Wijziging van de Wet identificatie bij financiële dienstverlening 1993; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27001, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

11-02-2000

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

27001 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMENE TOELICHTING1. Inleiding2. De identificatie van buitenlandse rechtspersonen3. Identificatie bij financiële dienstverlening op
afstandARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGArtikel IAArtikel 2, vierde lidB.Artikel 3, tweede lidArtikel 3, derde lidArtikel 3, vierde lid, 3°Artikel 3, vijfde lidArtikel 3, zesde lidCArtikel 4, eerste lidArtikel 4, tweede lidArtikel 4, derde lidArtikel 4, vierde lidArtikel 4 vijfde lidEOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27001Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 26 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 001Wijziging van de Wet identificatie bij financiële dienstverlening
1993nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGALGEMENE TOELICHTING1. InleidingHet advies van de Raad van State wordt niet openbaar gemaakt, omdat het
zonder meer instemmend luidt/uitsluitend opmerkingen van redactionele aard
bevat (artikel 25a, vierde lid, onderdeel b, van de Wet op de Raad van State);De
Wet identificatie bij financiële dienstverlening 1993 (de wet) is onder
meer ingevoerd ter gedeeltelijke implementatie van de Richtlijn van 10 juni
1991, 91/308/EEG (de richtlijn) tot voorkoming van het gebruik van het financiële
stelsel voor het witwassen van geld. Met deze richtlijn wordt de lidstaten
opgedragen ervoor te zorgen dat financiële instellingen bij het aangaan
van zakelijke betrekkingen of het verrichten van transacties boven een bepaalde
drempel, de identiteit van hun cliënten vaststellen om te voorkomen dat
degenen die geld witwassen van hun anonimiteit profiteren om criminele activiteiten
te verrichten.Bij de invoering van de wet is met betrekking tot elke categorie van cliënten
gekozen voor een procedure waarvan werd verwacht dat die zou leiden tot een
optimale zekerheid omtrent de identiteit van de cliënt.Voor de goede orde wordt hierbij opgemerkt dat deze procedures zijn gericht
op een adequate identificatie van de cliënt, maar geen materieel inzicht
geven in diens achtergrond en normale transactiepatroon. Hierop gerichte procedures
van de financiële instellingen zelf zouden, naast naleving van de wet,
kunnen bijdragen aan een inzicht in het materiële «ken-uw-cliënt-principe»
en daarmee aan het tegengaan van fraude en witwasrisico's.Om vier redenen wordt voorgesteld het destijds geïntroduceerde identificatiesysteem
te wijzigen.In de eerste plaats is gebleken dat de richtlijn door de lidstaten op
verschillende wijze is geïmplementeerd. Het bestaan van dergelijke verschillen
wordt problematisch op het moment dat hierdoor de concurrentiepositie van
de Nederlandse financiële instellingen wordt aangetast. Deze aantasting
ontstaat daar waar in Nederland zwaardere (administratieve) eisen worden gesteld
aan de wijze waarop een financiële instelling identificeert dan in andere
lidstaten. Dit probleem bestaat met name bij de identificatie van buitenlandse
rechtspersonen.In de tweede plaats heeft de Europese Commissie geconstateerd dat de wijze
waarop de richtlijn in een aantal lidstaten is geïmplementeerd, de verdere technologische ontwikkeling van financiële dienstverlening«op
afstand», waarbij er geen persoonlijk contact plaatsvindt tussen de
financiële instelling en cliënt, belemmert. Deze constatering is
ook van toepassing op de Nederlandse wetgeving. De wet kent slechts beperkte
mogelijkheden om cliënten op afstand te identificeren.In de derde plaats is door het Openbaar Ministerie de wens geuit de gegevens
die bij identificatie van een cliënt door de financiële instelling
dienen te worden vastgelegd uit te breiden. Aldus zou de kans worden vergroot
om het «papieren spoor» naar de herkomst van zwart geld te kunnen
volgen.In de vierde plaats wordt een bepaling geïntroduceerd voor de identificatie
van publiekrechtelijke rechtspersonen en van kerkgenootschappen. De reden
daarvoor is dat in de wet een duidelijke procedure hiervoor ontbrak, waardoor
in de praktijk bij de identificatie veel verwarring ontstond met als gevolg
rechtsonzekerheid.Deze redenen geven aanleiding de wet op enkele punten te wijzigen. De
wijzigingen die voortvloeien uit de laatstgenoemde twee redenen zijn beperkt
van aard en worden in de artikelsgewijze toelichting besproken. De wijzigingen
die voortvloeien uit de eerste twee redenen zijn ingrijpender van aard en
zullen in deze algemene toelichting nader worden toegelicht.2. De identificatie van buitenlandse rechtspersonenIn de praktijk is gebleken dat de procedure met betrekking tot rechtspersonen
uit niet-lidstaten moeilijk uitvoerbaar is. Op grond van het huidige voorschrift
moet de identiteit van een buitenlandse rechtspersoon worden vastgesteld met
behulp van een door een notaris of een daarmee vergelijkbare persoon opgemaakte
akte of een daarmee vergelijkbaar document. Voor zover het rechtspersonen
betreft uit niet-lidstaten, moet deze akte zijn opgesteld door een in Nederland
gevestigde notaris.Destijds is voor deze benadering gekozen omdat dit de meest aangewezen
weg werd geacht om zekerheid te verschaffen over de identiteit van rechtspersonen
uit staten waar een met een notariële akte vergelijkbaar document niet
of slechts moeilijk verkrijgbaar is en omdat verwacht werd dat een notaris
slechts dan een verklaring in een akte zou willen vastleggen, indien hij naar
zijn oordeel voldoende zekerheid had over de identiteit van de rechtspersoon
en over de betrouwbaarheid van de aangeleverde bewijsmiddelen.Deze procedure levert echter praktische problemen op. Voor het opstellen
van de akte moet de notaris in Nederland de juistheid van de aangeboden gegevens
nagaan. Dit is vaak onmogelijk en in andere gevallen kostbaar en tijdrovend.
Hierdoor zijn de financiële instellingen vaak niet in staat binnen een
aanvaardbare termijn en onder aanvaardbare voorwaarden de identiteit van een
dergelijke cliënt volgens de thans voorgeschreven procedure vast te stellen.
Als gevolg hiervan kunnen de cliënten overwegen uit te wijken naar de
ons omringende lidstaten waar de richtlijn op een andere wijze is geïmplementeerd.
Dit leidt tot een concurrentienadeel voor de financiële sector in Nederland.Uit een vergelijking met de wetgeving in andere lidstaten is gebleken
dat Nederland als enige een akte van een in eigen land gevestigde notaris
eist, terwijl in andere lidstaten de voorschriften primair zien op het bepalen
van de aard van de vast te stellen gegevens, en daarnaast de nadruk wordt
gelegd op de zorgvuldigheid die de financiële dienstverleners betaamt.Teneinde een betere aansluiting te vinden bij de voorschriften in de overige
lidstaten, wordt in het onderhavige voorstel de regelgeving met betrekking
tot cliënten uit niet-lidstaten gelijkgetrokken met die voor cliënten
uit lidstaten: de identiteit wordt vastgesteld met behulp van een gewaarmerkt
uittreksel uit het officiële handelsregister van de staat waarin de statutaire
zetel van die rechtspersoon is gevestigd, dan wel met behulp van en door een
in die staat gevestigde notaris of een daarmee vergelijkbare persoon opgemaakte
akte. Daarmee wordt het geconstateerde concurrentienadeel ongedaan gemaakt
en tevens een wettelijke basis geschapen voor het gebruik van identificatiemethoden
die leiden tot een ten minste even grote zekerheid omtrent de identiteit van
de buitenlandse rechtspersoon als de huidige methode waarbij, in combinatie
met het zesde lid van artikel 3, een grotere nadruk komt te liggen op de eigen
verantwoordelijkheid van de financiële instellingen. Deze methode voldoet
geheel aan de eisen uit de richtlijn.De thans geldende procedure blijkt geen toegevoegde waarde te hebben.
In de huidige situatie kan de Nederlandse notaris de identiteit slechts vaststellen
aan de hand van een verklaring van een buitenlandse notaris of een daarmee
vergelijkbare functionaris. De Nederlandse notaris heeft geen mogelijkheden
om de overgelegde papieren te verifiëren en levert daardoor geen wezenlijke
bijdrage aan een adequate identiteitsvaststelling. In de voorgestelde situatie
is het aan de financiële instelling om zelf te beoordelen of de verstrekte
gegevens juist zijn. De financiële instelling heeft er immers zelf groot
belang bij te weten wie haar cliënt is, zeker indien het een buitenlandse
cliënt is, en dient op grond van het voorgestelde zesde lid van artikel
3 bij twijfel altijd de cliënt te weigeren.3. Identificatie bij financiële dienstverlening op
afstandVoor de identificatie bij financiële dienstverlening op afstand,
dat wil zeggen dienstverlening waarbij geen persoonlijk contact tussen de
cliënt en de financiële instelling plaatsvindt, wordt gebruik gemaakt
van een vorm van identificatie, waarbij een cliënt van een financiële
instelling zich niet in persoon identificeert met een daartoe vereist document,
maar identificatie plaatsvindt door gebruikmaking van een reeds eerder verrichte
identificatie bij een (andere) financiële instelling. Bij deze vorm van
identificatie is van belang dat er voldoende zekerheid bestaat dat de cliënt
zich elders heeft geïdentificeerd en dat hij dus op die manier via een
papieren spoor achterhaald kan worden. Deze vorm van identificatie, ook afgeleide
identificatie genoemd, is tot dusver in de wet voor een beperkt aantal gevallen
geregeld. Sinds de totstandkoming van de wet is inmiddels gebleken dat de
wijze waarop de door de richtlijn geboden mogelijkheid tot afgeleide identificatie
in verschillende lidstaten is geïmplementeerd, de verdere technologische
ontwikkeling van financiële dienstver- lening op afstand belemmert. Daarom
is door de Europese Commissie een aantal beginselen vastgesteld voor de interpretatie
van de richtlijn op dit punt, de zogenoemde «Beginselen voor de identificatie
van cliënten» (de beginselen).1In deze beginselen worden voorwaarden geformuleerd waaraan identificatie
bij financiële dienstverlening op afstand dient te voldoen.Als uitgangspunt geldt hierbij dat de procedures voor identificatie van
cliënten op afstand zowel voldoen aan eisen van flexibiliteit, met name
met betrekking tot het vermogen zich aan te passen aan technische ontwikkelingen,
als aan eisen van veiligheid, ter waarborging van een adequate identificatie.
De in de beginselen geformuleerde voorwaarden, die voor een groot deel reeds
in het huidige wettelijke stelsel zijn verwerkt, geven aanleiding om de bestaande
mogelijkheden tot identificatie op afstand verder uit te werken. Hierdoor
wordt het mogelijk gemaakt om in een groter aantal dan voorheen identificatie
op afstand toe te staan. De voorwaarden waaraan voldaan moet zijn wil men
van identificatie op afstand gebruik mogen maken, worden in de artikelsgewijze
toelichting uiteengezet. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGArtikel IAArtikel 2, vierde lidIn artikel 4 wordt de nieuwe identificatiemethode geregeld. Het oude eerste
lid van artikel 4 past minder goed binnen het nieuwe artikel 4 en wordt om
die reden verplaatst naar artikel 2, vierde lid. Deze verplaatsing houdt geen
materiële wijziging in. De bepaling beoogt nog immer onnodige herhaling
van vaststelling van de identiteit van de cliënt te voorkomen. De financiële
instelling kan op grond van dit lid volstaan met identificatie van de cliënt
door middel van gebruikmaking van de gegevens die voor een reeds eerder verleende
financiële dienst zijn verkregen.B.Artikel 3, tweede lidMet het oog op een consistente vormgeving worden overeenkomstig het derde,
vierde en vijfde lid de eisen met betrekking tot de te vermelden gegevens
in de wettekst opgenomen, in plaats van zoals voorheen in een ministeriële
regeling. De keuze voor opneming in de wet komt mede voort uit het feit dat
niet aannemelijk is dat in deze gegevens wijzigingen zullen worden aangebracht.Artikel 3, derde lidVoor de identificatie van een buitenlandse rechtspersoon is het van belang
dat een notaris of een andere van de te identificeren rechtspersoon onafhankelijke
functionaris de identiteit van de rechtspersoon vaststelt. Deze vaststelling
waarborgt de juistheid van de gegevens die dienen te worden verstrekt. Om
de betrouwbaarheid van de identiteitsvaststelling voldoende te waarborgen,
dient de functionaris die de identiteit vaststelt op grond van de aard van
zijn functie onafhankelijk te zijn van de te identificeren rechtspersoon.Artikel 3, vierde lid, 3°Een consequentie van de richtlijn is dat de kredietinstellingen de identiteit
van cliënten ook moeten vaststellen als het gaat om publiekrechtelijke
rechtspersonen. Gezien het bijzondere karakter van deze rechtspersonen is
gekozen voor identificatie aan de hand van een verklaring van een orgaan van
die rechtspersoon. Voor Nederlandse publiekrechtelijke rechtspersonen is bepaald
dat het bestuursorgaan een verklaring kan afgeven met behulp waarvan de identificatie
kan plaatsvinden. Omdat het begrip «bestuursorgaan» niet direct
toepasbaar is op buitenlandse publiekrechtelijke rechtspersonen, is gekozen
voor de meer algemene term «bevoegd gezag». De relatieve onbepaaldheid
van deze term brengt met zich mee dat op de financiële instelling die
de dienst gaat verlenen, de plicht rust om te onderzoeken welk orgaan het
bevoegd gezag van de betreffende rechtspersoon is. Dit volgt ook uit het nieuwe
zesde lid dat met dit wetsvoorstel aan artikel 3 wordt toegevoegd.Artikel 3, vijfde lidKerkgenootschappen, hun zelfstandige onderdelen en lichamen waarin zij
zijn verenigd, bezitten op grond van artikel 2:2 BW rechtspersoonlijkheid. Erkenning door een bevoegd gezag of inschrijving in een register is
hiervoor niet noodzakelijk. Hierdoor is het niet altijd mogelijk het tweede
en derde lid op kerkgenootschappen toe te passen. Daarom wordt een vijfde
lid voorgesteld waarin wordt bepaald dat de identiteit van een kerkgenootschap
of een onderdeel daarvan, behalve op de manier omschreven in het tweede en
derde lid, ook kan worden vastgesteld aan de hand van een verklaring van de
overkoepelende organisatie of, bij het ontbreken daarvan, aan de hand van
een eigen verklaring van het genootschap, die in elk geval de in dit lid opgenomen
gegevens moet bevatten. Deze verklaring mag niet langer dan 1 jaar tevoren
zijn afgegeven.Het kerkgenootschap is zelf verantwoordelijk voor de juistheid van de
gegevens en voor de vaststelling van de identiteit van alle gemachtigden en
vertegenwoordigers en kan, bij gebleken onregelmatigheden, hier ook op aangesproken
worden.Artikel 3, zesde lidIn dit lid wordt de eigen verantwoordelijkheid van de financiële
instellingen voor de identificatie van cliënten tot uitdrukking gebracht.
Op grond van artikel 2 is de financiële instelling verplicht de identiteit
van de cliënt vast te stellen voordat zij aan die cliënt een financiële
dienst verleent. De in de voorafgaande leden voorgeschreven documenten zijn
daarbij de noodzakelijke hulpmiddelen. Doorgaans zullen deze documenten voldoende
zijn, maar dit betekent niet dat de financiële instelling zich daarmee
in alle gevallen tevreden kan stellen. Indien er reden is om ondanks de getoonde
documenten te twijfelen aan de identiteit van de cliënt, moet de financiële
instelling zich nadere gegevens verschaffen die tot de gewenste zekerheid
leiden. Dit betekent dat met name in de gevallen genoemd in het vierde en
vijfde lid, de financiële instelling extra alert zal moeten zijn, omdat
het hier gaat om eigen verklaringen van de betreffende rechtspersonen.CDe regeling van artikel 4 wordt aangepast op basis van de in de algemene
toelichting genoemde beginselen.Artikel 4, eerste lidDit lid introduceert een hoofdregel voor identificatie bij financiële
dienstverlening op afstand. Van deze regel mag naast de normale identificatieprocedure
van artikel 3 in een aantal gevallen gebruik worden gemaakt. Op grond van
de nieuwe regel kan een financiële instelling, onder voorwaarden, de
identiteit van een cliënt vaststellen door een afschrift of het officiële
nummer van het document zoals vereist in artikel 3 van deze wet te verlangen.
Van deze mogelijkheid mag gebruik worden gemaakt, indien de eerste betaling
ten gunste of ten laste van een rekening van de cliënt plaatsvindt, mits
deze rekening wordt gehouden bij een financiële instelling als bedoeld
in artikel 1, eerste lid onder 1° of 2° met zetel in een lidstaat
dan wel in een staat die door Onze Minister is aangewezen. Een andere voorwaarde
is dat met de financiële dienst geen contant geld gemoeid mag gaan. Deze
identificatiemethode is overeenkomstig de door de Commissie vastgestelde beginselen.
Op deze manier wordt een goede balans gevonden tussen de waarborgen die voor
een adequate identificatie van de cliënt vereist zijn, en de flexibiliteit
welke benodigd is voor aanpassingen aan technologische ontwikkelingen.Voor een uitgebreide toelichting op de wijziging zij verwezen naar het
algemene deel van de toelichting. Artikel 4, tweede lidDit lid verplicht de financiële instelling die gebruik maakt van
de in het eerste lid geregelde procedure om zorgvuldig na te gaan of de identiteit
van de cliënt overeenkomt met de identiteit van de cliënt ten laste
of ten gunste van wiens rekening de eerste betaling is gedaan. Hierdoor wordt
een extra waarborg geïntroduceerd om te voorkomen dat van de nieuwe systematiek
misbruik wordt gemaakt. Indien de financiële instelling waaraan medewerking
wordt gevraagd voor deze wijze van identificatie dit weigert, bijvoorbeeld
met een beroep op het bankgeheim, kan er geen gebruik worden gemaakt van deze
identificatiemethode.Artikel 4, derde lidIn het derde lid wordt voor de financiële diensten die in het oude
artikel 4, in het tweede tot en met het vierde lid, reeds een versoepeld identificatieregime
kenden, dit regime gehandhaafd.Artikel 4, vierde lidIn het vierde lid wordt de regel gehandhaafd dat bij transacties die onder
de reikwijdte van de Wet melding ongebruikelijke transacties vallen, geen
gebruik mag worden gemaakt van een andere identificatiemethode dan die welke
in artikel 3 is voorgeschreven.Artikel 4 vijfde lidDit lid verklaart de onderzoeksplicht die op grond van artikel 3, zesde
lid, van toepassing is op de normale identificatieprocedures, van overeenkomstige
toepassing op identificatie die op grond van artikel 4 plaatsvindt.EDe wijziging in artikel 6 wordt voorgesteld om de formulering van de wet
meer in overeenstemming te brengen met de in het Burgerlijk Wetboek gehanteerde
formulering, terwijl voorts op verzoek van het Meldpunt Ongebruikelijke Transacties
aan de in dit onderdeel genoemde gegevens die dienen te worden vastgelegd
de geboortedatum is toegevoegd. Hierdoor wordt het achterhalen van de identiteit
van de cliënt vereenvoudigd.De Minister van Financiën,G. ZalmXNoot1Commissiestuk XV/1170/95. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27001-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl