Wet premiedifferentiatie en marktwerking bij arbeidsongeschiktheidsverzekeringen; Voorlopig verslag naar aanleiding van het voorbereidend onderzoek
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19961997-24698, nr. 97a

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

13-02-1997

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

24698 nr. 97a

11-02-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Algemeen2. Artikelsgewijs Artikel 36b, lid 1 YArtikel 75eArtikel 77bOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24698Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 81 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 698Wijziging van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering en enkele
andere wetten in verband met premiedifferentiatie en marktwerking bij arbeidsongeschiktheidsverzekeringen
(Wet premiedifferentiatie en marktwerking bij arbeidsongeschiktheidsverzekeringen)nr. 97aVOORLOPIG VERSLAG VAN DE VASTE COMMISSIE VOOR SOCIALE ZAKEN EN WERKGELEGENHEID1Vastgesteld 11 februari 1997Het voorbereidend onderzoek van dit wetsvoorstel had de leden van de vaste
commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid aanleiding gegeven tot het
maken van de navolgende opmerkingen en het stellen van de navolgende vragen. 1. AlgemeenDe leden van de fractie van de VVD deelden mee met belangstelling
kennis te hebben genomen van dit wetsvoorstel. Zij waren het met de regering
eens dat de lasten daar moeten worden gelegd, waar ze zijn veroorzaakt en
dat de werkgevers hier een bijzondere verantwoordelijkheid dragen. Ze vroegen
zich echter wel af of de voorgestelde premiedifferentiatie op dit punt niet
al te generiek is. Waarom, zo wilden zij van de staatssecretaris weten, leiden
bijvoorbeeld ernstige blessures als gevolg van gevaarlijke sportbeoefening
of arbeidsongeschiktheid als gevolg van ongelukken wegens te hard rijden ook
tot een verhoging van de collectieve premie? Hiervoor kan de werkgever toch
geen verantwoordelijkheid dragen?Deze leden vroegen vervolgens of het vaststellen van de premie voor elk
individueel bedrijf op 1 januari 1998 gereed zal zijn. Brengt dit niet een
grote hoeveelheid werk en dito kosten mee?De aan het woord zijnde leden constateerden dat de «opting out»
uit de oorspronkelijke opzet is verdwenen.Met de nu ter tafel liggende voorstellen voor, naar keuze, een tijdelijke
privatisering kunnen ze zich verenigen. Is hiermee het proces van privatisering
in de sociale zekerheid afgesloten, zo wilden zij weten.Indien het antwoord negatief zou zijn zouden ze graag horen welke plannen
de regering op dit gebied nog koestert. De regering is op dit punt niet geheel
duidelijk. Enerzijds wordt gezegd dat de herziening van de WAO met dit wetsvoorstel
zijn afronding krijgt, maar anderzijds wordt ook gestipuleerd dat het sociale
zekerheidsstelsel voortdurend moet worden aangepast aan gewijzigde maatschappelijke
opvattingen en omstandigheden. In de memorie van toelichting wordt gezegd
dat het uitstappen uit de collectieve verzekering nooit een doel op zichzelf
is geweest, maar slechts moest dienen als een reëel alternatief
naast de publieke uitvoering. In ditzelfde stuk wordt gezegd dat eigen-risico-dragen
een aantrekkelijke optie is met name in situaties waarin het individuele arbeidsongeschiktheidsrisico
gunstig afsteekt tegen het gemiddelde risico. De staatssecretaris heeft er
echter tijdens de openbare behandeling «aan de overzijde» op gewezen
dat zulks geenszins het geval is en dat niet hoeft te worden gevreesd dat
bedrijven hun goede risico's privatiseren en hun slechte in de collectieve
WAO laten. De voorspellingen over het uittreden zijn bovendien zeer verschillend.
De verzekeraars zeggen dat ze willen meedoen, maar dat ze de gelegenheid niet
krijgen omdat ze wegens een te lage collectieve premie niet kunnen concurreren;
het midden- en kleinbedrijf stelt daartegenover dat een massaal uittreden
uit het publieke stelsel moet worden verwacht. Wil de bewindsman zijn visie
nog eens verduidelijken?In de nota naar aanleiding van het verslag wordt gesteld dat in de aanvangsjaren
de publieke premie lager zal zijn dan de particuliere en dat in de structurele
situatie het verschil tussen beide relatief gering zal zijn. Voor (grotere)
bedrijven kan, met het oog op een totaal-pakket, privatisering aantrekkelijk
zijn, maar zullen verreweg de meeste bedrijven toch niet voor het collectief
kiezen? Wat blijft er dan over van de «incentive» van privatisering
ten opzichte van de collectieve uitvoering? Bovendien zullen de private verzekeraars
winst willen maken. Het Verbond van Verzekeraars wijst erop, aldus de leden
van de VVD, dat de berekening van de collectieve gemiddelde premie zeer optimistisch
is omdat een voortgezette daling van het WAO-volume redelijkerwijze niet is
te verwachten. Wat is de visie van de staatssecretaris, nu onlangs is gebleken
dat de WAO weer «aantrekt»? Als de basispremie zou moeten worden
verhoogd komt de vraag aan de orde of de maximumpremie nog wel 4, resp. 3
maal de gemiddelde premie kan blijven. Wordt het maximum dan niet te hoog?
De staatssecretaris heeft immers in de Tweede Kamer gezegd dat de gedifferentieerde
opslagpremie redelijk en betaalbaar moet zijn. Hoe beziet hij deze zaak nu?Is het niet zo dat het geldelijk voordeel van reïntegratie van een
gedeeltelijk arbeidsongeschikte werknemer primair ten voordele komt aan het
Algemeen werkloosheidsfonds en niet via reductie van de gedifferentieerde
premie aan de werkgever?Verkleint dit niet zijn belangstelling voor zo'n reïntegratie? Is
het redelijk, zo vroegen de aan het woord zijnde leden, dat de eigen-risicodragers
via de basispremie moeten meebetalen aan alle uitvoeringskosten van het publieke
bestel? Nu gaan ze immers de zuivere uitvoeringskosten dubbel betalen, hetgeen
in de premiedruk tot uiting kan komen. Waarom kunnen deze kosten niet worden
gedeclareerd bij de fondsbeheerder?Zal de garantstelling voor de (kleine) eigenrisicodragers ook niet premieverhogend
kunnen werken? Ditzelfde geldt, aldus het Verbond van Verzekeraars, voor het
geval dat zij geen gebruik mogen maken van het Sofinummer. Is de regering
van plan zulks toe te staan of verzetten redenen van bijv. privacy zich hiertegen?
Het Verbond komt in een commentaar van december 1996 tot een negatief oordeel
over dit wetsvoorstel en de wetsvoorstellen 24 758, 24 760 en 24 776.
Al eerder hebben verzekeraars ook al laten weten niet enthousiast over de
voorstellen van de regering te zijn. Wat is de reactie van de staatssecretaris
hierop; juist in verband met de vraag of de privatisering al dan niet zal
slagen?De leden van de fractie van de VVD hadden (enigszins tot hun ontsteltenis)
moeten vaststellen dat het wetsvoorstel nieuwe premiereducties – en
geen fiscale faciliteiten – invoert om de reïntegratie van gedeeltelijk
arbeidsongeschikten te bevorderen. Is de staatssecretaris het niet met hen
eens dat premiereductie bij het (weer) aannemen van gedeeltelijk arbeidsongeschikten
of langdurig werklozen niet of nauwelijks werkt? Kan hij aangeven welke bedragen
in voorgaande jaren hiermee waren gemoeid? Moet hier niet gesproken worden
van een onaanvaardbare open-eindregeling? Worden de kosten van reïntegratie
niet op een in feite oneigenlijke manier afgeschoven op de sociale fondsen,
die toch primair tot taak hebben om de uitkeringen te financieren?In de nota naar aanleiding van het verslag wordt geduid op de mogelijkheid
om in het uiterste geval gelden over te hevelen van het Aof naar de arbeidsongeschiktheidskas.
Wat is de betekenis hiervan tegen de achtergrond van het geïntegreerd
middelenbeheer?Het Lisv zal de basispremie lastendekkend moeten vaststellen, maar de
minister kan zijn goedkeuring hieraan onthouden «indien hij uitgaat
van een afwijkende uitgavenraming». Wordt hiermee bedoeld dat de praktijk
van de laatste vijftien jaar wordt voortgezet en dat uit een oogpunt van inkomensbeleid
of anderszins elk jaar een andere premie wordt vastgesteld dan is geadviseerd?De leden, behorende tot de fractie van het CDA, merkten op
dat na de eerste evaluatie van de WULBZ wel duidelijk is geworden dat de positie
van gehandicapten en ouderen op de arbeidsmarkt er bepaald niet rooskleuriger
op is geworden.Deze leden vroegen zich, mede gelet op de positie van deze groepen, in
alle ernst af of hun situatie de in het Pemba-complex neergelegde aanpak van
verdergaande privatisering en marktwerking op dit moment wel verdraagt.Kan de staatssecretaris de door het kabinet beoogde gunstige gevolgen
nog eens nader concretiseren in het licht van de tijdens de plenaire behandeling
in de Tweede Kamer gedane uitspraak «De materie is complex en er zitten
nadrukkelijk risico's aan de voorstellen die wij doen». Is het nemen
van deze risico's uit een oogpunt van rechtszekerheid wel verantwoord?Dit temeer daar het kabinet zich toch ook zorgen maakt over de opgetreden
risico-selectie en – na een aanvankelijke afwijzing – in het kader
van flankerend beleid instemming betuigt met reparatiewetgeving (o.a. het
initiatief-wetsvoorstel op de medische keuringen). Ook het zicht op een samenhangend
reïntegratiebeleid ontbreekt nog al te zeer en helaas moet worden geconstateerd,
dat hiervoor ook veelvuldig en tijdig is gewaarschuwd. Sprekend over de risico's
stelde de staatssecretaris «Het zal ook veel meer gaan om de vraag welk
beleid je er tegenaan zet om ervoor te zorgen dat de negatieve ontwikkeling
zich niet of in zo beperkt mogelijke mate voordoet».Deze vraag moet nog worden beantwoord in komende wetgeving.In het kader van de financiële meevallers, die blijkbaar zullen komen,
worden thans allerwegen suggesties voor de bestedingen gedaan. Minister Melkert
heeft hiernaast gepleit voor extra geld in de toekomst voor de begeleiding
van gehandicapten op de werkplekken. Zou dit pleidooi niet gepaard moeten
gaan met een pleidooi voor een arbeidsongeschiktheidswetgeving, die het in
dienst nemen en houden van gedeeltelijk arbeidsgeschikten bevordert? Voldoen
de Pemba-wetten aan dit criterium?Een adequaat reïntegratiebeleid vraagt op z'n minst om een aangepast
systeem van premiedifferentiatie en het nu niet invoeren van het eigen risicodragerschap.Vasthouden aan het voorliggende wetsvoorstel betekent dat het kabinet
een beleid wil voeren, dat schadelijk is voor ouderen, vrouwen en gehandicapten.De staatssecretaris heeft enige maanden geleden in een persbericht, waarin
het reïntegratie-beleid aan de orde kwam, terecht gesteld dat er grenzen zijn aan de mogelijkheden om met overheidsbeleid bepaalde ontwikkelingen
te sturen. De leden van de CDA-fractie onderschrijven deze stellingname. Reparatiewetgeving
is echter noodzakelijk wegens het in een verkeerde richting sturen van het
beleid, waardoor barricades voor deze groepen zijn en worden opgeworpen. Deze
leden doen met anderen een beroep op het kabinet zich aan deze klem te ontworstelen
en eerst de grondige evaluatie van de Ziektewet, zoals ook door de S.E.R.
geadviseerd, af te wachten. Bij onverwachte meevallers van betekenende omvang
behoeft het inboeken van de besparingen op dit moment geen eerste prioriteit
meer te hebben.De leden van de CDA-fractie deelden mee op zich geen bezwaar te hebben
tegen premiedifferentiatie als financiële prikkel voor de werkgevers
waardoor deze belang krijgen bij beheersing van het volume in de sociale zekerheid.
Het afwentelen van risico's omdat de gevolgen niet voelbaar zijn, achten ook
deze leden ongewenst. Het gaat deze leden echter om het tijdstip van invoering
zo kort na invoering van een andere majeure wijziging (WULBZ), de wijze waarop,
de mate waarin en met name om de combinatie met het invoeren van een eigen
risico.Kan de staatssecretaris nog eens duidelijk maken dat het systeem als zodanig
hierdoor niet zal worden gedestabiliseerd?De leden van de CDA-fractie hadden na grondige bestudering van alle gewisselde
stukken en de plenaire behandeling in de Tweede Kamer tot dusverre de overtuiging
niet kunnen verkrijgen, dat er sprake zal zijn, zoals verondersteld, van een
evenwichtig duaal systeem.Ook over de uiteindelijke uitkomsten tasten deze leden nog in het duister.
Is het nu de bedoeling dat maar een beperkt aantal werkgevers zal kiezen voor
het eigen risicodrager zijn of juist de overgrote meerderheid? De rechtszekerheid
vergt toch dat de bedoelingen van de wetgever in ieder geval duidelijk zijn?De gekozen uitwerking sluit nu enerzijds de neerwaartse spiraalwerking
niet uit, maar voert anderzijds toch een aantal belemmeringen in. Daar staat
tegenover dat de in- en uittredingsprikkels meer in de richting van uittreden
wijzen. Het is ook opvallend hoe vaak vanuit het veld de opmerking wordt gehoord,
dat het mogelijk is dat niemand eigen risico kiest of op termijn juist iedereen!
(vliegwieleffect).Een massale vlucht naar het private stelsel, voorzien ook deze leden niet,
maar wel een meer dan gemiddeld achterblijven van de kwetsbare groepen in
het publieke bestel en een overbrengen van goede risico's naar het private
bestel, waardoor het noodzakelijke evenwicht zal worden verstoord.Het kan zijn dat de in de publieke verzekering overgebleven solidariteitselementen,
zoals:– de minimum en maximumpremie bij kleine werkgevers met de bij amendement
ingebrachte mogelijkheid van maximering van 1% procentpunt van de jaarlijkse
verhogingen– de maximumpremie bij grote werkgevers– de opslag voor niet toerekenbare uitkeringen en voor kortingen
uit het verleden– de geleidelijke invoering van de premiedifferentiatie de uittocht
beperken tot een aantal grote ondernemingen, maar zekerheid hierover is en
kan niet worden gegeven.Gedragseffecten, zowel in positieve als in negatieve zin vallen moeilijk
te voorspellen. De eerste effecten van de WULBZ zijn echter niet bemoedigend.Welke inschattingen zijn van dit alles gemaakt en beschikbaar en welke
berekeningen liggen ten grondslag aan de maximum- en minimumpremie? Heeft
bij het zoeken naar een vernieuwde aanpak nu centraal gestaan
de noodzaak tot een drastische verlaging van de uitkeringslasten (beperking
volume) of juist de noodzakelijke, andere verantwoordelijkheidsverdeling tussen
overheid, bedrijfsleven en burgers, is evenzeer een vraag, waarop nog geen
duidelijk antwoord is gekomen.Ook na de plenaire behandeling in de Tweede Kamer behouden deze leden
hun zorgen over de financiële gevolgen voor de kleinere bedrijven (t/m
15 werknemers). De staatssecretaris kent de berekeningen. Acht de staatssecretaris
deze uitkomsten verantwoord, ook als deze de werkgelegenheidsontwikkeling
in midden- en kleinbedrijf en land- en tuinbouw ernstig zullen bedreigen?De invulling van het eigen risicodragerschap, als zodanig door deze leden
afgewezen, draagt overigens alle sporen van een compromis in zich. Het lijkt
erop dat alle inspanningen erop gericht zijn geweest dit eigen risicodragerschap
een lege huls te doen lijken, c.q. zijn.Het meebetalen aan alle uitvoeringskosten, het overleggen van een zekerheidstelling,
maar ook de minimaal vijf jaren-periode waardoor de private verzekeraars maar
moeilijk zullen kunnen concurreren, zijn hiervan voorbeelden, die de leden
van de CDA-fractie tot deze conclusie hebben gebracht.Wil de staatssecretaris nog eens uitleggen hoe een effectief reïntegratie-beleid
kan worden bevorderd bij de mogelijkheid van meerdere systeem-overgangen?Tijdens de plenaire behandeling heeft zich een discussie ontsponnen over
een eventueel branchegewijs maken van afspraken met verzekeraars (genoemd
werd de B-poot van de uitvoeringsinstellingen) over het op een andere manier
vorm geven aan premiedifferentiatie. Het is deze leden niet duidelijk geworden
of de staatssecretaris toen beoogde de publieke premiedifferentiatie via collectief
private verzekeringen te «repareren».Dat zou immers in strijd zijn met de bedoelingen van het wetsvoorstel,
maar evenzeer hetzelfde uitwerken als bij de huidige wetgeving: de individuele
werkgevers zouden dan geen belang hebben bij een goed reïntegratiebeleid.
Had de gehele operatie dan niet beter achterwege kunnen blijven?Een branchegewijze collectieve verzekering verdraagt zich ook niet met
het eigen risicodragerschap van de individuele ondernemer. Het is bovendien
de vraag of er dan geen moeilijkheden zullen ontstaan met de (Europeesrechtelijke)
mededingingsbepalingen. Kan de staatssecretaris nog eens exact zijn bedoelingen
weergeven?Overigens kunnen deze leden zich voorstellen dat met name door het middenen
kleinbedrijf deze optie maar al te graag zal worden aangegrepen om aan de
als onrechtvaardig ervaren premie-opslag te ontkomen.De leden van de CDA-fractie vroegen zich af of het in de brief van de
vier vakcentrales gesignaleerde probleem reëel is ter zake van artikel
75b.Dit artikel regelt het oneigenlijk gebruik van de mogelijkheid tot eigen
risico dragen.Ondernemers blijven verantwoordelijk voor de financiering van reeds ingegane
uitkeringen, maar wat zijn de feitelijke mogelijkheden bij bedrijfsovername
of overname na faillissement?De invoering van uitsluitend premie-differentiatie zal overigens voor
de uitvoeringsorganisaties al moeilijk genoeg worden. Acht de staatssecretaris
de uitvoering per 1 januari 1998 tezamen uiteraard met een samenhangend reïntegratiebeleid
reëel haalbaar? Kan de staatssecretaris de consequenties voor de uitvoeringsinstanties
concreet in beeld brengen, ook wat de uitvoeringskosten betreft?Zullen de uitvoeringskosten als gevolg van dit wetsvoorstel nog meer stijgen
en zal het hier bij incidentele kosten kunnen blijven? De leden van de CDA-fractie
betwijfelden dit.Deze leden achten de moeilijkheidsgraad zeer hoog en denken in het bijzonder aan de berekening van het individuele arbeidsongeschiktheidsrisico
van een bedrijf, wat toch een zeer complexe materie is. Weliswaar is de systematiek
voorgeschreven, maar dan nog zijn de diverse begrippen toch wel op een verschillende
wijze te interpreteren met alle gevolgen vandien, w.o. rechtsongelijkheid
en vermoedelijk ook een verhoogd beroep op bezwaarprocedures.Zal juist deze wetgeving niet tot een structurele verhoging van uitvoeringskosten
leiden?Hoe schat de staatssecretaris dit in?Op de vraag over de financiering van het tekort in het AOF heeft de staatssecretaris
gesteld dat het uitgangspunt zal zijn met een schone lei te beginnen.Wat moeten de leden van de CDA-fractie zich daarbij concreet voorstellen?Er zal sprake zijn van loonkosten- en inkomensneutraliteit, d.w.z. er
mag van worden uitgegaan dat negatieve inkomenseffecten voor alle categorieën
zullen worden voorkomen. Kan de staatssecretaris enig inzicht geven in de
voorgestelde uitwerking en in de bij de voorstellen van het kabinet nog af
te hechten rafeltjes?De leden van de CDA-fractie gaan ervan uit, dat de bedoeling van dit wetsvoorstel
is het risico voor arbeidsongeschiktheid bij de werkgever te leggen en deze
als gevolg hiervan te prikkelen een preventief beleid te voeren.Heeft het kabinet zich hierbij niet al te zeer rijk gerekend, aangezien
voor gedeeltelijk arbeidsongeschikten de verlichting van lasten niet ten goede
zal komen aan de werkgever en slechts onder bepaalde omstandigheden aan de
WAO, waardoor op termijn de premies zouden kunnen worden verlaagd? Eerst zal
immers de WW-uitkering vervallen. Dit bracht deze leden bij de inschattingen
die van de benodigde premies zijn gemaakt. Hier blijven toch niet onaanzienlijke
verschillen bestaan tussen de berekeningen van het departement en van de verzekeraars,
o.m. over de gemiddelde premies.Is de staatssecretaris bereid de onderbouwing van deze berekeningen, vergezeld
van een nadere analyse, over te leggen?Is het waar, dat het departement niet in staat is gegevens te verschaffen
voor berekening van de gemiddelde sectorale premies?De leden van de CDA-fractie wilden geenszins medewerking verlenen aan
een beleid, dat premielasten naar de toekomst verschuift, maar willen anderszins
ook niet op voorhand aannemen dat de (té) lage inschatting van de benodigde
premie is ingegeven door de gedachte de overstap naar het eigen risico dragen
door een lage premie af te remmen. De berekeningen van het departement lijken
op z'n minst aanvechtbaar, gelet op het feit, dat de volumedaling zich zeker
niet op dezelfde wijze als in de afgelopen tijd zal voortzetten. De staatssecretaris
had het voor de toekomst over een aantal arbeidsongeschikten, dat hij onheilspellend
durfde te noemen.In het wetsvoorstel komen de kosten van de nieuwe gevallen bij de individuele
werkgever te liggen en dat voor een periode van 5 jaar (ter keuze van de werkgever
8 jaar). Tezamen met het jaar Ziektewet komt dat minimaal neer op 6 jaar.
Is de staatssecretaris niet beducht dat dit als onrechtvaardig kan overkomen
en dat hierdoor versneld andere discussies worden opgeroepen, zoals die over
risque professionel en risque social?Wordt dat soms beoogd ook al is er nu voor het kabinet onvoldoende aanleiding
om de discussie te heropenen? Het is immers genoegzaam bekend dat niet alle
arbeidsongeschiktheid aan arbeidsomstandigheden, e.d., waarvoor
de werkgever verantwoordelijk kan worden gesteld, kan worden toegeschreven.Ook al ligt deze termijn nu vast en opteren de leden van de CDA-fractie
voor een andere opzet van de arbeidsongeschiktheidsverzekeringen, deze termijn
had – vanuit de bedoelingen van het wetsvoorstel – toch korter
moeten zijn, juist vanuit de gewenste verantwoordelijkheidsverdeling tussen
overheid en bedrijfsleven alsmede met het oog op het handhaven van de solidariteit.Heeft de staatssecretaris nog andere, niet tijdens de behandeling tot
dusverre genoemde argumenten, die een periode van 5 jaar kunnen rechtvaardigen?
Zit in deze termijn nu ook juist niet een opwaartse druk naar risicoselectie?De leden van de CDA-fractie vroegen zich voorts af hoe bij toepassing
van regres zal worden gehandeld. Worden dan de werkgevers toch nog aangesproken?Het leek deze leden ook niet juist, dat er in het kader van WSW-plaatsingen
een verschuiving van middelen blijft plaatsvinden van de sociale fondsen naar
het Rijk.Deze leden vroegen de staatssecretaris – ook al betekent dit slechts
een zeer geringe premiestijging – of dit redelijk is en of hiervan geen
negatieve prikkels zullen uitgaan? Gehandicapten, die geen andere mogelijkheid
meer hebben dan de WSW, maar die hiernaar nu niet meer worden verwezen?De leden van de CDA-fractie wilden nog zeer in het bijzonder aandacht
vragen voor het risico van indirecte leeftijdsdiscriminatie dat als gevolg
van het wetsvoorstel kan optreden, dit overigens in volstrekte tegenspraak
met het nu voorgestane beleid. Verwacht de staatssecretaris nu werkelijk dat
met het voorgestelde flankerend beleid de keer ten goede – die los van
Pemba ook al noodzakelijk was – zal worden bereikt? Of heeft hij nog
andere maatregelen in petto naast het komende verbod op leeftijdsdiscriminatie?Is het nu wel of niet mogelijk weer terug te keren naar de publieke verzekering
wanneer één of meerdere werknemers ouder worden met alle bijkomende
consequenties.De leden van de CDA-fractie wilden tot slot nogmaals terugkomen op het
reïntegratiebeleid. «Reïntegratie blijft een hartstikke moeilijk
probleem» zo stelde de staatssecretaris in de Tweede Kamer.De leden van de CDA-fractie hadden dat nooit ontkend, met de Pemba-wetten
zal dat alleen nog maar moeilijker worden, omdat het invoeren van marktwerking
nu eenmaal het gevaar van risicoselectie versterkt en daartegen in feite weinig
kruit is gewassen.Deze leden begrepen echter nog steeds niet waarom de staatssecretaris
de koppeling van de Wet op de Reïntegratie met het Pemba-complex van
de hand blijft wijzen. Zeker niet na zijn uitspraak in de Tweede Kamer «Ik
begrijp donders goed dat er in beleidsmatige zin samenhang dient te zijn tussen
maatregelen in het kader van het Pemba-complex en aanvullende wetgeving».
Gesproken werd over de bijverschijnselen van de operatie Pemba.De leden van de CDA-fractie beoogden met het koppelen ofwel het naar voren
halen van deze wetgeving dat met inzicht in de gecreëerde mogelijkheden
het Pemba-complex nog aangepast zou kunnen moeten worden in de zin van het
mitigeren van de risicoselectie. Met andere woorden de bijverschijnselen in
de Pemba-wetgeving terugbrengen. Wil de staatssecretaris het nog eens van
deze kant bekijken en hierbij ook overwegen dat er voor de Pemba-wetten nu
weliswaar een politiek, maar geenszins een maatschappelijk draagvlak
is, gelet op de reacties van de sociale partners?De leden van de PvdA-fractie hadden met grote belangstelling
kennis genomen van de ingewikkelde en ingrijpende Pembawetgevingsvoorstellen
(het onderhavige wetsvoorstel en die met de nummers 24 758, 24 760
en 24 776). Zij erkenden met waardering dat – lopende het wetgevingsproces –
twee keer ingrijpende kwalitatieve verbeteringen zijn aangebracht: eerst door
het schrappen van de opting-outvariant en daarna via een Nota van wijziging,
die premiedifferentiatie en eigen risico dragen meer met elkaar in evenwicht
bracht en een aantal mogelijkheden tot risicomanipulatie elimineerde.Bij de leden van de PvdA-fractie waren nog wel veel vraagtekens over de
werking van Pemba blijven bestaan. Vooral de gelijktijdige introductie van
premiedifferentiatie en eigen risico dragen riep twijfels op.Zij stelden voorop dat zij financiële prikkels voor de werkgever,
in de vorm van premiedifferentiatie of eigen risico dragen in beginsel als
bruikbare instrumenten beschouwden in het kader van bevordering van preventie
en reïntegratie.Aan het gebruik van deze instrumenten zijn echter grenzen te stellen:1. Omdat Nederland terecht geen onderscheid maakt tussen risque professionnel
en risque social kan de werkgever nimmer alle oorzaken van arbeidsongeschiktheid
(die door de WAO verzekerd zijn) beïnvloeden.2. Ervaringsgegevens van eerder ingevoerde financiële prikkels voor
de werkgever (TAV, TZ/Arbo, Wulbz) zijn gemengd. Er is sprake van meer aandacht
voor arbeidsomstandigheden en ziekteverzuimbegeleiding. Er is eveneens sprake
van een toegenomen selectie op gezondheid en een verharding van arbeidsrelaties.In welke mate deze gedragsreacties optreden is nog niet nauwkeurig bekend.
Evenmin is thans duidelijk in hoeverre flankerend beleid, bijv. via wettelijke
beperking en normering van aanstellingskeuringen en een pakket van positieve
stimulansen de opgetreden negatieve gedragsreacties kan pareren. De leden
van de PvdA-fractie constateerden overigens met instemming dat het kabinet
thans meer aandacht voor flankerend beleid heeft dan voorheen het geval was.Wetsvoorstellen als Wulbz en Pemba roepen voor de overheid een grotere
verantwoordelijkheid op voor de toegang tot de arbeidsmarkt en de verzekeringsmarkt.
In die zin beschouwden zij Pemba en het initiatiefwetsvoorstel-Van Boxtel
als sterk met elkaar samenhangende voorstellen. Omdat er over de feitelijke
optredende gedragsreacties nog zoveel onzeker is zouden de leden van de PvdA-fractie
verre de voorkeur gegeven hebben aan een etappegewijze invoering van vormen
van premiedifferentiatie en/of eigen risico dragen bij Ziektewet en WAO, met
een grondige evaluatie per stap boven de haastige en radicale aanpak van het
kabinet.In een meer behoedzame aanpak zou, wat de WAO betreft, bijvoorbeeld gestart
kunnen worden met premiedifferentiatie vanaf AAW-niveau. Dat zou naar hun
mening 2 voordelen hebben:1. De AAW als brede volksverzekering zou vooralsnog behouden blijven.
Weliswaar worden de gaten die het verdwijnen van de AAW slaat, gedicht door
de gelijktijdige introductie van 2 categoriale regelingen (WAZ en Wajong).2. Het arbeidsongeschiktheidsrisico is in heel sterke mate geconcentreerd
bij laagbetaalden/laagopgeleiden. Scherpe premiedifferentiatie verhoogt de
kosten van tewerkstelling van laagbetaalden, contrair aan het kabinetsbeleid
om vooral voor lager betaalden de lasten te verlichten. Uiteraard zou premiedifferentiatie vanaf AAW-niveau ook nadelen hebben:
de mogelijk positieve effecten van premiedifferentiatie zouden zich niet of
nauwelijks voordoen bij lager betaalden.Het dilemma van scherpe premiedifferentiatie is dat het arbeidsongeschiktheidsrisico
sterk bovengemiddeld is (en de premie dus hoger zal uitvallen) bij enkele
groepen (laagbetaalden; ouderen; vrouwen) van wie het kabinet juist de arbeidsparticipatie
wil vergroten. Zij vroegen een reactie van het kabinet op dit dilemma.De grootste aarzeling bij de leden van de PvdA-fractie zat bij de gelijktijdige
introductie van eigen risico dragen naast premiedifferentiatie.Het kabinet stelt dat de premiedifferentiatie zo (scherp) vormgegeven
is dat deze neutraal uitvalt t.o.v. een eventuele keus tot eigen risicodragen.
Het kabinet voert voor de stelling een plausibele argumentatie aan, die in
hoofdlijnen overtuigend is.De leden van de PvdA-fractie gingen voor hun redenering van een ander
startpunt uit: ieder duaal stelsel is in beginsel vatbaar voor risicomanipulatie
en oneigenlijk gebruik en heeft een inherente tendens goede en slechte risico's
uit elkaar te trekken. Eerdere versies van Pemba (het voorontwerp van wet
met opting-out en het oorspronkelijke wetsvoorstel van april) moesten bakzeil
halen voor dit inzicht.De nu voorgestelde scherpe variant van premiedifferentiatie benadert bijna
vlekkeloos het eigen risico dragen. De bandbreedte van premiedifferentiatie
is dus gedicteerd door de wetmatigheden van eigen risico dragen.De uitgangsposities van premiedifferentiatie en eigen risico dragen zijn
bijna gelijkgeschakeld, maar kunnen per definitie niet volledig gelijk zijn:
er is geen level-playing field (omslag versus rentedekkingfinanciering, wel
of niet acceptatieplicht). Er resteren dus marges voor calculerend gedrag,
die niet overeenkomen met de bedoeling van de wetgever. Zonder pretentie van
uitputtendheid, signaleerden de leden van de PvdA-fractie er enkele:– de publieke verzekering groeit langzaam toe naar de structurele
premie, die de particuliere verzekeraar meteen in rekening moet brengen. Een
gisse werkgever overweegt eerst na 5 jaar een keus voor eigen risico dragen;– een werkgever met een jong personeelsbestand opteert voor eigen
risico dragen en keert bij voortschrijdende veroudering van zijn personeelsbestand
terug naar de publieke verzekeraar;– misschien is bedrijfssplitsing een optie. De leden van de PvdA-fractie
overzagen nog niet geheel of deze manipulatievariant voldoende gepareerd wordt.
Zij waren ook geïnteresseerd in het voornemen van de staatssecretaris
om het fraus legis beginsel in de sociale verzekeringswetgeving te introduceren.
Kunnen althans de contouren van een uitwerking geschetst worden?Los van resterende marges van calculatie, die niet overeenkomen met de
bedoeling van de wetgever is er de intrigerende vraag wat de meerwaarde is
van de eigen risico dragen-variant naast scherpe premiedifferentiatie. Het
hoofdargument heet kennelijk het «scherp houden van de uitvoeringstelling».
Dit nu leek de leden van de PvdA-fractie een achterhaald argument: De uitvoeringsinstellingen
moeten zo meteen concurreren om opdrachten van opdrachtgevers en zijn al onderworpen
aan onafhankelijk toezicht.Ook de opgevoerde afgeleide of «tweede-orde»-argumenten hadden
hen geenszins overtuigd van de meerwaarde van eigen risico dragen. Het kabinet
voert zelfs een argument op dat naar hun mening op onjuiste waarneming berust.
24 698, nr. 14 stelt: «Een bedrijf kan ertoe besluiten eigen-risicodrager
te worden omdat men meent met de eigen bedrijfsgezondheidsdienst een beter
en effectiever preventie- en verzuimbeleid te voeren, dan wanneer men dit
zou uitbesteden aan een bedrijfsvereniging». Hoe nu, sinds TZ/Arbo is
het preventie- en verzuimbeleid juist geen taak van de bedrijfsvereniging,
maar van de Arbodiensten, zo meenden de leden van de PvdA-fractie. De meerwaarde
van combipaketten spreekt over het eerste gezicht meer aan en kan inderdaad
efficiency- en schaalvoordelen opleveren. Vanuit het publieke belang kunnen
hier echter ook vraagtekens gezet worden. Combipaketten en grootafnemerskortingen
kunnen immers ook concurrentie-beperkend uitwerken. De mogelijkheid van «kruissubsidiëring»
is aanwezig: met de (over)winst op de ene verzekering kan in de concurrentieslag
een andere verzekering (tijdelijk) beneden kostprijsniveau aangeboden worden
en grootafnemerskortingen bevoordelen grote bedrijven t.o.v. kleine bedrijven.Combipakketten moeten ook bekeken worden vanuit beginselen als gelijke
toegang tot gezondheidsvoorzieningen, privacybescherming en waarborging van
de onafhankelijkheid van de medische beroepsuitoefening. Combipakketten (collectieve
ziektekostenverzekeringen, WULBZ en Pemba-verzekeringen in één
hand plus forse belangen in een Arbodienst) kunnen leiden tot wachtlijstomzeilende
initiatieven in de vorm van bedrijvenpoli's. Waarbij gelijke toegang tot gezondheidszorg
en vrije artsenkeuze onder druk kunnen komen te staan. De combinatie van collectieve
ziektekostenverzekeringen maakt de vraag naar de grenzen van informatie-uitwisseling
en privacybescherming indringender. De gegevens van de collectieve ziektekostenverzekering
kunnen wellicht indicaties opleveren voor de kans op ziekteverzuim of arbeidsongeschiktheid.
De Wet persoonsregistratie bevat een strengere formulering voor gegevensverstrekking
aan derden (gebruik dient voort te vloeien uit het doel) dan voor het gebruik
van persoonsgegevens binnen de organisatie van de houder (gebruik dient verenigbaar
te zijn met het doel van de registratie). Is dit onderscheid niet achterhaald
met de opmars van conglomeraten en combipakketten? Dienen gegevensverzamelingen
binnen een conglomeraat niet strikt als onderscheiden en gescheiden gegevensverzamelingen
beschouwd te worden?Het had de leden van de PvdA-fractie verbaasd dat combipakketten zonder
enige problematisering of toets aan gezondheidsrecht worden gerubriceerd onder
«meerwaarde» van eigen risicodragen.Wat er ook zij van de gepretendeerde voordelen van «marktwerking»,
deze moeten wel worden afgewogen tegen de risico's ervan.Een eerste risico is dat in de nagestreefde concurrentiestrijd de uitvoeringsinstelling
bij de inzet van reïntegratiemiddelen toch iets harder loopt voor de
«eigen» omslagleden dan voor eigen risicodragers.Een tweede, verderreikende vraag is die naar de mate van (on)omkeerbaarheid
bij een gelijktijdige introductie van twee experimenten premiedifferentiatie
en eigen risico dragen.Pemba berust op 3 vooronderstellingen, zo meenden de leden van de PvdA-fractie:1. bij de gedragsreacties van de werkgevers overheersen de positieve,2. mogelijk negatieve gedragsreacties zijn te pareren via flankerend beleid,3. Premiedifferentiatie en eigen risico dragen bevinden zich in een vrijwel
volmaakt evenwicht tot elkaar.Het is echter denkbaar dat een of meer van deze vooronderstellingen niet
(geheel) blijken te kloppen. Een cruciale vraag is of bijstelling dan mogelijk
is. Een voorbeeld: de wetgever concludeert achteraf dat de bandbreedte in
premies voor de kleine werkgever toch te fors is uitgevallen. Versmalling
van de bandbreedte verstoort het evenwicht met eigen risico dragen. Ingrijpen
in het systeem van eigen risico dragen betekent ingrijpen in privaatrechtelijke
overeenkomsten, die wellicht een langere looptijd hebben (3 à 5 jaar
is heel gebruikelijk) en kan gepaard gaan met forse schadeclaims. Is hierover
nagedacht?Het kabinetsvoorstel kent wel een noodremprocedure, maar die slaat op
een andere situatie dan de leden van de PvdA-fractie hiervoor geschetst hebben,
nl. op de situatie dat vooral de goede risico's opteren voor eigen risico
dragen en vooral de slechte risico's achterblijven bij de uitvoeringsinstelling.
Het kabinet denkt aan een begrenzing van de gemiddelde premie ter hoogte van
de basispremie. Kan die grens nader toegelicht worden? Hoe hard is die grens?Kleine bedrijven hebben (bijna) steeds een arbeidsongeschiktheidsrisico
van nul procent (93%) of juist een zeer hoog arbeidsongeschiktheidsrisico
(bij 4,7 % van de kleine bedrijven meer dan 4 x de gemiddelde premie).Voor kleine werkgevers is de toevalstreffer dus een dominant verschijnsel
en voor zeer kleine werkgevers (1 t/m 5 werknemers) geldt dit wel zeer uitgesproken,
zo meenden de leden van de PvdA-fractie.De extreme premiefluctuaties bij kleine werkgevers noopten het kabinet
tot een bescheiden demping van premiefluctuaties en noopten de Tweede Kamer
tot een nieuw artikellid 78 lid 5 (amendement Van Hoof/Schimmel) dat zulke
premiefluctuaties zowel in opwaartse als neerwaartse zin meer in de tijd spreidt
(op verzoek van de kleine werkgever). Zulke mitigeringen, hoe wenselijk ook,
laten onverlet dat de toevalstreffer een grote rol blijft spelen. De vraag
of premiedifferentiatie voor de kleine en vooral voor de zeer kleine werkgever
een zinvol en werkzaam instrument is, is voor de leden van de PvdA-fractie
nog niet beantwoord. Is deze vraag in de afweging van de vele varianten, die
ongetwijfeld de revue gepasseerd zijn, aan de orde geweest?De leden van de PvdA-fractie vonden het wel zeer opmerkelijk dat de staatssecretaris
zelf bij de tweede termijn van het Tweede Kamerdebat plotseling met de suggestie
kwam dat brancheorganisaties namens hun aangesloten leden zouden onderhandelen
met particuliere verzekeraars over een collectieve premie met sterkere vereveningselementen
dan de wetgever met Pemba voor ogen stond. Ook het Verbond van Verzekeraars
verbaasde zich over deze plotselinge suggestie. In een brief aan de staatssecretaris
van 28 november 1996 schreef het Verbond dat het van mening is «dat
het «repareren» van de publieke premiedifferentiatie via collectieve
private verzekeringen strijdig is met de doelstelling van het wetsvoorstel
Pemba».Kan de staatssecretaris reageren op de indringende vragen uit deze brief
van het Verbond van Verzekeraars?In een bij amendement nieuw ingevoegd artikellid 78-5 bedraagt –
op verzoek van de kleine werkgever – de verhoging èn verlaging
van de gedifferentieerde premies maximaal 1%, welke maximering eindigt op
het moment dat de kleine werkgever weer terug is bij de minimumpremie.Artikel 78, vijfde lid is een bruikbare tegemoetkoming èn als zodanig
een intern consistent artikellid, zo meenden de leden van de PvdA-fractie.
Zij waren echter tevens benieuwd naar de consequentie van dit artikellid en
de samenhang ervan met Pemba als zodanig (evenwicht van premiedifferentiatie
en eigen risico dragen). Is de consequentie van toepassing van artikel 78,
vijfde lid dat de betreffende kleine werkgever gedurende de looptijd van dit
traject trap op/trap af omslaglid moet blijven en niet tijdens dit traject
trap op/trap af tussentijds kan switchen naar eigen risico dragen? Indien
ja, is deze consequentie voorzien?Indien nee, opent artikel 78, vijfde lid dan mogelijkheden om selectief
te winkelen tussen publiek/privaat door in het traject trap op, trap af, weer
trap op/trap af tussentijds te switchen tussen premiedifferentiatie en eigen
risico dragen? Ontstaat er dan een onbalans tussen premiedifferentiatie en
eigen risico dragen?De leden van de PvdA-fractie hadden zich overigens gestoord aan het plotseling
opduiken van het begrip «kleine werkgever» in de wettekst, terwijl
zij vergeefs gezocht hadden naar een begripsomschrijving in de wettekst zelf.
Voor de begripsomschrijving wordt verwezen naar een komende algemene maatregel
van bestuur. Wordt voor de bepaling van het begrip «kleine werkgever»
het aantal van zijn personeelsleden (desgewenst met verdiscontering
van de parttimefactor) of wordt – zoals bij wijlen de premiedifferentiatie
Ziektewet – gekozen voor een rekenkundige loonsombenadering? Nadeel
daarvan is dat een werkgever in het grensgebied tussen klein en groot zelf
niet vooraf weet of hij als klein of als groot betiteld wordt. Toch kan die
uitkomst wellicht voor de werkgever een factor zijn in de afweging tussen
premiedifferentiatie en eigen risico dragen. De leden van de PvdA-fractie
waren zeer geporteerd voor een transparante, d.w.z. voor belanghebbenden inzichtelijke
begripsomschrijving.Heeft het kabinet naast deze spreidingsvariant in de tijd van extreme
premieschommelingen nog andere instrumenten overwogen om de kleine werkgever
te steunen in zijn strijd tegen de kans op extreme premie-uitschieters. Men
zou bijv. kunnen denken aan het instrument van de fiscale reserve (met achterwegelating
van het vereiste van minimaal 30% deelnemers in de bedrijfstak).Tenslotte wilden de leden van de PvdA-fractie vernemen wanneer de kleine
werkgever voorgelicht wordt over de keuze optie van artikel 78, vijfde lid.
Rekening houdend met een verzoektermijn van 13 weken zouden alle (kleine)
werkgevers toch tenminste 26 weken voor de inwerkingtreding van Pemba voldoende
geïnformeerd moeten zijn, zo veronderstelden zij. Overigens meenden de
leden van de PvdA-fractie dat de zin uit het Regeerakkoord: «Het spreekt
voor zich dat de positie van chronisch zieke werknemers en van kleine bedrijven
bijzondere aandacht behoeft» in WULBZ en Pemba wel erg mager gehonoreerd
is.Er wordt in het Pembacomplex veel geregeld bij lagere regelgeving. Vooral
het aantal algemene maatregelen van bestuur is opmerkelijk. Worden deze algemene
maatregelen van bestuur ook aan de Eerste Kamer aangeboden? Zij vroegen in
elk geval om overlegging van de meest essentiële algemene maatregelen
van bestuur (artikel 78, zesde lid inzake premiedifferentiatie en die van
artikel 77e, derde lid). Waarom zijn de meest essentiële onderdelen van
premiedifferentiatie (onderscheid grote en kleine werkgever, minimum- en maximumpremies)
niet in de wettekst zelf vastgelegd?Kamerstuk 24 698, nr. 9 stelt op blz. 21 dat er naar gestreefd wordt
het regeringsstandpunt over discriminatie naar handicap rond de jaarwisseling
aan de Tweede Kamer aan te bieden. Is dat gebeurd en wordt dit regeringsstandpunt
ook aan de Eerste Kamer aangeboden?Hetzelfde kamerstuk bevat op blz. 56 een intrigerende passage over de
(geleidelijke) invoering van premiedifferentiatie: bij de start wordt een
kortere referteperiode dan 5 jaar gehanteerd, want er zijn slechts WAO-gegevens
per werkgever beschikbaar over de jaren 1993 t/m 1996. Volgens de rekenkunde
is dat 4 jaar en ontbreekt er nog 1 jaar. Elders op deze bladzijde wordt gesproken
over een kortere referteperiode voor «de eerste jaren» en voor
de «eerste 2 jaren».Bij de eerdere aprilversie van Pemba werd gerept over een referteperiode
bij de aanvang van 3 jaar (Memorie van toelichting blz. 21–22). Toen
werd echter nog vastgehouden aan de voorgenomen ingangsdatum 1 januari 1997.
Bij beschikbare gegevens per werkgever vanaf 1993 en één jaar
latere invoering ontstaat bij de start vanzelf een referteperiode van 4 jaar.
Is deze redenering correct? Kan toegelicht worden wat bedoeld wordt met de
«correctiefactor» in de aanvangsfase, die bewerkstelligt «dat
de premieverdeling zich in aanvangsfase ontwikkelt conform de risicoverdeling
in de structurele situatie» (blz. 56/57)? Graag toelichting aan de hand
van een voorbeeld. De referteperiode voor de bepaling van het z.o.-risico
is de jaren t-6 tot en met t-2, met andere woorden de premiedifferentiatie
werkt met een vertraging van 2 jaren. Is uitvoeringstechnisch ook een referte-periode
van t-5 tot en met t-1 mogelijk? Indien nee, waarom niet? Indien
ja, waarom is er dan niet gekozen voor een meer directe toerekening in de
tijd?Een werkgever die overweegt eigen risicodrager te worden heeft enige tijd
nodig om de benodigde gegevens bijeen te harken, «afhankelijk van de
vraag wat diens eventuele verzekeraar wil weten» (24 698, nr. 9,
blz. 94).Wat mag de eventuele verzekeraar willen weten? «Voorzover het gegevens
betreft die bij de bedrijfsvereniging bekend zijn kan de werkgever die daar
opvragen, of de bedrijfsvereniging verzoeken die aan zijn (toekomstige) verzekeraar
te verstrekken». Waarom wordt dit hier zo ongeclausuleerd vermeld? Gaat
het niet om gegevens die nimmer tot de persoon herleidbaar zijn als het gevoelige
gegevens betreft, ook bij de (zeer) kleine werkgever? Betekent dit niet een
inperking van gegevens tot het aantal arbeidsongeschiktverklaarden over de
laatste jaren, eventueel het percentage arbeidsongeschiktheid en de loonsom?
Hoe wordt voorkomen dat – direct of indirect – tot de persoon
herleidbare gegevens de ronde doen onder een groot scala van (potentieel)
gegadigde verzekeraars, aan wie de eigen risicodrager offertes aanvraagt?Een werknemer, gelijktijdig werkzaam in twee parttimedienstverbanden,
kan gedeeltelijk arbeidsongeschikt worden, hetgeen zich vertaalt in voortzetting
van de ene parttimefunctie en beëindiging van de andere parttimefunctie.
De toelichtende tekst (24 698, nr. 9, blz. 97–101) behandelt de
casuspositie waarin iemand uitvalt voor de zwaardere functie en de «lichte»
dienstbetrekking voortzet. De lasten worden toegerekend aan de werkgever,
waarbij de werknemer is uitgevallen. Het is natuurlijk evenzeer denkbaar dat
iemand gelijktijdig twee volstrekt vergelijkbare functies vervult (de onderwijzer
op twee scholen), deze, niet beide tegelijkertijd kan volhouden, op grond
van medische beperkingen. De vraag welke van beide parttimefuncties voortgezet
wordt en welke beëindigd wordt is goeddeels arbitrair en subjectief bepaald.
Volledige kostentoerekening aan de werkgever, waarbij de «uitval»
plaatsvindt is geen redelijke uitkomst. Het dogma van kostentoerekening daar
waar zij ontstaan, geeft in situaties van «gelijktijdige samenloop»
niet steeds een bevredigende uitkomst.In geval van «volgtijdelijke samenloop» komen de lasten van
toenemende arbeidsongeschiktheid altijd (blz. 98) ten laste van de eerste
werkgever. Op blz. 99 en 101 van de nota naar aanleiding van het verslag schrompelt
de altijd-formule van blz. 98 echter ineen tot een «hoofdregel».
Moet het vervolg van het gestelde zo gelezen worden dat beslissend is of de
toegenomen arbeidsongeschiktheid (bij de tweede) werkgever voortvloeit uit
dezelfde of uit andere oorzaak? Waarom wordt van «hoofdregel»
gesproken als het gaat om alternatieve mogelijkheden? Volgens jurisprudentie
van de Centrale Raad van Beroep mag bij twijfel of de toename uit dezelfde
oorzaak voortvloeit, die twijfel niet ten nadele van betrokkene worden uitgelegd.
In de tweede casuspositie (in antwoord op vragen van D66) zijn er vanaf Pemba
echter drie betrokkenen: de eerste werkgever, de tweede werkgever en de toenemend
arbeidsongeschikte werknemer.Zijn de eerste en tweede werkgever nu ook belanghebbenden naast de werknemer
in de zin van het beroepsrecht? Is de situatie van drie belanghebbenden in
een casus waarin niet duidelijk is of de toename van arbeidsongeschiktheid
voortvloeit uit dezelfde of uit andere oorzaak (of wellicht aantoonbaar een
combinatie is van dezelfde en andere oorzaak) niet een onsmakelijke consequentie
van de kostentoerekeningsfilosofie? Geldt hier niet: Jede Konzequenz führt
zum Teufel?De bedrijfsvereniging stuurt, zo vermeldt blz. 121 van de nota naar aanleiding
van het verslag, aan de eigen risicodragende werkgever bericht van
wijziging in zijn betalingsverplichtingen. Krijgt de betrokken werknemer hiervan
een afschrift (ook bij wijzigingen als gevolg van de koppeling)?Bij amendement-Van Hoof kreeg de werkgever 2x per jaar de mogelijkheid
om te kiezen voor eigen risico dragen. Een enigszins omvangrijke «uittocht»
halverwege het jaar kan consequenties hebben voor de premie van de achterblijvende
omslagleden. Wordt als gevolg hiervan de gedifferentieerde premie twee keer
per jaar vastgesteld?Wat is de verklaring van het gegeven dat van de TBA-tranche '94 nog 6500
personen herbeoordeeld moeten worden en van de TBA-tranche '95 zelfs nog 21 000
personen? Hoe liggen de cijfers van de tranche '96?Met betrekking tot de volume-ontwikkeling merkten de leden op dat de daling
van het arbeidsongeschiktheidsvolume lijkt thans te stagneren.In het verleden hadden zij gevraagd naar een overzicht van de volume-ontwikkeling
volgens de enige echte vergelijkingsmaatstaf: verhouding tussen arbeidsjaren
en uitkeringsjaren, beide gecorrigeerd voor de parttimefactor. Destijds waren
die gegevens niet beschikbaar: arbeidsjaren werden wel omgerekend naar fulltime-equivalent,
arbeidsongeschiktheidsuitkeringsjaren niet. Bij een opmars van parttime-arbeid
kan dit leiden tot een aanzienlijke vervuiling van de cijfers. Zijn thans
wel de juiste cijfers beschikbaar? Heeft het kabinet voorts een verklaring
voor de opvallende stijging van het instroompercentage van vrouwen?Het Verbond van Verzekeraars heeft de staatssecretaris gevraagd gebruik
te mogen maken van het sofinummer bij WAO-gat, WULBZ- en Pemba-verzekeringen.Hoewel de leden van de PvdA-fractie buitengewoon huiverig stonden tegenover
het gebruik van het sofinummer buiten de publieke sector (fiscaliteit en wettelijke
sociale zekerheid) erkenden zij het gebruiksgemak ervan.Als zij goed ingelicht zijn is het gebruik van het sofinummer al doorgedrongen
tot buiten de publieke sector, nl. door pensioenfondsen en door particuliere
ziektekostenverzekeraars, voor zover het de uitvoering van de AWBZ betreft.
Zij vroegen daarom om een uiteenzetting ten principale van de reikwijdte van
het gebruik van het sofinummer.Reeds bij de indiening van TBA erkenden zowel het toenmalige kabinet als
de toenmalige Sociale Verzekerings Raad een reëel probleem als gevolg
van TBA voor de positie van de gedeeltelijk arbeidsongeschikte die zijn resterende
verdiencapaciteit volledig benut en vervolgens geconfronteerd wordt met toegenomen
arbeidsongeschiktheid tijdens de fase van de vervolguitkering.In dit geval ontstaat er geen recht op een nieuwe loondervingsuitkering,
terwijl voor de hoogte van de vervolguitkering de leeftijd op de eerste WAO-dag
bepalend blijft, ook al ligt deze vele jaren terug.Het toenmalige kabinet stelde dat hiervoor een oplossing moest komen,
liefst via wetswijziging, maar vooruitlopend hierop zou er een ministeriële
regeling getroffen worden.Bij de schriftelijke gedachtenwisseling over Amber (1995) vroegen de leden
van de PvdA-fractie naar de stand van zaken. Zij kregen ten antwoord dat prioriteitsstelling
het kabinet parten had gespeeld. «Toegezegd wordt dat in overleg met
het Tica thans zo spoedig als mogelijk is terzake regels zullen worden gesteld»
(24 221, Nadere memorie van antwoord Eerste Kamer d.d. 13 oktober 1995).
De leden van de PvdA-fractie namen de vrijheid om opnieuw naar de stand van
zaken te informeren. De leden van de PvdA-fractie beschouwden het als een verbetering dat de
artikel 4 en 5-verzekerden van de eigen risico dragen betrokken worden bij
het eigen risico dragen. Voor sommige categorieën uit het rariteiten-KB
gelden er ondergrenzen in tijd (bijv. 2 dagen per week) of bijv. 40% minimumloon)
voor verzekering krachtens werknemersverzekering.Zijn alle rariteiten beneden zulke ondergrenzen wèl verzekerd voor
de WAZ?Ten aanzien van het regresrecht vroegen deze leden of het zo is dat bij
de uitoefening van dit recht voor omslagleden (door de uitvoeringsinstelling)
de opbrengst naar het AOF vloeit en voor eigen risico dragers direct aan de
eigen risicodrager (of zijn verzekeraar) toevloeit. Indien ja, wat is de reden
voor dit onderscheid, waar beide groepen (omslagleden en eigen risicodragers)
in vergelijkbare mate financieel verantwoordelijk zijn voor hun eigen arbeidsongeschiktheidslasten?De leden van de PvdA-fractie hadden tenslotte zonder veel enthousiasme
kennisgenomen van het feit dat als gevolg van het wetsvoorstel Pemba de volksverzekering
ingevolge de AAW wordt opgeheven. Daarmee wordt een belangrijk solidariteitselement
in de sociale zekerheid verlaten. Zij vroegen of, indien de nieuwe werknemersverzekering
met betrekking tot arbeidsongeschiktheid niet die effecten heeft die het kabinet
beoogt, het denkbaar is dat opnieuw een volksverzekering met betrekking tot
arbeidsongeschiktheid in het leven wordt geroepen of dat dan slechts categoriale
reparatie tot de mogelijkheden behoort. Zij vroegen om een meer principiële
argumentatie dan de strikt utilitaire, namelijk dat de uitvoering van Pemba
de AAW overbodig maakt. Zij zouden het op prijs stellen de visie van het kabinet
te vernemen over het fenomeen volksverzekering in het algemeen en derzelver
toekomstperspectieven.De leden van de fractie van D66 deelden mee met belangstelling
het onderhavige wetsvoorstel en de wetsvoorstellen 24 758, 24 760
en 24 776 te hebben gelezen. De drie wetten Pemba, WAZ en WAJONG zijn
met het aantreden van staatssecretaris De Grave aanzienlijk veranderd. De
leden van de fractie van D66 zagen vele van de veranderingen zonder meer als
verbeteringen.Ook stelden zij het op prijs dat thans een invoering per 1 januari 1998
is voorzien, hetgeen een gedegen voorbereiding ook in de Eerste Kamer mogelijk
maakt.Zij wilden niet verhelen dat de vele honderden pagina's tekst het niet
gemakkelijk maakten de hoofdlijnen van deze wetsvoorstellen te blijven ontwaren.Daarnaast vreesden zij dat de wetsvoorstellen alleen nog voor superspecialisten
in hun details te doorgronden zijn en dat daardoor bij de uitvoering fouten
niet te vermijden zijn.Een goede voorlichting is daarom meer dan ooit noodzakelijk.Te vrezen valt dat werkgevers met name de kleine en middelgrote Pemba
zien als een zoveelste versie van de gehate malus-regeling die hun in de woorden
van het midden- en kleinbedrijf meer geprikkeld doet raken dan prikkelt tot
het in dienst nemen c.q. in dienst houden van gedeeltelijk arbeidsgeschikten.
Ziet de regering dit gevaar?Het is tamelijk verwarrend dat in alle stukken nog steeds over bedrijfsverenigingen
wordt gesproken terwijl deze naar alle waarschijnlijkheid per 1 maart 1997
ophouden te bestaan en dan vervangen zullen zijn door uitvoeringsinstellingen.
Ook blijken vele instanties uit te gaan van een franchise van f 23 000
met een maximum van f 79 000 in de WAZ, terwijl deze bedragen haast
tersluiks in de invoeringswet zijn verhoogd naar f 29 000 en f 84 000,
terwijl de premie van 7,2% naar 7,95% wordt verhoogd, daarmee een verschillende
franchise en maximumtarief introducerend dat afwijkt van de bedragen
die daarvoor in 1997 gelden.Ligt het in de bedoeling deze franchise c.q. maximumbedragen te bevriezen
c.q. indien mogelijk te verlagen zodat franchise en maximumbedragen waarover
premie geheven wordt niet voor iedere sociale verzekering een verschillend
bedrag zijn?Pemba is, zo vervolgden deze leden, een voortzetting van de lijn die ingezet
is bij TBA, waarbij de werkgever een langdurige verantwoordelijkheid krijgt
te dragen voor de band met een werknemer ook wanneer de arbeidsongeschiktheid
ontstaat door omstandigheden die buiten de werksfeer liggen.TBA was de start van een wetgevingsproces waarbij de mogelijkheid van
werkgevers om werknemers te lozen via de WAO, met stilzwijgende toestemming
van hun werknemers daartoe niet belemmerd door hun desbetreffende vertegenwoordigers,
drastisch is verkleind.De beruchte en niet-werkende bonus-malus-regeling uit TBA is via het traject
Amber nu in Pemba vervangen door een premiedifferentiatie waarbij de werkgever
na het jaar ziektewet nog vijf jaar de financiële gevolgen van het arbeidsongeschikt
worden voelt.Hoofdlijn van Pemba is dat er voor de werknemer niets verandert, zijn
rechten blijven gewaarborgd. Hij dient actief mee te werken aan de mogelijkheid
tot reïntegratie bij voorkeur bij de eigen werkgever en indien dat niet
mogelijk is op een andere werkplek. De werkgever krijgt de keuze uit drie
mogelijkheden om het financiële risico af te dekken, te weten:– eigen-risico dragen– gehele of gedeeltelijke dekking via het private stelsel– dekking via het publieke stelsel.De fractie van D66 heeft het regeringsbeleid dat een werkgever prikkelt
om te voorkomen dat de werksituatie tot arbeidsongeschiktheid zou kunnen leiden,
steeds van harte gesteund. Dat is ook het geval geweest bij voorstellen waarbij
de werkgever via financiële prikkels gestimuleerd c.q. gedwongen wordt
aan reïntegratie van gedeeltelijk arbeidsgeschikten mee te werken.Uit gegevens van het TICA blijkt dat ook na het aanscherpen van het arbeidsongeschiktheidscriterium
70% van alle werknemers die arbeidsongeschikt worden niet meer te reïntegreren
zijn.Onderschrijft de staatssecretaris deze cijfers?Zo ja, welke rechtvaardiging vindt het kabinet voor het feit dat met name
kleine werkgevers worden opgezadeld met forse financiële lasten –
na aanvaarding van het amendement-Van Hoof – maximaal acht jaar, voor
niet meer te reïntegreren werknemers die niet als gevolg van de arbeidsomstandigheden
op de werkplek arbeidsongeschikt geworden zijn?Welke mogelijkheden zal de nog in te dienen wet op de reïntegratie
bieden om het bovengenoemde percentage van 70% permanent arbeidsongeschikten
te doen dalen?De Pemba-operatie moet budgettair neutraal verlopen. Het kabinet is voornemens
via een algemene maatregel van bestuur de verzwaring van werkgeverslasten
te compenseren via een verlaging van de door de werkgever te betalen overhevelingstoeslag.Wil de staatssecretaris deze algemene maatregel van bestuur bij de beantwoording
van dit voorlopig verslag overleggen?Is deze verrekening met de overhevelingstoeslag een eenmalige operatie,
of zal jaarlijks bekeken worden op welke wijze de gewenste budgettaire neutraliteit
kan worden gewaarborgd?Wie is verantwoordelijk voor de gegevens die dienen ter onderbouwing van
de landelijke uniforme premie?Welke gegevens rechtvaardigen de verwachting dat deze premie 1,66% zal
kunnen blijven?Ligt het in het voornemen van de regering deze premie zelf vast te stellen? Voor de fractie van D66 geldt het uitgangspunt dat het risico op arbeidsongeschiktheid
verzekerd moet zijn. Er bestaat bij de leden van deze fractie geen voorkeur
voor de manier van verzekeren – publiek of privaat. Zij waren derhalve
van mening dat het niet juist is dat door politieke voorwaarden het ene stelsel
anders dan het andere behandeld wordt. In verband hiermee de volgende vragen:Wat is de reactie van de staatssecretaris op het verwijt van de verzekeraars
dat een werkgever twee keer uitvoeringskosten betaalt, wanneer hij zijn risico
bij het private stelsel onderbrengt?Tot op heden mogen verzekeraars in het private stelsel geen gebruik maken
van het sofi-nummer. Dat kan aanleiding zijn tot vertraging in de uitkering,
fouten bij de uitvoering, extra uitvoeringskosten. Uiteraard dient de privacy
gewaarborgd te worden.Zijn de gegevens van het sofi-nummer zodanig gecompartimenteerd dat het
mogelijk is aan de hand van het nummer uitsluitend de naam van de werknemer
en de werkgever te verifiëren? Zo nee, wordt hier aan gewerkt? Zo nee,
waarom niet?Is de staatssecretaris het met ons eens dat een dergelijk compartimentering
tot kostenbesparing zou kunnen leiden?Is de staatssecretaris het met de verzekeraars eens dat er dan ook niet
langer bezwaar hoeft te bestaan om hen bij de uitvoeringsinstellingen toegang
te verlenen tot dit strikt gecompartimenteerde en dus privacy-beveiligde sofi-nummer?Pemba wordt gekenmerkt door een tweedeling in grote en kleine werkgevers.
De scheiding ligt bij 15 werknemers. Deze leden waren niet erg gelukkig met
deze indeling. Reeds langer is bekend dat 85% van alle werkgevers < 5 werknemers
in dienst heeft. 15% van alle werkgevers verenigt de groep werkgevers van
heel klein tot groot. Bekend is dat 10% van de werkgevers meer dan 10 werknemers
heeft. De leden van de fractie van D66 misten een onderbouwing voor de keuze
tussen klein en groot bij 15 werknemers. De last die nu bij een middelgrote
werkgever met 15 tot 50 werknemers gelegd wordt wanneer een van zijn werknemers
tot de categorie niet meer te reïntegreren arbeidsongeschikte werknemers
valt, is onevenredig veel zwaarder dan bij een grote werkgever met meer dan
100 werknemers. Is de staatssecretaris het met bovenstaande eens?Is overwogen werkgevers in drie categorieën te verdelen? Zo nee,
waarom niet?Is een systeem doorgerekend dat op de volgende principes berust:a. voor de allerkleinste (< 5 werknemers) een hardheidsclausule die
tot een maximering van 1% boven de minimumpremie wanneer ondanks zijn reïntegratie
inspanningen vast staat dat de werknemer niet te reïntegreren valt;b. een systeem voor de middelgrote van 5–50 werknemers conform het
systeem zoals nu voorgesteld voor de kleine werkgever;c. het systeem voor grote bedrijven vanaf 50 werknemers.Zo nee, waarom niet?Wie is verantwoordelijk voor de gegevens die dienen ter onderbouwing van
de minimumpremie van 1,5% voor de kleine bedrijven?Welke gegevens rechtvaardigen de verwachting dat deze premie 1,5% zal
kunnen blijven?Ligt het in het voornemen van de regering deze premie zelf vast te stellen?
Na drie jaar toetst de bedrijfsvereniging c.q. de uitvoeringsinstelling of
de werkgever reïntegratie-inspanningen heeft verricht. De werkgever riskeert
een boete van f 25 000 als hij niets c.q. te weinig gedaan heeft.Geldt dit voor alle werkgevers zonder differentiatie groot, klein? Geldt
dit ook voor de overheid? Geldt deze boete voor alle categorieën arbeidsongeschikten?Welke beroepsmogelijkheden bestaan hier?De leden, behorende tot de fractie van GroenLinks merkten op,
dat het Pemba-complex niet los gezien kan worden van andere onderwerpen in
de sociale wetgeving. Het is onverstandig om op dit moment te beslissen over
zulke ingrijpende voorstellen in de WAO. Allereerst moeten de effecten van
Wulbz grondig geëvalueerd worden, voordat ook maar gedacht kan worden
aan invoering van voorliggende wetsvoorstellen.Deze wetsvoorstellen moeten in samenhang met een Wet op de Reïntegratie
behandeld worden. Is dit niet het geval dan wordt de in gang gezette risicoselectie
op de arbeidsmarkt steeds groter. Hun vraag luidde dan ook: waarom wenst het
kabinet deze wetsvoorstellen nu te behandelen?Het wetsvoorstel Pemba veronderstelt een rechtstreeks verband tussen arbeidsomstandigheden
en arbeidsongeschiktheid. In een dergelijke situatie is het straffen van een
werkgever voor het creëren van arbeidsongeschiktheid terecht. Dat is
de grondslag van Pemba. Maar is die veronderstelling juist? Welk deel van
de (gedeeltelijk) arbeidsongeschikten is arbeidsongeschikt als gevolg van
de arbeidsomstandigheden? Indien dit niet bekend is, wil het kabinet daarnaar
dan onderzoek laten verrichten? Indien het verband niet bestaat, is het dan
niet eenvoudiger en effectiever om door middel van aanscherping van de Arbo-wet
en door scherpere controle op de naleving van die wet te komen tot optimale
arbeidsomstandigheden?Het wetsvoorstel straft bedrijven voor het aantal arbeidsongeschikten.
Slechts in beperkte mate worden ze beloond bij reïntegratie van (gedeeltelijk)
arbeidsongeschikten. De toenmalige malus-regeling bleek zeer negatieve effecten
te hebben. Negatieve prikkels werken niet. Om welke reden heeft het kabinet
gemeend nu toch opnieuw met negatieve prikkels te moeten werken? Is het niet
beter het accent te leggen op de positieve prikkels?Premiedifferentiatie brengt kleine bedrijven in grote problemen, zo vervolgden
deze leden. Kan de grens voor toepassing van premiedifferentiatie worden opgetrokken?
Een alternatief is om bij kleine bedrijven af te zien van premiestijging indien
het arbeidsomstandighedenbeleid goed is vorm gegeven en uitgevoerd. Het arbeidsongeschikt
zijn van de werknemer is dan immers blijkbaar niet te wijten aan nalatigheid
en onwelwillendheid van de werkgever.Meer marktwerking in de arbeidsongeschiktheidsverzekeringen leidt ertoe
dat alleen de «slechte» risico's in de publieke verzekeringen
achterblijven. Dit leidt voor die bedrijven tot onaanvaardbaar hoge kosten
en een nog sterkere drang tot risicoselectie, waardoor van reïntegratie
niets terecht komt. Alle negatieve verwachtingen hieromtrent bij de Wulbz
zijn bewaarheid. Het enige positieve resultaat van de Wulbz (te weten de totstandkoming
van reïntegratieplannen) had ook zonder de afschaffing van de Ziektewet
gerealiseerd kunnen worden.* Hoe denkt de overheid de blijvende betaalbaarheid van de premies in
het publieke deel van de verzekering te bewerkstelligen?* Is het te overwegen om, indien blijkt dat de premies tussen het publieke
en private deel ver uiteen lopen, de wet in te trekken?* Wat is het Kabinet bekend van risicoselectie als gevolg van de Wulbz?* Welke redenen heeft het Kabinet om aan te nemen dat dergelijke effecten
niet zullen uitgaan van het voorliggende wetsvoorstel? Het stelsel van sociale zekerheid is door zijn onderlinge verwevenheid
van regelingen dusdanig complex, dat wijzigingen in een onderdeel onherroepelijk
leiden tot de noodzaak van reparatiewetgeving op een ander onderdeel. Daardoor
neemt de complexiteit verder toe en worden regelingen onuitvoerbaar. Op centraal
niveau moeten allerlei gegevens worden bijgehouden over het aantal arbeidsongeschikten
per bedrijf. Van arbeidsongeschikten moet gedurende 5 jaar worden bijgehouden
welke voormalige werkgever verantwoordelijk is voor de betaling van de uitkering,
etc. Het doel van de wetswijzigingen (een minder groot beroep op de WAO) wordt
zo voorbij geschoten. Op welke wijze denkt het kabinet te bewerkstelligen
dat de regels voor werkgevers en uitvoeringsorganisaties hanteerbaar blijven?
Een eenvoudige maatregel is het bevorderen van reïntegratie door premiëring
en zorgen voor aanscherping en handhaving van de Arbo-wetgever in plaats van
dit over te laten aan de branche, aldus deze leden.Een verbijzondering binnen deze algemene opmerking ten aanzien van de
complexiteit is de uitwisseling van gegevens. In de publieke sector wordt
hiertoe gebruik gemaakt van het Sofi-nummer. Dit gebruik is voorbehouden aan
een aantal in de wet omschreven organisaties. Het gebruik van het Sofi-nummer
door private organisaties is om privacyoverwegingen ongewenst. Op welke wijze
denkt het Kabinet de gegevensuitwisseling die noodzakelijk is voor een goede
uitvoering van de arbeidsongeschiktheidsverzekering te waarborgen?Een splitsing van de WAO in een publiek en een privaat deel leidt tot
inefficiëntie en daardoor tot hogere uitvoeringskosten. Welk inzicht
heeft de staatssecretaris in het effect op de uitvoeringskosten?Het Verbond van Verzekeraars concludeert dat de berekening van de gemiddelde
(publieke) premie door de regering op zeer optimistische aannamen is gestoeld,
want een onverkort doorgezette daling van het volume is redelijkerwijs niet
te verwachten. De premie zal volgens het Verbond uitkomen op 3,08% in plaats
van op 1,66%. Wat vindt de staatssecretaris van de gevolgde redenering?Volgens het Verbond zal het hanteren van een maximumpremie in de praktijk
betekenen dat private verzekering voor werkgevers, waarvan veel werknemers
arbeidsongeschikt zijn geworden, geen aantrekkelijke optie wordt. Hoe ziet
de bewindsman dit?Op dit moment proberen uitvoeringsorganisaties in de sociale zekerheid
gestalte te geven aan de vormgeving van 1-loketmodellen. Welke waarborgen
zijn er te treffen om te bevorderen dat de private verzekeraars hierbij zullen
aansluiten?Uit onderzoek van het Ctsv blijkt dat reïntegratiemaatregelen voor
gedeeltelijk arbeidsongeschikten slechts in beperkte mate gebruikt worden
en dat het succes ervan gering is. De huidige WAO-ers zijn door strenge criteria
nauwelijks nog aantrekkelijk voor werkgevers. Welk effect op reïntegratie
verwacht het kabinet dan nog van Pemba voor zover het de reïntegratie
van arbeidsongeschikten betreft?Op termijn zal de toename van de marktwerking en premiedifferentiatie
in de WAO er toe leiden dat werkgevers een directer belang hebben bij de hoogte
van de uitkeringen. Dit levert het risico op dat zij een grotere zeggenschap
over de hoogte van die uitkeringen zullen verlangen (wie betaalt, bepaalt)
of in ieder geval grote politieke druk zullen uitoefenen om de WAO-rechten
in te perken. Dit is mogelijk door de verzekering tot het zgn. risque professionel
te beperken of door te korten op de hoogte en de duur van de WAO-uitkering.
Op welke wijze zal het kabinet in de toekomst kunnen garanderen dat de WAO-rechten
gehandhaafd blijven? Thans houdt het Ctsv toezicht op de uitvoering van de WAO. Op welke manier
zal in de toekomst toezicht worden gehouden op de uitvoering van de arbeidsongeschiktheidsverzekering?Na overleg met de Tweede Kamer heeft het kabinet artikel 75b aangepast
om oneigenlijk gebruik van de mogelijkheid tot eigen risico-dragen tegen te
gaan. Ondernemers die terugkeren in de publieke verzekering blijven verantwoordelijk
voor financiering van reeds ingegane uitkeringen. In de praktijk zal het echter
niet altijd mogelijk zijn om het overnamespoor van de voormalige eigenrisicodrager
te volgen. Kan de staatssecretaris een schatting geven om hoeveel gevallen
het zou kunnen gaan? Wie draait dan uiteindelijk op voor de uitkeringskosten?
Wat gebeurt er bijv. als een koper alleen gebouwen en machines overneemt en
daarmee opnieuw begint? Is het zo dat het mogelijk blijft eigen-risicodrager
te worden en pas weer terug te keren in de publieke verzekering wanneer één
of meer werknemers ouder worden of een frequenter verzuim gaan vertonen en
dus het risico van arbeidsongeschiktheid groter wordt?Het lid van de SP-fractie merkte in zijn algemeenheid op grote
bezwaren te hebben tegen de ingrijpende wijzigingen die ons stelsel van sociale
zekerheid heeft ondergaan in de loop van de achterliggende jaren. De wijziging
van de WAO per 1 augustus 1993 vormde het startsein voor de verdere afbraak
van het stelsel, die sinds het aantreden van dit kabinet wordt gekenmerkt
door twee centrale begrippen: marktwerking en privatisering.Het lid van de SP-fractie was het daarnaast met de gezamenlijke vakcentrales
eens dat het onverantwoord is nu de WAO – opnieuw – te wijzigen
terwijl de effecten van de ingrijpende veranderingen in de Ziektewet (WULBZ)
nog niet duidelijk zijn onderzocht.Hetgeen inmiddels aan «onderzoek» bekend is omtrent WULBZ –
zie de FNV-klachtenlijn en de TNO-enquête onder bedrijfsartsen –
bevestigt vooralsnog wat door velen wordt gevreesd: er wordt meer dan vroeger
geselecteerd op gezondheid.Het lid van de SP-fractie stelde vast dat de regering beoogt twee systemen
naast elkaar in de WAO mogelijk te maken: een publiek stelsel waarin voor
beperkte tijd een gedifferentieerde premie geldt, en een privaat stelsel,
waarin eveneens voor beperkte tijd een werkgever het arbeidsongeschiktheidsrisico
voor eigen rekening neemt (en eventueel herverzekert).Het lid van de SP-fractie was vooreerst van mening dat de voorgestelde
systematiek de aan ons sociale stelsel ten grondslag liggende solidariteit
(nog verder) uitholt. Immers er wordt onderscheid gemaakt tussen goede en
slechte arbeidsongeschiktheidsrisico's, die naar alle waarschijnlijkheid in
het private respectievelijk het publieke stelsel zullen worden ondergebracht.
Aangenomen moet worden dat in beide stelsels werkgevers verschillende premies
zullen betalen. Vaststaat dat we met zijn allen in ons land in gelijke mate
gebruik maken van huizen, wegen of van diensten. Daar ligt steeds arbeid aan
ten grondslag. Waarom moet dan toch het arbeidsongeschiktheidsrisico zo uiteenlopend
worden beoordeeld dat dit resulteert in uiteenlopende premies? Is dat nu niet
juist het loslaten van de solidariteit?Het lid van de SP-fractie had natuurlijk kennis genomen van de opvatting
van de regering dat zij liever kiest voor een herkenbare in plaats van een
anonieme solidariteit. Hij had begrepen dat deze opvatting van de regering
vooral samenhing met haar veronderstelling dat als gevolg van premiedifferentiatie
en marktwerking in de WAO werkgevers geprikkeld zouden worden om de arbeidsongeschiktheid
in hun bedrijf zo laag mogelijk te houden, en dus te gaan werken aan de arbeidsomstandigheden.
Vooral de Arbodiensten zouden hier een belangrijke taak hebben, aldus de regering.
Kan de regering dit standpunt nader onderbouwen? Is haar al iets bekend over
het functioneren van de Arbodiensten waar het betreft het verbeteren van de
arbeidsomstandigheden, en grotere aandacht voor preventie? Graag vernam hij
de visie van de regering op dit punt.Het lid van de SP-fractie constateerde dat uit de tot op heden voorhanden
gegevens – deels gebaseerd op de WULBZ – vooral blijkt van een
toename van de selectie aan de poort op gezondheidsrisico's.Hij verwachtte een toename van die selectie als de Pemba van kracht zou
worden. Een reden te meer voor die opvatting vond hij in de reactie van de
werkgevers, die half december 1996 bekend maakten niet langer te willen meewerken
aan het protocol voor aanstellingskeuringen nu de Tweede Kamer inmiddels de
Wet-Van Boxtel heeft aangenomen, die zoals bekend een verbod inhoudt op aanstellingskeuringen.
Dit protocol vormt een belangrijk punt in die wet, is in wezen de eerste drie
jaar na inwerkingtreden de basis van de wet. Wat is de reactie van de regering
op dit punt? Valt daardoor niet inderdaad een toename van de selectie op gezondheid
te vrezen?De Wet-Van Boxtel dreigt nu reeds onderuit te gaan terwijl die wet bedoeld
was als een belangrijke flankerende maatregel naast de Pemba. Hoe denkt de
regering de werkgevers tot andere gedachten te brengen? Kan Pemba dan nog
wel worden gehandhaafd?Het lid van de SP-fractie wilde verder nog wijzen op de reeds bij de behandeling
van de WULBZ geuite vrees voor toename van flexibele arbeid (om onder WULBZ
uit te komen). Zal de Pemba ook die tendens niet versterken, omdat via de
vangnet Ziektewet een langer dan 52 weken durende arbeidsongeschiktheid onder
het publieke stelsel zal vallen, en dus de premie daarvan zal worden verdisconteerd
in de publieke basispremie?Het lid van de SP-fractie nam met betrekking tot het systeem van eigen
risico dragen twee uiteenlopende opvattingen waar. Zo zeggen de vakcentrales
dat het systeem van eigen risico moeilijk kan bestaan naast dat van de gedifferentieerde
premie vanwege de aanzuigende werking van het eigen risico dragen. Daartegenover
valt in commentaren op het wetsvoorstel Pemba van bijv. het Verbond van Verzekeraars
te lezen dat men daar denkt dat het private stelsel «een wassen neus»
dreigt te worden. Zie het Financieele Dagblad van 5 november 1996, en ook
de NRC van 14 november 1996. Kan de regering commentaar geven op deze twee
uiteenlopende opvattingen?Het lid van de SP-fractie wilde tenslotte een reactie vernemen van de
regering op het reeds door het TICA naar voren gebrachte probleem van het
creëren door werkgevers van verschillende rechtspersonen waarin de verschillende
arbeidsongeschiktheidsrisico's zullen worden ondergebracht om zo die risico's
te beperken (sterfhuisconstructies). Is dat toch geen reëel gevaar nu
ingeval van faillissement van een eigenrisicodrager de WAO-lasten terugvallen
in het publieke systeem?Het lid van de fractie van het GPV, mede sprekende namens die
van SGP en RPF, deelde mee met gemengde gevoelens te
hebben kennisgenomen van de wetsvoorstellen. Een centrale drijfveer van het kabinet ook bij de voorliggende voorstellen
is de ombouw van het stelsel van sociale zekerheid zodat het meer activerend
werkt. Daartoe moeten verantwoordelijkheden en belangen in hun onderlinge
samenhang opnieuw worden bepaald. Dit uitgangspunt wordt door deze leden onderschreven.
Invoering van een vorm van premiedifferentiatie in de WAO is daarom één
van de positieve elementen in de Pemba-voorstellen. Dat zo'n hervorming van
de WAO gevolgen moet hebben voor de AAW is ook duidelijk.De aarzeling van deze leden begint bij de maatvoering van de voorgestelde
wijzigingen. Een activerende WAO behoort werkgevers te prikkelen tot een personeelsbeleid
dat arbeidsongeschiktheid zo goed als mogelijk is voorkomt. Na de «privatisering
van de Ziektewet» wordt in het Pemba-voorstel opnieuw een sterke prikkel
ingevoerd in deze richting. Een wettelijke garantie op een zeker inkomen in
geval arbeidsongeschiktheid wordt ook in Pemba gecombineerd met vergroting
van de verantwoordelijkheden van de werkgever. De beslissende vraag is nu
tweeledig. Keert deze versterkte prikkel voor werkgevers zich via risicoselectie
niet tegen (zwakkere) werknemers? En drukt de nieuwe regeling niet onevenredig
zwaar op kleinere werkgevers? De indruk van deze leden is dat beide vragen
bevestigend beantwoord moeten worden.Na de brede behandeling van de wetsvoorstellen in de Tweede Kamer hebben
zij slechts behoefte een aantal nadere vragen te stellen.In de Tweede Kamerbehandeling is veel geschreven en gezegd over het gevaar
van risicoselectie bij aanneming van personeel. In de Nota naar aanleiding
van het nader verslag (blz. 6) schrijft de staatssecretaris dat dit één
van de belangrijkste problemen is waarmee we te maken hebben ook bij het beoordelen
van de Pemba-voorstellen. Deze leden zouden nog een vraag willen stellen over
de mogelijke gevolgen van Pemba voor een voortgaande flexibilisering van de
arbeidsmarkt, speciaal voor mensen die naar het oordeel van werkgevers een
«gezondheidsrisico» vertegenwoordigen.In relatie tot deze kwestie zouden zij een verduidelijking willen vragen
op een passage in het Nader Rapport naar aanleiding van het advies van de
Raad van State (blz. 4), waar het kabinet instemt met de opvatting van de
Raad «dat een grondige bezinning op het stelsel van sociale zekerheid
noodzakelijk is». Het kabinet vervolgt: «Echter niet gekoppeld
aan de onderhavige voorstellen». De wens het stelsel meer activerend
te maken, maakt volgens het kabinet zo'n grondige bezinning overbodig als
het gaat om de Pemba-voorstellen. Maar de taakstelling voor de noodzakelijk
bezinning voor de verdere toekomst bevat volgens het kabinet onder andere
een analyse van «de relatie tussen flexibilisering en sociale zekerheid».
Onze vraag is of zo'n analyse niet ook noodzakelijk is in relatie tot de Pemba-voorstellen.
Is de verwachting niet reëel dat verdere vergroting van het belang voor
werkgevers om gezonde werknemers te hebben de groei van niet-vaste arbeidscontracten
zal versterken?Naast premiedifferentiatie biedt Pemba ook de mogelijkheid tot het dragen
van een eigen risico. Zoals de staatssecretaris dat in ondubbelzinnige bewoordingen
nog eens uitlegde aan de heer Rosenmöller (Handelingen Tweede Kamer 25,
blz. 1972) hecht de coalitie zeer aan dit element in de voorliggende voorstellen.
Juist daarom zouden deze leden nog eens willen vragen wat de regering concreet
daarvan verwacht. Zal naar verwachting van de staatssecretaris veel van de
mogelijkheid tot het dragen van een eigen risico gebruik gemaakt worden? Welke
voordelen zijn te verwachten van dit onderdeel van Pemba? Voor de werkgevers?
En voor het stelsel als geheel?Deze vragen stelden zij tegen de achtergrond van het herhaaldelijke betoog van de staatssecretaris dat er in de premiesfeer geen reden
kan liggen voor het dragen van een eigen risico. Op dit betoog berust ook
zijn stelling dat de keuze van «goede risico's» voor een eigen
risico geen nadelige gevolgen kan hebben voor de premiehoogte binnen het publieke
stelsel (o.a. Handelingen Tweede Kamer 25, blzz. 1962/1963).Overigens blijken de gezamenlijke vakcentrales deze laatste stelling ook
nu nog niet goed hebben begrepen. Graag zouden deze leden een reactie krijgen
op hun stelling (in een brief aan de Eerste Kamer d.d. 14 januari 1997, blz.
2, bijgevoegd) dat de publieke premiedifferentiatie aan de leiband loopt van
de eigen-risicodragers en hun verzekeraars.In de discussie over de vraag of kleinere bedrijven door de voorgestelde
systematiek van premiedifferentiatie niet onevenredig zwaar belast worden
heeft de staatssecretaris betoogd dat er een principieel verschil is tussen
het eerdere bonus-malus-systeem en de huidige voorstellen. Graag zouden zij
een nadere uitleg over dit verschil willen ontvangen, en dan met name ook
gezien vanuit het gezichtspunt van de betreffende werkgevers. Is aan hen uit
te leggen dat de principiële voordelen van het Pemba-systeem opwegen
tegen de financiële gevolgen van premiedifferentiatie die zoveel groter
kunnen zijn dan de vroegere malus?In dit verband zouden zij ook nog een toelichting krijgen op de suggestie
die de staatssecretaris in de Tweede Kamer deed (Handelingen, blz. 1959),
namelijk dat veel kleinere bedrijven – in het perspectief van de Pemba –
samen één grote kunnen worden? 2. Artikelsgewijs Artikel 36b, lid 1 Y«De intrekking of verlaging van een arbeidsongeschiktheidsuitkering,
die voortvloeit uit het door de werkgever ingesteld bezwaar of beroep, vindt
niet eerder plaats dan zes weken na de dag waarop de beslissing op bezwaar
is bekend gemaakt of de uitspraak is gedaan».De leden van de PvdA-fractie stelden hierover de volgende vragen:1. Waarom geldt bij een bezwaarschriftenprocedure de datum van bekendmaking
en voor een beroepsprocedure de datum van uitspraak? Hoeveel dagen zitten
er tussen datum uitspraak en datum bekendmaking? Op welke wijze en wanneer
wordt de betrokken werknemer op de hoogte gesteld van het bezwaar of beroep
dat zijn werkgever heeft ingesteld? En wanneer wordt de werknemer op de hoogte
gesteld van de inhoud van de beslissing naar aanleiding van bezwaar of beroep
van zijn werkgever?2. Kamerstuk 24 698, nr. 10 (blz. 16) verwijst ter toelichting naar
de vaste jurisprudentie van de Centrale Raad van Beroep met een beroep op
de algemene beginselen van behoorlijk bestuur.Voorzover de leden van de PvdA-fractie meenden te weten, behelst de jurisprudentie
van de Centrale Raad van Beroep een uitlooptermijn van twee maanden bij verlaging
of intrekking van de uitkering vanaf de dag waarop deze verlaging of intrekking
aan belanghebbende is bekendgemaakt.Waarom refereert de toelichting aan de jurisprudentie, terwijl de wettekst
zelf kiest voor een krappere termijn? Artikel 75eDe leden van de PvdA-fractie vonden artikel 75e een raar en
innerlijk niet consistent artikel. Zij illustreerden hun mening als volgt: lid 1: De eigen risico dragende werkgever stelt uiterlijk na
13 weken een reïntegratieplan op, maar hoeft dit niet over te leggen
aan de bedrijfsvereniging. De tweede mededeling wordt zo belangrijk geacht
dat deze expliciet en ongeclausuleerd in de wet wordt opgenomen. lid 25: op verzoek van de werknemer stelt de bedrijfsvereniging
zelf een reïntegratieplan op, indien de eigen risico dragende werkgever
dit niet gedaan heeft dan wel een reïntegratieplan heeft opgesteld dat
niet aan de minimumeisen van het TICA voldoet. Hoe kan de bedrijfsvereniging
weten dat het reïntegratieplan niet aan de minimumeisen voldoet, als
ze geen inzagerecht in het reïntegratieplan heeft?lid 3: de eigen risico dragende werkgever kan de bedrijfsvereniging
verzoeken aan de werknemer een sanctie op te leggen als deze onvoldoende meewerkt
aan reïntegratie. De bedrijfsvereniging heeft nog steeds geen inzagerecht
in het reïntegratieplan?lid 4: TICA stelt minimumeisen aan reïntegratieplan en
begeleiding door de eigen risico dragende werkgever. Hoe raakt de eigen risico
dragende werkgever op de hoogte met die minimumeisen? Hij zal na 13 weken
in het algemeen nog geen contact hebben met de bedrijfsvereniging, want hij
hoeft de zieke werknemer eerst na 7 maanden te melden bij de bedrijfsvereniging.
Moet de eigen risico dragende werkgever gebruik maken van het standaardformulier,
dat voldoet aan de minimumeisen van het TICA? (24 698, nr. 9, blz. 79
suggereert dit).lid 5: Vier jaar na de eerste arbeidsongeschiktheidsuitkering
toetst de bedrijfsvereniging of de eigen risico dragende werkgever wel voldaan
heeft aan de minimumeisen van het TICA, zoals genoemd in het vijfde lid (bedoeld
zal zijn: het vierde lid). Indien niet, dan legt de bedrijfsvereniging een
boete op van f 25 000. De eigen risico dragende werkgever moet dus
gedurende 4 jaar min 13 weken dat reïntegratieplan kennelijk wel zorgvuldig
bewaren, want dan komt de bedrijfsvereniging langs.De sanctietoepassing van lid 5 wordt overigens in de Nota naar aanleiding
van het verslag Tweede Kamer (blz. 134 en 135) weer fors gerelativeerd: indien
de bedrijfsvereniging in de voorafgaande 3 jaren de eigen risico dragende
werkgever onvoldoende gewaarschuwd heeft kan de rechter de «rauwelingse
oplegging» van de boete na 3 jaar WAO-uitkering als onzorgvuldig en
in strijd met de algemene beginselen van behoorlijk bestuur aanmerken. Zonder
inzagerecht in het reïntegratieplan heeft de bedrijfsvereniging kennelijk
wel een algemene waarschuwingsplicht ten aanzien van de eigen risico dragende
werkgever.De leden van de PvdA-fractie meenden dat voor de bedrijfsvereniging de
reïntegratievraag veel eerder aan de orde is dan na 4 jaar ziekte of
arbeidsongeschiktheid. Voor de bedrijfsvereniging is de reïntegratievraag
o.a. aan de orde:– bij de arbeidsongeschiktheidsschatting (bijv. de vraag of terugkeer
naar eigen werkgever voor minder uren of met aanpassing van de werkplek mogelijk
is);– bij de inzet van (publieke) reïntegratie-instrumenten;– bij de opstelling van een reïntegratieplan op verzoek van
de werknemer (artikel 75e lid 2b);– indien in het wachtjaar geen reïntegratie plaatsvindt bij
eigen werkgever noch overdracht van de reïntegratietaak aan de bedrijfsvereniging
«dient er tegen het einde van het wachtjaar overleg plaats te vinden
tussen de eigen risicodrager en de bedrijfsvereniging over het in te zetten
reïntegratietraject» (stuk nr. 9, blz. 83);– in de (weinige) gevallen waarin er meningsverschil bestaat tussen
eigen risico dragende werkgever en de bedrijfsvereniging, beslist de bedrijfsvereniging
(stuk nr. 9, blz. 83); – bij een gecombineerde WAO/WW-uitkering zal ook de WW-afdeling
van de bedrijfsvereniging geïnteresseerd zijn in de mogelijkheid van
reïntegratie bij eigen werkgever;– bij een ontslagaanvraag bij RDA adviseert de bedrijfsvereniging.In al deze casusposities en nog andere zal de bedrijfsvereniging zich
de reïntegratievraag stellen, waaronder de vraag of reïntegratie
bij eigen werkgever nog tot de mogelijkheden behoort. Direct of indirect vormt
de bedrijfsvereniging zich een oordeel over de reïntegratie-inspanningen
van de eigen risico dragende werkgever.De wetgever is hierbij niet behulpzaam wanneer deze voor de eigen risico
dragende werkgever het dubieuze «privilege» creëert om zijn
reïntegratieplan gedurende 4 jaar minus 13 weken af te schermen tegen
de nieuwsgierige blikken van bedrijfsvereniging. Ook de eigen risico dragende
werkgever zou baat hebben bij een eerder oordeel van de bedrijfsvereniging
over zijn reïntegratie-inspanningen.De leden van de PvdA-fractie konden overigens geen enkel argument bedenken
voor deze ongelijke behandeling van omslaglid en eigen risicodrager. Vanuit
eerdere, mislukte, Pembaversies zou daarvoor wellicht nog enige argumentatie
te bedenken zijn. Nu de wetgever bij nader inzien gekozen heeft voor een zo
scherpe mate van premiedifferentiatie dat deze «neutraal» uitpakt
ten aanzien van een eventuele keur voor eigen risico dragen, resteert er naar
hun mening geen enkel argument om de vraag naar het «reïntegratie-primaat»
voor omslaglid en eigen risico drager verschillend te beantwoorden. Beiden
zijn in dezelfde mate verantwoordelijk èn «belanghebbend»,
zo kwam hen voor. Waarom heeft het kabinet die lijn wel doorgetrokken naar
het beroepsrecht van de werkgever en niet bij de vraag van het zgn. «reïntegratieprimaat»?De leden van de PvdA-fractie konden zich niet aan de indruk onttrekken
dat artikel 75e als relict van eerdere versies bij de nota's van wijzigingen
over het hoofd gezien is.Zij meenden dat dit artikel buitengewoon onpraktisch is, de slagkracht
van de bedrijfsvereniging bij de reïntegratievraag beperkt en de eigen
risico dragende werkgever onnodig lang in onzekerheid laat over de (finale)
beoordeling van zijn reïntegratie-inspanningen door de bedrijfsvereniging. Artikel 77bDe leden van de PvdA-fractie vonden de voorgestelde wetsartikelen
77b, 77c en 77d in beginsel een loyale uitwerking van de toezegging van het
kabinet bij het debat over WULBZ in de Eerste Kamer. Met de tekst van artikel
77b hadden zij echter wel forse problemen. Waarom wordt voor de vaststelling
van het percentage WAGW-werknemers niet gewoon het aantal arbeidsgehandicapte
werknemers genomen als percentage van het totale aantal werknemers, maar wordt
er gekozen voor de rekensom (loon plus resterende WAO-uitkering van de WAGW-werknemer)
als percentage van de totale loonsom van het bedrijf?Zij illustreerden hun bedenking aan de hand van een casuspositie van twee
werkgevers in een geheel vergelijkbare uitgangspositie:– Werkgever A: totale loonsom 1 mln.; 20 werknemers (waarvan 1 arbeidsgehandicapte:
Jansen); gemiddelde loonsom: f 50 000– Werkgever B: totale loonsom 1 mln., 20 werknemers (waarvan 1 arbeidsgehandicapte:
Pieterse); gemiddelde loonsom f 50 000.Zonder nadere informatie over Jansen en Pieterse is nog niet vast te stellen
of werkgever A en/of B in aanmerking komt (komen) voor vrijstelling basispremie
(ex artikel 77, lid 1) èn korting basispremie (ex artikel 77 lid 2).
Nadere gegevens over Jansen en Pieterse: beiden zijn voor 1/3 deel arbeidsongeschikt
verklaard (arbeidsongeschiktheids-klasse 25–35%, WAO-uitkeringspercentage
21%); maatmanloon Jansen 60 000, maatmanloon Pieterse 50 000.
Beiden benutten hun «resterende verdiencapaciteit» (2/3) volledig.Uitkomst van de berekening:– Werkgever A: optelsom loon (40 000) plus resterende WAO-uitkering
(21% x 60 000) = 12 600 = 52 600 = meer dan 5% loonsom van
werkgever A. Dus: vrijstelling basispremie voor werknemer Jansen en korting
op basispremie voor 15 andere werknemers.– Werkgever B: optelsom loon (33 333) plus resterende WAO-uitkering
(21% x 50 000=) 10 500= 43 833 = minder dan 5% van loonsom
van werkgever B. Dus: geen vrijstelling basispremie en geen korting op de
basispremie voor 15 andere werknemers.Conclusies van de leden van de PvdA-fractie:1. In een geheel vergelijkbare en voorts bijna identieke uitgangspositie
(enig verschil is het maatmanloon van de ene arbeidsgehandicapte werknemer)
krijgt werkgever A een aanzienlijk premievoordeel van ettelijke duizenden
guldens per jaar, vergeleken met werkgever B. Dit verschil in uitkomst is
volledig herleidbaar tot het verschil in maatmanloon van de arbeidsgehandicapte
werknemer.Voldoet een wettekst die in twee geheel vergelijkbare uitgangsposities
toch leidt tot een zeer ongelijke uitkomst, wel aan het gelijkheidsbeginsel?2. Artikel 77e is bedoeld als stimulans voor de werkgever om (meer) arbeidsgehandicapte
werknemers in dienst te nemen of te houden. Zo'n regeling dient bovenal eenvoudig
en gemakkelijk communiceerbaar te zijn. Dit wetsartikel vergt echter ingewikkelde
berekeningen van de werkgever en de werknemer en bevoordeelt tewerkstelling
van een duurdere arbeidsgehandicapte boven een goedkopere.Kortom: waarom is niet gekozen voor een eenvoudiger en rechtvaardiger
formulering? De voorzitter van de commissie,HeijmansDe griffier van de commissie,Nieuwenhuizen XNoot1Samenstelling: Van de Zandschulp (PvdA), Heijmans (VVD), voorzitter,
Gelderblom-Lankhout (D66), Jaarsma (PvdA), Rongen (CDA), Veling (GPV), Van
den Broek-Laman Trip (VVD), Batenburg (AOV), J.van Leeuwen (CDA), Van den
Berg (SGP), Hendriks, Hofstede (CDA), De Wit (SP), De Haze Winkelman (VVD),
Zwerver (GL). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19961997-24698-97a.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl