet worden gespecificeerd
in het nationale toewijzingsplan voor die periode (dus als eerste in het nationale
toewijzingsplan voor de tweede planperiode: medio 2006).Lidstaten kunnen volgens de LD (artikel 1, lid 2) het gebruik van CDM
onbeperkt toestaan in de periode 2005–2007, maar mogen ook besluiten
het gebruik niet of slechts gedeeltelijk toe te staan. CDM-rechten die in
de periode 2005–2007 gebruikt worden, moeten volgens de LD na inlevering
worden geannuleerd. Dit is afgesproken om te voorkomen dat ze in de eerste
periode gebruikt worden door de bedrijven en in de tweede periode nog een
keer door de overheden. Dit betekent dat CDM-rechten die bedrijven ter dekking
van hun emissies in de periode 2005–2007 inleveren, niet gebruikt kunnen
worden voor het halen van de nationale Kyoto-doelstellingen voor de periode
2008–2012. Deze beperkingen gelden overigens niet voor de CDM-reductierechten
van voor 2008 die onder het Nederlandse overheidsprogramma worden aangekocht.
Deze worden immers niet door bedrijven onder de EG-richtlijn handel in broeikasgasemissierechten
aangewend. Lidstaten dienen overeenkomstig de LD (artikel 1, lid 8) in hun tweejaarlijkse
rapportages aan de Europese Commissie (voor het eerst uiterlijk 15 maart
2005) in kwantitatieve termen aan te geven in welke mate hun binnenlandse
activiteiten een aanzienlijk element vormen van hun nationale inspanningen
om hun Kyoto-doelstellingen te realiseren en in welke mate het gebruik van
JI en CDM daadwerkelijk een aanvulling hierop betekent. Deze aanvulling wordt
in Kyoto-jargon supplementariteit genoemd.Ter verduidelijking moge de volgende toelichting dienen. In het Kyoto-Protocol
zijn in verschillende artikelen teksten opgenomen over supplementariteit.
In artikel 6 (JI) staat dat de aankopen van ERU's aanvullend («supplemental»)
moeten zijn op de binnenlandse maatregelen. In artikel 12 (CDM) staat dat
CER's mogen worden gebruikt om een deel van de doelstelling van Annex I-partijen
in te vullen. In artikel 17 (handel in emissierechten) staat ook dat handel
in emissierechten (ET) een aanvulling moet zijn op binnenlandse maatregelen.
Het Kyoto-Protocol geeft dus aan dat binnenlandse klimaatmaatregelen kunnen
worden aangevuld met het aankopen van emissierechten in het buitenland. Dit
wordt bevestigd in de Bonn- en de Marrakesh-akkoorden. Daarin is namelijk
eveneens opgenomen dat het gebruik van de Kyoto-mechanismen JI, CDM en ET
aanvullend («supplemental») moet zijn op binnenlandse acties.
Bovendien is in die akkoorden opgenomen dat die binnenlandse acties een belangrijk
(«significant») onderdeel van de totale nationale inspanning moeten
vormen (5/CP.6 en 15/CP.7). Er is echter uitdrukkelijk geen kwantitatief plafond
aan de inzet van de Kyoto-mechanismen verbonden. Op grond van de richtlijnen
voor rapportages in het kader van het Klimaatverdrag (FCCC/CP/2001/13/Add.3)
moeten partijen na inwerkingtreding van het Kyoto-Protocol in hun zogenoemde
«National Communications» rapporteren over «the extent to
which domestic action constitutes a significant element of the efforts undertaken
at national level and the extent to which use of JI, CDM and ET is supplemental
to domestic action». Nu bekend is dat het Kyoto-Protocol op 16 februari
2005 in werking treedt, betekent deze bepaling dat de National Communication
die per 1 januari 2006 moet worden ingeleverd, deze informatie moet bevatten.Het voorgaande betekent dat Nederland in ieder geval over de supplementariteit
van het nationale beleid moet rapporteren. In de rapportage moet Nederland
aannemelijk maken dat wat in het buitenland wordt gereduceerd en voor de Nederlandse
reductiedoelstelling meetelt, aanvullend is op de binnenlandse reductieprestatie.
Wat er onder de begrippen aanvullend, belangrijk, en inspanning moet worden
verstaan, is aan de Partijen bij het Kyoto-Protocol ter interpretatie vrij
gelaten. In opdracht van het Ministerie van Volkshuisvesting, Ruimtelijke
Ordening en Milieubeheer wordt momenteel onderzoek uitgevoerd om indicatoren
voor de nationale inspanning te ontwikkelen. Deze indicatoren, die niet eerder
dan voorjaar 2005 beschikbaar zullen zijn, moeten een kwantitatieve vergelijking
tussen de binnenlandse en buitenlandse inspanningen mogelijk maken. Doordat
het Europese handelssysteem het voor een bedrijf mogelijk maakt om emissierechten
op de Europese markt te kopen, werkt dit systeem niet sturend op de reductie-inspanningen
in een individuele lidstaat. Er bestaat immers geen onderscheid tussen nationale
en Europese rechten.De overheid heeft al in 1999 (Uitvoeringsnota Klimaatbeleid) een eigen
aankoopdoelstelling geformuleerd en deze in 2002 (de eerste Evaluatienota
Klimaatbeleid) nader geconcretiseerd.Ten behoeve van de periode 2008–2012
wordt in totaal voor 100 Mton aan rechten via CER's en ERU's aangekocht. De
aankopen van bedrijven hangen af van kosten van binnenlandse reducties, van
de prijs van allowances en van de prijs van CER's en ERU's. Voor
bedrijven zijn dit zuiver economische afwegingen. Voor de overheid gelden
ook lange termijn belangen en andere milieueffecten van energiegebruik. Het
in de hierna volgende paragraaf uitgewerkte standpunt over de limietwaarde
in de LD geeft mij geen aanleiding om de omvang van de aankoop van CER's en
ERU's door de overheid (de 100 Mton aan rechten) te heroverwegen.b. Overige aspecten: bossen (sinks), waterkrachtcentrales
en nucleaire energieAnders dan op het terrein van de limietstelling, waarop de LD lidstaten
enige vrijheidsgraden geeft, legt de LD op enkele andere terreinen beperkingen
op aan het gebruik van CER's en ERU's. Het gaat hier om sinksprojecten en
om projecten met waterkrachtcentrales en nucleaire energie. De bepalingen
in deze gelden alleen onder het regiem van de EG-richtlijn handel in broeikasgasemissierechten
omdat die bepalingen beperkingen stellen aan het omzetten van CER's en ERU's
in allowances. Voor overheden gelden minder strenge regels. Nadat tijdens
COP9 in Milaan afspraken zijn gemaakt over de wijze waarop sinksprojecten
(bebossing en herbebossing) onder het CDM mogen vallen, zag Nederland geen
principiële redenen meer om sinksprojecten uit te sluiten van het Europese
systeem van handel in emissierechten. Nederland kon er mee akkoord gaan dat
rechten uit sinks om technische redenen nog niet gebruikt mogen worden in
de periode 2005–2007. Praktische knelpunten zijn te voorzien omdat rechten
uit sinksprojecten na vijf jaar of na afloop van het project moeten worden
vervangen door nieuwe rechten. Daarnaast mogen landen volgens de Marrakesh-akkoorden
tijdens de gehele Kyoto-periode slechts een bepaalde hoeveelheid sinks in
CDM-projecten gebruiken (1% van de emissies in het basisjaar keer vijf). Dit
betekent dat voorkomen moet worden dat de hoeveelheid die tijdens deze periode
onder de EG-richtlijn handel in broeikasgasemissierechten wordt ingeleverd,
groter is dan deze toegestane hoeveelheid. Tot slot is het nog de vraag hoe
omgegaan moet worden met genetisch gemodificeerde bossoorten of met mogelijke
invasieve vreemde soorten. Deze ingewikkelde vraagstukken zullen aan bod komen
in de evaluatie die de Commissie van de Europese Gemeenschap in 2006 gaat
uitvoeren. In deze evaluatie zal worden bekeken welke technische voorzieningen
of aanvullende afspraken nodig zijn om sinksprojecten wel mee te laten tellen
vanaf 2008. In de evaluatie in 2006 zal ook gekeken worden naar de sociale
en milieueffecten van JI- en CDM-projecten van grote waterkrachtcentrales
met een opwekkingsvermogen van meer dan 500 MW. Wat betreft projecten voor
de opwekking van waterkracht van meer dan 20MW dienen de lidstaten er bij
de goedkeuring van deze projecten op toe te zien dat tijdens de ontwikkeling
de hand wordt gehouden aan de relevante internationale normen en richtsnoeren,
zoals de criteria van de Wereldcommissie stuwdammen («Dams and Development –
a new Framework for Decision-Making»). In het implementatietraject van
de LD op nationaal niveau zal worden bezien hoe met deze verplichting uit
de LD het beste kan worden omgegaan. Hierbij zal ook worden gekeken hoe moet
worden omgegaan met buiten de EU goedgekeurde broeikasgaskredieten uit waterkrachtprojecten
groter dan 20MW die niet aan genoemde richtsnoeren voldoen, en hoe de andere
lidstaten dit benaderen.Met betrekking tot kernenergieprojecten is, geheel in lijn met de Marrakesh-akkoorden,
aangegeven dat het gebruik van deze CER's en ERU's niet is toegestaan in zowel
de periode 2005–2007 als de periode 2008–2012. Standpuntbepaling ten aanzien van limietstellingIn theorie is er een spectrum van mogelijkheden voor het stellen van een
limiet aan het gebruik van CER's en ERU's onder de EG-richtlijn handel in
broeikasgasemissierechten. Dit spectrum strekt zich uit tussen twee uitersten,
van het geheel vrijlaten van het gebruik van CER's en ERU's tot het in het
geheel niet toelaten hiervan. Alles afwegende kom ik tot het volgende standpunt:Voor de eerste handelsperiode: De LD bepaalt
dat in de eerste handelsperiode (2005–2007) alleen CER's kunnen worden
aangewend. Zoals hierboven aangegeven, bepaalt de LD verder dat deze rechten
in deze handelsperiode na gebruik moeten worden geannuleerd. Zoals eveneens
hierboven is vermeld, zijn lidstaten op grond van de LD in de eerste periode
niet verplicht het gebruik van CER's te beperken. Bij de vormgeving van het
handelssysteem voor de eerste periode zouden de economische argumenten leidend
moeten zijn. Het gaat om de start van een geheel nieuw marktsegment in het
Europese handelssysteem in emissierechten. Het investeren in CDM door bedrijven
verdient in deze periode een stimulans en er dient zekerheid geboden te worden
dat bedrijven de gerealiseerde reducties ook kunnen gebruiken. De omvang van
vraag en aanbod in dat marktsegment is vooralsnog moeilijk voorspelbaar. Mede
daardoor is de prijsvorming eveneens moeilijk te voorspellen. Potentiële
deelnemers aan de markt zijn vooralsnog enthousiast en bereid risico's te
nemen. Om het investeren in CDM door bedrijven te stimuleren en om zekerheid
te geven dat de verworven reducties ook kunnen worden gebruikt, acht ik het
niet verstandig via een limietstelling op voorhand het marktvolume voor de
eerste periode te beperken.Voor de tweede handelsperiode: De tweede handelsperiode
(2008 – 2012) is in feite de eerste «echte» handelsperiode.
Deze periode heeft een ander karakter dan de eerste. Naast CDM kan dan ook
JI worden gebruikt. In deze periode verkregen rechten blijven geldig, ook
na afloop van de periode. Zoals boven aangegeven, dient elke lidstaat volgens
de LD in de tweede handelsperiode een limiet voor het gebruik van JI en CDM
te stellen. Deze limiet dient te worden opgenomen in het tweede nationaal
toewijzingsplan dat in juli 2006 moet worden ingediend bij de Europese Commissie.
Naar mijn mening is het wenselijk om nu reeds duidelijkheid te scheppen over
de omvang van deze limiet om daarmee de realisatie van emissiereducties in
deze tweede periode via JI- en CDM-projecten nu al te stimuleren. Mijn voorstel
is de limiet voor de periode van 2008–2012 te stellen op 8%. Dit betekent
dat bedrijven de emissiereducties via JI- en CDM-projecten voor maximaal 8%
van de aan hen in deze periode toegewezen emissierechten mogen inzetten ter
dekking van hun eigen emissies. Dit percentage is hetzelfde percentage als
door de Europese Commissie werd genoemd in de toelichting op het ontwerp van
de LD. Dit was een voorstel voor een maximumpercentage voor de EU als totaliteit.
De Europese Commissie gaf in die ontwerprichtlijn aan dat, indien bedrijven
emissiereducties via JI- en CDM-projecten zouden realiseren tot maximaal 8%
van de aan hen gealloceerde rechten, dit overeen zou komen met 2,7% van de
basisjaaremissies (1990) voor de EU als geheel. Dat zou dan weer overeenkomen
met een derde van de EU Kyoto-reductiedoelstelling van 8% voor de periode
2008 – 2012 ten opzichte van 1990. De Europese Commissie achtte dit
getal een goede invulling van de supplementariteitsdoelstelling voor de EU
als geheel. Nederland kon bij de discussies over het samenstellen van de LD
instemmen met dit voorstel van de Commissie. Die discussies hebben echter
uiteindelijk niet geleid tot overeenstemming over één limietpercentage
voor geheel Europa. Zoals boven uiteengezet, kiest de LD voor een maximum
per inrichting, vast te stellen per lidstaat. Door nu op nationaal niveau
het zelfde percentage per inrichting te kiezen als in het oorspronkelijke
Commissievoorstel, ontstaat een consistente lijn en kan Nederland alsnog een
bijdrage leveren aan harmonisatie binnen de EU.Voor mijn standpunten gelden de volgende argumenten:• Met het toestaan van onbeperkt gebruik van CDM in de eerste periode
en voldoende gebruik van JI en CDM voor de tweede periode kan Nederland binnen
Europa zijn eerdere standpunt nogmaals benadrukken dat het stellen van supplementariteitseisen
op nationaal niveau weinig zinvol is en dat de discussie over het belang van
supplementariteit juist op Europees breed niveau zou dienen te worden gevoerd.• Het ontwikkelen van CDM- en JI-projecten is wenselijk om ontwikkelingslanden
en transitielanden verder te betrekken bij het mondiale klimaatbeleid. Deze
landen zijn gebaat bij een goed functionerende markt voor CER's en ERU's.
Het verder ontwikkelen van deze markt creëert mogelijkheden voor verspreiding
van de meest moderne klimaattechnologieën en schept voor de deelnemende
landen een uitstekende mogelijkheid profijt te trekken van deze innoverende
technieken.• Zekerheid is belangrijk om de markt goed te laten functioneren.
Voor de korte termijn is de markt voor JI en CDM redelijk onzeker. Een duidelijke
indicatie over de omvang van de markt voor de tweede periode kan aan het scheppen
van zekerheid een belangrijke bijdrage leveren.• Een limiet van 8% biedt bedrijven voldoende ruimte om zich op de
nieuwe markt voor JI- en CDM-projecten te begeven en biedt voor de langere
termijn mogelijkheden om het realiseren van emissiereducties via dergelijke
projecten te verkennen. De limiet geldt namelijk alleen maar ter afdekking
van de eigen emissies. Wanneer een bedrijf meer ERU's of CER's verkregen heeft
dan deze limiet, kan het deze verkopen.• Het kabinet streeft naar een kosteneffectieve realisatie van de
Kyoto-doelstelling. Om die te kunnen realiseren, dient de werking van het
marktmechanisme zo min mogelijk te worden belemmerd door limietstelling. Daar
het percentage reducties in het binnenland ten opzichte van het buitenland
in het emissiehandelssysteem vooral een uitkomst is van het functioneren van
de markt, is supplementariteit binnen de sectoren industrie en energie de
facto alleen te beschouwen als een uitkomst en niet als een doelstelling.Deze argumenten vormden ook de basis waarop Nederland al eerder in internationaal
overleg akkoord ging met een limiet van 8%.Het belang van het nemen van substantiële binnenlandse maatregelen
voor emissiereducties van broeikasgassen is onbetwist. Daarvoor gelden met
name politieke argumenten. Nederland is krachtige verplichtingen aangegaan
in de Kyoto- en Marrakesh-akkoorden die zijn vertaald in het klimaatbeleid
zoals dat op nationaal niveau in gang is gezet. Eenzelfde redenering geldt
voor verplichtingen die zijn aangegaan op het Europees niveau en het Europees
klimaatbeleid dat daarop is gebaseerd. Het gewicht van de Europese verplichtingen
en de uitwerking daarvan is in internationaal verband aanzienlijk. Zoals elders
in deze brief gesteld, zijn andere lidstaten eveneens actief met het implementeren
van de LD in hun nationale wetgeving. Naar verwachting zal in de tweede helft
van 2005 meer duidelijkheid ontstaan over het bepalen van een limiet door
andere landen. Ik hecht belang aan het ontstaan van een gelijk speelveld op
Europees niveau voor het gebruik van JI en CDM door bedrijven. Ik zie mijn
voorstel voor een 8%-limiet voor de periode 2008–2012 dan ook als een
voorlopige limiet en als een bijdrage aan de Europese discussie over supplementariteit.
Die discussie zou uiteindelijk kunnen leiden tot het vaststellen
van een Europees brede, geharmoniseerde limietstelling voor JI en CDM, die
hoger ligt dan 8%. Een striktere limiet dan 8% zou voor de toepassing van
moderne klimaattechnologieën wellicht een grotere stimulans vormen. Maar
dat effect kan in feite alleen worden bereikt bij het vaststellen van zo'n
striktere limiet op Europees breed, geharmoniseerd niveau. Of de Europese
harmonisatiediscussie daadwerkelijk zal worden heropend, is echter onzeker.Hoe implementeren andere lidstaten de richtlijn?Van de andere lidstaten van de EU is momenteel nog slechts op informele
basis informatie beschikbaar met betrekking tot het hanteren van limieten
voor het gebruik van CER's en ERU's in het kader van handel in emissierechten.
Op grond van deze informatie concludeer ik dat Europa tendeert naar het achterwege
laten van een limiet in de eerste handelsperiode (tot 2008) en dat de lidstaten
zich oriënteren op het stellen van een limiet in de tweede periode. In
de LD is opgenomen dat de Europese Commissie informatie-uitwisseling zal organiseren
met betrekking tot de implementatie van die richtlijn. Het zogenoemde EU Climate
Change Committee biedt daarvoor een goed platform. Dit is een regulerend Comité
waarin alle lidstaten van de EU zitting hebben en dat onder meer implementatievraagstukken
behandelt op het gebied van klimaatbeleid. Gedurende het implementatietraject
van de LD zal Nederland zo goed mogelijk voeling houden met wat in de andere
lidstaten gebeurt. Daarbij zal Nederland een open oog houden voor ontwikkelingen
in andere landen en met name alert zijn op het voorkomen van divergentie in
de limietstelling binnen de Unie.Planning van traject voor aanpassing van nationale wetgeving
aan de LD 13 november 2004:start implementatietermijn januari–mei 2005:start wetgevingstraject: (inter)departementaal overleg; Actal; wetgevingstoets
Ministerie van Justitie; Ministerraad juni–augustus 2005:indiening adviesaanvraag bij Raad van State; advies Raad van State; nader
rapportseptember–november 2005:indiening bij de Tweede Kamer; behandeling Tweede en Eerste Kamer december 2005:publicatie
wet in het Staatsblad december 2005–maart 2006:voorlichtingsactiviteitenDe Staatssecretaris van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en
Milieubeheer,P. L. B. A. van Geel 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28240-18.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl