Wet op het financieel toezicht; Vierde nota van wijziging
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29708, nr. 19

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

27-10-2005

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

29708 nr. 19

20-10-2005

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAALGEMEEN DEELHOOFDSTUK 1.1 INLEIDENDE BEPALINGENAFDELING 1.1.1 DEFINITIESArtikel 1:1AFDELING 1.1.2 REIKWIJDTE MET BETREKKING TOT FINANCIËLE
ONDERNEMINGEN§ 1.1.2.1. AlgemeenArtikel 1:2Artikel 1:3§ 1.1.2.2. Clearinginstellingen, elektronischgeldinstellingen
en kredietinstellingenArtikel 1:4Artikel 1:5§ 1.1.2.3. Levensverzekeraars en schadeverzekeraarsArtikel 1:6Artikel 1:6aArtikel 1:6bArtikel 1:6cArtikel 1:6d§ 1.1.2.4. BeleggingsinstellingenArtikel 1:6eArtikel 1:6fArtikel 1:6gAFDELING 1.1.3 REIKWIJDTE MET BETREKKING TOT FINANCIËLE
DIENSTEN§ 1.1.3.1. AlgemeenArtikel 1:6h§ 1.1.3.2. Diensten van de informatiemaatschappijArtikel 1:6iArtikel 1:6j§ 1.1.3.2. Adviseren over financiële instrumenten
en het verlenen van beleggingsdienstenArtikel 1:6kArtikel 1:6l§ 1.1.3.3. Financiële diensten met betrekking
tot kredietArtikel 1:6m§ 1.1.3.4. Financiële diensten met betrekking
tot verzekeringenArtikel 1:6nArtikel 1:6oAFDELING 1.1.4 AANTASTBAARHEID VAN RECHTSHANDELINGENArtikel 1:6pAFDELING 1.1.5 OVERIGE BEPALINGENArtikel 1:7Artikel 1:8Artikel 1:9Artikel 1:10Artikel 1:11Artikel 1:12HOOFDSTUK 1.2 REKENING EN VERANTWOORDINGArtikel 1:13Artikel 1:14Artikel 1:15Artikel 1:16Artikel 1:17Artikel 1:18Artikel 1:19Artikel 1:20Artikel 1:21Artikel 1:22Artikel 1:23Artikel 1:24Artikel 1:25Artikel 1:26Artikel 1:27Artikel 1:28HOOFDSTUK 1.3 SAMENWERKING TOEZICHTHOUDERSAFDELING 1.3.1 SAMENWERKING TOEZICHTHOUDERS NATIONAALArtikel 1:29Artikel 1:30Artikel 1:31Artikel 1:32Artikel 1:32aAFDELING 1.3.2 SAMENWERKING MET ANDERE LIDSTATEN ALGEMEEN§ 1.3.2.1. Samenwerking en uitwisseling van
gegevens en inlichtingenArtikel 1:33Artikel 1:34Artikel 1:35Artikel 1:35a§ 1.3.2.2. Samenwerking in het kader van toezicht
op de naleving Artikel 1:36Artikel 1:37Artikel 1:37a§ 1.3.2.3. Samenwerking in het kader van handhavingArtikel 1:38Artikel 1:39§ 1.3.2.4. Raadplegen in het kader van overige
procedures en kennis geven van bepaalde besluitenArtikel 1:40Artikel 1:41Artikel 1:42Artikel 1:43Artikel 1:44Artikel 1:45AFDELING 1.3.3 SAMENWERKING MET TOEZICHTHOUDENDE INSTANTIES
VAN STATEN DIE GEEN LIDSTAAT ZIJNArtikel 1:46Artikel 1:47Artikel 1:48Artikel 1:49AFDELING 1.3.4 INFORMATIEVERSTREKKING DOOR TOEZICHTHOUDER
AAN DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPENArtikel 1:50Artikel 1:51Artikel 1:52HOOFDSTUK 1.4 TOEZICHT EN HANDHAVINGAFDELING 1.4.1 TOEZICHT OP DE NALEVINGArtikel 1:56Artikel 1:57Artikel 1:57aAFDELING 1.4.2 HANDHAVINGArtikel 1:58Artikel 1:59Artikel 1:59aArtikel 1:60Artikel 1:61Artikel 1:62Artikel 1:63Artikel 1:64Artikel 1:65Artikel 1:66Artikel 1:67Artikel 1:68Artikel 1:69Artikel 1:70Artikel 1:71HOOFDSTUK 1.5 GEHEIMHOUDINGSPLICHT, UITZONDERINGEN DIENAANGAANDE
EN PUBLICATIEMOGELIJKHEDENAFDELING 1.5.1 GEHEIMHOUDINGSPLICHT EN UITZONDERINGEN
DIENAANGAANDE Artikel 1:72Artikel 1:73Artikel 1:74Artikel 1:76Artikel 1:77AFDELING 1.5.2 PUBLICATIEMOGELIJKHEDEN VAN DE TOEZICHTHOUDERSArtikel 1:78Artikel 1:79Artikel 1:80Artikel 1:81HOOFDSTUK 1.6 PROCEDURESAFDELING 1.6.1 VERGUNNINGENArtikel 1:82Artikel 1:82aArtikel 1:83Artikel 1:84Artikel 1:85Artikelen 1:86 tot en met 1:92AFDELING 1.6.2 REGISTRATIEArtikel 1:93Artikel 1:94AFDELING 1.6.3 BEROEPArtikel 1:95BDEEL MARKTTOEGANG FINANCIËLE ONDERNEMINGENHOOFDSTUK 1A.1 INLEIDENDE BEPALINGENArtikel 1a:1Artikel 1a:2Artikel 1a:2aHOOFDSTUK 1A.2 TOEGANG TOT DE NEDERLANDSE FINANCIËLE
MARKTENAFDELING 1A.2.1 UITOEFENEN VAN BEDRIJF VAN CLEARINGINSTELLING§ 1a.2.1.1. Vergunningplicht en -eisen voor
clearinginstellingen met zetel in NederlandArtikel 1a:3Artikel 1a:4§ 1a.2.1.2. Bijkantoor en verrichten van diensten
door clearinginstellingen met zetel buiten NederlandArtikel 1a:5Artikel 1a:6Artikel 1a:7Artikel 1a:8Artikel 1a:9AFDELING 1A.2.2 UITOEFENEN VAN BEDRIJF VAN KREDIETINSTELLING
EN FINANCIËLE INSTELLING§ 1a.2.2.1. Vergunningplicht en -eisen voor
kredietinstellingen met zetel in NederlandArtikel 1a:10Artikel 1a:11Artikel 1a:12§ 1a.2.2.2. Bijkantoor en verrichten van diensten
door kredietinstellingen met zetel in een andere lidstaatArtikel 1a:13Artikel 1a:14Artikel 1a:15Artikel 1a:16Artikel 1a:16aArtikel 1a:16b§ 1a.2.2.3. Vergunningplicht en -eisen voorkredietinstellingen
met zetel in een staat die geen lidstaat isArtikel 1a:17Artikel 1a:18Artikel 1a:19Artikel 1a:20§ 1a.2.2.4. Bijkantoor en verrichten van diensten
door financiële instellingen met zetel in een andere lidstaatArtikel 1a:21Artikel 1a:22Artikel 1a:23AFDELING 1A.2.3 UITOEFENEN VAN BEDRIJF VAN LEVENSVERZEKERAAR
EN SCHADEVERZEKERAAR§ 1a.2.3.1. Vergunningplicht en -eisen voor
levensverzekeraars en schadeverzekeraars met zetel in NederlandArtikel 1a:24Artikel 1a:25Artikel 1a:26Artikel 1a:27Artikel 1a:28Artikel 1a:29Artikel 1a:30§ 1a.2.3.2. Bijkantoor en verrichten van diensten
door levensverzekeraars en schadeverzekeraars met zetel in een andere lidstaatArtikel 1a:31Artikel 1a:32Artikel 1a:33Artikel 1a:34Artikel 1a:35Artikel 1a:36§ 1a.2.3.3. Bijkantoor en verrichten van diensten
door levensverzekeraars of schadeverzekeraars met zetel in een staat die geen
lidstaat isArtikel 1a:37Artikel 1a:38Artikel 1a:39Artikel 1a:40Artikel 1a:41Artikel 1a:42Artikel 1a:43Artikel 1a:44AFDELING 1A.2.4 UITOEFENEN VAN BEDRIJF VAN NATURA-UITVAARTVERZEKERAAR§ 1a.2.4.1. Vergunningplicht en -eisen voor
natura-uitvaartverzekeraars met zetel in NederlandArtikel 1a:45Artikel 1a:46§ 1a.2.4.2. Vergunningplicht en -eisen voor
natura-uitvaartverzekeraars met zetel buiten NederlandArtikel 1a:47Artikel 1a:48Artikel 1a:49Artikel 1a:50Artikel 1a:51Artikel 1a:51aAFDELING 1A.2.5 AANBIEDEN VAN BELEGGINGSOBJECTEN§ 1a.2.5.1. Vergunningplicht en -eisenArtikel 1a:52Artikel 1a:53Artikel 1a:54Artikel 1a:55§ 1a.2.5.2. VrijstellingArtikel 1a:56AFDELING 1A.2.6 AANBIEDEN VAN KREDIET§ 1a.2.6.1. Vergunningplicht en -eisenArtikel 1a:57Artikel 1a:58Artikel 1a:59Artikel 1a:60§ 1a.2.6.2. VrijstellingArtikel 1a:61AFDELING 1A.2.7 AANBIEDEN VAN RECHTEN VAN DEELNEMING IN
BELEGGINGSINSTELLINGEN§ 1a.2.7.1. Vergunningplicht en -eisenArtikel 1a:62Artikel 1a:63Artikel 1a:64Artikel 1a:65Artikel 1a:66§ 1a.2.7.2. Bijkantoor en verrichten van dienstenArtikel 1a:67Artikel 1a:68Artikel 1a:69Artikel 1a:70§ 1a.2.7.3. VrijstellingArtikel 1a:71AFDELING 1A.2.8 ADVISEREN§ 1a.2.8.1. Vergunningplicht en -eisenArtikel 1a:72Artikel 1a:73Artikel 1a:74Artikel 1a:75§ 1a.2.8.2. VrijstellingArtikel 1a:76AFDELING 1A.2.9 BEMIDDELEN§ 1a.2.9.1. Vergunningplicht en -eisenArtikel 1a:77Artikel 1a:78Artikel 1a:79Artikel 1a:80§ 1a.2.9.2. Bijkantoor en verrichten van dienstenArtikel 1a:81§ 1a.2.9.3. VrijstellingArtikel 1a:82AFDELING 1A.2.10 HERVERZEKERINGSBEMIDDELEN§ 1a.2.10.1. Vergunningplicht en -eisenArtikel 1a:83Artikel 1a:84Artikel 1a:85Artikel 1a:86§ 1a.2.10.2. Bijkantoor en verrichten van dienstenArtikel 1a:87§ 1a.2.10.3. VrijstellingArtikel 1a:88AFDELING 1A.2.11 OPTREDEN ALS GEVOLMACHTIGDE AGENT OF
ONDERGEVOLMACHTIGDE AGENT§ 1a.2.11.1. Vergunningplicht en -eisenArtikel 1a:89Artikel 1a:90Artikel 1a:91§ 1a.2.11.2. VrijstellingArtikel 1a:92AFDELING 1A.2.12 VERLENEN VAN BELEGGINGSDIENSTEN§ 1a.2.12.1. Vergunningplicht en -eisenArtikel 1a:93Artikel 1a:94Artikel 1a:95Artikel 1a:96§ 1a.2.12.2. Bijkantoor en verrichten van dienstenArtikel 1a:97Artikel 1a:98Artikel 1a:99Artikel 1a:100§ 1a.2.12.3. VrijstellingArtikel 1a:101AFDELING 1A.2.13 BIJZONDERE BEPALINGENArtikel 1a:102HOOFDSTUK 1A.3 TOEGANG TOT DE BUITENLANDSE FINANCIËLE
MARKTENArtikel 1a:103AFDELING 1A.3.1 UITOEFENEN VAN BEDRIJF VAN CLEARINGINSTELLING§ 1a.3.1.1. Bijkantoor buiten NederlandArtikel 1a:104AFDELING 1A.3.2 UITOEFENEN VAN BEDRIJF VAN KREDIETINSTELLING
EN FINANCIËLE INSTELLING§ 1a.3.2.1. Bijkantoor en verrichten van diensten
door een kredietinstelling naar een andere lidstaatArtikel 1a:105Artikel 1a:106Artikel 1a:107§ 1a.3.2.2. Bijkantoor en verrichten van diensten
door een kredietinstelling naar een staat die geen lidstaat isArtikel 1a:108§ 1a.3.2.3. Bijkantoor en verrichten van diensten
door een financiële instelling naar een andere lidstaatArtikel 1a:109Artikel 1a:110Artikel 1a:111AFDELING 1A.3.3 UITOEFENEN VAN BEDRIJF VAN LEVENSVERZEKERAAR
EN SCHADEVERZEKERAAR§ 1a.3.3.1. Bijkantoor en verrichten van diensten
naar een andere lidstaatArtikel 1a:112Artikel 1a:113Artikel 1a:114Artikel 1a:115Artikel 1a:116§ 1a.3.3.2. Bijkantoor in een staat die geen
lidstaat isArtikel 1a:117AFDELING 1A.3.4 UITOEFENEN VAN BEDRIJF VAN NATURA-UITVAARTVERZEKERAAR§ 1a.3.4.1. Bijkantoor buiten NederlandArtikel 1a:118AFDELING 1A.3.5 AANBIEDEN VAN RECHTEN VAN DEELNEMING IN
INSTELLINGEN VOOR COLLECTIEVE BELEGGING IN EFFECTEN§ 1a.3.5.1. Bijkantoor en verrichten van diensten
naar een lidstaatArtikel 1a:119Artikel 1a:120Artikel 1a:121AFDELING 1A.3.6 BEMIDDELEN IN VERZEKERINGEN§ 1a.3.6.1. Bijkantoor en verrichten van diensten
naar een andere lidstaatArtikel 1a:122AFDELING 1A.3.7 HERVERZEKERINGSBEMIDDELEN§ 1a.3.7.1. Bijkantoor en verrichten van diensten
naar een andere lidstaatArtikel 1a:123AFDELING 1A.3.8 VERLENEN VAN BELEGGINGSDIENSTEN§ 1a.3.8.1. Bijkantoor en verrichten van diensten
naar een andere lidstaatArtikel 1a:124Artikel 1a:125Artikel 1a:126§ 1a.3.8.2. Bijkantoor in een staat die geen
lidstaat isArtikel 1a:127CDEEL PRUDENTIEEL TOEZICHT FINANCIËLE ONDERNEMINGENHOOFDSTUK 2.1 INLEIDENDE BEPALINGENArtikel 2:1Artikel 2:2Artikel 2:3Artikel 2:4Artikel 2:5Artikelen 2:6 en 2:27HOOFDSTUK 2.2 AANTREKKEN VAN OPVORDERBARE GELDENArtikel 2:28Artikelen 2:29 tot en met 2:34HOOFDSTUK 2.3 REGELS VOOR HET WERKZAAM ZIJN OP DE FINANCIËLE
MARKTENAFDELING 2.3.1 VERBOD GEBRUIK VAN HET WOORD «BANK»Artikel 2:35AFDELING 2.3.2 DESKUNDIGHEID, BETROUWBAARHEID EN INTEGRITEIT§ 2.3.2.1. Financiële ondernemingen met
zetel in NederlandArtikel 2:36Artikel 2:37Artikel 2:38§ 2.3.2.2. Financiële ondernemingen met
zetel in een staat die geen lidstaat isArtikel 2:39Artikel 2:40§ 2.3.2.3. Financiële ondernemingen met
zetel in een niet-aangewezen staatArtikel 2:41Artikel 2:42AFDELING 2.3.3 STRUCTURERING EN INRICHTING§ 2.3.3.1. Financiële ondernemingen met
zetel in NederlandArtikel 2:43Artikel 2:44Artikel 2:45Artikel 2:46Artikel 2:47Artikel 2:48§ 2.3.3.2. Financiële ondernemingen met
zetel in een staat die geen lidstaat isArtikel 2:49Artikel 2:50Artikel 2:51Artikel 2:52§ 2.3.3.3. Financiële ondernemingen met
zetel in een niet-aangewezen staatArtikel 2:53Artikel 2:54Artikel 2:55Artikel 2:56AFDELING 2.3.4 OVERIGE BEPALINGEN§ 2.3.4.1. Financiële ondernemingen met
zetel in NederlandArtikel 2:57Artikel 2:58Artikel 2:59Artikel 2:60Artikel 2:61Artikel 2:62Artikel 2:63Artikel 2:64Artikel 2:65Artikel 2:66§ 2.3.4.2. Financiële ondernemingen met
zetel in een andere lidstaatArtikel 2:67Artikel 2:68Artikel 2:69§ 2.3.4.3. Financiële ondernemingen met
zetel in een staat die geen lidstaat isArtikel 2:70Artikel 2:71Artikel 2:72Artikel 2:73Artikel 2:74§ 2.3.4.4. Financiële ondernemingen met
zetel buiten Nederland Artikel 2:75Artikel 2:76Artikel 2:77AFDELING 2.3.5 MINIMUM VERMOGEN§ 2.3.5.1. Financiële ondernemingen met
zetel in NederlandArtikel 2:78§ 2.3.5.2. Financiële ondernemingen met
zetel in een staat die geen lidstaat isArtikel 2:79§ 2.3.5.3. Financiële ondernemingen met
zetel in een niet-aangewezen staatArtikel 2:80Artikel 2:81AFDELING 2.3.6 SOLVABILITEIT§ 2.3.6.1. Financiële ondernemingen met
zetel in NederlandArtikel 2:82§ 2.3.6.2. Financiële ondernemingen met
zetel in een staat die geen lidstaat isArtikel 2:83Artikel 2:84Artikel 2:85§ 2.3.6.3. Financiële ondernemingen met
zetel in een niet-aangewezen staatArtikel 2:86Artikel 2:87AFDELING 2.3.7 LIQUIDITEIT§ 2.3.7.1. Financiële ondernemingen met
zetel in NederlandArtikel 2:88§ 2.3.7.2. Financiële ondernemingen met
zetel in een andere lidstaatArtikel 2:89§ 2.3.7.3. Financiële ondernemingen met
zetel in een staat die geen lidstaat isArtikel 2:90§ 2.3.7.4. Financiële ondernemingen met
zetel in een niet-aangewezen staatArtikel 2:91AFDELING 2.3.8 TECHNISCHE VOORZIENINGEN§ 2.3.8.1. Verzekeraars met zetel in NederlandArtikel 2:92§ 2.3.8.2. Levensverzekeraars en schadeverzekeraars
met zetel in een staat die geen lidstaat isArtikel 2:93§ 2.3.8.3. Natura-uitvaartverzekeraars met zetel
in een niet-aangewezen staatArtikel 2:94AFDELING 2.3.9 BOEKHOUDING EN RAPPORTAGE§ 2.3.9.1. Financiële ondernemingen met
zetel in NederlandArtikel 2:95Artikel 2:96Artikel 2:97Artikel 2:98Artikel 2:99Artikelen 2:100 en 2:101Artikel 2:102§ 2.3.9.2. Financiële ondernemingen met
zetel in een andere lidstaatArtikel 2:103Artikel 2:104Artikel 2:105Artikel 2:106§ 2.3.9.3. Financiële ondernemingen met
zetel in een staat die geen lidstaat isArtikel 2:107Artikel 2:108Artikel 2:109Artikel 2:110Artikel 2:111Artikelen 2:112 en 2:113Artikel 2:114§ 2.3.9.4. Financiële ondernemingen met
zetel buiten Nederland Artikel 2:115Artikel 2:116Artikel 2:118Artikelen 2:119 en 2:120Artikel 2:121AFDELING 2.3.9A MELDINGSPLICHTEN§ 2.3.9a.1. Financiële ondernemingen met
zetel in NederlandArtikel 2:121aArtikel 2:121b§ 2.3.9a.2. Financiële ondernemingen met
zetel in een andere lidstaatArtikel 2:121c§ 2.3.9a.3. Financiële ondernemingen met
zetel in een staat die geen lidstaat isArtikel 2:121dArtikel 2:121e§ 2.3.9a.4. Financiële ondernemingen met
zetel buiten NederlandArtikel 2:121fArtikel 2:121gAFDELING 2.3.10 GEKWALIFICEERDE DEELNEMINGEN IN EN DOOR
FINANCIËLE ONDERNEMINGEN§ 2.3.10.1. Financiële ondernemingen met
zetel in NederlandArtikel 2:122Artikel 2:123Artikel 2:124Artikel 2:125Artikel 2:126Artikel 2:127Artikel 2:128Artikel 2:129Artikel 2:130Artikel 2:131Artikel 2:132Artikel 2:133Artikel 2:134Artikel 2:135Artikel 2:136§ 2.3.10.2. Banken met zetel in een staat die
geen lidstaat isArtikel 2:137HOOFDSTUK 2.4 REGELS VOOR BEPAALDE ONDERNEMINGEN WERKZAAM
OP DE FINANCIËLE MARKTENAFDELING 2.4.1 ONDERTOEZICHTSTELLING FINANCIËLE INSTELLINGEN§ 2.4.1.1. Financiële instellingen met
zetel in NederlandArtikel 2:138Artikel 2:139Artikel 2:140Artikelen 2:141 en 142Artikel 2:143HOOFDSTUK 2.5 BIJZONDERE REGELS EN MAATREGELEN TEN AANZIEN
VAN FINANCIËLE ONDERNEMINGEN WERKZAAM OP DE FINANCIËLE MARKTENAFDELING 2.5.1 PORTEFEUILLEOVERDRACHT§ 2.5.1.1. Verzekeraars met zetel in NederlandArtikel 2:144Artikel 2:145Artikel 2:146Artikel 2:147Artikel 2:148Artikel 2:149Artikel 2:150Artikel 2:151Artikel 2:152Artikel 2:153§ 2.5.1.2. Levensverzekeraars en schadeverzekeraars
met zetel in een andere lidstaatArtikel 2:154Artikel 2:155Artikel 2:156Artikel 2:157§ 2.5.1.3. Levensverzekeraars en schadeverzekeraars
met zetel in een staat die geen lidstaat isArtikel 2:158Artikel 2:159Artikel 2:160Artikel 2:161Artikel 2:162§ 2.5.1.4. Natura-uitvaartverzekeraars met zetel
in een niet-aangewezen staatArtikel 2:163AFDELING 2.5.2 OMZETTING VAN DE RECHTSVORMArtikel 2:164AFDELING 2.5.3 OVERBOEKING§ 2.5.3.1. Verzekeraars met zetel in NederlandArtikel 2:165§ 2.5.3.2. Levensverzekeraars en schadeverzekeraars
met zetel in een staat die geen lidstaat isArtikel 2:166§ 2.5.3.3 Natura-uitvaartverzekeraars met zetel
in een niet-aangewezen staatArtikel 2:166aAFDELING 2.5.4 HERSTELPLAN§ 2.5.4.1. Verzekeraars met zetel in NederlandArtikel 2:167§ 2.5.4.2. Levensverzekeraars en schadeverzekeraars
met zetel in een staat die geen lidstaat isArtikel 2:168§ 2.5.4.3. Natura-uitvaartverzekeraars met zetel
in een niet-aangewezen staatArtikel 2:169AFDELING 2.5.5 BEPERKING VAN DE BESCHIKKINGSBEVOEGDHEID,
SANERINGSPLAN EN FINANCIERINGSPLAN§ 2.5.5.1 Verzekeraars met zetel in NederlandArtikel 2:170Artikel 2:171Artikel 2:172Artikel 2:173Artikel 2:174§ 2.5.5.2. Levensverzekeraars en schadeverzekeraars
met zetel in een andere lidstaatArtikel 2:175§ 2.5.5.3. Levensverzekeraars en schadeverzekeraars
met zetel in een staat die geen lidstaat isArtikel 2:176Artikel 2:177Artikel 2:178Artikel 2:179Artikel 2:180§ 2.5.5.4. Natura-uitvaartverzekeraars met zetel
in een niet-aangewezen staatArtikel 2:181Artikel 2:182Artikel 2:183AFDELING 2.5.6 OPVANGREGELING VOOR LEVENSVERZEKERAARS§ 2.5.6.1. Levensverzekeraars met zetel in NederlandArtikel 2:184Artikel 2:185Artikel 2:186Artikel 2:187Artikel 2:188Artikel 2:189Artikel 2:190Artikel 2:191Artikel 2:192Artikel 2:193§ 2.5.6.2. Levensverzekeraars met zetel in een
staat die geen lidstaat isArtikel 2:194AFDELING 2.5.7 NOODREGELING EN SANERINGSMAATREGELEN EN
LIQUIDATIEPROCEDURES NAAR BUITENLANDS RECHT§ 2.5.7.1. Financiële ondernemingen met
zetel in NederlandArtikel 2:195Artikel 2:196Artikel 2:197Artikel 2:198Artikel 2:199Artikel 2:200Artikel 2:201Artikel 2:202Artikel 2:203Artikel 2:204Artikel 2:205Artikel 2:206Artikel 2:207Artikel 2:208Artikel 2:209Artikel 2:210Artikel 2:211Artikel 2:212Artikel 2:213Artikel 2:214Artikel 2:215Artikel 2:216Artikel 2:217Artikel 2:218Artikel 2:219Artikel 2:220Artikel 2:221Artikel 2:222Artikel 2:223Artikel 2:224Artikel 2:225Artikel 2:226Artikel 2:227Artikel 2:228Artikel 2:229Artikel 2:230Artikel 2:231Artikel 2:232Artikel 2:233Artikel 2:234Artikel 2:235Artikel 2:236§ 2.5.7.2. Financiële ondernemingen met
zetel in een andere lidstaatArtikel 2:237Artikel 2:238Artikel 2:239Artikel 2:240§ 2.5.7.3. Financiële ondernemingen met
zetel in een staat die geen lidstaat is en met een in Nederland gelegen bijkantoorArtikel 2:241Artikel 2:242Artikel 2:243Artikel 2:244Artikel 2:245Artikel 2:246Artikel 2:247Artikel 2:248Artikel 2:249Artikel 2:250Artikel 2:251Artikel 2:252Artikel 2:253Artikel 2:254Artikel 2:255Artikel 2:256§ 2.5.7.4. Natura-uitvaartverzekeraars met zetel
buiten Nederland en met een in Nederland gelegen bijkantoorArtikel 2:257Artikel 2:258Artikel 2:259Artikel 2:260Artikel 2:261Artikel 2:262Artikel 2:263Artikel 2:264Artikel 2:265Artikel 2:266Artikel 2:267Artikel 2:268Artikel 2:269Artikel 2:270Artikel 2:271Artikel 2:272§ 2.5.7.5. Bepalingen van internationaal privaatrechtArtikel 2:273Artikel 2:274Artikel 2:275Artikel 2:276Artikel 2:277Artikel 2:278Artikel 2:279Artikel 2:280Artikel 2:281Artikel 2:282Artikel 2:283Artikel 2:284Artikel 2:285Artikel 2:286Artikel 2:287Artikel 2:288Artikel 2:289Artikel 2:290Artikel 2:291Artikel 2:292AFDELING 2.5.8 BELEGGERSCOMPENSATIESTELSEL EN DEPOSITOGARANTIESTELSEL§ 2.5.8.1. Financiële ondernemingen met
zetel in NederlandArtikel 2:293Artikel 2:294Artikel 2:295Artikel 2:296Artikel 2:297Artikel 2:298Artikel 2:299Artikel 2:300§ 2.5.8.2. Financiële ondernemingen met
zetel in een andere lidstaatArtikel 2:301§ 2.5.8.3. Financiële ondernemingen met
zetel in een staat die geen lidstaat isArtikel 2:302HOOFDSTUK 2.6 AANVULLENDE BEPALINGEN TEN AANZIEN VAN FINANCIËLE
GROEPENAFDELING 2.6.1 DEFINITIES EN ALGEMEENArtikel 2:303Artikel 2:304Artikel 2:305Artikel 2:305aArtikel 2:305bArtikel 2:305cAFDELING 2.6.2 GECONSOLIDEERD TOEZICHT OP KREDIETINSTELLINGENArtikel 2:306Artikel 2:307Artikel 2:308Artikel 2:308aArtikel 2:309Artikel 2:310Artikel 2:311AFDELING 2.6.3 AANVULLEND TOEZICHT OP LEVENSVERZEKERAARS
EN SCHADEVERZEKERAARS IN EEN VERZEKERINGSGROEPArtikel 2:312Artikel 2:313Artikel 2:314Artikel 2:315Artikel 2:316Artikel 2:317Artikel 2:318Artikel 2:319AFDELING 2.6.4 PRUDENTIEEL TOEZICHT OP FINANCIËLE
CONGLOMERATEN§ 2.6.4.1. Inleidende bepalingenArtikel 2:320Artikel 2:321Artikel 2:322Artikel 2:323§ 2.6.4.2. De coördinator, samenwerking
en handhavingArtikel 2:324Artikel 2:325Artikel 2:326§ 2.6.4.3. Regels voor het werkzaam zijn als
financieel conglomeraatArtikel 2:327Artikel 2:328Artikel 2:329Artikel 2:330DEDEEL GEDRAGSTOEZICHT FINANCIËLE ONDERNEMINGENHOOFDSTUK 4.1 INLEIDENDE BEPALINGENAFDELING 4.1.1 REIKWIJDTEArtikel 4:1Artikel 4:2AFDELING 4.1.2 BIJZONDERE BEPALINGENArtikel 4:3Artikel 4:4Artikel 4:5Artikel 4:6Artikel 4:6aAFDELING 4.1.3 VRIJSTELLINGArtikel 4:7HOOFDSTUK 4.2 REGELS VOOR HET WERKZAAM ZIJN OP DE FINANCIËLE
MARKTEN BETREFFENDE ALLE FINANCIËLE DIENSTENAFDELING 4.2.1 DESKUNDIGHEID, BETROUWBAARHEID EN INTEGRITEITArtikel 4:8Artikel 4:9Artikel 4:10Artikel 4:11AFDELING 4.2.2 STRUCTURERING EN INRICHTINGArtikel 4:12Artikel 4:13Artikel 4:14Artikel 4:15Artikel 4:16Artikel 4:17AFDELING 4.2.3 ZORGVULDIGE DIENSTVERLENINGArtikel 4:18Artikel 4:19Artikel 4:20Artikel 4:21Artikel 4:22Artikel 4:23Artikel 4:24Artikel 4:25AFDELING 4.2.4 MELDINGSPLICHTENArtikel 4:26Artikel 4:27AFDELING 4.2.5 OVEREENKOMSTEN OP AFSTANDArtikel 4:28Artikel 4:29Artikel 4:30HOOFDSTUK 4.3 REGELS VOOR HET WERKZAAM ZIJN OP DE FINANCIËLE
MARKTEN BETREFFENDE BEPAALDE FINANCIËLE DIENSTENAFDELING 4.3.1 AANBIEDEN§ 4.3.1.1. BeleggingsobjectenArtikel 4:30a§ 4.3.1.2. Elektronisch geldArtikel 4:31§ 4.3.1.3. KredietArtikel 4:32Artikel 4:33Artikel 4:34Artikel 4:35Artikel 4:36Artikel 4:37§ 4.3.1.4. Rechten van deelneming in een beleggingsinstellingArtikel 4:38Artikel 4:39Artikel 4:40Artikel 4:41Artikel 4:42Artikel 4:43Artikel 4:44Artikel 4:45Artikel 4:46Artikel 4:47Artikel 4:48Artikel 4:49Artikel 4:50Artikel 4:51Artikel 4:52Artikel 4:53Artikel 4:54Artikel 4:55Artikel 4:56Artikel 4:57Artikel 4:58Artikel 4:59Artikel 4:60Artikel 4:61Artikel 4:62§ 4.3.1.5. VerzekeringenArtikel 4:63Artikel 4:64Artikel 4:65Artikel 4:66Artikel 4:67Artikel 4:68Artikel 4:69Artikel 4:70Artikel 4:71AFDELING 4.3.2 ADVISERENArtikel 4:72AFDELING 4.3.3 BEMIDDELEN§ 4.3.3.1. AlgemeenArtikel 4:73§ 4.3.3.2. KredietArtikel 4:74§ 4.3.3.3. VerzekeringenArtikel 4:75AFDELING 4.3.4 HERVERZEKERINGSBEMIDDELENArtikel 4:76AFDELING 4.3.5 OPTREDEN ALS CLEARINGINSTELLINGArtikel 4:77Artikel 4:78AFDELING 4.3.6 OPTREDEN ALS GEVOLMACHTIGDE AGENT OF ONDERGEVOLMACHTIGDE
AGENTArtikel 4:79Artikel 4:80Artikel 4:81AFDELING 4.3.7 VERLENEN VAN BELEGGINGSDIENSTENArtikel 4:82Artikel 4:83Artikel 4:84Artikel 4:85Artikel 4:86Artikel 4:87Artikel 4:88Artikel 4:89Artikel 4:90Artikel 4:91AFDELING 4.3.8 ONDERLINGE VERHOUDING FINANCIËLE ONDERNEMINGEN§ 4.3.8.1. Verhouding tussen aanbieder, (onder)bemiddelaar
en (onder)gevolmachtigde agentArtikel 4:92Artikel 4:93Artikel 4:94Artikel 4:95Artikel 4:96Artikel 4:97Artikel 4:98Artikel 4:99§ 4.3.8.2. Verhouding tussen beleggingsondernemingenArtikel 4:100§ 4.3.8.3. Verhouding tussen financiële
ondernemingen bij financiële diensten met betrekking tot verzekeringenArtikel 4:101Artikel 4:102Artikel 4:103Artikel 4:104FDEEL GEDRAGSTOEZICHT FINANCIËLE MARKTENHOOFDSTUK 5.1 REGELS VOOR HET AANBIEDEN VAN EFFECTENAFDELING 5.1.1 INLEIDENDE BEPALINGArtikel 5:1AFDELING 5.1.2 VERBOD EN UITZONDERINGENArtikel 5:2Artikel 5:3Artikel 5:4Artikel 5:5AFDELING 5.1.3 AANBIEDEN VAN EFFECTEN AAN HET PUBLIEK
EN HET TOELATEN VAN EFFECTEN OP EEN GEREGLEMENTEERDE MARKT§ 5.1.3.1. GoedkeuringsbevoegdheidArtikel 5:6Artikel 5:7Artikel 5:8§ 5.1.3.2. Goedkeuring van het prospectusArtikel 5:9Artikel 5:9aArtikel 5:10§ 5.1.3.3. Reikwijdte van een in een andere
lidstaat goedgekeurd prospectusArtikel 5:11§ 5.1.3.4. Procedure inzake het opstellen van
het prospectus en de in het prospectus op te nemen gegevens Artikel 5:12Artikel 5:13Artikel 5:14Artikel 5:15Artikel 5:16Artikel 5:17Artikel 5:18Artikel 5:19§ 5.1.3.5. Reclame-uitingen, algemeenverkrijgbaarstelling
van het prospectus en geldigheidsduur van het prospectusArtikel 5:20Artikel 5:21Artikel 5:22§ 5.1.3.6. Informatieverplichtingen na goedkeuring
van het prospectusArtikel 5:23§ 5.1.3.7. Doorlopende informatieverplichtingArtikel 5:24§ 5.1.3.8. Aanvullende bevoegdheden voor de
Autoriteit Financiële Markten bij aanbieden van effectenArtikel 5:25HOOFDSTUK 5.2 REGELS VOOR HET HOUDEN VAN EEN MARKT IN
FINANCIËLE INSTRUMENTENAFDELING 5.2.1 ERKENNING VAN EEN MARKT IN FINANCIËLE
INSTRUMENTEN Artikel 5:26Artikel 5:27AFDELING 5.2.2 HET HOUDEN VAN EEN GEREGLEMENTEERDE MARKT
IN NEDERLANDArtikel 5:28Artikel 5:29Artikel 5:30Artikel 5:31Artikel 5:32HOOFDSTUK 5.3 REGELS VOOR HET MELDEN VAN STEMMEN, KAPITAAL,
ZEGGENSCHAP EN KAPITAALBELANG IN UITGEVENDE INSTELLINGENAFDELING 5.3.1 INLEIDENDE BEPALINGArtikel 5:33AFDELING 5.3.2 MELDINGEN DOOR UITGEVENDE INSTELLINGEN
BETREFFENDE HET KAPITAAL EN DE STEMMENArtikel 5:34Artikel 5:35Artikel 5:36Artikel 5:37AFDELING 5.3.3 MELDINGEN DOOR AANDEELHOUDERS EN ANDERE
STEMGERECHTIGDEN BETREFFENDE WIJZIGINGEN IN ZEGGENSCHAP EN KAPITAALBELANGArtikel 5:38Artikel 5:39Artikel 5:40Artikel 5:41Artikel 5:42Artikel 5:43Artikel 5:44AFDELING 5.3.4 BIJZONDERE BEPALINGEN EN UITZONDERINGEN
OP DE MELDINGSPLICHT BETREFFENDE WIJZIGINGEN IN ZEGGENSCHAP EN KAPITAALBELANG Artikel 5:45Artikel 5:46Artikel 5:47AFDELING 5.3.5 MELDINGEN DOOR BESTUURDERS EN COMMISSARISSEN
BETREFFENDE ZEGGENSCHAP EN KAPITAALBELANGArtikel 5:48AFDELING 5.3.6 REGISTRATIE VAN MELDINGENArtikel 5:49AFDELING 5.3.7 OVERIGE REGELSArtikel 5:50Artikel 5:51Artikel 5:52HOOFDSTUK 5.4 REGELS TER VOORKOMING VAN MARKTMISBRUIK
EN VOOR HET OPTREDEN OP MARKTEN IN FINANCIËLE INSTRUMENTENAFDELING 5.4.1 INLEIDENDE BEPALINGArtikel 5:53AFDELING 5.4.2 REGELS TER VOORKOMING VAN MARKTMISBRUIKArtikel 5:54Artikel 5:55§ 5.4.2.1. VerbodsbepalingenArtikel 5:56Artikel 5:57Artikel 5:58§ 5.4.2.2. Openbaarmakings- en meldingsverplichtingenArtikel 5:59Artikel 5:60Artikel 5:61Artikel 5:62Artikel 5:63Artikel 5:64Artikel 5:65§ 5.4.2.3. Aanvullende toezichtbevoegdhedenArtikel 5:66Artikel 5:67AFDELING 5.4.3 OPTREDEN OP MARKTEN IN FINANCIËLE
INSTRUMENTENArtikel 5:68Artikel 5:69HOOFDSTUK 5.5 REGELS VOOR OPENBARE BIEDINGEN OP EFFECTEN
OF OP RECHTEN VAN DEELNEMING IN EEN BELEGGINGSINSTELLINGArtikel 5:70Artikel 5:71Artikel 5:72GHDEEL SLOTBEPALINGENArtikel 7:1Artikel 7:2Artikel 7:3IBijlage branchesJBijlage bij artikel 1:61 Wet op het financieel toezichtHoofdstuk 1Hoofdstuk 1aHoofdstuk 2Hoofdstuk 4Hoofdstuk 5ProspectusverordeningKBijlage bij artikel 1:62 Wet op het financieel toezichtHoofdstuk 1Hoofdstuk 1aHoofdstuk 2Hoofdstuk 4Hoofdstuk 5ProspectusverordeningTOELICHTINGALGEMEEN1. INLEIDINGStructuur van het voorstel na de vierde nota van wijziging HOOFDSTUKINDELING VOORSTELALGEMEEN DEEL2. AANVULLENDE ONDERDELEN ALGEMEEN DEEL2.1 Inleiding2.2 Samenwerking toezichthouders nationaal2.3 Samenwerking toezichthouders internationaal2.4 Publicatiemogelijkheden van de toezichthouders2.4.1 Algemeen2.4.2 Artikelen 1:78–1:812.5 Aantastbaarheid van rechtshandelingen3. DEEL MARKTTOEGANG FINANCIËLE ONDERNEMINGEN3.1 Inleiding3.2 Inhoudelijke vernieuwing3.3 Systematiek en verhouding tot andere delen3.3.1 Systematiek3.3.2 Verhouding tot het Algemeen deel3.3.3 Verhouding tot het Deel Prudentieel toezicht financiële
ondernemingen, het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen en het
Deel Gedragstoezicht financiële markten4. AANPASSINGEN DEEL PRUDENTIEEL TOEZICHT FINANCIËLE
ONDERNEMINGEN5. GEDRAGSTOEZICHT5.1 Inleiding5.2 Wat is gedragstoezicht?5.3 Het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen
en het Deel Gedragstoezicht financiële markten5.3.1. Soorten gedragstoezicht en categorieën normadressatenAd a. Adequate informatievoorzieningAd b. InstellingstoezichtAd c. Overige gedragsregels(1) Financiële ondernemingen(2) Uitgevende instellingen(3) Houders van markten in financiële instrumenten(4) Een ieder die zich op de financiële markten begeeft5.3.2. Indeling van het gedragstoezicht in de Delen Gedragstoezicht5.4 Uitgangspunten bij het opstellen van publieke gedragsregels5.4.1. Relatie met het Burgerlijk Wetboek5.4.2. Een kwestie van maatvoering5.4.3. Relatie met mededingingstoezicht6. DEEL GEDRAGSTOEZICHT FINANCIËLE ONDERNEMINGEN6.1 Inleiding6.2 Uitgangspunten bij de vormgeving van het Deel Gedragstoezicht
financiële ondernemingen6.3 Uitgangspunten bij het opstellen van gedragsregels
voor financiële ondernemingen6.3.1. Eigen verantwoordelijkheid van de cliënt en
de consument6.3.2. Het belang van een gelijk speelveld6.4 Vernieuwingen ten opzichte van de huidige regelgeving6.4.1. De term financiëledienstverlener6.4.2. Execution only-regime voor bepaalde transacties
in financiële instrumenten6.4.3. Van rechtswege vergunning en artikel 12 van de
Wte6.4.4. Beleggingsobjecten6.5 Structuurwijziging6.6 Verhouding tot het Algemeen deel6.7 Verhouding tot het Deel Markttoegang financiële
ondernemingen6.8 Verhouding tot het Deel Prudentieel toezicht financiële
ondernemingen6.9 De systematiek van het Deel Gedragstoezicht financiële
ondernemingenDEEL GEDRAGSTOEZICHT FINANCIËLE MARKTEN7. DEEL GEDRAGSTOEZICHT FINANCIËLE MARKTEN7.1 Inleiding7.2 Verhouding tot het Algemeen deel7.3 Regels voor het aanbieden van effecten7.3.1. Achtergronden7.3.2. Opbouw hoofdstuk 5.17.3.3. Toepassing aanbevelingen van CESR7.3.4. Aanbieden aan het publiek of toelaten tot de handel
op een gereglementeerde markt7.4 Regels voor het houden van een markt in financiële
instrumenten7.5 Regels voor het melden van stemmen, kapitaal, zeggenschap
en kapitaalbelang in effectenuitgevende instellingen7.6 Regels ter voorkoming van marktmisbruik en voor het
optreden op markten in financiële instrumenten7.7 Regels voor openbare biedingen op effecten of op rechten
van deelneming in een beleggingsinstelling8. CONSULTATIES EN ADVIEZEN8.1. Consultatie toezichthouders en marktpartijen8.1.1. Aanvullende delen Algemeen deela. Definitiesb. SamenwerkingSamenwerking nationaalSamenwerking internationaalc. Publicatiemogelijkheden8.1.2. Deel Markttoegang financiële ondernemingen8.1.3. Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingena. Algemene opmerkingen over het Deel Gedragstoezicht
financiële ondernemingenb. Regels voor het werkzaam zijn op de financiële
markten betreffende alle financiële dienstenc. Regels voor het werkzaam zijn op de financiële
markten betreffende bepaalde financiële diensten8.1.4. Deel Gedragstoezicht financiële marktena. Regels voor het aanbieden van effectenb. Regels voor het houden van een gereglementeerde markt
in Nederlandc. Regels voor het melden van stemmen, kapitaal, zeggenschap
en kapitaalbelangd. Regels ter voorkoming van marktmisbruik en voor het
optreden op markten in financiële instrumenten, alsmede voor openbare
biedingen op effecten of op rechten van deelneming in een beleggingsinstelling8.2 Structuurwijziging8.3 Aantastbaarheid van rechtshandelingen9. ADMINISTRATIEVE LASTEN9.1 Aanvullende onderdelen Algemeen deel9.1.1. Samenwerking nationaal9.1.2. Samenwerking internationaal9.2 Deel Markttoegang9.3 De Delen Gedragstoezicht9.3.1. Inleiding9.3.2. Beperken belastende bedrijfseffecten9.3.3. Bedrijfseffecten ten gevolge van wijzigingen van
bestaande normenExecution onlyInlichtingenplicht accountantOverzicht Bedrijfseffecten9.4 Advies ActalARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGAALGEMEEN DEELHOOFDSTUK 1.1Afdeling 1.1.1Artikel 1:1Aanbiedena: aanbieden van een financieel product dat geen financieel
instrument of recht van deelneming in een beleggingsinstelling isb: aanbieden van een recht van deelneming in een beleggingsinstellingAanbiederAangewezen staatAccountantAdviserenAdviseurAutoriteit Financiële MarktenBankBeheerderBeheren van een individueel vermogenBeleggerscompensatiestelselBeleggingsfonds, beleggingsinstelling en beleggingsmaatschappijBeleggingsinstelling met zetel in een niet-aangewezen
staatBeleggingsobjectBeleggingsondernemingBemiddelaarBemiddelena: bemiddelen in een ander financieel product dan een
financieel instrument, krediet of verzekeringb: bemiddelen in kredietc: bemiddelen in een verzekeringBesloten kringBewaarderBewindvoerderBijkantoorCentrale kredietinstellingClearinginstellingClearingsinstelling met zetel in een niet-aangewezen staatCliëntCommunautaire co-assurantieConsumentDeelnemerDepositoDepositogarantiestelselDuurzame dragerEffectEffectief kredietvergoedingspercentageElektronisch geldElektronischgeldinstellingFinancieel instrumentFinancieel productb: betaalrekening met inbegrip van de daaraan verbonden
betaalfaciliteiteng: spaarrekening met inbegrip van de daaraan verbonden
spaarfaciliteiteni: een bij algemene maatregel van bestuur aan te wijzen
ander productFinanciële dienstFinanciëledienstverlenerFinanciële instellingFinanciële ondernemingGekwalificeerde deelnemingGemeentelijke kredietbankGereglementeerde marktGereglementeerde markt in NederlandGevolmachtigde agentGrondstoffenderivaatGrote risico'sHerverzekeraarHerverzekeringsbemiddelaarHerverzekeringbemiddelenInstelling voor collectieve belegging in effectenKredietKredietinstellingLevensverzekeraarLevensverzekeringLidstaatMarkt in financiële instrumentenMoedermaatschappijNatura-uitvaartverzekeraarNatura-uitvaartverzekeraar met zetel in een niet-aangewezen
staatOnderbemiddelaarOndergevolmachtigde agentOndernemingsspaarfondsOptreden als gevolmachtigde agentOptreden als ondergevolmachtigde agentOpvanginstellingOpvorderbare geldenOvereenkomst op afstandPensioenfondsPremieProfessionele beleggerProfessionele marktpartijRechtsbijstandverzekeraarReclame-uitingRichtlijn banken, richtlijn beleggingsdiensten, richtlijn
beleggingsinstellingen, richtlijn geconsolideerde jaarrekening, richtlijn
kapitaaltoereikendheid, richtlijn verzekeringsbemiddelingSaneringsmaatregelSchadeverzekeraarSchadeverzekeringStaat waar het risico is gelegenTechniek voor communicatie op afstandUitgevende instellingVerlenen van een beleggingsdienstVermogensbeheerderVerrichten van dienstenVertegenwoordigerVerzekeraarVerzekeringVestigingVordering uit hoofde van verzekeringZetelOverigLiquidatieprocedureAfdeling 1.1.2Artikel 1:2Artikel 1:3Artikel 1:4Artikel 1:5Artikel 1:6Artikel 1:6aArtikel 1:6bArtikel 1:6cArtikel 1:6dArtikel 1:6eArtikel 1:6fArtikel 1:6gAfdeling 1.1.3Artikel 1:6hArtikel 1:6iArtikel 1:6jArtikel 1:6kArtikel 1:6lArtikel 1:6mArtikel 1:6nArtikel 1:6oAfdeling 1.1.4Artikel 1:6pHoofdregelUitzonderingen op de hoofdregelGevolgen voor de positie consumentHet eerste lid van artikel 3:40 van het BWAfdeling 1.1.5Artikelen 1:7 en 1:8Artikel 1:11 en 1:12HOOFDSTUK 1.2Artikelen 1:13 tot en met 1:17Artikel 1:18Artikelen 1:19 tot en met 1:22Artikel 1:23Artikelen 1:24 tot en met 1:26Artikel 1:27Artikel 1:28HOOFDSTUK 1.3Afdeling 1.3.1Artikel 1:29Artikel 1:30Artikel 1:31Artikel 1:32Artikel 1:32aAfdeling 1.3.2Artikel 1:33Artikel 1:34Artikel 1:35Artikel 1:35aArtikelen 1:36 en 1:37Artikel 1:37aArtikel 1:38Artikel 1:39Artikel 1:40Artikel 1:41Artikel 1:42Artikel 1:43Artikel 1:44Artikel 1:45Afdeling 1.3.3Artikel 1:46Artikelen 1:47Artikel 1:48Artikel 1:49Afdeling 1.3.4Artikel 1:50Artikel 1:51Artikel 1:52HOOFDSTUK 1.4Afdeling 1.4.1Artikel 1:56Artikel 1:57Artikel 1:57aAfdeling 1.4.2Artikel 1:58Artikelen 1:59Artikel 1:59aArtikel 1:60Artikelen 1:61 en 1:62Artikelen 1:63 tot en met 1:70Artikel 1:71HOOFDSTUK 1.5Afdeling 1.5.1Artikel 1:72Artikel 1:73Artikel 1:74Artikel 1:75 tot en met 1:77Afdeling 1.5.2Artikel 1:78Artikel 1:79Artikel 1:80Artikel 1:81HOOFDSTUK 1.6 PROCEDURESAfdeling 1.6.1Artikel 1:82Artikel 1:82aArtikel 1:83Artikel 1:84Artikel 1:85Artikelen 1:86 tot en met 1:92Afdeling 1.6.2Artikelen 1:93 en 1:94Afdeling 1.6.3Artikel 1:95BDEEL MARKTTOEGANG FINANCIËLE ONDERNEMINGENHOOFDSTUK 1a.1Artikel 1a:1Artikel 1a:2 en 1a:2aCasus 1: vergunningaanvraag AFM met prudentiële aspecten
en positieve advisering DNBCasus 2: vergunningaanvraag AFM met prudentiële aspecten
en negatieve advisering DNBCasus 3A: vergunningaanvraag AFM met prudentiële
aspecten en deels positieve advisering van DNBCasus 3B: vergunningaanvraag AFM met prudentiële
aspecten en deels positieve advisering van DNBHOOFDSTUK 1a.2Artikelen 1a:3 tot en met 1a:51transponeringstabel Deel Markttoegang financiële
ondernemingen – Algemeen deel en Deel Prudentieel toezicht Artikel 1a:4, eerste lid, onderdelen i en j, 1a:11, eerste
lid, onderdelen j en k, 1a:28, eerste lid, onderdeel i en 1a:46, eerste lid,
onderdeel iArtikelen 1a:6, eerste lid, 1a:16, eerste lid, 1a:18,
eerste lid, 1a:19, eerste lid, 1a:33, tweede lid, 1a:34, eerste lid, 1a:38,
eerste lid, 1a:42, eerste lid en 1a:49, eerste lidArtikelen 1a:7, zesde lid, 1a:9, derde en vierde lid,
1a:13, 1a:21 1a:31, 1a:44 en 1a:50, vijfde lidArtikel 1a:11, tweede lidArtikel 1a:13Artikel 1a:16 en 1a:34Artikelen 1a:16a en 1a:16bArtikel 1a:21 en 1a:22Artikel 1a:23Artikelen 1a:42, 1a:43 en 1a:44Artikel 1a:52Artikel 1a:53Artikel 1a:54Artikel 1a:55Artikel 1a:56Afdeling 1a.2.6Artikel 1a:57Artikel 1a:58Artikel 1a:59Artikel 1a:60Artikel 1a:61Afdeling 1a.2.7Artikelen 1a:62 tot en met 1a:66Artikel 1a:62Artikel 1a:63Artikel 1a:64Artikel 1a:65Artikel 1a:66Artikelen 1a:67 tot en met 1a:69Artikel 1a:70Artikel 1a:71Afdeling 1a.2.8Artikel 1a:72Artikel 1a:73Artikel 1a:74Artikel 1a:75Artikel 1a:76Afdeling 1a.2.9Artikel 1a:77Artikel 1a:78Artikel 1a:79Artikel 1a:80Artikel 1a:81Artikel 1a:82Afdeling 1a.2.10Artikel 1a:83Artikel 1a:84Artikel 1a:85Artikel 1a:86Artikel 1a:87Artikel 1a:88Afdeling 1a.2.11Artikel 1a:89Artikel 1a:90Artikel 1a:91Artikel 1a:92Afdeling 1a.2.12Artikel 1a:93Artikel 1a:94Artikel 1a:95Artikel 1a:96Artikel 1a:97Artikel 1a:98Artikel 1a:99Artikel 1a:100Artikel 1a:101Afdeling 1a.2.13Artikel 1a:102HOOFDSTUK 1a.3Artikel 1a:103Afdeling 1a.3.1Artikel 1a:104Afdeling 1a.3.2Artikel 1a:105 en 1a:106Artikel 1a:107Artikel 1a:108Artikel 1a:109Artikel 1a:110Artikel 1a:111Afdeling 1a.3.3Artikel 1a:112Artikel 1a:113Artikel 1a:114Artikel 1a:115Artikel 1a:116Artikel 1a:117Afdeling 1a.3.4Artikel 1a:118Afdeling 1a.3.5Artikelen 1a:119 en 1a:121Artikel 1a:120Afdeling 1a.3.6Artikel 1a:122Afdeling 1a.3.7Artikel 1a:123Afdeling 1a.3.8Artikelen 1a:124 en 1a:125Artikel 1a:126Artikel 1a:127CDEEL PRUDENTIEEL TOEZICHT FINANCIËLE ONDERNEMINGENHOOFDSTUK 2.1Artikelen 2:1, 2:2 en 2:6Artikelen 2:7 en 2:8Artikel 2:9Artikel 2:10 tot en met 2:27HOOFDSTUK 2.2Artikel 2:28Artikel 2:29 tot en met 2:34HOOFDSTUK 2.3Afdeling 2.3.1Artikel 2:35Afdeling 2.3.1Artikel 2:37Artikel 2:38Afdeling 2.3.3Artikel 2:43Artikel 2:44Artikel 2:45Artikel 2:46Artikelen 2:50 en 2:53Afdeling 2.3.4Artikel 2:57Artikel 2:61Artikel 2:67Artikel 2:70Artikel 2:72Artikel 2:73Artikel 2:74Afdeling 2.3.5Artikel 2:78Artikel 2:79Artikel 2:80Afdeling 2.3.6Artikel 2:82Artikel 2:83Artikel 2:84Afdeling 2.3.7Artikel 2:88Artikel 2:91Afdeling 2.3.9Artikel 2:96Artikel 2:97Artikel 2:98Artikel 2:100Artikel 2:101Artikel 2:104Artikel 2:109Artikel 2:110Artikel 2:111Artikel 2:112Artikel 2:113Artikel 2:116Artikel 2:117Artikel 2:119Artikel 2:120Afdeling 2.3.9aArtikelen 2:121a tot en met 2:121gAfdeling 2.3.10Artikel 2:123Artikel 2:134HOOFDSTUK 2.4Afdeling 2.4.1Artikel 2:138Artikel 2:139, 2:141 en 2:142Afdeling 2.4.3Artikel 2:143HOOFDSTUK 2.5Afdeling 2.5.1Artikel 2:144Artikel 2:145Artikel 2:146Artikel 2:150Artikelen 2:158 en 2:159Artikel 2:160Artikel 2:163Afdeling 2.5.3Artikel 2:166aAfdeling 2.5.5Artikel 2:171Artikel 2:179Afdeling 2.5.6Artikel 2:185Artikel 2:191Afdeling 2.5.7Artikel 2:209Artikel 2:211Afdeling 2.5.8Artikel 2:294Artikel 2:302EDEEL GEDRAGSTOEZICHT FINANCIËLE ONDERNEMINGENHOOFDSTUK 4.1Afdeling 4.1.1Artikel 4:1Artikel 4:2Afdeling 4.1.2Artikel 4:3Artikel 4:4Artikel 4:5Artikel 4:6Artikel 4:6aAfdeling 4.1.3Artikel 4:7HOOFDSTUK 4.2Afdeling 4.2.1Artikel 4:8Artikel 4:9Artikel 4:10Artikel 4:11Afdeling 4.2.2Artikel 4:12Artikel 4:13Artikel 4:14Artikel 4:15Artikel 4:16Artikel 4:17Afdeling 4.2.3Artikel 4:18Artikel 4:19Artikel 4:20Artikel 4:21Artikel 4:22Artikel 4:23Artikel 4:24Artikel 4:25Afdeling 4.2.4Artikel 4:26Artikel 4:27Afdeling 4.2.5Artikelen 4:28 tot en met 4:30Artikel 4:28Artikel 4:29Artikel 4:30HOOFDSTUK 4.3Afdeling 4.3.1Artikel 4:30aArtikel 4:31Artikel 4:32Artikel 4:33Artikel 4:34Artikel 4:35Artikelen 4:36 en 4:37Artikelen 4:39 tot en met 4:62Artikel 4:38Artikel 4:39Artikel 4:40Artikel 4:41Artikel 4:42Artikel 4:43Artikelen 4:44 en 4:45Artikel 4:46Artikel 4:47Artikel 4:48Artikel 4:49Artikel 4:50Artikel 4:51Artikel 4:52Artikel 4:53Artikel 4:54Artikel 4:55Artikel 4:56Artikel 4:57Artikel 4:58Artikel 4:59Artikel 4:60Artikel 4:61Artikel 4:62Artikel 4:63Artikelen 4:64 tot en met 4:69Artikel 4:64Artikel 4:65Artikel 4:66Artikel 4:67Artikel 4:68Artikel 4:69Artikelen 4:70 en 4:71Artikel 4:70Artikel 4:71Afdeling 4.3.2Artikel 4:72Afdeling 4.3.3Artikel 4:73Artikel 4:74Artikel 4:75Afdeling 4.3.4Artikel 4:76Afdeling 4.3.5Artikel 4:77 en 4:78Afdeling 4.3.6Artikelen 4:79 tot en met 4:81Afdeling 4.3.7Artikel 4:82Artikel 4:83Artikel 4:84Artikel 4:85Artikel 4:86Artikel 4:87Artikel 4:88Artikel 4:89Artikel 4:90Artikel 4:91Afdeling 4.3.8Artikel 4:92Artikel 4:93Artikelen 4:94, 4:95 en 4:96Artikelen 4:94 en 4:95Artikel 4:96Artikel 4:97Artikel 4:99Artikel 4:100Artikelen 4:101 tot en met 4:104FDEEL GEDRAGSTOEZICHT FINANCIËLE MARKTENHOOFDSTUK 5.1Afdeling 5.1.1Artikel 5:1Afdeling 5.1.2Artikel 5:2Artikel 5:3Artikel 5:4Artikel 5:5Afdeling 5.1.3Artikel 5:6Artikel 5:7Artikel 5:8Artikel 5:9Artikel 5:9aArtikel 5:10Artikel 5:11Artikel 5:12Artikel 5:13Artikel 5:14Artikel 5:15Artikel 5:16Artikel 5:17Artikel 5:18Artikel 5:19Artikel 5:20Artikel 5:21Artikel 5:22Artikel 5:23Artikel 5:24Artikel 5:25HOOFDSTUK 5.2Afdeling 5.2.1Artikel 5:26Artikel 5:27Afdeling 5.2.2Artikel 5:28Artikel 5:29Artikel 5:30Artikel 5:31Artikel 5:32HOOFDSTUK 5.3Afdeling 5.3.1Artikel 5:33Afdeling 5.3.2Artikel 5:34Artikel 5:35Artikel 5:36Artikel 5:37Afdeling 5.3.3Artikel 5:38Artikel 5:39Artikel 5:40Artikel 5:41Artikel 5:42Artikel 5:43Artikel 5:44Afdeling 5.3.4Artikel 5:45Artikel 5:46Artikel 5:47Afdeling 5.3.5Artikel 5:48Afdeling 5:3.6Artikel 5:49Afdeling 5.3.7Artikel 5:50Artikel 5:51Artikel 5:52HOOFDSTUK 5.4Afdeling 5.4.1Artikel 5:53Afdeling 5.4.2Artikel 5:54Artikel 5:55Artikel 5:56Artikel 5:57Artikel 5:58Artikelen 5:59 tot en met 5:65Artikel 5:59Artikel 5:60Artikel 5:61Artikel 5:62Artikel 5:63Artikel 5:64Artikel 5:65Artikel 5:66Artikel 5:67Afdeling 5.4.3Artikel 5:68Artikel 5:69HOOFDSTUK 5.5Artikel 5:70Artikel 5:71Artikel 5:72HDEEL SLOTBEPALINGENArtikel 7:1Artikelen 7:2 en 7:3OndertekeningBIJLAGE ITransponeringstabel Algemeen deel – bestaande toezichtwetgevingBIJLAGE IITransponeringstabel Deel Markttoegang financiële
ondernemingen – bestaande toezichtwetgevingBIJLAGE IIITransponeringstabel Prudentieel toezicht financiële
ondernemingen – bestaande toezichtwetgevingBIJLAGE IVTransponeringstabel Deel Gedragstoezicht financiële
ondernemingen – bestaande toezichtwetgevingBIJLAGE VTransponeringstabel Deel Gedragstoezicht financiële
markten – bestaande toezichtwetgeving
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29708Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 1,4 Mb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 708Regels met betrekking tot de financiële markten en het toezicht
daarop (Wet op het financieel toezicht)nr. 19VIERDE NOTA VAN WIJZIGINGOntvangen 20 oktober 2005AHet Algemeen deel komt als volgt te luiden:ALGEMEEN DEELHOOFDSTUK 1.1 INLEIDENDE BEPALINGENAFDELING 1.1.1 DEFINITIESArtikel 1:1In deze wet en de daarop berustende bepalingen wordt verstaan onder:aanbieden:a. het in de uitoefening van een beroep of bedrijf rechtstreeks of middellijk
doen van een voldoende bepaald voorstel tot het als wederpartij aangaan van
een overeenkomst met een consument of, indien het een verzekering betreft,
cliënt inzake een financieel product dat geen financieel instrument is
of het in de uitoefening van een beroep of bedrijf aangaan, beheren of uitvoeren
van een dergelijke overeenkomst;b. het rechtstreeks of middellijk doen van een voldoende bepaald voorstel
tot het als wederpartij aangaan van een overeenkomst met een cliënt inzake
een recht van deelneming in een beleggingsinstelling of het rechtstreeks of
middellijk vragen of verkrijgen van gelden of andere goederen aan onderscheidenlijk
van een cliënt ter deelneming in een beleggingsinstelling;aanbieder: degene die aanbiedt;aangewezen staat: een staat die op grond van
deze wet is aangewezen als staat waar toezicht wordt uitgeoefend op beleggingsinstellingen,
clearinginstellingen onderscheidenlijk natura-uitvaartverzekeraars dat in
voldoende mate waarborgen biedt ten aanzien van de belangen die deze wet beoogt
te beschermen;accountant: een accountant als bedoeld in
artikel 393, eerste lid, van Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek;adviseren: het in de uitoefening van een beroep
of bedrijf aanbevelen van een of meer specifieke financiële producten
aan een bepaalde consument of, indien het een financieel instrument of verzekering
betreft, cliënt;adviseur: degene die adviseert;Autoriteit Financiële Markten: Stichting
Autoriteit Financiële Markten;bank: degene die zijn bedrijf maakt van het
buiten besloten kring ter beschikking verkrijgen van, al dan niet op termijn,
opvorderbare gelden van anderen dan professionele marktpartijen, en van het
voor eigen rekening verrichten van kredietuitzettingen;beheerder: een rechtspersoon die het beheer
voert over een of meer beleggingsinstellingen;beheren van een individueel vermogen: alle
werkzaamheden gericht op het in de uitoefening van een beroep of bedrijf op
grond van een overeenkomst, anders dan als beheerder, voeren van het beheer
over financiële instrumenten die toebehoren aan een persoon dan wel over
aan deze persoon toebehorende middelen ter belegging in financiële instrumenten,
daaronder begrepen het verrichten of doen verrichten van transacties in financiële
instrumenten voor rekening van de persoon met wie de overeenkomst is gesloten;beleggerscompensatiestelsel: een stelsel omtrent
een garantie voor vorderingen van beleggers in verband met beleggingsverrichtingen
op banken, beleggingsondernemingen of financiële instellingen waaraan
het is toegestaan beleggingsdiensten te verlenen, tegen het risico dat deze
financiële ondernemingen hun verplichtingen met betrekking tot die vorderingen
niet kunnen nakomen;beleggingsfonds: een niet in een beleggingsmaatschappij
ondergebracht vermogen waarin ter collectieve belegging gevraagde of verkregen
gelden of andere goederen zijn of worden opgenomen teneinde de deelnemers
in de opbrengst van de beleggingen te doen delen;beleggingsinstelling: beleggingsmaatschappij
of beleggingsfonds;beleggingsinstelling met zetel in een niet-aangewezen
staat: een beleggingsinstelling met zetel buiten Nederland in een
staat die niet op grond van artikel 1a:63, eerste lid, is aangewezen als staat
waar toezicht wordt uitgeoefend op beleggingsinstellingen dat in voldoende
mate waarborgen biedt ten aanzien van de belangen die deze wet beoogt te beschermen,
niet zijnde een instelling voor collectieve belegging in effecten;beleggingsmaatschappij: een rechtspersoon
die gelden of andere goederen ter collectieve belegging vraagt of verkrijgt
teneinde de deelnemers in de opbrengst van de beleggingen te doen delen;beleggingsobject:1°. een zaak, een recht op een zaak of een recht op het al dan niet
volledige rendement in geld of een gedeelte van de opbrengst van een zaak,
niet zijnde een financieel product als bedoeld in artikel 1:1, onderdelen
b tot en met i, welke anders dan om niet wordt verkregen, bij welke verkrijging
aan de verkrijger een rendement in geld in het vooruitzicht wordt gesteld
en waarbij het beheer van de zaak hoofdzakelijk wordt uitgevoerd door een
ander dan de verkrijger;2°. een ander bij of krachtens algemene maatregel van bestuur aan
te wijzen recht;beleggingsonderneming: degene die een beleggingsdienst
verleent;bemiddelaar: degene die bemiddelt;bemiddelen:a. alle werkzaamheden in de uitoefening van een beroep of bedrijf gericht
op het als tussenpersoon tot stand brengen van een overeenkomst inzake een
ander financieel product dan een financieel instrument, krediet of verzekering
tussen een consument en een aanbieder;b. alle werkzaamheden in de uitoefening van een beroep of bedrijf gericht
op het als tussenpersoon tot stand brengen van een overeenkomst inzake krediet
tussen een consument en een aanbieder of op het assisteren bij het beheer
en de uitvoering van een dergelijke overeenkomst;c. alle werkzaamheden in de uitoefening van een beroep of bedrijf gericht
op het als tussenpersoon tot stand brengen van een overeenkomst van verzekering
tussen een cliënt en een verzekeraar of op het assisteren bij het beheer
en de uitvoering van een dergelijke overeenkomst;besloten kring: een kring, bestaande uit natuurlijke
personen, rechtspersonen of vennootschappen waarvan een natuurlijke persoon,
rechtspersoon of vennootschap opvorderbare gelden ter beschikking verkrijgt,a. die nauwkeurig is omschreven;b. waarvan de toetredingscriteria vooraf zijn bepaald, toetsbaar zijn
en niet resulteren in het op eenvoudige wijze toetreden van niet tot de kring
behorende natuurlijke personen, rechtspersonen of vennootschappen; enc. waarbinnen degenen die er deel van uitmaken in een op het tijdstip
van het verkrijgen van de opvorderbare gelden reeds bestaande rechtsbetrekking
staan tot de natuurlijke persoon, rechtspersoon of vennootschap die de gelden
ter beschikking verkrijgt, op grond waarvan zij redelijkerwijs op de hoogte
kunnen zijn van diens financiële toestand;bewaarder: een rechtspersoon die is belast
met de bewaring van de activa van een beleggingsinstelling;bewindvoerder: de bewindvoerder, bedoeld in
artikel 2:197, vierde lid, of degene die is aangewezen door de bestuurlijke
of rechterlijke instanties in een andere lidstaat om saneringsmaatregelen
uit te voeren;bijkantoor:a. een duurzaam in een andere staat dan de staat van de zetel aanwezig
onderdeel zonder rechtspersoonlijkheid van een financiële onderneming
die geen verzekeraar is; ofb. een duurzame aanwezigheid van een verzekeraar, met uitzondering van
de zetel, beheerd door eigen personeel van de verzekeraar of door een zelfstandig
persoon die is gemachtigd duurzaam voor de verzekeraar op te treden;centrale kredietinstelling: een bank die met
betrekking tot een groep banken tot welke groep die bank zelf ook behoort,
het beleid mede bepaalt;clearinginstelling: degene die zijn bedrijf
maakt van het sluiten van overeenkomsten betreffende financiële instrumenten
met een centrale tegenpartij die optreedt als exclusieve wederpartij bij deze
overeenkomsten, waarvan de bedingen die de kern van de prestaties
aangeven overeenkomen met de bedingen die deel uitmaken van overeenkomsten,
gesloten door derden of door hemzelf in zijn hoedanigheid van partij, op een
markt in financiële instrumenten en die in de laatstbedoelde overeenkomsten
de kern van de prestaties aangeven;clearinginstelling met zetel in een niet-aangewezen
staat: een clearinginstelling met zetel in een staat buiten Nederland
die niet op grond van artikel 1a:5, tweede lid, is aangewezen als staat waar
toezicht wordt uitgeoefend dat in voldoende mate waarborgen biedt ten aanzien
van de belangen die deze wet beoogt te beschermen;cliënt: een persoon aan wie een financiële
onderneming een financiële dienst verleent of aan wie deze voornemens
is een financiële dienst te verlenen;communautaire co-assurantie: een directe schadeverzekering
betreffende grote risico's, in co-assurantie gesloten, waarbij:a. de schadeverzekeraar die als eerste schadeverzekeraar optreedt, zijn
verplichtingen uit hoofde van de schadeverzekering is aangegaan vanuit een
vestiging in een andere lidstaat dan de lidstaat waarin ten minste een van
de overige co-assuradeuren zulks heeft gedaan; enb. het risico in een lidstaat is gelegen;consument: een niet in de uitoefening van
zijn bedrijf of beroep handelende natuurlijke persoon aan wie een financiële
onderneming een financiële dienst verleent of aan wie deze voornemens
is een financiële dienst te verlenen;deelnemer: een aandeelhouder of een deelgerechtigde
in een beleggingsinstelling;deposito: een tegoed bij een bank dat onmiddellijk
kan worden opgevraagd en waarvan de rentetermijn ten hoogste twaalf maanden
bedraagt;depositogarantiestelsel: een stelsel omtrent
een garantie voor vorderingen van depositohouders op banken tegen het risico
dat deze banken hun verplichtingen met betrekking tot die vorderingen niet
kunnen nakomen;duurzame drager: een hulpmiddel dat een persoon
in staat stelt om aan hem persoonlijk gerichte informatie op te slaan op een
wijze die deze informatie toegankelijk maakt voor toekomstig gebruik gedurende
een periode die is afgestemd op het doel waarvoor de informatie kan dienen,
en die een ongewijzigde reproductie van de opgeslagen informatie mogelijk
maakt;effect:a. een verhandelbaar aandeel of een ander daarmee gelijk te stellen verhandelbaar
waardebewijs of recht, niet zijnde een recht van deelneming in een beleggingsinstelling
dat op verzoek van de deelnemers ten laste van de activa direct of indirect
worden ingekocht of terugbetaald, een appartementsrecht of een geldmarktinstrument
met een looptijd van minder dan twaalf maanden;b. een verhandelbare obligatie of een ander verhandelbaar schuldinstrument
of een geldmarktinstrument met een looptijd van minder dan twaalf maanden;c. elk ander door een rechtspersoon, vennootschap of instelling uitgegeven
verhandelbaar waardebewijs waarmee een onderdeel a of b bedoeld
effect door uitoefening van de daaraan verbonden rechten of door conversie
kan worden verworven of dat in geld wordt afgewikkeld of een geldmarktinstrument
met een looptijd van minder dan twaalf maanden.effectief kredietvergoedingspercentage: de
bij de uitvoering van een overeenkomst inzake krediet overeenkomstig de betalingsregeling
aan de consument in rekening te brengen kredietvergoeding, uitgedrukt in een
percentage op jaarbasis van het uitstaand saldo, berekend op bij ministeriële
regeling vast te stellen wijze;elektronisch geld: een geldswaarde die is
opgeslagen op een elektronische drager of die op afstand is opgeslagen in
een centrale rekeningadministratie;elektronischgeldinstelling: degene die, geen
bank zijnde, zijn bedrijf maakt van het ter beschikking verkrijgen van gelden
in ruil waarvoor elektronisch geld wordt uitgegeven waarmee betalingen kunnen
worden verricht ook aan anderen dan degene die het elektronisch geld uitgeeft;financieel instrument:a. een effect;b. een recht van deelneming in een beleggingsinstelling dat op verzoek
van een deelnemer ten laste van de activa direct of indirect wordt ingekocht
of terugbetaald;c. een instrument dat gewoonlijk op de geldmarkt wordt verhandeld;d. een recht op overdracht op termijn van goederen, met inbegrip van een
gelijkwaardig instrument dat gericht is op verrekening in geld;e. een rentetermijncontract;f. een renteswap, valutaswap of aandelenswap;g. een optie ter verwerving of vervreemding van een bovengenoemd instrument,
met inbegrip van een gelijkwaardig instrument dat gericht is op verrekening
in geld; ofh. een grondstoffenderivaat;financieel product:a. een beleggingsobject;b. een betaalrekening met inbegrip van de daaraan verbonden betaalfaciliteiten;c. elektronisch geld;d. een financieel instrument;e. krediet;f. een niet-verhandelbaar recht van deelneming in een beleggingsinstelling
dat niet op verzoek van een deelnemer ten laste van de activa direct of indirect
wordt ingekocht of terugbetaald;g. een spaarrekening met inbegrip van de daaraan verbonden spaarfaciliteiten;h. een verzekering; ofi. een bij algemene maatregel van bestuur aan te wijzen ander product;financiële dienst:a. aanbieden;b. adviseren;c. bemiddelen;d. herverzekeringsbemiddelen;e. optreden als clearinginstelling;f. optreden als gevolmachtigde agent of ondergevolmachtigde agent; ofg. verlenen van een beleggingsdienst;financiëledienstverlener: degene die
een financiële dienst verleent en die geen beheerder, beleggingsinstelling,
beleggingsonderneming, clearinginstelling, financiële instelling die
een verklaring van ondertoezichtstelling heeft verkregen, kredietinstelling
of verzekeraar is;financiële instelling: degene die, geen
kredietinstelling zijnde, in hoofdzaak zijn bedrijf maakt van het verrichten
van een of meer van de werkzaamheden, bedoeld onder 2 tot en met 12 in Bijlage
I van de richtlijn banken, of van het verwerven of houden van deelnemingen;financiële onderneming:a. een beheerder;b. een beleggingsinstelling;c. een beleggingsonderneming;d. een bewaarder;e. een clearinginstelling;f. een financiëledienstverlener;g. een financiële instelling;h. een kredietinstelling; ofi. een verzekeraar;gekwalificeerde deelneming: een rechtstreeks
of middellijk belang van ten minste tien procent van het geplaatste aandelenkapitaal
van een onderneming of het rechtstreeks of middellijk kunnen uitoefenen van
ten minste tien procent van de stemrechten in een onderneming, of het rechtstreeks
of middellijk kunnen uitoefenen van een daarmee vergelijkbare zeggenschap
in een onderneming, waarbij bij het bepalen van het aantal stemrechten dat
iemand in een onderneming heeft, tot diens stemrechten mede worden gerekend
de stemmen waarover hij beschikt of geacht wordt te beschikken op grond van
artikel 5:45;gemeentelijke kredietbank: een aanbieder van
krediet, opgericht door een of meer gemeenten;gereglementeerde markt: een markt als bedoeld
in artikel 1, onder 13, van de richtlijn beleggingsdiensten of een soortgelijke
markt in grondstoffenderivaten;gereglementeerde markt in Nederland: een gereglementeerde
markt waarvan de houder een erkenning heeft als bedoeld in artikel 5:26, eerste
lid;gevolmachtigde agent: degene die optreedt
als gevolmachtigde agent;grondstoffenderivaat: een financieel instrument
waarvan de waarde mede wordt bepaald door de waarde van grondstoffen;grote risico's:a. de risico's die behoren tot de in de bijlage bij deze wet genoemde
branches Casco rollend spoorwegmaterieel, Luchtvaartuigcasco, Casco zee- en
binnenschepen, Vervoerde zaken, Aansprakelijkheid luchtvaartuigen en Aansprakelijkheid
zee- en binnenschepen;b. de risico's die behoren tot de in de bijlage bij deze wet genoemde
branches Krediet en Borgtocht, voorzover de verzekeringnemer handelt in de
uitoefening van een beroep of bedrijf en het risico daarop betrekking heeft;c. de risico's die behoren tot de in de bijlage bij deze wet genoemde
branches Voertuigcasco, Brand en Natuurevenementen, Andere schaden aan zaken,
Aansprakelijkheid motorrijtuigen, Aansprakelijkheid wegvervoer, Algemene aansprakelijkheid
en diverse geldelijke verliezen, voorzover de verzekeringnemer
voldoet aan ten minste twee van de volgende vereisten:1°. de waarde van de activa volgens de balans bedraagt meer dan € 6 200 000;2°. de netto-omzet over het voorafgaande boekjaar bedraagt meer dan € 12 800 000;3°. het gemiddeld aantal werknemers over het voorafgaande boekjaar
bedraagt meer dan 250;waarbij bovengenoemde vereisten, indien de verzekeringnemer deel uitmaakt
van een groep waarvan de geconsolideerde jaarrekening overeenkomstig de richtlijn
geconsolideerde jaarrekening wordt opgesteld, worden toegepast op basis van
de geconsolideerde jaarrekening en indien de verzekeringnemer deel uitmaakt
van een samenwerkingsverband, bovengenoemde vereisten gelden voor de deelnemers
in het samenwerkingsverband gezamenlijk;herverzekeraar: degene die geen levensverzekeraar,
natura-uitvaartverzekeraar of schadeverzekeraar is, en die zijn bedrijf maakt
van het accepteren van door een levensverzekeraar, een natura-uitvaartverzekeraar,
een schadeverzekeraar of een andere herverzekeraar overgedragen risico's;herverzekeringsbemiddelaar: degene die herverzekeringsbemiddelt;herverzekeringsbemiddelen: alle werkzaamheden
in de uitoefening van een beroep of bedrijf gericht op het als tussenpersoon
tot stand brengen van een overeenkomst waarbij risico's uit overeenkomsten
inzake een verzekering worden overgenomen of op het assisteren bij het beheer
en de uitvoering van een dergelijke overeenkomst;instelling voor collectieve belegging in effecten: een beleggingsinstelling als bedoeld in artikel 1, tweede lid, van
de richtlijn beleggingsinstellingen, niet zijnde een beleggingsmaatschappij
die via dochterondernemingen voornamelijk belegt in andere objecten dan effecten;krediet: geldkrediet of goederenkrediet, waarbij
wordt verstaan onder:a. geldkrediet: het aan een consument ter beschikking stellen van een
geldsom, ter zake waarvan de consument gehouden is een of meer betalingen
te verrichten;b. goederenkrediet: het aan een consument verschaffen van het genot van
een roerende zaak, financieel instrument of beleggingsobject of het aan een
consument verlenen van een bij algemene maatregel van bestuur aan te wijzen
dienst, dan wel het aan een consument of een derde ter beschikking stellen
van een geldsom ter zake van het aan die consument verschaffen van het genot
van een roerende zaak, financieel instrument of beleggingsobject of ter zake
van het aan die consument verlenen van een bij algemene maatregel van bestuur
aan te wijzen dienst, ter zake waarvan de consument gehouden is een of meer
betalingen te verrichten;kredietinstelling: een bank of elektronischgeldinstelling;levensverzekeraar: degene die zijn bedrijf
maakt van het sluiten van levensverzekeringen voor eigen rekening en het afwikkelen
van die levensverzekeringen;levensverzekering: een levensverzekering als
bedoeld in artikel 7.17.3.9 van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek, met dien
verstande dat de prestatie van de levensverzekeraar uitsluitend in geld geschiedt,
of een natura-uitvaartverzekering als bedoeld in dit artikel;lidstaat: een staat die lid is van de Europese
Unie alsmede een staat, niet zijnde een lidstaat van de Europese Unie, die
partij is bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte;markt in financiële instrumenten: een
markt die aan regels is onderworpen en die bestemd is voor het bijeenbrengen
van vraag en aanbod van financiële instrumenten;moedermaatschappij: een rechtspersoon die
een of meer dochtermaatschappijen heeft als bedoeld in artikel 24a van Boek
2 van het Burgerlijk Wetboek;natura-uitvaartverzekeraar: degene die, geen
levensverzekeraar zijnde, zijn bedrijf maakt van het sluiten van natura-uitvaartverzekeringen
voor eigen rekening en het afwikkelen van die natura-uitvaartverzekeringen;natura-uitvaartverzekeraar met zetel in een niet-aangewezen
staat: een natura-uitvaartverzekeraar met zetel in een staat buiten
Nederland die niet op grond van artikel 1a:48, tweede lid, is aangewezen als
staat waar toezicht wordt uitgeoefend dat in voldoende mate waarborgen biedt
ten aanzien van de belangen die deze wet beoogt te beschermen;natura-uitvaartverzekering: een verzekering
in verband met de verzorging van de uitvaart van een natuurlijke persoon waarbij
de verzekeraar zich verbindt tot het leveren van een prestatie die niet tevens
inhoudt het doen van een geldelijke uitkering;Nederlandsche Bank: De Nederlandsche Bank
N.V.;onderbemiddelaar: een bemiddelaar die bemiddelt
voor een andere bemiddelaar;ondergevolmachtigde agent: degene die optreedt
als ondergevolmachtigde agent;ondernemingsspaarfonds: een fonds als bedoeld
in artikel 1, eerste lid, onderdeel d, van de Pensioen- en spaarfondsenwet;Onze Minister: Onze Minister van Financiën;optreden als gevolmachtigde agent: het in
de uitoefening van een beroep of bedrijf als gevolmachtigde van een verzekeraar
voor diens rekening sluiten van een verzekering met een cliënt;optreden als ondergevolmachtigde agent: het
in de uitoefening van een beroep of bedrijf op grond van een ondervolmacht
afgegeven door een gevolmachtigde agent of door een ondergevolmachtigde agent
als gevolmachtigde van een verzekeraar voor diens rekening sluiten van een
verzekering met een cliënt;opvanginstelling: een naamloze vennootschap
met zetel in Nederland die uitsluitend tot doel heeft in opdracht van de Nederlandsche
Bank een in problemen verkerende levensverzekeraar op te vangen door herverzekering
of overname van de portefeuille van de levensverzekeraar;opvorderbare gelden: gelden die op enig moment
terugbetaald moeten worden, uit welke hoofde dan ook, en waarvan op voorhand
duidelijk is welk nominaal bedrag moet worden terugbetaald;overeenkomst op afstand: een overeenkomst
inzake een financiële dienst of financieel product tussen een financiële
onderneming en een consument die wordt gesloten in het kader van een door
de financiële onderneming georganiseerd systeem voor verkoop of dienstverrichting
op afstand, waarbij tot en met de totstandkoming van deze overeenkomst uitsluitend
gebruik gemaakt wordt van een of meer technieken voor communicatie op afstand;persoon: een natuurlijke persoon of rechtspersoon;pensioenfonds:a. een bedrijfstakpensioenfonds als bedoeld in artikel 1, eerste lid,
onderdeel b, van de Pensioen- en spaarfondsenwet;b. een ondernemingspensioenfonds als bedoeld in artikel 1, eerste lid,
onderdeel c, van de Pensioen- en spaarfondsenwet;c. een beroepspensioenfonds als bedoeld in artikel 1, eerste lid, onderdeel
l, van de Pensioen- en spaarfondsenwet;premie: de in geld uitgedrukte prestatie door
de verzekeringnemer te leveren uit hoofde van een verzekering, daaronder niet
begrepen de assurantiebelasting;professionele belegger:a. een beleggingsinstelling;b. een beleggingsonderneming;c. een tot de centrale overheid behorend publiekrechtelijk lichaam;d. een financiële instelling;e. een internationale of supranationale publiekrechtelijke organisatie;f. een kredietinstelling;g. een pensioenfonds dat beschikt over een belegd vermogen van ten minste € 25 000 000
of het equivalent daarvan in vreemde valuta;h. een rechtspersoon met een geconsolideerd balanstotaal van minimaal € 500 000 000
of die beschikt over een belegd vermogen van ten minste € 25 000 000
of het equivalent daarvan in vreemde valuta;i. een verzekeraar die beschikt over een belegd vermogen van ten minste € 25 000 000
of het equivalent daarvan in vreemde valuta;professionele marktpartij:a. een ieder die onder toezicht staat van een toezichthouder of een toezichthoudende
instantie om op de financiële markt actief te mogen zijn;b. de Staat der Nederlanden, tot de centrale overheid behorende buitenlandse
overheidslichamen, de Nederlandsche Bank, buitenlandse centrale banken, openbare
lichamen als bedoeld in artikel 1, onderdeel a, van de Wet financiering decentrale
overheden, dan wel daarmee vergelijkbare buitenlandse decentrale overheidslichamen,
internationale verdragsorganisaties of supranationale publiekrechtelijke instellingen;c. een ieder die anderszins een gereglementeerde activiteit op de financiële
markten uitoefent; ofd. andere bij algemene maatregel van bestuur als professionele marktpartij
aangewezen natuurlijke personen of rechtspersonen;prospectusverordening: verordening nr. 809/2004
van de Commissie van de Europese Gemeenschappen van 29 april 2004 tot
uitvoering van Richtlijn 2003/71/EG van het Europees Parlement en de Raad
van de Europese Unie wat de in het prospectus te verstrekken informatie, de
vormgeving van het prospectus, de opneming van informatie door middel van
verwijzing, de publicatie van het prospectus en de verspreiding van advertenties
betreft (PbEU L 149);rechtsbijstandverzekeraar: een schadeverzekeraar
die de branche Rechtsbijstand uitoefent;reclame-uiting: iedere vorm van informatieverstrekking
die dient ter aanprijzing van of een wervend karakter kent ter zake van een
bepaalde financiële dienst of een bepaald financieel product;registerhouder:a. voorzover het register betrekking heeft op financiële ondernemingen
die werkzaamheden mogen verrichten ingevolge de afdelingen 1a.2.1 tot en met
1a.2.4 en 1a.3.1 tot en met 1a.3.4 en op gegevens die op grond van het Deel
Prudentieel toezicht financiële ondernemingen worden geregistreerd: de
Nederlandsche Bank;b. voorzover het register betrekking heeft op financiële ondernemingen
die werkzaamheden mogen verrichten ingevolge de afdelingen 1a.2.5 tot en met
1a.2.13 en 1a.3.5 tot en met 1a.3.8 en op gegevens die op grond van het Deel
Gedragstoezicht financiële ondernemingen of het Deel Gedragstoezicht
financiële markten worden geregistreerd: de Autoriteit Financiële
Markten;richtlijn banken: richtlijn nr. 2000/12/EG
van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 20 maart
2000 betreffende de toegang tot en de uitoefening van de werkzaamheden van
kredietinstellingen (PbEG L 126);richtlijn beleggingsdiensten: richtlijn nr.
93/22/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 10 mei 1993
betreffende het verrichten van diensten op het gebied van beleggingen in effecten
(PbEG L 141);richtlijn beleggingsinstellingen: richtlijn
nr. 85/611/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 20 december
1985 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen
betreffende bepaalde instellingen voor collectieve belegging in effecten (icbe's)
(PbEG L 375);richtlijn geconsolideerde jaarrekening: zevende
richtlijn nr. 83/349/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 13 juni
1983 op de grondslag van artikel 54, derde lid, sub g), van het Verdrag betreffende
de geconsolideerde jaarrekening (PbEG L 193);richtlijn kapitaaltoereikendheid: richtlijn
nr. 93/6/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 15 maart
1993 inzake de kapitaaltoereikendheid van beleggingsondernemingen en kredietinstellingen
(PbEG L 141);richtlijn prospectus: richtlijn nr. 2003/71/EG
van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 4 november
2003 betreffende het prospectus dat gepubliceerd moet worden wanneer effecten
aan het publiek worden aangeboden of tot de handel worden toegelaten en tot
wijziging van richtlijn nr. 2001/34/EG (PbEG L 345);richtlijn verzekeringsbemiddeling: richtlijn
nr. 2002/92/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie
van 9 december 2002 betreffende verzekeringsbemiddeling (PbEG L 9);saneringsmaatregel: de noodregeling, bedoeld
in afdeling 2.5.7, of een maatregel, genomen in een andere lidstaat, die enigerlei
optreden van de aldaar bevoegde instanties behelst en bestemd is om de financiële
positie van een kredietinstelling of een verzekeraar in stand te houden of
te herstellen, en van dien aard is dat de maatregel bestaande rechten van
derden aantast;schadeverzekeraar: degene die zijn bedrijf
maakt van het sluiten van schadeverzekeringen voor eigen rekening en het afwikkelen
van die schadeverzekeringen;schadeverzekering: een schadeverzekering als
bedoeld in artikel 7.17.2.1 van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek, met dien
verstande dat een ongevallenverzekering en een sommenverzekering als bedoeld
in artikel 7.17.3.1 van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek, niet zijnde een
levensverzekering, als een schadeverzekering worden beschouwd en een natura-uitvaartverzekering
niet als een schadeverzekering wordt beschouwd;staat waar het risico is gelegen:a. de staat waar de zaken waarop een schadeverzekering betrekking heeft
zich bevinden, indien de schadeverzekering betrekking heeft op een onroerende
zaak, dan wel op een onroerende zaak en op de inhoud daarvan, voorzover deze
door dezelfde schadeverzekering wordt gedekt;b. de staat van registratie, van voertuigen of vaartuigen van om het even
welke aard waarop een schadeverzekering betrekking heeft;c. de staat waar een verzekeringnemer een verzekering heeft gesloten,
indien het een schadeverzekering betreft met een looptijd van vier maanden
of minder die betrekking heeft op tijdens een reis of vakantie gelopen risico's,
ongeacht de branche;d. in alle andere gevallen van schadeverzekering, de staat waar de verzekeringnemer
zijn gewone verblijfplaats heeft, of, indien de verzekeringnemer een rechtspersoon
is, de staat waar zich elke duurzame, vaste inrichting van deze rechtspersoon
bevindt waarop de verzekering betrekking heeft;techniek voor communicatie op afstand: ieder
middel dat, zonder gelijktijdige fysieke aanwezigheid van een financiële
onderneming en een consument of cliënt, kan worden gebruikt voor het
verlenen van financiële diensten;toezichthoudende instantie: een buitenlandse
overheidsinstantie of een buitenlandse van overheidswege aangewezen instantie,
die is belast met het toezicht op financiële markten of op personen die
op die markten werkzaam zijn;toezichthouder: de Nederlandsche Bank of de
Autoriteit Financiële Markten, ieder voorzover belast met de uitoefening
van het toezicht overeenkomstig artikel 1:7 onderscheidenlijk artikel 1:8;uitgevende instelling: een ieder die effecten
heeft uitgegeven of voornemens is effecten uit te geven;vangnetregeling: het beleggerscompensatiestelsel
of het depositogarantiestelsel;verlenen van een beleggingsdienst:a. alle werkzaamheden gericht op het in de uitoefening van een beroep
of bedrijf als tussenpersoon, anders dan op grond van een overeenkomst inzake
het beheren van een individueel vermogen, werkzaam zijn bij de totstandkoming
van transacties in financiële instrumenten;b. alle werkzaamheden gericht op het in de uitoefening van een beroep
of bedrijf, anders dan bij aanbieding ervan als bedoeld in hoofdstuk 5.1,
voor eigen rekening verrichten van transacties in financiële instrumenten
teneinde een markt in financiële instrumenten te onderhouden of een voordeel
te behalen uit een verschil tussen vraag- en aanbodprijzen van financiële
instrumenten;c. alle werkzaamheden gericht op het in de uitoefening van een beroep
of bedrijf, bij aanbieding ervan als bedoeld in hoofdstuk 5.1, overnemen of
plaatsen van financiële instrumenten;d. het beheren van een individueel vermogen;vermogensbeheerder: degene die een individueel
vermogen beheert;verrichten van diensten, voorzover het verzekeraars
betreft:a. het door een levensverzekeraar sluiten van een levensverzekering vanuit
een vestiging, gelegen in een andere staat dan die waar de verzekeringnemer
zijn gewone verblijfplaats heeft, of waar zich, indien de verzekeringnemer
een rechtspersoon is, de vestiging van deze rechtspersoon bevindt waarop de
verzekering betrekking heeft;b. het door een natura-uitvaartverzekeraar sluiten van een natura-uitvaartverzekering
vanuit een vestiging, gelegen in een andere staat dan die waar de verzekeringnemer
zijn gewone verblijfplaats heeft;c. het door een schadeverzekeraar sluiten van een schadeverzekering betreffende
een risico dat is gelegen in een andere staat dan de vestiging van waaruit
de verzekering wordt gesloten;vertegenwoordiger van een verzekeraar: degene
die door een verzekeraar is aangesteld om hem te vertegenwoordigen in een
andere staat dan de staat van de zetel van die verzekeraar bij de uitoefening
van de bevoegdheden van de verzekeraar en bij de naleving van de voorschriften
die in eerstbedoelde staat voor de verzekeraar gelden;verzekeraar: een levensverzekeraar, een natura-uitvaartverzekeraar
of een schadeverzekeraar;verzekering:a. een levensverzekering;b. een natura-uitvaartverzekering;c. een schadeverzekering.vestiging: bijkantoor of zetel;vordering uit hoofde van verzekering: een
vordering, rechtstreeks op de verzekeraar, van een verzekerde, verzekeringnemer,
begunstigde of benadeelde, met inbegrip van de vordering ter zake van voor
deze personen gereserveerde bedragen zo lang nog niet alle elementen van de
vordering bekend zijn, alsmede de vordering tot teruggave van premies die
een verzekeraar heeft ontvangen in de niet beantwoorde verwachting dat een
verzekering zou worden gesloten dan wel heeft ontvangen op grond van een verzekering
die vervolgens is ontbonden of vernietigd;zetel: de plaats waar een onderneming volgens
haar statuten of reglementen is gevestigd of, indien zij geen rechtspersoon
is, de plaats waar die onderneming haar hoofdvestiging heeft.AFDELING 1.1.2 REIKWIJDTE MET BETREKKING TOT FINANCIËLE
ONDERNEMINGEN§ 1.1.2.1. AlgemeenArtikel 1:2Deze wet, met uitzondering van de hoofdstukken 5.1, 5.3 en 5.5 en afdeling
5.4.2, is niet van toepassing op de Europese Centrale Bank, de centrale banken
van de lidstaten, nationale instellingen van de lidstaten met
een soortgelijke functie en overheidsinstellingen van de lidstaten die zijn
belast met of betrokken bij het beheer van de overheidsschuld. Artikel 1:3Voor de toepassing van het ingevolge deze wet bepaalde wordt onder financiële
onderneming mede verstaan de natuurlijke persoon of rechtspersoon die behoort
tot een van de categorieën van financiële ondernemingen en die niet
tot doel heeft het maken van winst.§ 1.1.2.2. Clearinginstellingen, elektronischgeldinstellingen
en kredietinstellingenArtikel 1:4De Nederlandsche Bank is geen clearinginstelling en geen kredietinstelling
in de zin van deze wet.Artikel 1:51. Met uitzondering van de artikelen 2:63 en 4:31, is deze wet met betrekking
tot het uitoefenen van het bedrijf van elektronischgeldinstelling niet van
toepassing op een elektronischgeldinstelling die elektronisch geld uitgeeft
met een maximum geldswaarde van € 150 per elektronische waardedrager,
indien:a. de gezamenlijke waarde van de financiële verplichtingen van de
elektronischgeldinstelling die met de uitgifte van elektronisch geld verband
houden nooit hoger is dan € 6 000 000;b. het elektronische geld slechts wordt aanvaard door een onderneming
die behoort tot de groep, waartoe de elektronischgeldinstelling behoort; ofc. het elektronische geld slechts wordt aanvaard door een beperkt aantal
gemakkelijk te onderscheiden ondernemingen die hetzij hetzelfde gebouw, terrein
of een andere feitelijk begrensde locatie delen, hetzij nauwe financiële
of zakelijke banden hebben met de elektronischgeldinstelling.2. Artikel 2:96 en de daarop gebaseerde bepalingen is van overeenkomstige
toepassing op elektronischgeldinstellingen als bedoeld in het eerste lid.
De jaarrekening vermeldt welk onderdeel van het eerste lid van toepassing
is en de totale waarde van de financiële verplichtingen die met de uitgifte
van elektronisch geld verband houden.3. Deze wet is niet van toepassing op:a. financiële diensten met betrekking tot elektronisch geld waarmee
alleen bij de financiële onderneming die het elektronisch geld uitgeeft,
betalingen kunnen worden verricht;b. financiële diensten met betrekking tot elektronisch geld dat wordt
uitgegeven door een elektronischgeldinstelling als bedoeld in het eerste lid
die worden verleend door een ander dan de elektronischgeldinstelling zelf.§ 1.1.2.3. Levensverzekeraars en schadeverzekeraarsArtikel 1:61. Deze wet is niet van toepassing op:a. de Sociale Verzekeringsbank;b. het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen, bedoeld in hoofdstuk
5 van de Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk en inkomen;c. ziekenfondsen die overeenkomstig de Ziekenfondswet zijn toegelaten;d. onderlinge waarborgmaatschappijen met zetel in Nederland en ondernemingen
op onderlinge grondslag met zetel buiten Nederland die uitsluitend schadeverzekeringen
aangaan met betrekking tot schade, veroorzaakt door of ontstaan uit gewapend
conflict, burgeroorlog, opstand, binnenlandse onlusten, oproer en muiterij;
ene. ondernemingen die geen andere branche uitoefenen dan de branche Hulpverlening
en daarbij uitsluitend dekking verlenen in geval van een ongeval met of een
defect aan een wegvoertuig, indien ingevolge de dekking de hulp bij een ongeval
of defect in Nederland of direct over de grens beperkt is tot:1°. technische hulp ter plaatse, waarvoor de onderneming in de regel
eigen personeel of uitrusting gebruikt;2°. het vervoer van het wegvoertuig naar de dichtstbijzijnde of meest
geschikte plaats van reparatie, alsmede het eventuele vervoer van de bestuurder
en passagiers, doorgaans met hetzelfde hulpmiddel, naar de dichtstbijzijnde
plaats vanwaar zij hun reis met andere middelen kunnen voortzetten;3°. het vervoer van het wegvoertuig, eventueel met de bestuurder en
passagiers, naar hun woonplaats, hun plaats van vertrek of hun oorspronkelijke
bestemming binnen Nederland;en, voorzover de dekking zich mede uitstrekt tot een ongeval of defect
in het buitenland, indien de hulp beperkt is tot de onder 1° en 2°
bedoelde verrichtingen, de bestuurder of een passagier lid is van de onderneming
en de hulp of het vervoer van het voertuig enkel op vertoon van een bewijs
van lidmaatschap, zonder betaling van extra premie, wordt uitgevoerd door
een soortgelijke, in de betrokken staat werkzame organisatie die zich hiertoe
op basis van wederkerigheid heeft verplicht.2. Indien bij een levensverzekering naast de verplichting tot het doen
van geldelijke uitkeringen, verplichtingen van andere aard worden aanvaard,
of bij die levensverzekering verplichtingen worden aanvaard in verband met
voorvallen waarvan het ontstaan onzeker is en die een natuurlijke persoon
treffen, verliest het bedrijf van levensverzekeraar zijn karakter niet en
worden deze verplichtingen niet beschouwd te zijn aangegaan in de uitoefening
van het bedrijf van schadeverzekeraar.Artikel 1:6aDe levensverzekeraars en schadeverzekeraars, verenigd onder de naam Lloyd's,
te Londen, Verenigd Koninkrijk, worden voor de toepassing van deze wet tezamen
als een levensverzekeraar of een schadeverzekeraar beschouwd.Artikel 1:6b1. Als de uitoefening van het bedrijf van levensverzekeraar of het bedrijf
van schadeverzekeraar wordt niet beschouwd het sluiten of afwikkelen van levensverzekeringen
onderscheidenlijk schadeverzekeringen voor eigen rekening door een pensioenfonds
voorzover dat pensioenfonds daarvoor een toezegging omtrent pensioen uitvoert
als bedoeld in artikel 2, eerste lid, van de Pensioen- en spaarfondsenwet
of een beroepspensioenregeling als bedoeld in artikel 1, eerste lid, onderdeel
e, van de Wet verplichte beroepspensioenregeling.2. Als de uitoefening van het bedrijf van levensverzekeraar of het bedrijf
van schadeverzekeraar wordt niet beschouwd het sluiten of afwikkelen van levensverzekeringen
onderscheidenlijk schadeverzekeringen voor eigen rekening door ondernemingen
in de zin van artikel 1 van de Pensioen- en spaarfondsenwet of pensioeninstellingen
die voor eigen rekening geen andere levensverzekeringen of schadeverzekeringen
sluiten of afwikkelen dan die welke dienen ter uitvoering van
toezeggingen als bedoeld in artikel 2, derde lid, van de Pensioen- en spaarfondsenwet
of toezeggingen ten aanzien waarvan krachtens artikel 29 van de Pensioen-
en spaarfondsenwet ontheffing is verleend van artikel 2, eerste lid, van die
wet.Artikel 1:6cBij algemene maatregel van bestuur wordt bepaald welke van de bij of krachtens
deze wet gestelde regels met betrekking tot het uitoefenen van het bedrijf
van schadeverzekeraar, onder daarbij te stellen voorwaarden, niet van toepassing
zijn op de volgende categorieën schadeverzekeraars:a. onderlinge waarborgmaatschappijen van beperkte omvang met zetel in
Nederland en ondernemingen op onderlinge grondslag van beperkte omvang met
zetel buiten Nederland;b. schadeverzekeraars met zetel in Nederland die zich beperken tot het
sluiten en afwikkelen van exportkredietverzekeringen voor rekening of met
garantie van de Staat der Nederlanden.Artikel 1:6dVoor toepassing van het bij of krachtens deze wet bepaalde ten aanzien
van het bedrijf van schadeverzekeraar wordt de Zwitserse Bondsstaat aangemerkt
als lidstaat, met dien verstande dat met betrekking tot bepaalde onderwerpen
bij of krachtens algemene maatregel van bestuur afwijkende regels kunnen worden
gesteld.§ 1.1.2.4. BeleggingsinstellingenArtikel 1:6e1. Deze wet, met uitzondering van de hoofdstukken 5.3, 5.4 en 5.5, is
niet van toepassing op beleggingsinstellingen waarvan de rechten van deelneming
worden aangeboden aan:a. minder dan 100 personen die geen professionele marktpartij zijn; ofb. uitsluitend professionele marktpartijen, mits bij het aanbod dan wel
in advertenties en documenten waarin het aanbod in het vooruitzicht wordt
gesteld, wordt vermeld dat het aanbod uitsluitend is onderscheidenlijk zal
zijn gericht tot professionele marktpartijen.2. Deze wet, met uitzondering van de hoofdstukken 5.3, 5.4 en 5.5, is
niet van toepassing op beheerders en bewaarders van beleggingsinstellingen
waarvan de rechten van deelneming worden aangeboden aan:a. minder dan 100 personen die geen professionele marktpartij zijn; ofb. uitsluitend professionele marktpartijen, mits bij het aanbod dan wel
in advertenties en documenten waarin het aanbod in het vooruitzicht wordt
gesteld, wordt vermeld dat het aanbod uitsluitend is onderscheidenlijk zal
zijn gericht tot professionele marktpartijen.Artikel 1:6f1. Het ingevolge deze wet bepaalde ten aanzien van een beleggingsinstelling
die een beleggingsfonds of een beleggingsmaatschappij met aparte beheerder
is, is gericht tot haar beheerder.2. Het ingevolge deze wet bepaalde ten aanzien van een beheerder is van
overeenkomstige toepassing op een beleggingsmaatschappij die geen aparte beheerder
heeft, met uitzondering van de artikelen 1:40, eerste lid, 1a:62, eerste lid,
onderdeel a, 1a:64, 1a:68, 2:82, 2:122, en 4:59.3. Het ingevolge de artikelen 4:49, 4:50 en 4:52 bepaalde ten aanzien
van een beheerder is van overeenkomstige toepassing op een beleggingsinstelling met zetel in een aangewezen staat als bedoeld in artikel
1a:63, eerste lid, eerste lid, die geen aparte beheerder heeft.4. De zetel van een beleggingsfonds bevindt zich in de staat van de zetel
van zijn beheerder.Artikel 1:6gBij ministeriële regeling kan worden bepaald dat het ingevolge deze
wet bepaalde ten aanzien van instellingen voor collectieve belegging in effecten
niet van toepassing is op beleggingsinstellingen ten aanzien waarvan de ingevolge
de artikelen 2:82, zevende lid, en 4:61 gestelde regels gelet op hun beleid
ter zake van het aangaan van leningen of het beleggen niet geschikt zijn.AFDELING 1.1.3 REIKWIJDTE MET BETREKKING TOT FINANCIËLE
DIENSTEN§ 1.1.3.1. AlgemeenArtikel 1:6hDeze wet, met uitzondering van het Deel Gedragstoezicht financiële
markten, is niet van toepassing op:a. het verlenen van financiële diensten door pensioenfondsen of ondernemingsspaarfondsen
voorzover zij die financiële diensten verlenen aan de bedrijfstak, onderneming,
dan wel beroepsgroep waarmee zij zijn verbonden; enb. het beheren van individuele vermogens ten behoeve van pensioenfondsen
of ondernemingsspaarfondsen als bedoeld in onderdeel a of daaraan gelieerde
fondsen door personen die zijn verbonden aan het fonds waaraan deze financiële
dienst wordt verleend.§ 1.1.3.2. Diensten van de informatiemaatschappijArtikel 1:6i1. Deze wet, met uitzondering van de artikelen 1a:33, tweede tot en met
vierde lid, 1a:35, 1a:36 en 1a:43, is niet van toepassing op financiële
diensten die kunnen worden aangemerkt als dienst van de informatiemaatschappij
als bedoeld in artikel 15d, derde lid, van Boek 3 van het Burgerlijk Wetboek
en die worden verleend door een financiële onderneming met zetel in een
andere lidstaat of vanuit een in een andere lidstaat gelegen bijkantoor door
een financiële onderneming met zetel in een staat die geen lidstaat is.2. Indien ter bescherming van een van de belangen, bedoeld in het zesde
lid, onderdeel a, van artikel V van de Aanpassingswet richtlijn inzake elektronische
handel, maatregelen noodzakelijk zijn, kan Onze Minister zonodig met toepassing
van het zesde lid van dat artikel besluiten dat het Deel Gedragstoezicht financiële
ondernemingen en de daarop gebaseerde bepalingen geheel of gedeeltelijk, in
afwijking van het eerste lid, van toepassing is op een bepaalde financiële
dienst als bedoeld in dat lid.Artikel 1:6jOnder het verlenen van een financiële dienst in Nederland wordt mede
verstaan het verlenen van een financiële dienst die kan worden aangemerkt
als dienst van de informatiemaatschappij als bedoeld in artikel 15d, derde
lid, van Boek 3 van het Burgerlijk Wetboek in een andere lidstaat door een
financiële onderneming met zetel in Nederland of door een in Nederland
gelegen bijkantoor van een financiële onderneming met zetel in een staat
die geen lidstaat is.§ 1.1.3.2. Adviseren over financiële instrumenten
en het verlenen van beleggingsdienstenArtikel 1:6kDeze wet, met uitzondering van het Deel Gedragstoezicht financiële
markten, is niet van toepassing op het adviseren over financiële instrumenten
en het verlenen van beleggingsdiensten voorzover:a. deze financiële diensten worden verleend door adviseurs of beleggingsondernemingen
aan de onderneming waarvan zij dochtermaatschappij zijn, voor hun dochtermaatschappijen
of voor een andere dochtermaatschappij van de onderneming waarvan zij dochtermaatschappij
zijn;b. deze financiële diensten bestaan uit het op grond van een overeenkomst
met een werkgever beheren van een werknemersparticipatieplan met betrekking
tot financiële instrumenten die zijn uitgegeven ten laste van die werkgever;
ofc. het hoofdbedrijf van de adviseurs of beleggingsondernemingen bestaat
uit het verhandelen van zaken met producenten, met gebruikers die handelen
in de uitoefening van hun beroep of bedrijf, of met anderen met eenzelfde
hoofdbedrijf en zij deze financiële diensten uitsluitend verlenen aan
deze wederpartijen, in de mate waarin hun hoofdbedrijf zulks vereist.Artikel 1:6lHet ingevolge deze wet bepaalde met betrekking tot werkzaamheden gericht
op het in de uitoefening van een beroep of bedrijf als tussenpersoon, anders
dan op grond van een overeenkomst inzake het beheren van een individueel vermogen,
werkzaam zijn bij de totstandkoming van transacties in financiële instrumenten,
is niet van toepassing op de inkoop of verkoop van rechten van deelneming
in beleggingsinstellingen door de beheerders van die beleggingsinstellingen.§ 1.1.3.3. Financiële diensten met betrekking
tot kredietArtikel 1:6mDeze wet is niet van toepassing op:a. het door openbare lichamen ter uitvoering van een wettelijke taak aanbieden
van krediet;b. financiële diensten die worden verleend door geregistreerde geldtransactiekantoren
als bedoeld in artikel 2, eerste lid, van de Wet inzake de geldtransactiekantoren,
voorzover het diensten betreft die zij mogen verlenen op grond van die wet;c. financiële diensten met betrekking tot krediet waarbij het effectief
kredietvergoedingspercentage op het tijdstip van aangaan van de overeenkomst
inzake het krediet niet meer bedraagt dan de wettelijke rente, bedoeld in
artikel 120, tweede lid, van Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek, voorzover
het krediet wordt aangeboden aan minder dan 100 consumenten;d. financiële diensten met betrekking tot krediet bestaande uit een
overeenkomst van huur en verhuur of waartoe een zodanige overeenkomst behoort,
tenzij deze betrekking heeft op bij algemene maatregel van bestuur aan te
wijzen zaken en de strekking heeft dat het verschaffen van het genot van de
zaak waarop de overeenkomst betrekking heeft, al dan niet door
verlenging van die overeenkomst of het aangaan van een nieuwe overeenkomst,
langer dan zes maanden zal duren;e. financiële diensten met betrekking tot krediet bestaande uit het
in ontvangst nemen van roerende zaken van een consument tegen het ter beschikking
stellen van een geldsom aan de consument, voorzover de vordering op de consument
tot terugbetaling teniet gaat indien de betreffende roerende zaken door de
financiële onderneming te gelde worden gemaakt; enf. financiële diensten met betrekking tot krediet waarbij is overeengekomen
dat geen van de terzake verschuldigde betalingen van de consument later plaatsvindt
dan drie maanden nadat de geldsom ter beschikking is gesteld, het genot van
een roerende zaak, financieel instrument of beleggingsobject is verschaft,
dan wel een bij algemene maatregel van bestuur aan te wijzen dienst is verleend.§ 1.1.3.4. Financiële diensten met betrekking
tot verzekeringenArtikel 1:6nDeze wet is niet van toepassing op:a. bemiddelen in verzekeringen, voorzover:1°. het bemiddelen slechts kennis vergt van de verzekeringsdekking
die geboden wordt;2°. het een verzekering betreft die geen levensverzekering is en geen
aansprakelijkheidsrisico's dekt;3°. de betreffende bemiddelaar een andere hoofdberoepswerkzaamheid
heeft dan bemiddelen in verzekeringen;4°. het een verzekering betreft die een aanvulling is op de levering
van een zaak of de verlening van een dienst door de betreffende bemiddelaar,
hetgeen het geval is indien de betreffende verzekering het risico dekt van
defect, verlies, of beschadiging van door die bemiddelaar geleverde zaken
dan wel het risico dekt van beschadiging of verlies van bagage of andere risico's
die verband houden met een bij die bemiddelaar geboekte reis, ook indien de
verzekering levensverzekering- of aansprakelijkheidsrisico's dekt indien
dat een bijkomende dekking is ten opzichte van de hoofddekking betreffende
de met die reis verband houdende risico's; en5°. het een verzekering betreft waarvan het bedrag van de jaarlijkse
premie niet hoger is dan € 500 en de volledige looptijd van de verzekering,
met inbegrip van eventuele verlengingen, niet langer is dan een periode van
vijf jaar; enb. financiële diensten met betrekking tot verzekeringen met betrekking
tot risico's en verplichtingen die zijn gelegen in een staat die geen
lidstaat is.Artikel 1:6oOnder adviseren over verzekeringen, bemiddelen in verzekeringen en herverzekeringsbemiddelen
in Nederland wordt mede verstaan adviseren over verzekeringen, bemiddelen
in verzekeringen en herverzekeringsbemiddelen vanuit Nederland in een andere
lidstaat.AFDELING 1.1.4 AANTASTBAARHEID VAN RECHTSHANDELINGENArtikel 1:6pDe rechtsgeldigheid van een rechtshandeling welke is verricht in strijd
met de bij of krachtens deze wet gestelde regels is niet uit dien hoofde aantastbaar,
behalve voorzover in deze wet anders is bepaald.AFDELING 1.1.5 OVERIGE BEPALINGENArtikel 1:71. Prudentieel toezicht is gericht op de soliditeit van financiële
ondernemingen en het bijdragen aan de stabiliteit van de financiële sector.2. De Nederlandsche Bank heeft, op de grondslag van deze wet, tot taak
het prudentieel toezicht op financiële ondernemingen uit te oefenen en
te beslissen omtrent de toelating van financiële ondernemingen tot de
financiële markten.Artikel 1:81. Gedragstoezicht is gericht op ordelijke en transparante financiëlemarktprocessen,
zuivere verhoudingen tussen marktpartijen en zorgvuldige behandeling van cliënten.2. De Autoriteit Financiële Markten heeft, op de grondslag van deze
wet, tot taak het gedragstoezicht op financiële markten uit te oefenen
en te beslissen omtrent de toelating van financiële ondernemingen tot
die markten.Artikel 1:91. Het bestuur van de Autoriteit Financiële Markten bestaat uit ten
minste drie en ten hoogste vijf leden. De voorzitter en de andere leden van
het bestuur worden bij koninklijk besluit benoemd. Elke benoeming geschiedt
voor ten hoogste vier jaren. De raad van toezicht kan voor elke benoeming
van een lid van het bestuur een niet-bindende voordracht bij Onze Minister
indienen. Herbenoeming is onbeperkt mogelijk.2. De voorzitter en de andere leden van het bestuur kunnen door Onze Minister
worden geschorst of bij koninklijk besluit worden ontslagen, indien zij niet
meer voldoen aan de eisen voor de uitoefening van hun functie of daarin op
ernstige wijze zijn tekortgeschoten. Ontslag vindt voorts plaats op eigen
verzoek.3. Onze Minister draagt zorg voor de mededeling in de Staatscourant van
de in dit artikel bedoelde benoemingen, schorsingen en ontslagen.4. De salarissen en de regelingen ten aanzien van pensioen en vergoeding
van onkosten van de voorzitter en de andere leden van het bestuur worden vastgesteld
door de raad van toezicht en behoeven de instemming van Onze Minister.Artikel 1:101. De Autoriteit Financiële Markten heeft een raad van toezicht.2. De raad van toezicht ziet toe op het doelmatig en doeltreffend functioneren
van het bestuur, in het bijzonder ten aanzien van het financieel beheer, en
staat het bestuur met raad terzijde.3. De raad van toezicht bestaat uit ten minste drie en ten hoogste vijf
leden. De voorzitter en de andere leden van de raad van toezicht worden door
Onze Minister benoemd. Elke benoeming geschiedt voor ten hoogste vier jaren.
De raad van toezicht kan voor elke benoeming een niet-bindende voordracht
bij Onze Minister indienen. Herbenoeming kan tweemaal en telkens voor ten
hoogste vier jaren plaatsvinden.4. De voorzitter en de andere leden van de raad van toezicht kunnen door
Onze Minister worden geschorst en ontslagen wegens ongeschiktheid of onbekwaamheid
voor de vervulde functie dan wel wegens andere zwaarwegende in de persoon
van de betrokkene gelegen redenen. Ontslag vindt voorts plaats op eigen verzoek.5. Onze Minister draagt zorg voor de mededeling in de Staatscourant van
de in dit artikel bedoelde benoemingen, schorsingen en ontslagen.Artikel 1:111. Indien ingevolge deze wet aan de toezichthouder de bevoegdheid wordt
toegekend om algemeen verbindende voorschriften vast te stellen, gaat de toezichthouder
daartoe niet over dan nadat hij een daarvoor in aanmerking komende representatieve
vertegenwoordiging van onder zijn toezicht staande ondernemingen heeft geraadpleegd.2. De toezichthouder stelt Onze Minister onverwijld in kennis van door
hem vastgestelde algemeen verbindende voorschriften.Artikel 1:121. Indien de door de toezichthouder vastgestelde algemeen verbindende
voorschriften naar het oordeel van Onze Minister in strijd zijn met de wet,
een verdrag of een bindend besluit van een volkenrechtelijke organisatie,
en de toezichthouder de geconstateerde onvolkomenheid na overleg niet heeft
weggenomen, stelt Onze Minister bij ministeriële regeling regels voor
het desbetreffende onderwerp, onder gelijktijdige intrekking van de door de
toezichthouder voor het desbetreffende onderwerp vastgestelde algemeen verbindende
voorschriften.2. Indien de door de toezichthouder vastgestelde algemeen verbindende
voorschriften een onredelijke belasting voor de financiële markten tot
gevolg hebben, en de toezichthouder de geconstateerde onvolkomenheid na overleg
niet heeft weggenomen, kan Onze Minister bij ministeriële regeling regels
stellen voor het desbetreffende onderwerp, onder gelijktijdige intrekking
van de door de toezichthouder voor het desbetreffende onderwerp vastgestelde
algemeen verbindende voorschriften.3. Indien Onze Minister op grond van het eerste of tweede lid voorschriften
vaststelt doet hij zo spoedig mogelijk een voordracht tot wijziging van de
desbetreffende algemene maatregel van bestuur.HOOFDSTUK 1.2 REKENING EN VERANTWOORDINGArtikel 1:131. De toezichthouder stelt jaarlijks een begroting op van de in het daaropvolgende
jaar te verwachten baten en lasten, investeringsuitgaven alsmede inkomsten
en uitgaven met betrekking tot de uitvoering van de ingevolge deze wet opgedragen
taak en de daaruit voortvloeiende werkzaamheden. De begroting wordt op een
zodanige wijze opgesteld dat de lasten en de uitgaven structureel worden gedekt
door de baten en de inkomsten.2. De begrotingsposten worden van een toelichting voorzien.3. Tenzij de werkzaamheden waarop de begroting betrekking heeft nog niet
eerder werden verricht, bevat de begroting een vergelijking met de begroting
van het lopende jaar en de laatste jaarrekening of verantwoording waarmee
Onze Minister heeft ingestemd.4. De toezichthouder zendt de begroting voor 1 december van het aan
het begrotingsjaar voorafgaande jaar ter instemming aan Onze Minister.5. De instemming kan worden onthouden wegens strijd met het recht of het
algemeen belang. Ingeval van gebleken strijdigheid wordt instemming niet onthouden
dan nadat de toezichthouder in de gelegenheid is gesteld de begroting aan
te passen, binnen een door Onze Minister te stellen redelijke termijn.6. De toezichthouder doet onverwijld na instemming mededeling van de begroting in de Staatscourant en houdt deze gedurende een jaar
na instemming op elektronische wijze ter inzage.7. Wanneer Onze Minister niet voor 1 januari van het jaar waarop
deze betrekking heeft met de begroting heeft ingestemd, kan de toezichthouder,
in het belang van een juiste uitvoering van zijn taak, voor het aangaan van
verplichtingen en het verrichten van uitgaven beschikken over ten hoogste
vier twaalfde gedeelten van de bedragen die bij de overeenkomstige onderdelen
in de begroting van het voorafgaande jaar waren toegestaan.Artikel 1:14Indien gedurende het jaar aanmerkelijke verschillen ontstaan of dreigen
te ontstaan tussen de werkelijke en begrote baten en lasten dan wel inkomsten
en uitgaven, doet de toezichthouder daarvan onverwijld mededeling aan Onze
Minister onder vermelding van de oorzaak van de verschillen.Artikel 1:15Bij ministeriële regeling kunnen regels worden gesteld voor de inrichting
van de begroting.Artikel 1:161. De Autoriteit Financiële Markten stelt jaarlijks een jaarrekening
op van de ingevolge deze wet opgedragen taak en de daaruit voortvloeiende
werkzaamheden.2. De jaarrekening van de Autoriteit Financiële Markten, waarin rekening
en verantwoording wordt afgelegd van het financieel beheer en van de geleverde
prestaties over het verstreken boekjaar, wordt zoveel mogelijk met overeenkomstige
toepassing van Titel 9 van Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek ingericht.3. De jaarrekening gaat vergezeld van een verklaring omtrent de getrouwheid,
afgegeven door een door de Autoriteit Financiële Markten aangewezen accountant.4. De accountant voegt bij de verklaring, bedoeld in het tweede lid, een
verslag van zijn bevindingen omtrent de rechtmatige inning en besteding van
de middelen door de Autoriteit Financiële Markten uit hoofde van deze
wet.5. De accountant voegt bij de verklaring, bedoeld in het tweede lid, tevens
een verslag van zijn bevindingen over de vraag of het beheer en de organisatie
van de Autoriteit Financiële Markten uit hoofde van deze wet voldoen
aan eisen van doelmatigheid.6. De Autoriteit Financiële Markten zendt de jaarrekening voor 1 mei
van het op het boekjaar volgende jaar ter instemming aan Onze Minister.7. De instemming kan worden onthouden wegens strijd met het recht of het
algemeen belang.8. De Autoriteit Financiële Markten doet onverwijld na instemming
mededeling van de jaarrekening in de Staatscourant en houdt deze gedurende
een jaar na instemming op elektronische wijze ter inzage.Artikel 1:171. De Nederlandsche Bank stelt jaarlijks een verantwoording op van de
ingevolge deze wet opgedragen taak en de daaruit voortvloeiende werkzaamheden.2. De verantwoording gaat vergezeld van een verklaring omtrent de getrouwheid,
afgegeven door een door de Nederlandsche Bank aangewezen accountant.3. De accountant voegt bij de verklaring, bedoeld in het tweede lid, een
verslag van zijn bevindingen omtrent de rechtmatige inning en besteding van
de middelen door de Nederlandsche Bank uit hoofde van deze wet.4. De accountant voegt bij de verklaring, bedoeld in het tweede lid, tevens
een verslag van zijn bevindingen over de vraag of het beheer en de organisatie
van de Nederlandsche Bank uit hoofde van deze wet voldoen aan eisen van doelmatigheid.5. De Nederlandsche Bank zendt de verantwoording, bedoeld in het eerste
lid, voor 1 mei van het op het boekjaar volgende jaar ter instemming
aan Onze Minister.6. De instemming kan worden onthouden wegens strijd met het recht of het
algemeen belang.7. De Nederlandsche Bank doet onverwijld na instemming mededeling van
de verantwoording in de Staatscourant en houdt deze gedurende een jaar na
instemming op elektronische wijze ter inzage.Artikel 1:181. Het verschil tussen de aan het eind van een begrotingsjaar gerealiseerde
baten van de toezichthouder en de gerealiseerde lasten van de toezichthouder
vormt het exploitatiesaldo.2. Indien in enig boekjaar een exploitatiesaldo ontstaat en de toezichthouder
dit exploitatiesaldo wil betrekken bij de in rekening te brengen kosten als
bedoeld in artikel 1:23, doet de toezichthouder daaromtrent een voorstel in
de jaarrekening of de verantwoording.Artikel 1:191. De toezichthouder stelt jaarlijks een jaarverslag op. Het jaarverslag
beschrijft de taakuitoefening en het daartoe gevoerde beleid uit hoofde van
deze wet in het voorafgaande jaar. Het jaarverslag beschrijft voorts het gevoerde
beleid met betrekking tot de kwaliteitszorg.2. De toezichthouder zendt het jaarverslag voor 1 mei aan Onze Minister.
Onze Minister zendt een afschrift van het jaarverslag aan de Tweede Kamer
der Staten-Generaal.3. De toezichthouder houdt het jaarverslag op elektronische wijze ter
inzage.Artikel 1:201. De toezichthouder legt een voorgenomen statutenwijziging ter voorafgaande
instemming voor aan Onze Minister. De artikelen 10:29 tot en met 10:31 van
de Algemene wet bestuursrecht zijn van overeenkomstige toepassing.2. De instemming, bedoeld in het eerste lid, kan worden geweigerd:a. indien de statuten na wijziging onvoldoende zijn afgestemd op het in
deze wet bepaalde;b. indien de statuten na wijziging onvoldoende waarborgen bieden voor
een onafhankelijke taakvervulling door de toezichthouder;c. wegens strijd met het recht of het algemeen belang.Artikel 1:211. De toezichthouder draagt met betrekking tot de uitvoering van zijn
taak op grond van deze wet zorg voor:a. een tijdige voorbereiding en uitvoering;b. de kwaliteit van de daarbij gebruikte procedures;c. de zorgvuldige behandeling van een ieder die met hem in aanraking komt;d. de zorgvuldige behandeling van bezwaarschriften en klachten die worden
ontvangen.2. De toezichthouder treft voorzieningen, waardoor een ieder die met hem
in aanraking komt in de gelegenheid is voorstellen tot verbetering van werkwijzen
en procedures te doen.3. In het jaarverslag, bedoeld in artikel 1:19, doet de toezichthouder
verslag van hetgeen tot uitvoering van het eerste en het tweede lid is verricht.Artikel 1:221. De toezichthouder organiseert overleg over:a. de door de toezichthouder op te stellen begroting;b. de door de toezichthouder gerealiseerde baten en lasten alsmede inkomsten
en uitgaven, en verrichte werkzaamheden;c. de kosten voor ondernemingen die verband houden met de uitvoering van
zijn taak op grond van deze wet en de daaruit voortvloeiende werkzaamheden.2. Het overleg wordt gevoerd door de toezichthouder en een daarvoor in
aanmerking komende representatieve vertegenwoordiging van de onder zijn toezicht
staande ondernemingen. De toezichthouder kan tevens daarvoor in aanmerking
komende cliëntenorganisaties toelaten tot het overleg. Onze Minister
wijst ambtenaren aan die namens hem het overleg bijwonen.3. Het overleg vindt tweemaal per jaar plaats.4. De toezichthouder maakt het verslag van het overleg binnen een redelijke
termijn na het overleg openbaar.Artikel 1:231. De toezichthouder brengt de kosten van de werkzaamheden die hij verricht
in verband met de uitvoering van zijn taak op grond van deze wet in rekening
bij de ondernemingen ten aanzien waarvan die werkzaamheden worden verricht,
voorzover deze kosten niet ten laste komen van de Rijksbegroting. Tot de kosten
behoren onder meer de kosten die hij ter voorbereiding op de uitvoering van
nieuwe onderdelen van zijn taak heeft gemaakt, voordat deze aan hem werden
opgedragen.2. De toezichthouder die in het kader van een aanvraag van een vergunning
of instemming op grond van artikel 1:31 advies vraagt aan de andere toezichthouder
kan ten behoeve van de andere toezichthouder bij de aanvrager kosten in rekening
brengen die betrekking hebben op de werkzaamheden die in dit kader door laatstgenoemde
toezichthouder worden verricht.3. De kosten worden gebaseerd op de begroting waarmee Onze Minister heeft
ingestemd en op het exploitatiesaldo indien Onze Minister heeft ingestemd
met de jaarrekening of de verantwoording waarin een voorstel als bedoeld in
artikel 1:18, tweede lid, is opgenomen.4. Op de begrote kosten worden de opbrengsten uit boetes en verbeurde
dwangsommen, voorzover de hieraan ten grondslag liggende besluiten van de
toezichthouder in het voorafgaande jaar onherroepelijk zijn geworden, in mindering
gebracht.5. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden nadere regels
gesteld met betrekking tot het eerste tot en met derde lid. Daarbij kan onderscheid
worden gemaakt tussen incidenteel en jaarlijks in rekening te brengen kosten.
Deze regels hebben onder meer betrekking op de toerekening van toezichthandelingen
aan ondernemingen.6. Bij ministeriële regeling worden de tarieven vastgesteld op basis
waarvan de kosten, bedoeld in het eerste tot en met het derde lid, worden
doorberekend.Artikel 1:24De toezichthouder verstrekt Onze Minister desgevraagd inlichtingen die
nodig zijn voor de beoordeling van de uitvoerbaarheid van algemene beleidsvoornemens
en voorgenomen wettelijke voorschriften, voorzover deze betrekking hebben
op het door de toezichthouder uit te oefenen toezicht ingevolge deze wet.Artikel 1:251. Onze Minister kan aan de toezichthouder de gegevens of inlichtingen
vragen die nodig zijn voor een onderzoek naar de toereikendheid van deze wet
of de wijze waarop de toezichthouder deze wet uitvoert of heeft uitgevoerd,
indien dat ter wille van het toezicht nodig blijkt.2. De toezichthouder verstrekt aan Onze Minister de in het eerste lid
bedoelde gegevens of inlichtingen, tenzij het vertrouwelijke gegevens of inlichtingen
betreft in de zin van artikel 1:72, eerste lid, die:a. betrekking hebben op of herleidbaar zijn tot een afzonderlijke rechtspersoon,
vennootschap of natuurlijke persoon, met uitzondering van gegevens of inlichtingen
die betrekking hebben op of herleidbaar zijn tot een afzonderlijke financiële
onderneming:1°. waaraan een vergunning op grond van het Deel Markttoegang financiële
ondernemingen is verleend of die een verklaring van ondertoezichtstelling
als bedoeld in artikel 2:138 heeft verkregen of waarvan die vergunning onderscheidenlijk
die verklaring is ingetrokken of vervallen; en2°. ten aanzien waarvan surséance van betaling is verleend,
of overeenkomstig afdeling 2.5.7 de noodregeling is uitgesproken of die in
staat van faillissement is verklaard of op grond van een rechterlijke uitspraak
is ontbonden;b. betrekking hebben op ondernemingen die betrokken zijn of zijn geweest
bij een poging een financiële onderneming in staat te stellen haar bedrijf
voort te zetten; ofc. zijn ontvangen van een toezichthoudende instantie of zijn verkregen
naar aanleiding van een verificatie bij een in een andere staat gelegen bijkantoor
van een in Nederland gevestigde financiële onderneming, en niet de uitdrukkelijke
instemming is verkregen van die toezichthoudende instantie of van de toezichthoudende
instantie van de staat waar de verificatie ter plaatse is verricht.3. Onze Minister kan een derde opdragen de gegevens of inlichtingen die
hem ingevolge het tweede lid zijn verstrekt te onderzoeken en aan hem verslag
uit te brengen. Tevens kan Onze Minister de derde die in zijn opdracht handelt,
machtigen namens hem gegevens of inlichtingen in te winnen, in welk geval
het eerste en tweede lid van overeenkomstige toepassing zijn.4. Onze Minister gebruikt de gegevens of inlichtingen die hij ingevolge
het tweede of derde lid heeft verkregen uitsluitend voor het vormen van zijn
oordeel over de toereikendheid van deze wet of de wijze waarop de toezichthouder
deze wet uitvoert of heeft uitgevoerd.5. Onze Minister en degenen die in zijn opdracht handelen zijn verplicht
tot geheimhouding van de op grond van het tweede lid ontvangen gegevens of
inlichtingen. 6. Niettegenstaande het vierde en vijfde lid kan Onze Minister
de aan de gegevens of inlichtingen ontleende bevindingen en de daaruit getrokken
conclusies aan de beide kamers der Staten-Generaal mededelen en de conclusies
in algemene zin uit het onderzoek openbaar maken.7. De Wet openbaarheid van bestuur en de Wet Nationale ombudsman zijn
niet van toepassing met betrekking tot de in dit artikel bedoelde gegevens
of inlichtingen die Onze Minister of de in zijn opdracht werkende derde onder
zich heeft.Artikel 1:261. Indien naar het oordeel van Onze Minister de toezichthouder zijn taak
ernstig verwaarloost, kan Onze Minister de noodzakelijke voorzieningen treffen.2. Ter uitvoering van het eerste lid kan Onze Minister besluiten een of
meer onderdelen van de taak van de toezichthouder zelf uit te voeren of door
de andere toezichthouder te laten uitvoeren. Alsdan komen de desbetreffende
bevoegdheden van de toezichthouder toe aan Onze Minister onderscheidenlijk
aan de andere toezichthouder.3. De voorzieningen worden, spoedeisende gevallen uitgezonderd, niet eerder
getroffen dan nadat de toezichthouder in de gelegenheid is gesteld om binnen
een door Onze Minister te stellen termijn alsnog zijn taak naar behoren uit
te voeren.4. Onze Minister stelt de Tweede Kamer der Staten-Generaal onverwijld
in kennis van door hem op grond van het eerste lid getroffen voorzieningen.Artikel 1:271. Onze Minister zendt drie jaar na inwerkingtreding van deze wet en vervolgens
elke vijf jaar een verslag aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal over de
doeltreffendheid en doelmatigheid van het functioneren van de toezichthouders.2. Onze Minister zendt drie jaar na inwerkingtreding van deze wet een
verslag aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal over de samenwerking van de
toezichthouders ingevolge deze wet.3. De toezichthouders verstrekken desgevraagd aan Onze Minister gegevens
en inlichtingen ten behoeve van deze verslagen.Artikel 1:28Tegen besluiten van Onze Minister inzake instemming met de begroting,
de jaarrekening of de verantwoording kan geen beroep worden ingesteld als
bedoeld in artikel 8:1 van de Algemene wet bestuursrecht.HOOFDSTUK 1.3 SAMENWERKING TOEZICHTHOUDERSAFDELING 1.3.1 SAMENWERKING TOEZICHTHOUDERS NATIONAALArtikel 1:291. De toezichthouders werken samen met het oog op de vaststelling van
algemeen verbindende voorschriften en beleidsregels opdat deze, voorzover
zij betrekking hebben op onderwerpen die zowel tot het prudentieel toezicht
als tot het gedragstoezicht behoren, zoveel mogelijk gelijkluidend zijn.2. Tot de in het eerste lid bedoelde onderwerpen worden in elk geval gerekend:a. het gebruik van de bevoegdheden, genoemd in afdeling 1.4.2;b. de betrouwbaarheid, bedoeld in de artikelen 2:37 en 4:10;c. de deskundigheid, bedoeld in de artikelen 2:36 en 4:9;d. de beheerste en integere bedrijfsvoering, bedoeld in de artikelen 2:45,
tweede lid, onderdelen a en b, en 4:14, tweede lid, onderdelen a en b; ene. bij algemene maatregel van bestuur aan te wijzen andere onderwerpen.Artikel 1:301. De toezichthouder neemt geen besluit tot het treffen van een in het
tweede lid genoemde maatregel dan nadat hij aan de andere toezichthouder een
redelijke termijn heeft geboden om daarover zijn zienswijze naar voren te
brengen.2. De maatregelen zijn:a. de benoeming van een curator op grond van artikel 1:59;b. de intrekking van een vergunning op grond van artikel 1:83, aanhef
en onderdeel b, c, d, e, f of j;c. het opleggen van het verbod, bedoeld in artikel 1:38, 1:39, tweede
lid, 1:48, eerste lid of 4:4; end. de aanwijzing op grond van artikel 1:58, strekkende tot het doen heenzenden
van een persoon die het beleid van een financiële onderneming bepaalt
of mede bepaalt of strekkende tot het doen heenzenden van een persoon die
onderdeel is van een orgaan dat belast is met het toezicht op het beleid en
de algemene gang van zaken van een financiële onderneming.3. De zienswijze wordt schriftelijk naar voren gebracht, tenzij onverwijlde
spoed, gelet op de betrokken belangen, zich daartegen verzet. In dat geval
kan worden volstaan met een mondeling naar voren gebrachte zienswijze, met
dien verstande dat deze zo spoedig mogelijk schriftelijk wordt bevestigd.
Indien de toezichthouder een besluit als bedoeld in het eerste lid neemt dat
afwijkt van de door de andere toezichthouder naar voren gebrachte zienswijze,
wordt zulks met de redenen voor de afwijking in de motivering van het besluit
vermeld. De zienswijze of de schriftelijke bevestiging van een mondeling gegeven
zienswijze vormt een integraal onderdeel van het besluit tot het treffen van
een toezichtmaatregel.4. Het eerste en derde lid zijn van overeenkomstige toepassing op het
aanvragen van het faillissement op grond van artikel 212k of artikel 213b
van de Faillissementswet en het aanvragen van de noodregeling op grond van
afdeling 2.5.7.Artikel 1:311. Indien de Nederlandsche Bank in het kader van de behandeling van een
in artikel 1a:12, 1a:19, 1a:29, 1a:30, 1a:39, 1a:40, 2:61 of 2:138, vierde
of vijfde lid, bedoelde aanvraag dient te beoordelen of de aanvrager zal voldoen
aan het bij of krachtens het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen
bepaalde vraagt zij, alvorens te beslissen op die aanvraag, daarover advies
aan de Autoriteit Financiële Markten.2. Indien de Autoriteit Financiële Markten in het kader van de behandeling
van een in artikel 1a:64, 1a:65 of 1a:96 bedoelde aanvraag dient te beoordelen
of de aanvrager zal voldoen aan het bij of krachtens het Deel Prudentieel
toezicht financiële ondernemingen bepaalde vraagt zij, alvorens te beslissen
op die aanvraag, daarover advies aan de Nederlandsche Bank.3. De toezichthouder wiens advies als bedoeld in het eerste of tweede
lid wordt gevraagd, brengt het advies schriftelijk uit binnen zes weken na
het verzoek.4. Indien de Autoriteit Financiële Markten in het kader van een aanvraag
van instemming als bedoeld in artikel 1a:121 of 1a:124 dient te beoordelen
of de financiële positie van de aanvrager toereikend is, vraagt zij daarover
advies aan de Nederlandsche Bank. De Nederlandsche Bank brengt het advies
schriftelijk uit binnen drie weken na het verzoek.5. Indien de toezichthouder die het advies heeft gevraagd overweegt af
te wijken van het advies stelt hij de toezichthouder die het advies heeft
gegeven in de gelegenheid om het advies mondeling toe te lichten.6. Het advies, bedoeld in het eerste, tweede lid of vierde lid, maakt
deel uit van het besluit ten aanzien van de vergunning of instemming.Artikel 1:321. Indien een toezichthouder constateert dat de betrouwbaarheid van een
persoon die het beleid bepaalt of mede bepaalt van een financiële onderneming
waaraan door de andere toezichthouder een vergunning is verleend of die onderdeel
is van een orgaan dat belast is met het toezicht op het beleid en de algemene
gang van zaken van een zodanige onderneming, niet of niet langer buiten twijfel
staat, stelt hij de andere toezichthouder daarvan in kennis en doet hij daarbij
een aanbeveling voor een te treffen maatregel als bedoeld in afdeling 1.4.2.2. Indien een toezichthouder constateert dat een persoon die het dagelijks
beleid bepaalt van een financiële onderneming waaraan door de andere
toezichthouder een vergunning is verleend, niet of niet langer over de ingevolge
deze wet vereiste deskundigheid beschikt, stelt hij de andere toezichthouder
daarvan in kennis en doet hij daarbij een aanbeveling voor een te treffen
maatregel als bedoeld in afdeling 1.4.2.3. De kennisgeving en aanbeveling worden schriftelijk gedaan, tenzij onverwijlde
spoed, gelet op de betrokken belangen, zich daartegen verzet. In dat geval
kan worden volstaan met een mondelinge kennisgeving en aanbeveling, met dien
verstande dat deze zo spoedig mogelijk schriftelijk worden bevestigd.4. De andere toezichthouder bericht de toezichthouder die de kennisgeving
en de aanbeveling heeft gedaan binnen een redelijke termijn gemotiveerd of
hij naar aanleiding van de kennisgeving en de aanbeveling overgaat tot het
treffen van een maatregel als bedoeld in afdeling 1.4.2.5. Indien de andere toezichthouder naar aanleiding van de kennisgeving
en de aanbeveling een maatregel als bedoeld in afdeling 1.4.2 treft, is artikel
1:30 niet van toepassing.6. Indien op basis van de kennisgeving wordt overgegaan tot het treffen
van een maatregel als bedoeld in afdeling 1.4.2 vormen de kennisgeving en
de aanbeveling een integraal onderdeel van het besluit tot het treffen van
de toezichtmaatregel.Artikel 1:32a1. Indien de Autoriteit Financiële Markten toezicht houdt op een
financiële onderneming die deel uitmaakt van een financieel conglomeraat
als bedoeld in artikel 2:321, is artikel 1:35a, eerste tot en met vierde lid,
van overeenkomstige toepassing op de Autoriteit Financiële Markten.2. Artikel 1:35a, eerste tot en met vierde lid, is van overeenkomstige
toepassing op de samenwerking tussen de Nederlandsche Bank en de Autoriteit
Financiële Markten.AFDELING 1.3.2 SAMENWERKING MET ANDERE LIDSTATEN ALGEMEEN§ 1.3.2.1. Samenwerking en uitwisseling van
gegevens en inlichtingenArtikel 1:331. De toezichthouder werkt samen met toezichthoudende instanties van andere
lidstaten, indien dat voor het vervullen van zijn taak op grond van deze wet
of voor de vervulling van de taak van die toezichthoudende instanties nodig
is.2. De toezichthouder verstrekt op verzoek aan een toezichthoudende instantie
van een andere lidstaat, met inachtneming van artikel 1:73, eerste tot en
met derde lid, alle gegevens en inlichtingen die voor de vervulling van de
taak van die toezichthoudende instantie nodig zijn.Artikel 1:34Vervallen.Artikel 1:351. De toezichthouder kan ten behoeve van de uitvoering van zijn taak op
grond van artikel 1:33 van een ieder inlichtingen vorderen, indien dat voor
de vervulling van de taak van een toezichthoudende instantie in een andere
lidstaat nodig is.2. De artikelen 5:13 en 5:20 van de Algemene wet bestuursrecht zijn van
overeenkomstige toepassing.Artikel 1:35a1. De Nederlandsche Bank werkt ten behoeve van het toezicht, bedoeld in
afdeling 2.6.4, samen met de betrokken toezichthoudende instanties van andere
lidstaten. In het kader daarvan verstrekt de Nederlandsche Bank aan die toezichthoudende
instanties desgevraagd alle relevante informatie en verstrekt zij hun uit
eigen beweging alle essentiële informatie.2. De in het eerste lid bedoelde samenwerking behelst ten minste het vergaren
en uitwisselen van informatie met betrekking tot de volgende aspecten:a. de structuur van de groep, bedoeld in artikel 2:320, onderdeel e, alle
belangrijke ondernemingen die tot het financiële conglomeraat behoren
en de toezichthoudende instanties van andere lidstaten die verantwoordelijk
zijn voor het toezicht op de gereglementeerde entiteiten, bedoeld in artikel
2:320, onderdeel d, in de groep;b. de door het financiële conglomeraat gevolgde strategie;c. de financiële situatie van het financiële conglomeraat, in
het bijzonder de kapitaaltoereikendheid, de transacties binnen de groep, de
risicoconcentratie, bedoeld in artikel 2:320, onderdeel l, en de winstgevendheid;d. de belangrijkste aandeelhouders en het bestuur van het financiële
conglomeraat;e. de bedrijfsvoering op het niveau van het financiële conglomeraat;f. de procedures voor de verzameling van informatie bij de ondernemingen
in het financiële conglomeraat en de verificatie van deze informatie;g. ontwikkelingen bij gereglementeerde entiteiten of bij andere groepsleden
van het financiële conglomeraat die ernstige nadelige gevolgen voor de
gereglementeerde entiteiten kunnen hebben;h. belangrijke sancties en buitengewone maatregelen die de toezichthoudende
instanties van andere lidstaten ten aanzien van het financieel conglomeraat
of onderdelen daarvan hebben getroffen.3. De Nederlandsche Bank pleegt, voordat zij een besluit neemt in verband
met de hierna vermelde aangelegenheden, overleg met de toezichthoudende instanties
van andere lidstaten die zijn belast met het toezicht op gereglementeerde
entiteiten in het financiële conglomeraat, indien dat besluit van belang
is voor de toezichthoudende taken van die toezichthoudende instanties:a. veranderingen in het aandeelhouderschap, de organisatie of de bestuursstructuur
van een gereglementeerde entiteit die haar goedkeuring behoeven;b. belangrijke sancties of buitengewone maatregelen ten aanzien van een
gereglementeerde entiteit.4. De Nederlandsche Bank kan, onverminderd het in het derde lid bedoelde
overleg in spoedeisende gevallen, of indien dat overleg de doeltreffendheid
van haar besluiten in gevaar kan brengen, achterwege laten. In
dat geval stelt zij de toezichthoudende instanties van andere lidstaten van
haar besluit onverwijld in kennis.5. Op verzoek van de coördinator, bedoeld in artikel 2:324, eerste
lid, wint de Nederlandsche Bank bij de moederonderneming, bedoeld in artikel
2:303, eerste lid, onderdeel h, met zetel in Nederland die, alleen of samen
met een andere onderneming, aan het hoofd staat van de groep waartoe een gereglementeerde
entiteit behoort, alle inlichtingen in die relevant zijn voor de uitoefening
van de taken van de coördinator.6. Indien de Nederlandsche Bank geen coördinator is en de coördinator
het nodig acht dat met het oog op het toezicht, bedoeld in afdeling 2.6.4,
maatregelen worden getroffen tegen een gemengde financiële holding met
zetel in Nederland, neemt zij op verzoek van de coördinator de naar haar
oordeel redelijkerwijs noodzakelijke maatregelen tegen die gemengde financiële
holding, met gebruikmaking van de haar ingevolge deze wet toekomende bevoegdheden.§ 1.3.2.2. Samenwerking in het kader van toezicht
op de naleving Artikel 1:361. Indien een beheerder, beleggingsonderneming, kredietinstelling, levensverzekeraar
of schadeverzekeraar met zetel in Nederland een bijkantoor heeft in een andere
lidstaat, kan de toezichthouder ten behoeve van het toezicht op de naleving
van deze wet door die financiële onderneming:a. de toezichthoudende instantie van de andere lidstaat verzoeken om bij
het bijkantoor gegevens of inlichtingen te verifiëren; ofb. na kennisgeving aan de toezichthoudende instantie van de andere lidstaat
zelf bij het bijkantoor gegevens of inlichtingen verifiëren of doen verifiëren.2. Indien de Nederlandsche Bank ten behoeve van het toezicht op geconsolideerde
basis als bedoeld in hoofdstuk 2.6 gegevens of inlichtingen wenst te verifiëren
bij een in een andere lidstaat gevestigde onderneming, kan zij ten behoeve
van dat toezicht:a. de toezichthoudende instantie van de andere lidstaat verzoeken om bij
die onderneming gegevens of inlichtingen te verifiëren;b. na kennisgeving aan de toezichthoudende instantie van de andere lidstaat
zelf bij die onderneming gegevens of inlichtingen verifiëren of doen
verifiëren.Artikel 1:371. Indien een beheerder, beleggingsonderneming, kredietinstelling, levensverzekeraar
of schadeverzekeraar met zetel in een andere lidstaat een bijkantoor heeft
in Nederland, kan de toezichthoudende instantie van die andere lidstaat, na
de toezichthouder in kennis te hebben gesteld, bij het bijkantoor gegevens
of inlichtingen verifiëren die nodig zijn voor de uitoefening van het
toezicht op die beheerder, beleggingsonderneming, kredietinstelling, levensverzekeraar
of schadeverzekeraar.2. De toezichthoudende instantie van de andere lidstaat kan voorts de
toezichthouder verzoeken bij het bijkantoor gegevens of inlichtingen te verifiëren
die nodig zijn voor de uitoefening van het toezicht op die beheerder, beleggingsonderneming,
kredietinstelling, levensverzekeraar of schadeverzekeraar. De toezichthouder
geeft aan dit verzoek gevolg, of stelt de toezichthoudende instantie van de
andere lidstaat in de gelegenheid om bij het bijkantoor gegevens of inlichtingen
te verifiëren of te doen verifiëren.3. Indien een toezichthoudende instantie van een andere lidstaat ten behoeve
van het toezicht op geconsolideerde basis op een kredietinstelling met zetel
in die lidstaat gegevens of inlichtingen wenst te verifiëren bij
een in Nederland gevestigde onderneming, kan zij de Nederlandsche Bank verzoeken
dat te doen. De Nederlandsche Bank geeft aan dit verzoek gevolg, of geeft
de toezichthoudende instantie gelegenheid om de gegevens of inlichtingen te
verifiëren of te doen verifiëren.4. De toezichthouder kan ten behoeve van een verificatie als bedoeld in
het eerste of tweede lid bij het bijkantoor onderscheidenlijk bij de onderneming
inlichtingen vorderen. De artikelen 5:13, 5:17 en 5:20 van de Algemene wet
bestuursrecht zijn van overeenkomstige toepassing.Artikel 1:37a1. Indien een toezichthoudende instantie van een andere lidstaat ten behoeve
van het toezicht, bedoeld in afdeling 2.6.4, verzoekt gegevens of inlichtingen
te verifiëren betreffende een groepslid met zetel in Nederland, geeft
de Nederlandsche Bank aan dit verzoek gevolg of stelt zij de betrokken toezichthoudende
instantie in de gelegenheid om de gegevens of inlichtingen te verifiëren
of te doen verifiëren. Indien de toezichthoudende instantie de gegevens
niet zelf verifieert, kan die instantie bij de verificatie aanwezig zijn.2. De Nederlandsche Bank kan ten behoeve van een verificatie als bedoeld
in het eerste lid inlichtingen vorderen. De artikelen 5:13, 5:17 en 5:20 van
de Algemene wet bestuursrecht zijn van overeenkomstige toepassing.§ 1.3.2.3. Samenwerking in het kader van handhavingArtikel 1:381. Indien een beheerder, beleggingsonderneming, kredietinstelling, levensverzekeraar
of schadeverzekeraar met zetel in een andere lidstaat die vanuit een bijkantoor
in Nederland haar bedrijf uitoefent of financiële diensten verleent dan
wel diensten verricht naar Nederland, geen gevolg geeft aan een door de toezichthouder
gegeven aanwijzing als bedoeld in artikel 1:58, stelt de toezichthouder de
toezichthoudende instantie van de andere lidstaat daarvan in kennis.2. Indien de betrokken beheerder, beleggingsonderneming, kredietinstelling,
levensverzekeraar of schadeverzekeraar, in weerwil van de door de toezichthoudende
instantie van de lidstaat waar zij haar zetel heeft getroffen maatregelen
of omdat die toezichthoudende instantie geen maatregelen heeft getroffen,
niet voldoet aan hetgeen bij of krachtens deze wet is bepaald, kan de toezichthouder,
na die toezichthoudende instantie daarvan in kennis te hebben gesteld, het
besluit nemen dat de betrokken beheerder, beleggingsonderneming, kredietinstelling,
levensverzekeraar of schadeverzekeraar, geen nieuwe overeenkomsten in Nederland
mag afsluiten, onverminderd de artikelen 1:61 en 1:62.3. De toezichthouder doet van een op grond van het tweede lid genomen
besluit onverwijld mededeling aan de toezichthoudende instantie van de lidstaat
waar de betrokken beheerder, beleggingsonderneming, kredietinstelling, levensverzekeraar
of schadeverzekeraar haar zetel heeft.4. De toezichthouder doet van een op grond van het tweede lid genomen
besluit voorts mededeling in de Staatscourant zodra de beroepstermijn is verstreken
of, indien beroep is ingesteld, zodra onherroepelijk op het beroep is beslist.Artikel 1:391. Indien een beheerder, beleggingsonderneming, kredietinstelling, levensverzekeraar
of schadeverzekeraar met zetel in Nederland die vanuit een bijkantoor in een
andere lidstaat haar bedrijf uitoefent of financiële diensten
verleent dan wel diensten verricht naar een andere lidstaat niet voldoet aan
in die andere lidstaat geldende wettelijke voorschriften, geeft de toezichthouder
na daartoe een kennisgeving van de toezichthouder van die andere lidstaat
te hebben ontvangen, zo spoedig mogelijk een aanwijzing aan de betrokken beheerder,
beleggingsonderneming, kredietinstelling, levensverzekeraar of schadeverzekeraar
om binnen een door de toezichthouder gestelde redelijke termijn de in de aanwijzingsbeschikking
bepaalde gedragslijn te volgen, ten einde de strijdigheid met de in die andere
lidstaat geldende wettelijke voorschriften te beëindigen.2. Indien niet of onvoldoende gevolg is gegeven aan de aanwijzing, kan
de toezichthouder, na die toezichthoudende instantie daarvan in kennis te
hebben gesteld, het besluit nemen dat de betrokken beheerder, beleggingsonderneming,
kredietinstelling, levensverzekeraar of schadeverzekeraar geen nieuwe overeenkomsten
in de andere lidstaten mag afsluiten.3. De toezichthouder doet aan de toezichthoudende instantie van de andere
lidstaat mededeling van de maatregelen genomen op grond van het eerste of
tweede lid.§ 1.3.2.4. Raadplegen in het kader van overige
procedures en kennis geven van bepaalde besluitenArtikel 1:401. De Autoriteit Financiële Markten raadpleegt de toezichthoudende
instantie van de desbetreffende lidstaat alvorens een vergunning wordt verleend
aan een beheerder die:a. een dochtermaatschappij is van een beheerder, beleggingsonderneming,
kredietinstelling, levensverzekeraar of schadeverzekeraar waaraan in een andere
lidstaat een vergunning is verleend;b. een dochtermaatschappij is van een moedermaatschappij van een beheerder,
beleggingsonderneming, kredietinstelling, levensverzekeraar of schadeverzekeraar
waaraan in een andere lidstaat een vergunning is verleend;c. onder zeggenschap staat van een natuurlijke persoon of rechtspersoon
die tevens zeggenschap uitoefent over een beheerder, beleggingsonderneming,
kredietinstelling, levensverzekeraar of schadeverzekeraar waaraan in een andere
lidstaat een vergunning is verleend.2. De Autoriteit Financiële Markten raadpleegt de toezichthoudende
instantie van de desbetreffende lidstaat alvorens een vergunning wordt verleend
aan een beleggingsonderneming die:a. een dochtermaatschappij is van een beleggingsonderneming, kredietinstelling,
levensverzekeraar of schadeverzekeraar waaraan in een andere lidstaat een
vergunning is verleend;b. een dochtermaatschappij is van een moedermaatschappij van een beleggingsonderneming,
kredietinstelling, levensverzekeraar of schadeverzekeraar waaraan in een andere
lidstaat een vergunning is verleend;c. onder zeggenschap staat van een natuurlijke persoon of rechtspersoon
die tevens zeggenschap uitoefent over een beleggingsonderneming, kredietinstelling,
levensverzekeraar of schadeverzekeraar waaraan in een andere lidstaat een
vergunning is verleend.3. De Nederlandsche Bank raadpleegt de toezichthoudende instantie van
de desbetreffende lidstaat alvorens een vergunning wordt verleend aan een
kredietinstelling die:a. een dochtermaatschappij is van een kredietinstelling waaraan in een
andere lidstaat een vergunning is verleend;b. een dochtermaatschappij is van een moedermaatschappij van een kredietinstelling
waaraan in een andere lidstaat een vergunning is verleend;c. onder zeggenschap staat van een natuurlijke persoon of rechtspersoon
die tevens zeggenschap uitoefent over een kredietinstelling waaraan in een
andere lidstaat een vergunning is verleend.4. De Nederlandsche Bank raadpleegt de toezichthoudende instantie van
de desbetreffende lidstaat alvorens een vergunning wordt verleend aan een
levensverzekeraar of schadeverzekeraar die:a. een dochtermaatschappij is van een beleggingsonderneming, kredietinstelling,
levensverzekeraar of schadeverzekeraar waaraan in een andere lidstaat een
vergunning is verleend;b. een dochtermaatschappij is van een moedermaatschappij van een beleggingsonderneming,
kredietinstelling,levensverzekeraar of schadeverzekeraar waaraan in de andere
lidstaat een vergunning is verleend;c. onder zeggenschap staat van een natuurlijke persoon of rechtspersoon
die tevens zeggenschap uitoefent over een beleggingsonderneming, kredietinstelling,levensverzekeraar
of schadeverzekeraar waaraan in een andere lidstaat een vergunning is verleend.Artikel 1:411. De toezichthouder stelt de toezichthoudende instanties van de lidstaten
waar een financiële onderneming met zetel in Nederland vanuit een bijkantoor
haar bedrijf uitoefent of financiële diensten verleent dan wel waarnaar
een financiële onderneming diensten verricht in kennis van de intrekking
van de aan die financiële onderneming verleende vergunning, bedoeld in
artikel 1a:10, eerste lid, 1a:24, eerste lid, 1a:62 of 1a:93.2. Indien een financiële onderneming met zetel in een andere lidstaat
vanuit een bijkantoor in Nederland haar bedrijf uitoefent of financiële
diensten verleent dan wel diensten verricht naar Nederland en de toezichthoudende
instantie van die lidstaat de toezichthouder in kennis heeft gesteld van de
intrekking van de vergunning van die financiële onderneming door die
toezichthoudende instantie, maakt de toezichthouder deze kennisgeving openbaar.Artikel 1:42De Nederlandsche Bank stelt de toezichthoudende instantie van de desbetreffende
lidstaat in de gelegenheid advies uit te brengen alvorens zij een verklaring
van geen bezwaar als bedoeld in artikel 2:122 verleent of een mededeling als
bedoeld in artikel 2:136, vierde lid, doet, indien de beleggingsonderneming
of kredietinstelling waarin de aanvrager een deelneming wil houden ten gevolge
van de deelneming dochtermaatschappij zou worden van de aanvrager, en de aanvrager:a. een beleggingsonderneming, kredietinstelling, levensverzekeraar of
schadeverzekeraar is waaraan in een andere lidstaat een vergunning is verleend;b. de moedermaatschappij is van een beleggingsonderneming, kredietinstelling,
levensverzekeraar of schadeverzekeraar waaraan in een andere lidstaat een
vergunning is verleend; ofc. een natuurlijke persoon of rechtspersoon is die anderszins zeggenschap
heeft over een beleggingsonderneming, kredietinstelling, levensverzekeraar
of schadeverzekeraar waaraan in een andere lidstaat een vergunning is verleend.Artikel 1:431. De Nederlandsche Bank stelt de toezichthoudende instantie van de lidstaat,
bedoeld in artikel 2:85, eerste lid, in de gelegenheid advies uit te brengen
alvorens zij een ontheffing als bedoeld in dat artikel verleent aan een levensverzekeraar
of schadeverzekeraar.2. Alvorens een ontheffing als bedoeld in artikel 2:85, eerste lid, in
te trekken, verzoekt de Nederlandsche Bank de toezichthoudende instantie van de desbetreffende lidstaat die aan dezelfde financiële onderneming
een overeenkomstige ontheffing heeft verleend, deze ontheffing in te trekken
op het door de toezichthouder voorgestelde tijdstip.3. Indien de toezichthoudende instantie van de lidstaat, bedoeld in artikel
2:85, eerste lid, hierom verzoekt, trekt de Nederlandsche Bank een ontheffing
als bedoeld in dat artikel in op het door die toezichthoudende instantie voorgestelde
tijdstip.Artikel 1:44Vervallen.Artikel 1:45Indien een financiële instelling met zetel in Nederland die een verklaring
van ondertoezichtstelling heeft niet langer voldoet aan artikel 2:138, derde
tot en met zesde lid, stelt de Nederlandsche Bank de toezichthoudende instanties
van andere lidstaten waar die financiële instelling vanuit een bijkantoor
haar bedrijf uitoefent of financiële diensten verleent, dan wel waarnaar
zij diensten verricht, daarvan in kennis.AFDELING 1.3.3 SAMENWERKING MET TOEZICHTHOUDENDE INSTANTIES
VAN STATEN DIE GEEN LIDSTAAT ZIJNArtikel 1:461. De toezichthouder kan aan een toezichthoudende instantie van een staat
die geen lidstaat is gegevens of inlichtingen verstrekken, indien met betrekking
tot de gegevens en inlichtingen krachtens de wet in die staat ten minste gelijkwaardige
waarborgen gelden ten aanzien van geheimhouding als op grond van artikel 1:73,
eerste lid, en voorzover de uitwisseling ten behoeve van de uitoefening van
toezicht door de desbetreffende toezichthoudende instantie geschiedt. Artikel
1:73, eerste tot en met derde lid, is van overeenkomstige toepassing.2. De toezichthouder zendt onverwijld nadat met inachtneming van het eerste
lid met een toezichthoudende instantie van een staat die geen lidstaat is
een overeenkomst is gesloten ten einde gegevens of inlichtingen te kunnen
uitwisselen een afschrift van de overeenkomst aan Onze Minister.Artikel 1:471. Indien een levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in een
staat die geen lidstaat is bij het verrichten van diensten naar Nederland
vanuit een andere lidstaat geen gevolg geeft aan een door de Nederlandsche
Bank gegeven aanwijzing als bedoeld in artikel 1:58, stelt deze de toezichthoudende
instantie van die lidstaat daarvan in kennis.2. Artikel 1:38, tweede tot en met vierde lid, is van overeenkomstige
toepassing.Artikel 1:481. Indien een clearinginstelling of natura-uitvaartverzekeraar met zetel
in een andere staat geen gevolg geeft aan een door de toezichthouder gegeven
aanwijzing als bedoeld in artikel 1:58, kan de toezichthouder indien dat noodzakelijk
is, het besluit nemen dat de betrokken clearinginstelling of natura-uitvaartverzekeraar
geen nieuwe overeenkomsten in Nederland mag afsluiten door middel van het
verrichten van diensten, onverminderd de artikelen 1:61 en 1:62.2. Artikel 1:38, vierde lid, is van overeenkomstige toepassing.Artikel 1:491. De toezichthouder kan voor de uitvoering van verdragen tot uitwisseling
van gegevens of inlichtingen, dan wel voor de uitvoering van met toezichthoudende
instanties gesloten overeenkomsten tot uitwisseling van gegevens of inlichtingen
als bedoeld in artikel 1:46, van een ieder inlichtingen vorderen.2. De artikelen 5:13 en 5:20 van de Algemene wet bestuursrecht zijn van
overeenkomstige toepassing.AFDELING 1.3.4 INFORMATIEVERSTREKKING DOOR TOEZICHTHOUDER
AAN DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPENArtikel 1:50De toezichthouder stelt de Commissie van de Europese Gemeenschappen in
kennis van een vergunning die ingevolge deze wet:a. voor het uitoefenen van het bedrijf van kredietinstelling is verleend;b. voor het uitoefenen van het bedrijf van levensverzekeraar, schadeverzekeraar
of beleggingsonderneming is verleend aan een dochtermaatschappij van een financiële
onderneming waarop het recht van toepassing is van een staat die geen lidstaat
is.Artikel 1:51De Nederlandsche Bank stelt de Commissie van de Europese Gemeenschappen
in kennis van:a. een verleende verklaring van geen bezwaar als bedoeld in artikel 2:122
voor een gekwalificeerde deelneming in een bank, beleggingsonderneming, levensverzekeraar
of schadeverzekeraar;b. een gedane mededeling als bedoeld in artikel 2:136, vierde lid, voor
een gekwalificeerde deelneming in een elektronischgeldinstelling, indien deze
gekwalificeerde deelneming gehouden wordt door een financiële onderneming
waarop het recht van toepassing is van een staat die geen lidstaat is waardoor
de bank, beleggingsonderneming, elektronischgeldinstelling, levensverzekeraar
of schadeverzekeraar een dochtermaatschappij van die financiële onderneming
wordt.Artikel 1:52De toezichthouder stelt de Commissie van de Europese Gemeenschappen in
kennis van:a. de algemene moeilijkheden die beheerders, beleggingsondernemingen,
kredietinstellingen, levensverzekeraars of schadeverzekeraars met zetel in
Nederland ondervinden bij het uitoefenen van hun bedrijf of het verlenen van
financiële diensten vanuit een bijkantoor in een staat die geen lidstaat
is of het verrichten van diensten naar een staat die geen lidstaat is;b. het aantal en de aard van de gevallen waarin de toezichthouder een
door een beheerder, beleggingsonderneming of kredietinstelling gedane aanvraag
van instemming met het voornemen als bedoeld in artikel 1a:117, 1a:119 en
1a:124 heeft geweigerd;c. het aantal en de aard van de gevallen waarin hij een besluit heeft
genomen als bedoeld in artikel 1:38, tweede lid, ten aanzien van een beheerder,
beleggingsonderneming of kredietinstelling die een bijkantoor in Nederland
heeft.HOOFDSTUK 1.4 TOEZICHT EN HANDHAVINGAFDELING 1.4.1 TOEZICHT OP DE NALEVINGArtikel 1:561. Met het toezicht op de naleving van de bij en krachtens deze wet gestelde
regels zijn belast de bij besluit van de toezichthouder aangewezen personen.2. Van een besluit als bedoeld in het vorige lid wordt mededeling gedaan
door plaatsing in de Staatscourant.Artikel 1:571. De personen, bedoeld in artikel 1:56, eerste lid, beschikken niet over
de bevoegdheden, genoemd in de artikelen 5:18 en 5:19 van de Algemene wet
bestuursrecht.2. Voorzover de door de Autoriteit Financiële Markten op grond van
artikel 1:56 aangewezen personen voor het uitoefenen van het gedragstoezicht
ten aanzien van financiële ondernemingen waaraan de Nederlandsche Bank
een vergunning heeft verleend, gegevens nodig hebben over aspecten van de
bedrijfsvoering, bedoeld in artikel 2:45, tweede lid, onderdeel a of b, maken
deze personen geen gebruik van hun bevoegdheden op grond van de artikelen
5:15, 5:16 of 5:17 van de Algemene wet bestuursrecht, dan nadat de Nederlandsche
Bank is verzocht deze gegevens te verstrekken en is gebleken dat de Nederlandsche
Bank niet aan dit verzoek tegemoet kan komen.3. Voorzover de door de Nederlandsche Bank op grond van artikel 1:56 aangewezen
personen voor het uitoefenen van het prudentieel toezicht ten aanzien van
financiële ondernemingen waaraan de Autoriteit Financiële Markten
een vergunning heeft verleend, gegevens nodig hebben over aspecten van de
bedrijfsvoering als bedoeld in artikel 4:14, tweede lid, onderdeel a of b,
maken de door de Nederlandsche Bank op grond van artikel 1:56 aangewezen personen
geen gebruik van hun bevoegdheden op grond van de artikelen 5:15, 5:16 of 5:17
van de Algemene wet bestuursrecht, dan nadat de Autoriteit Financiële
Markten is verzocht deze gegevens te verstrekken en is gebleken dat de Autoriteit
Financiële Markten niet aan dit verzoek tegemoet kan komen.4. Van het tweede en derde lid kan, na overleg met de andere toezichthouder,
worden afgeweken indien sprake is van een redelijk vermoeden van een overtreding
van het bij of krachtens deze wet gestelde en onverwijlde spoed, gelet op
de betrokken belangen, dat vereist.Artikel 1:57a1. De toezichthouder kan ten behoeve van het toezicht op de naleving van
de bij of krachtens deze wet gestelde regels van een ieder inlichtingen vorderen.2. De artikelen 5:13 en 5:20 van de Algemene wet bestuursrecht zijn van
overeenkomstige toepassing.3. Voorzover de Autoriteit Financiële Markten voor het uitoefenen
van het gedragstoezicht ten aanzien van financiële ondernemingen waaraan
de Nederlandsche Bank een vergunning heeft verleend, gegevens nodig heeft
over aspecten van de bedrijfsvoering, bedoeld in artikel 2:45, tweede lid,
onderdeel a en b, vordert de Autoriteit Financiële Markten geen inlichtingen,
dan nadat de Nederlandsche Bank is verzocht deze gegevens te verstrekken en
is gebleken dat de Nederlandsche Bank niet aan dit verzoek tegemoet kan komen.4. Voorzover de Nederlandsche Bank voor het uitoefenen van het prudentieel
toezicht ten aanzien van financiële ondernemingen waaraande
Autoriteit Financiële Markten een vergunning heeft verleend, gegevens
nodig heeft over aspecten van de bedrijfsvoering, bedoeld in artikel 4:14,
tweede lid, onderdeel a of b, vordert de Nederlandsche Bank geen inlichtingen,
dan nadat de Autoriteit Financiële Markten is verzocht deze gegevens
te verstrekken en is gebleken dat de Autoriteit Financiële Markten niet
aan dit verzoek tegemoet kan komen.5. Van het derde en vierde lid kan, na overleg met de andere toezichthouder,
worden afgeweken indien sprake is van een redelijk vermoeden van een overtreding
van de regels bij of krachtens deze wet gesteld en onverwijlde spoed, gelet
op de betrokken belangen, dat vereist.AFDELING 1.4.2 HANDHAVINGArtikel 1:581. De toezichthouder kan een hierna bedoelde persoon die niet voldoet
aan hetgeen bij of krachtens deze wet is bepaald, door middel van het geven
van een aanwijzing verplichten om binnen een door de toezichthouder gestelde
redelijke termijn ten aanzien van in de aanwijzingsbeschikking aan te geven
punten een bepaalde gedragslijn te volgen:a. een financiële onderneming;b. een vertegenwoordiger van een verzekeraar;c. een houder van een verklaring van geen bezwaar, ingevolge artikel 2:122,
2:123 of 5:32;d. een ieder die in of vanuit Nederland bedrijfsmatig buiten besloten
kring, al dan niet op termijn, opvorderbare gelden van anderen dan professionele
marktpartijen aantrekt, ter beschikking verkrijgt of ter beschikking heeft.2. De toezichthouder kan een aanwijzing als bedoeld in het eerste lid
eveneens aan een financiële onderneming geven indien hij tekenen ontwaart
van een ontwikkeling die het eigen vermogen, de solvabiliteit of de liquiditeit
van die financiële onderneming in gevaar kunnen brengen.Artikel 1:591. De toezichthouder kan besluiten een of meer personen te benoemen als
curator ten aanzien van alle of bepaalde organen of vertegenwoordigers van
een financiële onderneming indien die financiële onderneming niet
voldoet aan hetgeen ingevolge deze wet is bepaald.2. Het besluit ingevolge het eerste lid wordt slechts genomen:a. nadat door de financiële onderneming niet of niet volledig binnen
de gestelde termijn aan een aanwijzing als bedoeld in artikel 1:58, eerste
lid, gevolg is gegeven; ofb. indien de in het eerste lid bedoelde overtreding een adequate functionering
van de financiële onderneming ernstig in gevaar brengt en die financiële
onderneming voorafgaand in de gelegenheid is gesteld haar zienswijze naar
voren te brengen over het voorgenomen besluit; ofc. indien de in het eerste lid bedoelde overtreding de belangen van consumenten
of, indien het financiële instrumenten of verzekeringen betreft, de belangen
van cliënten met uitzondering van professionele beleggers ernstig in
gevaar brengt en die financiële onderneming voorafgaand in de gelegenheid
is gesteld haar zienswijze naar voren te brengen over het voorgenomen besluit.3. Onverminderd het eerste en tweede lid kan de Nederlandsche Bank besluiten
een of meer personen te benoemen als curator ten aanzien van alle of bepaalde
organen of vertegenwoordigers van een financiële onderneming indien hij
bij die financiële onderneming tekenen ontwaart van een ontwikkeling
die het eigen vermogen, de solvabiliteit, of de liquiditeit van die financiële
onderneming in gevaar kunnen brengen.4. Het besluit ingevolge het derde lid wordt slechts genomen:a. nadat door de financiële onderneming niet of niet volledig binnen
de gestelde termijn aan een aanwijzing als bedoeld in artikel 1:58, tweede
lid, gevolg is gegeven; ofb. indien onverwijld ingrijpen noodzakelijk is en de financiële onderneming
voorafgaand in de gelegenheid is gesteld haar zienswijze naar voren te brengen
over het voorgenomen besluit.5. Het benoemingsbesluit bevat onder meer een beschrijving van de belangen
waardoor de curator zich dient te laten leiden. De toezichthouder benoemt
de curator voor ten hoogste twee jaren, met de mogelijkheid om deze termijn
telkens voor ten hoogste een jaar te verlengen; de verlenging wordt terstond
van kracht. Met ingang van het tijdstip waarop het besluit tot benoeming van
de curator aan de financiële onderneming is bekendgemaakt mogen de desbetreffende
organen of vertegenwoordigers hun bevoegdheden slechts uitoefenen na goedkeuring
door de curator en met inachtneming van de opdrachten van de curator.6. Na de benoeming van een curator:a. verlenen de organen en de vertegenwoordigers van de financiële
onderneming de curator alle medewerking;b. kan de toezichthouder de betrokken organen of vertegenwoordigers van
de financiële onderneming toestaan bepaalde rechtshandelingen zonder
goedkeuring te verrichten;c. kan de toezichthouder te allen tijde de door hem aangewezen curator
vervangen;d. is voor schade ten gevolge van handelingen, die zijn verricht in strijd
met een besluit als bedoeld in het eerste of derde lid, elke persoon die deel
uitmaakt van het orgaan van de financiële onderneming dat deze handelingen
verrichtte, hoofdelijk aansprakelijk tegenover de financiële onderneming,
tenzij het verrichten van deze handelingen niet aan hem is te verwijten en
hij niet nalatig is geweest in het treffen van maatregelen om de gevolgen
daarvan af te wenden;e. zijn de handelingen, bedoeld in onderdeel d, voorzover deze rechtshandelingen
zijn, vernietigbaar, indien de wederpartij wist of behoorde te weten dat de
vereiste goedkeuring ontbrak.7. Zodra de omstandigheid, bedoeld in het eerste of derde lid niet langer
aanwezig is, trekt de toezichthouder het besluit tot benoeming van de curator
in. De toezichthouder maakt het besluit tot intrekking onverwijld bekend aan
de financiële onderneming.8. Het eerste tot en met het zevende lid is van overeenkomstige toepassing
op een ieder die in of vanuit Nederland bedrijfsmatig buiten besloten kring,
al dan niet op termijn, opvorderbare gelden van anderen dan professionele
marktpartijen aan trekt, ter beschikking verkrijgt of ter beschikking heeft.Artikel 1:59a1. Indien een financiële onderneming ten aanzien waarvan de toezichthouder
heeft ingestemd met het voornemen als bedoeld in artikel 1a:105, 1a:108, 1a:112,
1a:118, 1a:119, 1a:122 of 1a:124, van de toezichthouder een aanwijzing
als bedoeld in artikel 1:58 heeft gekregen met betrekking tot de bedrijfsvoering
of haar financiële positie, en die financiële onderneming hieraan
niet of onvoldoende gevolg heeft gegeven, kan de toezichthouder besluiten
er niet langer mee in te stemmen dat die financiële onderneming vanuit
het bijkantoor of door middel van het verrichten van diensten haar bedrijf
uitoefent. De toezichthouder doet mededeling van dit besluit aan de toezichthoudende
instantie van de betrokken lidstaat. Vanaf het tijdstip van deze mededeling
is het de financiële onderneming verboden nog langer vanuit het bijkantoor
of door middel van diensten haar bedrijf uit te oefenen.2. Indien een verzekeraar een aanwijzing als bedoeld in artikel 1:58 heeft
gekregen met betrekking tot de betrouwbaarheid en deskundigheid van
de vertegenwoordiger van de verzekeraar of van een persoon die onderdeel is
van een orgaan dat belast is met het toezicht op het beleid en de algemene
gang van zaken van die verzekeraar, en de verzekeraar hieraan niet of onvoldoende
gevolg heeft gegeven is het eerste lid van overeenkomstige toepassing.Artikel 1:601. Indien een accountant of actuaris niet of niet meer de nodige waarborgen
biedt dat deze zijn taak met betrekking tot de financiële onderneming
naar behoren zal kunnen vervullen, kan de toezichthouder ten aanzien van deze
accountant of actuaris bepalen dat hij niet langer bevoegd is de in deze wet
bedoelde verklaringen met betrekking tot die financiële onderneming af
te leggen.2. De toezichthouder maakt het besluit, bedoeld in het eerste lid, bekend
aan de financiële onderneming.Artikel 1:611. De toezichthouder kan een last onder dwangsom opleggen terzake van
een overtreding van voorschriften, gesteld ingevolge de in de bijlage bij
dit artikel genoemde artikelen en de prospectusverordening alsmede terzake
van overtreding van artikel 5:20 van de Algemene wet bestuursrecht.2. Ten aanzien van de bevoegdheid, bedoeld in het eerste lid, is artikel
5:32, tweede tot en met vijfde lid, en 5:33 tot en met 5:35 van de Algemene
wet bestuursrecht van toepassing.3. Bij ministeriële regeling kunnen regels worden gesteld met betrekking
tot de uitoefening van de uitoefening van de bevoegdheid, bedoeld in het eerste
lid.Artikel 1:621. De toezichthouder kan een bestuurlijke boete opleggen terzake van overtreding
van voorschriften, gesteld ingevolge de in de bijlage bij dit artikel genoemde
artikelen en de prospectusverordening alsmede terzake van overtreding van
artikel 5:20 van de Algemene wet bestuursrecht.2. De bestuurlijke boete komt toe aan de toezichthouder die de boete heeft
opgelegd.3. Bij ministeriële regeling kunnen regels worden gesteld met betrekking
tot de uitoefening van de bevoegdheid, bedoeld in het eerste lid.Artikel 1:631. Het bedrag van de bestuurlijke boete wordt bepaald bij algemene maatregel
van bestuur, met dien verstande dat de boete voor een afzonderlijke overtreding
ten hoogste € 900 000 bedraagt.2. De algemene maatregel van bestuur, bedoeld in het eerste lid, bepaalt
bij elke daarin omschreven overtreding het bedrag van de deswege op te leggen
bestuurlijke boete.3. De toezichthouder kan het bedrag van de bestuurlijke boete lager stellen
dan in de algemene maatregel van bestuur is bepaald, indien het bedrag van
de boete in een bepaald geval onevenredig hoog is.Artikel 1:64Degene jegens wie de toezichthouder een handeling heeft verricht waaraan
hij in redelijkheid de gevolgtrekking kan verbinden dat de toezichthouder
hem wegens een overtreding een bestuurlijke boete zal opleggen,
is niet verplicht ter zake daarvan enige inlichting te verstrekken. Hij wordt
hiervan in kennis gesteld alvorens hem mondeling om informatie wordt gevraagd.Artikel 1:651. Indien de toezichthouder voornemens is een bestuurlijke boete op te
leggen, geeft hij de betrokkene daarvan kennis onder vermelding van de gronden
waarop het voornemen berust.2. In afwijking van afdeling 4.1.2 van de Algemene wet bestuursrecht,
stelt de toezichthouder de betrokkene in de gelegenheid om naar keuze schriftelijk
of mondeling zijn zienswijze naar voren te brengen voordat de bestuurlijke
boete wordt opgelegd.Artikel 1:661. De toezichthouder legt de bestuurlijke boete op bij beschikking.2. De beschikking vermeldt in elk geval:a. het feit terzake waarvan de bestuurlijke boete wordt opgelegd, alsmede
het overtreden voorschrift;b. het bedrag van de boete en de gegevens op basis waarvan dit bedrag
is bepaald; enc. de termijn, bedoeld in artikel 1:67, eerste lid, waarbinnen de boete
moet worden betaald.Artikel 1:671. De bestuurlijke boete wordt betaald binnen zes weken na de inwerkingtreding
van de beschikking waarbij zij is opgelegd.2. De bestuurlijke boete wordt vermeerderd met de wettelijke rente, te
rekenen vanaf de dag waarop sedert de bekendmaking van de beschikking zes
weken zijn verstreken.3. Indien de bestuurlijke boete niet tijdig is betaald, stuurt de toezichthouder
schriftelijk een aanmaning om binnen twee weken de boete, verhoogd met de
kosten van de aanmaning, alsnog te betalen. De aanmaning bevat de aanzegging
dat de boete, voorzover deze niet binnen de gestelde termijn wordt betaald,
overeenkomstig het vierde lid zal worden ingevorderd.4. Bij gebreke van tijdige betaling kan de toezichthouder de bestuurlijke
boete, verhoogd met de kosten van de aanmaning en van de invordering, bij
dwangbevel invorderen.5. Het dwangbevel wordt op kosten van de overtreder bij deurwaardersexploit
betekend en levert een executoriale titel op in de zin van het Tweede Boek
van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering.6. Gedurende zes weken na de dag van betekening staat verzet tegen het
dwangbevel open door dagvaarding van de toezichthouder die de bestuurlijke
boete heeft opgelegd.7. Het verzet schorst de tenuitvoerlegging niet, tenzij de voorzieningenrechter
van de rechtbank in kort geding desgevraagd anders beslist.8. Het verzet kan niet worden gegrond op de stelling dat de bestuurlijke
boete ten onrechte of op een te hoog bedrag is vastgesteld.Artikel 1:681. De bevoegdheid tot het opleggen van een bestuurlijke boete vervalt
indien ter zake van de overtreding op grond waarvan de boete kan worden opgelegd,
tegen de overtreder een strafvervolging is ingesteld en het onderzoek ter
terechtzitting een aanvang heeft genomen, dan wel het recht tot strafvordering
is vervallen ingevolge artikel 74 van het Wetboek van Strafrecht.2. Het recht tot strafvervolging met betrekking tot een overtreding als
bedoeld in artikel 1:62 vervalt, indien de toezichthouder ter zake van hetzelfde
feit reeds een bestuurlijke boete heeft opgelegd.Artikel 1:691. De bevoegdheid tot het opleggen van een bestuurlijke boete vervalt
drie jaren na de dag waarop de overtreding is begaan.2. De termijn, bedoeld in het eerste lid, wordt gestuit door de bekendmaking
van de beschikking waarbij een bestuurlijke boete wordt opgelegd.Artikel 1:70De werkzaamheden in verband met het opleggen van een bestuurlijke boete
worden verricht door personen die niet betrokken zijn geweest bij het vaststellen
van de overtreding en het daaraan voorafgaande onderzoek.Artikel 1:71Vervallen.HOOFDSTUK 1.5 GEHEIMHOUDINGSPLICHT, UITZONDERINGEN DIENAANGAANDE
EN PUBLICATIEMOGELIJKHEDENAFDELING 1.5.1 GEHEIMHOUDINGSPLICHT EN UITZONDERINGEN
DIENAANGAANDE Artikel 1:721. Het is een ieder die uit hoofde van de toepassing van deze wet of van
ingevolge deze wet genomen besluiten enige taak vervult of heeft vervuld,
verboden van vertrouwelijke gegevens of inlichtingen die ingevolge deze wet
dan wel ingevolge afdeling 5.2 van de Algemene wet bestuursrecht zijn verstrekt
of verkregen of van een persoon of instantie als bedoeld in artikel 1:73,
eerste lid, onderscheidenlijk 1:74, eerste lid, zijn ontvangen, verder of
anders gebruik te maken of daaraan verder of anders bekendheid te geven dan
voor de uitvoering van zijn taak of door deze wet wordt geëist.2. In afwijking van het eerste lid kan de toezichthouder met gebruikmaking
van vertrouwelijke gegevens of inlichtingen verkregen bij de uitvoering van
zijn taak op grond van deze wet, mededelingen doen, indien deze niet kunnen
worden herleid tot afzonderlijke personen.Artikel 1:731. De toezichthouder kan, in afwijking van artikel 1:72, eerste lid, vertrouwelijke
gegevens of inlichtingen verkregen bij de uitvoering van zijn taak op grond
van deze wet, verstrekken aan de andere toezichthouder of een toezichthoudende
instantie in een andere lidstaat, tenzij:a. het doel waarvoor de vertrouwelijke gegevens of inlichtingen zullen
worden gebruikt onvoldoende bepaald is;b. het beoogde gebruik van de vertrouwelijke gegevens of inlichtingen
niet past in het kader van het toezicht op financiële markten of op personen
die op die markten werkzaam zijn;c. de verstrekking van de vertrouwelijke gegevens of inlichtingen zich
niet zou verdragen met de Nederlandse wet of de openbare orde;d. de geheimhouding van de vertrouwelijke gegevens of inlichtingen niet
in voldoende mate is gewaarborgd;e. de verstrekking van de vertrouwelijke gegevens of inlichtingen redelijkerwijs
in strijd is of zou kunnen komen met de belangen die deze wet beoogt te beschermen;
off. onvoldoende is gewaarborgd dat de vertrouwelijke gegevens of inlichtingen
niet zullen worden gebruikt voor een ander doel dan waarvoor deze worden verstrekt.2. Voorzover de gegevens of inlichtingen, bedoeld in het eerste lid, zijn
verkregen van een toezichthoudende instantie in een andere lidstaat, verstrekt
de toezichthouder deze niet aan de andere toezichthouder of aan een andere
toezichthoudende instantie in een andere lidstaat, tenzij de toezichthoudende
instantie in een andere lidstaat waarvan de gegevens of inlichtingen zijn
verkregen uitdrukkelijk heeft ingestemd met de verstrekking van de gegevens
of inlichtingen en in voorkomend geval heeft ingestemd met het gebruik voor
een ander doel dan waarvoor de gegevens of inlichtingen zijn verstrekt.3. Indien een toezichthoudende instantie in een andere lidstaat aan de
toezichthouder die de vertrouwelijke gegevens of inlichtingen op grond van
het eerste of tweede lid heeft verstrekt, verzoekt om die vertrouwelijke gegevens
of inlichtingen te mogen gebruiken voor een ander doel dan waarvoor zij zijn
verstrekt, willigt de toezichthouder dat verzoek slechts in:a. indien het beoogde gebruik niet in strijd is met het eerste of tweede
lid; ofb. voorzover die toezichthoudende instantie op een andere wijze dan in
deze wet voorzien vanuit Nederland met inachtneming van de daarvoor geldende
wettelijke procedures voor dat andere doel de beschikking over die gegevens
of inlichtingen zou kunnen verkrijgen; enc. na overleg met Onze Minister van Justitie indien het in de aanhef bedoelde
verzoek betrekking heeft op een onderzoek naar strafbare feiten.4. De Autoriteit Financiële Markten dan wel het organisatieonderdeel
van de Nederlandsche Bank dat is belast met de in artikel 1:7 genoemde taak
kan vertrouwelijke informatie of gegevens verstrekken aan het organisatieonderdeel
van de Nederlandsche Bank dat is belast met het vervullen van haar monetaire
taak, voorzover de vertrouwelijke gegevens of inlichtingen dienstig zijn voor
de uitoefening van die taak.5. Het eerste tot en met derde lid is van overeenkomstige toepassing op
het uitwisselen van vertrouwelijke gegevens of inlichtingen tussen de met
verschillende taken belaste organisatieonderdelen van de toezichthouder. De
toezichthouder waarborgt dat bovenstaande informatie-uitwisseling plaatsvindt
met inachtneming van het geheimhoudingsregime dat ingevolge Europese richtlijnen
op de desbetreffende gegevens of inlichtingen van toepassing is.Artikel 1:741. De toezichthouder kan, in afwijking van artikel 1:72, eerste lid, vertrouwelijke
gegevens of inlichtingen verkregen bij de uitvoering van de hem ingevolge
deze wet opgedragen taak, verstrekken aan een persoon als bedoeld in de onderdelen
a, b, c, d, e, of f voorzover de gegevens of inlichtingen dienstig zijn voor
de uitoefening van zijn taak:a. een rechter-commissaris die ingevolge artikel 2:197, vierde lid, is
benoemd;b. een bewindvoerder die ingevolge artikel 2:197, vierde lid, is benoemd;c. een rechter-commissaris die ingevolge artikel 223a van de Faillissementswet
is benoemd;d. een bewindvoerder die ingevolge artikel 215, tweede lid, van de Faillissementswet
is benoemd;e. een rechter-commissaris die ingevolge artikel 14 van de Faillissementswet
is benoemd;f. een curator die ingevolge artikel 14 van de Faillissementswet is aangesteld.2. De toezichthouder verstrekt geen vertrouwelijke gegevens of inlichtingen
als bedoeld in het eerste lid:a. indien de verstrekking van de vertrouwelijke gegevens of inlichtingen
redelijkerwijs in strijd is of zou kunnen komen met de belangen die deze wet
beoogt te beschermen;b. indien de vertrouwelijke gegevens of inlichtingen zijn verkregen van
de andere toezichthouder of een toezichthoudende instantie, en deze andere
toezichthouder of die toezichthoudende instantie niet instemt met het verstrekken
van de vertrouwelijke gegevens of inlichtingen.3. De curator die is aangesteld in het faillissement van een financiële
onderneming kan, in afwijking van artikel 1:72, eerste lid, vertrouwelijke
gegevens of inlichtingen als bedoeld in het eerste lid verstrekken aan de
rechtbank, voorzover die geen betrekking hebben op een onderneming die betrokken
is of betrokken is geweest bij een poging de failliete onderneming in staat
te stellen haar bedrijf voort te zetten.4. Artikel 1:72, eerste lid, laat onverlet de toepasselijkheid van de
bepalingen van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering welke betrekking
hebben op het als getuige of als partij in een comparitie van partijen dan
wel als deskundige in burgerlijke zaken afleggen van een verklaring omtrent
gegevens of inlichtingen verkregen bij de vervulling van zijn ingevolge deze
wet opgedragen taak, voorzover het gaat om vertrouwelijke gegevens of inlichtingen
omtrent een financiële onderneming die in staat van faillissement is
verklaard of op grond van een rechterlijke uitspraak is ontbonden. De vorige
volzin is niet van toepassing op vertrouwelijke gegevens of inlichtingen die
betrekking hebben op een onderneming die betrokken is of betrokken is geweest
bij een poging de desbetreffende onderneming in staat te stellen haar bedrijf
voort te zetten.Artikel 1:761. De toezichthouder kan, in afwijking van artikel 1:72, eerste lid, vertrouwelijke
gegevens of inlichtingen verkregen bij de uitvoering van de hem ingevolge
deze wet opgedragen taak, verstrekken aan een instantie die is belast met
de uitoefening van strafvorderlijke bevoegdheden of aan een deskundige die
door een dergelijke instantie met een opdracht is belast, voorzover de verlangde
gegevens of inlichtingen noodzakelijk zijn voor de uitvoering van die opdracht.2. Indien de instantie, bedoeld in het eerste lid, het voornemen heeft
toepassing te geven aan de bevoegdheid tot het bij de toezichthouder vorderen
van de uitlevering van een voor inbeslagneming vatbaar voorwerp of aan de
bevoegdheid tot het vorderen van de inzage of een afschrift van bescheiden
als bedoeld in artikel 96a, 105 of 126a van het Wetboek van Strafvordering,
of artikel 18 of 19 van de Wet op de economische delicten, en de vordering
betreft vertrouwelijke gegevens of inlichtingen als bedoeld in artikel 1:72,
eerste lid, stelt die instantie voorafgaand aan de uitoefening van haar bevoegdheid
de toezichthouder in de gelegenheid zijn zienswijze hierover kenbaar te maken.Artikel 1:771. De toezichthouder kan, in afwijking van artikel 1:72, eerste lid, vertrouwelijke
gegevens of inlichtingen verkregen bij de vervulling van de hem ingevolge
deze wet opgedragen taak, verstrekken aan:a. de Europese Centrale Bank, een buitenlandse nationale centrale bank
of een andere buitenlandse instantie die is belast met een soortgelijke taak,
handelend in haar hoedanigheid van monetaire autoriteit, voorzover de
gegevens of inlichtingen dienstig zijn voor de uitoefening van haar monetaire
taak;b. een accountant die is belast met de wettelijke controle van de jaarrekening
van een financiële onderneming, voorzover de vertrouwelijke gegevens
of inlichtingen betrekking hebben op die financiële onderneming en noodzakelijk
zijn voor de controle;c. een actuaris die is belast met de wettelijke controle van een financiële
onderneming, voorzover de vertrouwelijke gegevens of inlichtingen betrekking
hebben op die financiële onderneming en noodzakelijk zijn voor de controle;
ofd. aan de houder van een op grond van artikel 5:26, eerste lid, erkende
markt in financiële instrumenten met het oog op de controle op de naleving
van de voor die markt te hanteren regels.2. De toezichthouder verstrekt geen vertrouwelijke gegevens of inlichtingen
op grond van het eerste lid indien:a. het doel waarvoor de vertrouwelijke gegevens of inlichtingen zullen
worden gebruikt onvoldoende bepaald is;b. het beoogde gebruik van de vertrouwelijke gegevens of inlichtingen
niet past in het kader van het toezicht op financiële markten of op personen
die op die markten werkzaam zijn;c. de verstrekking van de vertrouwelijke gegevens of inlichtingen zich
niet zou verdragen met de Nederlandse wet of de openbare orde;d. de geheimhouding van de vertrouwelijke gegevens of inlichtingen niet
in voldoende mate is gewaarborgd;e. de verstrekking van de vertrouwelijke gegevens of inlichtingen redelijkerwijs
in strijd is of zou kunnen komen met de belangen die deze wet beoogt te beschermen;
off. onvoldoende is gewaarborgd dat de vertrouwelijke gegevens of inlichtingen
niet zullen worden gebruikt voor een ander doel dan waarvoor deze worden verstrekt.3. Voorzover de gegevens of inlichtingen, bedoeld in het eerste lid, zijn
verkregen van een toezichthoudende instantie, verstrekt de toezichthouder
deze niet aan de andere toezichthouder of aan een andere toezichthoudende
instantie, tenzij de toezichthoudende instantie waarvan de gegevens of inlichtingen
zijn verkregen uitdrukkelijk heeft ingestemd met de verstrekking van de gegevens
of inlichtingen en in voorkomend geval heeft ingestemd met het gebruik voor
een ander doel dan waarvoor de gegevens of inlichtingen zijn verstrekt.4. Indien een instantie of persoon als bedoeld in het eerste lid aan de
toezichthouder die de vertrouwelijke gegevens of inlichtingen op grond van
dat lid heeft verstrekt, verzoekt om die vertrouwelijke gegevens of inlichtingen
te mogen gebruiken voor een ander doel dan waarvoor zij zijn verstrekt, willigt
de toezichthouder dat verzoek slechts in:a. indien het beoogde gebruik niet in strijd is met het eerste, tweede
lid of derde lid; ofb. voorzover die instantie of persoon op een andere wijze dan in deze
wet voorzien met inachtneming van de daarvoor geldende wettelijke procedures
voor dat andere doel de beschikking over die gegevens of inlichtingen zou
kunnen verkrijgen; enc. na overleg met Onze Minister van Justitie indien het in de aanhef bedoelde
verzoek betrekking heeft op een onderzoek naar strafbare feiten.AFDELING 1.5.2 PUBLICATIEMOGELIJKHEDEN VAN DE TOEZICHTHOUDERSArtikel 1:78De toezichthouder kan een openbare waarschuwing uitvaardigen, indien nodig
onder vermelding van de overwegingen die tot die waarschuwing hebben geleid,
bij overtreding van de verbodsbepalingen uit deze wet en overtreding
van de verboden, bedoeld in de artikelen 1:38, 1:39, 1:48 en 4:4.Artikel 1:791. De toezichthouder stelt, indien hij besluit een openbare waarschuwing
uit te zullen vaardigen als bedoeld in artikel 1:78 de betrokken onderneming
in kennis van het besluit.2. Het besluit vermeldt in ieder geval de geconstateerde overtreding,
de inhoud van de openbaarmaking, de gronden waarop het besluit berust alsmede
de wijze waarop en de termijn waarna de openbare waarschuwing zal worden uitgevaardigd.3. Onverminderd het bepaalde in artikel 4:11 van de Algemene wet bestuursrecht
kan de toezichthouder de toepassing van artikel 4:8 van die wet achterwege
laten, indien van de betrokken onderneming geen adres bekend is en het adres
ook niet met een redelijke inspanning kan worden verkregen.Artikel 1:801. Het uitvaardigen van een openbare waarschuwing als bedoeld in artikel
1:78 geschiedt niet eerder dan nadat vijf werkdagen zijn verstreken na de
dag waarop de betrokken onderneming overeenkomstig artikel 1:80 in kennis
is gesteld van het besluit.2. Indien wordt verzocht om een voorlopige voorziening als bedoeld in
artikel 8:81 van de Algemene wet bestuursrecht, wordt de uitvoering van het
besluit opgeschort totdat er een uitspraak is van de voorzieningenrechter.3. Indien bescherming van de belangen die deze wet beoogt te beschermen
geen uitstel toelaat, kan de toezichthouder, in afwijking van de voorgaande
leden, onverwijld een openbare waarschuwing uitvaardigen.Artikel 1:81De toezichthouder maakt een besluit tot het opleggen van een last onder
dwangsom of een bestuurlijke boete ingevolge deze wet na bekendmaking openbaar,
tenzij de openbaarmaking het besluit in strijd is of zou kunnen komen met
het doel van het door de toezichthouder uit te oefenen toezicht op de naleving
van deze wet.HOOFDSTUK 1.6 PROCEDURESAFDELING 1.6.1 VERGUNNINGENArtikel 1:821. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot de wijze waarop de aanvraag wordt ingediend.2. Aan de vergunning kunnen voorschriften worden verbonden en beperkingen
worden gesteld met het oog op de belangen die het desbetreffende deel beoogt
te beschermen.3. De toezichthouder beslist binnen dertien weken na ontvangst op de aanvraag.4. De toezichthouder bericht de aanvrager onverwijld van de ontvangst
van de aanvraag.Artikel 1:82a1. In afwijking van artikel 1:82, derde lid, houdt de toezichthouder de
beslissing op een aanvraag tot het verlenen van een vergunning aan, indien
er tevens een aanvraag tot verlening van een verklaring van geen bezwaar als
bedoeld in artikel 2:122, eerste lid, onderdeel b of c, is ingediend, uiterlijk
tot zes weken na het tijdstip waarop de beschikking inzake de verklaring van
geen bezwaar is bekendgemaakt. Indien binnen die termijn een verzoek om voorlopige
voorziening terzake van die beschikking is gedaan, houdt de toezichthouder
de beslissing aan tot twee weken na het tijdstip waarop op dat verzoek is
beslist.2. Ongeacht of toepassing is gegeven aan het vorige lid, neemt de toezichthouder
in elk geval binnen zes maanden na ontvangst van de aanvraag een besluit omtrent
de vergunning.Artikel 1:831. De toezichthouder kan een door hem verleende vergunning wijzigen, geheel
of gedeeltelijk intrekken of beperken, dan wel daaraan nadere voorschriften
verbinden, indien:a. de vergunninghouder daartoe een aanvraag heeft ingediend;b. de vergunninghouder, naar later blijkt, bij de aanvraag van de vergunning
onjuiste of onvolledige gegevens heeft verstrekt, en kennis omtrent de juiste
en volledige gegevens tot een andere beslissing zou hebben geleid;c. de vergunninghouder omstandigheden of feiten heeft verzwegen op grond
waarvan, zo zij voor het tijdstip waarop de vergunning werd verleend zich
hadden voorgedaan of bekend waren geweest, de vergunning zou zijn geweigerd;d. de vergunninghouder niet meer voldoet aan de bij of krachtens deze
wet gestelde regels dan wel niet meer voldoet aan de aan de vergunning verbonden
voorschriften of gestelde beperkingen;e. de vergunninghouder geen gebruik van de vergunning heeft gemaakt binnen
een termijn van twaalf maanden na vergunningverlening;f. de vergunninghouder de vergunningplichtige activiteit heeft beëindigd
dan wel, de vergunninghouder een verzekeraar is die zijn bedrijf in de branche
waarvoor hij een vergunning heeft, gedurende meer dan zes maanden heeft gestaakt;g. de vergunninghouder de onderneming ten behoeve waarvan de vergunning
is verleend, geheel of gedeeltelijk overdraagt;h. de vergunninghouder overlijdt indien het een natuurlijk persoon betreft
of wordt ontbonden indien het een rechtspersoon of personenvennootschap betreft;i. uit de verklaring omtrent de getrouwheid, deel uitmakende van de overige
gegevens, bedoeld in artikel 2:96, eerste lid, of de verklaring, bedoeld in
de artikelen 2:98, zesde lid, 2:109, derde lid, of 2:118, eerste of tweede
lid, niet blijkt dat de jaarrekening of de staten bedoeld in artikel 2:98,
eerste of derde lid, een getrouw beeld geeft of geven van de grootte en de
samenstelling van het vermogen van de onderneming en van het resultaat over
het desbetreffende boekjaar;j. indien de vergunninghouder in staat van faillissement is komen te verkeren
of ten aanzien van hem de schuldsanering natuurlijke personen van toepassing
is verklaard, indien door een rechterlijke beschikking een of meer goederen
van de vergunninghouder onder bewind zijn gesteld als bedoeld in artikel 380,
409 of 431 van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek of indien de ondercuratelestelling
van de vergunninghouder is uitgesproken.2. De toezichthouder trekt de door hem verleende vergunning in indien:a. een machtiging bedoeld in artikel 2:198, eerste lid, aanhef en onderdeel
b, is verleend, op het tijdstip waarop die machtiging is verleend,
of zo spoedig mogelijk daarna, voorzover de onderneming onmiddellijk voorafgaand
aan dat tijdstip nog een vergunning had;b. een machtiging bedoeld in artikel 2:198, eerste lid, aanhef en onderdeel
c, is verleend, op het tijdstip waarop tijdens de noodregeling voor de eerste
keer activa van de onderneming te gelde worden gemaakt met het oogmerk de
opbrengst te verdelen onder de schuldeisers, aandeelhouders of leden, of zo
spoedig mogelijk na bedoeld tijdstip, voorzover de onderneming onmiddellijk
voorafgaand aan het voor de eerste keer te gelde maken nog een vergunning
had; c. hij heeft ingestemd met een portefeuilleoverdracht als bedoeld in
artikel 2:144, 2:145 en 2:146.3. De toezichthouder kan bij het besluit tot intrekking van een vergunning
tevens bepalen dat de financiële onderneming binnen een door de toezichthouder
te stellen termijn het bedrijf geheel of gedeeltelijk afwikkelt. Bij een afwikkeling,
al dan niet bepaald door de toezichthouder, wordt de financiële onderneming
of de curator in faillissement van de financiële onderneming aangemerkt
als vergunninghoudende onderneming.Artikel 1:841. Het bij of krachtens deze afdeling met betrekking tot een vergunning
bepaalde is van overeenkomstige toepassing op:a. een erkenning als bedoeld in artikel 5:26, eerste lid, met dien verstande
dat aan deze erkenning voorschriften kunnen worden verbonden met het oog op
de belangen die deze wet beoogt te beschermen;b. een verklaring van ondertoezichtstelling als bedoeld in artikel 2:138;c. een verklaring van geen bezwaar als bedoeld in de artikelen 2:122,
2:123 en 5:32;d. een ontheffing van de verboden, bedoeld in de artikelen 1a:20, 1a:52,
1a:57, 1a:72, 1a:77, 1a:83, 1a:89, 2:28, 4:3, 5:27, tweede lid, 5:71, zesde
lid, met dien verstande dat de ontheffing ook geheel of gedeeltelijk kan worden
verleend; ene. een instemming als bedoeld in artikel 2:148 met dien verstande dat
indien een toezichthoudende instantie van een andere lidstaat advies of instemming
over de voorgenomen overdracht geeft, de beslistermijn wordt opgeschort met
maximaal de termijn die die toezichthoudende instantie ter beschikking staat
ingevolge artikel 2:150, vijfde lid.2. Op een andere ontheffing dan bedoeld in het eerste lid, onderdeel d,
is artikel 1:82, eerste lid, van overeenkomstige toepassing. Bij ministeriële
regeling kunnen regels worden gesteld met betrekking tot de voorschriften
die aan deze ontheffing kunnen worden verbonden. Deze ontheffing kan worden
ingetrokken.Artikel 1:851. Ter uitvoering van een daartoe strekkend bindend besluit van de Commissie
van de Europese Gemeenschappen of van de Raad van de Europese Unie met betrekking
tot een staat die geen lidstaat is, schort de toezichthouder respectievelijk
Onze Minister, in afwijking van artikel 1:82, geheel of gedeeltelijk op:a. de behandeling van aanvragen van een vergunning voor het uitoefenen
van het bedrijf van kredietinstelling, levensverzekeraar of schadeverzekeraar
of voor het verlenen van financiële diensten als beheerder of beleggingsonderneming,
die rechtstreeks of middellijk zijn ingediend door financiële ondernemingen
waarop het recht van toepassing is van een staat die geen lidstaat is;b. de behandeling van aanvragen van een verklaring van geen bezwaar als
bedoeld in artikel 2:122 die rechtstreeks of middellijk zijn ingediend door financiële ondernemingen waarop het recht van toepassing
is van een staat die geen lidstaat is;c. de behandeling van kennisgevingen als bedoeld in artikel 2:130 die
rechtstreeks of middellijk zijn ingediend door financiële ondernemingen
waarop het recht van toepassing is van een staat die geen lidstaat is.2. Het eerste lid is niet van toepassing op:a. aanvragen van een vergunning ten behoeve van het oprichten van dochtermaatschappijen
die tevens dochtermaatschappijen zijn van een financiële onderneming
die in een lidstaat een vergunning heeft voor het uitoefenen van het bedrijf
van kredietinstelling, levensverzekeraar, schadeverzekeraar of voor het verlenen
van financiële diensten als beheerder of beleggingsonderneming;b. aanvragen voor een verklaring van geen bezwaar voor gekwalificeerde
deelnemingen die tevens gekwalificeerde deelnemingen zijn van een financiële
onderneming die in een lidstaat een vergunning heeft voor het uitoefenen van
een bedrijf van kredietinstelling, levensverzekeraar, schadeverzekeraar of
voor het verlenen van financiële diensten als beheerder of beleggingsonderneming;c. kennisgevingen van een voornemen van een gekwalificeerde deelneming
in een elektronischgeldinstelling die tevens gekwalificeerde deelnemingen
zijn van een financiële onderneming die in een lidstaat een vergunning
heeft voor het uitoefenen van een bedrijf van kredietinstelling, levensverzekeraar,
schadeverzekeraar of voor het verlenen van financiële diensten als beheerder
of beleggingsonderneming.3. Indien in een staat die geen lidstaat is de markttoegang en de concurrentiemogelijkheden
voor financiële ondernemingen met zetel in een lidstaat beperkter zijn
dan voor financiële ondernemingen met een zetel in een staat die geen
lidstaat is, stelt de toezichthouder de Commissie van de Europese Gemeenschappen
desgevraagd in kennis van:a. aanvragen voor een vergunning voor het uitoefenen van het bedrijf van
kredietinstelling, levensverzekeraar, schadeverzekeraar of voor het verlenen
van financiële diensten als beheerder of beleggingsonderneming, die rechtstreeks
of middellijk zijn ingediend door een financiële onderneming waarop het
recht van toepassing is van de staat die geen lidstaat is;b. aanvragen voor een verklaring van geen bezwaar voor gekwalificeerde
deelnemingen in een bank, beheerder of beleggingsonderneming, levensverzekeraar
of schadeverzekeraar die rechtstreeks of middellijk zijn ingediend door financiële
ondernemingen waarop het recht van toepassing is van de staat die geen lidstaat
is, ten gevolge waarvan die bank, beleggingsonderneming, levensverzekeraar
of schadeverzekeraar dochtermaatschappij zou worden van de aanvrager.Artikelen 1:86 tot en met 1:92Vervallen.AFDELING 1.6.2 REGISTRATIEArtikel 1:931. Er is een openbaar register dat wordt gehouden door de registerhouder.
De registerhouder draagt zorg voor het goed functioneren van het register
en verricht de inschrijving en doorhaling daarin op zodanige wijze dat uit
het register is op te maken vanaf welk tijdstip, welke activiteiten de ingeschreven
financiële ondernemingen mogen verrichten, met inbegrip van de eventueel
gestelde beperkingen, alsmede de staat van de zetel.2. De registerhouder draagt onverwijld zorg voor de inschrijving van:a. financiële ondernemingen:1°. waaraan een vergunning ingevolge deze wet of een ontheffing als bedoeld in de artikelen 1a:20, 1a:52, 1a:57, 1a:72, 1a:77, 1a:83,
1a:89, 2:28, 4:3, 5:27, tweede lid, of 5:71, zesde lid, is verleend;2°. waarop een vrijstelling van toepassing is, indien zij ingevolge
een voorschrift dat aan die vrijstelling is verbonden de toezichthouder in
kennis hebben gesteld van hun voornemen om de desbetreffende diensten te verrichten;3°. waaraan het anderszins ingevolge deze wet is toegestaan vanuit
een in Nederland gelegen bijkantoor of door middel van dienstverrichting naar
Nederland, hun bedrijf uit te oefenen of diensten te verlenen;4°. waaraan een verklaring van ondertoezichtstelling is verleend;5°. waaraan een verbod ingevolge artikel 1:38, 1:39, 1:48 of 4:4
is opgelegd;6°. die aangesloten onderneming zijn als bedoeld in artikel 1a:102;7°. waarop de vangnetregeling, bedoeld in afdeling 2.5.8, van toepassing
is;8°. die worden beheerd door beheerders waaraan een vergunning is verleend;
deze financiële ondernemingen worden in het register opgenomen bij de
beheerder die het beheer over hen voert;9°. die zich hebben gemeld als beleggingsmaatschappij met veranderlijk
kapitaal;b. markten in financiële instrumenten aan de houder waarvan Onze
Minister een erkenning als bedoeld in artikel 5:26, eerste lid, of een ontheffing
als bedoeld in artikel 5:27 heeft verleend;c. de naam en woonplaats van de vertegenwoordiger in Nederland van een
verzekeraar met bijkantoor in Nederland of die diensten verricht naar Nederland;d. de aard van de risico's voor schadeverzekeraars die door middel
van dienstverrichting hun bedrijf in Nederland uitoefenen dan wel de aard
van de overeenkomst van levensverzekering voorzover het verzekeraars betreft
die door middel van dienstverrichting hun bedrijf in Nederland uitoefenen;e. de gegevens die moeten worden gemeld op grond van:1°. hoofdstuk 5.3 met dien verstande dat deze gegevens worden ingeschreven
binnen een werkdag volgend op de werkdag waarop de registerhouder de betreffende
melding heeft ontvangen en met uitzondering van adresgegevens van meldingsplichtige
natuurlijke personen;2°. artikel 5:59, eerste of vijfde lid, met inbegrip van het tijdstip
waarop de informatie door de uitgevende instelling openbaar is gemaakt; en3°. artikel 5:60 met uitzondering van de adresgegevens van de meldingsplichtigen;f. prospectussen die op grond van artikel 5:9 zijn goedgekeurd;g. de namen van de staten die Onze Minister heeft aangewezen ingevolge
de artikelen 1a:5, 1a:48 en 1a:63.3. Indien van toepassing wordt bij doorhaling vermeld dat het desbetreffende
besluit nog niet onherroepelijk is.Artikel 1:941. De registerhouder houdt de in artikel 1:93 bedoelde gegevens gedurende
ten minste vijf jaar voor een ieder kosteloos ter inzage in het register.
De registerhouder verstrekt aan een ieder desgevraagd, tegen betaling van
de kostprijs, afschriften uit het register.2. Bij ministeriële regeling kunnen regels worden gesteld met betrekking
tot de inrichting en werking van het register.AFDELING 1.6.3 BEROEPArtikel 1:951. Indien beroep wordt ingesteld tegen een besluit op grond van deze wet
of indien om een voorlopige voorziening wordt verzocht ingevolge deze wet
is, in afwijking van artikel 8:7 van de Algemene wet bestuursrecht, de rechtbank
te Rotterdam bevoegd.2. Ten aanzien van een besluit terzake van de regels, gesteld bij of krachtens
artikel 5:71, tweede en derde lid, met uitzondering van een besluit tot het
opleggen van een bestuurlijke boete als bedoeld in artikel 1:62, blijft artikel
7:1 van de Algemene wet bestuursrecht buiten toepassing.BNa het Algemeen deel wordt een deel ingevoegd, luidende:DEEL MARKTTOEGANG FINANCIËLE ONDERNEMINGENHOOFDSTUK 1A.1 INLEIDENDE BEPALINGENArtikel 1a:1Vergunningen en ontheffingen, verleend ingevolge deze wet, zijn persoonlijk
en niet overdraagbaar.Artikel 1a:2Indien de toezichthouder bij de verlening van een vergunning een ontheffing
als bedoeld in artikel 1a:4, derde lid, 1a:6, derde lid, 1a:11, vierde lid,
1a:12, derde lid, 1a:16, derde lid, 1a:19, derde lid, 1a:28, derde lid, 1a:29,
derde lid, 1a:34, derde lid, 1a:38, derde lid, 1a:39, derde lid, 1a:49, tweede
lid, 1a:55, derde lid, 1a:60, derde lid, 1a:64, vijfde lid, 1a:75, derde lid,
1a:80, derde lid, 1a:86, derde lid, 1a:91, derde lid, of 1a:96, derde
lid, verleent, geldt die ontheffing tevens als een ontheffing van de dienovereenkomstige
regels ingevolge het Deel Prudentieel toezicht financiële ondernemingen
onderscheidenlijk het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen.Artikel 1a:2a1. Indien, onverminderd artikel 1a:2, de Autoriteit Financiële Markten
bij de verlening van een vergunning, waarbij ingevolge artikel 1:31 advies
aan de Nederlandsche Bank is gevraagd, tevens een ontheffing als bedoeld in
artikel 1a:55, derde lid, 1a:60, derde lid, 1a:64, vijfde lid, 1a:75, derde
lid, 1a:80, derde lid, 1a:86, derde lid, 1a:91, derde lid, of 1a:96,
derde lid, verleent, is de Autoriteit Financiële Markten bevoegd tegelijkertijd
ontheffing te verlenen van de dienovereenkomstige regels ingevolge het Deel
Prudentieel toezicht financiële ondernemingen, indien het advies daartoe
aanleiding geeft. In die gevallen worden de door de Nederlandsche Bank eventueel
geadviseerde voorschriften verbonden aan die ontheffing. Die ontheffing wordt
geacht te zijn verleend door de Nederlandsche Bank voorzover betrekking hebbend
op regels ingevolge het Deel Prudentieel toezicht financiële ondernemingen.2. Indien, onverminderd artikel 1a:2, de Nederlandsche Bank bij de verlening
van een vergunning, waarbij ingevolge artikel 1:31 advies aan de Autoriteit
Financiële Markten is gevraagd, tevens een ontheffing als bedoeld in
artikel 1a:4, derde lid, 1a:6, derde lid, 1a:11, vierde lid, 1a:12, derde
lid, 1a:16, derde lid, 1a:19, derde lid, 1a:28, derde lid, 1a:29, derde lid,
1a:34, derde lid, 1a:38, derde lid, 1a:39, derde lid, of 1a:49, tweede
lid, verleent, is de Nederlandsche Bank bevoegd tegelijkertijd ontheffing
te verlenen van de dienovereenkomstige regels ingevolge het Deel Gedragstoezicht
toezicht financiële ondernemingen, indien het advies daartoe aanleiding
geeft. In die gevallen worden de door de Autoriteit Financiële Markten
eventueel geadviseerde voorschriften verbonden aan die ontheffing. Die ontheffing
wordt geacht te zijn verleend door de Autoriteit Financiële Markten voorzover
betrekking hebbend op regels ingevolge het Deel Gedragstoezicht financiële
ondernemingen.HOOFDSTUK 1A.2 TOEGANG TOT DE NEDERLANDSE FINANCIËLE
MARKTENAFDELING 1A.2.1 UITOEFENEN VAN BEDRIJF VAN CLEARINGINSTELLING§ 1a.2.1.1. Vergunningplicht en -eisen voor
clearinginstellingen met zetel in NederlandArtikel 1a:31. Het is een ieder met zetel in Nederland verboden zonder een daartoe
door de Nederlandsche Bank verleende vergunning het bedrijf uit te oefenen
van clearinginstelling.2. Het eerste lid is niet van toepassing op financiële ondernemingen
met zetel in Nederland die voor het uitoefenen van het bedrijf van bank een
door de Nederlandsche Bank op grond van dit deel verleende vergunning hebben.Artikel 1a:41. De Nederlandsche Bank verleent op aanvraag een vergunning als bedoeld
in artikel 1a:3, eerste lid,indien de aanvrager aantoont dat zal worden voldaan
aan het bepaalde in:a. artikel 2:36 met betrekking tot de deskundigheid van de in dat artikel
bedoelde personen;b. artikel 2:37 met betrekking tot de betrouwbaarheid van de in dat artikel
genoemde personen;c. de artikelen 2:38, eerste en tweede lid, met betrekking tot het beleid
inzake de integere bedrijfsuitoefening;d. artikel 2:43, eerste en tweede lid, met betrekking tot het minimum
aantal personen dat het dagelijks beleid bepaalt en de plaats van waaruit
zij hun werkzaamheden verrichten;e. artikel 2:44 met betrekking tot de zeggenschapstructuur;f. artikel 2:45, eerste en tweede lid, met betrekking tot de inrichting
van de bedrijfsvoering;g. artikel 2:47, eerste en tweede lid, met betrekking tot het minimum
aantal leden van de raad van commissarissen of het daarmee vergelijkbaar orgaan
als bedoeld in artikel 2:47, tweede lid;h. artikel 2:78, eerste en derde lid, met betrekking tot het minimum eigen
vermogen;i. artikel 2:82, eerste en tweede lid, met betrekking tot de solvabiliteit;
enj. artikel 2:88, eerste en tweede lid, met betrekking tot de liquiditeit.Indien ingevolge de in de onderdelen b, c, f, h, i en j genoemde artikelen
bij of krachtens algemene maatregel van bestuur regels zijn gesteld, toont
de aanvrager tevens aan dat zal worden voldaan aan die regels, voorzover dat met betrekking tot de aanvraag bij die algemene maatregel van
bestuur is bepaald.2. De aanvraag van de vergunning geschiedt onder opgave van bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.3. De Nederlandsche Bank kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk ontheffing
verlenen van het eerste lid, eerste volzin, aanhef en onderdeel c, d, f, g,
h, i, of j, of tweede volzin, indien de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs
niet kan worden voldaan en dat de doeleinden die de in het eerste lid genoemde
artikelen beogen te bereiken anderszins worden bereikt.§ 1a.2.1.2. Bijkantoor en verrichten van diensten
door clearinginstellingen met zetel buiten NederlandArtikel 1a:51. Het is een ieder met zetel buiten Nederland verboden zonder een daartoe
door de Nederlandsche Bank verleende vergunning vanuit een in Nederland gelegen
bijkantoor het bedrijf van clearinginstelling uit te oefenen.2. Het eerste lid is niet van toepassing op clearinginstellingen met zetel
in een door Onze Minister aan te wijzen staat waar toezicht op het uitoefenen
van het bedrijf van clearinginstelling wordt uitgeoefend dat in voldoende
mate waarborgen biedt ten aanzien van de belangen die deze wet beoogt te beschermen.
Bij algemene maatregel van bestuur kunnen nadere regels worden gesteld met
betrekking tot het aanwijzen van staten. Het besluit tot aanwijzing kan door
Onze Minister worden ingetrokken.3. Een besluit tot aanwijzing van een staat, bedoeld in het tweede lid
en de intrekking daarvan, worden bekend gemaakt in de Staatscourant.4. Het eerste lid is niet van toepassing op financiële ondernemingen
met zetel in een andere lidstaat die voor het uitoefenen van het bedrijf van
bank een door de toezichthoudende instantie van die lidstaat verleende vergunning
hebben, tenzij de vergunning anders vermeldt. Artikel 1a:14 is van overeenkomstige
toepassing.Artikel 1a:61. De Nederlandsche Bank verleent op aanvraag een vergunning als bedoeld
in artikel 1a:5, eerste lid, indien de aanvrager aantoont dat zal worden voldaan
aan het bepaalde in:a. artikel 2:36 met betrekking tot de deskundigheid van de in dat artikel
bedoelde personen;b. artikel 2:37 met betrekking tot de betrouwbaarheid van de in dat artikel
genoemde personen;c. de artikelen 2:38, eerste en tweede lid, met betrekking tot beleid
in zake de integere bedrijfsuitoefening;d. artikel 2:45, eerste en tweede lid, met betrekking tot de inrichting
van de bedrijfsvoering;e. artikel 2:49 met betrekking tot het minimum aantal personen dat het
dagelijks beleid van het bijkantoor bepaalt en de plaats van waaruit zij hun
werkzaamheden verrichten;f. artikel 2:78, eerste en derde lid, met betrekking tot het minimum eigen
vermogen;g. artikel 2:82, eerste en tweede lid, met betrekking tot de solvabiliteit;
enh. artikel 2:88, eerste en tweede lid, met betrekking tot de liquiditeit,met dien verstande dat voor de toepassing van de onderdelen a tot en met
d en f tot en met h in de genoemde artikelen voor «een clearinginstelling
met zetel in Nederland» telkens moet worden gelezen: «het bijkantoor
in Nederland van een clearinginstelling met zetel in een niet-aangewezen
staat», en dat voor de toepassing van onderdeel e in het genoemde artikel
voor «kredietinstelling met zetel in een staat die geen lidstaat is,
moet worden gelezen: «clearinginstelling met zetel in een niet-aangewezen
staat».Indien ingevolge de in de onderdelen b, c, d, f, g en h genoemde artikelen
bij of krachtens algemene maatregel van bestuur regels zijn gesteld, toont
de aanvrager tevens aan dat zal worden voldaan aan die regels, voorzover dat
met betrekking tot de aanvraag bij die algemene maatregel van bestuur is bepaald.2. De aanvraag van de vergunning geschiedt onder opgave van bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.3. De Nederlandsche Bank kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk ontheffing
verlenen van het eerste lid, eerste volzin, aanhef en onderdeel c, d, f, g
of h, of tweede volzin, indien de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs
niet kan worden voldaan en dat de doeleinden die de in het eerste lid genoemde
artikelen beogen te bereiken anderszins worden bereikt.Artikel 1a:71. Het is een ieder met zetel buiten Nederland verboden het bedrijf van
clearinginstelling door middel van het verrichten van diensten naar Nederland
uit te oefenen, tenzij hij ervoor zorgt en aantoont dat zal worden voldaan
aan hetgeen ingevolge artikel 2:82 is bepaald en hij de Nederlandsche Bank
van dit voornemen kennis heeft gegeven.2. Het eerste lid is niet van toepassing op clearinginstellingen met zetel
in een door Onze Minister ingevolge artikel 1a:5, tweede lid, aan te wijzen
staat.3. Het eerste lid is niet van toepassing op clearinginstellingen met zetel
in een andere lidstaat die een door de toezichthoudende instantie van die
lidstaat verleende vergunning hebben voor het uitoefenen van het bedrijf van
bank, tenzij de vergunning anders vermeldt. Artikel 1a:16a is van overeenkomstige
toepassing.4. Voor de toepassing van het eerste lid oefenen clearinginstellingen
met zetel buiten Nederland het bedrijf van clearinginstelling uit door middel
van het verrichten van diensten naar Nederland indien zulks geschiedt op een
ingevolge artikel 5:26, tweede lid, erkende markt in financiële instrumenten.5. Indien de Nederlandsche Bank een kennisgeving als bedoeld in het eerste
lid heeft ontvangen, deelt zij de ontvangst hiervan onverwijld mede aan de
financiële onderneming die de kennisgeving heeft gedaan.Artikel 1a:81. De kennisgeving, bedoeld in artikel 1a:7, eerste lid, geschiedt onder
opgave van bij of krachtens algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.2. De financiële onderneming, bedoeld in artikel 1a:7, eerste lid,
kan overgaan tot het verrichten van diensten nadat zij de mededeling, bedoeld
in artikel 1a:7, zesde lid, van de Nederlandsche Bank heeft ontvangen.Artikel 1a:91. Een clearinginstelling als bedoeld in artikel 1a:5, tweede lid, of
artikel 1a:7, tweede lid, die voornemens is vanuit een in Nederland gelegen
bijkantoor of door middel van het verrichten van diensten naar Nederland het
bedrijf van clearinginstelling uit te oefenen, geeft aan de Nederlandsche
Bank kennis van dat voornemen.2. De clearinginstelling kan overgaan tot het uitoefenen van het voorgenomen
bedrijf door middel van het verrichten van diensten naar Nederland
nadat de kennisgeving is gedaan tenzij de Nederlandsche Bank mededeelt dat
het voornemen of de beoogde wijze van uitoefening in strijd is met deze wet.3. Indien de Nederlandsche Bank een kennisgeving als bedoeld in het eerste
lid heeft ontvangen, deelt zij de betrokken clearinginstelling onverwijld
deze ontvangst mede.4. De Nederlandsche Bank kan binnen twee maanden na ontvangst van de kennisgeving
de clearinginstelling mededelen welke voorwaarden om redenen van algemeen
belang door de clearinginstelling in acht moeten worden genomen bij het uitoefenen
van haar bedrijf vanuit het in Nederland gelegen bijkantoor.AFDELING 1A.2.2 UITOEFENEN VAN BEDRIJF VAN KREDIETINSTELLING
EN FINANCIËLE INSTELLING§ 1a.2.2.1. Vergunningplicht en -eisen voor
kredietinstellingen met zetel in NederlandArtikel 1a:101. Het is een ieder met zetel in Nederland verboden zonder een daartoe
door de Nederlandsche Bank verleende vergunning het bedrijf uit te oefenen
van bank of elektronischgeldinstelling.2. Het eerste lid is voorzover het betreft het uitoefenen van het bedrijf
van elektronischgeldinstelling niet van toepassing op financiële ondernemingen
met zetel in Nederland die voor het uitoefenen van het bedrijf van bank een
door de Nederlandsche Bank op grond van dit deel verleende vergunning hebben.Artikel 1a:111. De Nederlandsche Bank verleent op aanvraag een vergunning als bedoeld
in artikel 1a:10, eerste lid, indien de aanvrager aantoont dat zal worden
voldaan aan het bepaalde in:a. artikel 2:36 met betrekking tot de deskundigheid van de in dat artikel
bedoelde personen;b. artikel 2:37 met betrekking tot de betrouwbaarheid van de in dat artikel
genoemde personen;c. de artikelen 2:38, eerste en tweede lid, met betrekking tot het beleid
inzake de integere bedrijfsuitoefening;d. artikel 2:43, eerste en tweede lid, met betrekking tot het minimum
aantal personen dat het dagelijks beleid bepaalt en de plaats van waaruit
zij hun werkzaamheden verrichten;e. artikel 2:44 met betrekking tot de zeggenschapstructuur;f. artikel 2:45, eerste en tweede lid, met betrekking tot de inrichting
van de bedrijfsvoering;g. artikel 2:47, eerste en tweede lid, met betrekking tot het minimum
aantal leden van een raad van commissarissen of een daarmee vergelijkbaar
orgaan als bedoeld in artikel 2:47, tweede lid;h. artikel 2:59 met betrekking tot geconsolideerd toezicht;i. artikel 2:78, eerste tot en met derde lid, met betrekking tot het minimum
eigen vermogen;j. artikel 2:82, eerste en tweede lid, met betrekking tot de solvabiliteit;
enk. artikel 2:88, eerste en tweede lid, met betrekking tot de liquiditeit.Indien ingevolge de in de onderdelen b, c, f, i, j en k genoemde artikelen
bij of krachtens algemene maatregel van bestuur regels zijn gesteld, toont
de aanvrager tevens aan dat zal worden voldaan aan die regels, voorzover dat
met betrekking tot de aanvraag bij die algemene maatregel van bestuur is bepaald.2. Ingeval een gekwalificeerde deelneming als bedoeld in artikel 2:122
wordt gehouden in de kredietinstelling verleent de Nederlandsche Bank, onverminderd
het eerste lid, een vergunning indien de houder van de gekwalificeerde deelneming
in de kredietinstelling voldoet aan artikel 2:122, tweede lid, en de Nederlandsche
Bank van oordeel is dat voldaan is aan het bepaalde ingevolge de artikelen
2:126 tot en met 2:128 met betrekking tot de verklaring van geen bezwaar.3. De aanvraag van de vergunning geschiedt onder opgave van bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.4. De Nederlandsche Bank kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk ontheffing
verlenen van het eerste lid, eerste volzin, aanhef en onderdeel c, f, g, i,
j of k, of tweede volzin, indien de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs
niet kan worden voldaan en dat de doeleinden die de in het eerste lid genoemde
artikelen beogen te bereiken anderszins worden bereikt.Artikel 1a:121. De Nederlandsche Bank verleent op aanvraag een vergunning als bedoeld
in artikel 1a:10 aan de kredietinstelling die naast de uitoefening van het
bedrijf van bank voornemens is tevens beleggingsdiensten in Nederland te verlenen,
indien de aanvrager, onverminderd artikel 1a:11, aantoont dat zal worden voldaan
aan het bepaalde in:a. artikel 4:14, tweede lid, onderdeel c, onder 1° tot en met 6°,
met betrekking tot de inrichting van de bedrijfsvoering;b. artikel 4:87 met betrekking tot het treffen van adequate maatregelen
ter bescherming van de rechten van cliënten; enc. artikel 4:88 met betrekking tot het voeren van een adequaat beleid
ter zake van het voorkomen van de in dat artikel bedoelde belangenconflicten.Indien ingevolge de in de onderdelen a, b en c genoemde artikelen bij
of krachtens algemene maatregel van bestuur regels zijn gesteld, toont de
aanvrager tevens aan dat zal worden voldaan aan die regels, voorzover dat
met betrekking tot de aanvraag bij die algemene maatregel van bestuur is bepaald.2. De aanvraag van de vergunning geschiedt onder opgave van bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.3. De Nederlandsche Bank kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk ontheffing
verlenen van het eerste lid, eerste volzin, aanhef en onderdeel a of c, indien
de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs niet kan worden voldaan en
dat de doeleinden die de in het eerste lid genoemde artikelen beogen te bereiken
anderszins worden bereikt.§ 1a.2.2.2. Bijkantoor en verrichten van diensten
door kredietinstellingen met zetel in een andere lidstaatArtikel 1a:131. Indien de Nederlandsche Bank een mededeling van het voornemen van een
kredietinstelling met zetel in een andere lidstaat tot het uitoefenen van
haar bedrijf vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor of door middel van
het verrichten van diensten naar Nederland heeft ontvangen van een toezichthoudende
instantie van een andere lidstaat, deelt zij de betrokken kredietinstelling
onverwijld deze ontvangst mede.2. De Nederlandsche Bank kan binnen twee maanden na ontvangst van de mededeling
de toezichthoudende instantie van de andere lidstaat mededelen welke voorwaarden
om redenen van algemeen belang door de kredietinstelling in acht moeten worden
genomen bij het uitoefenen van haar bedrijf vanuit een in Nederland gelegen
bijkantoor of door middel van het verrichten van diensten naar
Nederland. De Nederlandsche Bank zendt hiervan een afschrift aan de kredietinstelling.Artikel 1a:141. Een kredietinstelling met zetel in een andere lidstaat die een vergunning
heeft voor het uitoefenen van haar bedrijf, verleend door de toezichthoudende
instantie van die lidstaat, en voornemens is haar bedrijf uit te oefenen vanuit
een in Nederland gelegen bijkantoor kan daartoe overgaan twee maanden na ontvangst
van de mededeling, bedoeld in artikel 1a:13, eerste lid, of onmiddellijk na
ontvangst van de mededeling, bedoeld in artikel 1a:13, tweede lid.2. Het is de kredietinstelling toegestaan de werkzaamheden, genoemd in
bijlage I van de richtlijn banken, te verrichten, tenzij in de mededeling,
bedoeld in artikel 1a:13, eerste lid, uitdrukkelijk anders is bepaald of die
mededeling het verrichten van die werkzaamheden niet vermeldt.Artikel 1a:151. Het is een ieder met zetel in een andere lidstaat die naar het recht
van de lidstaat van de zetel geen door de toezichthoudende instantie van die
lidstaat verleende vergunning behoeft te hebben voor het uitoefenen van het
bedrijf van kredietinstelling en een dergelijke vergunning niet op vrijwillige
basis heeft verkregen, verboden zonder een daartoe door de Nederlandsche Bank
verleende vergunning vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor het bedrijf
van kredietinstelling uit te oefenen..2. Het eerste lid is voorzover het betreft het uitoefenen van het bedrijf
van elektronischgeldinstelling niet van toepassing op financiële ondernemingen
met zetel in een andere lidstaat die een door de toezichthoudende instantie
van die lidstaat verleende vergunning hebben voor het uitoefenen van het bedrijf
van bank, tenzij deze vergunning anders vermeldt. Artikel 1a:14 is van overeenkomstige
toepassing.3. Het is een ieder met zetel in een andere lidstaat die naar het recht
van de lidstaat van de zetel geen door de toezichthoudende instantie van die
lidstaat verleende vergunning behoeft te hebben voor het uitoefenen van het
bedrijf van kredietinstelling en een dergelijke vergunning niet op vrijwillige
basis heeft verkregen, verboden het bedrijf van bank uit te oefenen door middel
van het verrichten van diensten naar Nederland tenzij hij hiervan kennis geeft
aan de Nederlandsche Bank en aantoont dat zal worden voldaan aan het bepaalde
ingevolge artikel 2:82. Indien ingevolge artikel 2:82, tweede lid, bij of
krachtens algemene maatregel van bestuur regels zijn gesteld, toont de aanvrager
tevens aan dat zal worden voldaan aan die regels, voorzover dat bij die algemene
maatregel van bestuur is bepaald.Artikel 1a:161. De Nederlandsche Bank verleent op aanvraag een vergunning als bedoeld
in artikel 1a:15, eerste lid, indien de aanvrager aantoont dat zal worden
voldaan aan het bepaalde in:a. artikel 2:36 met betrekking tot de deskundigheid van de in dat artikel
bedoelde personen;b. artikel 2:37 met betrekking tot de betrouwbaarheid van de in dat artikel
genoemde personen;c. de artikelen 2:38, eerste en tweede lid, met betrekking tot het beleid
inzake de integere bedrijfsuitoefening;d. artikel 2:45, eerste en tweede lid, met betrekking tot de inrichting
van de bedrijfsvoering;e. artikel 2:49 met betrekking tot het minimum aantal personen dat hetdagelijks beleid van het bijkantoor bepaalt en de plaats van waaruit
zij hun werkzaamheden verrichten;f. artikel 2:73 met betrekking tot geconsolideerd toezicht;g. artikel 2:78, eerste en derde lid, met betrekking tot het minimum eigen
vermogen;h. artikel 2:82, eerste en tweede lid, met betrekking tot de solvabiliteit;i. artikel 2:88, eerste en tweede lid, met betrekking tot de liquiditeit;enj. artikel 2:103 met betrekking tot een afzonderlijke boekhouding,met dien verstande dat voor de toepassing van de onderdelen a tot en met
d en g tot en met i in de genoemde artikelen voor «een kredietinstelling
in Nederland» telkens moet worden gelezen: «het bijkantoor in
Nederland van een kredietinstelling met zetel in een andere lidstaat».Indien ingevolge de in de onderdelen b, c, g, h en i genoemde artikelen
bij of krachtens algemene maatregel van bestuur regels zijn gesteld, toont
de aanvrager tevens aan dat zal worden voldaan aan die regels, voorzover dat
met betrekking tot de aanvraag bij die algemene maatregel van bestuur is bepaald.2. De aanvraag van de vergunning geschiedt onder opgave van bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.3. De Nederlandsche Bank kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk ontheffing
verlenen van het eerste lid, eerste volzin, aanhef en onderdeel c, d, g, h
of i, of tweede volzin, indien de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs
niet kan worden voldaan en dat de doeleinden die de in het eerste lid genoemde
artikelen beogen te bereiken anderszins worden bereikt.Artikel 1a:16a1. Een bank met zetel in een andere lidstaat die een door de toezichthoudende
instantie van die lidstaat verleende vergunning heeft voor het uitoefenen
van haar bedrijf en voornemens is voor de eerste maal door middel van het
verrichten van diensten naar Nederland haar bedrijf uit te oefenen, kan daartoe
overgaan nadat zij de toezichthoudende instantie van de lidstaat waar zij
haar zetel heeft, kennis heeft gegeven van het voornemen.2. Het is de bank toegestaan de werkzaamheden, genoemd in bijlage I van
de richtlijn banken, te verrichten, tenzij de Nederlandsche Bank van de toezichthoudende
instantie van de lidstaat van de zetel van de desbetreffende bank een mededeling
heeft ontvangen waarin uitdrukkelijk anders is bepaald of die mededeling,
het verrichten van die werkzaamheden niet vermeldt.Artikel 1a:16bEen elektronischgeldinstelling met zetel in een andere lidstaat die een
door de toezichthoudende instantie van die lidstaat verleende vergunning heeft
voor het uitoefenen van haar bedrijf en voornemens is voor de eerste maal
door middel van het verrichten van diensten naar Nederland haar bedrijf uit
te oefenen, kan daartoe overgaan nadat zij de toezichthoudende instantie van
de lidstaat waar zij haar zetel heeft, kennis heeft gegeven van het voornemen.§ 1a.2.2.3. Vergunningplicht en -eisen voorkredietinstellingen
met zetel in een staat die geen lidstaat isArtikel 1a:171. Het is een ieder met zetel in een staat die geen lidstaat is verboden
zonder een daartoe door de Nederlandsche Bank verleende vergunning het
bedrijf uit te oefenen van bank of elektronischgeldinstelling vanuit een in
Nederland gelegen bijkantoor.2. Het eerste lid is voorzover het betreft het uitoefenen van het bedrijf
van elektronischgeldinstelling niet van toepassing op financiële ondernemingen
met zetel in een staat die geen lidstaat is die voor het uitoefenen van het
bedrijf van bank vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor een door de Nederlandsche
Bank op grond van dit deel verleende vergunning hebben.Artikel 1a:181. De Nederlandsche Bank verleent op aanvraag een vergunning als bedoeld
in artikel 1a:17, eerste lid, indien de aanvrager aantoont dat zal worden
voldaan aan het bepaalde in:a. artikel 2:36 met betrekking tot de deskundigheid van de in dat artikel
bedoelde personen;b. artikel 2:37 met betrekking tot de betrouwbaarheid van de in dat artikel
genoemde personen;c. artikel 2:38, eerste en tweede lid, met betrekking tot het beleid in
zake de integere bedrijfsuitoefening;d. artikel 2:45, eerste en tweede lid, met betrekking tot de inrichting
van de bedrijfsvoering;e. artikel 2:49 met betrekking tot het minimum aantal personen dat het
dagelijks beleid van het bijkantoor bepaalt en de plaats van waaruit zij hun
werkzaamheden verrichten;f. artikel 2:73 met betrekking tot geconsolideerd toezicht;g. artikel 2:78, eerste en derde lid, met betrekking tot het minimum eigen
vermogen;h. artikel 2:82, eerste lid en tweede lid, met betrekking tot de solvabiliteit;i. artikel 2:88, eerste en tweede lid, met betrekking tot de liquiditeit;j. artikel 2:103 met betrekking tot een afzonderlijke boekhouding,met dien verstande dat voor de toepassing van de onderdelen a tot en met
d en g tot en met i in de genoemde artikelen voor «een kredietinstelling
in Nederland» telkens moet worden gelezen: «het bijkantoor in
Nederland van een kredietinstelling met zetel in een staat die geen lidstaat
is».Indien ingevolge de in de onderdelen b, c, d, g, h, en i genoemde artikelen
bij of krachtens algemene maatregel van bestuur regels zijn gesteld, toont
de aanvrager tevens aan dat zal worden voldaan aan die regels, voorzover dat
met betrekking tot de aanvraag bij die algemene maatregel van bestuur is bepaald.2. De Nederlandsche Bank kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk ontheffing
verlenen van het eerste lid, eerste volzin, aanhef en onderdeel b, d, g, h
of i, of tweede volzin, indien de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs
niet kan worden voldaan en dat de doeleinden die de in het eerste lid genoemde
artikelen beogen te bereiken anderszins worden bereikt.3. De aanvraag van de vergunning geschiedt onder opgave van bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.Artikel 1a:191. De Nederlandsche Bank verleent op aanvraag een vergunning als bedoeld
in artikel 1a:17 aan een kredietinstelling die naast de uitoefening van het
bedrijf van kredietinstelling voornemens is een beleggingsdienst te verlenen,
indien de aanvrager, onverminderd artikel 1a:18, aantoont dat zal worden voldaan
aan het bepaalde in:a. artikel 4:14, tweede lid, onderdeel c, onder 1° tot en met 6°
met betrekking tot de inrichting van de bedrijfsvoering;b. artikel 4:87 met betrekking tot het treffen van adequate maatregelen
ter bescherming van de rechten van cliënten; enc. artikel 4:88 met betrekking tot het voeren van een adequaat beleid
ter zake van het voorkomen van de in dat artikel bedoelde belangenconflicten.Indien ingevolge de in de onderdelen a tot en met c genoemde artikelen
bij of krachtens algemene maatregel van bestuur regels zijn gesteld, toont
de aanvrager tevens aan dat zal worden voldaan aan die regels, voorzover dat
met betrekking tot de aanvraag bij die algemene maatregel van bestuur is bepaald.2. De aanvraag van de vergunning geschiedt onder opgave van bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.3. De Nederlandsche Bank kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk ontheffing
verlenen van het eerste lid, eerste volzin, aanhef en onderdeel a of c, indien
de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs niet kan worden voldaan en
dat de doeleinden die de in het eerste lid genoemde artikelen beogen te bereiken
anderszins worden bereikt.Artikel 1a:201. Het is een elektronischgeldinstelling met zetel in een staat die geen
lidstaat is verboden het bedrijf van elektronischgeldinstelling uit te oefenen
door middel van het verrichten van diensten naar Nederland vanuit een vestiging
in een staat die geen lidstaat is.2. De Nederlandsche Bank kan op aanvraag ontheffing verlenen van het eerste
lid indien de aanvrager aantoont dat de belangen die dit deel en het Deel
Prudentieel toezicht financiële ondernemingen beogen te beschermen anderszins
voldoende worden beschermd.§ 1a.2.2.4. Bijkantoor en verrichten van diensten
door financiële instellingen met zetel in een andere lidstaatArtikel 1a:211. Indien de Nederlandsche Bank een mededeling van het voornemen van een
financiële instelling met zetel in een andere lidstaat tot het uitoefenen
van haar bedrijf vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor of door middel
van het verrichten van diensten naar Nederland heeft ontvangen van een toezichthoudende
instantie van een andere lidstaat, deelt zij de betrokken financiële
instelling onverwijld deze ontvangst mede.2. De Nederlandsche Bank kan binnen twee maanden na ontvangst van de mededeling
die betrekking heeft op het voornemen tot het uitoefenen van het bedrijf vanuit
een in Nederland gelegen bijkantoor, de toezichthoudende instantie van de
andere lidstaat mededelen welke voorwaarden om redenen van algemeen belang
door de financiële onderneming in acht moeten worden genomen bij het
uitoefenen van haar bedrijf of het verlenen van financiële diensten in
Nederland. De Nederlandsche Bank zendt hiervan een afschrift aan de financiële
instelling.Artikel 1a:221. Een financiële instelling met zetel in een andere lidstaat die
een door de toezichthoudende instantie van die lidstaat verleende verklaring
heeft voor het uitoefenen van haar bedrijf die overeenkomt met de verklaring
van ondertoezichtstelling, bedoeld in artikel 2:138 en die voornemens is haar
bedrijf uit te oefenen vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor, kan daartoe
overgaan twee maanden na de datum waarop de Nederlandsche Bank de mededeling,
bedoeld in artikel 1a:21, eerste lid, heeft ontvangen of onmiddellijk
na ontvangst van de mededeling, bedoeld in artikel 1a:21, tweede lid.2. Het is de financiële instelling toegestaan de werkzaamheden, genoemd
in bijlage I, onderdelen 2 tot en met 14, van de richtlijn banken, te verrichten,
tenzij in de aan haar verleende verklaring, bedoeld in het eerste lid, uitdrukkelijk
anders is bepaald of de mededeling, bedoeld in artikel 1a:21, eerste lid,
het verrichten van die werkzaamheden niet vermeldt.Artikel 1a:23Het is een financiële instelling met zetel in een andere lidstaat
die een door de toezichthoudende instantie van die lidstaat verleende verklaring
heeft voor het uitoefenen van haar bedrijf die overeenkomt met de verklaring
van ondertoezichtstelling, bedoeld in artikel 2:138, en die haar bedrijf uitoefent
door middel van het verrichten van diensten naar Nederland, toegestaan de
werkzaamheden genoemd in bijlage I, onderdelen 2 tot en met 14, van de richtlijn
banken te verrichten, tenzij in de in die lidstaat verleende verklaring, die
overeenkomt met de verklaring van ondertoezichtstelling, bedoeld in artikel
2:138, uitdrukkelijk anders is bepaald dan wel zij van de werkzaamheden die
zij voornemens is door middel van het verrichten van diensten naar Nederland
uit te oefenen geen kennis heeft gegeven aan de toezichthoudende instantie
van de lidstaat waar zij haar zetel heeft.AFDELING 1A.2.3 UITOEFENEN VAN BEDRIJF VAN LEVENSVERZEKERAAR
EN SCHADEVERZEKERAAR§ 1a.2.3.1. Vergunningplicht en -eisen voor
levensverzekeraars en schadeverzekeraars met zetel in NederlandArtikel 1a:241. Het is een ieder met zetel in Nederland verboden zonder een daartoe
door de Nederlandsche Bank verleende vergunning het bedrijf uit te oefenen
van levensverzekeraar of schadeverzekeraar.2. Het bedrijf van levensverzekeraar en het bedrijf van schadeverzekeraar
worden onderscheiden in de branches die zijn genoemd in de bijlage bij deze
wet.Artikel 1a:251. Aan degene die een vergunning voor de uitoefening van het bedrijf van
levensverzekeraar heeft, wordt geen vergunning voor de uitoefening van het
bedrijf van schadeverzekeraar verleend.2. Aan degene die een vergunning voor de uitoefening van het bedrijf van
schadeverzekeraar heeft, wordt geen vergunning voor de uitoefening van het
bedrijf van levensverzekeraar verleend.Artikel 1a:261. De levensverzekeraar die een vergunning voor de uitoefening van het
bedrijf van levensverzekeraar in de branche Permanent health insurance heeft,
komt niet in aanmerking voor een vergunning voor de uitoefening van het bedrijf
van levensverzekeraar in een andere branche.2. De levensverzekeraar die een vergunning voor de uitoefening van het
bedrijf van levensverzekeraar in een andere branche dan de branche Permanent
health insurance heeft, komt niet in aanmerking voor een vergunning voor de
uitoefening van het bedrijf van levensverzekeraar in de branche Permanent
health insurance.Artikel 1a:27De Nederlandsche Bank verleent, onverminderd artikel 1a:28, een levensverzekeraar
met zetel in Nederland slechts een vergunning voor de branche Kapitalisatieverrichtingen
of voor de branche Beheer over collectieve pensioenfondsen indien de aanvrager
een vergunning heeft voor de branche Levensverzekering algemeen en ervoor
zorgt en aantoont dat hij:a. de werkzaamheden in de genoemde branche Kapitalisatieverrichtingen
onderscheidenlijk in de branche Beheer over collectieve pensioenfondsen in
zodanige mate uitoefent dat zij voor zijn gehele bedrijf van ondergeschikte
betekenis zijn; enb. in geval van een aanvraag voor de branche Beheer over collectieve pensioenfondsen
voldoet aan overige bij of krachtens algemene maatregel van bestuur te stellen
regels.Artikel 1a:281. De Nederlandsche Bank verleent op aanvraag een vergunning als bedoeld
in artikel 1a:24, eerste lid, indien de aanvrager aantoont dat zal worden
voldaan aan het bepaalde in:a. artikel 2:36 met betrekking tot de deskundigheid van de in dat artikel
bedoelde personen;b. artikel 2:37 met betrekking tot de betrouwbaarheid van de in dat artikel
genoemde personen;c. artikel 2:38, eerste en tweede lid, met betrekking tot het beleid inzake
de integere bedrijfsuitoefening;d. artikel 2:43, eerste en tweede lid, met betrekking tot het minimum
aantal personen dat het dagelijks beleid bepaalt en de plaats van waaruit
zij hun werkzaamheden verrichten;e. artikel 2:44, eerste en tweede lid, met betrekking tot de zeggenschapstructuur;f. artikel 2:45, eerste en tweede lid, met betrekking tot de inrichting
van de bedrijfsvoering;g. artikel 2:48 met betrekking tot de rechtsvorm;h. artikel 2:78, eerste tot en met vierde lid, met betrekking tot het
minimum eigen vermogen;i. artikel 2:82, eerste tot en met vierde lid, met betrekking tot de solvabiliteit;
enj. artikel 2:95 met betrekking tot het boekjaar.Indien ingevolge de in de onderdelen b, c, f, h en i genoemde artikelen
bij of krachtens algemene maatregel van bestuur regels zijn gesteld, toont
de aanvrager tevens aan dat zal worden voldaan aan die regels, voorzover dat
met betrekking tot de aanvraag bij die algemene maatregel van bestuur is bepaald.2. De aanvraag van de vergunning geschiedt onder vermelding van de branche
of branches waarvoor de vergunning wordt aangevraagd en onder opgave van bij
of krachtens algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.3. De Nederlandsche Bank kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk ontheffing
verlenen van het eerste lid, eerste volzin, aanhef en onderdeel c, d, f, j
of h, of tweede volzin, indien de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs
niet kan worden voldaan en dat de doeleinden die de in het eerste lid genoemde
artikelen beogen te bereiken anderszins worden bereikt.Artikel 1a:291. De Nederlandsche Bank verleent op aanvraag een vergunning voor de uitoefening
van het bedrijf van schadeverzekeraar in de branche Aansprakelijkheid
motorrijtuigen indien de aanvrager, onverminderd artikel 1a:28, aantoont dat
zal worden voldaan aan het bepaalde in:a. artikel 4:70, eerste lid, onderdelen a en b, met betrekking tot de
uit de Wet aansprakelijkheidsverzekering motorrijtuigen voortvloeiende verplichtingen;
enb. artikel 4:70, tweede lid, met betrekking tot de schade-regelaar.2. De aanvraag van de vergunning geschiedt onder opgave van bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.3. De Nederlandsche Bank kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk ontheffing
verlenen van het eerste lid, aanhef en onderdeel a of b, indien de aanvrager
aantoont dat daaraan redelijkerwijs niet kan worden voldaan en dat de doeleinden
die artikel 4:70, eerste lid, onderdelen a en b, en tweede lid, beoogt te
bereiken anderszins worden bereikt.Artikel 1a:301. De Nederlandsche Bank verleent op aanvraag een vergunning voor de uitoefening
van het bedrijf van schadeverzekeraar in de branche Rechtsbijstand indien
de aanvrager, onverminderd artikel 1a:28, aantoont dat zal worden voldaan
aan het bepaalde in artikel 4:65 met betrekking tot het voorkomen van belangenconflicten.2. De aanvraag van de vergunning geschiedt onder opgave van bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.§ 1a.2.3.2. Bijkantoor en verrichten van diensten
door levensverzekeraars en schadeverzekeraars met zetel in een andere lidstaatArtikel 1a:311. Indien de Nederlandsche Bank een mededeling van het voornemen van een
levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in een andere lidstaat tot
het uitoefenen van zijn bedrijf vanuit een in Nederland gelegen of door middel
van het verrichten van diensten naar Nederland heeft ontvangen van een toezichthoudende
instantie van een andere lidstaat, deelt zij de betrokken levensverzekeraar
of schadeverzekeraar onverwijld deze ontvangst mede.2. De Nederlandsche Bank kan binnen twee maanden na ontvangst van de mededeling
die betrekking heeft op het voornemen tot het uitoefenen van het bedrijf vanuit
een bijkantoor, de toezichthoudende instantie van de andere lidstaat mededelen
welke voorwaarden om redenen van algemeen belang door de levensverzekeraar
of schadeverzekeraar in acht moeten worden genomen bij het uitoefenen van
zijn bedrijf in Nederland. De Nederlandsche Bank zendt hiervan een afschrift
aan de levensverzekeraar of schadeverzekeraar.Artikel 1a:32Een levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in een andere lidstaat
die een door de toezichthoudende instantie van die lidstaat verleende vergunning
heeft voor het uitoefenen van zijn bedrijf en voornemens is zijn bedrijf uit
te oefenen vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor, kan daartoe overgaan
twee maanden na de ontvangst van de mededeling, bedoeld in artikel 1a:31,
eerste lid of onmiddellijk na ontvangst van de mededeling, bedoeld in artikel
1a:31, tweede lid.Artikel 1a:331. Het is een ieder met zetel in een andere lidstaat die naar het recht
van de lidstaat van de zetel geen door de toezichthoudende instantie van die
lidstaat verleende vergunning behoeft te hebben voor het uitoefenen van
het bedrijf van levensverzekeraar of schadeverzekeraar en een dergelijke vergunning
niet op vrijwillige basis heeft verkregen, verboden zonder een daartoe door
de Nederlandsche Bank verleende vergunning vanuit een in Nederland gelegen
bijkantoor het bedrijf uit te oefenen van levensverzekeraar onderscheidenlijk
schadeverzekeraar.2. Het is een ieder met zetel in een andere lidstaat die naar het recht
van de lidstaat van de zetel geen door de toezichthoudende instantie van die
lidstaat verleende vergunning behoeft te hebben voor het uitoefenen van het
bedrijf van levensverzekeraar of schadeverzekeraar en een dergelijke vergunning
niet op vrijwillige basis heeft verkregen, verboden het bedrijf van levensverzekeraar
onderscheidenlijk schadeverzekeraar uit te oefenen door middel van het verrichten
van diensten naar Nederland tenzij hij de Nederlandsche Bank hiervan kennis
heeft gegeven en aantoont dat zal worden voldaan aan het bepaalde ingevolge:a. artikel 2:52 met betrekking tot de rechtspersoonlijkheid, de bevoegdheid
tot uitoefening van het bedrijf van levensverzekeraar onderscheidenlijk schadeverzekeraar
en de uitoefening van die bevoegdheid; enb. artikel 2:82, eerste tot en met vierde lid, met betrekking tot solvabiliteit,
met dien verstande dat voor de toepassing van dit onderdeel in dat artikel
voor «een verzekeraar met zetel in Nederland» moet worden gelezen: «een
verzekeraar met zetel in een staat die geen lidstaat is».Indien ingevolge artikel 2:82, tweede lid, bij of krachtens algemene maatregel
van bestuur regels zijn gesteld, toont de aanvrager tevens aan dat zal worden
voldaan aan die regels, voorzover dat bij die algemene maatregel van bestuur
is bepaald.3. De kennisgeving, bedoeld in het tweede lid, geschiedt onder opgave
van bij of krachtens algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.4. De verzekeraar kan overgaan tot het uitoefenen van zijn bedrijf vanuit
het in Nederland gelegen bijkantoor twee maanden na de ontvangst van de mededeling,
bedoeld in artikel 1a:31, eerste lid.5. De verzekeraar oefent zijn bedrijf door middel van het verrichten van
diensten naar Nederland uitsluitend uit in de branches tot het uitoefenen
waarvan hij in de staat waar hij zijn zetel heeft bevoegd is.Artikel 1a:341. De Nederlandsche Bank verleent op aanvraag een vergunning als bedoeld
in artikel 1a:33, eerste lid, indien de aanvrager aantoont dat zal worden
voldaan aan het bepaalde in:a. artikel 2:36 met betrekking tot de deskundigheid van de in dat artikel
bedoelde personen;b. artikel 2:37 met betrekking tot de betrouwbaarheid van de in dat artikel
genoemde personen;c. artikel 2:38, eerste en tweede lid, met betrekking tot het beleid in
zake de integere bedrijfsuitoefening;d. artikel 2:43, eerste en tweede lid, met betrekking tot het minimum
aantal personen dat het dagelijks beleid bepaalt en de plaats van waaruit
zij hun werkzaamheden verrichten;e. artikel 2:44, eerste en tweede lid, met betrekking tot de zeggenschapstructuur;f. artikel 2:45, eerste en tweede lid, met betrekking tot de inrichting
van de bedrijfsvoering;g. artikel 2:52 met betrekking tot de rechtspersoonlijkheid, de bevoegdheid
tot uitoefening van het bedrijf van levensverzekeraar onderscheidenlijk schadeverzekeraar
en de uitoefening van die bevoegdheid;h. artikel 2:74 met betrekking tot de vertegenwoordiger van een verzekeraar;i. artikel 2:78, eerste tot en met vierde lid, met betrekking tot het
minimum eigen vermogen;j. artikel 2:82, eerste tot en met vierde lid, met betrekking tot de solvabiliteit;
enk. ingevolge artikel 2:95 met betrekking tot het boekjaar, met dien verstande
dat voor de toepassing van de onderdelen a tot en met k in de in die onderdelen
genoemde artikelen voor «een verzekeraar» of «levensverzekeraar
onderscheidenlijk schadeverzekeraar «telkens moet worden gelezen: «het
bijkantoor in Nederland van een verzekeraar met zetel in een andere lidstaat»
onderscheidenlijk «het bijkantoor in Nederland van een levensverzekeraar
onderscheidenlijk schadeverzekeraar met zetel in een andere lidstaat».Indien ingevolge de in de onderdelen b, c, f, h, i en j genoemde artikelen
bij of krachtens algemene maatregel van bestuur regels zijn gesteld, toont
de aanvrager tevens aan dat zal worden voldaan aan die regels, voorzover dat
met betrekking tot de aanvraag bij die algemene maatregel van bestuur is bepaald.2. De aanvraag van de vergunning geschiedt onder opgave van bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.3. De Nederlandsche Bank kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk ontheffing
verlenen van het eerste lid , aanhef en onderdeel c, d, f of h tot en met
k, of tweede volzin, indien de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs
niet kan worden voldaan en dat de doeleinden die de in het eerste lid genoemde
artikelen beogen te bereiken anderszins worden bereikt.Artikel 1a:351. Een levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in een andere
lidstaat die een door de toezichthoudende instantie van die lidstaat verleende
vergunning heeft voor het uitoefenen van zijn bedrijf en voornemens is voor
de eerste maal door middel van het verrichten van diensten naar Nederland
vanuit een vestiging in een andere lidstaat zijn bedrijf uit te oefenen, kan
daartoe overgaan na de ontvangst van de mededeling, bedoeld in artikel 1a:31,
eerste lid.2. De verzekeraar oefent zijn bedrijf door middel van het verrichten van
diensten naar Nederland uitsluitend uit in de branches tot het uitoefenen
waarvan hij in de lidstaat waar hij zijn zetel heeft bevoegd is.3. In geval van communautaire co-assurantie zijn het eerste en tweede
lid slechts van toepassing op schadeverzekeraars die als eerste schadeverzekeraar
optreden.Artikel 1a:361. Een levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in een andere
lidstaat die een door de toezichthoudende instantie van die lidstaat verleende
vergunning heeft voor het uitoefenen van zijn bedrijf, en die voornemens is
voor de eerste maal vanuit een in een staat die geen lidstaat is gelegen bijkantoor
diensten te verrichten naar Nederland, geeft, alvorens met het verrichten
van diensten aan te vangen, de Nederlandsche Bank daarvan kennis bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.2. Indien de Nederlandsche Bank een kennisgeving als bedoeld in het eerste
lid heeft ontvangen, deelt hij de ontvangst hiervan onverwijld mede aan de
verzekeraar die de kennisgeving heeft gedaan. De verzekeraar kan overgaan
tot de uitoefening van zijn bedrijf door middel van het verrichten van diensten
naar Nederland na ontvangst van de mededeling.3. In geval van communautaire co-assurantie zijn het eerste en tweede
lid slechts van toepassing op schadeverzekeraars die als eerste schadeverzekeraar
optreden.§ 1a.2.3.3. Bijkantoor en verrichten van diensten
door levensverzekeraars of schadeverzekeraars met zetel in een staat die geen
lidstaat isArtikel 1a:37Het is een ieder met zetel in een staat die geen lidstaat is verboden
zonder een daartoe door de Nederlandsche Bank verleende vergunning het bedrijf
uit te oefenen van levensverzekeraar of schadeverzekeraar vanuit een bijkantoor
in Nederland.Artikel 1a:381. De Nederlandsche Bank verleent op aanvraag een vergunning als bedoeld
in artikel 1a:37 indien de aanvrager aantoont dat zal worden voldaan aan het
bepaalde in:a. artikel 2:36 met betrekking tot de deskundigheid van de in dat artikel
bedoelde personen;b. artikel 2:37 met betrekking tot de betrouwbaarheid van de in dat artikel
genoemde personen;c. artikel 2:38, eerste en tweede lid, met betrekking tot het beleid in
zake de integere bedrijfsuitoefening;d. artikel 2:43, eerste en tweede lid, met betrekking tot het minimum
aantal personen dat het dagelijks beleid bepaalt en de plaats van waaruit
zij hun werkzaamheden verrichten;e. artikel 2:44, eerste en tweede lid, met betrekking tot de zeggenschapstructuur;f. artikel 2:45, eerste en tweede lid, met betrekking tot de inrichting
van de bedrijfsvoering;g. artikel 2:52 met betrekking tot de rechtspersoonlijkheid, de bevoegdheid
tot uitoefening van het bedrijf van levensverzekeraar onderscheidenlijk schadeverzekeraar
en de uitoefening van die bevoegdheid;h. artikel 2:74 met betrekking tot de vertegenwoordiger van een verzekeraar;i. artikel 2:78, eerste tot en met vierde lid, met betrekking tot het
minimum eigen vermogen;j. artikel 2:82, eerste tot en met vierde lid, met betrekking tot de solvabiliteit;
enk. artikel 2:95 met betrekking tot het boekjaar, met dien verstande dat
voor de toepassing van de onderdelen a tot en met k in de in die onderdelen
genoemde artikelen voor «een verzekeraar» of «levensverzekeraar
onderscheidenlijk schadeverzekeraar» telkens moet worden gelezen: «het
bijkantoor in Nederland van een verzekeraar met zetel in een staat die geen
lidstaat is» onderscheidenlijk «het bijkantoor in Nederland van
een levensverzekeraar onderscheidenlijk schadeverzekeraar met zetel in een
staat die geen lidstaat is»..Indien ingevolge de in de onderdelen b, c, f, h, i en j genoemde artikelen
bij of krachtens algemene maatregel van bestuur regels zijn gesteld, toont
de aanvrager tevens aan dat zal worden voldaan aan die regels, voorzover dat
met betrekking tot de aanvraag bij die algemene maatregel van bestuur is bepaald.2. De aanvraag van de vergunning geschiedt onder opgave van bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.3. De Nederlandsche Bank kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk ontheffing
verlenen van het eerste lid, eerste volzin, aanhef en onderdelen c, d, f,
h of k, of tweede volzin, indien de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs
niet kan worden voldaan en dat de doeleinden die de in het eerste lid genoemde
artikelen beogen te bereiken anderszins worden bereikt.Artikel 1a:391. De Nederlandsche Bank verleent op aanvraag een vergunning als bedoeld
in artikel 1a:37 aan de aanvrager die de branche Aansprakelijkheid motorrijtuigen
wil uitoefenen indien de aanvrager, onverminderd artikel 1a:38, aantoont dat
zal worden voldaan aan het bepaalde ingevolge:a. artikel 4:70, eerste lid, onderdelen a en b, met betrekking tot de
uit de Wet aansprakelijkheidsverzekering motorrijtuigen voortvloeiende verplichtingen;
enb. artikel 4:70, tweede lid, met betrekking tot de schade-regelaar.2. De aanvraag van de vergunning geschiedt onder opgave van bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.3. De Nederlandsche Bank kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk ontheffing
verlenen van het eerste lid, aanhef en onderdeel a of b, indien de aanvrager
aantoont dat daaraan redelijkerwijs niet kan worden voldaan en dat de doeleinden
die artikel 4:70, eerste lid, onderdelen a en b, en tweede lid, beoogt te
bereiken anderszins worden bereikt.Artikel 1a:401. De Nederlandsche Bank verleent op aanvraag een vergunning als bedoeld
in artikel 1a:37 aan de aanvrager die de branche Rechtsbijstand wil uitoefenen
indien de aanvrager, onverminderd artikel 1a:38, aantoont dat zal worden voldaan
aan het bepaalde ingevolge artikel 4:65 met betrekking tot het voorkomen van
belangenconflicten.2. De aanvraag van de vergunning geschiedt onder opgave van bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.Artikel 1a:411. Degene die in een staat die geen lidstaat is zowel het bedrijf van
schadeverzekeraar als het bedrijf van levensverzekeraar uitoefent, komt slechts
in aanmerking voor een vergunning voor de uitoefening van het bedrijf van
schadeverzekeraar.2. Het eerste lid is niet van toepassing op verzekeraars die sedert 15 maart
1979 vanuit in Nederland gelegen bijkantoren uitsluitend het bedrijf van levensverzekeraar
uitoefenen.Artikel 1a:421. Het is een levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in een
staat die geen lidstaat is verboden door middel van het verrichten van diensten
naar Nederland vanuit een vestiging in een staat die geen lidstaat is zijn
bedrijf uit te oefenen, tenzij hij de Nederlandsche Bank hiervan kennis geeft
en aantoont dat zal worden voldaan aan het bepaalde ingevolge:a. artikel 2:52 met betrekking tot de rechtspersoonlijkheid, de bevoegdheid
tot uitoefening van het bedrijf van levensverzekeraar onderscheidenlijk schadeverzekeraar
en de uitoefening van die bevoegdheid; enb. artikel 2:82, eerste tot en met vierde lid, met betrekking tot de solvabiliteit,
met dien verstande dat voor de toepassing van dit onderdeel in dat artikel
voor «een verzekeraar met zetel in Nederland» moet worden gelezen: «een
verzekeraar met zetel in een staat die geen lidstaat is».2. De kennisgeving geschiedt onder opgave van bij of krachtens algemene
maatregel van bestuur te bepalen gegevens.3. De levensverzekeraar of schadeverzekeraar kan overgaan tot het uitoefenen
van zijn bedrijf door middel van het verrichten van diensten naar Nederland
na de mededeling, bedoeld in artikel 1a:44.4. De levensverzekeraar of schadeverzekeraar, bedoeld in het eerste lid, oefent zijn bedrijf door middel van het verrichten van diensten naar
Nederland uitsluitend uit in de branches tot het uitoefenen waarvan hij in
de staat waar hij zijn zetel heeft bevoegd is.Artikel 1a:431. Het is een levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in een
staat die geen lidstaat is verboden door middel van het verrichten van diensten
naar Nederland vanuit een bijkantoor in een andere lidstaat zijn bedrijf uit
te oefenen, tenzij hij hiervan kennis geeft aan de Nederlandsche Bank.2. De kennisgeving geschiedt onder opgave van bij of krachtens algemene
maatregel van bestuur te bepalen gegevens.3. De levensverzekeraar of schadeverzekeraar kan overgaan tot het uitoefenen
van zijn bedrijf door middel van het verrichten van diensten vanuit het bijkantoor
naar Nederland na ontvangst van de mededeling, bedoeld in artikel 1a:44.4. In geval van communautaire co-assurantie zijn het eerste en tweede
lid slechts van toepassing op schadeverzekeraars die als eerste schadeverzekeraar
optreden.Artikel 1a:44Indien de Nederlandsche Bank een kennisgeving als bedoeld in artikel 1a:42,
eerste lid, of 1a:43, eerste lid, heeft ontvangen, deelt zij de ontvangst
hiervan onverwijld mede aan de levensverzekeraar of schadeverzekeraar die
de kennisgeving heeft gedaan.AFDELING 1A.2.4 UITOEFENEN VAN BEDRIJF VAN NATURA-UITVAARTVERZEKERAAR§ 1a.2.4.1. Vergunningplicht en -eisen voor
natura-uitvaartverzekeraars met zetel in NederlandArtikel 1a:451. Het is een ieder met zetel in Nederland verboden zonder een daartoe
door de Nederlandsche Bank verleende vergunning het bedrijf uit te oefenen
van natura-uitvaartverzekeraar.2. Het eerste lid is niet van toepassing op financiële ondernemingen
met zetel in Nederland die voor het uitoefenen van het bedrijf van levensverzekeraar
een door de Nederlandsche Bank op grond van dit deel verleende vergunning
hebben.Artikel 1a:461. De Nederlandsche Bank verleent op aanvraag een vergunning als bedoeld
in artikel 1a:45 indien de aanvrager aantoont dat zal worden voldaan aan het
bepaalde in:a. artikel 2:36 met betrekking tot de deskundigheid van de in dat artikel
bedoelde personen;b. artikel 2:37 met betrekking tot de betrouwbaarheid van de in dat artikel
genoemde personen;c. artikel 2:38, eerste en tweede lid, met betrekking tot het beleid in
zake de integere bedrijfsuitoefening;d. artikel 2:43, eerste en tweede lid, met betrekking tot het minimum
aantal personen dat het dagelijks beleid bepaalt en de plaats van waaruit
zij hun werkzaamheden verrichten;e. artikel 2:44, derde lid, met betrekking tot de zeggenschapstructuur;f. artikel 2:45, eerste en tweede lid, met betrekking tot de inrichting
van de bedrijfsvoering;g. artikel 2:48 met betrekking tot de rechtsvorm;h. artikel 2:78, eerste tot en met vierde lid, met betrekking tot het
minimum eigen vermogen.i. artikel 2:82, eerste tot en met vierde lid, met betrekking tot de solvabiliteit;
enj. artikel 2:95 met betrekking tot het boekjaar.Indien ingevolge de in de onderdelen b, c, f, h, en i genoemde artikelen
bij of krachtens algemene maatregel van bestuur regels zijn gesteld, toont
de aanvrager tevens aan dat zal worden voldaan aan die regels, voorzover dat
met betrekking tot de aanvraag bij die algemene maatregel van bestuur is bepaald.2. De aanvraag van de vergunning geschiedt onder opgave van bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.3. De Nederlandsche Bank kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk ontheffing
verlenen van het eerste lid, eerste volzin, aanhef en onderdelen c, d of h
tot en met j, of tweede volzin, indien de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs
niet kan worden voldaan en dat de doeleinden die de in het eerste lid genoemde
artikelen beogen te bereiken anderszins worden bereikt.§ 1a.2.4.2. Vergunningplicht en -eisen voor
natura-uitvaartverzekeraars met zetel buiten NederlandArtikel 1a:47Vervallen.Artikel 1a:481. Het is een ieder met zetel buiten Nederland verboden zonder een daartoe
door de Nederlandsche Bank verleende vergunning het bedrijf van natura-uitvaartverzekeraar
uit te oefenen vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor.2. Het eerste lid is niet van toepassing op natura-uitvaartverzekeraars
met zetel in een door Onze Minister aan te wijzen staat waar toezicht op het
uitoefenen van het bedrijf van natura-uitvaartverzekeraar wordt uitgeoefend
dat in voldoende mate waarborgen biedt ten aanzien van de belangen die deze
wet beoogt te beschermen. Bij algemene maatregel van bestuur kunnen nadere
regels worden gesteld met betrekking tot het aanwijzen van staten. Het besluit
tot aanwijzing kan door Onze Minister worden ingetrokken.3. Het eerste lid is niet van toepassing op levensverzekeraars die een
vergunning als bedoeld in artikel 1a:33 of 1a:37 hebben voor de branche
Levensverzekering algemeen.Artikel 1a:491. De Nederlandsche Bank verleent op aanvraag een vergunning als bedoeld
in artikel 1a:48 indien de aanvrager aantoont dat zal worden voldaan aan het
bepaalde in:a. artikel 2:36 met betrekking tot de deskundigheid van de in dat artikel
bedoelde personen;b. artikel 2:37 met betrekking tot de betrouwbaarheid van de in dat artikel
genoemde personen;c. artikel 2:38, eerste en tweede lid, met betrekking tot het beleid inzake
de integere bedrijfsuitoefening;d. artikel 2:43, eerste en tweede lid, met betrekking tot het minimum aantal personen dat het dagelijks beleid bepaalt en de plaats van
waaruit zij hun werkzaamheden verrichten;e. artikel 2:44, derde lid, met betrekking tot de zeggenschapstructuur;f. artikel 2:45, eerste en tweede lid, met betrekking tot de inrichting
van de bedrijfsvoering;g. artikel 2:52 met betrekking tot de rechtspersoonlijkheid, de bevoegdheid
tot uitoefening van het bedrijf van levensverzekeraar onderscheidenlijk schadeverzekeraar
en de uitoefening van die bevoegdheid;h. artikel 2:74 met betrekking tot de vertegenwoordiger van een verzekeraar;i. artikel 2:78, eerste tot en met vierde lid, met betrekking tot het
minimum eigen vermogen;j. artikel 2:82, eerste tot en met vierde lid, met betrekking tot de solvabiliteit;
enk. ingevolge artikel 2:95 met betrekking tot het boekjaar, met dien verstande
dat voor «een verzekeraar» of «een natura-uitvaartverzekeraar»
telkens moet worden gelezen: «het bijkantoor in Nederland van een natura-uitvaartverzekeraar
met zetel in een niet-aangewezen staat».Indien ingevolge de in de onderdelen b, c, f, h, i, en j genoemde artikelen
bij of krachtens algemene maatregel van bestuur regels zijn gesteld, toont
de aanvrager tevens aan dat zal worden voldaan aan die regels, voorzover dat
met betrekking tot de aanvraag bij die algemene maatregel van bestuur is bepaald.2. De aanvraag van de vergunning geschiedt onder opgave van bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.3. De Nederlandsche Bank kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk ontheffing
verlenen van het eerste lid, eerste volzin, aanhef en onderdelen c, d, f,
h, of k, of tweede volzin, indien de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs
niet kan worden voldaan en dat de doeleinden die de in het eerste lid genoemde
artikelen beogen te bereiken anderszins worden bereikt.Artikel 1a:501. Het is een ieder met zetel buiten Nederland verboden het bedrijf van
natura-uitvaartverzekeraar door middel van het verrichten van diensten naar
Nederland uit te oefenen, tenzij hij de Nederlandsche Bank van dit voornemen
kennis heeft gegeven.2. Het eerste lid is niet van toepassing op natura-uitvaartverzekeraars
met zetel in een door Onze Minister ingevolge artikel 1a:48 aan te wijzen
staat.3. Het eerste lid is niet van toepassing op levensverzekeraars met zetel
in een andere lidstaat die een door de toezichthoudende instantie van die
lidstaat verleende vergunning hebben voor het uitoefenen van het bedrijf van
levensverzekeraar.4. Indien de Nederlandsche Bank een kennisgeving als bedoeld in het eerste
lid heeft ontvangen, deelt zij de ontvangst hiervan onverwijld mede aan de
financiële onderneming die de kennisgeving heeft gedaan.Artikel 1a:511. De kennisgeving, bedoeld in artikel 1a:50, eerste lid, geschiedt onder
opgave van bij of krachtens algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.2. De natuurlijke persoon of rechtspersoon, bedoeld in artikel 1a:50,
eerste lid, kan overgaan tot het verrichten van diensten nadat hij de mededeling,
bedoeld in artikel 1a:50, vijfde lid, van de Nederlandsche Bank heeft ontvangen.Artikel 1a:51a1. Een natura-uitvaartverzekeraar, bedoeld in artikel 1a:48, tweede lid
of artikel 1a:50, tweede lid, die voornemens is vanuit een in Nederland gelegen
bijkantoor of door middel van het verrichten van diensten naar Nederland het
bedrijf van natura-uitvaartverzekeraar uit te oefenen, geeft aan de Nederlandsche
Bank kennis van dat voornemen.2. De natura-uitvaartverzekeraar kan overgaan tot het uitoefenen van het
voorgenomen bedrijf door middel van het verrichten van diensten naar Nederland
nadat de kennisgeving is gedaan tenzij de Nederlandsche Bank mededeelt dat
het voornemen in strijd is met deze wet.3. Indien de Nederlandsche Bank een kennisgeving als bedoeld in het eerste
lid heeft ontvangen, deelt zij de ontvangst hiervan onverwijld mede aan de
natura-uitvaartverzekeraar die de kennisgeving heeft gedaan.4. De Nederlandsche Bank kan binnen twee maanden na ontvangst van de kennisgeving
van de natura-uitvaartverzekeraar mededelen welke voorwaarden om redenen van
algemeen belang door de natura-uitvaartverzekeraar in acht moeten worden genomen
bij het uitoefenen van zijn bedrijf vanuit het in Nederland gelegen bijkantoor. AFDELING 1A.2.5 AANBIEDEN VAN BELEGGINGSOBJECTEN§ 1a.2.5.1. Vergunningplicht en -eisenArtikel 1a:521. Het is verboden in Nederland zonder een daartoe door de Autoriteit
Financiële Markten verleende vergunning beleggingsobjecten aan te bieden.2. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag, al dan niet
voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van het eerste lid indien de aanvrager
aantoont dat de belangen die dit deel en het Deel Gedragstoezicht financiële
ondernemingen beogen te beschermen anderszins voldoende worden beschermd.Artikel 1a:53Artikel 1a:52, eerste lid, is niet van toepassing op financiële ondernemingen
die:a. voor het uitoefenen van het bedrijf van verzekeraar een door de Nederlandsche
Bank op grond van dit deel verleende vergunning hebben, voorzover het aan
hen ingevolge die vergunning is toegestaan beleggingsobjecten aan te bieden;b. een door de Nederlandsche Bank op grond het Deel Prudentieel toezicht
financiële ondernemingen verleende verklaring van ondertoezichtstelling
hebben, voorzover het aan hen ingevolge die verklaring is toegestaan beleggingsobjecten
aan te bieden; ofc. voor het uitoefenen van het bedrijf van bank een door de Nederlandsche
Bank op grond van dit deel verleende vergunning hebben.Artikel 1a:54Artikel 1a:52, eerste lid, is niet van toepassing op financiële ondernemingen
met zetel in een andere lidstaat die:a. als bank hun bedrijf uitoefenen vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor
of door middel van het verrichten van diensten naar Nederland, voorzover het
aan hen ingevolge afdeling 1a.2.2 is toegestaan beleggingsobjecten aan te
bieden;b. als financiële instelling hun bedrijf uitoefenen vanuit een in
Nederland gelegen bijkantoor of door middel van het verrichten van diensten
naar Nederland, voorzover het aan hen ingevolge afdeling 2.4.1 is toegestaan
beleggingsobjecten aan te bieden; ofc. als verzekeraar hun bedrijf uitoefenen vanuit een in Nederland gelegen
bijkantoor of door middel van het verrichten van diensten naar Nederland,
voorzover het aan hen ingevolge afdeling 1a.2.3 of afdeling 1a.2.4 is toegestaan
beleggingsobjecten aan te bieden.Artikel 1a:551. De Autoriteit Financiële Markten verleent op aanvraag een vergunning
als bedoeld in 1a:52, eerste lid, indien de aanvrager aantoont dat zal worden
voldaan aan het bepaalde in:a. artikel 4:9, eerste, tweede en vierde lid, met betrekking tot de deskundigheid
van de in dat artikel bedoelde personen;b. artikel 4:10 met betrekking tot de betrouwbaarheid van de in dat artikel
bedoelde personen;c. artikel 4:11, tweede en derde lid, met betrekking tot het beleid inzake
de integere bedrijfsuitoefening;d. artikel 4:13 met betrekking tot de zeggenschapsstructuur; ene. artikel 4:15, eerste en tweede lid, met betrekking tot de inrichting
van de bedrijfsvoering.Indien ingevolge de in de onderdelen a, b, c en e genoemde artikelen bij
of krachtens algemene maatregel van bestuur regels zijn gesteld, toont de
aanvrager tevens aan dat zal worden voldaan aan die regels, voorzover dat
met betrekking tot de aanvraag bij die algemene maatregel van bestuur is bepaald.2. De aanvraag van de vergunning geschiedt onder opgave van bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.3. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk
ontheffing verlenen van de eisen, bedoeld in het eerste lid, eerste volzin,
aanhef en onderdelen a, met betrekking tot het tweede en vierde lid van artikel
4:9, c, met betrekking tot het derde lid van artikel 4:11, of e, met betrekking
tot het tweede lid van artikel 4:15, of de tweede volzin, indien de aanvrager
aantoont dat daaraan redelijkerwijs niet kan worden voldaan en dat de doeleinden
die de in het eerste lid bedoelde artikelen beogen te bereiken anderszins
worden bereikt.§ 1a.2.5.2. VrijstellingArtikel 1a:561. Bij ministeriële regeling kan vrijstelling worden geregeld van
artikel 1a:52, eerste lid.2. Bij ministeriële regeling kan geheel of gedeeltelijk vrijstelling
worden geregeld van artikel 1a:55, eerste lid.AFDELING 1A.2.6 AANBIEDEN VAN KREDIET§ 1a.2.6.1. Vergunningplicht en -eisenArtikel 1a:571. Het is verboden in Nederland zonder een daartoe door de Autoriteit
Financiële Markten verleende vergunning krediet aan te bieden.2. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag, al dan niet
voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van het eerste lid indien de aanvrager
aantoont dat de belangen die dit deel en het Deel Gedragstoezicht financiële
ondernemingen beogen te beschermen anderszins voldoende worden beschermd.Artikel 1a:581. Artikel 1a:57, eerste lid, is niet van toepassing op financiële
ondernemingen die:a. voor het uitoefenen van het bedrijf van verzekeraar een door de Nederlandsche
Bank op grond van dit deel verleende vergunning hebben, voorzover het aan
hen ingevolge die vergunning is toegestaan krediet aan te bieden;b. een door de Nederlandsche Bank op grond van het Deel Prudentieel toezicht
financiële ondernemingen verleende verklaring van ondertoezichtstelling
hebben, voorzover het aan hen ingevolge die verklaring is toegestaan krediet
aan te bieden; ofc. voor het uitoefenen van het bedrijf van bank een door de Nederlandsche
Bank op grond van dit deel verleende vergunning hebben.2. Artikel 1a:57, eerste lid, is niet van toepassing op gemeentelijke
kredietbanken ten aanzien waarvan is voldaan aan artikel 4:37, eerste en tweede
lid.Artikel 1a:59Artikel 1a:57, eerste lid, is niet van toepassing op financiële ondernemingen
met zetel in een andere lidstaat die:a. als bank hun bedrijf uitoefenen vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor
of door middel van het verrichten van diensten naar Nederland, voorzover het
aan hen ingevolge afdeling 1a.2.2 is toegestaan krediet aan te bieden;b. als financiële instelling hun bedrijf uitoefenen vanuit een in
Nederland gelegen bijkantoor of door middel van het verrichten van diensten
naar Nederland, voorzover het aan hen ingevolge afdeling 1a.2.2 is toegestaan
krediet aan te bieden; ofc. als verzekeraar hun bedrijf uitoefenen vanuit een in Nederland gelegen
bijkantoor of door middel van het verrichten van diensten naar Nederland,
voorzover het aan hen ingevolge afdeling 1a.2.3 of 1a.2.4 is toegestaan
krediet aan te bieden.Artikel 1a:601. De Autoriteit Financiële Markten verleent op aanvraag een vergunning
als bedoeld in artikel 1a:57, eerste lid, indien de aanvrager aantoont dat
zal worden voldaan aan het bepaalde in:a. artikel 4:9, eerste, tweede en vierde lid, met betrekking tot de deskundigheid
van de in dat artikel bedoelde personen;b. artikel 4:10 met betrekking tot de betrouwbaarheid van de in dat artikel
bedoelde personen;c. artikel 4:11, tweede en derde lid, met betrekking tot het beleid inzake
de integere bedrijfsuitoefening;d. artikel 4:13 met betrekking tot de zeggenschapsstructuur;e. artikel 4:15, eerste en tweede lid, met betrekking tot de inrichting
van de bedrijfsvoering; enf. artikel 4:32 met betrekking tot deelname aan een stelsel van kredietregistratie.Indien ingevolge de in de onderdelen a, b, c en e genoemde artikelen bij
of krachtens algemene maatregel van bestuur regels zijn gesteld, toont de
aanvrager tevens aan dat zal worden voldaan aan die regels, voorzover dat
met betrekking tot de aanvraag bij die algemene maatregel van bestuur is bepaald.2. De aanvraag van de vergunning geschiedt onder opgave van bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.3. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk
ontheffing verlenen van de eisen, bedoeld in het eerste lid, eerste volzin,
aanhef en onderdelen a, met betrekking tot het tweede en het vierde lid van
artikel 4:9, c, met betrekking tot het derde lid van artikel 4:11, of e, met
betrekking tot het tweede lid van artikel 4:15, of tweede volzin, indien de
aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs niet kan worden voldaan en dat
de doeleinden die de in het eerste lid bedoelde artikelen beogen te bereiken
anderszins worden bereikt.§ 1a.2.6.2. VrijstellingArtikel 1a:611. Bij ministeriële regeling kan vrijstelling worden geregeld van
artikel 1a:57, eerste lid.2. Bij ministeriële regeling kan geheel of gedeeltelijk vrijstelling
worden geregeld van artikel 1a:60, eerste lid.AFDELING 1A.2.7 AANBIEDEN VAN RECHTEN VAN DEELNEMING IN
BELEGGINGSINSTELLINGEN§ 1a.2.7.1. Vergunningplicht en -eisenArtikel 1a:621. Het is verboden in Nederland een recht van deelneming in een beleggingsinstelling
aan te bieden:a. zonder dat de beheerder van de beleggingsinstelling een door de Autoriteit
Financiële Markten verleende vergunning voor het beheren van beleggingsinstellingen
heeft; ofb. indien het een beleggingsmaatschappij betreft die geen aparte beheerder
heeft, zonder dat de beleggingsmaatschappij een door de Autoriteit Financiële
Markten daartoe verleende vergunning heeft.2. Onverminderd het eerste lid, aanhef en onderdeel a, is het verboden
in Nederland een recht van deelneming in een instelling voor collectieve belegging
in effecten die een beleggingsmaatschappij is aan te bieden zonder dat de
beheerder ten behoeve van die beleggingsmaatschappij een door de Autoriteit
Financiële Markten daartoe verleende vergunning heeft.Artikel 1a:631. Artikel 1a:62, eerste lid, is niet van toepassing op het aanbieden
van rechten van deelneming in een beleggingsinstelling met zetel in een door
Onze Minister aan te wijzen staat waar toezicht op beleggingsinstellingen
wordt uitgeoefend dat in voldoende mate waarborgen biedt ten aanzien van de
belangen die deze wet beoogt te beschermen, indien is voldaan aan artikel
1a:70. Bij algemene maatregel van bestuur kunnen nadere regels worden gesteld
met betrekking tot het aanwijzen van staten. Het besluit tot aanwijzing kan
door Onze Minister worden ingetrokken.2. Een besluit tot aanwijzing van een staat als bedoeld in het eerste
lid en de intrekking daarvan worden bekend gemaakt in de Staatscourant.3. Artikel 1a:62, eerste en tweede lid, zijn niet van toepassing op het
aanbieden van rechten van deelneming in een instelling voor collectieve belegging
met zetel in een andere lidstaat indien is voldaan aan artikel 1a:68 onderscheidenlijk
artikel 1a:69.Artikel 1a:641. De Autoriteit Financiële Markten verleent op aanvraag een vergunning
als bedoeld in artikel 1a:62, eerste lid, aanhef en onderdeel a, indien de
aanvrager aantoont dat met betrekking tot de beheerder en, indien van toepassing, de bewaarders die zijn verbonden aan de beleggingsinstellingen
die de beheerder voornemens is te beheren zal worden voldaan aan het bepaalde
in:a. artikel 4:9, eerste lid, met betrekking tot de deskundigheid van de
in dat artikel bedoelde personen;b. artikel 4:10 met betrekking tot de betrouwbaarheid van de in dat artikel
bedoelde personen;c. artikel 4:11, eerste en derde lid, met betrekking tot het beleid inzake
de integere bedrijfsuitoefening;d. artikel 4:13 met betrekking tot de zeggenschapsstructuur;e. artikel 4:14, eerste en tweede lid, met betrekking tot de inrichting
van de bedrijfsvoering;f. artikel 4:39 met betrekking tot het minimum aantal personen dat het
dagelijks beleid bepaalt en artikel 4:40 met betrekking tot de plaats van
waaruit zij hun werkzaamheden verrichten;g. artikel 4:42 met betrekking tot het treffen van maatregelen door de
beheerder ter bescherming van de rechten van deelnemers;h. artikel 4:43 met betrekking tot de tussen de beheerder en de bewaarders
te sluiten overeenkomsten;i. artikel 4:44, eerste lid, met betrekking tot de rechtsvorm en statutaire
doelomschrijving van de bewaarders;j. artikel 4:44, tweede lid, met betrekking tot het bewaren van de activa
van een beleggingsfonds door een bewaarder die uitsluitend ten behoeve van
het desbetreffende beleggingsfonds bewaart;k. artikel 4:48 met betrekking tot het in dat artikel bedoelde registratiedocument;
enl. artikel 2:78, eerste en derde lid, met betrekking tot het minimum eigen
vermogen.Indien ingevolge de in de onderdelen b, c, e, h, k en l genoemde artikelen
bij of krachtens algemene maatregel van bestuur regels zijn gesteld, toont
de aanvrager tevens aan dat zal worden voldaan aan die regels, voorzover dat
met betrekking tot de aanvraag bij die algemene maatregel van bestuur is bepaald.2. Een aanvrager van een vergunning als bedoeld in het eerste lid die
voornemens is instellingen voor collectieve belegging in effecten te beheren
toont in aanvulling op het eerste lid tevens aan dat zal worden voldaan aan
het bepaalde in:a. artikel 4:43 met betrekking tot de tussen de beheerder en bewaarders
te sluiten overeenkomsten;b. artikel 4:56 met betrekking tot het bewaren van de activa door bewaarders;c. artikel 4:57 met betrekking tot de zetel van de bewaarders;d. artikel 4:59, eerste lid, met betrekking tot de zetel van de beheerder;e. artikel 4:59, tweede lid, met betrekking tot de werkzaamheden van de
beheerder;f. artikel 2:78, eerste en derde lid, met betrekking tot het minimum eigen
vermogen; eng. artikel 2:82, eerste, tweede lid, met betrekking tot de solvabiliteit.Indien ingevolge de in de onderdelen a, f en g genoemde artikelen bij
of krachtens algemene maatregel van bestuur regels zijn gesteld, toont de
aanvrager tevens aan dat zal worden voldaan aan die regels, voorzover dat
met betrekking tot de aanvraag bij die algemene maatregel van bestuur is bepaald.3. Ingeval een gekwalificeerde deelneming als bedoeld in artikel 2:122
wordt gehouden in de beheerder verleent de Autoriteit Financiële Markten,
onverminderd het eerste lid, een vergunning indien de houder van de gekwalificeerde
deelneming in de beheerder voldoet aan artikel 2:122, tweede lid, en de Nederlandsche
Bank van oordeel is dat voldaan is aan het bepaalde ingevolge de artikelen
2:126 tot en met 2:128 met betrekking tot de verklaring van geen bezwaar.4. De aanvraag van de vergunning geschiedt onder opgave van bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.5. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk
ontheffing verlenen van de eisen, bedoeld in het eerste lid, eerste volzin,
aanhef en onderdelen c, met betrekking tot het derde lid van artikel 4:11,
e, met betrekking tot het tweede lid van artikel 4:14, j of l, of tweede volzin,
indien de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs niet kan worden voldaan
en dat de doeleinden die de in het eerste lid bedoelde artikelen beogen te
bereiken anderszins worden bereikt.Artikel 1a:651. De Autoriteit Financiële Markten verleent op aanvraag een vergunning
als bedoeld in artikel 1a:62, eerste lid, aanhef en onderdeel b, indien de
aanvrager aantoont dat met betrekking tot de beleggingsmaatschappij en, indien
van toepassing, de daaraan verbonden bewaarder zal worden voldaan aan het
bepaalde in:a. artikel 4:9, eerste lid, met betrekking tot de deskundigheid van de
in dat artikel bedoelde personen;b. artikel 4:10 met betrekking tot de betrouwbaarheid van de in dat artikel
bedoelde personen;c. artikel 4:11, eerste en derde lid, met betrekking tot het beleid inzake
de integere bedrijfsuitoefening;d. artikel 4:13 met betrekking tot de zeggenschapsstructuur;e. artikel 4:14, eerste en tweede lid, met betrekking tot de inrichting
van de bedrijfsvoering;f. artikel 4:39 met betrekking tot het minimum aantal personen dat het
dagelijks beleid bepaalt en artikel 4:40 met betrekking tot de plaats van
waaruit zij hun werkzaamheden verrichten;g. artikel 4:43 met betrekking tot de tussen de beleggingsmaatschappij
en de bewaarder te sluiten overeenkomst;h. artikel 4:44, eerste lid, met betrekking tot de rechtsvorm en statutaire
doelomschrijving van de bewaarder;i. artikel 4:48 met betrekking tot het in dat artikel bedoelde registratiedocument;
enj. artikel 2:78, eerste en derde lid, met betrekking tot het minimum eigen
vermogen.Indien ingevolge de in de onderdelen b, c, e, g, i, en j genoemde artikelen
bij of krachtens algemene maatregel van bestuur regels zijn gesteld, toont
de aanvrager tevens aan dat zal worden voldaan aan die regels, voorzover dat
met betrekking tot de aanvraag bij die algemene maatregel van bestuur is bepaald.2. Een aanvrager van een vergunning als bedoeld in het eerste lid ten
behoeve van een instelling voor collectieve belegging in effecten toont in
aanvulling op het eerste lid tevens aan dat met betrekking tot de beleggingsmaatschappij
en, indien van toepassing, de daaraan verbonden bewaarder zal worden voldaan
aan het bepaalde in:a. artikel 4:43 met betrekking tot de tussen de beleggingsmaatschappij
en de bewaarder te sluiten overeenkomst;b. artikel 4:56 met betrekking tot het bewaren van de activa door een
bewaarder;c. artikel 4:57 met betrekking tot de zetel van de bewaarder;d. artikel 4:60, eerste lid, met betrekking tot het statutaire doel van
de beleggingsmaatschappij;e. artikel 4:60, tweede lid, met betrekking tot het zonder beperkingen
in Nederland aanbieden van de rechten van deelneming en de inkoop of terugbetaling
daarvan op verzoek van een deelnemer;f. artikel 4:60, derde lid, met betrekking tot de zetel van de beleggingsmaatschappij;g. artikel 4:60, vierde lid, met betrekking tot de werkzaamheden van de
beleggingsmaatschappij; enh. artikel 2:78, eerste en derde lid, met betrekking tot het minimum eigen
vermogen.Indien ingevolge de in de onderdelen a en h genoemde artikelen bij of
krachtens algemene maatregel van bestuur regels zijn gesteld, toont de aanvrager
tevens aan dat zal worden voldaan aan die regels, voorzover dat met betrekking
tot de aanvraag bij die algemene maatregel van bestuur is bepaald.3. De aanvraag van de vergunning geschiedt onder opgave van bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.4. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk
ontheffing verlenen van de eisen, bedoeld in het eerste lid, eerste volzin,
aanhef en onderdelen c, met betrekking tot het derde lid van artikel 4:11,
e of j, of tweede volzin, indien de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs
niet kan worden voldaan en dat de doeleinden die de in het eerste lid bedoelde
artikelen beogen te bereiken anderszins worden bereikt.Artikel 1a:661. De Autoriteit Financiële Markten verleent op aanvraag een vergunning
als bedoeld in artikel 1a:62, tweede lid, indien de aanvrager aantoont dat
met betrekking tot de beleggingsmaatschappij en, indien van toepassing, de
daaraan verbonden bewaarder zal worden voldaan aan het bepaalde in:a. artikel 4:13 met betrekking tot de zeggenschapsstructuur;b. artikel 4:40 met betrekking tot de plaats van waaruit de personen die
het dagelijks beleid van de beleggingsmaatschappij bepalen hun werkzaamheden
verrichten;c. artikel 4:44, eerste lid, met betrekking tot de rechtsvorm en statutaire
doelomschrijving van de bewaarder;d. artikel 4:56 met betrekking tot het bewaren van de activa door de bewaarder;e. artikel 4:57 met betrekking tot de zetel van de bewaarder;f. artikel 4:60, eerste lid, met betrekking tot het statutaire doel van
de beleggingsmaatschappij;g. artikel 4:60, tweede lid, met betrekking tot het zonder beperkingen
in Nederland aanbieden van de rechten van deelneming en de inkoop of terugbetaling
daarvan op verzoek van een deelnemer;h. artikel 4:60, derde lid, met betrekking tot de zetel van de beleggingsmaatschappij;
eni. artikel 4:60, vierde lid, met betrekking tot de werkzaamheden van de
beleggingsmaatschappij .2. De aanvraag van de vergunning geschiedt onder opgave van bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.§ 1a.2.7.2. Bijkantoor en verrichten van dienstenArtikel 1a:671. Indien de Autoriteit Financiële Markten een mededeling van het
voornemen van een beheerder tot het aanbieden van rechten van deelneming in
een door hem beheerde instelling voor collectieve belegging in effecten met
zetel in een andere lidstaat vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor heeft
ontvangen van een toezichthoudende instantie van een andere lidstaat, deelt
zij de betrokken beheerder onverwijld deze ontvangst mede.2. De Autoriteit Financiële Markten kan binnen twee maanden na ontvangst
van de mededeling, bedoeld in het eerste lid, de toezichthoudende
instantie van de andere lidstaat mededelen welke voorwaarden om redenen van
algemeen belang door de beheerder in acht moeten worden genomen bij het verlenen
van diensten in Nederland. De Autoriteit Financiële Markten zendt hiervan
een afschrift aan de beheerder.Artikel 1a:681. Een beheerder kan overgaan tot het voor de eerste maal vanuit een in
Nederland gelegen bijkantoor aanbieden van rechten van deelneming in een door
hem beheerde instelling voor collectieve belegging in effecten met zetel in
een andere lidstaat, twee maanden na de mededeling van de toezichthoudende
instantie, bedoeld in artikel 1a:67, eerste lid, of onmiddellijk na ontvangst
van de mededeling, bedoeld in artikel 1a:67, tweede lid, indien tevens is
voldaan aan artikel 1a:69.2. Het eerste lid is niet van toepassing op beheerders die hebben voldaan
aan artikel 1a:98, eerste lid.Artikel 1a:691. Een beheerder die voornemens is rechten van deelneming in een door
hem beheerde instelling voor collectieve belegging in effecten met zetel in
een andere lidstaat in Nederland aan te bieden, geeft kennis van dit voornemen
aan de Autoriteit Financiële Markten.2. Bij de kennisgeving legt de beheerder over:a. een verklaring van de toezichthoudende instantie van de andere lidstaat
dat de beleggingsinstelling voldoet aan de voorwaarden van de richtlijn beleggingsinstellingen;b. de statuten of reglementen van de beleggingsinstelling;c. het prospectus van de beleggingsinstelling;d. het vereenvoudigde prospectus van de beleggingsinstelling;e. gegevens over de beoogde wijze van informatieverschaffing, van verhandeling,
van uitkeringen op alsmede inkoop van of terugbetaling op rechten van deelneming
in Nederland; enf. in voorkomend geval, de laatste jaarrekening en halfjaarcijfers van
de beleggingsinstelling.3. De beheerder kan het aanbieden van de rechten van deelneming in Nederland
aanvangen twee maanden na de kennisgeving, bedoeld in het eerste lid, tenzij
de Autoriteit Financiële Markten voor het verstrijken van die twee maanden
aan de beheerder heeft bekendgemaakt, dat:a. het voornemen, bedoeld in het eerste lid, niet in overeenstemming is
met toepasselijke Nederlandse wettelijke bepalingen; ofb. de beoogde wijze van verhandeling in strijd is met wettelijke voorschriften
die betrekking hebben op het niet door de richtlijn beleggingsinstellingen
bestreken gebied.Artikel 1a:701. Een beleggingsinstelling met zetel in een aangewezen staat als bedoeld
in artikel 1a:63, eerste lid, die voornemens is in Nederland rechten van deelneming
aan te bieden geeft de Autoriteit Financiële Markten daarvan kennis en
legt daarbij een verklaring van ondertoezichtstelling over, afgegeven door
de toezichthoudende instantie van die aangewezen staat.2. De beleggingsinstelling kan het aanbieden van de rechten van deelneming
in Nederland aanvangen tenzij de Autoriteit Financiële Markten voor het
verstrijken van die acht weken heeft bekendgemaakt, dat het voornemen of de
beoogde wijze van verhandeling, bedoeld in het eerste lid, niet in overeenstemming
is met toepasselijke Nederlandse wettelijke bepalingen.§ 1a.2.7.3. VrijstellingArtikel 1a:71Bij ministeriële regeling kan vrijstelling worden geregeld van artikel
1a:62, eerste lid.AFDELING 1A.2.8 ADVISEREN§ 1a.2.8.1. Vergunningplicht en -eisenArtikel 1a:721. Het is verboden in Nederland zonder een daartoe door de Autoriteit
Financiële Markten verleende vergunning te adviseren.2. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag, al dan niet
voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van het eerste lid indien de aanvrager
aantoont dat de belangen die dit deel en het Deel Gedragstoezicht financiële
ondernemingen beogen te beschermen anderszins voldoende worden beschermd.Artikel 1a:731. Artikel 1a:72, eerste lid, is niet van toepassing op financiële
ondernemingen die:a. voor het uitoefenen van het bedrijf van verzekeraar een door de Nederlandsche
Bank op grond van dit deel verleende vergunning hebben, voorzover het aan
hen ingevolge die vergunning is toegestaan te adviseren;b. voor het uitoefenen van het bedrijf van financiële instelling
een door de Nederlandsche Bank op grond van het Deel Prudentieel toezicht
financiële ondernemingen verleende verklaring van ondertoezichtstelling
hebben, voorzover het aan hen ingevolge die verklaring is toegestaan te adviseren;c. voor het uitoefenen van het bedrijf van bank een door de Nederlandsche
Bank op grond van dit deel verleende vergunning hebben; ofd. voor het uitoefenen van het bedrijf van elektronischgeldinstelling
een door de Nederlandsche Bank op grond van dit deel verleende vergunning
hebben, voorzover het aan hen ingevolge die vergunning is toegestaan te adviseren.2. Artikel 1a:72, eerste lid, is niet van toepassing op financiële
ondernemingen, met uitzondering van instellingen voor collectieve belegging
in effecten die een beleggingsmaatschappij zijn, die een door de Autoriteit
Financiële Markten verleende vergunning voor het verlenen van andere
financiële diensten dan adviseren als bedoeld in dit deel hebben, voorzover
het betreft het adviseren over een financieel product waartoe die vergunning
strekt.3. Artikel 1a:72, eerste lid, is niet van toepassing op gemeentelijke
kredietbanken ten aanzien waarvan is voldaan aan artikel 4:37, eerste en tweede
lid, voorzover het betreft het adviseren over door de gemeentelijke kredietbank
zelf aangeboden kredieten.4. Artikel 1a:72, eerste lid, is niet van toepassing op bemiddelaars als
bedoeld in artikel 1a:78, tweede lid.5. Artikel 1a:72, eerste lid, is niet van toepassing op bemiddelaars aan
die een ontheffing als bedoeld in artikel 1a:77, eerste lid is hebben voorzover
het betreft het adviseren over een financieel product waartoe die ontheffing
strekt.Artikel 1a:741. Artikel 1a:72, eerste lid, is niet van toepassing op financiële
ondernemingen met zetel in een andere lidstaat die:a. als bank hun bedrijf uitoefenen vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor
of door middel van het verrichten van diensten naar Nederland, voorzover het
aan hen ingevolge afdeling 1a.2.2 is toegestaan te adviseren;b. als financiële instelling hun bedrijf uitoefenen vanuit een in
Nederland gelegen bijkantoor of door middel van het verrichten van diensten
naar Nederland, voorzover het aan hen ingevolge afdeling 1a.2.2 is toegestaan
te adviseren;c. als verzekeraar hun bedrijf uitoefenen vanuit een in Nederland gelegen
bijkantoor of door middel van het verrichten van diensten naar Nederland,
voorzover het aan hen ingevolge afdeling 1a.2.3 of 1a.2.4 is toegestaan
te adviseren; ofd. als elektronischgeldinstelling hun bedrijf uitoefenen vanuit een in
Nederland gelegen bijkantoor of door middel van het verrichten van diensten
naar Nederland, voorzover het aan hen ingevolge afdeling 1a.2.2 is toegestaan
te adviseren.2. Artikel 1a:72, eerste lid, is niet van toepassing op bemiddelaars in
verzekeringen of herverzekeringsbemiddelaars die in een andere lidstaat zijn
geregistreerd in de zin van artikel 3 van de richtlijn verzekeringsbemiddeling
en waaraan het ingevolge artikel 3, vijfde lid, van die richtlijn is toegestaan
hun financiële diensten in Nederland te verlenen, voorzover is voldaan
aan artikel 1a:81, tweede lid, onderscheidenlijk artikel 1a:87, tweede lid.Artikel 1a:751. De Autoriteit Financiële Markten verleent op aanvraag een vergunning
als bedoeld in artikel 1a:72, eerste lid, indien de aanvrager aantoont dat
zal worden voldaan aan het bepaalde in:a. artikel 4:9, eerste, tweede en vierde lid, met betrekking tot de deskundigheid
van de in dat artikel bedoelde personen;b. artikel 4:10 met betrekking tot de betrouwbaarheid van de in dat artikel
bedoelde personen;c. artikel 4:11, tweede en derde lid, met betrekking tot het beleid inzake
de integere bedrijfsuitoefening;d. artikel 4:13 met betrekking tot de zeggenschapsstructuur; ene. artikel 4:15, eerste en tweede lid, met betrekking tot de inrichting
van de bedrijfsvoering.Indien ingevolge de in de onderdelen a, b, c en e genoemde artikelen bij
of krachtens algemene maatregel van bestuur regels zijn gesteld, toont de
aanvrager tevens aan dat zal worden voldaan aan die regels, voorzover dat
met betrekking tot de aanvraag bij die algemene maatregel van bestuur is bepaald.2. De aanvraag van de vergunning geschiedt onder opgave van bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.3. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk
ontheffing verlenen van de eisen, bedoeld in het eerste lid, eerste volzin,
aanhef en onderdelen a, met betrekking tot het tweede en vierde lid van artikel
4:9, c, met betrekking tot het derde lid van artikel 4;11, of e, met betrekking
tot het tweede lid van artikel 4:15, of tweede volzin, indien de aanvrager
aantoont dat daaraan redelijkerwijs niet kan worden voldaan en dat de doeleinden
die de in het eerste lid bedoelde artikelen beogen te bereiken anderszins
worden bereikt.§ 1a.2.8.2. VrijstellingArtikel 1a:761. Bij ministeriële regeling kan vrijstelling worden geregeld van
artikel 1a:72, eerste lid.2. Bij ministeriële regeling kan geheel of gedeeltelijk vrijstelling
worden geregeld van artikel 1a:75, eerste lid.AFDELING 1A.2.9 BEMIDDELEN§ 1a.2.9.1. Vergunningplicht en -eisenArtikel 1a:771. Het is verboden in Nederland zonder een daartoe door de Autoriteit
Financiële Markten verleende vergunning te bemiddelen.2. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag, al dan niet
voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van het eerste lid indien de aanvrager
aantoont dat de belangen die dit deel en het Deel Gedragstoezicht financiële
ondernemingen beoogt te beschermen anderszins voldoende worden beschermd.3. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag ontheffing verlenen
van het eerste lid aan:a. een persoon die met een overleden bemiddelaar tot het tijdstip van
diens overlijden een duurzame gemeenschappelijke huishouding heeft gehad;
ofb. een niet tot de huishouding behorend kind van een overleden bemiddelaar,
indien het bedrijf van de overleden bemiddelaar wordt voortgezet en de belangen
die dit deel en het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen beogen
te beschermen anderszins voldoende worden beschermd.4. De in het derde lid bedoelde ontheffing kan met terugwerkende kracht
worden verleend tot de datum van overlijden. De ontheffing wordt voor ten
hoogste een jaar verleend en kan ten hoogste tweemaal met een jaar worden
verlengd.Artikel 1a:781. Artikel 1a:77, eerste lid, is niet van toepassing op financiële
ondernemingen die:a. voor het uitoefenen van het bedrijf van verzekeraar een door de Nederlandsche
Bank op grond van dit deel verleende vergunning hebben, voorzover het aan
hen ingevolge die vergunning is toegestaan te bemiddelen; ofb. voor het uitoefenen van het bedrijf van financiële instelling
een door de Nederlandsche Bank op grond van het Deel Prudentieel toezicht
financiële ondernemingen verleende verklaring van ondertoezichtstelling
hebben, voorzover het aan hen ingevolge die verklaring is toegestaan te bemiddelen;
ofc. voor het uitoefenen van het bedrijf van bank een door de Nederlandsche
Bank op grond van dit deel verleende vergunning hebben.2. Artikel 1a:77, eerste lid, is niet van toepassing op het bemiddelen
door bemiddelaars die bemiddelen voor een aanbieder, of, indien het niet om
onderling concurrerende financiële producten gaat, meerdere aanbieders
en die, ingeval het bemiddelen in verzekeringen betreft, in naam en voor rekening
van de aanbieder of aanbieders bemiddelen zonder daarbij premies of voor de
cliënt bestemde bedragen te innen, indien de aanbieders voor wie de bemiddelaars
bemiddelen:a. volledig verantwoordelijk zijn voor de bemiddelaars, in die zin dat
zij er voor zorg dragen dat de bemiddelaars voldoen aan deze wet; enb. de betrokken bemiddelaars als verbonden bemiddelaar hebben aangemeld
bij de Autoriteit Financiële Markten.3. Een aanbieder die niet langer verantwoordelijk is als bedoeld in het
tweede lid, onderdeel a, voor een bemiddelaar, geeft daarvan kennis aan de
Autoriteit Financiële Markten en de betrokken bemiddelaar.4. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot de wijze waarop de aanmelding, bedoeld in het tweede lid,
onderdeel b, plaatsvindt, de gegevens die daarbij worden verstrekt en de bescheiden
die daarbij worden overgelegd.Artikel 1a:791. Artikel 1a:77, eerste lid, is niet van toepassing op financiële
ondernemingen met zetel in een andere lidstaat die:a. als bank hun bedrijf uitoefenen vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor
of door middel van het verrichten van diensten naar Nederland, voorzover het
aan hen ingevolge afdeling 1a.2.2 is toegestaan te bemiddelen;b. als financiële instelling hun bedrijf uitoefenen vanuit een in
Nederland gelegen bijkantoor of door middel van het verrichten van diensten
naar Nederland, voorzover het aan hen ingevolge afdeling 1a.2.2 is toegestaan
te bemiddelen; ofc. als verzekeraar hun bedrijf uitoefenen vanuit een in Nederland gelegen
bijkantoor of door middel van het verrichten van diensten naar Nederland,
voorzover is het aan hen ingevolge afdeling 1a.2.3 of 1a.2.4 is toegestaan
te bemiddelen.2. Artikel 1a:77, eerste lid, is niet van toepassing op bemiddelaars in
verzekeringen die in een andere lidstaat zijn geregistreerd in de zin van
artikel 3 van de richtlijn verzekeringsbemiddeling, voorzover is voldaan aan
artikel 1a:81, tweede lid.Artikel 1a:801. De Autoriteit Financiële Markten verleent op aanvraag een vergunning
als bedoeld in Artikel 1a:77, eerste lid, indien de aanvrager aantoont dat
zal worden voldaan aan het bepaalde in:a. artikel 4:9, eerste, tweede en vierde lid, met betrekking tot de deskundigheid
van de in dat artikel bedoelde personen;b. artikel 4:10 met betrekking tot de betrouwbaarheid van de in dat artikel
bedoelde personen;c. artikel 4:11, tweede en derde lid, met betrekking tot het beleid inzake
de integere bedrijfsuitoefening;d. artikel 4:13 met betrekking tot de zeggenschapsstructuur;e. artikel 4:15, eerste en tweede lid, met betrekking tot de inrichting
van de bedrijfsvoering; enf. indien het bemiddelen in verzekeringen betreft, artikel 4:75, eerste
tot en met derde lid, met betrekking tot het beschikken over beroepsaansprakelijkheidsverzekering
of een daarmee vergelijkbare voorziening.Indien ingevolge de in de onderdelen a, b, c, e en f genoemde artikelen
bij of krachtens algemene maatregel van bestuur regels zijn gesteld, toont
de aanvrager tevens aan dat zal worden voldaan aan die regels, voorzover dat
met betrekking tot de aanvraag bij die algemene maatregel van bestuur is bepaald.2. De aanvraag van de vergunning geschiedt onder opgave van bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.3. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk
ontheffing verlenen van de eisen, bedoeld in het eerste lid, eerste volzin,
aanhef en onderdelen a, met betrekking tot het tweede en vierde lid
van artikel 4:9, c, met betrekking tot het derde lid van artikel 4:11, e,
met betrekking tot het tweede lid van artikel 4:15 of f, met betrekking tot
het tweede lid van artikel 4:75, of tweede volzin, indien de aanvrager aantoont
dat daaraan redelijkerwijs niet kan worden voldaan en dat de doeleinden die
de in het eerste lid bedoelde artikelen beogen te bereiken anderszins worden
bereikt.§ 1a.2.9.2. Bijkantoor en verrichten van dienstenArtikel 1a:811. Indien de Autoriteit Financiële Markten een mededeling heeft ontvangen
van een toezichthoudende instantie van een andere lidstaat met betrekking
tot het bemiddelen in verzekeringen vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor
of door middel van het verrichten van diensten naar Nederland door een bemiddelaar
in verzekeringen met zetel in die andere lidstaat, kan de toezichthouder binnen
een maand na ontvangst van de mededeling bekend maken welke voorwaarden om
redenen van algemeen belang door de betrokken bemiddelaar in verzekeringen
in acht moeten worden genomen bij het verlenen van zijn financiële diensten
in Nederland.2. Een bemiddelaar in verzekeringen met zetel in een andere lidstaat kan
een maand na de mededeling, bedoeld in het eerste lid, van de toezichthoudende
instantie van de andere lidstaat aan de Autoriteit Financiële Markten
overgaan tot het verlenen van diensten vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor
of door middel van het verrichten van diensten naar Nederland.§ 1a.2.9.3. VrijstellingArtikel 1a:821. Bij ministeriële regeling kan vrijstelling worden geregeld van
artikel 1a:77, eerste lid.2. Bij ministeriële regeling kan geheel of gedeeltelijk vrijstelling
worden geregeld van artikel 1a:79, eerste lid.AFDELING 1A.2.10 HERVERZEKERINGSBEMIDDELEN§ 1a.2.10.1. Vergunningplicht en -eisenArtikel 1a:831. Het is verboden in Nederland zonder een daartoe door de Autoriteit
Financiële Markten verleende vergunning te herverzekeringsbemiddelen.2. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag, al dan niet
voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van het eerste lid indien de aanvrager
aantoont dat de belangen die dit deel en het Deel Gedragstoezicht financiële
ondernemingen beogen te beschermen anderszins voldoende worden beschermd.Artikel 1a:84Artikel 1a:83, eerste lid, is niet van toepassing op financiële ondernemingen
die:a. voor het uitoefenen van het bedrijf van verzekeraar een door de Nederlandsche
Bank op grond van dit deel verleende vergunning hebben, voorzover het aan
hen ingevolge die vergunning is toegestaan te herverzekeringsbemiddelen;b. voor het uitoefenen van het bedrijf van financiële instelling
een door de Nederlandsche Bank op grond van het Deel Prudentieel
toezicht financiële ondernemingen verleende verklaring van ondertoezichtstelling
hebben, voorzover het aan hen ingevolge die verklaring is toegestaan te herverzekeringsbemiddelen;
ofc. voor het uitoefenen van het bedrijf van bank een door de Nederlandsche
Bank op grond van dit deel verleende vergunning hebben.Artikel 1a:85Artikel 1a:83, eerste lid, is niet van toepassing op herverzekeringsbemiddelaars
die in een andere lidstaat zijn geregistreerd in de zin van artikel 3 van
de richtlijn, voorzover is voldaan aan artikel 1a:87, tweede lid.Artikel 1a:861. De Autoriteit Financiële Markten verleent op aanvraag een vergunning
als bedoeld in Artikel 1a:83, eerste lid, indien de aanvrager aantoont dat
zal worden voldaan aan het bepaalde in:a. artikel 4:9, eerste, tweede en vierde lid, met betrekking tot de deskundigheid
van de in dat artikel bedoelde personen;b. artikel 4:10 met betrekking tot de betrouwbaarheid van de in dat artikel
bedoelde personen;c. artikel 4:11, tweede en derde lid, met betrekking tot het beleid inzake
de integere bedrijfsuitoefening;d. artikel 4:13 met betrekking tot de zeggenschapsstructuur; ene. artikel 4:15, eerste en tweede lid, met betrekking tot de inrichting
van de bedrijfsvoering.Indien ingevolge de in de onderdelen a, b, c en e genoemde artikelen bij
of krachtens algemene maatregel van bestuur regels zijn gesteld, toont de
aanvrager tevens aan dat zal worden voldaan aan die regels, voorzover dat
met betrekking tot de aanvraag bij die algemene maatregel van bestuur is bepaald.2. De aanvraag van de vergunning geschiedt onder opgave van bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.3. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk
ontheffing verlenen van de eisen, bedoeld in het eerste lid, eerste volzin,
aanhef en onderdelen a, met betrekking tot het tweede en vierde lid van artikel
4:9, c, met betrekking tot het derde lid van artikel 4:11, of e, met betrekking
tot het tweede lid van artikel 4:15, of tweede volzin, indien de aanvrager
aantoont dat daaraan redelijkerwijs niet kan worden voldaan en dat de doeleinden
die de in het eerste lid bedoelde artikelen beogen te bereiken anderszins
worden bereikt.§ 1a.2.10.2. Bijkantoor en verrichten van dienstenArtikel 1a:871. Indien de Autoriteit Financiële Markten een mededeling heeft ontvangen
van een toezichthoudende instantie van een andere lidstaat met betrekking
tot het herverzekeringsbemiddelen vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor
of door middel van het verrichten van diensten naar Nederland door een herverzekeringsbemiddelaar
met zetel in die andere lidstaat, kan de toezichthouder binnen een maand na
ontvangst van de mededeling bekend maken welke voorwaarden om redenen van
algemeen belang door de betrokken herverzekeringsbemiddelaar in acht moeten
worden genomen bij het verlenen van zijn financiële diensten in Nederland.2. Een herverzekeringsbemiddelaar met zetel in een andere lidstaat kan
een maand na de mededeling, bedoeld in het eerste lid, van de toezichthoudende
instantie van de andere lidstaat aan de Autoriteit Financiële Markten
overgaan tot het verlenen van diensten vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor
of door middel van het verrichten van diensten naar Nederland.§ 1a.2.10.3. VrijstellingArtikel 1a:881. Bij ministeriële regeling kan vrijstelling worden geregeld van
artikel 1a:83, eerste lid.2. Bij ministeriële regeling kan geheel of gedeeltelijk vrijstelling
worden geregeld van artikel 1a:86, eerste lid.AFDELING 1A.2.11 OPTREDEN ALS GEVOLMACHTIGDE AGENT OF
ONDERGEVOLMACHTIGDE AGENT§ 1a.2.11.1. Vergunningplicht en -eisenArtikel 1a:891. Het is verboden in Nederland zonder een daartoe door de Autoriteit
Financiële Markten verleende vergunning op te treden als gevolmachtigde
agent of ondergevolmachtigde agent.2. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag, al dan niet
voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van het eerste lid indien de aanvrager
aantoont dat de belangen die dit deel en het Deel Gedragstoezicht financiële
ondernemingen beogen te beschermen anderszins voldoende worden beschermd.Artikel 1a:90Artikel 1a:89, eerste lid, is niet van toepassing op financiële ondernemingen
die:a. voor het uitoefenen van het bedrijf van verzekeraar een door de Nederlandsche
Bank op grond van dit deel verleende vergunning hebben, voorzover het aan
hen ingevolge die vergunning is toegestaan op te treden als gevolmachtigde
agent of ondergevolmachtigde agent;b. voor het uitoefenen van het bedrijf van financiële instelling
een door de Nederlandsche Bank op grond van het Deel Prudentieel toezicht
financiële ondernemingen verleende verklaring van ondertoezichtstelling
hebben, voorzover het aan hen ingevolge die verklaring is toegestaan op te
treden als gevolmachtigde agent of ondergevolmachtigde agent; ofc. voor het uitoefenen van het bedrijf van bank een door de Nederlandsche
Bank op grond van dit deel verleende vergunning hebben.Artikel 1a:911. De Autoriteit Financiële Markten verleent op aanvraag een vergunning
als bedoeld in artikel 1a:89, eerste lid, indien de aanvrager aantoont dat
zal worden voldaan aan het bepaalde in:a. artikel 4:9, eerste, tweede en vierde lid, met betrekking tot de deskundigheid
van de in dat artikel bedoelde personen;b. artikel 4:10 met betrekking tot de betrouwbaarheid van de in dat artikel
bedoelde personen;c. artikel 4:11, tweede en derde lid, met betrekking tot het beleid inzake
de integere bedrijfsuitoefening;d. artikel 4:13, eerste en tweede lid, met betrekking tot de zeggenschapstructuur;
ene. artikel 4:15, eerste en tweede lid, met betrekking tot de inrichting
van de bedrijfsvoering.Indien ingevolge de in de onderdelen a, b, c en e genoemde artikelen bij
of krachtens algemene maatregel van bestuur regels zijn gesteld, toont de
aanvrager tevens aan dat zal worden voldaan aan die regels, voorzover dat
met betrekking tot de aanvraag bij die algemene maatregel van bestuur is bepaald.2. De aanvraag van de vergunning geschiedt onder opgave van bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.3. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk
ontheffing verlenen van de eisen, bedoeld in het eerste lid, eerste volzin,
aanhef en onderdelen a, met betrekking tot het tweede en vierde lid van artikel
4:9, c, met betrekking tot het derde lid van artikel 4:11, of e, met betrekking
tot het tweede lid van artikel 4:15, indien de aanvrager aantoont dat daaraan
redelijkerwijs niet kan worden voldaan en dat de doeleinden die de in het
eerste lid bedoelde artikelen beogen te bereiken anderszins worden bereikt.§ 1a.2.11.2. VrijstellingArtikel 1a:921. Bij ministeriële regeling kan vrijstelling worden geregeld van
artikel 1a:89, eerste lid.2. Bij ministeriële regeling kan geheel of gedeeltelijk vrijstelling
worden geregeld van artikel 1a:91, eerste lid.AFDELING 1A.2.12 VERLENEN VAN BELEGGINGSDIENSTEN§ 1a.2.12.1. Vergunningplicht en -eisenArtikel 1a:93Het is verboden in Nederland zonder een daartoe door de Autoriteit Financiële
Markten verleende vergunning beleggingsdiensten te verlenen.Artikel 1a:941. Artikel 1a:93 is niet van toepassing op financiële ondernemingen
die:a. voor het uitoefenen van het bedrijf van verzekeraar een door de Nederlandsche
Bank op grond van dit deel verleende vergunning hebben;b. voor het uitoefenen van het bedrijf van financiële instelling
een door de Nederlandsche Bank op grond van het Deel Prudentieel toezicht
financiële ondernemingen verleende verklaring van ondertoezichtstelling
hebben, voorzover het aan hen ingevolge die verklaring is toegestaan beleggingsdiensten
te verlenen; ofc. voor het uitoefenen van het bedrijf van bank een door de Nederlandsche
Bank op grond van dit deel verleende vergunning hebben, voorzover het aan
hen ingevolge die vergunning is toegestaan beleggingsdiensten te verlenen.2. Artikel 1a:93 is, voorzover het betreft het beheren van individuele
vermogens, niet van toepassing op gemeentelijke kredietbanken ten aanzien
waarvan is voldaan aan artikel 4:37, eerste en tweede lid.3. Artikel 1a:93 is, voorzover het betreft het beheren van individuele
vermogens, niet van toepassing op financiële ondernemingen met zetel
in Nederland die voor het aanbieden van rechten van deelneming in een instelling
voor collectieve belegging in effecten een vergunning als bedoeld in artikel
1a:62, eerste lid, onderdeel a, hebben.Artikel 1a:951. Artikel 1a:93 is niet van toepassing op financiële ondernemingen
met zetel in een andere lidstaat die:a. als bank hun bedrijf uitoefenen vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor
of door middel van het verrichten van diensten naar Nederland, voorzover het
aan hen ingevolge afdeling 1a.2.2 is toegestaan beleggingsdiensten te verlenen;b. als financiële instelling hun bedrijf uitoefenen vanuit een in
Nederland gelegen bijkantoor of door middel van het verrichten van diensten
naar Nederland, voorzover het aan hen ingevolge afdeling 1a.2.2 is toegestaan
beleggingsdiensten te verlenen; ofc. als verzekeraar hun bedrijf uitoefenen vanuit een in Nederland gelegen
bijkantoor of door middel van het verrichten van diensten naar Nederland,
voorzover het aan hen ingevolge afdeling 1a.2.3 of 1a.2.4 is toegestaan
beleggingsdiensten te verlenen.2. Artikel 1a:93 is niet van toepassing op beleggingsondernemingen met
zetel in een andere lidstaat die:a. vanuit een bijkantoor in Nederland beleggingsdiensten verlenen, voorzover
is voldaan aan artikel 1a:98; of b door middel van het verrichten van diensten
naar Nederland beleggingsdiensten verlenen, voorzover is voldaan aan artikel
1a:99.Artikel 1a:961. De Autoriteit Financiële Markten verleent op aanvraag een vergunning
als bedoeld in artikel 1a:93, indien de aanvrager aantoont dat zal worden
voldaan aan het bepaalde in:a. artikel 4:9, eerste lid, met betrekking tot de deskundigheid van de
in dat artikel bedoelde personen;b. artikel 4:10 met betrekking tot de betrouwbaarheid van de in dat artikel
bedoelde personen;c. artikel 4:11, eerste en derde lid, met betrekking tot het beleid inzake
de integere bedrijfsuitoefening;d. artikel 4:83, eerste lid, met betrekking tot het minimum aantal personen
dat het dagelijkse beleid bepaalt en ingevolge artikel 4:84 met betrekking
tot de plaats van waaruit zij hun werkzaamheden verrichten;e. artikel 4:13, eerste en tweede lid, met betrekking tot de zeggenschapstructuur;f. artikel 4:14, eerste en tweede lid, met betrekking tot de inrichting
van de bedrijfsvoering;g. artikel 4:87 met betrekking tot het treffen van adequate maatregelen
ter bescherming van de rechten van cliënten;h. artikel 4:88 met betrekking tot het voeren van een adequaat beleid
ter zake van het voorkomen van de in dat artikel bedoelde belangenconflicten;i. artikel 2:78, eerste en derde en 2:79, eerste lid, met betrekking tot
het minimum eigen vermogen.Indien ingevolge de in de onderdelen b, c, f, g, h en i genoemde artikelen
bij of krachtens algemene maatregel van bestuur regels zijn gesteld, toont
de aanvrager tevens aan dat zal worden voldaan aan die regels, voorzover dat
met betrekking tot de aanvraag bij die algemene maatregel van bestuur is bepaald.Indien de aanvraag betrekking heeft het bemiddelen of beheren van individuele
vermogens door een in Nederland gelegen bijkantoor van een beleggingsonderneming
met zetel in een staat die geen lidstaat is, toont de aanvrager tevens aan
dat de beleggingsonderneming in de staat waar hij zijn zetel heeft bevoegd
is beleggingsdiensten te verlenen en bevoegd is een bijkantoor in Nederland
te openen.2. Ingeval een gekwalificeerde deelneming als bedoeld in artikel 2:122wordt gehouden in de beleggingsonderneming, verleent de Autoriteit
Financiële Markten, onverminderd het eerste lid, een vergunning indien
de houder van de gekwalificeerde deelneming in de beleggingsonderneming voldoet
aan artikel 2:122, tweede lid, en de Nederlandsche Bank van oordeel is dat
voldaan is aan het bepaalde ingevolge de artikelen 2:126 tot en met 2:128
met betrekking tot de verklaring van geen bezwaar.3. De aanvraag van de vergunning geschiedt onder opgave van bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.4. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk
ontheffing verlenen van de eisen, bedoeld in het eerste lid, eerste volzin,
aanhef en onderdelen c, met betrekking tot het derde lid van artikel 4:11,
f, met betrekking tot het tweede lid van artikel 4:14, h met betrekking tot
het derde lid van artikel 4:88, of i, of tweede volzin indien de aanvrager
aantoont dat daaraan redelijkerwijs niet kan worden voldaan en dat de doeleinden
die de in het eerste lid bedoelde artikelen beogen te bereiken anderszins
worden bereikt.§ 1a.2.12.2. Bijkantoor en verrichten van dienstenArtikel 1a:971. Indien de Autoriteit Financiële Markten een mededeling van het
voornemen van een beleggingsonderneming met zetel in een andere lidstaat tot
het verlenen van beleggingsdiensten vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor
of door middel van het verrichten van diensten naar Nederland heeft ontvangen
van een toezichthoudende instantie van een andere lidstaat, doet zij van deze
ontvangst onverwijld mededeling aan de betrokken beleggingsonderneming,2. De Autoriteit Financiële Markten kan onmiddellijk na ontvangst
van de mededeling, of indien het verlenen van beleggingsdiensten vanuit een
bijkantoor betreft, binnen twee maanden na ontvangst van de mededeling de
toezichthoudende instantie van de andere lidstaat berichten welke voorwaarden
om redenen van algemeen belang door de beleggingsonderneming in acht moeten
worden genomen bij het verlenen van beleggingsdiensten in Nederland. De Autoriteit
Financiële Markten zendt hiervan een afschrift aan de beleggingsonderneming.Artikel 1a:981. Een beleggingsonderneming met zetel in een andere lidstaat kan overgaan
tot het vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor verlenen van beleggingsdiensten
twee maanden na de mededeling van de toezichthoudende instantie van de andere
lidstaat, bedoeld in artikel 1a:97, eerste lid, of onmiddellijk na ontvangst
van het bericht, bedoeld in artikel 1a:97, tweede lid.2. Het eerste lid is niet van toepassing op beleggingsondernemingen met
zetel in een andere lidstaat, voorzover het aan hen ingevolge afdeling 1a.2.2
of 2.4.1 is toegestaan beleggingsdiensten te verlenen vanuit een in Nederland
gelegen bijkantoor.3. Het eerste lid is niet van toepassing op beleggingsondernemingen die
hebben voldaan aan artikel 1a:68, eerste lid.Artikel 1a:991. Een beleggingsonderneming met zetel in een andere lidstaat kan overgaan
tot het door middel van het verrichten van diensten naar Nederland verlenen
van beleggingsdiensten na de mededeling van de toezichthoudende instantie
van de andere lidstaat, bedoeld in artikel 1a:97, eerste lid.2. Het eerste lid is niet van toepassing op beleggingsondernemingen met zetel in een andere lidstaat voorzover het aan hen ingevolge afdeling
1a.2.2 of 2.4.1 is toegestaan beleggingsdiensten te verlenen door middel
van het verrichten van diensten naar Nederland.Artikel 1a:100Het is een beleggingsonderneming als bedoeld in artikel 1a:95, tweede
lid, niet toegestaan financiële diensten als bedoeld in deel A van de
bijlage bij de richtlijn beleggingsdiensten te verlenen indien het verlenen
van die financiële diensten niet wordt vermeld in de mededeling, bedoeld
in artikel 1a:97, eerste lid.§ 1a.2.12.3. VrijstellingArtikel 1a:1011. Bij ministeriële regeling kan vrijstelling worden geregeld van
artikel 1a:93.2. Bij ministeriële regeling kan geheel of gedeeltelijk vrijstelling
worden geregeld van artikel 1a:96, eerste lid.AFDELING 1A.2.13 BIJZONDERE BEPALINGENArtikel 1a:1021. De Autoriteit Financiële Markten verleent op aanvraag een vergunning
als bedoeld in de artikelen 1a:52, 1a:57, 1a:72, 1a:77, 1a:83, 1a:89 en 1a:93
aan een rechtspersoon met volledige rechtsbevoegdheid die mede strekt ten
behoeve van bij die rechtspersoon aangesloten ondernemingen, indien die rechtspersoon
aantoont dat hij:a. krachtens zijn statuten en de statuten van de bij hem aangesloten ondernemingen
of krachtens een overeenkomst met de bij hem aangesloten ondernemingen beschikt
over voldoende bevoegdheden jegens de aangesloten ondernemingen om een handelen
of nalaten van een zodanige onderneming in strijd met het bepaalde ingevolge
het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen met betrekking tot
aanbieden van beleggingsobjecten, aanbieden van krediet, adviseren, bemiddelen,
herverzekeringsbemiddelen, optreden als gevolmachtigde agent of ondergevolmachtigde
agent en verlenen van beleggingsdiensten tegen te kunnen gaan en door de Autoriteit
Financiële Markten gegeven aanwijzingen op te laten volgen;b. beschikt over voldoende mogelijkheden tot deskundige ondersteuning
van de aangesloten ondernemingen; enc. gemachtigd is die ondernemingen bij de vergunningaanvraag en ook overigens
voor de toepassing van de afdelingen 1a.2.5, 1a.2.6, 1a.2.8, 1a.2.9, 1a.2.10,
1a.2.11, 1a.2.12, 1a.3.6, 1a.3.7 en 1a.3.8 en voor de toepassing van het bepaalde
ingevolge het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen met betrekking
tot het aanbieden van beleggingsobjecten, aanbieden van krediet, adviseren,
bemiddelen, herverzekeringsbemiddelen, optreden als gevolmachtigde agent of
ondergevolmachtigde agent en verlenen van beleggingsdiensten te vertegenwoordigen.2. Indien na het verlenen van een vergunning als bedoeld in het eerste
lid een onderneming zich aansluit bij de rechtspersoon geldt de vergunning
mede voor die onderneming, indien de rechtspersoon ten aanzien van deze onderneming
voldoet aan de voorwaarden, bedoeld in het eerste lid.3. Voor de toepassing van de afdelingen 1a.2.5, 1a.2.6, 1a.2.8, 1a.2.9,
1a.2.10, 1a.2.11, 1a.2.12, 1a.3.6, 1a.3.7 en 1a.3.8 geldt het handelen en
het nalaten te handelen van de aangesloten onderneming als het handelen onderscheidenlijk
het nalaten te handelen van de rechtspersoon.4. Onze Minister kan na raadpleging van de Autoriteit Financiële
Markten ondernemingen aanwijzen die voor de toepassing van het tweede en het
derde lid geacht worden over een vergunning als bedoeld in het eerste lid
te beschikken, indien deze ondernemingen een door de Nederlandsche Bank op
grond van dit deel verleende vergunning hebben en voldoen aan de voorwaarden,
bedoeld in het eerste lid.5. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen regels worden
gesteld met betrekking tot het eerste lid, aanhef en onderdelen a en b.HOOFDSTUK 1A.3 TOEGANG TOT DE BUITENLANDSE FINANCIËLE
MARKTENArtikel 1a:103Het bepaalde in dit hoofdstuk, met uitzondering van de artikelen 1a:114
en 1a:115, is niet van toepassing op het verlenen van financiële diensten
die kunnen worden aangemerkt als dienst van de informatiemaatschappij als
bedoeld in artikel 15d, derde lid, van Boek 3 van het Burgerlijk Wetboek naar
een andere lidstaat door een financiële onderneming met zetel in Nederland.AFDELING 1A.3.1 UITOEFENEN VAN BEDRIJF VAN CLEARINGINSTELLING§ 1a.3.1.1. Bijkantoor buiten NederlandArtikel 1a:1041. Een clearinginstelling met zetel in Nederland die een vergunning als
bedoeld in artikel 1a:3, eerste lid, heeft en voornemens is vanuit een buiten
Nederland gelegen bijkantoor het bedrijf van clearinginstelling uit te oefenen,
gaat daartoe slechts over nadat de Nederlandsche Bank met het voornemen heeft
ingestemd.2. De aanvraag van instemming geschiedt onder opgave van bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.3. De Nederlandsche Bank stemt in met een voornemen als bedoeld in het
eerste lid indien de aanvrager voldoet aan het ingevolge het tweede lid bepaalde,
tenzij, gelet op het voornemen van de aanvrager, de bedrijfsvoering of de
financiële positie van de clearinginstelling niet toereikend is.4. De Nederlandsche Bank neemt een besluit binnen drie maanden na ontvangst
van de aanvraag.AFDELING 1A.3.2 UITOEFENEN VAN BEDRIJF VAN KREDIETINSTELLING
EN FINANCIËLE INSTELLING§ 1a.3.2.1. Bijkantoor en verrichten van diensten
door een kredietinstelling naar een andere lidstaatArtikel 1a:1051. Een kredietinstelling met zetel in Nederland die een vergunning als
bedoeld in artikel 1a:10, eerste lid, heeft en voornemens is vanuit een in
een andere lidstaat gelegen bijkantoor het bedrijf van kredietinstelling uit
te oefenen, gaat daartoe slechts over nadat de Nederlandsche Bank met het
voornemen heeft ingestemd.2. De aanvraag van instemming geschiedt onder opgave van bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.Artikel 1a:1061. De Nederlandsche Bank stemt in met een voornemen als bedoeld in artikel
1a:105, eerste lid, tenzij, gelet op het voornemen van de kredietinstelling,
de bedrijfsvoering of de financiële positie van de kredietinstelling
niet toereikend is.2. De Nederlandsche Bank neemt een besluit binnen drie maanden na ontvangst
van de aanvraag.3. De Nederlandsche Bank doet binnen een werkdag na het nemen van het
besluit daarvan mededeling aan de toezichthoudende instantie van de lidstaat
waar de aanvrager voornemens is door middel van een bijkantoor haar bedrijf
uit te oefenen. De Nederlandsche Bank zendt een afschrift van de mededeling
aan de aanvrager.4. De mededeling, bedoeld in het derde lid, bevat tevens gegevens over
de omvang van het eigen vermogen, de solvabiliteitsratio alsmede voorzover
van toepassing gegevens over de toepasselijkheid van een vangnetregeling op
de verplichtingen van het bijkantoor van de kredietinstelling.5. De Nederlandsche Bank deelt binnen twee maanden na de mededeling, bedoeld
in het derde lid, de aanvrager de voorwaarden mede die de toezichthoudende
instantie van de andere lidstaat heeft verbonden aan het uitvoeren van de
werkzaamheden in de betrokken lidstaat.Artikel 1a:1071. Een kredietinstelling met zetel in Nederland die een vergunning als
bedoeld in artikel 1a:10, eerste lid, heeft en voornemens is voor de eerste
maal door middel van het verrichten van diensten naar een andere lidstaat
haar bedrijf uit te oefenen, gaat daartoe slechts over nadat zij kennis heeft
gegeven van haar voornemen aan de Nederlandsche Bank onder opgave van de lidstaat
waarnaar zij voornemens is diensten te verrichten en van de voorgenomen werkzaamheden.2. De Nederlandsche Bank doet binnen een maand na ontvangst van de kennisgeving
van het voornemen, daarvan mededeling aan de toezichthoudende instantie van
de lidstaat waarnaar de kredietinstelling voornemens is diensten te verrichten.
De Nederlandsche Bank zendt een afschrift van de mededeling aan de kredietinstelling.§ 1a.3.2.2. Bijkantoor en verrichten van diensten
door een kredietinstelling naar een staat die geen lidstaat isArtikel 1a:1081. Een kredietinstelling met zetel in Nederland die een vergunning als
bedoeld in artikel 1a:10, eerste lid, heeft en voornemens is vanuit een bijkantoor
in een staat die geen lidstaat is het bedrijf van kredietinstelling uit te
oefenen, gaat daartoe slechts over nadat de Nederlandsche Bank met het voornemen
heeft ingestemd.2. De aanvraag van instemming geschiedt onder opgave van bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.3. De Nederlandsche Bank stemt in met het voornemen indien de aanvrager
voldoet aan het ingevolge het eerste lid bepaalde, tenzij, gelet op het voornemen
van de aanvrager, de bedrijfsvoering of de financiële positie van de
aanvrager niet toereikend is.4. De Nederlandsche Bank neemt een besluit binnen drie maanden na ontvangst
van de aanvraag.§ 1a.3.2.3. Bijkantoor en verrichten van diensten
door een financiële instelling naar een andere lidstaatArtikel 1a:1091. Een financiële instelling met zetel in Nederland die een verklaring
van ondertoezichtstelling als bedoeld in artikel 2:138 heeft en voornemens
is haar bedrijf vanuit een in een andere lidstaat gelegen bijkantoor uit te
oefenen, gaat daartoe slechts over nadat de Nederlandsche Bank met het voornemen
heeft ingestemd.2. De aanvraag van instemming geschiedt onder opgave van bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.Artikel 1a:1101. De Nederlandsche Bank stemt in met een voornemen als bedoeld in artikel
1a:109, eerste lid, tenzij, gelet op het voornemen van de aanvrager, de bedrijfsvoering
of de financiële positie van de aanvrager niet toereikend is.2. De Nederlandsche Bank neemt een besluit binnen drie maanden na ontvangst
van de aanvraag.3. De Nederlandsche Bank doet binnen een werkdag na het nemen van het
besluit daarvan mededeling aan de toezichthoudende instantie in de lidstaat
waar de aanvrager voornemens is door middel van een bijkantoor haar bedrijf
uit te oefenen. De Nederlandsche Bank zendt een afschrift van de mededeling
aan de aanvrager.4. De mededeling, bedoeld in het derde lid, bevat tevens gegevens over
de omvang van het eigen vermogen, de solvabiliteitsratio alsmede voorzover
van toepassing gegevens over de toepasselijkheid van een vangnetregeling op
de verplichtingen van het bijkantoor van de financiële instelling.5. De Nederlandsche Bank deelt binnen twee maanden na de mededeling, bedoeld
in het derde lid, de aanvrager de voorwaarden mede die de toezichthoudende
instantie van de andere lidstaat heeft verbonden aan het uitvoeren van de
werkzaamheden in de betrokken lidstaat.Artikel 1a:1111. Een financiële instelling met zetel in Nederland die een verklaring
van ondertoezichtstelling als bedoeld in artikel 2:138 heeft en voornemens
is voor de eerste maal door middel van het verrichten van diensten naar een
andere lidstaat haar bedrijf uit te oefenen, gaat daartoe slechts over nadat
zij kennis heeft gegeven van haar voornemen aan de Nederlandsche Bank onder
opgave van de lidstaat waarnaar zij voornemens is diensten te verrichten en
van de voorgenomen werkzaamheden.2. De Nederlandsche Bank doet binnen een maand na ontvangst van de kennisgeving
van het voornemen, daarvan mededeling aan de toezichthoudende instantie van
de lidstaat waarnaar de financiële instelling voornemens is diensten
te verrichten. De Nederlandsche Bank zendt een afschrift van de mededeling
aan de financiële instelling.AFDELING 1A.3.3 UITOEFENEN VAN BEDRIJF VAN LEVENSVERZEKERAAR
EN SCHADEVERZEKERAAR§ 1a.3.3.1. Bijkantoor en verrichten van diensten
naar een andere lidstaatArtikel 1a:1121. Een levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in Nederland die
een vergunning als bedoeld in artikel 1a:24 heeft en voornemens is vanuit
een in een andere lidstaat gelegen bijkantoor het bedrijf van levensverzekeraar
onderscheidenlijk schadeverzekeraar uit te oefenen, gaat daartoe slechts over
nadat de Nederlandsche Bank met het voornemen heeft ingestemd.2. De aanvraag van instemming geschiedt onder opgave van bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.Artikel 1a:1131. De Nederlandsche Bank stemt in met een voornemen als bedoeld in artikel
1a:112, eerste lid, tenzij, gelet op het voornemen van de aanvrager, de bedrijfsvoering
of de financiële positie van de aanvrager niet toereikend is, of de betrouwbaarheid
of deskundigheid van een dagelijkse beleidsbepaler of van de vertegenwoordiger
van de aanvrager niet buiten twijfel staat.2. De Nederlandsche Bank neemt een besluit binnen drie maanden na ontvangst
van de aanvraag.3. De Nederlandsche Bank doet binnen een werkdag na het nemen van het
besluit daarvan mededeling aan de toezichthoudende instantie in de lidstaat
waar de aanvrager voornemens is door middel van een bijkantoor zijn bedrijf
uit te oefenen. De Nederlandsche Bank zendt een afschrift van de mededeling
aan de aanvrager.4. De mededeling, bedoeld in het derde lid, bevat tevens gegevens over
de omvang van het eigen vermogen en de solvabiliteitsmarge.5. De Nederlandsche Bank deelt binnen twee maanden na de mededeling, bedoeld
in het derde lid, de aanvrager de voorwaarden mede die de toezichthoudende
instantie van de andere lidstaat heeft verbonden aan het uitvoeren van de
werkzaamheden in de betrokken lidstaat.Artikel 1a:1141. Een levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in Nederland die
een vergunning als bedoeld in artikel 1a:24, eerste lid, heeft en voornemens
is vanuit een vestiging in een andere lidstaat voor de eerste maal door middel
van het verrichten van diensten naar een andere lidstaat zijn bedrijf uit
te oefenen, gaat daartoe slechts over nadat de Nederlandsche Bank overeenkomstig
artikel 1a:113, eerste lid, met het voornemen heeft ingestemd.2. In geval van communautaire co-assurantie is het eerste lid slechts
van toepassing op de schadeverzekeraar die als eerste schadeverzekeraar optreedt.3. De aanvraag van instemming geschiedt onder opgave van bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.Artikel 1a:1151. Een levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in een staat die
geen lidstaat is die een vergunning als bedoeld in artikel 1a:24, eerste lid,
heeft en voornemens is vanuit Nederland voor de eerste maal door middel van
het verrichten van diensten naar een andere lidstaat het bedrijf van levensverzekeraar
of schadeverzekeraar uit te oefenen, gaat daartoe slechts over indien de Nederlandsche
Bank met het voornemen heeft ingestemd.2. De aanvraag van instemming geschiedt onder opgave van bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.Artikel 1a:1161. De Nederlandsche Bank stemt in met een voornemen als bedoeld in artikel
1a:114, eerste lid, of 1a:115, eerste lid, tenzij, gelet op het voornemen van de aanvrager, de financiële positie van de aanvrager
niet toereikend is.2. De Nederlandsche Bank neemt een besluit binnen een maand na ontvangst
van de aanvraag.3. De Nederlandsche Bank doet binnen een werkdag na het nemen van het
besluit daarvan mededeling aan de toezichthoudende instantie van de lidstaat
waarnaar de aanvrager voornemens is diensten te verrichten. De Nederlandsche
Bank zendt een afschrift van de mededeling aan de aanvrager.4. De mededeling, bedoeld in het derde lid, bevat gegevens omtrent de
solvabiliteitsmarge van de aanvrager, de aard van de verbintenissen die de
aanvrager door middel van het verrichten van diensten voornemens is in de
andere lidstaat aan te gaan en de branches waarin hij het verzekeringsbedrijf
mag uitoefenen.§ 1a.3.3.2. Bijkantoor in een staat die geen
lidstaat isArtikel 1a:1171. Een levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in Nederland die
een vergunning als bedoeld in artikel 1a:24, eerste lid, heeft en voornemens
is vanuit een in een staat die geen lidstaat is gelegen bijkantoor het bedrijf
van levensverzekeraar of schadeverzekeraar uit te oefenen, gaat daartoe slechts
over nadat de Nederlandsche Bank met het voornemen heeft ingestemd.2. De aanvraag van instemming geschiedt onder opgave van bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.3. De Nederlandsche Bank stemt in met het voornemen, indien de aanvrager
voldoet aan het ingevolge het tweede lid bepaalde, tenzij, gelet op het voornemen
van de aanvrager, de bedrijfsvoering of de financiële positie van de
aanvrager niet toereikend is, of de betrouwbaarheid of deskundigheid van een
dagelijkse beleidsbepaler of van de vertegenwoordiger van de aanvrager niet
buiten twijfel staat.4. De Nederlandsche Bank neemt een besluit binnen drie maanden na ontvangst
van de aanvraag.AFDELING 1A.3.4 UITOEFENEN VAN BEDRIJF VAN NATURA-UITVAARTVERZEKERAAR§ 1a.3.4.1. Bijkantoor buiten NederlandArtikel 1a:1181. Een natura-uitvaartverzekeraar met zetel in Nederland die een vergunning
als bedoeld in artikel 1a:45, eerste lid, heeft en voornemens is vanuit een
buiten Nederland gelegen bijkantoor het bedrijf van natura-uitvaartverzekeraar
uit te oefenen, gaat daartoe slechts over nadat de Nederlandsche Bank met
het voornemen heeft ingestemd.2. De aanvraag van instemming geschiedt onder opgave van bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.3. De Nederlandsche Bank stemt in met het voornemen indien de aanvrager
voldoet aan het bij of krachtens het tweede lid bepaalde, tenzij, gelet op
het voornemen van de aanvrager, de bedrijfsvoering of de financiële positie
van de aanvrager niet toereikend is, of de betrouwbaarheid of deskundigheid
van een dagelijkse beleidsbepaler of van de vertegenwoordiger van de aanvrager
niet buiten twijfel staat.4. De Nederlandsche Bank neemt een besluit binnen drie maanden na ontvangst
van de aanvraag.AFDELING 1A.3.5 AANBIEDEN VAN RECHTEN VAN DEELNEMING IN
INSTELLINGEN VOOR COLLECTIEVE BELEGGING IN EFFECTEN§ 1a.3.5.1. Bijkantoor en verrichten van diensten
naar een lidstaatArtikel 1a:1191. Een beheerder die een vergunning als bedoeld in artikel 1a:62, eerste
lid, aanhef en onderdeel a, of tweede lid, heeft en voornemens is voor de
eerste maal vanuit een in een andere lidstaat gelegen bijkantoor rechten van
deelneming in door hem beheerde instellingen voor collectieve belegging in
effecten met zetel in Nederland aan te bieden, gaat daartoe slechts over indien
de Autoriteit Financiële Markten met het voornemen heeft ingestemd.2. De aanvraag van instemming geschiedt onder opgave van bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.3. Het eerste lid is niet van toepassing op beheerders die hebben voldaan
aan artikel 1a:124, eerste lid.Artikel 1a:1201. Een beheerder die een vergunning als bedoeld in artikel 1a:62, eerste
lid aanhef en onderdeel a, of tweede lid, heeft en voornemens is rechten van
deelneming in een door hem beheerde instelling voor collectieve belegging
in effecten met zetel in Nederland in een andere lidstaat aan te bieden gaat
daartoe slechts over indien hij van dit voornemen kennis heeft gegeven aan
de toezichthoudende instantie van die lidstaat en aan de Autoriteit Financiële
Markten .2. De Autoriteit Financiële Markten verstrekt op aanvraag aan een
beheerder die voornemens is rechten van deelneming in een door hem beheerde
instelling voor collectieve belegging in effecten met zetel in Nederland in
een andere lidstaat aan te bieden een verklaring dat die instelling voor collectieve
belegging in effecten voldoet aan de richtlijn beleggingsinstellingen.Artikel 1a:1211. De Autoriteit Financiële Markten stemt in met een voornemen als
bedoeld in artikel 1a:119, tenzij, gelet op het voornemen van de beheerder,
de bedrijfsvoering of de financiële positie van de beheerder niet toereikend
is.2. De Autoriteit Financiële Markten neemt een besluit binnen twee
maanden na ontvangst van de aanvraag.3. De Autoriteit Financiële Markten doet binnen een werkdag na het
nemen van het besluit daarvan mededeling aan de toezichthoudende instantie
van de lidstaat waar de beheerder voornemens is door middel van een bijkantoor
rechten van deelneming in door hem beheerde instellingen voor collectieve
belegging in effecten met zetel in Nederland aan te bieden. De Autoriteit
Financiële Markten zendt een afschrift van de mededeling aan de aanvrager.4. De mededeling, bedoeld in het derde lid, bevat tevens gegevens omtrent
de toepasselijkheid van het beleggerscompensatiestelsel.5. De Autoriteit Financiële Markten deelt binnen twee maanden na
de mededeling, bedoeld in het derde lid, de aanvrager de voorwaarden mede
die de toezichthoudende instantie van de andere lidstaat heeft verbonden aan
het uitvoeren van de werkzaamheden in de betrokken lidstaat.AFDELING 1A.3.6 BEMIDDELEN IN VERZEKERINGEN§ 1a.3.6.1. Bijkantoor en verrichten van diensten
naar een andere lidstaatArtikel 1a:1221. Een bemiddelaar in verzekeringen met zetel in Nederland die een vergunning
als bedoeld in artikel 1a:77, eerste lid, heeft en voornemens is vanuit een
in een andere lidstaat gelegen bijkantoor in een andere lidstaat of door middel
van het verrichten van diensten naar een andere lidstaat te bemiddelen in
verzekeringen, gaat daartoe slechts over indien hij kennis heeft gegeven van
zijn voornemen aan de Autoriteit Financiële Markten onder opgave van
de lidstaat waarin hij voornemens is een bijkantoor te openen onderscheidenlijk
waarnaar hij voornemens is diensten te verrichten.2. De Autoriteit Financiële Markten doet binnen een maand na ontvangst
van de kennisgeving van het voornemen, bedoeld in het eerste lid, daarvan
mededeling aan de toezichthoudende instantie van de lidstaat waar de bemiddelaar
in verzekeringen voornemens is financiële diensten te verlenen, indien
de Commissie van de Europese Gemeenschappen een kennisgeving heeft gedaan
dat die lidstaat een dergelijke mededeling wenselijk acht. De Autoriteit Financiële
Markten zendt een afschrift van de mededeling aan de desbetreffende bemiddelaar
in verzekeringen.3. Indien de Commissie van de Europese Gemeenschappen geen kennisgeving
heeft gedaan dat de desbetreffende lidstaat een dergelijke mededeling wenselijk
acht, meldt de Autoriteit Financiële Markten dit onverwijld na ontvangst
van de kennisgeving van het voornemen, bedoeld in het eerste lid, aan de desbetreffende
bemiddelaar in verzekeringen.AFDELING 1A.3.7 HERVERZEKERINGSBEMIDDELEN§ 1a.3.7.1. Bijkantoor en verrichten van diensten
naar een andere lidstaatArtikel 1a:1231. Een herverzekeringsbemiddelaar met zetel in Nederland die een vergunning
als bedoeld in artikel 1a:83, eerste lid, heeft en voornemens is vanuit een
in een andere lidstaat gelegen bijkantoor of door middel van het verrichten
van diensten naar een andere lidstaat te herverzekeringsbemiddelen, gaat daartoe
slechts over indien hij kennis heeft gegeven van het voornemen aan de Autoriteit
Financiële Markten onder opgave van de lidstaat waarin hij voornemens
is een bijkantoor te openen onderscheidenlijk waarnaar hij voornemens is diensten
te verrichten.2. De Autoriteit Financiële Markten doet binnen een maand na ontvangst
van de kennisgeving van het voornemen daarvan mededeling aan de toezichthoudende
instantie van de lidstaat waar de herverzekeringsbemiddelaar voornemens is
te herverzekeringsbemiddelen, indien de Commissie van de Europese Gemeenschappen
een kennisgeving heeft gedaan dat die lidstaat een dergelijke mededeling wenselijk
acht. De toezichthouder zendt een afschrift van de mededeling aan de desbetreffende
herverzekeringsbemiddelaar.3. Indien de Commissie van de Europese Gemeenschappen geen kennisgeving
heeft gedaan dat de desbetreffende lidstaat een dergelijke mededeling wenselijk
acht, meldt de Autoriteit Financiële Markten dit onverwijld na ontvangst
van de kennisgeving van het voornemen, bedoeld in het eerste lid, aan de desbetreffende
herverzekeringsbemiddelaar.AFDELING 1A.3.8 VERLENEN VAN BELEGGINGSDIENSTEN§ 1a.3.8.1. Bijkantoor en verrichten van diensten
naar een andere lidstaatArtikel 1a:1241. Een beleggingsonderneming met zetel in Nederland die een vergunning
als bedoeld in artikel 1a:93, of 1a:62, eerste lid, aanhef en onderdeel
a, heeft en voornemens is vanuit een in een andere lidstaat gelegen bijkantoor
met betrekking tot een of meer van de in deel B van de bijlage bij de richtlijn
beleggingsdiensten genoemde instrumenten beleggingsdiensten te verlenen, gaat
daartoe slechts over indien de Autoriteit Financiële Markten met het
voornemen heeft ingestemd.2. De aanvraag van instemming geschiedt onder opgave van bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.3. Het eerste en tweede lid zijn niet van toepassing op beleggingsondernemingen
die hebben voldaan aan artikel 1a:119, eerste lid.Artikel 1a:1251. De Autoriteit Financiële Markten stemt in met een voornemen als
bedoeld in artikel 1a:124, tenzij, gelet op het voornemen van de beleggingsonderneming,
de bedrijfsvoering of de financiële positie van de beleggingsonderneming
niet toereikend is.2. De Autoriteit Financiële Markten neemt een besluit binnen drie
maanden na ontvangst van de aanvraag.3. De Autoriteit Financiële Markten doet binnen een werkdag na het
nemen van het besluit daarvan mededeling aan de toezichthoudende instantie
van de lidstaat waar de aanvrager voornemens is door middel van een bijkantoor
beleggingsdiensten te verlenen.. De Autoriteit Financiële Markten zendt
een afschrift van de mededeling aan de aanvrager.4. De mededeling, bedoeld in het vorige lid, bevat tevens gegevens omtrent
de toepasselijkheid van het beleggerscompensatiestelsel.5. De Autoriteit Financiële Markten deelt binnen twee maanden na
de mededeling, bedoeld in het derde lid, de aanvrager de voorwaarden mede
die de toezichthoudende instantie van de andere lidstaat heeft verbonden aan
het uitvoeren van de werkzaamheden in de betrokken lidstaat.Artikel 1a:1261. Een beleggingsonderneming met zetel in Nederland die een vergunning
als bedoeld in artikel 1a:93 of 1a:62, eerste lid, aanhef en onderdeel
a, heeft en voornemens is voor de eerste maal door middel van het verrichten
van diensten naar een andere lidstaat met betrekking tot een of meer van de
in deel B van de bijlage bij de richtlijn beleggingsdiensten genoemde instrumenten
beleggingsdiensten te verlenen, gaat daartoe slechts over indien zij kennis
heeft gegeven van haar voornemen aan de Autoriteit Financiële Markten
onder opgave van de lidstaat waarnaar zij voornemens is diensten te verrichten
en van de financiële diensten die zij voornemens is te verlenen.2. De Autoriteit Financiële Markten doet binnen een maand na ontvangst
van de kennisgeving van het voornemen daarvan mededeling aan de toezichthoudende
instantie van de lidstaat waarnaar de beleggingsonderneming voornemens is
diensten te verrichten. De Autoriteit Financiële Markten zendt een afschrift
van de mededeling aan de beleggingsonderneming.3. De mededeling, bedoeld in het tweede lid, bevat tevens gegevens omtrent
de toepasselijkheid van het beleggerscompensatiestelsel.§ 1a.3.8.2. Bijkantoor in een staat die geen
lidstaat isArtikel 1a:1271. Een beleggingsonderneming met zetel in Nederland die een vergunning
als bedoeld in artikel 1a:93 of 1a:62, eerste lid, heeft en voornemens
is vanuit een staat die geen lidstaat is gelegen bijkantoor beleggingsdiensten
te verlenen gaat daartoe slechts over indien de Autoriteit Financiële
Markten met het voornemen heeft ingestemd. De aanvraag van instemming geschiedt
onder opgave van bij of krachtens algemene maatregel van bestuur te bepalen
gegevens.2. Artikel 1a:124, derde lid, is van overeenkomstige toepassing.3. De Autoriteit Financiële Markten stemt in met het voornemen, tenzij,
gelet op het voornemen van de beleggingsonderneming, de bedrijfsvoering of
de financiële positie van de beleggingsonderneming niet toereikend is.4. De Autoriteit Financiële Markten neemt een besluit binnen drie
maanden na ontvangst van de aanvraag.CHet Deel Prudentieel toezicht financiële ondernemingen komt te luiden
als volgt:DEEL PRUDENTIEEL TOEZICHT FINANCIËLE ONDERNEMINGENHOOFDSTUK 2.1 INLEIDENDE BEPALINGENArtikel 2:1Vervallen.Artikel 2:2Vervallen.Artikel 2:3Voor de toepassing van dit deel en de daarop berustende bepalingen wordt:a. het sluiten van een verzekering die strekt tot fondsvorming ter voldoening
van de verzorging van de uitvaart van een natuurlijke persoon, geacht te zijn
aangegaan in de uitoefening van het bedrijf van natura-uitvaartverzekeraar,
indien de verzekering wordt aangegaan door een natura-uitvaartverzekeraar
en voor deze natura-uitvaartverzekeraar geen beleggingsrisico met zich brengt;b. het beheer over een collectief pensioenfonds beschouwd als de uitoefening
van het bedrijf van levensverzekeraar, indien het wordt gevoerd door een levensverzekeraar.Artikel 2:41. Het in dit deel bepaalde met betrekking tot het uitoefenen van het
bedrijf van bank is niet van toepassing op het, zonder een door de Nederlandsche
Bank of door een toezichthoudende instantie van een andere lidstaat verleende
vergunning voor het uitoefenen van het bedrijf van bank, buiten besloten kring
ter beschikking verkrijgen van, al dan niet op termijn, opvorderbare gelden
van anderen dan professionele marktpartijen als gevolg van het aanbieden van
effecten in overeenstemming met het ingevolge hoofdstuk 5.1 bepaalde,
voorzover degene die de gelden ter beschikking verkrijgt zorg draagt voor:a. een onvoorwaardelijke garantie voor alle verplichtingen ontstaan door
het ter beschikking verkrijgen van die gelden, welke onvoorwaardelijke garantie
is afgegeven door een onderneming met een geconsolideerd eigen vermogen dat
gedurende de gehele looptijd van de garantie positief is, van welke onderneming
degene die de gelden ter beschikking verkrijgt dochtermaatschappij is;b. een overeenkomst, aangegaan met een onderneming waarvan degene die
de gelden ter beschikking verkrijgt dochtermaatschappij is en die een geconsolideerd
eigen vermogen heeft dat gedurende de gehele looptijd van de overeenkomst
positief is, op grond van welke overeenkomst de onvoorwaardelijke verplichting
bestaat voor die onderneming om degene die de gelden ter beschikking verkrijgt
steeds van voldoende fondsen te voorzien om aan zijn verplichtingen te voldoen;
ofc. een garantstelling voor alle verplichtingen ontstaan door het ter beschikking
verkrijgen van die gelden die is verstrekt door:1°. een bank die een door de Nederlandsche Bank of een toezichthoudende
instantie in een andere lidstaat verleende vergunning heeft; of2°. een bank met zetel in een bij algemene maatregel van bestuur aangewezen
staat die geen lidstaat is, die een vergunning heeft die is verleend door
de toezichthoudende instantie van die staat of die in die staat het bedrijf
van bank mag uitoefenen.2. Het eerste lid is slechts van toepassing voorzover degene die de gelden
ter beschikking verkrijgt, deze voor ten minste 95 procent van zijn balanstotaal
als krediet uitzet binnen het concern waartoe hij behoort. Onder een concern
wordt verstaan de gezamenlijkheid van een rechtspersoon en haar dochtermaatschappijen.3. De Nederlandsche Bank kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk, al dan
niet voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van dit artikel, indien de aanvrager
aantoont dat daaraan redelijkerwijs niet kan worden voldaan en dat de doeleinden
die dit artikel beoogt te bereiken anderszins worden bereikt.Artikel 2:51. Een ieder met zetel in Nederland die, geen bank zijnde, zijn bedrijf
maakt van:a. het van professionele marktpartijen of binnen besloten kring ter beschikking
verkrijgen van, al dan niet op termijn, opvorderbare gelden en van het voor
eigen rekening verrichten van kredietuitzettingen, ofb. het ter beschikking verkrijgen van, al dan niet op termijn, opvorderbare
gelden en van het voor eigen rekening verrichten van beleggingen, niet zijnde
kredietuitzettingen, kan een vergunning aanvragen bij de Nederlandsche Bank
voor het uitoefenen van dat bedrijf. Bij de toepassing van artikel 1a:11 merkt
de Nederlandsche Bank de werkzaamheden van de aanvrager aan als het uitoefenen
van het bedrijf van bank.2. Op degene die op grond van een aanvraag als bedoeld in het eerste lid
een vergunning heeft verkregen van de Nederlandsche Bank, is het ingevolge
deze wet met betrekking tot het uitoefenen van het bedrijf van bank bepaalde
van overeenkomstige toepassing, met uitzondering van de afdelingen 1a.3.2
en 2.5.7 en artikel 2:307.Artikelen 2:6 en 2:27Vervallen.HOOFDSTUK 2.2 AANTREKKEN VAN OPVORDERBARE GELDENArtikel 2:281. Het is verboden in of vanuit Nederland in de uitoefening van een bedrijf
buiten besloten kring, al dan niet op termijn, opvorderbare gelden van anderen
dan professionele marktpartijen aan te trekken, ter beschikking te verkrijgen
of ter beschikking te hebben.2. Het eerste lid is niet van toepassing op:a. banken die een door de Nederlandsche Bank verleende vergunning hebben
als bedoeld in artikel 1a:10, eerste lid, of 1a:17, eerste lid, en banken
met zetel in een andere lidstaat die hun bedrijf uitoefenen vanuit een in
Nederland gelegen bijkantoor of door middel van het verrichten van diensten
naar Nederland en die hebben voldaan aan het in artikel 1a:14 of 1a:15
bepaalde met betrekking tot het verrichten van de werkzaamheden, genoemd onder
1 in bijlage I van de richtlijn banken;b. banken met zetel in een andere lidstaat die een door de toezichthoudende
instantie van die lidstaat verleende vergunning hebben voor het uitoefenen
van hun bedrijf en die hebben voldaan aan de in die andere lidstaat geldende
verplichtingen voor het verrichten van diensten naar een andere lidstaat;c. de lidstaten, alsmede de regionale of lokale overheden van de lidstaten;d. internationaal publiekrechtelijke instellingen waarin of waaraan een
of meer lidstaten deelnemen; ene. degenen die opvorderbare gelden aantrekken, ter beschikking verkrijgen
of ter beschikking hebben als gevolg van het aanbieden van effecten in overeenstemming
met het ingevolge hoofdstuk 5.1 bepaalde.3. Bij ministeriële regeling kan vrijstelling worden geregeld van
het eerste lid.4. De Nederlandsche Bank kan op aanvraag, al dan niet voor bepaalde tijd,
ontheffing verlenen van het eerste lid, indien de aanvrager aantoont dat de
belangen die dit deel beoogt te beschermen voldoende worden beschermd. Bij
of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen regels worden gesteld waaraan
de houder van een ontheffing dient te voldoen en met betrekking tot het verlenen
van de ontheffing.Artikelen 2:29 tot en met 2:34Vervallen.HOOFDSTUK 2.3 REGELS VOOR HET WERKZAAM ZIJN OP DE FINANCIËLE
MARKTENAFDELING 2.3.1 VERBOD GEBRUIK VAN HET WOORD «BANK»Artikel 2:351. Het is een ieder die geen vergunninghoudende kredietinstelling is verboden
het woord «bank» of vertalingen of vormen daarvan te bezigen in
zijn naam of bij de uitoefening van zijn bedrijf, tenzij zulks in zodanige
samenhang geschiedt, dat daaruit duidelijk blijkt, dat hij niet werkzaam is
op de financiële markten.2. Het eerste lid is niet van toepassing op:a. financiële instellingen die een verklaring van ondertoezichtstelling
hebben als bedoeld in artikel 2:138 of die hebben voldaan aan het in artikel
1a:22 of 1a:23 bepaalde met betrekking tot het verrichten van werkzaamheden
als bedoeld in bijlage I van de richtlijn banken vanuit een bijkantoor onderscheidenlijk
door middel van het verrichten van diensten; enb. vertegenwoordigende organisaties van onder toezicht staande kredietinstellingen
of financiële instellingen.3. Bij ministeriële regeling kan vrijstelling worden geregeld van
het eerste lid.4. De Nederlandsche Bank kan op aanvraag, al dan niet voor bepaalde tijd,
ontheffing verlenen van het eerste lid, indien de doeleinden die dit artikel
beoogt te bereiken anderszins worden bereikt. Bij of krachtens algemene maatregel
van bestuur kunnen regels worden gesteld waaraan de houder van een ontheffing
dient te voldoen en met betrekking tot het verlenen van de ontheffing.AFDELING 2.3.2 DESKUNDIGHEID, BETROUWBAARHEID EN INTEGRITEIT§ 2.3.2.1. Financiële ondernemingen met
zetel in NederlandArtikel 2:36Het dagelijks beleid van een clearinginstelling, kredietinstelling of
verzekeraar met zetel in Nederland wordt bepaald door personen die deskundig
zijn in verband met de uitoefening van het bedrijf van de financiële
onderneming.Artikel 2:371. Het beleid van een clearinginstelling, kredietinstelling of verzekeraar
met zetel in Nederland wordt bepaald of mede bepaald door personen wier betrouwbaarheid
buiten twijfel staat. Indien binnen de financiële onderneming een orgaan
is belast met toezicht op het beleid en de algemene gang van zaken van de
financiële onderneming, wordt dit toezicht gehouden door personen wier
betrouwbaarheid buiten twijfel staat.2. De betrouwbaarheid van een persoon als bedoeld in het eerste lid staat
buiten twijfel wanneer dat eenmaal door een toezichthouder voor de toepassing
van deze wet is vastgesteld, zolang niet een wijziging in de relevante feiten
of omstandigheden een redelijke aanleiding geeft tot een nieuwe beoordeling.3. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot de wijze waarop wordt vastgesteld of de betrouwbaarheid
van een persoon als bedoeld in het eerste lid buiten twijfel staat en welke
feiten en omstandigheden daarbij in aanmerking worden genomen.Artikel 2:381. Een clearinginstelling, kredietinstelling of verzekeraar met zetel
in Nederland voert een adequaat beleid dat een integere uitoefening van haar
onderscheidenlijk zijn bedrijf waarborgt. Hieronder wordt verstaan dat:a. belangenverstrengeling wordt tegengegaan;b. wordt tegengegaan dat de financiële onderneming of haar werknemers
strafbare feiten of andere wetsovertredingen begaan die het vertrouwen in
de financiële onderneming of in de financiële markten kunnen schaden;c. wordt tegengegaan dat wegens haar cliënten het vertrouwen in de
financiële onderneming of in de financiële markten, kan worden geschaad;
end. wordt tegengegaan dat andere handelingen door de financiële onderneming of haar werknemers worden verricht die op een dusdanige
wijze ingaan tegen hetgeen volgens het ongeschreven recht in het maatschappelijk
verkeer betaamt, dat hierdoor het vertrouwen in de financiële onderneming
of in de financiële markten ernstig kan worden geschaad.2. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen regels worden
gesteld met betrekking tot de minimumvoorwaarden waaraan het beleid, bedoeld
in het eerste lid, moet voldoen.3. Een financiële onderneming als bedoeld in het eerste lid verstrekt
aan de Nederlandsche Bank bij algemene maatregel van bestuur te bepalen informatie
over incidenten die verband houden met de onderwerpen, bedoeld in het eerste
lid.4. De Nederlandsche Bank kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk, al dan
niet voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van het op grond van het tweede
lid bepaalde indien de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs niet
kan worden voldaan en dat de doeleinden die dit artikel beoogt te bereiken
anderszins worden bereikt.§ 2.3.2.2. Financiële ondernemingen met
zetel in een staat die geen lidstaat isArtikel 2:39De artikelen 2:36, 2:37 en 2:38 zijn van overeenkomstige toepassing op
in Nederland gelegen bijkantoren van kredietinstellingen met zetel in een
staat die geen lidstaat is.Artikel 2:40Artikel 2:38 is van overeenkomstige toepassing op in Nederland gelegen
bijkantoren van levensverzekeraars of schadeverzekeraars met zetel in een
staat die geen lidstaat is.§ 2.3.2.3. Financiële ondernemingen met
zetel in een niet-aangewezen staatArtikel 2:41De artikelen 2:36, 2:37 en 2:38 zijn van overeenkomstige toepassing op
in Nederland gelegen bijkantoren van clearinginstellingen met zetel in een
niet-aangewezen staat.Artikel 2:42Artikel 2:38 is van overeenkomstige toepassing op natura-uitvaartverzekeraars
met zetel in een niet-aangewezen staat die hun bedrijf uitoefenen vanuit in
Nederland gelegen bijkantoren.AFDELING 2.3.3 STRUCTURERING EN INRICHTING§ 2.3.3.1. Financiële ondernemingen met
zetel in NederlandArtikel 2:431. Ten minste twee natuurlijke personen bepalen het dagelijks beleid van
een clearinginstelling, kredietinstelling of verzekeraar met zetel in Nederland.2. De personen die het dagelijks beleid van een financiële onderneming
als bedoeld in het eerste lid bepalen, verrichten hun werkzaamheden in verband
daarmee vanuit Nederland.3. De Nederlandsche Bank kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk, al dan
niet voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van het eerste lid aan een clearinginstelling
of verzekeraar indien de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs niet
kan worden voldaan en dat de doeleinden die het eerste lid beoogt te bereiken
anderszins worden bereikt.Artikel 2:441. Een clearinginstelling, kredietinstelling of verzekeraar met zetel
in Nederland is niet met personen verbonden in een formele of feitelijke zeggenschapsstructuur
die in zodanige mate ondoorzichtig is dat deze een belemmering vormt of kan
vormen voor het adequaat uitoefenen van toezicht op die financiële onderneming.2. De kredietinstelling, levensverzekeraar of schadeverzekeraar is niet
met personen verbonden in een formele of feitelijke zeggenschapsstructuur
indien het recht van een staat die geen lidstaat is, dat op die personen van
toepassing is, een belemmering vormt of kan vormen voor het adequaat uitoefenen
van toezicht op die financiële onderneming.3. De clearinginstelling of natura-uitvaartverzekeraar is niet met personen
verbonden in een formele of feitelijke zeggenschapsstructuur indien het recht
van een andere staat, dat op die personen van toepassing is, een belemmering
vormt of kan vormen voor het adequaat uitoefenen van toezicht op die financiële
onderneming.Artikel 2:451. Een clearinginstelling, kredietinstelling of verzekeraar met zetel
in Nederland richt de bedrijfsvoering zodanig in dat deze een beheerste en
integere uitoefening van haar onderscheidenlijk zijn bedrijf waarborgt.2. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot het eerste lid. Deze regels hebben betrekking op:a. het beheersen van bedrijfsprocessen en bedrijfsrisico's;b. integriteit, waaronder wordt verstaan het tegengaan van:1°. belangenverstrengeling;2°. het begaan van strafbare feiten of andere wetsovertredingen door
de financiële onderneming of haar werknemers, die het vertrouwen in de
financiële onderneming of in de financiële markten kunnen schaden;3°. relaties met cliënten die het vertrouwen in de financiële
onderneming of in de financiële markten kunnen schaden; en4°. andere handelingen door de financiële onderneming of haar
werknemers die op een dusdanige wijze ingaan tegen hetgeen volgens het ongeschreven
recht in het maatschappelijk verkeer betaamt, dat hierdoor het vertrouwen
in de financiële onderneming of in de financiële markten ernstig
kan worden geschaad;c. de soliditeit van de financiële onderneming, waaronder wordt verstaan:1°. het beheersen van financiële risico's;2°. het beheersen van andere risico's die de soliditeit van de
financiële onderneming kunnen aantasten;3°. het zorgen voor de instandhouding van de vereiste financiële
waarborgen; en4°. andere bij algemene maatregel van bestuur te bepalen onderwerpen.3. Vervallen.4. Onverminderd artikel 4:14 is het tweede lid, aanhef en onderdeel c,
van overeenkomstige toepassing op een beheerder van een beleggingsinstelling
met zetel in Nederland waarvan rechten van deelneming in Nederland worden
aangeboden, een beleggingsinstelling met zetel in Nederland waarvan rechten
van deelneming in Nederland worden aangeboden, een beleggingsonderneming
met zetel in Nederland die beleggingsdiensten verleent in Nederland en een
bewaarder die is verbonden aan een beleggingsinstelling met zetel in Nederland
waarvan rechten van deelneming in Nederland worden aangeboden.5. De Nederlandsche Bank kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk, al dan
niet voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van het op grond van het tweede
lid bepaalde indien de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs niet
kan worden voldaan en dat de doeleinden die dit artikel beoogt te bereiken
anderszins worden bereikt.Artikel 2:461. Indien een financiële onderneming met zetel in Nederland werkzaamheden
uitbesteedt aan een derde, draagt de financiële onderneming er zorg voor
dat deze derde de ingevolge dit deel met betrekking tot die werkzaamheden
op de uitbestedende financiële onderneming van toepassing zijnde regels,
naleeft.2. Bij algemene maatregel van bestuur kunnen werkzaamheden worden aangewezen
die niet worden uitbesteed.3. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur:a. worden in verband met het toezicht op de naleving van het ingevolge
dit deel bepaalde, regels gesteld met betrekking tot de uitbesteding; enb. worden regels gesteld met betrekking tot de beheersing van risico's
die verband houden met de uitbesteding.Artikel 2:471. Een clearinginstelling of kredietinstelling met zetel in Nederland
die een naamloze vennootschap of een besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid
is, dan wel een verzekeraar met zetel in Nederland die een naamloze vennootschap
of Europese vennootschap is, heeft een uit ten minste drie leden bestaande
raad van commissarissen als bedoeld in de artikelen 140, onderscheidenlijk
250, van Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek.2. Een clearinginstelling of kredietinstelling met zetel in Nederland
die geen naamloze vennootschap of een besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid
is, heeft een uit ten minste drie leden bestaand orgaan dat een met die van
een raad van commissarissen vergelijkbare taak heeft.3. De Nederlandsche Bank kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk, al dan
niet voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van het eerste of tweede lid
indien de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs niet kan worden voldaan
en dat de doeleinden die dit artikel beoogt te bereiken anderszins worden
bereikt.Artikel 2:48Een verzekeraar met zetel in Nederland heeft de rechtsvorm van naamloze
vennootschap, onderlinge waarborgmaatschappij of Europese vennootschap. § 2.3.3.2. Financiële ondernemingen met
zetel in een staat die geen lidstaat isArtikel 2:491. Ten minste twee natuurlijke personen bepalen het dagelijks beleid van
een in Nederland gelegen bijkantoor van een kredietinstelling met zetel in
een staat die geen lidstaat is.2. De personen die het dagelijks beleid van een bijkantoor als bedoeldin het eerste lid bepalen, verrichten hun werkzaamheden in verband
daarmee vanuit Nederland.Artikel 2:50De artikelen 2:45, tweede lid, aanhef en onderdeel c, vierde en vijfde
lid en 2:46 zijn van overeenkomstige toepassing op beleggingsondernemingen
met zetel in een staat die geen lidstaat is die beleggingsdiensten verlenen
in Nederland.Artikel 2:51De artikelen 2:45 en 2:46 zijn van overeenkomstige toepassing op in Nederland
gelegen bijkantoren van kredietinstellingen, levensverzekeraars of schadeverzekeraars
met zetel in een staat die geen lidstaat is.Artikel 2:52Een levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in een staat die
geen lidstaat is die zijn bedrijf uitoefent vanuit een in Nederland gelegen
bijkantoor of diensten verricht naar Nederland:a. is naar het recht van de staat van zijn zetel rechtspersoon;b. is in de staat van zijn zetel bevoegd tot de uitoefening van het bedrijf
van levensverzekeraar onderscheidenlijk het bedrijf van schadeverzekeraar;
enc. oefent dit bedrijf daadwerkelijk uit vanuit een vestiging in die staat.§ 2.3.3.3. Financiële ondernemingen met
zetel in een niet-aangewezen staatArtikel 2:53De artikelen 2:45, tweede lid, aanhef en onderdeel c, vierde en vijfde
lid en 2:46 zijn van overeenkomstige toepassing op beheerders van een beleggingsinstelling
met zetel in een niet-aangewezen staat waarvan rechten van deelneming in Nederland
worden aangeboden, beleggingsinstellingen met zetel in een niet-aangewezen
staat waarvan rechten van deelneming in Nederland worden aangeboden en bewaarders
die zijn verbonden aan een beleggingsinstelling met zetel in een niet-aangewezen
staat waarvan rechten van deelneming in Nederland worden aangeboden.Artikel 2:54De artikelen 2:45 en 2:46 zijn van overeenkomstige toepassing op natura-uitvaartverzekeraars
met zetel in een niet-aangewezen staat die hun bedrijf uitoefenen vanuit in
Nederland gelegen bijkantoren.Artikel 2:55De artikelen 2:45, 2:46 en 2:49 zijn van overeenkomstige toepassing op
in Nederland gelegen bijkantoren van clearinginstellingen met zetel in een
niet-aangewezen staat.Artikel 2:56Artikel 2:52 is van overeenkomstige toepassing op natura-uitvaartverzekeraars
met zetel in een niet-aangewezen staat die hun bedrijf uitoefenen vanuit in
Nederland gelegen bijkantoren of door middel van het verrichten van diensten
naar Nederland.AFDELING 2.3.4 OVERIGE BEPALINGEN§ 2.3.4.1. Financiële ondernemingen met
zetel in NederlandArtikel 2:571. Een clearinginstelling, kredietinstelling of verzekeraar met zetel
in Nederland geeft kennis van wijzigingen met betrekking tot onderwerpen waarover
ingevolge artikel 1a:4, tweede lid, 1a:11, derde lid, 1a:28, tweede lid, 1a:46,
tweede lid, 1a:104, tweede lid, 1a:105, tweede lid, 1a:108, eerste lid, 1a:112,
tweede lid, 1a:114, derde lid, 1a:115, tweede lid, 1a:117, eerste lid, 1a:118,
tweede lid, verstrekking van gegevens is voorgeschreven, aan de Nederlandsche
Bank.2. Een clearinginstelling, kredietinstelling of verzekeraar met zetel
in Nederland geeft kennis van wijzigingen met betrekking tot onderwerpen,
waarover ingevolge artikel 1a:105, eerste lid, of 1a:112, eerste lid,
verstrekking van gegevens is voorgeschreven, aan de Nederlandsche Bank en
aan de toezichthoudende instantie van de lidstaat waar de financiële
onderneming haar onderscheidenlijk zijn bedrijf uitoefent vanuit een bijkantoor.3. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur wordt, onder vermelding
van de te volgen procedures, bepaald van welke wijzigingen kennis wordt gegeven,
welke gegevens daarbij worden verstrekt en, indien van toepassing, onder welke
voorwaarden de wijzigingen ten uitvoer mogen worden gelegd.Artikel 2:581. Een kredietinstelling of verzekeraar met zetel in Nederland die tot
ontbinding dan wel algehele of gedeeltelijke liquidatie van haar of zijn bedrijf
heeft besloten, raadpleegt de Nederlandsche Bank over de wijze waarop de ontbinding
onderscheidenlijk de liquidatie zal plaatsvinden ten minste dertien weken
voordat aan de beslissing uitvoering wordt gegeven.2. De Nederlandsche Bank kan de termijn, bedoeld in het eerste lid, verkorten.3. De Nederlandsche Bank wordt aangemerkt als een belanghebbende in de
zin van artikel 23, tweede lid, van Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek.4. Ingeval een financiële onderneming als bedoeld in het eerste lid
besluit tot ontbinding en geen rechtspersoonlijkheid bezit, is het bepaalde
in de artikelen 19, vierde lid, 23, eerste en tweede lid, 23a, eerste lid,
en 23c van Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek van overeenkomstige toepassing.
Voor de toepassing van de artikelen 23, eerste lid, en 23a, eerste lid, van
Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek gelden de beherende vennoten als bestuurders
en geldt de vennootschapsovereenkomst als statuten.Artikel 2:59Een kredietinstelling met zetel in Nederland die een dochtermaatschappij
is van een kredietinstelling met zetel in een staat die geen lidstaat is,
staat in de staat waar de laatstbedoelde kredietinstelling haar zetel heeft
onder voldoende geconsolideerd toezicht.Artikel 2:60Het is een bank met zetel in Nederland die een vergunning heeft voor de
uitoefening van het bedrijf van bank toegestaan ten minste de werkzaamheden
genoemd in bijlage I van de richtlijn banken te verrichten, tenzij in de vergunning
uitdrukkelijk anders is bepaald.Artikel 2:61Indien een financiële onderneming een vergunning heeft voor het uitoefenen
van het bedrijf van bank en deze vergunning omvat niet het verlenen van beleggingsdiensten,
kan zij een uitbreiding van de vergunning met deze activiteiten aanvragen,
indien zij ervoor zorgt en aantoont dat wordt voldaan aan het bepaalde ingevolge
de artikelen 4:14, tweede lid, onderdeel c, onder 1° tot en met 6°,
4:87 en 4:88 met betrekking tot de aanvraag van de vergunning.Artikel 2:621. Het is een elektronischgeldinstelling met zetel in Nederland die een
vergunning heeft voor het uitoefenen van het bedrijf van elektronischgeldinstelling
verboden naast het ter beschikking krijgen van gelden in ruil waarvoor elektronisch
geld wordt uitgegeven andere dan de volgende werkzaamheden te verrichten:a. het verrichten van met de uitgifte van elektronisch geld samenhangende
diensten;b. het uitgeven en beheren van andere betaalmiddelen, met uitsluiting
van de werkzaamheden, bedoeld onder punt 2 van bijlage I van de richtlijn
banken;c. het vastleggen van informatie op een elektronische drager ten behoeve
van andere ondernemingen.2. Een elektronischgeldinstelling als bedoeld in het eerste lid, houdt
uitsluitend een deelneming in een andere onderneming indien die onderneming
werkzaamheden verricht die samenhangen met het bedrijf van die elektronischgeldinstelling.3. Onder een deelneming als bedoeld in het tweede lid wordt verstaan een
rechtstreeks of middellijk belang van 20 procent of meer in het geplaatste
kapitaal van een onderneming, of het rechtstreeks of middellijk kunnen uitoefenen
van 20 procent of meer van de stemrechten in een onderneming.Artikel 2:63Een kredietinstelling geeft slechts elektronisch geld uit tegen een waarde
die ten hoogste gelijk is aan de waarde van de voor de uitgifte te ontvangen
gelden.Artikel 2:641. Het is een verzekeraar met zetel in Nederland die een vergunning voor
de uitoefening van het bedrijf van levensverzekeraar, het bedrijf van natura-uitvaartverzekeraar
of het bedrijf van schadeverzekeraar heeft, verboden een ander bedrijf dan
het bedrijf waarvoor de vergunning is verleend, uit te oefenen. In afwijking
daarvan is het een levensverzekeraar die een vergunning voor de uitoefening
van het bedrijf van levensverzekeraar heeft, toegestaan het bedrijf van natura-uitvaartverzekeraar
uit te oefenen zonder een vergunning voor de uitoefening van het bedrijf van
natura-uitvaartverzekeraar.2. Het is een levensverzekeraar of een schadeverzekeraar die een vergunning
voor de uitoefening van het bedrijf van levensverzekeraar onderscheidenlijk
schadeverzekeraar heeft, verboden dat bedrijf in een andere branche uit te
oefenen dan de branche of branches waarvoor de vergunning is verleend.3. Op een levensverzekeraar met zetel in Nederland die een vergunning
heeft voor de branche Levensverzekering algemeen en die uitsluitend het bedrijf
van natura-uitvaartverzekeraar uitoefent, zijn de bepalingen inzake de uitoefening
van het bedrijf van levensverzekeraar van toepassing.4. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur wordt, in afwijking
van het tweede lid, bepaald welke risico's die behoren tot een andere
branche dan de branche of branches waarvoor een vergunning voor de uitoefening
van het bedrijf van schadeverzekeraar is verleend als bijkomend risico mogen
worden verzekerd, alsmede welke risico's niet als bijkomende risico's
met andere branches mogen worden gecombineerd. Artikel 2:651. Een verzekeraar met zetel in Nederland die voornemens is vanuit een
in een andere lidstaat gelegen bijkantoor zijn bedrijf uit te oefenen of een
levensverzekeraar of schadeverzekeraar die voornemens is vanuit een in een
staat die geen lidstaat is gelegen bijkantoor zijn bedrijf uit te oefenen,
stelt als zijn vertegenwoordiger een persoon aan.2. De vertegenwoordiger heeft ten aanzien van de uitoefening van het bedrijf
van levensverzekeraar of schadeverzekeraar vanuit de bijkantoren van rechtswege
alle bevoegdheden die de verzekeraar, bedoeld in het eerste lid, heeft. Hij
maakt daarvan in ieder geval gebruik indien de Nederlandsche Bank zulks met
het oog op de naleving van het ingevolge dit deel bepaalde verlangt.3. Indien de vertegenwoordiger rechtspersoon is, wijst hij op zijn beurt
een natuurlijk persoon aan die hem bij uitsluiting van ieder ander vertegenwoordigt
bij de uitoefening van zijn bevoegdheden en bij de nakoming van zijn verplichtingen.4. De artikelen 2:36 en 2:37 zijn van overeenkomstige toepassing op de
natuurlijke persoon die als vertegenwoordiger van een verzekeraar is aangesteld
en op de natuurlijke persoon, bedoeld in het derde lid.Artikel 2:66Het is een schadeverzekeraar met zetel in Nederland verboden schaden te
verzekeren veroorzaakt door of ontstaan uit gewapend conflict, burgeroorlog,
opstand, binnenlandse onlusten, oproer of muiterij. In zee-, transport-, luchtvaart-
en reisverzekeringen is het evenwel toegestaan risico's van molest te
verzekeren in de algemeen gebruikelijke molestclausules zolang de Nederlandsche
Bank daartegen geen bedenkingen naar voren heeft gebracht.§ 2.3.4.2. Financiële ondernemingen met
zetel in een andere lidstaatArtikel 2:671. Het is een bank met zetel in een andere lidstaat die vanuit een in
Nederland gelegen bijkantoor haar bedrijf uitoefent toegestaan ten minste
de werkzaamheden, genoemd in bijlage I van de richtlijn banken, te verrichten,
tenzij in de in die lidstaat verleende vergunning uitdrukkelijk anders is
bepaald dan wel de mededeling, bedoeld in artikel 1a:13, eerste lid, het verrichten
van die werkzaamheden niet vermeldt.2. Het is een bank met zetel in een andere lidstaat die haar bedrijf uitoefent
door middel van het verrichten van diensten naar Nederland, toegestaan ten
minste de werkzaamheden genoemd in bijlage I van de richtlijn banken te verrichten,
tenzij in de in die lidstaat verleende vergunning uitdrukkelijk anders is
bepaald dan wel zij van de werkzaamheden die zij voornemens is door middel
van het verrichten van diensten naar Nederland uit te oefenen geen kennis
heeft gegeven aan de toezichthoudende instantie van de lidstaat waar zij haar
zetel heeft.3. Artikel 2:62 is van overeenkomstige toepassing op elektronischgeldinstellingen
met zetel in een andere lidstaat die vanuit een bijkantoor dan wel door middel
van het verrichten van diensten in Nederland hun bedrijf uitoefenen.Artikel 2:68Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot het adres van de door een levensverzekeraar of schadeverzekeraar
met zetel in een andere lidstaat aangestelde vertegenwoordiger waaraan rechtsgeldig
mededelingen kunnen worden gedaan, en wordt geregeld onder welke omstandigheden
de vertegenwoordiger ophoudt vertegenwoordiger te zijn.Artikel 2:691. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot de voorwaarden, waaronder wijzigingen met betrekking tot
onderwerpen waarover krachtens artikel 1a:13, eerste lid, de Nederlandsche
Bank gegevens heeft ontvangen, ten uitvoer mogen worden gelegd.2. Een levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in een andere
lidstaat geeft kennis van wijzigingen met betrekking tot onderwerpen waarover
krachtens artikel 1a:36, eerste lid, verstrekking van gegevens is voorgeschreven,
aan de Nederlandsche Bank. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur
wordt, onder vermelding van de te volgen procedures, bepaald welke gegevens
daarbij worden verstrekt en, indien van toepassing, onder welke voorwaarden
de wijzigingen ten uitvoer mogen worden gelegd.§ 2.3.4.3. Financiële ondernemingen met
zetel in een staat die geen lidstaat isArtikel 2:701. De artikelen 2:60, 2:62, 2:64, en 2:66 zijn van overeenkomstige toepassing
op een bank, levensverzekeraar en schadeverzekeraar met zetel in een staat
die geen lidstaat is, die vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor haar
onderscheidenlijk zijn bedrijf uitoefent, voorzover deze artikelen betrekking
hebben op de desbetreffende financiële ondernemingen.2. Een kredietinstelling of verzekeraar met zetel in een staat die geen
lidstaat is die vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor haar onderscheidenlijk
zijn bedrijf uitoefent, geeft kennis van wijzigingen met betrekking tot onderwerpen
waarover krachtens artikel 1a:18, tweede lid, 1a:38, tweede lid, 1a:42, tweede
lid, 1a:43, tweede lid of 1a:49, derde lid, verstrekking van gegevens
is voorgeschreven, aan de Nederlandsche Bank. Bij of krachtens algemene maatregel
van bestuur wordt, onder vermelding van de te volgen procedures, bepaald welke
gegevens daarbij worden verstrekt en, indien van toepassing, onder welke voorwaarden
de wijzigingen ten uitvoer mogen worden gelegd.Artikel 2:711. Een kredietinstelling, levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel
in een staat die geen lidstaat is die tot ontbinding dan wel algehele of gedeeltelijke
liquidatie van haar of zijn in Nederland gelegen bijkantoor heeft besloten,
raadpleegt de Nederlandsche Bank over de wijze waarop de ontbinding onderscheidenlijk
de liquidatie zal plaatsvinden ten minste dertien weken voordat aan de beslissing
uitvoering wordt gegeven.2. Artikel 2:58, tweede tot en met vierde lid, is van overeenkomstige
toepassing.Artikel 2:72Een financiële onderneming die een vergunning voor het uitoefenen
van het bedrijf van bank heeft en die voornemens is tevens een beleggingsdienst
te verlenen, geeft kennis van dat voornemen aan de Nederlandsche Bank en zorgt
ervoor en toont aan, onverminderd de artikelen 2:36, 2:37, 2:43, 2:44, 2:45,
2:46, 2:47, 2:59, 2:78, en 2:95, dat wordt voldaan aan het bepaalde ingevolge
de artikelen 4:14, tweede lid, onderdeel c, onder 1° tot en met 6°,
4:87 en 4:88 met betrekking tot de aanvraag van de vergunning.Artikel 2:73Een kredietinstelling met zetel in een staat die geen lidstaat is die
vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor haar bedrijf uitoefent en die een
dochteronderneming is van een kredietinstelling met zetel in een staat die
geen lidstaat is, staat in de staat waar de laatstbedoelde kredietinstelling
haar zetel heeft onder voldoende geconsolideerd toezicht.Artikel 2:741. Een levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in een staat die
geen lidstaat is, die voornemens is vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor
zijn bedrijf uit te oefenen, stelt als zijn vertegenwoordiger een natuurlijke
persoon of een rechtspersoon aan die zijn woonplaats in Nederland heeft.2. De vertegenwoordiger van een verzekeraar heeft ten aanzien van de uitoefening
van het bedrijf van levensverzekeraar onderscheidenlijk schadeverzekeraar
vanuit de in Nederland gelegen bijkantoren van rechtswege alle bevoegdheden
die de levensverzekeraar onderscheidenlijk schadeverzekeraar heeft. Hij maakt
daarvan gebruik voorzover de Nederlandsche Bank zulks met het oog op de naleving
van het ingevolge dit deel bepaalde verlangt.3. De vertegenwoordiger van een verzekeraar voldoet namens de verzekeraar
aan de ingevolge deze wet gestelde regels. Het ontbreken van de vertegenwoordiger
of zijn in gebreke zijn, ontslaat de schadeverzekeraar onderscheidenlijk levensverzekeraar
niet van de verplichting deze regels na te leven.4. De Nederlandsche Bank kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk, al dan
niet voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van het derde lid, eerste zin,
indien de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs niet kan worden voldaan
en dat de doeleinden die dit artikel beoogt te bereiken anderszins worden
bereikt.5. Is de vertegenwoordiger van de verzekeraar rechtspersoon, dan wijst
hij op zijn beurt een natuurlijke persoon aan die in Nederland zijn woonplaats
heeft en die hem bij uitsluiting van ieder ander vertegenwoordigt bij de uitoefening
van zijn bevoegdheden en van zijn uit deze wet voortvloeiende verplichtingen.6. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot het adres van de door een levensverzekeraar of een schadeverzekeraar
met zetel in een staat die geen lidstaat is aangestelde vertegenwoordiger
waaraan rechtsgeldig mededelingen kunnen worden gedaan, en wordt geregeld
onder welke omstandigheden de vertegenwoordiger ophoudt vertegenwoordiger
te zijn en wordt de opvolging van de vertegenwoordiger geregeld.7. Als woonplaats van de verzekeraar in Nederland geldt de woonplaats
van zijn vertegenwoordiger, met dien verstande dat, indien de vertegenwoordiger
een natuurlijk persoon is die een kantoor houdt, dit kantoor als woonplaats
van de verzekeraar wordt aangemerkt.8. De artikelen 2:36 en 2:37 zijn van overeenkomstige toepassing op devertegenwoordiger indien die natuurlijk persoon is en op de natuurlijk
persoon, bedoeld in het vijfde lid.§ 2.3.4.4. Financiële ondernemingen met
zetel buiten Nederland Artikel 2:75Artikel 2:57 is van overeenkomstige toepassing op clearinginstellingen
en natura-uitvaartverzekeraars met zetel in een niet-aangewezen staat die
hun bedrijf vanuit in Nederland gelegen bijkantoren uitoefenen.Artikel 2:761. Artikel 2:71 is van overeenkomstige toepassing op natura-uitvaartverzekeraars
met zetel in een niet-aangewezen staat.2. Artikel 2:74 is van overeenkomstige toepassing op natura-uitvaartverzekeraars
met zetel buiten Nederland.Artikel 2:77Het is een natura-uitvaartverzekeraar met zetel in een niet-aangewezen
staat verboden vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor een ander bedrijf
dan het bedrijf van natura-uitvaartverzekeraar uit te oefenen.AFDELING 2.3.5 MINIMUM VERMOGEN§ 2.3.5.1. Financiële ondernemingen met
zetel in NederlandArtikel 2:781. Een beheerder van een beleggingsinstelling met zetel in Nederland waarvan
rechten van deelneming in Nederland worden aangeboden, een beleggingsonderneming
met zetel in Nederland die beleggingsdiensten verleent in Nederland, een bewaarder
die is verbonden aan een beleggingsinstelling met zetel in Nederland waarvan
rechten van deelneming in Nederland worden aangeboden, een clearinginstelling,
kredietinstelling of verzekeraar met zetel in Nederland beschikt over een
minimumbedrag aan eigen vermogen.2. Onverminderd het eerste lid beschikt een verzekeraar als bedoeld in
het eerste lid over financiële middelen tot dekking van de kosten voor
de inrichting van de administratie en van het productienet.3. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot de omvang en de samenstelling van het minimumbedrag aan
eigen vermogen. Bij de vaststelling van het minimumbedrag aan eigen vermogen
wordt bepaald wat daarbij voor de onderscheiden rechtsvormen onder eigen vermogen
wordt verstaan.4. Voor een verzekeraar als bedoeld in het eerste lid is het minimumbedrag
aan eigen vermogen gelijk aan het minimumbedrag van het garantiefonds, dan
wel het minimumbedrag aan solvabiliteitsmarge, bedoeld in artikel 2:82, tweede
en derde lid, indien dit minimumbedrag aan solvabiliteitsmarge hoger is dan
het minimumbedrag van het garantiefonds.5. Indien een beheerder, niet zijnde een beheerder van een instelling
voor collectieve belegging in effecten of een bewaarder als bedoeld in het
eerste lid voorziet of redelijkerwijze kan voorzien dat zijn minimumbedrag
aan eigen vermogen niet voldoet of niet zal voldoen aan de regels, bedoeld
in het derde lid, geeft hij hiervan onverwijld kennis aan de Nederlandsche
Bank.6. De Nederlandsche Bank kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk, al dan
niet voor bepaalde tijd, aan een beheerder, beleggingsonderneming,bewaarder,
clearinginstelling of kredietinstelling als bedoeld in het eerste lid ontheffing
verlenen van het eerste of derde lid, indien de aanvrager aantoont dat daaraan
redelijkerwijs niet kan worden voldaan en dat de doeleinden die dit artikel
beoogt te bereiken anderszins worden bereikt.§ 2.3.5.2. Financiële ondernemingen met
zetel in een staat die geen lidstaat isArtikel 2:791. Artikel 2:78, eerste, derde, vierde en zesde lid, is van overeenkomstige
toepassing op beleggingsondernemingen met zetel in een staat die geen lidstaat
is die beleggingsdiensten verlenen in Nederland, en kredietinstellingen, levensverzekeraars
en schadeverzekeraars met zetel in een staat die geen lidstaat is die hun
bedrijf uitoefenen vanuit in Nederland gelegen bijkantoren.2. Artikel 2:78, tweede lid, is van overeenkomstige toepassing op levensverzekeraars
en schadeverzekeraars met zetel in een staat die geen lidstaat is die hun
bedrijf uitoefenen vanuit in Nederland gelegen bijkantoren.3. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot het minimumbedrag van het garantiefonds en de lokalisatie
van de waarden die de solvabiliteitsmarge van het bijkantoor van de levensverzekeraar
of schadeverzekeraar vertegenwoordigen. Hierbij kan worden bepaald dat de
levensverzekeraar of schadeverzekeraar voor bepaalde handelingen toestemming
van de Nederlandsche Bank behoeft.§ 2.3.5.3. Financiële ondernemingen met
zetel in een niet-aangewezen staatArtikel 2:801. Artikel 2:78, eerste, derde, vierde en zesde lid, is van overeenkomstige
toepassing op beheerders van een beleggingsinstelling met zetel in een niet-aangewezen
staat waarvan rechten van deelneming in Nederland worden aangeboden, bewaarders
die zijn verbonden aan een beleggingsinstelling met zetel in een niet-aangewezen
staat waarvan rechten van deelneming worden aangeboden, en clearinginstellingen
en natura-uitvaartverzekeraars met zetel in een niet-aangewezen staat die
hun bedrijf uitoefenen vanuit in Nederland gelegen bijkantoren.2. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot het minimumbedrag van het garantiefonds en de lokalisatie
van de waarden die de solvabiliteitsmarge van het bijkantoor van de natura-uitvaartverzekeraar
vertegenwoordigen. Hierbij kan worden bepaald dat de natura-uitvaartverzekeraar
voor bepaalde handelingen toestemming van de Nederlandsche Bank behoeft.Artikel 2:81Artikel 2:78, tweede lid, is van overeenkomstige toepassing op natura-uitvaartverzekeraars
met zetel in een niet-aangewezen staat die hun bedrijf uitoefenen vanuit in
Nederland gelegen bijkantoren.AFDELING 2.3.6 SOLVABILITEIT§ 2.3.6.1. Financiële ondernemingen met
zetel in NederlandArtikel 2:821. Een beheerder van een instelling voor collectieve belegging in effecten
met zetel in Nederland waarvan rechten van deelneming in Nederland worden
aangeboden, een beleggingsonderneming met zetel in Nederland die beleggingsdiensten
verleent in Nederland, een clearinginstelling, kredietinstelling of verzekeraar
met zetel in Nederland beschikt over voldoende solvabiliteit.2. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot de berekening van de minimumomvang van de solvabiliteit,
de samenstelling van de solvabiliteit en de waardering van de vermogensbestanddelen
die tot de solvabiliteit kunnen worden gerekend. Tevens worden regels gesteld
met betrekking tot het in het vierde lid bedoelde garantiefonds.3. De aan te houden solvabiliteit van een verzekeraar wordt uitgedrukt
in een solvabiliteitsmarge.4. Een derde gedeelte van het overeenkomstig het tweede lid berekende
minimumbedrag aan solvabiliteitsmarge van een verzekeraar als bedoeld in het
eerste lid, is het garantiefonds.5. Indien een financiële onderneming als bedoeld in het eerste lid
voorziet of redelijkerwijze kan voorzien dat haar solvabiliteit niet voldoet
of niet zal voldoen aan de regels, bedoeld in het tweede lid, geeft zij hiervan
onverwijld kennis aan de Nederlandsche Bank.6. De Nederlandsche Bank kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk, al dan
niet voor bepaalde tijd, aan een beheerder van een instelling voor collectieve
belegging in effecten, beleggingsonderneming, clearinginstelling of kredietinstelling
als bedoeld in het eerste lid ontheffing verlenen van het eerste of tweede
lid, indien de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs niet kan worden
voldaan en dat de doeleinden die dit artikel beoogt te bereiken anderszins
worden bereikt.7. Onverminderd het eerste lid voldoet de beheerder, beleggingsonderneming,
clearinginstelling of kredietinstelling, de instelling voor collectieve belegging
in effecten die een beleggingsmaatschappij is met zetel in Nederland of de
bewaarder die is verbonden aan een instelling voor collectieve belegging in
effecten met zetel in Nederland aan bij of krachtens algemene maatregel van
bestuur te stellen regels met betrekking tot het aanhouden van balansposten
of posten buiten de balanstelling.§ 2.3.6.2. Financiële ondernemingen met
zetel in een staat die geen lidstaat isArtikel 2:831. Artikel 2:82 is van overeenkomstige toepassing op beleggingsondernemingen
met zetel in een staat die geen lidstaat is die beleggingsdiensten verlenen
in Nederland, en kredietinstellingen, levensverzekeraars en schadeverzekeraars
met zetel in een staat die geen lidstaat is die hun bedrijf uitoefenen vanuit
in Nederland gelegen bijkantoren.2. Artikel 2:82 is van overeenkomstige toepassing op levensverzekeraars
en schadeverzekeraars met zetel in een staat die geen lidstaat is die hun
bedrijf uitoefenen door middel van het verrichten van diensten naar Nederland
vanuit een vestiging in een staat die geen lidstaat is.Artikel 2:841. Artikel 2:82 is van overeenkomstige toepassing op in Nederland gelegen
bijkantoren van levensverzekeraars of schadeverzekeraars met zetel in een
staat die geen lidstaat is.2. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot het garantiefonds en de lokalisatie van de waarden die
de solvabiliteitsmarge van het bijkantoor van een financiële onderneming
als bedoeld in het eerste lid vertegenwoordigen.Artikel 2:851. Aan een levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in een staat
die geen lidstaat is die zijn bedrijf uitoefent of wil uitoefenen vanuit een
in Nederland gelegen bijkantoor en vanuit een in een andere lidstaat gelegen
bijkantoor kan op aanvraag ontheffing worden verleend van het bij of krachtens
de artikelen 2:79, eerste en derde lid, en 2:84 bepaalde, ertoe leidend dat:a. de solvabiliteitsmarge wordt berekend op basis van het gehele bedrijf
van de levensverzekeraar of schadeverzekeraar dat de levensverzekeraar onderscheidenlijk
de schadeverzekeraar vanuit de in de lidstaten gelegen bijkantoren uitoefent;b. de waarden die het garantiefonds vertegenwoordigen, in de lidstaat
aanwezig zijn van waaruit het toezicht op de solvabiliteitsmarge van het bijkantoor
wordt uitgeoefend; enc. ten minste de helft van het minimumbedrag van het garantiefonds wordt
aangehouden in waarden volgens de terzake geldende voorschriften in de lidstaat
van waaruit het toezicht op de solvabiliteitsmarge van het bijkantoor wordt
uitgeoefend.2. De aanvraag voor de ontheffing bevat een gemotiveerde keuze van de
toezichthoudende instantie die zich zal belasten met het toezicht op de solvabiliteitsmarge,
bedoeld in het eerste lid, onderdeel a.§ 2.3.6.3. Financiële ondernemingen met
zetel in een niet-aangewezen staatArtikel 2:861. Artikel 2:82 is van overeenkomstige toepassing op clearinginstellingen
en natura-uitvaartverzekeraars met zetel in een niet-aangewezen staat die
hun bedrijf uitoefenen vanuit in Nederland gelegen bijkantoren.2. Artikel 2:82 is van overeenkomstige toepassing op natura-uitvaartverzekeraars
met zetel in een niet-aangewezen staat die hun bedrijf uitoefenen door middel
van het verrichten van diensten naar Nederland vanuit een vestiging in een
niet-aangewezen staat.Artikel 2:871. Artikel 2:82 is van overeenkomstige toepassing op in Nederland gelegen
bijkantoren van natura-uitvaartverzekeraars met zetel in een niet-aangewezen
staat.2. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot de lokalisatie van de waarden die de solvabiliteitsmarge
van het bijkantoor vertegenwoordigen.AFDELING 2.3.7 LIQUIDITEIT§ 2.3.7.1. Financiële ondernemingen met
zetel in NederlandArtikel 2:881. Een beleggingsinstelling met zetel in Nederland waarvan in Nederland
de rechten van deelneming op verzoek van de deelnemers ten laste van de activa
direct of indirect worden ingekocht of terugbetaald, een clearinginstelling
of kredietinstelling met zetel in Nederland beschikt over voldoende liquiditeit.2. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot de minimumomvang, de samenstelling en de berekening van
de liquiditeit van een financiële onderneming als bedoeld in het eerste
lid.3. Indien een financiële onderneming als bedoeld in het eerste lid
voorziet of redelijkerwijze kan voorzien dat haar liquiditeit niet voldoet
of niet zal voldoen aan de regels, bedoeld in het tweede lid, doet zij hiervan
onverwijld mededeling aan de Nederlandsche Bank.4. De Nederlandsche Bank kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk, al dan
niet voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van het eerste of tweede lid,
indien de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs niet kan worden voldaan
en dat de doeleinden die dit artikel beoogt te bereiken anderszins worden
bereikt.§ 2.3.7.2. Financiële ondernemingen met
zetel in een andere lidstaatArtikel 2:89Artikel 2:88 is van overeenkomstige toepassing op banken met zetel in
een andere lidstaat die hun bedrijf uitoefenen vanuit in Nederland gelegen
bijkantoren.§ 2.3.7.3. Financiële ondernemingen met
zetel in een staat die geen lidstaat isArtikel 2:90Artikel 2:88 is van overeenkomstige toepassing op kredietinstellingen
met zetel in een staat die geen lidstaat is die hun bedrijf uitoefenen vanuit
in Nederland gelegen bijkantoren.§ 2.3.7.4. Financiële ondernemingen met
zetel in een niet-aangewezen staatArtikel 2:91Artikel 2:88 is van overeenkomstige toepassing op beleggingsinstellingen
met zetel in een niet-aangewezen staat waarvan in Nederland de rechten van
deelneming op verzoek van de deelnemers ten laste van de activa direct of
indirect worden ingekocht of terugbetaald en clearinginstellingen met zetel
in een niet-aangewezen staat die hun bedrijf uitoefenen vanuit in Nederland
gelegen bijkantoren.AFDELING 2.3.8 TECHNISCHE VOORZIENINGEN§ 2.3.8.1. Verzekeraars met zetel in NederlandArtikel 2:921. Een verzekeraar met zetel in Nederland houdt toereikende technische
voorzieningen aan. De technische voorzieningen worden volledig door waarden
gedekt.2. Een levensverzekeraar of natura-uitvaartverzekeraar met zetel in Nederland
stelt, rekening houdend met alle financiële aspecten van zijn onderneming,
de premies voor te sluiten levensverzekeringen onderscheidenlijk natura-uitvaartverzekeringen
op adequate wijze vast. Een schadeverzekeraar met zetel in Nederland stelt,
rekening houdend met alle financiële aspecten van zijn onderneming, de
premies voor schadeverzekeringen op adequate wijze vast.3. De verzekeraar dekt de verplichtingen die voortvloeien uit vorderingen
als bedoeld in artikel 2:233, tweede lid, onderdelen b, c en d, derde lid,
onderdelen a, b en c, dan wel vierde lid, onderdelen a, b en c, volledig door
waarden.4. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot:a. het bepaalde in het eerste en derde lid; enb. de lokalisatie van de waarden, bedoeld in het eerste en derde lid,
en de muntsoort waarin die waarden luiden.5. De Nederlandsche Bank kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk, al dan
niet voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van het op grond van het vierde
lid, onderdeel b, bepaalde, indien de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs
niet kan worden voldaan en dat de doeleinden die dit artikel beoogt te bereiken
anderszins worden bereikt.§ 2.3.8.2. Levensverzekeraars en schadeverzekeraars
met zetel in een staat die geen lidstaat isArtikel 2:931. Een levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in een staat die
geen lidstaat is, houdt voor zijn vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor
aangegane verplichtingen uit levensverzekeringen onderscheidenlijk schadeverzekeringen
toereikende technische voorzieningen aan. De technische voorzieningen worden
volledig door waarden gedekt.2. Artikel 2:92, tweede lid, eerste volzin, is van overeenkomstige toepassing
op levensverzekeraars als bedoeld in het eerste lid. Artikel 2:92, tweede
lid, tweede volzin, is van overeenkomstige toepassing op schadeverzekeraars
als bedoeld in het eerste lid.3. De levensverzekeraar of schadeverzekeraar dekt de verplichtingen die
voortvloeien uit vorderingen als bedoeld in artikel 2:233, tweede lid, onderdelen
b, c en d, dan wel derde lid, onderdelen a, b en c, volledig door waarden.4. Artikel 2:92, vierde en vijfde lid, is van overeenkomstige toepassing
op levensverzekeraars en schadeverzekeraars.§ 2.3.8.3. Natura-uitvaartverzekeraars met zetel
in een niet-aangewezen staatArtikel 2:941. Een natura-uitvaartverzekeraar met zetel in een niet-aangewezen staat
houdt voor zijn vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor aangegane verplichtingen
uit natura-uitvaartverzekeringen toereikende technische voorzieningen
aan. De technische voorzieningen worden volledig door waarden gedekt.2. Artikel 2:92, tweede lid, eerste volzin, is van overeenkomstige toepassing
op natura-uitvaartverzekeraars als bedoeld in het eerste lid.3. De natura-uitvaartverzekeraar dekt de verplichtingen die voortvloeien
uit vorderingen als bedoeld in artikel 2:233, vierde lid, onderdelen a, b
en c, volledig door waarden.4. Artikel 2:92, vierde en vijfde lid, is van overeenkomstige toepassing
op natura-uitvaartverzekeraars.AFDELING 2.3.9 BOEKHOUDING EN RAPPORTAGE§ 2.3.9.1. Financiële ondernemingen met
zetel in NederlandArtikel 2:951. Een verzekeraar met zetel in Nederland doet het boekjaar gelijk lopen
met het kalenderjaar.2. De Nederlandsche Bank kan op aanvraag, al dan niet voor bepaalde tijd,
ontheffing verlenen van het eerste lid, indien de aanvrager aantoont dat daaraan
redelijkerwijs niet kan worden voldaan en dat de doeleinden die dit artikel
beoogt te bereiken anderszins worden bereikt.Artikel 2:961. Een clearinginstelling, herverzekeraar, kredietinstelling of verzekeraar
met zetel in Nederland verstrekt binnen zes maanden na afloop van het boekjaar
aan de Nederlandsche Bank de jaarrekening, het jaarverslag en de overige gegevens,
bedoeld in de artikelen 361, eerste lid, onderscheidenlijk 391, eerste lid,
en 392, eerste lid, onderdeel a tot en met h, van Boek 2 van het Burgerlijk
Wetboek.2. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot de wijze van de verstrekking van de jaarrekening, het jaarverslag
en de overige gegevens.3. Onverminderd het bepaalde in Titel 9 van Boek 2 van het Burgerlijk
Wetboek kan de Nederlandsche Bank op aanvraag geheel of gedeeltelijk, al dan
niet voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van het eerste lid indien de
aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs niet kan worden voldaan en dat
de doeleinden die dit artikel beoogt te bereiken anderszins worden bereikt.Artikel 2:97Vervallen.Artikel 2:981. Een beleggingsonderneming met zetel in Nederland die beleggingsdiensten
verleent in Nederland, een clearinginstelling of kredietinstelling met zetel
in Nederland verstrekt periodiek binnen de daartoe vastgestelde termijnen
staten aan de Nederlandsche Bank, al dan niet tevens op geconsolideerde basis,
die deze nodig heeft voor het toezicht op de naleving van het bij of krachtens
dit deel bepaalde.2. Het eerste lid is niet van toepassing op financiële ondernemingen
als bedoeld in het eerste lid, waaraan een ontheffing als bedoeld in artikel
2:82, zesde lid, of 2:88, vierde lid, is verleend.3. Een verzekeraar met zetel in Nederland verstrekt periodiek binnen de
daartoe vastgestelde termijnen staten aan de Nederlandsche Bank, die deze
nodig heeft voor het toezicht op de naleving van het bij of krachtens dit
deel bepaalde.4. Indien een levensverzekeraar of natura-uitvaartverzekeraar met zetel
in Nederland een nieuw type levensverzekering of natura-uitvaartverzekering
heeft gesloten, voegt hij bij de staten een opgave van de technische grondslagen
voor de berekening van het desbetreffende tarief en van de desbetreffende
technische voorzieningen. De levensverzekeraar of natura-uitvaartverzekeraar
voegt bij de staten eveneens een opgave van de wijzigingen in de technische
grondslagen voor de berekening van zijn tarieven en van de technische voorzieningen.5. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot de inhoud en de modellen van de staten en de wijze, de
periodiciteit en de termijnen van de verstrekking, en wordt bepaald welke
staten worden verstrekt en welke staten openbaar worden gemaakt.5a. De Nederlandsche Bank kan, indien zich een gebeurtenis voordoet of
heeft voorgedaan die ernstige gevolgen heeft of kan hebben voor de financiële
positie van een financiële onderneming als bedoeld in het eerste of derde
lid, voorschrijven dat een of meer staten tijdelijk worden verstrekt met een
hogere frequentie of op een kortere termijn dan ingevolge het vijfde lid is
bepaald. Deze staten worden niet openbaar gemaakt.6. Staten, verstrekt door een clearinginstelling, kredietinstelling of
verzekeraar, zijn periodiek voorzien van een verklaring omtrent de getrouwheid,
afgegeven door een accountant. De Nederlandsche Bank kan bepalen dat staten,
verstrekt door een beleggingsonderneming, voorzien zijn van een verklaring
als bedoeld in de eerste volzin. De accountant waarmerkt de betrokken staten.
Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld met
betrekking tot het onderzoek en de waarmerking van de staten.7. De Nederlandsche Bank kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk, al dan
niet voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van het eerste of derde lid indien
de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs niet kan worden voldaan en
dat de doeleinden die dit artikel beoogt te bereiken anderszins worden bereikt.8. Een verzekeraar legt de ingevolge het vijfde lid openbaar te maken
staten op al zijn kantoren in Nederland ter inzage van een ieder tot achttien
maanden na afloop van het boekjaar. Tot zolang verstrekt hij een ieder op
verzoek een afschrift tegen ten hoogste de kostprijs.9. De Nederlandsche Bank publiceert periodiek de voornaamste geaggregeerde
gegevens op basis van de staten die ingevolge het eerste lid door kredietinstellingen
met zetel in Nederland aan haar zijn verstrekt.Artikel 2:99Een van de staten, bedoeld in artikel 2:98, derde lid, omvat het actuarieel
verslag. Het actuarieel verslag is voorzien van een verklaring van een actuaris
dat hij zich ervan heeft overtuigd dat de in het actuarieel verslag genoemde
voorzieningen prudent zijn vastgesteld en, indien het een levensverzekeraar
of natura-uitvaartverzekeraar betreft, dat de in de staat opgenomen sterftevergelijking
juist is weergegeven. De actuaris waarmerkt de betrokken staten. Hij is bevoegd
zijn verklaring nader toe te lichten of op enig punt een voorbehoud te maken.
Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld met
betrekking tot het onderzoek van het actuarieel verslag.Artikelen 2:100 en 2:101Vervallen.Artikel 2:1021. Een levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in Nederland verstrekt
binnen zes maanden na afloop van het boekjaar aan de Nederlandsche Bank een
opgave met betrekking tot de vanuit Nederland of andere lidstaten gelegen
vestigingengesloten levensverzekeringen onderscheidenlijk schadeverzekeringen,
onder aparte vermelding van de uit hoofde van het verrichten van diensten
naar andere lidstaten gesloten verzekeringen.2. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot de inhoud en de modellen van de opgaven en de wijze van
de verstrekking.3. Het eerste lid is niet van toepassing op de vanuit de vestigingen in
Nederland gesloten levensverzekeringen of schadeverzekeringen waarbij geen
sprake is van het verrichten van diensten.4. De Nederlandsche Bank verstrekt de gegevens, bedoeld in het eerste
lid, met betrekking tot een lidstaat in geaggregeerde vorm aan de toezichthoudende
instantie van die lidstaat indien deze daarom verzoekt.§ 2.3.9.2. Financiële ondernemingen met
zetel in een andere lidstaatArtikel 2:103Een bank met zetel in een andere lidstaat die haar bedrijf uitoefent vanuit
een in Nederland gelegen bijkantoor voert in Nederland ten minste een afzonderlijke
boekhouding met betrekking tot het in Nederland gelegen bijkantoor, die zodanig
is dat de Nederlandsche Bank het toezicht op de naleving van het ingevolge
artikel 2:88 in samenhang met artikel 2:89 bepaalde kan uitoefenen.Artikel 2:1041. Een bank met zetel in een andere lidstaat die haar bedrijf uitoefent
vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor verstrekt binnen zes maanden na
afloop van het boekjaar aan de Nederlandsche Bank de jaarrekening, de geconsolideerde
jaarrekening en het jaarverslag.2. De jaarrekening is voorzien van een verklaring omtrent de getrouwheid,
afgegeven door een accountant, dan wel door een deskundige die ingevolge het
recht van de lidstaat waar de bank haar zetel heeft, bevoegd is de jaarrekening
te onderzoeken.Artikel 2:105Indien de Nederlandsche Bank daarom verzoekt, verstrekt een in Nederland
gelegen bijkantoor van een bank met zetel in een andere lidstaat al dan niet
periodiek staten als bedoeld in artikel 2:98, eerste lid, aan de Nederlandsche
Bank, die deze nodig heeft voor het toezicht op de naleving van het ingevolge
artikel 2:88 in samenhang met artikel 2:89 bepaalde. Artikel 2:98, vijfde
tot en met zevende lid en negende lid, is van overeenkomstige toepassing.Artikel 2:1061. Een levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in een andere
lidstaat die vanuit een in een staat die geen lidstaat is gelegen bijkantoor
zijn bedrijf uitoefent door middel van het verrichten van diensten naar Nederland,
verstrekt binnen zes maanden na afloop van het boekjaar aan de Nederlandsche
Bank een opgave met betrekking tot de vanuit de bijkantoren gesloten levensverzekeringen
of schadeverzekeringen uit hoofde van het verrichten van diensten naar Nederland.2. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot de inhoud en de modellen van de opgaven en de wijze van
de verstrekking.§ 2.3.9.3. Financiële ondernemingen met
zetel in een staat die geen lidstaat isArtikel 2:107Artikel 2:95 is van overeenkomstige toepassing op levensverzekeraars en
schadeverzekeraars met zetel in een staat die geen lidstaat is, die hun bedrijf
uitoefenen vanuit in Nederland gelegen bijkantoren.Artikel 2:108Artikel 2:103 is van overeenkomstige toepassing op kredietinstellingen,
levensverzekeraars en schadeverzekeraars met zetel in een staat die geen lidstaat
is, die hun bedrijf uitoefenen vanuit in Nederland gelegen bijkantoren.Artikel 2:1091. Een kredietinstelling, levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel
in een staat die geen lidstaat is, die haar onderscheidenlijk zijn bedrijf
uitoefent vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor, verstrekt binnen zes
maanden na afloop van het boekjaar aan de Nederlandsche Bank de jaarrekening,
de geconsolideerde jaarrekening en het jaarverslag.2. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot de wijze van de verstrekking van de jaarrekening, de geconsolideerde
jaarrekening en het jaarverslag.3. De jaarrekening is voorzien van een verklaring omtrent de getrouwheid,
dan wel een met de verklaring omtrent de getrouwheid overeenkomende verklaring,
afgegeven door een accountant, dan wel door een deskundige die ingevolge het
recht van de staat waar de financiële onderneming, bedoeld in het eerste
lid, haar zetel heeft, bevoegd is de jaarrekening te onderzoeken.Artikel 2:110Vervallen.Artikel 2:1111. Artikel 2:98, eerste lid en vijfde tot en met zevende lid, is van overeenkomstige
toepassing op beleggingsondernemingen met zetel in een staat die geen lidstaat
is die beleggingsdiensten verlenen in Nederland en in Nederland gelegen bijkantoren
van kredietinstellingen met zetel in een staat die geen lidstaat is, met dien
verstande dat de staten zijn voorzien van een verklaring omtrent de getrouwheid,
dan wel een met de verklaring omtrent de getrouwheid overeenkomende verklaring,
afgegeven door een accountant, dan wel door een deskundige die ingevolge het
recht van de staat waar de beleggingsonderneming of kredietinstelling haar
zetel heeft, bevoegd is de staten te onderzoeken. Artikel 2:98, negende lid,
is van overeenkomstige toepassing op in Nederland gelegen bijkantoren van
kredietinstellingen met zetel in een staat die geen lidstaat is.2. De artikelen 2:98, derde lid en vijfde tot en met achtste lid en 2:99
zijn van overeenkomstige toepassing op bijkantoren in Nederland van levensverzekeraars
of schadeverzekeraars met zetel in een staat die geen lidstaat is, met dien
verstande dat de staten zijn voorzien van een verklaring omtrent
de getrouwheid, dan wel een met de verklaring omtrent de getrouwheid overeenkomende
verklaring, afgegeven door een accountant, dan wel door een deskundige die
ingevolge het recht van de staat waar de levensverzekeraar of schadeverzekeraar
zijn zetel heeft, bevoegd is de staten te onderzoeken. Artikel 2:98, vierde
lid, is van overeenkomstige toepassing op in Nederland gelegen bijkantoren
van levensverzekeraars met zetel in een staat die geen lidstaat is.Artikelen 2:112 en 2:113Vervallen.Artikel 2:1141. Een levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in een staat die
geen lidstaat is, verstrekt binnen zes maanden na afloop van het boekjaar
aan de Nederlandsche Bank een opgave met betrekking tot de vanuit de in Nederland
gelegen bijkantoren gesloten levensverzekeringen onderscheidenlijk schadeverzekeringen
uit hoofde van het verrichten van diensten naar andere lidstaten.2. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot de inhoud en de modellen van de opgaven en de wijze van
de verstrekking.3. Artikel 2:102, vierde lid, is van overeenkomstige toepassing.4. Artikel 2:106 is van overeenkomstige toepassing op levensverzekeraars
en schadeverzekeraars met zetel in een staat die geen lidstaat is, die diensten
verrichten naar Nederland.§ 2.3.9.4. Financiële ondernemingen met
zetel buiten Nederland Artikel 2:115Artikel 2:95 is van overeenkomstige toepassing op natura-uitvaartverzekeraars
met zetel in een niet-aangewezen staat, die hun bedrijf uitoefenen vanuit
in Nederland gelegen bijkantoren.Artikel 2:1161. De artikelen 2:103 en 2:109 zijn van overeenkomstige toepassing op
clearinginstellingen en natura-uitvaartverzekeraars met zetel in een niet-aangewezen
staat, die hun bedrijf uitoefenen vanuit in Nederland gelegen bijkantoren.2. Artikel 2:109 is van overeenkomstige toepassing op herverzekeraars
met zetel buiten Nederland, die hun bedrijf uitoefenen vanuit in Nederland
gelegen bijkantoren.Artikel 2:1181. Artikel 2:98, eerste lid en vijfde tot en met zevende lid, is van overeenkomstige
toepassing op in Nederland gelegen bijkantoren van clearinginstellingen met
zetel in een niet-aangewezen staat, met dien verstande dat de staten zijn
voorzien van een verklaring omtrent de getrouwheid, dan wel een met de verklaring
omtrent de getrouwheid overeenkomende verklaring, afgegeven door een accountant,
dan wel door een deskundige die ingevolge het recht van de staat waar de clearinginstelling
haar zetel heeft, bevoegd is de staten te onderzoeken.2. De artikelen 2:98, derde tot en met achtste lid, en 2:99, zijn van
overeenkomstige toepassing op in Nederland gelegen bijkantoren van natura-uitvaartverzekeraars
met zetel in een niet-aangewezen staat, met dien verstande dat de staten zijn
voorzien van een verklaring omtrent de getrouwheid, dan wel
een met de verklaring omtrent de getrouwheid overeenkomende verklaring, afgegeven
door een accountant, dan wel door een deskundige die ingevolge het recht van
de staat waar de natura-uitvaartverzekeraar zijn zetel heeft, bevoegd is de
staten te onderzoeken.Artikelen 2:119 en 2:120Vervallen.Artikel 2:1211. Een natura-uitvaartverzekeraar met zetel in een niet-aangewezen staat,
die zijn bedrijf uitoefent door middel van het verrichten van diensten naar
Nederland, verstrekt binnen zes maanden na afloop van het boekjaar aan de
Nederlandsche Bank een opgave met betrekking tot de gesloten natura-uitvaartverzekeringen
uit hoofde van het verrichten van diensten naar Nederland.2. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot de inhoud en de modellen van de opgaven, bedoeld in het
eerste lid, en de wijze van de verstrekking.AFDELING 2.3.9A MELDINGSPLICHTEN§ 2.3.9a.1. Financiële ondernemingen met
zetel in NederlandArtikel 2:121a1. Een accountant die het onderzoek uitvoert van de jaarrekening van een
financiële onderneming met zetel in Nederland als bedoeld in artikel
2:96, eerste lid, dan wel van de staten van een financiële onderneming
met zetel in Nederland als bedoeld in artikel 2:98, eerste of derde lid, geeft
de Nederlandsche Bank zo spoedig mogelijk kennis van elke omstandigheid waarvan
hij bij de uitvoering van het onderzoek kennis heeft gekregen en die:a. in strijd is met de ingevolge dit deel opgelegde verplichtingen; ofb. het voortbestaan van de financiële onderneming bedreigt.2. Een accountant die het onderzoek uitvoert van de jaarrekening van een
clearinginstelling, kredietinstelling of verzekeraar met zetel in Nederland,
dan wel van de staten van een financiële onderneming met zetel in Nederland
als bedoeld in artikel 2:98, eerste of derde lid, geeft de Nederlandsche Bank
zo spoedig mogelijk kennis van elke omstandigheid waarvan hij bij de uitvoering
van het onderzoek kennis heeft gekregen en die leidt tot weigering van het
afgeven van een verklaring omtrent de getrouwheid of tot het maken van voorbehouden.3. Het eerste en tweede lid zijn van overeenkomstige toepassing op een
accountant die naast het onderzoek van de jaarrekening of de staten, bedoeld
in het eerste en tweede lid, ook het onderzoek uitvoert van de jaarrekening
of de staten van een persoon waarmee een financiële onderneming als bedoeld
in het eerste of tweede lid, in een formele of feitelijke zeggenschapsstructuur
is verbonden.4. De accountant verstrekt zo spoedig mogelijk alle inlichtingen aan de
Nederlandsche Bank die deze redelijkerwijs nodig heeft voor het toezicht op
de naleving van dit deel. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur
worden regels gesteld met betrekking tot de te verstrekken gegevens en de
in acht te nemen procedures.5. De Nederlandsche Bank stelt de financiële onderneming in de gelegenheid
aanwezig te zijn bij de kennisgeving, bedoeld in het eerste of tweede lid,
en bij het verstrekken van inlichtingen, bedoeld in het vierde lid, door de
accountant.6. De accountant die op grond van het eerste, tweede of derde lid tot
een melding of op grond van het vierde lid tot het verstrekken van inlichtingen
aan de Nederlandsche Bank is overgegaan, is niet aansprakelijk voor schade
die een derde dientengevolge lijdt, tenzij aannemelijk wordt gemaakt dat,
gelet op alle feiten en omstandigheden, in redelijkheid niet tot kennisgeving
of tot het verstrekken van inlichtingen had mogen worden overgegaan.Artikel 2:121b1. De actuaris die het onderzoek uitvoert van het actuarieel verslag van
een verzekeraar als bedoeld in artikel 2:99 verstrekt zo spoedig mogelijk
alle inlichtingen aan de Nederlandsche Bank die deze redelijkerwijs nodig
heeft voor het toezicht op de naleving van het ingevolge dit deel bepaalde.
Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld met
betrekking tot de te verstrekken gegevens en de in acht te nemen procedures.2. De Nederlandsche Bank stelt de verzekeraar in de gelegenheid aanwezig
te zijn bij het verstrekken van inlichtingen door de actuaris.3. Artikel 2:121a, zesde lid, is van overeenkomstige toepassing op actuarissen
die ingevolge het eerste lid zijn overgegaan tot het verstrekken van inlichtingen
aan de Nederlandsche Bank.§ 2.3.9a.2. Financiële ondernemingen met
zetel in een andere lidstaatArtikel 2:121cArtikel 2:121a is van overeenkomstige toepassing op accountants die het
onderzoek, bedoeld in artikel 2:105 uitvoeren van de staten van een in Nederland
gelegen bijkantoor van een bank met zetel in een andere lidstaat.§ 2.3.9a.3. Financiële ondernemingen met
zetel in een staat die geen lidstaat isArtikel 2:121dArtikel 2:121a is van overeenkomstige toepassing op accountants of andere
deskundigen die het onderzoek, bedoeld in artikel 2:111, eerste of tweede
lid, uitvoeren van de staten van een in Nederland gelegen bijkantoor van een
beleggingsonderneming, kredietinstelling, levensverzekeraar of schadeverzekeraar
met zetel in een staat die geen lidstaat is, of van een beleggingsonderneming
met zetel in een staat die geen lidstaat is die diensten verricht naar Nederland.Artikel 2:121eArtikel 2:121b is van overeenkomstige toepassing op actuarissen die het
onderzoek, bedoeld in artikel 2:111, tweede lid, uitvoeren van het actuarieel
verslag van een in Nederland gelegen bijkantoor van een levensverzekeraar
of schadeverzekeraar met zetel in een staat die geen lidstaat is.§ 2.3.9a.4. Financiële ondernemingen met
zetel buiten NederlandArtikel 2:121fArtikel 2:121a is van overeenkomstige toepassing op accountants of andere
deskundigen die het onderzoek, bedoeld in artikel 2:118, eerste of twee lid,
uitvoeren van de staten van een in Nederland gelegen bijkantoor van
een clearinginstelling of natura-uitvaartverzekeraar met zetel in een niet
aangewezen staat.Artikel 2:121gArtikel 2:121b is van overeenkomstige toepassing op actuarissen die het
onderzoek, bedoeld in artikel 2:118, tweede lid, uitvoeren van het actuarieel
verslag van een in Nederland gelegen bijkantoor van een natura-uitvaartverzekeraar
met zetel in een niet-aangewezen staat.AFDELING 2.3.10 GEKWALIFICEERDE DEELNEMINGEN IN EN DOOR
FINANCIËLE ONDERNEMINGEN§ 2.3.10.1. Financiële ondernemingen met
zetel in NederlandArtikel 2:1221. Het is verboden, anders dan na verkregen verklaring van geen bezwaar
van de Nederlandsche Bank of, in de gevallen, bedoeld in artikel 2:124, van
Onze Minister, een gekwalificeerde deelneming te houden, te verwerven of te
vergroten dan wel enige zeggenschap verbonden aan een gekwalificeerde deelneming
uit te oefenen in een:a. bank met zetel in Nederland;b. beheerder van een instelling voor collectieve belegging in effecten
met zetel in Nederland;c. beleggingsonderneming met zetel in Nederland; ofd. verzekeraar met zetel in Nederland.2. De aanvrager van een verklaring van geen bezwaar dient de aanvraag
in bij de Nederlandsche Bank. De aanvraag van een verklaring van geen bezwaar
voor een gekwalificeerde deelneming in een financiële onderneming als
bedoeld in het eerste lid, onderdeel b of c, kan evenwel bij de Autoriteit
Financiële Markten worden ingediend, indien die financiële onderneming
op het moment van de aanvraag van de verklaring van geen bezwaar geen vergunning
heeft.3. De Nederlandsche Bank zendt een aanvraag van een verklaring van geen
bezwaar voor een handeling als bedoeld in artikel 2:124, eerste lid, vergezeld
van haar advies, door aan Onze Minister.Artikel 2:1231. Het is een bank met zetel in Nederland verboden, anders dan na verkregen
verklaring van geen bezwaar van de Nederlandsche Bank of, in de gevallen,
bedoeld in artikel 2:124, eerste lid, van Onze Minister:a. haar eigen vermogen door terugbetaling van kapitaal of uitkering van
reserves te verminderen dan wel een uitkering te doen uit de post omvattende
de dekking voor algemene bankrisico's, bedoeld in artikel 424 van Boek
2 van het Burgerlijk Wetboek;b. een gekwalificeerde deelneming in een bank, een beleggingsonderneming,
een financiële instelling, of een verzekeraar te verwerven dan wel te
vergroten, indien het balanstotaal van die bank, beleggingsonderneming, financiële
instelling of verzekeraar ten tijde van de verwerving onderscheidenlijk de
vergroting, meer bedraagt dan een procent van het geconsolideerde balanstotaal
van de bank, bedoeld in de aanhef;c. een gekwalificeerde deelneming in een onderneming, niet zijnde een
financiële onderneming als bedoeld in onderdeel b, te verwerven dan wel
te vergroten, indien het bedrag dat wordt betaald voor de verwerving van die
gekwalificeerde deelneming onderscheidenlijk voor de vergroting van die gekwalificeerde
deelneming tezamen met de bedragen die voor de verwerving en voor eerdere
vergrotingen van die deelnemingen zijn betaald, meer bedraagt
dan een procent van het geconsolideerde aanwezige eigen vermogen van de bank,
bedoeld in de aanhef;d. de activa en passiva van een andere onderneming of instelling geheel
of voor een belangrijk deel al dan niet middellijk over te nemen indien het
totaalbedrag van de over te nemen activa of van de over te nemen passiva meer
bedraagt dan een procent van het geconsolideerde balanstotaal van de bank,
bedoeld in de aanhef;e. een fusie aan te gaan met een andere onderneming of instelling indien
het balanstotaal van de onderneming of instelling waarmee de fusie wordt aangegaan
meer bedraagt dan een procent van het geconsolideerde balanstotaal van de
bank, bedoeld in de aanhef;f. over te gaan tot financiële of vennootschappelijke reorganisatie;g. een beherend vennoot tot de bank te doen toetreden.2. De aanvrager van een verklaring van geen bezwaar dient de aanvraag
in bij de Nederlandsche Bank. De Nederlandsche Bank zendt een aanvraag van
een verklaring van geen bezwaar voor een handeling als bedoeld in artikel
2:124, eerste lid, vergezeld van haar advies, door aan Onze Minister.3. Het eerste lid is niet van toepassing op gekwalificeerde deelnemingen
in vennootschappen wier activa op het moment van verwerving van de gekwalificeerde
deelneming door de bank voor meer dan negentig procent uit liquide middelen
bestaan. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur wordt bepaald welke
middelen tot de liquide middelen mogen worden gerekend.4. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden nadere regels
gesteld met betrekking tot het eerste lid, onderdeel c.5. Onder «gekwalificeerde deelneming» als bedoeld in het eerste
lid, onderdelen b en c, wordt niet begrepen de stemrechten op aandelen die
een bank kan uitoefenen op grond van een verkregen pandrecht op de aandelen.Artikel 2:1241. Onze Minister beslist op een aanvraag van een verklaring van geen bezwaar
voor:a. het houden, het verwerven dan wel het vergroten van een gekwalificeerde
deelneming als bedoeld in artikel 2:122, eerste lid, aanhef en onderdeel a,
dan wel het uitoefenen van enige zeggenschap verbonden aan een gekwalificeerde
deelneming, in een bank met zetel in Nederland die gerekend naar balanstotaal
per ultimo van het jaar voorafgaand aan de aanvraag behoorde tot de vijf grootste
banken met zetel in Nederland door:1°. een bank met zetel in Nederland die gerekend naar balanstotaal
per ultimo van het jaar voorafgaand aan de aanvraag behoorde tot de vijf grootste
banken met zetel in Nederland;2°. een verzekeraar met zetel in Nederland die gerekend naar bruto
premie-inkomen over het jaar voorafgaand aan de aanvraag behoorde tot de vijf
grootste verzekeraars met zetel in Nederland; of3°. een ieder die niet behoort tot de categorieën, bedoeld onder
1° of 2° in geval van een voorgenomen belang van meer dan twintig
procent;b. het houden, het verwerven dan wel het vergroten van een gekwalificeerde
deelneming als bedoeld in artikel 2:122, eerste lid, aanhef en onderdeel d,
dan wel het uitoefenen van enige zeggenschap verbonden aan een gekwalificeerde
deelneming, in een verzekeraar met zetel in Nederland die gerekend naar bruto
premie-inkomen over het jaar voorafgaand aan de aanvraag behoorde tot de vijf
grootste verzekeraars met zetel in Nederland door:1°. een bank met zetel in Nederland die gerekend naar balanstotaal
per ultimo van het jaar voorafgaand aan de aanvraag behoorde tot de vijf grootste
banken met zetel in Nederland;2°. een verzekeraar met zetel in Nederland die gerekend naar bruto
premie-inkomen over het jaar voorafgaand aan de aanvraag behoorde tot de vijf
grootste verzekeraars met zetel in Nederland; of3°. een ieder die niet behoort tot de categorieën, bedoeld onder
1° of 2° in geval van een voorgenomen belang van meer dan twintig
procent;c. het verwerven dan wel het vergroten van een gekwalificeerde deelneming
als bedoeld in artikel 2:123, eerste lid, aanhef en onderdeel b, door een
bank met zetel in Nederland die gerekend naar balanstotaal per ultimo van
het jaar voorafgaand aan de aanvraag behoorde tot de vijf grootste banken
met zetel in Nederland in:1°. een bank met zetel in Nederland die gerekend naar balanstotaal
per ultimo van het jaar voorafgaand aan de aanvraag behoorde tot de vijf grootste
banken met zetel in Nederland;2°. een bank met zetel in een andere lidstaat of in een staat die
geen lidstaat is, indien het balanstotaal van die bank per ultimo van het
jaar voorafgaand aan de aanvraag meer bedroeg dan vijf procent van het balanstotaal
van de verwervende bank per ultimo van het jaar voorafgaand aan de aanvraag;
of3°. een verzekeraar met zetel in Nederland die gerekend naar bruto
premie-inkomen over het jaar voorafgaand aan de aanvraag behoorde tot de vijf
grootste verzekeraars met zetel in Nederland; end. het aangaan van een fusie als bedoeld in artikel 2:123, eerste lid,
onderdeel e, door een bank met zetel in Nederland die gerekend naar balanstotaal
per ultimo van het jaar voorafgaand aan de aanvraag behoorde tot de vijf grootste
banken met zetel in Nederland met:1°. een bank met zetel in Nederland die gerekend naar balanstotaal
per ultimo van het jaar voorafgaand aan de aanvraag behoorde tot de vijf grootste
banken met zetel in Nederland; of2°. een bank met zetel in een andere lidstaat of in een staat die
geen lidstaat is, indien het balanstotaal van die bank per ultimo van het
jaar voorafgaand aan de aanvraag meer bedroeg dan vijf procent van het balanstotaal
van de verwervende bank per ultimo van het jaar voorafgaand aan de aanvraag.2. Onze Minister verleent een verklaring van geen bezwaar voor een handeling
als bedoeld in het eerste lid, tenzij de handeling zou kunnen leiden of zou
leiden tot een ongewenste ontwikkeling van de financiële sector of naar
het oordeel van de Nederlandsche Bank een of meer van de overwegingen, bedoeld
in artikel 2:127, aanhef, onderdeel a of b, of 2:128, aanhef, onderdeel
a of b, de verlening van een verklaring van geen bezwaar in de weg staan.3. Indien Onze Minister ingevolge het eerste lid beslist op een aanvraag
van een verklaring van geen bezwaar, heeft hij ten aanzien van de naleving
van het ingevolge deze afdeling bepaalde van rechtswege alle bevoegdheden
die de Nederlandsche Bank heeft op grond van de afdelingen 1.4.2 en 1.4.3
alsmede alle bevoegdheden die de Nederlandsche Bank heeft op grond van deze
afdeling.Artikel 2:1251. Artikel 2:122, eerste lid, aanhef en onderdeel c, is niet van toepassing
op handelingen waarvoor ingevolge artikel 2:122, eerste lid, aanhef en onderdeel
a, of 2:123, eerste lid, een verklaring van geen bezwaar is verleend.2. Tevens is artikel 2:122, eerste lid, aanhef en onderdeel c, niet van
toepassing op handelingen waarvoor ingevolge artikel 2:123, eerste lid, aanhef
en onderdeel b of c, geen verklaring van geen bezwaar is vereist.Artikel 2:1261. De betrouwbaarheid van de aanvrager en houder van een verklaring van
geen bezwaar die op grond van zijn gekwalificeerde deelneming het beleid van
de betrokken onderneming zou kunnen bepalen of mede bepalen of zou bepalen
of mede bepalen staat buiten twijfel.2. De betrouwbaarheid staat buiten twijfel wanneer dat eenmaal door een
toezichthouder voor de toepassing van deze wet is vastgesteld, zolang niet
een wijziging in de relevante feiten of omstandigheden een redelijke aanleiding
geeft tot een nieuwe beoordeling.Artikel 2:127De Nederlandsche Bank verleent een verklaring van geen bezwaar voor een
handeling als bedoeld in artikel 2:122, eerste lid, tenzij:a. de handeling zou kunnen leiden of zou leiden tot een invloed op de
desbetreffende financiële onderneming waardoor een gezonde en prudente
bedrijfsuitoefening van die onderneming in gevaar komt;b. in het geval van een handeling als bedoeld in artikel 2:122, onderdeel
a of d, de handeling ertoe zou kunnen leiden of zou leiden dat de betrokken
financiële onderneming in een formele of feitelijke zeggenschapsstructuur
wordt verbonden met personen die in zodanige mate ondoorzichtig is dat deze
een belemmering zou vormen voor het adequaat uitoefenen van toezicht op die
financiële onderneming; ofc. in het geval van een handeling als bedoeld in artikel 2:122, onderdeel
a of d, de handeling zou kunnen leiden of zou leiden tot een ongewenste ontwikkeling
van de financiële sector.Artikel 2:128De Nederlandsche Bank verleent een verklaring van geen bezwaar voor een
handeling als bedoeld in artikel 2:123, eerste lid, tenzij:a. de handeling in strijd zou kunnen komen of zou zijn met hetgeen voor
de betrokken bank ingevolge artikel 2:82, eerste en tweede lid, is bepaald
met betrekking tot de solvabiliteit;b. de handeling anderszins in strijd zou kunnen komen of zou zijn met
een gezonde en prudente bedrijfsuitoefening; ofc. de handeling zou kunnen leiden of zou leiden tot een ongewenste ontwikkeling
van de financiële sector.Artikel 2:1291. Indien een verklaring van geen bezwaar wordt verleend kan op aanvraag
de aanvrager tevens toestemming worden verleend tot het vergroten van zijn
gekwalificeerde deelneming, waarbij als bovengrens 20, 33, 50 of 100
procent kan gelden.2. Indien een verklaring van geen bezwaar wordt verleend voor een gekwalificeerde
deelneming als bedoeld in artikel 2:122, eerste lid, kan, op aanvraag, worden
bepaald dat die verklaring van geen bezwaar geldt voor alle groepsmaatschappijen
gezamenlijk.3. Indien een verklaring van geen bezwaar als bedoeld in artikel 2:123,
eerste lid, wordt verleend, kan deze betrekking hebben op door de aanvrager:a. via een dochtermaatschappij verworven en nog te verwerven middellijke
deelnemingen; ofb. verworven dan wel nog te verwerven middellijke deelnemingen, niet zijnde
deelnemingen als bedoeld in onderdeel a, voorzover deze deelnemingen buiten
de invloedssfeer van de aanvrager zijn verworven dan wel worden verworven.Artikel 2:1301. Een ieder geeft de Nederlandsche Bank vooraf kennis van een wijziging
van zijn gekwalificeerde deelneming in een financiële onderneming als
bedoeld in artikel 2:122, eerste lid:a. waardoor de omvang van deze deelneming boven de 20, 33, 50 of 95
procent stijgt, 100 procent wordt dan wel waardoor de betrokken financiële
onderneming een dochtermaatschappij wordt; ofb. waardoor de omvang van deze deelneming onder de 10, 20, 33, 50, 95
of 100 procent daalt dan wel waardoor de betrokken financiële onderneming
ophoudt een dochtermaatschappij te zijn.2. Een financiële onderneming als bedoeld in artikel 2:122, eerste
lid, geeft, voorzover haar bekend, de Nederlandsche Bank in de maand juli
van elk jaar kennis van de identiteit van iedere persoon die een gekwalificeerde
deelneming in deze financiële onderneming houdt. Tevens geeft de financiële
onderneming, zodra zulks haar bekend wordt, de Nederlandsche Bank kennis van
iedere verwerving, afstoting of wijziging van een gekwalificeerde deelneming
in deze financiële onderneming:a. waardoor de omvang van deze deelneming boven de 20, 33, 50 of 95
procent stijgt, 100 procent wordt dan wel waardoor de betrokken financiële
onderneming een dochtermaatschappij wordt; ofb. waardoor de omvang van deze deelneming onder de 10, 20, 33, 50, 95
of 100 procent daalt dan wel waardoor de betrokken financiële onderneming
ophoudt een dochtermaatschappij te zijn.3. Indien de omvang van een deelneming waarvoor een verklaring van geen
bezwaar is afgegeven onder de 10 procent daalt, vervalt de afgegeven verklaring
van geen bezwaar van rechtswege.Artikel 2:1311. Onverminderd de artikelen 1:82, tweede lid, en 1:84, eerste lid, aanhef
en onderdeel c, kan de Nederlandsche Bank aan een verklaring van geen bezwaar
als bedoeld in artikel 2:122, eerste lid, of 2:123, eerste lid, beperkingen
stellen dan wel voorschriften verbinden op grond van de in artikel 2:127 of 2:128
genoemde overwegingen.2. Indien enige zeggenschap, verbonden aan een gekwalificeerde deelneming
in een financiële onderneming als bedoeld in artikel 2:122, eerste lid,
is uitgeoefend zonder dat een verklaring van geen bezwaar is verkregen of
dat de bij de verklaring van geen bezwaar gestelde beperkingen in acht zijn
genomen, is een mede door de uitgeoefende zeggenschap tot stand gekomen besluit
vernietigbaar. Het besluit kan worden vernietigd op vordering van de Nederlandsche
Bank. Het besluit wordt in dat geval door de rechtbank binnen wier rechtsgebied
de financiële onderneming haar zetel heeft, vernietigd indien het besluit
zonder dat de desbetreffende zeggenschap zou zijn uitgeoefend anders zou hebben
geluid of niet zou zijn genomen, tenzij voor het tijdstip van de uitspraak
alsnog een verklaring van geen bezwaar wordt verleend of de niet in acht genomen
beperkingen worden ingetrokken. De rechtbank regelt voorzover nodig de gevolgen
van de vernietiging.3. De Nederlandsche Bank kan degene die niet voldoet aan artikel 2:122,
eerste lid, door middel van het geven van een aanwijzing verplichten om binnen
een door de Nederlandsche Bank te stellen termijn ten aanzien van in de aanwijzingsbeschikking
aan te geven punten een bepaalde gedragslijn te volgen.Artikel 2:1321. Van de verleende verklaring van geen bezwaar, bedoeld in artikel 2:122,
eerste lid, wordt door de Nederlandsche Bank aan de financiële onderneming
waarin de gekwalificeerde deelneming wordt gehouden, verworven
of vergroot mededeling gedaan. Indien de aanvraag van een verklaring van geen
bezwaar overeenkomstig artikel 2:122, tweede lid, tweede volzin, is ingediend
bij de Autoriteit Financiële Markten, zendt de Nederlandsche Bank de
verleende verklaring van geen bezwaar aan de Autoriteit Financiële Markten.
De Autoriteit Financiële Markten deelt de verleende verklaring van geen
bezwaarmede aan de betrokken financiële onderneming.2. Van de afgifte van een verklaring van geen bezwaar wordt door de Nederlandsche
Bank mededeling gedaan in de Staatscourant, tenzij de publicatie zou leiden
of zou kunnen leiden tot onevenredige bevoordeling of benadeling van belanghebbenden.3. Onverminderd de artikelen 1:83 en 1:84, eerste lid, aanhef en onderdeel
c, kan de Nederlandsche Bank de verklaring van geen bezwaar geheel of gedeeltelijk
intrekken:a. indien aan de houder een nieuwe verklaring van geen bezwaar wordt verleend
die betrekking heeft of mede betrekking heeft op handelingen waarvoor de in
te trekken verklaring van geen bezwaar was verleend; ofb. indien de houder van een verklaring van geen bezwaar niet de gedragslijn
volgt die de Nederlandsche Bank op grond van artikel 1:58 aan die houder heeft
voorgeschreven.4. Onverminderd de artikelen 1:83 en 1:84, eerste lid, aanhef en onderdeel
c, kan de Nederlandsche Bank aan een verklaring van geen bezwaar nadere beperkingen
stellen dan wel daaraan nadere voorschriften verbinden of de verklaring van
geen bezwaar intrekken indien zich met betrekking tot de handeling waarvoor
de verklaring van geen bezwaar is verleend omstandigheden voordoen of feiten
bekend worden welke:a. in het geval van een handeling zouden kunnen leiden of zouden leiden
tot een invloed op de betrokken financiële onderneming waardoor een gezonde
en prudente bedrijfsuitoefening van die onderneming in gevaar komt;b. in het geval van een handeling als bedoeld in artikel 2:122, eerste
lid, onderdeel a of d, ertoe zouden kunnen leiden of zouden leiden dat de
betrokken financiële onderneming in een formele of feitelijke zeggenschapsstructuur
met personen wordt verbonden die in zodanige mate ondoorzichtig is dat deze
een belemmering zou vormen voor het adequaat uitoefenen van toezicht op die
financiële onderneming; ofc. in geval van een handeling als bedoeld in artikel 2:122, eerste lid,
onderdeel a of d, of een handeling als bedoeld in artikel 2:123, eerste lid,
zouden kunnen leiden of zouden leiden tot een ongewenste ontwikkeling van
de financiële sector.5. De Nederlandsche Bank deelt de wijziging of de intrekking van een verklaring
van geen bezwaar mede aan de betrokken financiële onderneming.6. Van de wijziging of de intrekking van een verklaring van geen bezwaar
wordt door de Nederlandsche Bank mededeling gedaan in de Staatscourant, tenzij
de publicatie zou leiden of zou kunnen leiden tot onevenredige bevoordeling
of benadeling van belanghebbenden.Artikel 2:1331. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen regels worden
gesteld met betrekking tot houders van een verklaring van geen bezwaar waarvan
ten minste een dochtermaatschappij een beleggingsonderneming is die een vergunning
als bedoeld in artikel 1a:93 heeft, om te voorkomen dat de handeling waarvoor
de verklaring van geen bezwaar is verleend, zou kunnen leiden of zou leiden
tot een invloed op de beleggingsonderneming die in strijd is met de financiële
soliditeit van die beleggingsonderneming.2. De regels, bedoeld in het eerste lid, kunnen uitsluitend betrekking
hebben op financiële waarborgen, op te verstrekken gegevens en inlichtingen
alsmede op de vorm waarin die gegevens en inlichtingen worden verstrekt.3. De Nederlandsche Bank verleent op aanvraag geheel of gedeeltelijk,
al dan niet voor bepaalde tijd, ontheffing van het eerste lid indien de houder
van de verklaring van geen bezwaar aantoont dat aan die regels redelijkerwijs
niet kan worden voldaan en dat de doeleinden die deze regels beogen te bereiken
anderszins worden bereikt.Artikel 2:134Vervallen.Artikel 2:135De Nederlandsche Bank deelt Onze Minister eens per jaar de gegevens mede
waarover zij ingevolge artikel 2:130, eerste en tweede lid, beschikt.Artikel 2:1361. Een ieder die voornemens is een gekwalificeerde deelneming in een elektronischgeldinstelling
met zetel in Nederland te houden, te verwerven of zodanig te vergroten dat
daardoor de omvang van deze deelneming de 20, 33, of 50 procent overschrijdt
dan wel die elektronischgeldinstelling een dochtermaatschappij wordt, dan
wel enige zeggenschap verbonden aan een gekwalificeerde deelneming in die
elektronischgeldinstelling uit te oefenen, geeft, alvorens daartoe over te
gaan, de Nederlandsche Bank van zijn voornemen schriftelijk kennis. Het is
een ieder verboden om aan dit voornemen gevolg te geven zolang de mededeling,
bedoeld in het vierde lid, niet is gedaan.2. Een ieder wiens gekwalificeerde deelneming in een elektronischgeldinstelling,
bedoeld in het eerste lid, zodanig wijzigt dat de omvang van de deelneming
onder de 10, 20, 33, of 50 procent daalt, of dat de elektronischgeldinstelling,
bedoeld in het eerste lid, ophoudt een dochtermaatschappij te zijn, stelt
de Nederlandsche Bank daarvan in kennis.3. De elektronischgeldinstelling geeft, voorzover haar bekend, de Nederlandsche
Bank in de maand juli van elk jaar kennis van de identiteit van een ieder
die een gekwalificeerde deelneming in deze elektronischgeldinstelling houdt.
Tevens geeft een elektronischgeldinstelling, zodra zulks haar bekend wordt,
de Nederlandsche Bank kennis van iedere verwerving, afstoting of wijziging
van een gekwalificeerde deelneming in deze elektronischgeldinstelling waardoor
de omvang van deze deelneming boven onderscheidenlijk onder de 10, 20, 33,
of 50 procent stijgt onderscheidenlijk daalt of waardoor de elektronischgeldinstelling
een dochtermaatschappij wordt onderscheidenlijk ophoudt een dochtermaatschappij
te zijn.4. Indien het voornemen, bedoeld in het eerste lid, niet zou kunnen leiden
of zou leiden tot een invloed op de betrokken elektronischgeldinstelling waardoor
de financiële soliditeit van de elektronischgeldinstelling in gevaar
komt, deelt de Nederlandsche Bank degene die de kennisgeving, bedoeld in het
eerste lid, heeft gedaan mede dat geen bezwaar bestaat tegen het voornemen.5. Ingeval het uitoefenen van enige zeggenschap verbonden aan een gekwalificeerde
deelneming in een elektronischgeldinstelling als bedoeld in het eerste lid
geschiedt, zonder dat voor het houden, het verwerven of het vergroten van
de gekwalificeerde deelneming de kennisgeving, bedoeld in het eerste lid,
is gedaan, is een mede door de uitgeoefende zeggenschap tot stand gekomen
besluit vernietigbaar. Het besluit kan worden vernietigd op vordering van
de Nederlandsche Bank. Het besluit wordt in dat geval door de rechtbank, binnen
het rechtsgebied waarvan de elektronischgeldinstelling haar zetel heeft, vernietigd,
indien het besluit zonder dat de desbetreffende zeggenschap
zou zijn uitgeoefend, anders zou hebben geluid dan wel niet zou zijn genomen.
De rechtbank regelt voorzover nodig de gevolgen van de vernietiging.§ 2.3.10.2. Banken met zetel in een staat die
geen lidstaat isArtikel 2:137De artikelen 2:123, 2:124, eerste lid, aanhef en onderdelen c en d, tweede
en derde lid, 2:126, 2:128, 2:129, eerste en derde lid, 2:131, eerste lid,
2:132, tweede, derde en vierde lid, aanhef, onderdelen a en c, en zesde lid,
zijn van overeenkomstige toepassing op in Nederland gelegen bijkantoren van
banken met zetel in een staat die geen lidstaat is die een vergunning als
bedoeld in artikel 1a:17 hebben.HOOFDSTUK 2.4 REGELS VOOR BEPAALDE ONDERNEMINGEN WERKZAAM
OP DE FINANCIËLE MARKTENAFDELING 2.4.1 ONDERTOEZICHTSTELLING FINANCIËLE INSTELLINGEN§ 2.4.1.1. Financiële instellingen met
zetel in NederlandArtikel 2:1381. Een financiële instelling met zetel in Nederland die dochtermaatschappij
is van één of meer banken die een vergunning als bedoeld in
artikel 1a:10, eerste lid, hebben, en die voornemens is haar bedrijf dat zij
in Nederland uitoefent, uit te oefenen vanuit een in een andere lidstaat gelegen
bijkantoor of door middel van het verrichten van diensten naar een andere
lidstaat, kan een verklaring van ondertoezichtstelling verkrijgen van de Nederlandsche
Bank.2. De aanvraag geschiedt onder opgave van bij of krachtens algemene maatregel
van bestuur te bepalen gegevens.3. De Nederlandsche Bank verleent de verklaring van ondertoezichtstelling,
indien:a. het de aanvrager is toegestaan, voorzover op zijn werkzaamheden andere
wettelijke voorschriften van toepassing zijn, deze werkzaamheden te verrichten;b. ten minste 90 procent van de stemrechten in de aanvrager worden gehouden
door de bank of banken, bedoeld in het eerste lid;c. de verplichtingen van de aanvrager worden gegarandeerd door de bank
of banken, bedoeld in het eerste lid, en de Nederlandsche Bank met deze garantie
heeft ingestemd;d. de bank of banken, bedoeld in het eerste lid, zorgdragen dat de financiële
instelling de bedrijfsvoering zodanig inricht dat deze een beheerste en integere
uitoefening van haar bedrijf waarborgt.4. De aanvrager van een verklaring van ondertoezichtstelling die voornemens
is beleggingsdiensten te verlenen, geeft hiervan kennis aan de Nederlandsche
Bank en toont aan, dat zal worden voldaan aan het bepaalde in:a. artikel 2:36 met betrekking tot de deskundigheid van de in dat artikel
bedoelde personen;b. artikel 2:37 met betrekking tot de betrouwbaarheid van de in dat artikel
genoemde personen;c. artikel 2:43, eerste en tweede lid, met betrekking tot het minimum
aantal personen dat het dagelijks beleid bepaalt en de plaats van waaruit
zij hun werkzaamheden verrichten;d. artikel 2:44 met betrekking tot de zeggenschapsstructuur;e. artikel 2:78, eerste en derde lid, met betrekking tot het minimum eigen
vermogen;f. artikel 4:14, tweede lid, onderdeel c, onder 1° tot en met 6°,
met betrekking tot de inrichting van de bedrijfsvoering;g. artikel 4:87 met betrekking tot het treffen van adequate maatregelen
ter bescherming van de rechten van cliënten; enh. artikel 4:88 met betrekking tot het voeren van een adequaat beleid
ter zake van het voorkomen van de in dat artikel bedoelde belangenconflicten.5. Een financiële instelling die een verklaring van ondertoezichtstelling
heeft verkregen ingevolge het derde lid en die voornemens is beleggingsdiensten
te verlenen, geeft van het voornemen kennis aan de Nederlandsche Bank en toont
aan, dat zal worden voldaan aan het bepaalde, in:a. artikel 2:36 met betrekking tot de deskundigheid van de in dat artikel
bedoelde personen;b. artikel 2:37 met betrekking tot de betrouwbaarheid van de in dat artikel
genoemde personen;c. artikel 2:43, eerste en tweede lid, met betrekking tot het minimum
aantal personen dat het dagelijks beleid bepaalt en de plaats van waaruit
zijn hun werkzaamheden verrichten;d. artikel 2:44 met betrekking tot de zeggenschapsstructuur;e. artikel 2:78, eerste en derde lid, met betrekking tot het minimum eigen
vermogen;f. artikel 4:14, tweede lid, onderdeel c, onder 1° tot en met 6°,
met betrekking tot de inrichting van de bedrijfsvoering;g. artikel 4:87 met betrekking tot het treffen van adequate maatregelen
ter bescherming van de rechten van cliënten; enh. artikel 4:88 met betrekking tot het voeren van een adequaat beleid
ter zake van het voorkomen van de in dat artikel bedoelde belangenconflicten.6. De artikelen 2:36, 2:37, 2:38, 2:43, 2:44, 2:45, 2:46, 2:61, 2:78,
2:82, 2:122, eerste lid, aanhef en onderdeel a, tweede lid, eerste volzin,
derde lid, 2:126, 2:127, 2:129, eerste en tweede lid, 2:130 en 2:132, zijn
van overeenkomstige toepassing op financiële instellingen die een verklaring
van ondertoezichtstelling hebben.7. Artikel 1:31 is van overeenkomstige toepassing.Artikel 2:139Vervallen.Artikel 2:140Een financiële instelling met zetel in Nederland die een verklaring
van ondertoezichtstelling als bedoeld in artikel 2:138 heeft voor het uitoefenen
van haar bedrijf en haar bedrijf vanuit een in een andere lidstaat gelegen
bijkantoor uitoefent, meldt wijzigingen met betrekking tot onderwerpen waarover
krachtens artikel 1a:109 verstrekking van gegevens is voorgeschreven, aan
de Nederlandsche Bank. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur wordt
bepaald welke wijzigingen dit betreft, op welk moment en op welke wijze de
melding plaatsvindt, welke gegevens daarbij worden verstrekt en, indien van
toepassing, onder welke voorwaarden de wijzigingen ten uitvoer mogen worden
gelegd.Artikelen 2:141 en 142Vervallen. Afdeling 2.4.2 Regime voor banken aangesloten bij een centrale
kredietinstellingArtikel 2:1431. Bij ministeriële regeling kan een groep banken die op 15 december
1977 blijvend was aangesloten bij een centrale kredietinstelling die controle
uitoefent op de bedrijfsvoering, uitbesteding, solvabiliteit en liquiditeit
van die banken, worden vrijgesteld van het toezicht door de Nederlandsche
Bank op de naleving van het ingevolge de artikelen 2:38, 2:45, 2:46, 2:82,
met uitzondering van het vijfde lid en 2:88, met uitzondering van het derde
lid, bepaalde, indien:a. de centrale kredietinstelling en de bij haar aangesloten banken hoofdelijk
instaan voor elkaars verplichtingen dan wel de verplichtingen van de aangesloten
banken door de centrale kredietinstelling worden gegarandeerd;b. de centrale kredietinstelling in voldoende mate bevoegd is voor de
naleving van deze wet noodzakelijke instructies te geven aan de aangesloten
banken; enc. het ingevolge de artikelen 2:82 en 2:88 uitgeoefende toezicht op de
centrale kredietinstelling en de aangesloten banken op geconsolideerde basis
wordt uitgeoefend.2. De Nederlandsche Bank kan ten aanzien van een bank die behoort tot
een groep die is vrijgesteld ingevolge het eerste lid, bepalen dat de artikelen
1:58, 1:83, 1a:10, eerste lid, 1a:11, 2:57, 2:78, eerste, derde en vijfde
lid, 2:96 en 2:121a geheel of gedeeltelijk buiten toepassing blijven.3. De centrale kredietinstelling oefent controle uit op de bij haar aangesloten
banken krachtens haar statuten en de statuten van de bij haar aangesloten
banken of krachtens een overeenkomst met de bij haar aangesloten banken. Deze
controle behelst:a. het geven van instructies die naar inhoud en strekking overeenkomen
met de regels die ingevolge de artikelen 2:38, 2:45, 2:46, 2:82 en 2:88 zijn
gesteld, aan de bij haar aangesloten banken;b. het toetsen door de centrale kredietinstelling of de bij die centrale
kredietinstelling aangesloten banken voldoen aan de instructies, bedoeld in
onderdeel a;c. het bepalen voor de groep van de bij de centrale kredietinstelling
aangesloten banken van de vorm, waarin de staten, bedoeld in artikel 2:98
worden opgemaakt, de benaming en omschrijving van de posten die deze staten
bevatten, de achtereenvolgende tijdstippen waarop deze staten betrekking hebben,
de termijnen waarbinnen deze staten worden ingediend en de te hanteren grondslagen
van de waardering van de posten;d. het indienen door de bij de centrale kredietinstelling aangesloten
banken van de staten, bedoeld in artikel 2:98, bij de centrale kredietinstelling;
ene. het inwinnen van inlichtingen bij de banken die zijn aangesloten bij
de centrale kredietinstelling ten behoeve van de controle op de naleving van
de op grond van dit artikel door de centrale kredietinstelling gegeven instructies.HOOFDSTUK 2.5 BIJZONDERE REGELS EN MAATREGELEN TEN AANZIEN
VAN FINANCIËLE ONDERNEMINGEN WERKZAAM OP DE FINANCIËLE MARKTENAFDELING 2.5.1 PORTEFEUILLEOVERDRACHT§ 2.5.1.1. Verzekeraars met zetel in NederlandArtikel 2:1441. Een levensverzekeraar met zetel in Nederland die rechten en verplichtingen
uit levensverzekering wenst over te dragen, behoeft daarvoor de instemming
van de Nederlandsche Bank indien het betreft:a. de overdracht van rechten en verplichtingen uit levensverzekering,
gesloten vanuit een vestiging in een lidstaat, aan een andere levensverzekeraar
met zetel in een lidstaat in het kader van diens bedrijfsuitoefening vanuit
een vestiging in een lidstaat;b. de overdracht van rechten en verplichtingen uit levensverzekering,
gesloten vanuit een vestiging in Nederland, aan een andere levensverzekeraar
met zetel in een staat die geen lidstaat is in het kader van diens bedrijfsuitoefening
vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor;c. de overdracht van rechten en verplichtingen uit een levensverzekering,
gesloten vanuit een in een andere lidstaat gelegen bijkantoor, aan een andere
levensverzekeraar met zetel in een staat die geen lidstaat is in het kader
van diens bedrijfsuitoefening vanuit een in een lidstaat gelegen bijkantoor.2. In het geval, bedoeld in het eerste lid, onderdeel c, stemt de Nederlandsche
Bank slechts met de overdracht in indien de betrokken toezichthoudende instanties
daarmee eveneens op verzoek van de Nederlandsche bank hebben ingestemd.3. In afwijking van het eerste lid behoeven levensverzekeraars met zetel
in Nederland niet de instemming van de Nederlandsche Bank voor overdracht
van hun rechten en verplichtingen uit een individuele levensverzekering op
verzoek van de verzekeringnemer.Artikel 2:1451. Een natura-uitvaartverzekeraar met zetel in Nederland die rechten en
verplichtingen uit natura-uitvaartverzekering wenst over te dragen, behoeft
daarvoor de instemming van de Nederlandsche Bank indien het betreft:a. de overdracht van rechten en verplichtingen uit natura-uitvaartverzekering,
gesloten vanuit een vestiging in Nederland, aan een andere natura-uitvaartverzekeraar
of aan een levensverzekeraar met vestiging in Nederland in het kader van diens
bedrijfsuitoefening vanuit een vestiging in Nederland;b. de overdracht van rechten en verplichtingen uit natura-uitvaartverzekering,
gesloten vanuit een buiten Nederland gelegen bijkantoor, aan een andere natura-uitvaartverzekeraar
of aan een levensverzekeraar in het kader van diens bedrijfsuitoefening vanuit
een vestiging in Nederland.2. Een levensverzekeraar met zetel in Nederland die rechten en verplichtingen
uit natura-uitvaartverzekering wenst over te dragen, behoeft daarvoor de instemming
van de Nederlandsche Bank indien het betreft:a. de overdracht van rechten en verplichtingen uit natura-uitvaartverzekering,
gesloten vanuit een vestiging in Nederland, aan een andere natura-uitvaartverzekeraar
met vestiging in Nederland in het kader van diens bedrijfsuitoefening vanuit
een vestiging in Nederland;b. de overdracht van rechten en verplichtingen uit natura-uitvaartverzekering,
gesloten vanuit een buiten Nederland gelegen bijkantoor, aan een andere
natura-uitvaartverzekeraar in het kader van diens bedrijfsuitoefening vanuit
een vestiging in Nederland.3. In het geval, bedoeld in het eerste lid, onderdeel b, en tweede lid,
onderdeel b, stemt de Nederlandsche Bank slechts met de overdracht in indien
de betrokken toezichthoudende instantie van die staat, voorzover aanwezig,
daarmee eveneens op verzoek van de Nederlandsche Bank heeft ingestemd.4. In afwijking van het eerste lid kan een natura-uitvaartverzekeraar
met zetel in Nederland zijn rechten en verplichtingen uit een individuele
natura-uitvaartverzekering op verzoek van de verzekeringnemer overdragen.Artikel 2:1461. Een schadeverzekeraar met zetel in Nederland die rechten en verplichtingen
krachtens schadeverzekering wenst over te dragen, kan die overdracht met instemming
van de Nederlandsche Bank doen plaatsvinden zonder medewerking of instemming
van degenen die aan schadeverzekeringen rechten kunnen ontlenen indien het
betreft:a. de overdracht van rechten en verplichtingen krachtens schadeverzekering,
gesloten vanuit een vestiging in een lidstaat, aan een andere schadeverzekeraar
met zetel in een lidstaat in het kader van diens bedrijfsuitoefening vanuit
een vestiging in een lidstaat;b. de overdracht van rechten en verplichtingen krachtens schadeverzekering,
gesloten vanuit een vestiging in Nederland, aan een andere schadeverzekeraar
met zetel in een staat die geen lidstaat is in het kader van diens bedrijfsuitoefening
vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor;c. de overdracht van rechten en verplichtingen krachtens schadeverzekering,
gesloten vanuit een in een andere lidstaat gelegen bijkantoor, aan een andere
schadeverzekeraar met zetel in een staat die geen lidstaat is in het kader
van diens bedrijfsuitoefening vanuit een in een lidstaat gelegen bijkantoor.2. In het geval, bedoeld in het eerste lid, onderdeel c, stemt de Nederlandsche
Bank slechts met de overdracht in indien de betrokken toezichthoudende instanties
daarmee eveneens op verzoek van de Nederlandsche Bank instemmen.Artikel 2:1471. Met een overdracht van de rechten en verplichtingen uit alle levensverzekeringen,
uit alle natura-uitvaartverzekeringen of krachtens alle schadeverzekeringen
wordt gelijkgesteld de overgang van deze rechten en verplichtingen bij een
fusie als bedoeld in artikel 309 van Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek of
bij een splitsing als bedoeld in artikel 334a van Boek 2 van het Burgerlijk
Wetboek.2. Op een overgang als bedoeld in het eerste lid met betrekking tot een
levensverzekeraar met zetel in Nederland, zijn de artikelen 2:144, eerste
lid, aanhef en onderdeel a, tweede lid, 2:148, 2:149, eerste lid, 2:150, eerste
lid, onderdeel a, vierde en vijfde lid, 2:151 en 2:152, eerste tot en met
vierde lid, van overeenkomstige toepassing, voorzover deze artikelen betrekking
hebben op een overdracht door een levensverzekeraar.3. Op een overgang als bedoeld in het eerste lid met betrekking tot een
natura-uitvaartverzekeraar met zetel in Nederland, zijn de artikelen 2:145,
eerste lid, aanhef en onderdeel a, 2:148, 2:150, zesde lid, 2:151 en 2:152,
eerste tot en met derde lid, van overeenkomstige toepassing, voorzover deze
artikelen betrekking hebben op een overdracht door een natura-uitvaartverzekeraar.4. Op een overgang als bedoeld in het eerste lid met betrekking tot een
schadeverzekeraar met zetel in Nederland, zijn de artikelen 2:146, eerste
lid, aanhef en onderdeel a, 2:148, 2:149, tweede lid, 2:150, met uitzondering van het zesde lid, en 2:152, eerste tot en met derde lid en
vijfde tot en met negende lid, van overeenkomstige toepassing, voorzover deze
artikelen betrekking hebben op een overdracht door een schadeverzekeraar.Artikel 2:148De aanvraag van instemming met een overdracht als bedoeld in artikel 2:144,
eerste lid, 2:145, eerste en tweede lid, of 2:146, eerste lid, geschiedt
onder opgave van bij of krachtens algemene maatregel van bestuur te bepalen
gegevens.Artikel 2:1491. Indien een voorgenomen overdracht als bedoeld in artikel 2:144, eerste
lid, onderdeel a, betrekking heeft op levensverzekeringen, gesloten vanuit
een in een andere lidstaat gelegen bijkantoor, en in geval van een overdracht
als bedoeld in artikel 2:144, eerste lid, onderdeel c, legt de Nederlandsche
Bank na ontvangst van de gegevens, bedoeld in artikel 2:148 deze gegevens
voor advies voor aan de toezichthoudende instantie van elke betrokken lidstaat.2. Indien een voorgenomen overdracht als bedoeld in artikel 2:146, eerste
lid, onderdeel a, betrekking heeft op schadeverzekeringen, gesloten vanuit
een in een andere lidstaat gelegen bijkantoor, en in geval van een overdracht
als bedoeld in artikel 2:146, eerste lid, onderdeel c, legt de Nederlandsche
Bank na ontvangst van de gegevens, bedoeld in artikel 2:148 deze gegevens
voor advies voor aan de toezichthoudende instantie van elke betrokken lidstaat.Artikel 2:1501. De Nederlandsche Bank stemt slechts in met een overdracht als bedoeld
in artikel 2:144, eerste lid, of artikel 2:146, eerste lid, aan:a. een levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in Nederland,
indien deze levensverzekeraar of schadeverzekeraar, mede gelet op de voorgenomen
overdracht, beschikt over het minimumbedrag aan solvabiliteitsmarge en de
Nederlandsche Bank geen herstelplan ingevolge artikel 2:167 heeft verlangd
van die levensverzekeraar of schadeverzekeraar;b. een levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in een andere
lidstaat, indien de toezichthoudende instantie van die lidstaat op verzoek
van de Nederlandsche Bank heeft verklaard dat deze levensverzekeraar of schadeverzekeraar,
mede gelet op de voorgenomen overdracht, beschikt over het minimumbedrag aan
solvabiliteitsmarge; enc. een levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in een staat die
geen lidstaat is in het kader van diens bedrijfsuitoefening vanuit een in
Nederland gelegen bijkantoor, indien het betrokken bijkantoor, mede gelet
op de voorgenomen overdracht, beschikt over het minimumbedrag aan solvabiliteitsmarge
en de Nederlandsche Bank geen herstelplan ingevolge artikel 2:167 heeft verlangd
van die levensverzekeraar of schadeverzekeraar.2. Indien een toezichthoudende instantie van een lidstaat belast is met
het toezicht op de solvabiliteitsmarge van het bijkantoor, bedoeld in het
eerste lid, onderdeel c, stemt de Nederlandsche Bank slechts in nadat die
toezichthoudende instantie op verzoek van de Nederlandsche Bank heeft medegedeeld
dat het bijkantoor, mede gelet op de voorgenomen overdracht, beschikt over
het minimumbedrag aan solvabiliteitsmarge en dat, indien van toepassing, van
het bijkantoor geen plan dat overeenkomt met een herstelplan als bedoeld in
artikel 2:167 is verlangd.3. De Nederlandsche Bank stemt slechts in met een overdracht als bedoeld in artikel 2:146, eerste lid, aan een schadeverzekeraar met
zetel in een staat die geen lidstaat is in het kader van diens bedrijfsuitoefening
vanuit een in een andere lidstaat gelegen bijkantoor, indien:a. de toezichthoudende instantie van die lidstaat dan wel, indien een
andere toezichthoudende instantie van een lidstaat belast is met het toezicht
op de solvabiliteitsmarge van het betrokken bijkantoor, laatstbedoelde instantie
op verzoek van de Nederlandsche Bank heeft medegedeeld dat het bijkantoor,
mede gelet op de voorgenomen overdracht, beschikt over het minimumbedrag aan
solvabiliteitsmarge;b. de toezichthoudende instantie van die lidstaat geen plan dat overeenkomt
met een herstelplan als bedoeld in artikel 2:167 heeft verlangd van het bijkantoor;
enc. de betrokken toezichthoudende instantie op verzoek van de Nederlandsche
Bank instemt met de overdracht.4. Voorzover een overdracht betrekking heeft op schadeverzekeringen bij
het sluiten waarvan in een andere lidstaat gelegen risico's zijn verzekerd
dan wel op door middel van het verrichten van diensten naar een andere lidstaat
gesloten levensverzekeringen, stemt de Nederlandsche Bank slechts in nadat
de toezichthoudende instantie van die lidstaat op verzoek van de Nederlandsche
Bank heeft verklaard met de overdracht in te stemmen.5. Indien de toezichthoudende instantie, bedoeld in het vierde lid of
in artikel 2:149 niet binnen drie maanden na ontvangst van het daartoe strekkende
verzoek van de Nederlandsche Bank heeft gereageerd, wordt zulks gelijkgesteld
met een gunstig advies onderscheidenlijk een instemming.6. De Nederlandsche Bank stemt slechts in met een overdracht als bedoeld
in artikel 2:145, eerste of tweede lid, aan:a. een levensverzekeraar met zetel in Nederland, met zetel in een andere
lidstaat of met zetel in een staat die geen lidstaat is, indien deze levensverzekeraar,
mede gelet op de voorgenomen overdracht, beschikt over het minimumbedrag aan
solvabiliteitsmarge en, voorzover het betreft een levensverzekeraar met zetel
in een lidstaat, de Nederlandsche Bank of een toezichthoudende instantie van
een lidstaat geen herstelplan ingevolge artikel 2:167 onderscheidenlijk een
herstelplan dat overeenkomt met het herstelplan, bedoeld in artikel 2:167,
heeft verlangd van die levensverzekeraar;b. een natura-uitvaartverzekeraar met zetel in Nederland, indien deze
natura-uitvaartverzekeraar, mede gelet op de voorgenomen overdracht, beschikt
over het minimumbedrag aan solvabiliteitsmarge en de Nederlandsche Bank geen
herstelplan ingevolge artikel 2:167 heeft verlangd van die natura-uitvaartverzekeraar;
enc. een natura-uitvaartverzekeraar met zetel buiten Nederland in het kader
van diens bedrijfsuitoefening vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor indien
het betrokken bijkantoor, mede gelet op de voorgenomen overdracht, beschikt
over het minimumbedrag aan solvabiliteitsmarge en de Nederlandsche Bank geen
herstelplan ingevolge artikel 2:167 heeft verlangd van die natura-uitvaartverzekeraar.Artikel 2:1511. Indien de gegevens, bedoeld in artikel 2:148 voldoende zijn voor de
voorbereiding van de beschikking, geeft de Nederlandsche Bank opdracht aan
de levensverzekeraar of natura-uitvaartverzekeraar om van zijn voornemen tot
overdracht van rechten en verplichtingen mededeling te doen in de Staatscourant
en op andere door de Nederlandsche Bank te bepalen wijze. Daarbij doet de
Nederlandsche Bank mededeling van de termijn waarbinnen de betrokken polishouders
zich bij de Nederlandsche Bank schriftelijk tegen de overdracht kunnen verzetten.2. Indien een vierde of meer van de polishouders zich binnen de door de Nederlandsche Bank gestelde termijn, bedoeld in het eerste lid,
tegen de voorgenomen overdracht door een levensverzekeraar of natura-uitvaartverzekeraar
heeft verzet, verleent de Nederlandsche Bank geen instemming.3. Heeft de Nederlandsche Bank bedenkingen tegen de overdracht, dan deelt
zij deze bedenkingen na afloop van de gestelde termijn mee aan de levensverzekeraar
of natura-uitvaartverzekeraar.4. Indien zich niet binnen de door de Nederlandsche Bank gestelde termijn,
bedoeld in het eerste lid, een vierde of meer van de polishouders tegen de
voorgenomen overdracht heeft verzet en tegen de overdracht ook bij de Nederlandsche
Bank geen bedenkingen bestaan, verleent de Nederlandsche Bank de levensverzekeraar
of natura-uitvaartverzekeraar instemming met de overdracht. De overdracht
kan dan plaatsvinden en is van kracht ten aanzien van alle betrokkenen.5. Voor de toepassing van dit artikel wordt onder polishouder verstaan
de verzekeringnemer of zijn rechtsopvolger, doch indien een uitkering uit
de verzekering opeisbaar is, de tot de uitkering gerechtigde. In het geval
van overdracht door een levensverzekeraar wordt, indien de verzekeringnemer
bij een overeenkomst als bedoeld in artikel 2, vierde lid, onderdeel B, of
artikel 9 van de Pensioen- en spaarfondsenwet ontbreekt, onder polishouder
verstaan degene die wegens het verbreken van de band met de onderneming van
zijn werkgever een premievrije aanspraak op uitkeringen heeft verkregen. In
afwijking van de eerste en tweede volzin wordt ingeval van een collectieve
levensverzekering voor de toepassing van het tweede lid het aantal verzekerden
in aanmerking genomen.Artikel 2:1521. De verzekeraar die rechten en verplichtingen met instemming van de
Nederlandsche Bank heeft overgedragen, doet van de overdracht mededeling in
de Staatscourant.2. Een levensverzekeraar of natura-uitvaartverzekeraar vermeldt bij de
mededeling, bedoeld in het eerste lid, de datum waarop de overdracht is geschied.
Een schadeverzekeraar doet tevens van de overdracht mededeling op andere door
de Nederlandsche Bank te bepalen wijze.3. De inhoud van de mededelingen, bedoeld in het eerste en tweede lid,
behoeft voorafgaande instemming van de Nederlandsche Bank.4. Indien in de overdracht levensverzekeringen zijn betrokken die door
middel van het verrichten van diensten naar een andere lidstaat zijn gesloten,
doet de levensverzekeraar van de overdracht tevens mededeling in die lidstaat.
Het derde lid is in dat geval van overeenkomstige toepassing.5. Indien in de overdracht schadeverzekeringen zijn betrokken, waarbij
risico's zijn verzekerd, die in een andere lidstaat zijn gelegen, doet
de schadeverzekeraar van de overdracht tevens mededeling in die lidstaat.
Het derde lid is in dat geval van overeenkomstige toepassing.6. De overdracht door een schadeverzekeraar wordt ten aanzien van alle
andere betrokkenen dan de betrokken schadeverzekeraars van kracht met ingang
van de tweede dag, volgend op die van de dagtekening van de Staatscourant
waarin de publicatie is geplaatst.7. De bij de overdracht door een schadeverzekeraar betrokken verzekeringnemers
kunnen gedurende drie maanden na de dagtekening van de Staatscourant waarin
de publicatie is geplaatst de schadeverzekering schriftelijk opzeggen met
ingang van de dag na afloop van deze termijn. De schadeverzekeraar geeft alsdan
de vooruitbetaalde premie alsmede de voldane assurantiebelasting terug voor
het gedeelte dat evenredig is aan het op de hiervoor bedoelde dag nog niet
verstreken gedeelte van de termijn waarvoor de premie en de assurantiebelasting
werden betaald.8. Indien een verzekeringnemer die lid is van een onderlinge waarborgmaatschappij met zetel in Nederland of van een onderneming op onderlinge
grondslag met zetel in een staat die geen lidstaat is ingevolge de overdracht
geen verzekering meer bij deze verzekeraar heeft lopen, eindigt zijn lidmaatschap
uit dien hoofde van rechtswege met ingang van de tweede dag, volgend op die
van de dagtekening van de Staatscourant waarin de publicatie is geplaatst.9. Indien bij de overdracht het lidmaatschap van een onderlinge waarborgmaatschappij
met zetel in Nederland of van een onderneming op onderlinge grondslag met
zetel buiten Nederland is verkregen, eindigt in geval van opzegging overeenkomstig
het zevende lid dit lidmaatschap en de daaruit voortvloeiende aansprakelijkheid
voor een tekort van rechtswege met ingang van de dag na afloop van de termijn,
bedoeld in dat lid.Artikel 2:153Deze paragraaf is voorzover deze betrekking heeft op een overdracht door
een levensverzekeraar of schadeverzekeraar niet van toepassing met betrekking
tot de overdracht van rechten en verplichtingen uit herverzekering.§ 2.5.1.2. Levensverzekeraars en schadeverzekeraars
met zetel in een andere lidstaatArtikel 2:1541. Indien de wetgeving van een andere lidstaat niet voorziet in een instemmingprocedure
voor een levensverzekeraar met zetel aldaar voor de overdracht van rechten
en verplichtingen uit levensverzekering, gesloten vanuit een in Nederland
gelegen bijkantoor, aan een andere levensverzekeraar met zetel in een staat
die geen lidstaat is, in het kader van diens bedrijfsuitoefening vanuit een
in Nederland gelegen bijkantoor, kan de overdracht plaatsvinden met instemming
van de Nederlandsche Bank.2. Indien de wetgeving van een andere lidstaat niet voorziet in een instemmingprocedure
voor een schadeverzekeraar met zetel aldaar voor de overdracht van rechten
en verplichtingen krachtens schadeverzekering, gesloten vanuit een in Nederland
gelegen bijkantoor, aan een andere schadeverzekeraar met zetel in een staat
die geen lidstaat is, in het kader van diens bedrijfsuitoefening vanuit een
in Nederland gelegen bijkantoor, kan de overdracht plaatsvinden met instemming
van de Nederlandsche Bank en zonder medewerking of instemming van degenen
die aan die schadeverzekeringen rechten kunnen ontlenen.3. De Nederlandsche Bank verleent geen instemming alvorens de toezichthoudende
instantie van de lidstaat van de zetel van de overdragende verzekeraar op
verzoek van de Nederlandsche Bank aan haar heeft verklaard met die overdracht
in te stemmen.Artikel 2:1551. Indien een toezichthoudende instantie van een andere lidstaat de Nederlandsche
Bank vraagt om haar advies over of instemming met een voorgenomen overdracht
van rechten en verplichtingen uit levensverzekering of krachtens schadeverzekering,
geeft zij haar advies of instemming binnen drie maanden na ontvangst van het
daartoe strekkende verzoek.2. Indien de overdracht geschiedt aan een levensverzekeraar of schadeverzekeraar
met zetel in een andere lidstaat in het kader van diens bedrijfsuitoefening
vanuit een vestiging in een andere lidstaat stemt de Nederlandsche Bank niet
in met:a. een overdracht door een levensverzekeraar aan een levensverzekeraar met zetel in een andere lidstaat, indien de overdracht betrekking
heeft op een vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor gesloten levensverzekering
waarbij geen sprake is van het verrichten van diensten en de overdracht niet
in het belang is van degenen die aan die levensverzekering rechten kunnen
ontlenen; enb. een overdracht door een schadeverzekeraar aan een schadeverzekeraar
met zetel in een andere lidstaat, indien de overdracht betrekking heeft op
een vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor gesloten schadeverzekering
waarvan de risico's in Nederland zijn gelegen en de overdracht niet in
het belang is van degenen die aan die schadeverzekering rechten kunnen ontlenen.3. Indien de overdracht geschiedt aan een levensverzekeraar of schadeverzekeraar
met zetel in een staat die geen lidstaat is in het kader van diens bedrijfsuitoefening
vanuit een vestiging in een andere lidstaat stemt de Nederlandsche Bank niet
in met:a. een overdracht door een levensverzekeraar aan een levensverzekeraar
met zetel in een staat die geen lidstaat is, indien de overdracht betrekking
heeft op een vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor gesloten levensverzekering
waarbij geen sprake is van het verrichten van diensten, tenzij de overdracht
in het belang is van degenen die aan die levensverzekering rechten kunnen
ontlenen;b. een overdracht door een schadeverzekeraar aan een schadeverzekeraar
met zetel in een staat die geen lidstaat is, indien de overdracht betrekking
heeft op een vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor gesloten schadeverzekering
waarvan de risico's in Nederland zijn gelegen, tenzij de overdracht in
het belang is van degenen die aan die schadeverzekering rechten kunnen ontlenen.Artikel 2:1561. De instemming, verleend door een toezichthoudende instantie van een
andere lidstaat aan een levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in
die lidstaat met overdracht van rechten en verplichtingen uit een levensverzekering
of krachtens een schadeverzekering in het kader van diens bedrijfsuitoefening
vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor dan wel in het kader van het verrichten
van diensten naar Nederland vanuit een vestiging in een lidstaat, treedt in
de plaats van de medewerking of de instemming van degenen die aan die schadeverzekeringen
rechten kunnen ontlenen.2. De levensverzekeraar of schadeverzekeraar die rechten en verplichtingen
ingevolge het eerste lid heeft overgedragen, doet van de overdracht mededeling
in de Staatscourant en op andere door de Nederlandsche Bank te bepalen wijze.
De inhoud van deze publicaties behoeft voorafgaande instemming van de Nederlandsche
Bank.3. De overdracht wordt ten aanzien van alle andere betrokkenen dan de
betrokken levensverzekeraars of schadeverzekeraars van kracht op het volgens
het recht van de betrokken lidstaat te bepalen tijdstip, dan wel, bij gebreke
van een regeling in die lidstaat, met ingang van de tweede dag, volgend op
die van de dagtekening van de Staatscourant waarin de publicatie is geplaatst.4. In geval van overdracht door een schadeverzekeraar kunnen de bij een
overdracht betrokken verzekeringnemers de schadeverzekering volgens de door
het recht van de betrokken lidstaat bepaalde wijze opzeggen. Bij gebreke van
een regeling in die lidstaat is artikel 2:152, zevende lid, van overeenkomstige
toepassing.5. Indien bij de overdracht door een schadeverzekeraar het lidmaatschap
van een onderlinge waarborgmaatschappij met zetel in Nederland of van een
onderneming op onderlinge grondslag met zetel buiten Nederland is verkregen,
eindigt in geval van opzegging ingevolge het vierde lid dit lidmaatschap en
de daaruit voortvloeiende aansprakelijkheid voor een tekort
van rechtswege volgens de door het recht van de betrokken lidstaat bepaalde
wijze, dan wel, bij gebreke van een regeling in die lidstaat, met ingang van
de dag na afloop van de termijn, bedoeld in artikel 2:152, zevende lid.6. Indien een verzekeringnemer die lid is van een onderneming op onderlinge
grondslag ingevolge de overdracht geen levensverzekeringen meer bij de levensverzekeraar
heeft lopen, eindigt zijn lidmaatschap van rechtswege volgens de door het
recht van de betrokken lidstaat bepaalde wijze, dan wel, bij gebreke van een
regeling in die lidstaat, met ingang van de tweede dag, volgend op die van
de dagtekening van de Staatscourant waarin de publicatie is geplaatst.Artikel 2:1571. Indien een levensverzekeraar met zetel in een andere lidstaat instemming
vraagt aan de toezichthoudende instantie van de lidstaat van zijn zetel om
rechten en verplichtingen uit een levensverzekering in het kader van diens
bedrijfsuitoefening vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor over te dragen
aan een andere levensverzekeraar, doet hij van de voorgenomen overdracht onverwijld
mededeling in de Staatscourant en op andere door de Nederlandsche Bank te
bepalen wijze. Daarbij wordt mededeling gedaan van een door de Nederlandsche
Bank vast te stellen termijn, waarbinnen de betrokken polishouders zich bij
de Nederlandsche Bank schriftelijk tegen de overdracht kunnen verzetten.2. Indien een vierde of meer van de polishouders zich binnen de gestelde
termijn tegen de overdracht heeft verzet, verleent de Nederlandsche Bank geen
instemming.3. Artikel 2:151, vijfde lid, is van overeenkomstige toepassing.§ 2.5.1.3. Levensverzekeraars en schadeverzekeraars
met zetel in een staat die geen lidstaat isArtikel 2:1581. Een levensverzekeraar met zetel in een staat die geen lidstaat is,
die rechten en verplichtingen uit levensverzekering wenst over te dragen,
behoeft daarvoor instemming van de Nederlandsche Bank indien het betreft:a. de overdracht van rechten en verplichtingen uit levensverzekering,
gesloten vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor, aan een andere levensverzekeraar
met zetel in een lidstaat in het kader van diens bedrijfsuitoefening vanuit
een vestiging in een lidstaat;b. de overdracht van rechten en verplichtingen uit levensverzekering,
gesloten vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor, aan een andere levensverzekeraar
met zetel in een staat die geen lidstaat is in het kader van diens bedrijfsuitoefening
vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor.2. Voorzover levensverzekeringen als bedoeld in het eerste lid door middel
van het verrichten van diensten naar een andere lidstaat zijn gesloten, kan
de levensverzekeraar rechten en verplichtingen onder de in de aanhef van het
eerste lid gestelde voorwaarde tevens overdragen aan een andere levensverzekeraar
met zetel in een staat die geen lidstaat is in het kader van diens bedrijfsuitoefening
vanuit een in die lidstaat gelegen bijkantoor.3. In afwijking van het eerste en tweede lid kunnen levensverzekeraars
met zetel in een staat die geen lidstaat is hun rechten en verplichtingen
uit een individuele levensverzekering op schriftelijk verzoek van de verzekeringnemer
overdragen.Artikel 2:1591. Een schadeverzekeraar met zetel in een staat die geen lidstaat is,
die rechten en verplichtingen krachtens schadeverzekering wenst over te dragen,
kan die overdracht met instemming van de Nederlandsche Bank doen plaatsvinden
zonder medewerking of instemming van degenen die aan schadeverzekeringen rechten
kunnen ontlenen indien het betreft:a. de overdracht aan een andere schadeverzekeraar met zetel in een lidstaat
in het kader van diens bedrijfsuitoefening vanuit een vestiging in een lidstaat;b. de overdracht aan een andere schadeverzekeraar met zetel in een staat
die geen lidstaat is in het kader van diens bedrijfsuitoefening vanuit een
in Nederland gelegen bijkantoor.2. Voorzover bij het sluiten van de in het eerste lid bedoelde schadeverzekeringen
in een andere lidstaat gelegen risico's zijn verzekerd, kan de schadeverzekeraar
rechten en verplichtingen onder de in de aanhef van dat lid gestelde voorwaarde
tevens overdragen aan een andere schadeverzekeraar met zetel in een staat
die geen lidstaat is in het kader van diens bedrijfsuitoefening vanuit een
bijkantoor in de lidstaat waar het risico is gelegen.Artikel 2:1601. De Nederlandsche Bank stemt slechts in met een overdracht als bedoeld
in artikel 2:158, eerste en tweede lid, of 2:159, eerste lid, aan:a. een levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in Nederland indien
deze levensverzekeraar of schadeverzekeraar, mede gelet op de voorgenomen
overdracht, beschikt over het minimumbedrag aan solvabiliteitsmarge en de
Nederlandsche Bank geen herstelplan ingevolge artikel 2:167 heeft verlangd
van de verzekeraar;b. een levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in een andere
lidstaat indien de toezichthoudende instantie van die lidstaat op verzoek
van de Nederlandsche Bank heeft verklaard dat deze levensverzekeraar of schadeverzekeraar,
mede gelet op de voorgenomen overdracht, beschikt over het minimumbedrag aan
solvabiliteitsmarge;c. een levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in een staat die
geen lidstaat is in het kader van diens bedrijfsuitoefening vanuit een in
Nederland gelegen bijkantoor, indien het betrokken bijkantoor, mede gelet
op de voorgenomen overdracht, beschikt over het minimumbedrag aan solvabiliteitsmarge
en de Nederlandsche Bank geen herstelplan ingevolge artikel 2:167 heeft verlangd
van die levensverzekeraar of schadeverzekeraar.2. Indien een andere toezichthoudende instantie van een lidstaat belast
is met het toezicht op de solvabiliteitsmarge van het betrokken bijkantoor,
bedoeld in het eerste lid, onderdeel c, stemt de Nederlandsche Bank slechts
in nadat die toezichthoudende instantie op verzoek van de Nederlandsche Bank
heeft verklaard dat het bijkantoor, mede gelet op de voorgenomen overdracht,
beschikt over het minimumbedrag aan solvabiliteitsmarge en dat, indien van
toepassing, van het bijkantoor geen plan dat overeenkomt met een herstelplan
als bedoeld in artikel 2:167 is verlangd.Artikel 2:1611. Een levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in een staat die
geen lidstaat is die rechten en verplichtingen uit levensverzekering onderscheidenlijk
rechten of verplichtingen krachtens schadeverzekering, door hem bij het verrichten
van diensten naar Nederland gesloten, met instemming van de bevoegde toezichthoudende
instantie aan een andere levensverzekeraar onderscheidenlijk een andere schadeverzekeraar
heeft overgedragen, doet van de overdracht in Nederland mededeling
op door de Nederlandsche Bank te bepalen wijze.2. De inhoud van de mededeling, bedoeld in het eerste lid, behoeft voorafgaande
instemming van de Nederlandsche Bank.Artikel 2:162Deze paragraaf is voorzover deze betrekking heeft op een overdracht door
een levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in een staat die geen
lidstaat is niet van toepassing met betrekking tot de overdracht van rechten
en verplichtingen uit herverzekering.§ 2.5.1.4. Natura-uitvaartverzekeraars met zetel
in een niet-aangewezen staatArtikel 2:1631. Een natura-uitvaartverzekeraar met zetel in een niet-aangewezen staat
die rechten en verplichtingen uit natura-uitvaartverzekering wenst over te
dragen, behoeft daarvoor instemming van de Nederlandsche Bank indien het betreft
de overdracht van rechten en verplichtingen uit natura-uitvaartverzekering
gesloten vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor, aan een andere natura-uitvaartverzekeraar
of aan een levensverzekeraar in het kader van diens bedrijfsuitoefening vanuit
een vestiging in Nederland.2. Indien de wetgeving van een andere staat niet voorziet in een instemmingprocedure
voor een natura-uitvaartverzekeraar met zetel aldaar tot overdracht van zijn
rechten en verplichtingen uit natura-uitvaartverzekering, gesloten vanuit
een in Nederland gelegen bijkantoor, aan een andere natura-uitvaartverzekeraar
of aan een levensverzekeraar in het kader van diens bedrijfsuitoefening vanuit
een in Nederland gelegen bijkantoor, kan de overdracht plaatsvinden met instemming
van de Nederlandsche Bank.3. De Nederlandsche Bank stemt slechts in met een overdracht als bedoeld
in het eerste lid aan:a. een natura-uitvaartverzekeraar in het kader van diens bedrijfsuitoefening
vanuit een vestiging in Nederland indien deze natura-uitvaartverzekeraar,
mede gelet op de voorgenomen overdracht, beschikt over de vereiste solvabiliteitsmarge
en de Nederlandsche Bank geen herstelplan ingevolge artikel 2:167 of 2:169
heeft verlangd van de natura-uitvaartverzekeraar;b. een levensverzekeraar in het kader van diens bedrijfsuitoefening vanuit
een vestiging in Nederland indien deze levensverzekeraar, mede gelet op de
voorgenomen overdracht, beschikt over de vereiste solvabiliteitsmarge en,
voorzover het betreft een levensverzekeraar met zetel in een lidstaat, de
Nederlandsche Bank of een toezichthoudende instantie van een lidstaat geen
herstelplan ingevolge artikel 2:167 onderscheidenlijk een herstelplan dat
overeenkomt met het herstelplan, bedoeld in artikel 2:167, heeft verlangd
van die levensverzekeraar.4. De Nederlandsche Bank stemt in met een overdracht als bedoeld in het
eerste lid nadat de toezichthoudende instantie, voorzover aanwezig, in de
staat van de zetel van de overdragende natura-uitvaartverzekeraar heeft verklaard
met die overdracht in te stemmen.5. In afwijking van het tweede en vierde lid kan een natura-uitvaartverzekeraar
met zetel in een niet-aangewezen staat zijn rechten en verplichtingen uit
een individuele natura-uitvaartverzekering op verzoek van de verzekeringnemer
overdragen.AFDELING 2.5.2 OMZETTING VAN DE RECHTSVORMArtikel 2:1641. Het is een verzekeraar met zetel in Nederland verboden om zonder instemming
van de Nederlandsche Bank tot omzetting van zijn rechtsvorm over te gaan.2. De aanvraag tot instemming met de voorgenomen omzetting geschiedt onder
opgave van bij of krachtens algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.3. Indien de Nederlandsche Bank instemming heeft verleend voor omzetting
van de rechtsvorm, doet de verzekeraar, zodra de omzetting heeft plaatsgevonden
hiervan mededeling in de Staatscourant en op andere door de Nederlandsche
Bank te bepalen wijze.4. Indien door een levensverzekeraar door middel van het verrichten van
diensten naar een andere lidstaat levensverzekeringen zijn gesloten, of indien
het een schadeverzekeraar betreft risico's zijn verzekerd die in een
andere lidstaat zijn gelegen, doet de verzekeraar van de omzetting van de
rechtsvorm tevens mededeling in die lidstaat. De inhoud van deze mededeling
behoeft voorafgaande instemming van de Nederlandsche Bank.5. Indien door een natura-uitvaartverzekeraar door middel van het verrichten
van diensten naar een andere staat natura-uitvaartverzekeringen zijn gesloten,
doet de verzekeraar van de omzetting van de rechtsvorm tevens mededeling in
die staat. De inhoud van deze mededeling behoeft de voorafgaande instemming
van de Nederlandsche Bank.6. De bij een omzetting van de rechtsvorm betrokken verzekeringnemers
kunnen gedurende drie maanden na de dagtekening van de Staatscourant waarin
de mededeling is geplaatst de schadeverzekering schriftelijk opzeggen met
ingang van de dag na afloop van deze termijn. Artikel 2:152, zevende lid,
tweede volzin, is van overeenkomstige toepassing.7. Indien ten gevolge van een omzetting van de rechtsvorm door een schadeverzekeraar
het lidmaatschap van een onderlinge waarborgmaatschappij is verkregen, eindigt
in geval van opzegging ingevolge het zesde lid dit lidmaatschap van rechtswege
eveneens met ingang van de dag na afloop van de termijn, bedoeld in dat lid.8. De Nederlandsche Bank deelt de omzetting van de rechtsvorm mede aan
de toezichthoudende instanties van andere lidstaten op wiens grondgebied een
bijkantoor van de levensverzekeraar of schadeverzekeraar is gelegen, alsmede
de toezichthoudende instantie van andere lidstaten waarnaar de levensverzekeraar
of schadeverzekeraar vanuit Nederland diensten verricht.AFDELING 2.5.3 OVERBOEKING§ 2.5.3.1. Verzekeraars met zetel in NederlandArtikel 2:1651. Het is een levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in Nederland
verboden levensverzekeringen onderscheidenlijk schadeverzekeringen, gesloten
vanuit een vestiging in een lidstaat, zonder instemming van degenen die aan
die verzekeringen rechten kunnen ontlenen, over te boeken naar een in een
andere staat gelegen bijkantoor.2. Het is een natura-uitvaartverzekeraar met zetel in Nederland verboden
natura-uitvaartverzekeringen, gesloten vanuit een vestiging in Nederland,
zonder instemming van degenen die aan die verzekeringen rechten kunnen ontlenen,
over te boeken naar een in een andere staat gelegen bijkantoor3. De Nederlandsche Bank kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk ontheffing
verlenen van de in het eerste en tweede lid bedoelde verboden indien de verzekeraar
aannemelijk maakt dat de belangen van degenen die aan de betrokken verzekeringen
rechten kunnen ontlenen, zich niet verzetten tegen de overboeking.§ 2.5.3.2. Levensverzekeraars en schadeverzekeraars
met zetel in een staat die geen lidstaat isArtikel 2:1661. Het is een levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in een
staat die geen lidstaat is, verboden levensverzekeringen onderscheidenlijk
schadeverzekeringen, gesloten vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor,
zonder instemming van degenen die aan die verzekeringen rechten kunnen ontlenen,
over te boeken naar een vestiging in een andere staat.2. De Nederlandsche Bank kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk ontheffing
verlenen van het eerste lid indien de levensverzekeraar of schadeverzekeraar
aannemelijk maakt dat de belangen van degenen die aan de betrokken verzekeringen
rechten kunnen ontlenen, zich niet verzetten tegen de overboeking.§ 2.5.3.3 Natura-uitvaartverzekeraars met zetel
in een niet-aangewezen staatArtikel 2:166a1. Het is een natura-uitvaartverzekeraar met zetel in een niet-aangewezen
staat, verboden natura-uitvaartverzekeringen, gesloten vanuit een in Nederland
gelegen bijkantoor, zonder instemming van degenen die aan die verzekeringen
rechten kunnen ontlenen, over te boeken naar een vestiging in een andere staat.2. De Nederlandsche Bank kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk ontheffing
verlenen van het eerste lid indien de natura-uitvaartverzekeraar aannemelijk
maakt dat de belangen van degenen die aan de betrokken verzekeringen rechten
kunnen ontlenen, zich niet verzetten tegen de overboeking.AFDELING 2.5.4 HERSTELPLAN§ 2.5.4.1. Verzekeraars met zetel in NederlandArtikel 2:1671. Indien de rechten van degenen die als verzekeringnemers, verzekerden
of gerechtigden op uitkeringen betrokken zijn bij verzekeringen, gesloten
door een verzekeraar met zetel in Nederland, in het gedrang komen, kan de
Nederlandsche Bank van de verzekeraar een herstelplan verlangen dat binnen
acht weken of zoveel eerder als de Nederlandsche Bank bepaalt, aan haar instemming
wordt onderworpen, tenzij artikel 2:171 van toepassing is.2. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot het herstelplan.3. Indien de Nederlandsche Bank een herstelplan heeft verlangd en de financiële
positie van de verzekeraar verslechtert, kan de Nederlandsche Bank aan die
verzekeraar voorschrijven dat hij over een hoger minimumbedrag aan solvabiliteitsmarge
beschikt dan bij of krachtens algemene maatregel van bestuur is voorgeschreven,
teneinde te waarborgen dat die verzekeraar in staat is in de nabije toekomst
te blijven voldoen aan het bij of krachtens algemene maatregel
van bestuur voorgeschreven minimumbedrag aan solvabiliteitsmarge. Bij de vaststelling
van het niveau van een hoger minimumbedrag aan solvabiliteitsmarge wordt uitgegaan
van het herstelplan, bedoeld in het eerste lid, en kan de termijn worden bepaald
waarbinnen het hogere minimumbedrag, dient te zijn bereikt.§ 2.5.4.2. Levensverzekeraars en schadeverzekeraars
met zetel in een staat die geen lidstaat isArtikel 2:168Artikel 2:167 is van overeenkomstige toepassing op levensverzekeraars
en schadeverzekeraars met zetel in een staat die geen lidstaat is.§ 2.5.4.3. Natura-uitvaartverzekeraars met zetel
in een niet-aangewezen staatArtikel 2:169Artikel 2:167 is van overeenkomstige toepassing op natura-uitvaartverzekeraars
met zetel in een niet-aangewezen staat. AFDELING 2.5.5 BEPERKING VAN DE BESCHIKKINGSBEVOEGDHEID,
SANERINGSPLAN EN FINANCIERINGSPLAN§ 2.5.5.1 Verzekeraars met zetel in NederlandArtikel 2:1701. Indien een verzekeraar met zetel in Nederland niet voldoet aan het
bij of krachtens artikel 2:92 bepaalde met betrekking tot de technische voorzieningen,
kan de Nederlandsche Bank de vrije beschikking door de verzekeraar over zijn
waarden, waar zij zich ook bevinden, beperken of hem verbieden om anders dan
met machtiging van de Nederlandsche Bank te beschikken over deze waarden.2. Alvorens een besluit als bedoeld in het eerste lid te nemen, stelt
de Nederlandsche Bank de toezichthoudende instanties van de andere lidstaten
waar de levensverzekeraar of schadeverzekeraar een bijkantoor heeft of waarnaar
hij vanuit zijn vestigingen in een lidstaat diensten verricht, in kennis van
haar voornemen.3. De Nederlandsche Bank kan indien zij een besluit als bedoeld in het
eerste lid heeft genomen de toezichthoudende instanties, bedoeld in het tweede
lid, verzoeken overeenkomstige maatregelen te treffen ten aanzien van de in
de betrokken lidstaten aanwezige waarden, onder opgave van die waarden.4. De verzekeraar kan de ongeldigheid van een rechtshandeling, verricht
in strijd met de beperking of het verbod, inroepen indien de wederpartij de
maatregel kende of daarvan niet onkundig kon zijn.5. De Nederlandsche Bank heft de beperking of het verbod op zodra de verzekeraar
weer voldoet aan het bij of krachtens artikel 2:92 bepaalde.6. De Nederlandsche Bank stelt de toezichthoudende instanties, bedoeld
in het tweede lid, in kennis van het besluit, bedoeld in het eerste en vijfde
lid.Artikel 2:1711. Indien een verzekeraar met zetel in Nederland niet meer voldoet aan
het bij of krachtens artikel 2:82, eerste tot en met derde lid, bepaalde met
betrekking tot het minimumbedrag aan solvabiliteitsmarge dient hij op verzoek
van de Nederlandsche Bank, tenzij het tweede lid van toepassing is,
binnen acht weken of zoveel eerder als de Nederlandsche Bank bepaalt, bij
de Nederlandsche Bank een saneringsplan ter instemming in.2. Indien de solvabiliteitsmarge niet meer het garantiefonds, bedoeld
in artikel 2:82, vierde lid, bereikt, dient de verzekeraar, op verzoek van
de Nederlandsche Bank, binnen acht weken of zoveel eerder als de Nederlandsche
Bank bepaalt bij de Nederlandsche Bank een financieringsplan ter instemming
in.3. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot de inhoud van het saneringsplan en het financieringsplan,
bedoeld in het eerste onderscheidenlijk het tweede lid.4. De Nederlandsche Bank kan op aanvraag van de verzekeraar wijzigingen
in een plan waarvoor instemming is verleend toestaan. Eveneens kan de Nederlandsche
Bank bij gewijzigde omstandigheden, wijzigingen in het plan eisen of de instemming
intrekken.5. Ingeval het eerste of tweede lid wordt toegepast en de Nederlandsche
Bank daartoe aanleiding ziet, stelt zij de toezichthoudende instanties van
andere lidstaten waar de levensverzekeraar of schadeverzekeraar een bijkantoor
heeft of waarnaar hij vanuit zijn vestigingen in een lidstaat diensten verricht,
hiervan in kennis.Artikel 2:172Een verzekeraar met zetel in Nederland wiens solvabiliteitsmarge niet
voldoet aan het bij of krachtens artikel 2:82 bepaalde, doet aan de Nederlandsche
Bank binnen een door haar te bepalen termijn en op een door haar te bepalen
wijze opgave van de in artikel 2:92 bedoelde waarden en van de wijzigingen
die daarin optreden.Artikel 2:1731. De Nederlandsche Bank kan indien zich in het geval, bedoeld in artikel
2:171, eerste lid, uitzonderlijke omstandigheden voordoen op grond waarvan
te verwachten is dat de financiële positie van de verzekeraar nog verder
zal verslechteren, evenals in het geval, bedoeld in artikel 2:171, tweede
lid, de vrije beschikking door de verzekeraar over zijn waarden, waar zij
zich ook bevinden, beperken of hem verbieden om anders dan met machtiging
van de Nederlandsche Bank te beschikken over deze waarden.2. Indien het een levensverzekeraar of schadeverzekeraar betreft, deelt
de Nederlandsche Bank haar besluit, zo mogelijk voordat dit van kracht wordt,
mee aan de toezichthoudende instantie van een andere lidstaat waar de verzekeraar
een bijkantoor heeft of waarnaar hij vanuit zijn vestigingen in een lidstaat
diensten verricht. Zij kan deze toezichthoudende instantie verzoeken overeenkomstige
maatregelen te treffen ten aanzien van de in de betrokken lidstaten aanwezige
waarden, onder opgave van die waarden.3. Artikel 2:170, vierde lid, is van overeenkomstige toepassing.4. De Nederlandsche Bank heft de beperking of het verbod op zodra de verzekeraar
weer voldoet aan de bij of krachtens deze wet gestelde eisen met betrekking
tot de solvabiliteitsmarge. De Nederlandsche Bank stelt de toezichthoudende
instanties, bedoeld in het tweede lid, in kennis van dit besluit.Artikel 2:1741. De Nederlandsche Bank kan, indien aan een verzekeraar op grond van
artikel 2:167, derde lid, een hoger minimumbedrag aan solvabiliteitsmarge
is voorgeschreven en die verzekeraar niet of niet meer beschikt over dit minimumbedrag
aan solvabiliteitsmarge, in uitzonderlijke omstandigheden op grond waarvan
te verwachten is dat de financiële positie van de verzekeraar
nog verder zal verslechteren, de vrije beschikking door de verzekeraar over
zijn waarden, waar zij zich ook bevinden, beperken of hem verbieden om anders
dan met machtiging van de Nederlandsche Bank te beschikken over deze waarden.2. De artikelen 2:170, vierde lid, en 2:173, tweede en vierde lid, zijn
van overeenkomstige toepassing.§ 2.5.5.2. Levensverzekeraars en schadeverzekeraars
met zetel in een andere lidstaatArtikel 2:1751. De Nederlandsche Bank neemt een besluit als bedoeld in artikel 2:170,
eerste lid, of 2:173, eerste lid, indien de toezichthoudende instantie
van een andere lidstaat waar een levensverzekeraar of schadeverzekeraar zijn
zetel heeft hierom verzoekt.2. De Nederlandsche Bank kan in dringende gevallen de in het eerste lid
bedoelde maatregelen treffen zonder een daartoe strekkend verzoek van de in
dat lid bedoelde toezichthoudende instantie, indien de levensverzekeraar of
schadeverzekeraar inbreuk maakt op bij of krachtens deze wet gestelde voorschriften.3. De beperking of het verbod heeft betrekking op de in Nederland aanwezige
waarden. Indien de maatregel wordt getroffen op verzoek van de toezichthoudende
instantie van de lidstaat waar de verzekeraar zijn zetel heeft en die instantie
opgave van deze waarden heeft gedaan, houdt de Nederlandsche Bank daarmee
rekening.4. Artikel 2:170, vierde lid, is van overeenkomstige toepassing.5. De Nederlandsche Bank heft de beperking of het verbod op zodra de toezichthoudende
instantie, bedoeld in het eerste lid, dat verzoekt of indien daartoe aanleiding
bestaat.6. De Nederlandsche Bank stelt de toezichthoudende instantie, bedoeld
in het eerste lid, in kennis van het besluit inzake de beperking of het verbod
en van het besluit, bedoeld in het vijfde lid.7. Indien een levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in een
andere lidstaat een bijkantoor heeft in Nederland of diensten verricht naar
Nederland en de toezichthoudende instantie van die lidstaat de Nederlandsche
Bank in kennis heeft gesteld van de intrekking van de aan die verzekeraar
verleende vergunning, doet de Nederlandsche Bank daarvan mededeling in de
Staatscourant. Bij deze publicatie wordt tevens mededeling gedaan van de beperking
of het verbod, opgelegd ingevolge het eerste lid.§ 2.5.5.3. Levensverzekeraars en schadeverzekeraars
met zetel in een staat die geen lidstaat isArtikel 2:1761. Indien een levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in een
staat die geen lidstaat is niet voldoet aan het ingevolge artikel 2:93 bepaalde
met betrekking tot de technische voorzieningen, kan de Nederlandsche Bank
de vrije beschikking door de levensverzekeraar of schadeverzekeraar over de
waarden, die betrekking hebben op zijn vanuit Nederland uitgeoefende bedrijf
van levensverzekeraar onderscheidenlijk bedrijf van schadeverzekeraar, beperken
of hem verbieden om anders dan met machtiging van de Nederlandsche Bank te
beschikken over deze waarden.2. Alvorens een besluit als bedoeld in het eerste lid te nemen, stelt
de Nederlandsche Bank de toezichthoudende instantie van een andere lidstaat
die belast is met het toezicht op de solvabiliteitsmarge van de levensverzekeraar
of schadeverzekeraar, bedoeld in artikel 2:85, tweede lid, op de hoogte van
haar voornemen.3. Artikel 2:170, vierde lid, is van overeenkomstige toepassing.4. De Nederlandsche Bank heft de beperking of het verbod op zodra de levensverzekeraar
of schadeverzekeraar, bedoeld in het eerste lid, weer voldoet aan de in het
eerste lid bedoelde eisen.5. De Nederlandsche Bank stelt de toezichthoudende instantie, bedoeld
in het tweede lid, alsmede de toezichthoudende instanties van de lidstaten
waarnaar de levensverzekeraar of schadeverzekeraar, bedoeld in het eerste
lid, vanuit Nederland diensten verricht in kennis van het besluit betreffende
de beperking of het verbod en de opheffing daarvan. Artikel 2:177Artikel 2:171 is van overeenkomstige toepassing op levensverzekeraars
en schadeverzekeraars met zetel in een staat die geen lidstaat is.Artikel 2:178Een levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in een staat die
geen lidstaat is wiens solvabiliteitsmarge niet voldoet aan het bij of krachtens
deze wet bepaalde dan wel aan de in een andere lidstaat gestelde eisen indien
een ontheffing is verleend overeenkomstig artikel 2:85, doet aan de Nederlandsche
Bank binnen een door haar te bepalen termijn en op een door haar te bepalen
wijze opgave van de in artikel 2:93 bedoelde waarden en van de wijzigingen
die daarin optreden.Artikel 2:1791. De Nederlandsche Bank kan indien zich in het geval, bedoeld in artikel
2:171, eerste lid, uitzonderlijke omstandigheden voordoen op grond waarvan
te verwachten is dat de financiële positie van de levensverzekeraar of
schadeverzekeraar met zetel in een staat die geen lidstaat is nog verder zal
verslechteren, evenals in het geval, bedoeld in artikel 2:171, tweede lid,
de vrije beschikking door de levensverzekeraar of schadeverzekeraar over zijn
waarden, die betrekking hebben op zijn vanuit Nederland uitgeoefende bedrijf
van levensverzekeraar of schadeverzekeraar beperken of hem verbieden om anders
dan met machtiging van de Nederlandsche Bank te beschikken over deze waarden.2. De Nederlandsche Bank deelt haar besluit, zo mogelijk voordat dit van
kracht wordt, mee aan de toezichthoudende instantie van een andere lidstaat
waar de levensverzekeraar of schadeverzekeraar een bijkantoor heeft of waarnaar
hij vanuit zijn bijkantoor in een lidstaat diensten verricht. Zij kan deze
toezichthoudende instantie verzoeken overeenkomstige maatregelen te treffen
ten aanzien van de in de betrokken lidstaat aanwezige waarden.3. Ten aanzien van een levensverzekeraar of schadeverzekeraar, waarvan
op de solvabiliteitsmarge toezicht wordt gehouden door de toezichthoudende
instantie van een andere lidstaat op grond van artikel 2:85, tweede lid, neemt
de Nederlandsche Bank een besluit als bedoeld in het eerste lid ten aanzien
van de hier te lande aanwezige waarden, indien die toezichthoudende instantie
dit verzoekt op grond van het feit dat de levensverzekeraar of schadeverzekeraar
in soortgelijke omstandigheden verkeert als bedoeld in het eerste lid.4. Artikel 2:170, vierde lid, is van overeenkomstige toepassing.5. De Nederlandsche Bank heft de beperking of het verbod op zodra de levensverzekeraar
of schadeverzekeraar weer voldoet aan de bij of krachtens deze wet gestelde
eisen met betrekking tot de solvabiliteitsmarge, dan wel, indien het besluit
uitsluitend berust op het derde lid, zodra de aldaar bedoelde toezichthoudende
instantie hierom verzoekt. De Nederlandsche Bank doet van het
besluit tot opheffing van de beperking of het verbod mededeling aan de toezichthoudende
instantie, bedoeld in het tweede lid.Artikel 2:1801. De Nederlandsche Bank kan, indien aan een levensverzekeraar of schadeverzekeraar
met zetel in een staat die geen lidstaat is op grond van artikel 2:167, derde
lid, een hoger minimumbedrag aan solvabiliteitsmarge is voorgeschreven en
de levensverzekeraar of schadeverzekeraar niet of niet meer beschikt over
dit minimumbedrag aan solvabiliteitsmarge, in uitzonderlijke omstandigheden
op grond waarvan de financiële positie van de levensverzekeraar of schadeverzekeraar
nog verder zal verslechteren, de vrije beschikking door de levensverzekeraar
of schadeverzekeraar over zijn waarden, waar zij zich ook bevinden, beperken
of hem verbieden om anders dan met machtiging van de Nederlandsche Bank te
beschikken over deze waarden.2. Artikel 2:179, tweede tot en met vijfde lid, is van overeenkomstige
toepassing.§ 2.5.5.4. Natura-uitvaartverzekeraars met zetel
in een niet-aangewezen staatArtikel 2:1811. Indien een natura-uitvaartverzekeraar met zetel in een niet-aangewezen
staat niet voldoet aan het bij of krachtens artikel 2:94 bepaalde met betrekking
tot de technische voorzieningen, kan de Nederlandsche Bank de vrije beschikking
door de natura-uitvaartverzekeraar over de waarden, die betrekking hebben
op zijn vanuit Nederland uitgeoefende bedrijf, beperken of hem verbieden om
anders dan met machtiging van de Nederlandsche Bank te beschikken over deze
waarden.2. Artikel 2:170, vierde lid, is van overeenkomstige toepassing.3. De Nederlandsche Bank heft de beperking of het verbod op zodra de natura-uitvaartverzekeraar
weer voldoet aan het bij of krachtens artikel 2:94 bepaalde.Artikel 2:182De artikelen 2:171, 2:172 en 2:173, eerste en vierde lid, eerste volzin,
zijn van overeenkomstige toepassing op natura-uitvaartverzekeraars met zetel
in een niet-aangewezen staat.Artikel 2:1831. De Nederlandsche Bank kan indien zich in het geval, bedoeld in artikel
2:171, eerste lid, uitzonderlijke omstandigheden voordoen op grond waarvan
de financiële positie van de natura-uitvaartverzekeraar met zetel in
een niet-aangewezen staat nog verder zal verslechteren, alsook in het geval,
bedoeld in artikel 2:171, tweede lid, de vrije beschikking door de natura-uitvaartverzekeraar
over zijn waarden, die betrekking hebben op zijn vanuit Nederland uitgeoefende
bedrijf, beperken of hem verbieden om anders dan met machtiging van de Nederlandsche
Bank te beschikken over deze waarden.2. Artikel 2:170, vierde lid, is van overeenkomstige toepassing.3. De Nederlandsche Bank heft de beperking of het verbod op zodra de natura-uitvaartverzekeraar
weer voldoet aan de bij of krachtens deze wet gestelde eisen met betrekking
tot de solvabiliteitsmarge.AFDELING 2.5.6 OPVANGREGELING VOOR LEVENSVERZEKERAARS§ 2.5.6.1. Levensverzekeraars met zetel in NederlandArtikel 2:1841. Deze paragraaf is van toepassing op levensverzekeraars met zetel in
Nederland die een vergunning als bedoeld in artikel 1a:24, eerste lid, hebben.2. Deze paragraaf en de artikelen 2:36, 2:37, 2:43, 2:45, 2:46, 2:95,
2:96, 2:122, 2:124, 2:126 en 1:61 tot en met 1:70, zijn van overeenkomstige
toepassing op opvanginstellingen die het bedrijf van levensverzekeraar uitsluitend
als herverzekeraar uitoefenen in de zin van artikel 2:187, tweede lid.Artikel 2:1851. Er is een vertrouwenscommissie bestaande uit een voorzitter en ten
minste twee en ten hoogste vier overige leden, die tot taak heeft:a. de Nederlandsche Bank te adviseren in gevallen waarin dat in deze paragraaf
is voorgeschreven;b. desgevraagd de Nederlandsche Bank te adviseren bij de ingevolge deze
paragraaf door haar te nemen beslissingen; enc. desgevraagd de Nederlandsche Bank behulpzaam te zijn bij een onderzoek
naar de mogelijkheden van samenwerking tussen een levensverzekeraar waarop
de opvang kan worden toegepast en een andere verzekeraar, dan wel overname
door laatstbedoelde verzekeraar.2. Onze Minister benoemt, schorst en ontslaat de voorzitter en de overige
leden van de vertrouwenscommissie volgens een bij ministeriële regeling
te bepalen procedure die ten minste voorziet in een recht van voordracht door
de Nederlandsche Bank en de vertegenwoordigende organisaties van levensverzekeraars
gezamenlijk.3. Bij ministeriële regeling worden regels gesteld over de werkwijze
van de vertrouwenscommissie.Artikel 2:1861. De Nederlandsche Bank kan, gehoord de vertrouwenscommissie, besluiten
tot opvang indien:a. artikel 2:171, tweede lid, van toepassing is;b. met betrekking tot het opgestelde financieringsplan, bedoeld in 2:171,
tweede lid, van de levensverzekeraar, de instemming is geweigerd; enc. de portefeuille van de levensverzekeraar nog overlevingskans heeft.2. Met het weigeren van instemming voor het financieringsplan, bedoeld
in het eerste lid, onderdeel b, wordt voor de toepassing van deze paragraaf
gelijk gesteld het intrekken van een verleende instemming voor een financieringsplan,
het niet binnen de door de Nederlandsche Bank bepaalde termijn indienen van
een financieringsplan, of het niet binnen de door de Nederlandsche Bank bepaalde
termijn aanbrengen van door haar aangegeven wijzigingen in een financieringsplan
waarvoor instemming is verleend.3. Opvang geschiedt aan de hand van een door de Nederlandsche Bank, gehoord
de vertrouwenscommissie, op te stellen opvangplan. De levensverzekeraar en
de opvanginstelling handelen overeenkomstig het opvangplan.4. De Nederlandsche Bank deelt de inwerkingstelling van de opvang en het
daarbij behorende opvangplan mede aan de levensverzekeraar en de opvanginstelling.5. De Nederlandsche Bank kan, gehoord de vertrouwenscommissie, het opvangplan
wijzigen.Artikel 2:1871. De in het opvangplan geregelde opvang kan bestaan uit herverzekering
door een opvanginstelling of overdracht van de portefeuille aan een opvanginstelling.2. In geval van herverzekering van de portefeuille worden de verplichtingen
van de levensverzekeraar uit directe verzekering geheel of gedeeltelijk herverzekerd
bij een door de Nederlandsche Bank aan te wijzen opvanginstelling. De voorwaarden
waaronder herverzekering plaatsvindt, worden opgesteld door de opvanginstelling
en behoeven instemming van de Nederlandsche Bank.3. In geval van overdracht van de portefeuille worden de rechten en verplichtingen
van de levensverzekeraar uit directe verzekering overgedragen aan een door
de Nederlandsche Bank aan te wijzen opvanginstelling. De opvanginstelling
brengt daarbij de solvabiliteitsmarge op de ingevolge artikel 2:82 vereiste
omvang.4. De statuten van de opvanginstelling, met inbegrip van wijzigingen daarvan,
behoeven voorafgaande instemming van de Nederlandsche Bank.Artikel 2:188De Nederlandsche Bank kan de levensverzekeraar en de opvanginstelling
aanwijzingen geven in het belang van de goede werking van de opvang. De levensverzekeraar
en de opvanginstelling volgen de aanwijzingen van de Nederlandsche Bank op.
De aanwijzingen hebben geen betrekking op de herverzekeringsvoorwaarden, bedoeld
in artikel 2:187, tweede lid, laatste volzin.Artikel 2:1891. Overdracht van de portefeuille van de levensverzekeraar ingevolge het
opvangplan vindt slechts plaats nadat de rechtbank binnen het rechtsgebied
waarvan de levensverzekeraar zijn zetel heeft op verzoek van de Nederlandsche
Bank daartoe een machtiging heeft verleend.2. De Nederlandsche Bank kan een verzoek tot het verlenen of tot het intrekken
van een machtiging bij de rechtbank indienen zonder tussenkomst van een procureur.3. De rechtbank verleent de machtiging, tenzij de Nederlandsche Bank in
redelijkheid niet tot het oordeel heeft kunnen komen dat de portefeuille van
de levensverzekeraar nog overlevingskans heeft.4. De Nederlandsche Bank zendt een afschrift van haar verzoek tot machtiging
aan de levensverzekeraar.5. De rechtbank behandelt het verzoek van de Nederlandsche Bank tot machtiging
met de meeste spoed op een niet openbare terechtzitting op de voet van de
rechtspleging in burgerlijke zaken, voorzover daarvan bij deze wet niet is
afgeweken. De uitspraak wordt niet in het openbaar gedaan.6. De rechtbank kan inzage nemen of doen nemen van de zakelijke gegevens
en bescheiden van de levensverzekeraar.7. De rechtbank geeft geen beschikking dan nadat de levensverzekeraar
en de Nederlandsche Bank zijn gehoord althans daartoe behoorlijk zijn opgeroepen.8. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad, terugwerkend tot aan het
begin van de dag waarop zij is uitgesproken, niettegenstaande enige daartegen
gerichte voorziening.9. De rechtbank kan op verzoek van de Nederlandsche Bank de machtiging
intrekken.10. De Nederlandsche Bank deelt de verlening van de machtiging mede aan
de betrokken levensverzekeraar en de opvanginstelling.11. Tegen de beschikking staat uitsluitend beroep in cassatie open. Tot
het instellen van beroep in cassatie tegen de beschikking van de rechtbank
uit hoofde van deze paragraaf is, buiten de Nederlandsche Bank, de levensverzekeraar
bevoegd, ongeacht of deze bij de rechtbank is verschenen.12. Beroep in cassatie tegen de beschikking wordt ingesteld binnen veertien
dagen na de dag van de uitspraak van de rechtbank. De behandeling heeft in
raadkamer plaats en geschiedt met de grootste spoed. De uitspraak wordt niet
in het openbaar gedaan.Artikel 2:1901. De levensverzekeraar draagt, ter uitvoering van het opvangplan, aan
de opvanginstelling de waarden over die dienen tot dekking van de technische
voorzieningen, voorzover deze voorzieningen betrekking hebben op de verplichtingen
die worden herverzekerd, onderscheidenlijk worden overgedragen.2. De levensverzekeraar draagt niet meer waarden over dan benodigd zijn
voor de herverzekering, onderscheidenlijk overdracht, van de portefeuille.3. Indien voor de opvang meer waarden benodigd zijn dan de in het eerste
lid bedoelde, draagt de levensverzekeraar aan de opvanginstelling tevens aanvullende
waarden over tot het benodigde bedrag.4. Op de portefeuilleoverdracht door de levensverzekeraar aan de opvanginstelling
zijn de artikelen 2:144, 2:149, eerste lid, 2:150, 2:151, 2:152, 2:158 en
2:160 niet van toepassing.Artikel 2:1911. Voor uitvoering van opvang wordt op enig moment ten hoogste € 213 610 176
ter beschikking gesteld, met dien verstande dat:a. per opvangsituatie maximaal € 106 805 088 ter beschikking
kan worden gesteld; enb. het ter beschikking staande bedrag ten aanzien waarvan naar het oordeel
van de Nederlandsche Bank bij het in werking stellen van de opvang, gehoord
de vertrouwenscommissie, het aanmerkelijke risico bestaat dat het niet wordt
terugbetaald, nooit hoger is dan € 106 805 088.2. De bedragen, bedoeld in het eerste lid, worden jaarlijks door Onze
Minister aangepast aan de procentuele ontwikkeling van het totaal van de minimumbedragen
aan solvabiliteitsmarge van de levensverzekeraars, bedoeld in de artikelen
2:184, eerste lid, en 2:194, zoals die blijkt uit de meest recente jaarlijkse
financiële verslaglegging van de Nederlandsche Bank.3. De bedragen, bedoeld in het eerste lid, worden in januari van het jaar
waarop zij betrekking hebben door Onze Minister in de Staatscourant bekend
gemaakt.4. Indien als gevolg van toepassing van de opvang voor een daarop volgende
toepassing niet meer de maximale bedragen, bedoeld in het eerste lid, ter
beschikking staan, bepaalt de Nederlandsche Bank de alsdan maximaal ter beschikking
staande bedragen.5. De Nederlandsche Bank, gehoord de vertrouwenscommissie, stelt het bedrag
vast dat in een voorkomend geval beschikbaar wordt gesteld voor de toepassing
van de opvang. De Nederlandsche Bank bepaalt per levensverzekeraar in hoeverre
dit bedrag in de vorm van aandelen in de opvanginstelling wordt genomen en
in hoeverre dit bedrag in de vorm van een achtergestelde lening aan de opvanginstelling
wordt verstrekt. De levensverzekeraars waarop deze paragraaf
van toepassing is, nemen de aandelen en verstrekken de achtergestelde lening.
Voor dit nemen van de aandelen, het houden ervan en het uitoefenen van de
daarmee verbonden zeggenschap is geen verklaring van geen bezwaar als bedoeld
in artikel 2:122, aanhef en eerste lid, onderdeel d, vereist. De Nederlandsche
Bank bepaalt de voorwaarden van de achtergestelde lening.6. De levensverzekeraars waarop deze paragraaf van toepassing is verschaffen
het ingevolge het vijfde lid vastgestelde bedrag. De Nederlandsche Bank legt
daartoe aan de levensverzekeraars een aanslag op.7. Het zesde lid is niet van toepassing op opvanginstellingen en op levensverzekeraars
ten aanzien waarvan opvang wordt toegepast of is toegepast en die uit dien
hoofde nog verplichtingen hebben.8. De Nederlandsche Bank kan een levensverzekeraar ontheffing verlenen
van het zesde lid, eerste volzin, indien de bijdrage tot gevolg zal hebben
dat de solvabiliteitsmarge van die levensverzekeraar niet meer zal voldoen
aan artikel 2:82 en de levensverzekeraar niet in staat lijkt te zijn de solvabiliteitsmarge
binnen een redelijke termijn op de vereiste omvang te brengen.9. Ingeval een levensverzekeraar niet voldoet aan zijn verplichtingen,
voortvloeiend uit het zesde lid, kan de Nederlandsche Bank een dwangbevel
uitvaardigen, dat executoir kan worden verklaard door de voorzieningenrechter
van de rechtbank van het rechtsgebied waarvan de Nederlandsche Bank is gevestigd
en dan een executoriale titel oplevert, die met de toepassing van de voorschriften
van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering door de Nederlandsche Bank
ten uitvoer gelegd kan worden.10. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden nadere regels
gesteld met betrekking tot opvang op grond van deze paragraaf.Artikel 2:1921. Indien de opvanginstelling de portefeuille overdraagt aan een andere
levensverzekeraar, is artikel 2:151, eerste tot en met vierde lid, eerste
volzin, niet van toepassing.2. Indien de Nederlandsche Bank geen bedenkingen heeft tegen de overdracht,
verleent zij aan de opvanginstelling instemming met de overdracht.Artikel 2:1931. De Nederlandsche Bank stelt, gehoord de vertrouwenscommissie, het einde
van de toepassing van de opvang vast.2. De Nederlandsche Bank deelt het einde van de toepassing van de opvang
mede aan de levensverzekeraar en de opvanginstelling.3. Indien na beëindiging van de toepassing van de opvang, waarbij
een portefeuilleoverdracht heeft plaatsgevonden, bij de opvanginstelling een
batig saldo resteert, keert de opvanginstelling dit uit aan de levensverzekeraar
ten behoeve waarvan de opvang is toegepast.4. De opvanginstelling trekt na beëindiging van de toepassing van
de opvang in elk geval de aandelen in die niet het minimumkapitaal, bedoeld
in artikel 67, tweede lid, van Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek vertegenwoordigen.
De aandeelhouders werken hieraan mee.§ 2.5.6.2. Levensverzekeraars met zetel in een
staat die geen lidstaat isArtikel 2:194Paragraaf 2.5.6.1 is van overeenkomstige toepassing op levensverzekeraars
met zetel in een staat die geen lidstaat is, die vanuit in Nederland gelegen
bijkantoren het bedrijf van levensverzekeraar uitoefenen, voorzover
het betreft overeenkomsten uit directe verzekering gesloten vanuit een bijkantoor
in Nederland, tenzij met betrekking tot het bijkantoor een ontheffing is verleend
in de zin van artikel 2:85.AFDELING 2.5.7 NOODREGELING EN SANERINGSMAATREGELEN EN
LIQUIDATIEPROCEDURES NAAR BUITENLANDS RECHT§ 2.5.7.1. Financiële ondernemingen met
zetel in NederlandArtikel 2:1951. Ingeval de solvabiliteit of de liquiditeit van een kredietinstelling
met zetel in Nederland die een vergunning als bedoeld in artikel 1a:10, eerste
lid, heeft, tekenen van een gevaarlijke ontwikkeling vertoont en redelijkerwijs
in die ontwikkeling geen verbetering te voorzien is, kan de rechtbank, binnen
het rechtsgebied waarvan de kredietinstelling haar zetel heeft, op verzoek
van de Nederlandsche Bank ten aanzien van de kredietinstelling in het belang
van de gezamenlijke schuldeisers de noodregeling uitspreken.2. Ingeval de solvabiliteit of de liquiditeit van een kredietinstelling
zodanig is dat redelijkerwijs te voorzien is dat de kredietinstelling haar
verplichtingen ter zake van de door haar verkregen gelden niet of slechts
ten dele kan nakomen, kan de rechtbank binnen het rechtsgebied waarvan de
kredietinstelling haar zetel heeft, op verzoek van de Nederlandsche Bank ten
aanzien van de kredietinstelling in het belang van de gezamenlijke schuldeisers
de noodregeling uitspreken.Artikel 2:196Indien het belang van de gezamenlijke schuldeisers bij de afwikkeling
van het bedrijf van verzekeraar met zetel in Nederland een bijzondere voorziening
behoeft, kan de rechtbank binnen het rechtsgebied waarvan de verzekeraar zijn
zetel heeft, op verzoek van de Nederlandsche Bank de noodregeling uitspreken.Artikel 2:1971. De Nederlandsche Bank zendt een afschrift van het verzoekschrift aan
de kredietinstelling of verzekeraar met zetel in Nederland en geeft kennis
van de inhoud van het verzoekschrift aan de toezichthoudende instanties van
de andere lidstaten waar het bijkantoor van de kredietinstelling of verzekeraar
is gelegen of waarnaar zij of hij diensten verricht vanuit haar of zijn vestigingen
in een andere lidstaat.2. De rechtbank behandelt het verzoek van de Nederlandsche Bank tot het
uitspreken van de noodregeling met de meeste spoed op een niet openbare terechtzitting
op de voet van de rechtspleging in burgerlijke zaken, voorzover daarvan bij
deze wet niet is afgeweken.3. De rechtbank geeft geen beschikking als bedoeld in artikel 2:195, eerste
lid, of 2:196 dan nadat de financiële onderneming, bedoeld in het
eerste lid, en de Nederlandsche Bank zijn gehoord, althans daartoe behoorlijk
zijn opgeroepen.4. Bij het uitspreken van de noodregeling benoemt de rechtbank een van
haar leden of een van de leden van een andere rechtbank tot rechter-commissaris
en benoemt zij een of meer bewindvoerders. De Nederlandsche Bank kan voor
de benoeming van de bewindvoerder of bewindvoerders voordrachten doen.5. Indien het verzoek wordt toegewezen, wordt de beschikking op een openbare
terechtzitting uitgesproken en wordt een uittreksel ervan onverwijld door
de bewindvoerders bekendgemaakt in de Staatscourant, het Publicatieblad van
de Europese Unie, alsmede in ten minste twee door de rechtbank
aan te wijzen Nederlandse dagbladen en ten minste twee door de rechtbank aan
te wijzen landelijke dagbladen van iedere lidstaat waar een bijkantoor van
de desbetreffende onderneming is gelegen of waarnaar zij diensten verricht.
De uittreksels vermelden naam en zetel van de financiële onderneming,
bedoeld in het eerste lid, de woonplaats of het kantoor van de bewindvoerders
alsmede de datum van de beschikking. De publicatie in de landelijke dagbladen
geschiedt in de officiële taal of talen van de betrokken lidstaat. In
de bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie en de landelijke
dagbladen van iedere lidstaat waar de desbetreffende onderneming een bijkantoor
heeft of waarnaar zij diensten verricht wordt daarenboven vermeld dat op de
noodregeling, behoudens uitzonderingen, Nederlands recht van toepassing is,
de rechtsgrondslag, dat de Nederlandsche Bank de bevoegde toezichthouder is,
alsmede de uiterste datum waarop tegen de beslissing hoger beroep kan worden
ingesteld met vermelding van het volledige adres van het Gerechtshof, het
onderwerp van de beslissing en de rechtsgrondslag.Artikel 2:1981. Bij het uitspreken van de noodregeling of daarna kan de rechtbank aan
de bewindvoerders een machtiging verlenen die strekt tot:a. overdracht van het geheel of een gedeelte van de verbintenissen van
de kredietinstelling, welke zij in de uitoefening van het bedrijf van kredietinstelling
tot het ter beschikking krijgen van gelden heeft aangegaan onderscheidenlijk
van het geheel of van een gedeelte van de verbintenissen van de verzekeraar
krachtens overeenkomsten van verzekering;b. gehele of gedeeltelijke liquidatie van het bedrijf van de kredietinstelling
onderscheidenlijk van de portefeuille van de verzekeraar; ofc. zowel overdracht als bedoeld in onderdeel a als liquidatie als bedoeld
in onderdeel b.2. In geval van een machtiging met betrekking tot een verzekeraar, strekt
de machtiging, bedoeld in de onderdelen b en c, mede tot vereffening van het
vermogen van de onderneming van de verzekeraar, zolang nog niet blijkt dat
de verzekeraar een negatief eigen vermogen heeft.3. De Nederlandsche Bank kan in het verzoek, bedoeld in de artikelen 2:195,
eerste of tweede lid, en 2:196, vermelden welke van de machtigingen, bedoeld
in het eerste lid, naar haar oordeel het meest passend is.Artikel 2:1991. Indien de machtiging strekt tot overdracht als bedoeld in artikel 2:198,
eerste lid, aanhef en onderdeel a, kan op voordracht van de rechter-commissaris
of op verzoek van de bewindvoerders de machtiging worden uitgebreid tot een
machtiging als bedoeld in artikel 2:198, eerste lid, aanhef en onderdeel c.2. De griffier zendt een afschrift van de voordracht of het verzoek aan
de kredietinstelling onderscheidenlijk de verzekeraar met zetel in Nederland
en, indien het een voordracht betreft, tevens aan de Nederlandsche Bank.3. Op een voordracht of verzoek als bedoeld in het eerste lid wordt niet
beslist dan nadat de rechter de Nederlandsche Bank in de gelegenheid heeft
gesteld haar mening daaromtrent kenbaar te maken. De Nederlandsche Bank maakt
met de meeste spoed haar mening kenbaar.4. Nadat de Nederlandsche Bank haar mening ingevolge het derde lid kenbaar
heeft gemaakt, of, indien zij niet van de in het derde lid bedoelde gelegenheid
gebruikt heeft gemaakt, behandelt de rechtbank de voordracht of het verzoek,
bedoeld in het eerste lid, met de meeste spoed op een niet openbare terechtzitting
op de voet van de rechtspleging in burgerlijke zaken, voorzover daarvan bij
deze wet niet is afgeweken.Artikel 2:2001. De rechtbank is bevoegd inzage te nemen of te doen nemen, door daartoe
door haar aangewezen deskundigen, van zakelijke gegevens en bescheiden van
de betrokken kredietinstelling of verzekeraar.2. Degene die de gegevens onder zich heeft, verstrekt de gegevens of inlichtingen
binnen een door de rechtbank te stellen termijn.Artikel 2:201De Nederlandsche Bank zendt een afschrift van de voordracht of het verzoek,
bedoeld in artikel 2:199, eerste lid, aan de kredietinstelling of verzekeraar
met zetel in Nederland en deelt de inhoud daarvan mede aan de toezichthoudende
instanties van de andere lidstaten waar een bijkantoor van de desbetreffende
financiële onderneming is gelegen of waarnaar zij diensten verricht vanuit
haar vestigingen in andere lidstaten.Artikel 2:202De beschikkingen, bedoeld in de artikelen 2:195, eerste en tweede lid,
2:196 en 2:199, eerste lid, worden met redenen omkleed.Artikel 2:203Indien de rechtbank een machtiging als bedoeld in artikel 2:198, eerste
lid, verleent, bepaalt de rechtbank de duur van de machtiging op ten hoogste
anderhalf jaar. Indien een machtiging tot overdracht wordt uitgebreid tot
een machtiging tot zowel overdracht als liquidatie, bepaalt de rechtbank de
duur van de machtiging tot zowel overdracht als liquidatie op de resterende
duur van de machtiging tot overdracht. Voor het verstrijken van de gestelde
termijn kunnen de bewindvoerders eenmaal of meermalen verlenging van de geldigheidsduur
voor ten hoogste anderhalf jaar verzoeken. Het verzoek wordt behandeld op
dezelfde wijze als een verzoek tot het uitspreken van de noodregeling. Zolang
bij de afloop van de geldigheidsduur van de machtiging op een verzoek tot
verlenging niet is beschikt, blijft de machtiging gehandhaafd.Artikel 2:2041. De griffier van de rechtbank stelt de Nederlandsche Bank onverwijld
in kennis van een beschikking als bedoeld in artikel 2:195, eerste of tweede
lid, 2:196, of 2:199, eerste lid.2. De Nederlandsche Bank deelt, onverwijld nadat zij in kennis is gesteld
van de beschikking, de toezichthoudende instanties van alle andere lidstaten
de beschikking mede, alsmede de mogelijke gevolgen in het desbetreffende geval.
Tevens deelt de Nederlandsche Bank onverwijld de door Onze Minister op grond
van artikel 212d van de Faillissementswet aangewezen systemen de beschikking
mede.Artikel 2:2051. De bewindvoerders geven van een machtiging als bedoeld in artikel 2:198,
eerste lid, aanhef en onderdeel b of c, onmiddellijk schriftelijk kennis aan
alle bekende schuldeisers.2. De kennisgeving aan schuldeisers met een vordering uit hoofde van verzekering
vermeldt tevens welke de belangrijkste gevolgen van de machtiging voor de
overeenkomsten uit hoofde van verzekering zijn en de rechten en verplichtingen
van de schuldeiser met een vordering uit hoofde van verzekering.3. Iedere schuldeiser kan zijn vordering en schriftelijke opmerkingen
betreffende zijn vordering indienen bij de bewindvoerders.Artikel 2:2061. De kennisgeving, bedoeld in artikel 2:205, eerste lid, aan een bekende
schuldeiser met gewone verblijfplaats of woonplaats in een lidstaat, die een
vordering uit hoofde van verzekering heeft, geschiedt in de officiële
taal of talen van die lidstaat.2. De kennisgeving, bedoeld in artikel 2:205, eerste lid, aan een bekende
schuldeiser met gewone verblijfplaats of woonplaats in een lidstaat, die een
andere vordering heeft dan de vordering, bedoeld in het eerste lid, geschiedt
in het Nederlands met een formulier dat in alle officiële talen van de
lidstaten het opschrift draagt «Oproep tot indiening van opmerkingen
betreffende schuldvorderingen. Termijnen».3. Iedere schuldeiser met gewone verblijfplaats of woonplaats in een lidstaat
kan zijn vordering en schriftelijke opmerkingen betreffende zijn vordering
indienen in een officiële taal van die lidstaat met een verklaring met
als opschrift in de Nederlandse taal «Indiening van een vordering»,
onderscheidenlijk «Indiening van opmerkingen betreffende een vordering».4. In geval van een noodregeling ten aanzien van een kredietinstelling
kunnen de bewindvoerders een vertaling in het Nederlands van de indiening
van de vordering en de opmerkingen verlangen.Artikel 2:207Indien een machtiging is gegeven als bedoeld in artikel 2:198, eerste
lid, aanhef en onderdeel b of c:a. stellen de bewindvoerders alle bekende schuldeisers regelmatig op passende
wijze in kennis van in ieder geval het verloop van de noodregeling; enb. deelt de Nederlandsche Bank de toezichthoudende instanties van de andere
lidstaten die zulks verzoeken het verloop van de noodregeling mede.Artikel 2:2081. De rechter-commissaris houdt toezicht op de overdracht onderscheidenlijk
de liquidatie, bedoeld in artikel 2:198, eerste lid, en op het beheer van
de boedel.2. Met betrekking tot de beschikkingen van de rechter-commissaris, gegeven
ter uitvoering van het in het in het eerste lid bepaalde, zijn de artikelen
66 en 67, eerste lid, van de Faillissementswet van overeenkomstige toepassing.
Artikel 67, tweede lid, van de Faillissementswet is van overeenkomstige toepassing
voorzover de daarin opgesomde artikelen in artikel 2:215, tweede lid, van
overeenkomstige toepassing zijn verklaard. Hetgeen in de genoemde artikelen
is bepaald met betrekking tot de curator onderscheidenlijk de gefailleerde
is van overeenkomstige toepassing op de bewindvoerders onderscheidenlijk de
verzekeraar.Artikel 2:2091. Een beschikking als bedoeld in artikel 2:195, eerste of tweede lid,
2:196, 2:198, eerste lid, of 2:199, eerste lid, is uitvoerbaar bij voorraad.
Een beschikking als bedoeld in artikel 2:195, eerste of tweede lid, of 2:196
werkt terug tot aan het begin van de dag waarop zij is uitgesproken. De in
dit lid bedoelde uitvoerbaarheid en terugwerkende kracht gelden niettegenstaande
enige daartegen gerichte voorziening.2. In afwijking van het eerste lid, werkt een beschikking als bedoeld
in het eerste lid niet terug ten aanzien van een door een kredietinstelling
of verzekeraar met zetel in Nederland:a. gegeven overboekingsopdracht, opdracht tot verrekening of enige uit
een dergelijke opdracht voortvloeiende betaling, levering, verrekening of
andere rechtshandeling die benodigd is om de opdracht volledig uit te voeren
in een systeem als bedoeld in artikel 212a, onderdeel b, van de Faillissementswet;
ofb. gesloten financiëlezekerheidsovereenkomst als bedoeld in artikel
51 van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek of een overdracht of vestiging van
een pandrecht op grond daarvan, of enige uit een dergelijke overeenkomst voortvloeiende
betaling, levering of andere rechtshandeling die benodigd is om die overeenkomst
volledig uit te voeren,ingeval deze overboekingsoverdracht of financiëlezekerheidsovereenkomst
is gegeven onderscheidenlijk gesloten voor het tijdstip waarop de rechtbank
de beschikking heeft gegeven.3. Het eerste lid en artikel 2:210, eerste lid, kunnen niet aan derden
worden tegengeworpen ten aanzien van een door een financiële onderneming
als bedoeld in het tweede lid:a. gegeven overboekingsopdracht, opdracht tot verrekening of enige uit
een dergelijke opdracht voortvloeiende betaling, levering, verrekening of
andere rechtshandeling die benodigd is om de opdracht volledig uit te voeren,
ingeval de overboekingsopdracht is gegeven na het tijdstip waarop de rechtbank
een beschikking als bedoeld in het eerste lid heeft gegeven, indien de opdracht
in een systeem als bedoeld in artikel 212a, onderdeel b, van de Faillissementswet,
wordt uitgevoerd op de dag waarop de rechtbank de beschikking heeft gegeven
en de centrale tegenpartij, de afwikkelende instantie of het verrekeningsinstituut,
bedoeld in artikel 212a van de Faillissementswet, kan aantonen dat deze ten
tijde van de uitvoering van de opdracht niet op de hoogte was of op de hoogte
behoorde te zijn van de door de rechtbank gegeven beschikking; ofb. gesloten financiëlezekerheidsovereenkomst als bedoeld in artikel
51 van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek, of enige uit een dergelijke overeenkomst
voortvloeiende betaling, levering, verrekening of andere rechtshandeling die
benodigd is om die overeenkomst volledig uit te voeren, ingeval de financiëlezekerheidsovereenkomst
is gesloten na het tijdstip waarop de rechtbank een beschikking als bedoeld
in het eerste lid heeft gegeven, indien de zekerheidsnemer kan aantonen dat
deze ten tijde van het sluiten van die overeenkomst niet op de hoogte was
of op de hoogte behoorde te zijn van de door de rechtbank gegeven beschikking.4. Het tweede en het derde lid zijn van overeenkomstige toepassing op
goederenrechtelijke zekerheidsrechten die door financiële ondernemingen
als bedoeld in het tweede lid in verband met deelname aan een systeem als
bedoeld in artikel 212a, onderdeel b, van de Faillissementswet, zijn gelegen
ten behoeve van een centrale bank als bedoeld in artikel 212a, onderdeel h,
van de Faillissementswet of ten behoeve van een financiële onderneming
die deelneemt aan het systeem.5. In afwijking van het eerste lid werkt een in dat lid bedoelde beschikking
niet terug ten aanzien van een door financiële ondernemingen als bedoeld
in het tweede lid, voor het tijdstip waarop de rechtbank de beschikking heeft
gegeven, gesloten financiëlezekerheidsovereenkomst als bedoeld in artikel
51 van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek of een overdracht of vestiging van
een pandrecht op grond daarvan, of enige uit een dergelijke overeenkomst voortvloeiende
betaling, levering, verrekening of andere rechtshandeling die benodigd is
om die overeenkomst volledig uit te voeren.6. Het eerste lid kan niet aan derden worden tegengeworpen ten aanzien
van een, door een financiële onderneming als bedoeld in het tweede lid,
na het tijdstip waarop de rechtbank een beschikking als bedoeld in het eerste
lid heeft gegeven, gesloten financiëlezekerheidsovereenkomst
als bedoeld in artikel 51 van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek, of enige
uit een dergelijke overeenkomst voortvloeiende betaling, levering, verrekening
of andere rechtshandeling die benodigd is om die overeenkomst volledig uit
te voeren, indien de zekerheidsnemer kan aantonen dat deze niet op de hoogte
was of behoorde te zijn van de door de rechtbank gegeven beschikking.7. De rechtbank vermeldt op een beschikking als bedoeld in het eerste
lid het tijdstip waarop de beschikking is gegeven tot op de minuut nauwkeurig.Artikel 2:2101. De bewindvoerders oefenen bij uitsluiting alle bevoegdheden van de
bestuurders, commissarissen van de kredietinstelling of verzekeraar met zetel
in Nederland of, in geval van een verzekeraar met zetel in Nederland, vertegenwoordigers
van de verzekeraar uit.2. De bewindvoerders waken voor de belangen van de gezamenlijke schuldeisers.3. De bestuurders en commissarissen van de kredietinstelling of verzekeraar
of de vertegenwoordigers van de verzekeraar verlenen alle door de bewindvoerders
gevraagde medewerking.4. Indien meer dan een bewindvoerder is benoemd, is voor de geldigheid
van hun handelingen toestemming van de meerderheid of bij staking van stemmen
een beslissing van de president van de rechtbank vereist. De bewindvoerder
aan wie bij een machtiging als bedoeld in artikel 2:198, eerste lid, een bepaalde
werkkring is aangewezen, is binnen de grenzen daarvan zelfstandig tot handelen
bevoegd.5. De rechtbank kan te allen tijde een bewindvoerder, na hem en de Nederlandsche
Bank gehoord, dan wel behoorlijk opgeroepen te hebben, ontslaan en door een
ander vervangen, of aan hem een of meer bewindvoerders toevoegen, een en ander
op verzoek van de bewindvoerder zelf, de andere bewindvoerders, de Nederlandsche
Bank of een of meer schuldeisers dan wel ambtshalve.6. De bewindvoerders kunnen de bestuurders van een kredietinstelling of
verzekeraar of de vertegenwoordiger van de verzekeraar machtigen bepaalde
handelingen te verrichten.7. Een besluit van aandeelhouders of leden van de financiële onderneming,
bedoeld in het eerste lid, behoeft, om van kracht te zijn, de toestemming
van de bewindvoerders.8. Wordt een besluit van aandeelhouders of leden dat ingevolge de statuten
of reglement van de financiële onderneming, bedoeld in het eerste lid,
voor een handeling is vereist, niet genomen of verkrijgt dit besluit niet
de volgens de statuten of reglementen vereiste toestemming, dan kunnen de
bewindvoerders dit besluit nemen.9. De bewindvoerders kunnen personen machtigen alle of een deel van de
bevoegdheden uit te oefenen die zij ingevolge het eerste lid hebben. De bewindvoerders
kunnen de rechtbank verzoeken een beloning voor de gemachtigden vast te stellen.
De bewindvoerders doen van de naam en woonplaats van een door hen gemachtigde
alsook van de intrekking van een machtiging mededeling in de Staatscourant.10. Het loon van de personen, aangewezen ingevolge artikel 2:200, eerste
lid, het loon en de verschotten van de bewindvoerders, alsmede de overige
kosten van de noodregeling worden bepaald door de rechtbank en vormen een
boedelschuld.11. De bewindvoerders kunnen de bestuurders, commissarissen en vertegenwoordigers
namens de financiële onderneming, bedoeld in het eerste lid, ontslaan.
Bij dit ontslag worden de overeengekomen of wettelijke termijnen in acht genomen,
met dien verstande echter dat een termijn van zes weken in elk geval voldoende
is.12. De bewindvoerders kunnen personen aanwijzen om hen te vertegenwoordigen
of anderszins bij te staan.13. Artikel 69 van de Faillissementswet is van overeenkomstige toepassing.Artikel 2:2111. Het uitspreken van de noodregeling heeft tot gevolg dat de kredietinstelling
of verzekeraar met zetel in Nederland niet kan worden genoodzaakt tot nakoming
van haar onderscheidenlijk zijn verplichtingen die voor het uitspreken van
de noodregeling zijn ontstaan.2. Executies die zijn aangevangen voor het uitspreken van de noodregeling
worden geschorst.3. Beslagen die zijn gelegd voor het uitspreken van de noodregeling vervallen.4. Artikel 36 van de Faillissementswet is van overeenkomstige toepassing
op de in het eerste lid bedoelde verplichtingen.5. Het in het eerste lid bepaalde geldt niet voor:a. vorderingen die door pand of hypotheek op goederen van de financiële
onderneming, bedoeld in het eerste lid, zijn gedekt;b. termijnen van huurkoop; enc. vorderingen tot nakoming van financiëlezekerheidsovereenkomsten
als bedoeld in artikel 51 van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek.6. Voorzover vorderingen die door pand of hypotheek zijn gedekt, niet
op de daaraan onderworpen goederen kunnen worden verhaald, werkt de uitspraak
wel ten aanzien van deze vorderingen.Artikel 2:2121. De artikelen 52 en 234 tot en met 241a van de Faillissementswet zijn
van overeenkomstige toepassing.2. In afwijking van het eerste lid, bevrijdt voldoening na de bekendmaking
van de vaststelling van de noodregeling van een kredietinstelling niet zijnde
een natuurlijk persoon tegenover de boedel indien degene die haar deed, bewijst
dat hij niet bekend was met de vaststelling van de noodregeling, ingeval een
machtiging is verleend als bedoeld in 2:198, eerste lid, aanhef en onderdeel
b, of, ingeval een machtiging is verleend als bedoeld in artikel 2:198, eerste
lid, aanhef en onderdeel c, vanaf het moment waarop activa van de desbetreffende
financiële onderneming te gelde zijn gemaakt met het oogmerk de opbrengst
te verdelen onder de schuldeisers, aandeelhouders of leden van de desbetreffende
financiële onderneming.Artikel 2:2131. De bewindvoerders kunnen uitkeringen doen op vorderingen die niet voortvloeien
uit handelingen met de kredietinstelling of verzekeraar met zetel in Nederland
na het uitspreken van de noodregeling verricht, voorzover dit gelet op de
liquiditeitspositie van de desbetreffende financiële onderneming verantwoord
is te achten en indien is voldaan aan het tweede lid en de artikelen 2:214
tot en met 2:219.2. Artikel 2:206 is van overeenkomstige toepassing, met dien verstande
dat voor de verwijzing naar de kennisgeving, bedoeld in artikel 2:205, moet
worden gelezen: de kennisgeving, bedoeld in artikel 2:214, tweede lid, tweede
volzin.Artikel 2:2141. De bewindvoerders maken een staat op waaruit blijken de aard en het
bedrag van de baten en schulden van de financiële onderneming, de namen en woonplaatsen van de schuldeisers alsmede het bedrag der
vorderingen van iedere schuldeiser. Een door de bewindvoerders gewaarmerkt
afschrift van deze staat wordt ter kosteloze inzage van een ieder ter griffie
van de rechtbank neergelegd.2. Op verzoek van de bewindvoerders bepaalt de rechter-commissaris de
dag waarop uiterlijk de vorderingen moeten worden ingediend, en voorts dag,
uur en plaats waarop de verificatievergadering zal worden gehouden. Nadat
de rechter-commissaris op het verzoek, bedoeld in de eerste volzin, heeft
beslist, geven de bewindvoerders daarvan onmiddellijk aan alle bekende schuldeisers
schriftelijk kennis. Deze kennisgeving betreft in elk geval tevens de gevolgen
van het indienen van een vordering na het verstrijken van de termijn, bedoeld
in de eerste volzin, de mededeling dat de vordering bij de bewindvoerders
moet worden ingediend, met, in het voorkomende geval, de opgave dat op een
voorrecht of goederenrechtelijk recht aanspraak wordt gemaakt. Aan schuldeisers
met een vordering uit hoofde van verzekering vermeldt de kennisgeving voorts
welke de belangrijkste gevolgen van de noodregeling voor de overeenkomsten
uit hoofde van verzekering zijn, en de rechten en verplichtingen van de verzekerde
en anderen in verband met de overeenkomsten van verzekering.3. De bewindvoerders doen, ingeval van een kredietinstelling, schadeverzekeraar
of levensverzekeraar met zetel in Nederland, tevens mededeling van de beschikkingen
in de Staatscourant, het Publicatieblad van de Europese Unie, alsmede in ten
minste twee door de rechtbank aan te wijzen Nederlandse dagbladen en ten minste
twee landelijke dagbladen van iedere lidstaat waar de desbetreffende onderneming
een bijkantoor heeft of waarnaar zij diensten verricht en, ingeval van een
natura-uitvaartverzekeraar met zetel in Nederland, in de Staatscourant en
in ten minste twee door de rechtbank aan te wijzen Nederlandse dagbladen.4. De artikelen 110 tot en met 113 en 213l, onderdeel e, van de Faillissementswet
zijn van overeenkomstige toepassing.Artikel 2:2151. Een afschrift van de lijst van voorlopig erkende schuldvorderingen
en van de lijst van betwiste vorderingen wordt door de bewindvoerders ter
griffie van de rechtbank neergelegd om aldaar gedurende veertien dagen voorafgaande
aan de verificatievergadering kosteloos voor een ieder ter inzage te liggen.
De bewindvoerders geven alle bekende schuldeisers voor het begin van deze
periode schriftelijk van de nederlegging bericht waarbij zij een nadere oproeping
tot de verificatievergadering voegen. Voorts doen de bewindvoerders van de
nederlegging mededeling in een of meer door de rechter-commissaris aan te
wijzen dagbladen.2. Met betrekking tot verificaties zijn de artikelen 59, 119 tot en met
122, 123 tot en met 127, 129, 132 tot en met 137, 260, eerste lid, 261 en
262, eerste en derde lid, van de Faillissementswet van overeenkomstige toepassing.
Daarbij zijn de bepalingen met betrekking tot de curator onderscheidenlijk
de gefailleerde van toepassing op de bewindvoerders onderscheidenlijk de financiële
onderneming, bedoeld in het eerste lid. In afwijking van de in artikel 127,
eerste lid, van de Faillissementswet genoemde termijn geldt de termijn die
ingevolge artikel 2:214, tweede lid, voor de indiening van vorderingen is
bepaald. De vorderingen welke opeisbaar worden op of na de datum van de beschikking,
bedoeld in de artikelen 2:195, eerste en tweede lid, en 2:196, worden geverifieerd
voor de waarde welke zij hebben op het tijdstip waarop deze vorderingen opeisbaar
worden, met dien verstande dat dit ten aanzien van vorderingen welke vallen
onder de werking van artikel 2:230, eerste lid, slechts geldt voorzover deze
bepaling niet reeds op deze vorderingen is toegepast.Artikel 2:216De bestuurders van de financiële onderneming, bedoeld in artikel
2:213, wonen de verificatievergadering bij teneinde aldaar alle inlichtingen
over de oorzaken van de in de artikelen 2:195 of 2:196 bedoelde toestand
en de staat van de boedel te geven die aan hen door de rechter-commissaris
worden gevraagd. De schuldeisers kunnen de rechter-commissaris verzoeken omtrent
bepaalde door hen op te geven punten inlichtingen aan de bestuurders te vragen.
De vragen aan de bestuurders gesteld en de door hen gegeven antwoorden worden
in het proces-verbaal opgetekend. In afwijking van het bepaalde in artikel
121, vierde lid, van de Faillissementswet levert het proces-verbaal van de
verificatievergadering ten aanzien van de verbintenissen van de financiële
onderneming, bedoeld in het eerste lid, welke ingevolge artikel 2:229, eerste
lid, onderscheidenlijk artikel 2:230, eerste lid, worden overgedragen slechts
kracht van gewijsde op voorzover de desbetreffende bedingen niet worden gewijzigd.Artikel 2:2171. Na de verificatie van de schuldvorderingen maken de bewindvoerders
een uitdelingslijst op. Zij onderwerpen die aan de goedkeuring van de rechter-commissaris.
De lijst houdt in een staat van ontvangsten en uitgaven, daaronder begrepen
het loon van de bewindvoerders, de namen van de schuldeisers, en voorts het
geverifieerde bedrag van ieders vordering en de daarop te ontvangen uitkering.
De artikelen 180, tweede lid, 181 en 182, eerste lid, van de Faillissementswet
zijn van overeenkomstige toepassing. Onverminderd artikel 2:219 is artikel
233 van die wet eveneens van overeenkomstige toepassing.2. Bij het opmaken van de uitdelingslijst wordt met betrekking tot de
vorderingen die zijn betwist of waarvan de voorrang is betwist of die voorwaardelijk
zijn toegelaten een bedrag aan liquide middelen afgezonderd tot ten minste
het beloop van het totaal van de bedragen die bij de toepassing van dit artikel
op deze vorderingen zullen kunnen worden uitgekeerd, dan wel wordt deze uitkering
op andere wijze zeker gesteld.Artikel 2:2181. De door de rechter-commissaris goedgekeurde uitdelingslijst wordt door
de bewindvoerders ter griffie van de rechtbank neergelegd om aldaar gedurende
veertien dagen kosteloos voor de schuldeisers ter inzage te liggen. De bewindvoerders
doen van de nederlegging mededeling in een of meer door de rechter-commissaris
aan te wijzen dagbladen alsmede indien het een kredietinstelling, levensverzekeraar
of schadeverzekeraar betreft met zetel in Nederland in het Publicatieblad
van de Europese Unie. Voorts geven de bewindvoerders aan ieder der erkende
en voorwaardelijk toegelaten schuldeisers schriftelijk van de nederlegging
kennis, onder vermelding van het voor hem uitgetrokken bedrag.2. De artikelen 184 tot en met 186, 187, eerste, tweede en derde lid,
189 en 191 van de Faillissementswet zijn van overeenkomstige toepassing, met
dien verstande dat hetgeen daarin is bepaald met betrekking tot de curator
van toepassing is op de bewindvoerders en dat in afwijking van de in artikel
184 van de Faillissementswet bedoelde termijn de in het eerste lid, eerste
volzin van dit artikel genoemde termijn geldt.3. Indien ten gevolge van het krachtens artikel 184 dan wel artikel 186
van de Faillissementswet gedane verzet een verificatiegeschil ontstaat, is
ten aanzien van de vorderingen waarop dit verzet betrekking heeft artikel
2:217 van overeenkomstige toepassing, en kan vervolgens, nadat voorzover nodig
tevens dienovereenkomstig wijziging van de overige in de ter inzage neergelegde
lijst opgenomen uitkeringsbedragen heeft plaats gehad, met inachtneming
van het overigens in de artikelen 2:213 tot en met 2:219 bepaalde, tot uitkering
worden overgegaan. Indien het gedane verzet niet tot een verificatiegeschil
leidt, kan met inachtneming van het bij de beschikking op het verzet bepaalde
tot uitkering worden overgegaan zodra die beschikking in kracht van gewijsde
is gegaan.Artikel 2:219In afwijking van artikel 2:217, tweede lid, laatste volzin, kan op geverifieerde
vorderingen welke opeisbaar worden op of na de datum van de beschikking, bedoeld
in de artikelen 2:195, eerste en tweede lid, en 2:196, voorzover artikel 2:198,
eerste lid, niet reeds op deze vorderingen werd toegepast, een uitkering eerst
worden gedaan zodra deze vorderingen opeisbaar zijn geworden. Tot dat tijdstip
wordt een bedrag aan liquide middelen afgezonderd tot ten minste het beloop
van het totaal van de bedragen die bij de toepassing van dit artikel op deze
vorderingen zullen kunnen worden uitgekeerd, dan wel wordt deze uitkering
op andere wijze zeker gesteld.Artikel 2:220Ingevolge de hun verleende machtiging, bedoeld in artikel 2:198, eerste
lid, kunnen de bewindvoerders, ongeacht hetgeen daaromtrent bij de statuten
van de betrokken kredietinstelling of verzekeraar met zetel in Nederland is
bepaald:a. alle nog niet gedane stortingen op de aandelen in het geplaatste kapitaal
van de kredietinstelling of verzekeraar met zetel in Nederland onderscheidenlijk
het waarborgkapitaal van een verzekeraar met zetel in Nederland uitschrijven
en innen; enb. naheffingen opleggen en innen tot het in de statuten van een verzekeraar
met zetel in Nederland die een onderlinge waarborgmaatschappij met zetel in
Nederland is bepaalde maximum.Artikel 2:221De bewindvoerders brengen tijdens de noodregeling telkens na verloop van
drie maanden, alsmede na beëindiging van de noodregeling, zo spoedig
mogelijk verslag omtrent hun werkzaamheden uit aan de rechtbank. Een afschrift
van dit verslag zenden de bewindvoerders aan Onze Minister en aan de Nederlandsche
Bank.Artikel 2:222Voor de toepassing van de artikelen 194, 342 en 343 van het Wetboek van
Strafrecht wordt met faillissement gelijkgesteld de rechtstoestand waarin
een kredietinstelling of verzekeraar met zetel in Nederland verkeert zolang
de noodregeling ten aanzien van deze financiële onderneming van kracht
is.Artikel 2:2231. Nadat de rechtbank een machtiging als bedoeld in artikel 2:198, eerste
lid, heeft gegeven, kan zij in afwijking van artikel 1 van de Faillissementswet,
de Nederlandsche Bank gehoord, op verzoek van de bewindvoerders, op voordracht
van de rechter-commissaris of ambtshalve, de desbetreffende kredietinstelling
of verzekeraar met zetel in Nederland in staat van faillissement verklaren
indien blijkt dat deze een negatief eigen vermogen heeft en het met de verleende
machtiging te bereiken doel is verwezenlijkt of niet meer kan worden verwezenlijkt.2. De noodregeling en de machtiging houden van rechtswege op van kracht te zijn ingeval de financiële onderneming, bedoeld in
het eerste lid, in staat van faillissement wordt verklaard.Artikel 2:2241. De rechtbank kan op verzoek van de bewindvoerders of ambtshalve de
noodregeling beëindigen.2. De bewindvoerders kunnen een verzoek tot beëindiging van de noodregeling
bij de rechtbank indienen zonder tussenkomst van een procureur.3. De rechtbank geeft geen beschikking dan nadat de kredietinstelling
of verzekeraar met zetel in Nederland en de Nederlandsche Bank zijn gehoord,
althans behoorlijk zijn opgeroepen.4. De bewindvoerders maken het beëindigen van de noodregeling bekend
in de Staatscourant en, indien het een kredietinstelling, levensverzekeraar
of schadeverzekeraar met zetel in Nederland betreft, in het Publicatieblad
van de Europese Unie en in een of meer door de rechtbank aan te wijzen dagbladen.5. De Nederlandsche Bank deelt het beëindigen van de noodregeling
mede aan de toezichthoudende instanties van andere lidstaten waar een bijkantoor
van de financiële onderneming, bedoeld in het eerste lid, is gelegen
of waarnaar zij diensten verricht vanuit haar vestigingen in andere lidstaten.Artikel 2:225Indien de bekendmaking, bedoeld in artikel 2:224, vierde lid, 2:229, derde
lid, of artikel 212o, eerste lid, van de Faillissementswet betrekking heeft
op alle verbintenissen van de kredietinstelling of verzekeraar met zetel in
Nederland, vervallen door deze bekendmaking van rechtswege de bevoegdheden,
welke de bewindvoerders ingevolge het uitspreken van de noodregeling hadden
verkregen.Artikel 2:2261. Tegen beschikkingen van de rechtbank ingevolge de artikelen 2:195,
eerste of tweede lid, 2:196, 2:198, eerste lid, en 2:229, heeft, indien het
verzoek om toepassing van de noodregeling wordt afgewezen, de Nederlandsche
Bank het recht van hoger beroep gedurende acht dagen na de dag van de afwijzing.2. Tegen beschikkingen van de rechtbank ingevolge de artikelen 2:195,
eerste of tweede lid, 2:196, 2:198, eerste lid, 2:229 en 2:230, eerste lid,
hebben, indien het verzoek om toepassing van de noodregeling wordt toegewezen,
de kredietinstelling of verzekeraar met zetel in Nederland, nadat zij of hij
op de aanvraag van de toepassing van de noodregeling is gehoord gedurende
acht dagen na de dag van toewijzing, het recht van hoger beroep en, zo zij
niet zijn gehoord, het recht van verzet.3. De behandeling heeft in raadkamer plaats en geschiedt met de grootste
spoed.4. Indien het verzoek wordt toegewezen, wordt de beschikking op een openbare
terechtzitting uitgesproken en wordt een uittreksel ervan onverwijld door
de bewindvoerders bekendgemaakt in de Staatscourant, het Publicatieblad van
de Europese Unie, alsmede in ten minste twee door het Gerechtshof aan te wijzen
Nederlandse dagbladen en ten minste twee door het Gerechtshof aan te wijzen
landelijke dagbladen van iedere lidstaat waar een bijkantoor van de desbetreffende
onderneming is gelegen of waarnaar zij diensten verricht. De uittreksels vermelden
de naam en zetel van de desbetreffende financiële onderneming, de woonplaats
of het kantoor van de bewindvoerders alsmede de datum van de beschikking.
De publicatie in de landelijke dagbladen geschiedt in de officiële
taal of talen van de betrokken lidstaat. In de bekendmaking in het Publicatieblad
van de Europese Unie en de landelijke dagbladen van iedere lidstaat waar een
bijkantoor van de desbetreffende onderneming is gelegen of waarnaar zij diensten
verricht wordt daarenboven vermeld dat op de noodregeling, behoudens uitzonderingen,
Nederlands recht van toepassing is, de rechtsgrondslag, dat de Nederlandsche
Bank de bevoegde toezichthouder is, alsmede de uiterste datum waarop tegen
de beslissing beroep in cassatie bij de Hoge Raad kan worden ingesteld met
vermelding van het volledige adres van de Hoge Raad, het onderwerp van de
beslissing en de rechtsgrondslag.5. Beroep in cassatie tegen deze beschikking op het hoger beroep of het
verzet moet worden ingesteld binnen veertien dagen na de dag van uitspraak.
Het derde lid is van overeenkomstige toepassing.6. Indien ten gevolge van verzet, hoger beroep of cassatie de uitspraak
tot toepassing van de noodregeling wordt vernietigd, blijven niettemin geldig
en verbindend voor de kredietinstelling of verzekeraar de handelingen, door
de bewindvoerders verricht vóór of op de dag waarop aan het
voorschrift tot aankondiging in de Staatscourant overeenkomstig artikel 2:227,
eerste lid, is voldaan.Artikel 2:2271. Zodra een vonnis waarbij de noodregeling is toegepast ten gevolge van
verzet, hoger beroep of cassatie is vernietigd, en, in de eerste twee gevallen
de termijn om in hoger beroep of cassatie te komen is verstreken zonder dat
daarvan gebruik is gemaakt, wordt door de griffier van het rechtscollege dat
de vernietiging heeft uitgesproken, van die uitspraak kennis gegeven aan de
bewindvoerders. De bewindvoerders doen daarvan aankondiging in de bladen,
bedoeld in artikel 2:197, vijfde lid.2. Artikel 15, tweede en derde lid, van de Faillissementswet is van overeenkomstige
toepassing.Artikel 2:2281. Een vereniging waarvan ten minste 35 procent van:a. de schuldeisers met een vordering op de kredietinstelling met zetel
in Nederland uit hoofde van een overeenkomst die zij heeft gesloten in de
uitoefening van haar bedrijf als tot het ter beschikking krijgen van gelden
heeft aangegaan; ofb. de schuldeisers met een vordering uit hoofde van verzekering;lid is, kan zich melden bij de bewindvoerders.2. De bewindvoerders horen de vereniging alvorens zij de bevoegdheden,
bedoeld in de artikelen 2:229 of 2:230, uitoefenen, indien deze op een
door de bewindvoerders te bepalen moment ten genoegen van de bewindvoerders
heeft aangetoond dat zij aan de in het eerste lid gestelde vereisten voldoet.Artikel 2:2291. De rechtbank kan tegelijk met een machtiging als bedoeld in artikel
2:198, eerste lid, of daarna de bewindvoerders op hun verzoek een bijzondere
machtiging verlenen die strekt tot wijziging, bij de overdracht van rechten
en verplichtingen uit overeenkomsten die de kredietinstelling met zetel in
Nederland in de uitoefening van haar bedrijf als kredietinstelling tot het
ter beschikking verkrijgen van gelden heeft aangegaan, van die overeenkomsten,
met dien verstande dat de bedingen in de overeenkomsten, waaruit vorderingen
voortvloeien als bedoeld in artikel 2:211, vijfde lid, vorderingen die door
pand of hypotheek op goederen van de kredietinstelling worden gedekt of termijnen
van huurkoop daarbij niet kunnen worden gewijzigd.2. Met betrekking tot bijzondere machtigingen, bedoeld in het eerste lid,
zijn de artikelen 2:197, eerste tot en met derde lid en vijfde lid, eerste
volzin, 200, 203, 204, eerste en tweede lid, eerste volzin, en 209, eerste
lid, van overeenkomstige toepassing.3. Zodra overdracht van verbintenissen heeft plaatsgevonden, maken bewindvoerders
de overdracht en, ingeval de bedingen in de overeenkomsten zijn gewijzigd,
deze wijzigingen bekend door plaatsing in de Staatscourant, in het Publicatieblad
van de Europese Unie en in ten minste drie door de rechtbank aan te wijzen
dagbladen.4. De overdracht en de wijziging worden ten aanzien van alle andere belanghebbenden
dan de betrokken kredietinstellingen van kracht met ingang van de tweede dag,
volgende op die van de dagtekening van de Staatscourant waarin de bekendmaking
is geplaatst.5. De Nederlandsche Bank deelt de overdracht mede aan de toezichthoudende
instanties van de andere lidstaten waar een bijkantoor van de kredietinstelling
is gelegen of waarnaar zij diensten verricht vanuit haar vestigingen in andere
lidstaten.6. Wijzigingen als bedoeld in het eerste lid laten onverlet de uitkeringen
die overeenkomstig artikel 2:213 zijn gedaan voor de dag van de indiening
van het verzoek om de machtiging, bedoeld in het eerste lid.7. Gedurende de liquidatie, bedoeld in artikel 2:198, eerste lid, aanhef
en onderdeel b of c, regelt de rechtbank naar behoefte de bijzonderheden en
gevolgen van de liquidatie, waaronder begrepen verkorting van de geldingsduur
van lopende overeenkomsten, nadat zij daaromtrent het advies van de bewindvoerders
en de Nederlandsche Bank heeft ingewonnen.Artikel 2:2301. De rechtbank kan tegelijk met een machtiging als bedoeld in artikel
2:198, eerste lid, of daarna de bewindvoerders op hun verzoek een bijzondere
machtiging verlenen die strekt:a. bij de overdracht van rechten en verplichtingen krachtens verzekering
die de verzekeraar met zetel in Nederland heeft gesloten, tot wijziging van
die verzekering; ofb. tot verkorting van de duur van verzekering.2. Met betrekking tot de bijzondere machtiging, bedoeld in het eerste
lid, zijn de artikelen 2:197, eerste tot en met derde lid en vijfde lid, eerste
volzin, 2:200, 2:203, 2:204, eerste en tweede lid, eerste volzin, en 2:209,
eerste lid, van overeenkomstige toepassing.3. Zodra overdracht van rechten en verplichtingen krachtens de in artikel
2:198, eerste lid, bedoelde machtiging heeft plaatsgevonden, doen de bewindvoerders
van deze overdracht en, zo handelingen door hen zijn verricht krachtens de
in het eerste lid bedoelde bijzondere machtiging, van deze handelingen mededeling
in de Staatscourant, in ten minste twee door de rechtbank aan te wijzen dagbladen
en indien het een levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in Nederland
betreft in het Publicatieblad van de Europese Unie. De bewindvoerders kunnen,
indien zij dit in het belang van verzekeringnemers, verzekerden of gerechtigden
op uitkeringen achten, de bedoelde overdracht en handelingen tevens op andere
wijze publiceren.4. De overdracht en de wijziging, bedoeld in het eerste lid, onderdeel
a, worden ten aanzien van alle andere belanghebbenden dan de betrokken verzekeraar
van kracht met ingang van de tweede dag, volgende op die van de dagtekening
van de Staatscourant waarin de publicatie is geplaatst. Op overdrachten zijn
de artikelen 2:144 tot en met 2:146, 2:148 en 2:152 niet van toepassing.5. De Nederlandsche Bank deelt de overdracht en de handelingen indien
het een levensverzekeraar of schadeverzekeraar betreft, mede aan de toezichthoudende
instanties van de andere lidstaten waar een bijkantoor van de
desbetreffende financiële onderneming is gelegen of waarnaar hij diensten
verricht vanuit zijn vestigingen in andere lidstaten.6. Wijzigingen als bedoeld in het eerste lid, onderdeel a, laten onverlet
de uitkeringen die overeenkomstig artikel 2:213 zijn gedaan voor de dag van
de indiening van het verzoek om de machtiging, bedoeld in het eerste lid.7. Wijzigingen als bedoeld in het eerste lid, onderdeel a, die op een
levensverzekering betrekking hebben, kunnen niet tot gevolg hebben dat aan
verzekeringnemers meer verplichtingen worden opgelegd.Artikel 2:231In geval van overdracht van rechten en verplichtingen ingevolge een machtiging
als bedoeld in artikel 2:198, eerste lid, of een bijzondere machtiging als
bedoeld in artikel 2:230, eerste lid, draagt de verzekeraar met zetel in Nederland
de waarden over die dienen tot dekking van de technische voorzieningen voorzover
deze voorzieningen betrekking hebben op de verplichtingen die worden overgedragen.Artikel 2:232Een overdracht van rechten en verplichtingen ingevolge een machtiging
als bedoeld in artikel 2:198, eerste lid, aanhef en onderdeel a of c, mag
geen nadeel toebrengen aan de rechten van de overblijvende schuldeisers.Artikel 2:2331. In geval van toepassing van de noodregeling op grond van dit hoofdstuk
worden de boedelschulden, overeenkomstig de bepalingen van de Faillissementswet,
al naar gelang de aard van de betrokken boedelschuld hetzij omgeslagen over
ieder deel van de boedel, hetzij uitsluitend van een bepaalde bate van de
boedel afgetrokken. Onder boedelschulden vallen in ieder geval de kosten van
inschrijving in een openbaar register in een andere lidstaat.2. Onverminderd het bepaalde in het eerste lid en behoudens vorderingen
door pand of hypotheek gedekt, worden in geval van een noodregeling van een
schadeverzekeraar met zetel in Nederland de volgende vorderingen verhaald
op de boedel in de volgende volgorde:a. de vorderingen uit hoofde van verzekering betreffende periodieke uitkeringen
ter zake van ziekte, letsel of overlijden van natuurlijke personen, ontstaan
krachtens een schadeverzekering, met uitzondering evenwel van uitkeringen,
krachtens een herverzekering aan een andere verzekeraar verschuldigd, en van
uitkeringen ter zake van pensioenen, toegezegd aan werknemers of gewezen werknemers
van de verzekeraar of aan hun nabestaanden;b. de vorderingen van werknemers en gewezen werknemers alsmede de vorderingen
van hun nabestaanden met betrekking tot reeds vervallen termijnen van pensioen
voorzover de vordering niet ouder is dan een jaar;c. de vorderingen van werknemers, niet zijnde bestuurders van de verzekeraar
bij wie zij in dienst zijn, en gewezen werknemers alsmede de vorderingen van
hun nabestaanden met betrekking tot in de toekomst tot uitkering komende termijnen
van toegezegd pensioen;d. de vorderingen van werknemers met betrekking tot het loon over het
voorafgaande jaar en hetgeen over het lopende jaar is verschuldigd, benevens
het bedrag van de verhoging van dat loon ingevolge artikel 625 van Boek 7
van het Burgerlijk Wetboek alsmede het bedrag van de uitgaven, door de werknemer
voor de verzekeraar als werkgever gedaan, en de bedragen, door de verzekeraar
aan de werknemer krachtens Titel 10van Boek 7 van het Burgerlijk
Wetboek in verband met de beëindiging van de arbeidsovereenkomst verschuldigd;e. de vorderingen uit hoofde van verzekering betreffende niet-periodieke
uitkeringen ter zake van ziekte, letsel of overlijden van natuurlijke personen,
ontstaan krachtens een schadeverzekering, met uitzondering evenwel van uitkeringen,
krachtens overeenkomst van herverzekering aan een andere verzekeraar verschuldigd;f. de vorderingen uit hoofde van verzekering betreffende uitkeringen ter
zake van andere dan in de onderdelen a en e bedoelde schaden, ontstaan uit
overeenkomsten van schadeverzekering;g. de vorderingen tot teruggave van bedragen die zonder rechtsgrond zijn
betaald of aan de betaling waarvan de rechtsgrond is komen te ontvallen, welke
betaling heeft plaatsgevonden in de veronderstelling dat daarmee premies zijn
betaald.3. Onverminderd het bepaalde in het eerste lid en behoudens vorderingen
door pand of hypotheek gedekt, worden in geval van een noodregeling van een
levensverzekeraar met zetel in Nederland de volgende vorderingen verhaald
op de boedel in de volgende volgorde:a. de vorderingen van werknemers en gewezen werknemers alsmede de vorderingen
van hun nabestaanden met betrekking tot reeds vervallen termijnen van pensioen,
voorzover de vordering niet ouder is dan een jaar;b. de vorderingen van werknemers, niet zijnde bestuurders van de verzekeraar
waarbij zij in dienst zijn, en gewezen werknemers alsmede de vorderingen van
hun nabestaanden met betrekking tot in de toekomst tot uitkering komende termijnen
van toegezegd pensioen;c. de vorderingen van werknemers met betrekking tot het loon over het
voorafgaande jaar en hetgeen over het lopende jaar verschuldigd is, benevens
het bedrag van de verhoging van dat loon ingevolge artikel 625 van Boek 7
van het Burgerlijk Wetboek alsmede het bedrag van de uitgaven, door de werknemer
voor de verzekeraar gedaan, en de bedragen, door de verzekeraar aan de werknemer
krachtens titel 10 van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek in verband met de
beëindiging van de arbeidsovereenkomst verschuldigd;d. de vorderingen uit hoofde van verzekering en rechten betreffende uitkeringen,
die zijn ontstaan of nog zullen ontstaan uit een levensverzekering;e. de vorderingen tot teruggave van bedragen die zonder rechtsgrond zijn
betaald of aan de betaling waarvan de rechtsgrond is komen te ontvallen, welke
betaling heeft plaatsgevonden in de veronderstelling dat daarmee premies zijn
betaald.4. Onverminderd het bepaalde in het eerste lid en behoudens vorderingen
door pand of hypotheek gedekt, worden in geval van een noodregeling van een
natura-uitvaartverzekeraar met zetel in Nederland de volgende vorderingen
verhaald op de boedel in de volgende volgorde:a. de vorderingen van werknemers en gewezen werknemers alsmede de vorderingen
van hun nabestaanden met betrekking tot reeds vervallen termijnen van pensioen,
voorzover de vordering niet ouder is dan een jaar;b. de vorderingen van werknemers, niet zijnde bestuurders van de verzekeraar
waarbij zij in dienst zijn, en gewezen werknemers alsmede de vorderingen van
hun nabestaanden met betrekking tot in de toekomst tot uitkering komende termijnen
van toegezegd pensioen;c. de vorderingen van werknemers met betrekking tot het loon over het
voorafgaande jaar en hetgeen over het lopende jaar verschuldigd is, benevens
het bedrag van de verhoging van dat loon ingevolge artikel 625 van Boek 7
van het Burgerlijk Wetboek alsmede het bedrag van de uitgaven, door de werknemer
voor de verzekeraar als werkgever gedaan, en de bedragen, door de verzekeraar
aan de werknemer krachtens titel 10van Boek 7 van het Burgerlijk
Wetboek in verband met de beëindiging van de arbeidsovereenkomst verschuldigd;d. de vorderingen en rechten betreffende prestaties, die zijn ontstaan
of nog zullen ontstaan uit een natura-uitvaartverzekering, gesloten vanuit
een vestiging in Nederland.5. Vorderingen die niet worden genoemd in het tweede, derde en vierde
lid, worden eerst dan voldaan indien de vorderingen, bedoeld in het tweede,
derde en vierde lid zijn voldaan en, in geval van vorderingen, bedoeld in
het tweede en derde lid, indien vaststaat dat in de toekomst zodanige vorderingen
niet meer zullen ontstaan, naar evenredigheid van elke vordering, behoudens
de door de wet erkende redenen van voorrang.6. De in het vijfde lid bedoelde redenen van voorrang gelden zowel voor
vorderingen van schuldeisers met gewone verblijfplaats, woonplaats of statutaire
zetel in Nederland als voor soortgelijke vorderingen van schuldeisers met
gewone verblijfplaats, woonplaats of statutaire zetel in een andere lidstaat.Artikel 2:2341. Indien de opvang, bedoeld in artikel 2:187, eerste lid, ten tijde van
het uitspreken van de noodregeling reeds in werking is gesteld, kan de toepassing
ervan door de Nederlandsche Bank worden voortgezet in de in artikel 2:187,
derde lid, bedoelde vorm.2. De bewindvoerders verlenen hieraan hun medewerking.Artikel 2:2351. De Nederlandsche Bank kan, gehoord de vertrouwenscommissie, de opvang,
bedoeld in artikel 2:187, eerste lid, in werking stellen tijdens de noodregeling
indien de portefeuille van de levensverzekeraar overlevingskans heeft.2. De bewindvoerders verlenen hieraan hun medewerking.3. De opvang blijft in een in het eerste lid bedoeld geval beperkt tot
de in artikel 2:187, derde lid, bedoelde verplichte overdracht van de portefeuille.4. Artikel 2:186, eerste en tweede lid, is niet van toepassing.Artikel 2:2361. Indien na de inwerkingstelling van de opvang overeenkomstig artikel
2:186, tweede lid, of 2:235 verplichte overdracht van de portefeuille
niet tot stand kan worden gebracht, doet de Nederlandsche Bank hiervan mededeling
aan de bewindvoerders.2. Zolang de Nederlandsche Bank deze mededeling niet heeft gedaan, verleent
de rechtbank de bewindvoerders geen bijzondere machtiging als bedoeld in artikel
2:230, eerste lid.3. De rechtbank verleent de bijzondere machtiging evenmin zolang de Nederlandsche
Bank de opvang niet in werking heeft gesteld, tenzij de Nederlandsche Bank
aan de bewindvoerders mededeling heeft gedaan van de omstandigheid dat er
geen aanleiding is tot die inwerkingstelling.§ 2.5.7.2. Financiële ondernemingen met
zetel in een andere lidstaatArtikel 2:237Ingeval de solvabiliteit of de liquiditeit van een in Nederland gelegen
bijkantoor van een kredietinstelling met zetel in een andere lidstaat die
geen vergunning heeft, zodanig is dat te voorzien is dat de kredietinstelling
dan wel het bijkantoor haar of zijn verplichtingen ter zake van de door haar
of hem verkregen gelden niet of slechts ten dele kan nakomen, kan de
rechtbank binnen het rechtsgebied waarvan de kredietinstelling dan wel het
bijkantoor is gelegen, op verzoek van de Nederlandsche Bank ten aanzien van
de kredietinstelling in het belang van de gezamenlijke schuldeisers de noodregeling
uitspreken.Artikel 2:238Indien het belang van de schuldeisers met een vordering uit hoofde van
verzekering bij de afwikkeling van het bedrijf van een in Nederland gelegen
bijkantoor van een levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in een
andere lidstaat die geen vergunning heeft, een bijzondere voorziening behoeft,
kan de rechtbank binnen het rechtsgebied waarvan die verzekeraar zijn zetel
heeft, op verzoek van de Nederlandsche Bank de noodregeling uitspreken.Artikel 2:239De artikelen 2:197 tot en met 2:236 zijn van overeenkomstige toepassing
op kredietinstellingen als bedoeld in artikel 2:237 en verzekeraars als bedoeld
in artikel 2:238 voorzover deze artikelen betrekking hebben op de desbetreffende
financiële ondernemingen.Artikel 2:2401. Indien de rechtbank het noodzakelijk acht dat in verband met een in
Nederland gelegen bijkantoor van een kredietinstelling met zetel in een andere
lidstaat die krachtens artikel 1a:14 in Nederland het bedrijf van kredietinstelling
mag uitoefenen, een saneringsmaatregel wordt vastgesteld, stelt de griffier
van de rechtbank de Nederlandsche Bank hiervan in kennis.2. De Nederlandsche Bank deelt nadat zij overeenkomstig het eerste lid
in kennis is gesteld de toezichthoudende instanties van alle andere lidstaten
dat mede.§ 2.5.7.3. Financiële ondernemingen met
zetel in een staat die geen lidstaat is en met een in Nederland gelegen bijkantoorArtikel 2:2411. Ingeval de solvabiliteit of de liquiditeit van een kredietinstelling
met een in Nederland gelegen bijkantoor en met zetel in een staat die geen
lidstaat is die een vergunning als bedoeld in artikel 1a:17, eerste lid, heeft
dan wel de solvabiliteit of de liquiditeit van een in Nederland gelegen bijkantoor
van een kredietinstelling met zetel in een staat die geen lidstaat is en die
een vergunning als bedoeld in artikel 1a:17, eerste lid, heeft, tekenen van
een gevaarlijke ontwikkeling vertoont en redelijkerwijs in die ontwikkeling
geen verbetering te voorzien is, kan de rechtbank, binnen het rechtsgebied
waarvan het bijkantoor is gelegen, op verzoek van de Nederlandsche Bank ten
aanzien van de kredietinstelling in het belang van de gezamenlijke schuldeisers
de noodregeling uitspreken.2. Ingeval de solvabiliteit of de liquiditeit van een kredietinstelling
met een in Nederland gelegen bijkantoor en met zetel in een staat die geen
lidstaat is dan wel van een in Nederland gelegen bijkantoor van een kredietinstelling
met zetel in een staat die geen lidstaat is zodanig is dat te voorzien is
dat de kredietinstelling dan wel het bijkantoor haar onderscheidenlijk zijn
verplichtingen ter zake van de door haar onderscheidenlijk hem verkregen gelden
niet of slechts ten dele kan nakomen, kan de rechtbank binnen het rechtsgebied
waarvan het bijkantoor is gelegen, op verzoek van de Nederlandsche Bank ten
aanzien van de kredietinstelling in het belang van de gezamenlijke schuldeisers
de noodregeling uitspreken.Artikel 2:242Indien het belang van de gezamenlijke schuldeisers bij de afwikkeling
van het bedrijf van levensverzekeraar of schadeverzekeraar op wie artikel
1a:37 van toepassing is of van de gezamenlijke schuldeisers wier vordering
het resultaat is van een uit de exploitatie van het in Nederland gelegen bijkantoor
van een dergelijke verzekeraar voortvloeiende verplichting een bijzondere
voorziening behoeft, kan de rechtbank binnen het rechtsgebied waarvan de levensverzekeraar
of schadeverzekeraar zijn zetel heeft, op verzoek van de Nederlandsche Bank
de noodregeling uitspreken.Artikel 2:2431. De Nederlandsche Bank zendt een afschrift van het verzoekschrift aan
de kredietinstelling, bedoeld in artikel 2:241, eerste en tweede lid, levensverzekeraar
en schadeverzekeraar, bedoeld in artikel 2:242, en aan het bijkantoor en deelt
de inhoud van het verzoekschrift mede aan:a. de toezichthoudende instanties van de andere lidstaten waarnaar zij
diensten verricht vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor; enb. indien het een levensverzekeraar of schadeverzekeraar betreft en een
toezichthoudende instantie van een andere lidstaat is belast met het toezicht
op de solvabiliteitsmarge van de betrokken verzekeraar, die toezichthoudende
instantie.2. Artikel 2:197, tweede tot en met vierde lid, is van overeenkomstige
toepassing.3. De griffier van de rechtbank zendt een afschrift van de oproeping,
bedoeld in artikel 2:197, derde lid, aan een financiële onderneming als
bedoeld in het eerste lid en het bijkantoor.4. Indien het verzoek wordt toegewezen, wordt de beschikking op een openbare
terechtzitting uitgesproken en wordt een uittreksel ervan onverwijld door
de bewindvoerders bekendgemaakt in de Staatscourant, alsmede in ten minste
twee door de rechtbank aan te wijzen Nederlandse dagbladen. Het uittreksel
vermeldt de naam en zetel en het bijkantoor van de financiële onderneming,
de zetel en de woonplaats of het kantoor van de bewindvoerders alsmede de
datum van de beschikking.Artikel 2:244Indien een machtiging is gegeven als bedoeld in artikel 2:198, eerste
lid, aanhef en onderdeel b of c, stellen de bewindvoerders de bekende schuldeisers
wier vordering het resultaat is van een uit de exploitatie van een in Nederland
gelegen bijkantoor voortvloeiende verplichting, regelmatig op passende wijze
in kennis van in ieder geval het verloop van de noodregeling.Artikel 2:2451. Ten aanzien van een kredietinstelling, levensverzekeraar of schadeverzekeraar
met zetel in een staat die geen lidstaat is met een in Nederland gelegen bijkantoor
hebben de machtigingen betrekking op het vanuit de in Nederland gelegen bijkantoren
uitgeoefende bedrijf.2. Ten behoeve van de toepassing van het eerste lid kan bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur worden bepaald welke activa en passiva tot
dat bedrijf moeten worden gerekend.Artikel 2:2461. De artikelen 2:198 tot en met 2:203, 2:206, 2:208 en 2:209, 2:210,
eerste tot en met zesde lid, en negende tot en met dertiende lid, 2:211 tot en met 2:236, zijn van overeenkomstige toepassing op noodregelingen
die overeenkomstig artikel 2:241 of 2:242 is uitgesproken met dien verstande
dat voor «schuldeisers» moet worden gelezen «schuldeisers
wier vordering het resultaat is van een uit de exploitatie van het in Nederland
gelegen bijkantoor voortvloeiende verplichting».2. In afwijking van het eerste lid behoeft van de beschikkingen, bedoeld
in artikel 2:214, derde lid, en de nederlegging, bedoeld in artikel 2:218,
eerste lid, niet in het Publicatieblad van de Europese Unie mededeling te
worden gedaan.Artikel 2:2471. Indien een machtiging als bedoeld in artikel 2:198, eerste lid, aanhef
en onderdeel b, is gegeven, stelt de griffier van de rechtbank de Nederlandsche
Bank onverwijld in kennis van de inhoud van de beschikking, alsmede van de
mogelijke gevolgen daarvan in het desbetreffende geval. De Nederlandsche Bank
deelt daarna onverwijld de toezichthoudende instanties van de andere lidstaten
waar een bijkantoor van de kredietinstelling, bedoeld in artikel 2:241, eerste
of tweede lid, of van de verzekeraar, als bedoeld in artikel 2:242 is gelegen
de beschikking mede, alsmede van de mogelijke gevolgen daarvan in het desbetreffende
geval. De Nederlandsche Bank deelt de toezichthoudende instanties van de andere
lidstaten de beschikking mede.2. Indien een machtiging is gegeven als bedoeld in artikel 2:198, eerste
lid, aanhef en onderdeel c, en de bewindvoerder gaat over tot liquidatie,
stelt de bewindvoerder de Nederlandsche Bank onverwijld in kennis van de inhoud
van de beschikking, alsmede van de mogelijke gevolgen daarvan in het desbetreffende
geval. De Nederlandsche Bank deelt daarna onverwijld de toezichthoudende instanties
van de andere lidstaten waar een bijkantoor van de kredietinstelling, bedoeld
in artikel 2:241, eerste of tweede lid, of van de verzekeraar, bedoeld in
artikel 2:242 is gelegen de beschikking mede, alsmede van de mogelijke gevolgen
daarvan in het desbetreffende geval. De Nederlandsche Bank deelt de toezichthoudende
instanties van de andere lidstaten de beschikking mede.3. De rechtbank tracht de gezamenlijke optredens met de rechterlijke of
administratieve instanties van de andere lidstaten te coördineren. Artikel 2:2481. Indien een kredietinstelling, levensverzekeraar of schadeverzekeraar
met zetel in een staat die geen lidstaat is een in Nederland gelegen bijkantoor
heeft en een of meer in andere lidstaten gelegen bijkantoren, trachten zowel
de rechtbank als de Nederlandsche Bank hun optreden te coördineren met
de administratieve of rechterlijke instanties die bevoegd zijn ter zake van
het treffen van saneringsmaatregelen onderscheidenlijk de toezichthoudende
instanties van die andere lidstaten.2. In het in het eerste lid bedoelde geval trachten de in Nederland benoemde
bewindvoerders hun optreden te coördineren met de bewindvoerders in de
andere lidstaten waarin aan de kredietinstelling een vergunning is verleend.Artikel 2:249Onverminderd artikel 2:201 zendt de Nederlandsche Bank een afschrift als
bedoeld in dat artikel tevens aan het in Nederland gelegen bijkantoor.Artikel 2:2501. De bewindvoerders geven van een machtiging als bedoeld in artikel 2:198,
eerste lid, aanhef en onderdelen b en c, onmiddellijk schriftelijk kennis
aan de schuldeisers, bedoeld in artikel 2:244.2. De kennisgeving aan schuldeisers als bedoeld in artikel 2:244 met een
vordering uit hoofde van verzekering vermeldt tevens welke de belangrijkste
gevolgen van de machtiging voor de overeenkomsten uit hoofde van verzekering
zijn en de rechten en verplichtingen van de schuldeiser met een vordering
uit hoofde van verzekering.3. Iedere schuldeiser als bedoeld in artikel 2:244 kan zijn vordering
en schriftelijke opmerkingen betreffende zijn vordering indienen bij de bewindvoerders.Artikel 2:251Indien een machtiging is gegeven als bedoeld in artikel 2:198, eerste
lid,aanhef en onderdeel b of c, stellen de bewindvoerders de schuldeisers,
bedoeld in artikel 2:244, regelmatig op passende wijze in kennis van in ieder
geval het verloop van de noodregeling, en deelt de Nederlandsche Bank de toezichthoudende
instanties van de andere lidstaten die zulks verzoeken het verloop van de
noodregeling mede.Artikel 2:252Ingevolge de hun verleende machtiging, bedoeld in artikel 2:198, eerste
lid, kunnen de bewindvoerders, ongeacht hetgeen daaromtrent bij de statuten
van de kredietinstelling, levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel
in een staat die geen lidstaat is, is bepaald:a. alle nog niet gedane stortingen op de aandelen in het geplaatste kapitaal
van de kredietinstelling, levensverzekeraar of schadeverzekeraar onderscheidenlijk
het waarborgkapitaal van een levensverzekeraar of schadeverzekeraar uitschrijven
en innen; enb. naheffingen opleggen en innen tot het in de statuten van de levensverzekeraar
of schadeverzekeraar die een onderlinge waarborgmaatschappij met zetel in
Nederland is bepaalde maximum.Artikel 2:253Bij de beoordeling van de omvang van het eigen vermogen van een kredietinstelling,
levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in een staat die geen lidstaat
is, worden uitsluitend de activa en passiva in aanmerking genomen die moeten
worden gerekend tot het vanuit haar of zijn in Nederland gelegen bijkantoren
uitgeoefende bedrijf.Artikel 2:254De Nederlandsche Bank deelt van het beëindigen van de noodregeling
mede:a. aan de toezichthoudende instanties van de andere lidstaten waarnaar
een kredietinstelling, levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in
een staat die geen lidstaat is diensten verricht vanuit een in Nederland gelegen
bijkantoor; enb. indien het een levensverzekeraar of schadeverzekeraar betreft en een
andere toezichthoudende instantie van een andere lidstaat is belast met het
toezicht op de solvabiliteitsmarge van de desbetreffende verzekeraar: die
toezichthoudende instantie.Artikel 2:2551. De rechtbank kan tegelijk met een machtiging als bedoeld in artikel
2:198, eerste lid, of daarna de bewindvoerders op hun verzoek een bijzondere
machtiging verlenen die strekt tot wijziging, bij de overdracht van rechten
en verplichtingen uit overeenkomsten die de kredietinstelling met zetel in
een staat die geen lidstaat is vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor
in de uitoefening van haar bedrijf als kredietinstelling tot het ter beschikking
verkrijgen van gelden heeft aangegaan, van die overeenkomsten gesloten vanuit
haar in Nederland gelegen bijkantoor, met dien verstande dat de bedingen in
de overeenkomsten, waaruit vorderingen voortvloeien als bedoeld in artikel
2:211, vijfde lid, vorderingen die door pand of hypotheek op goederen van
de kredietinstelling worden gedekt of termijnen van huurkoop daarbij niet
kunnen worden gewijzigd.2. Met betrekking tot bijzondere machtigingen, bedoeld in het eerste lid,
zijn de artikelen 2:197, eerste tot en met derde lid, en vijfde lid, eerste
volzin, 2:200, 2:203, 2:204, eerste en tweede lid, eerste volzin, en 2:209,
eerste lid, van overeenkomstige toepassing.3. Zodra overdracht van verbintenissen heeft plaatsgevonden, maken bewindvoerders
de overdracht en, ingeval de bedingen in de overeenkomsten zijn gewijzigd,
deze wijzigingen bekend door plaatsing in de Staatscourant, en in ten minste
twee door de rechtbank aan te wijzen dagbladen.4. Artikel 2:229, vierde tot en met zevende lid, is van overeenkomstige
toepassing.Artikel 2:2561. De rechtbank kan tegelijk met een machtiging als bedoeld in artikel
2:198, eerste lid, of daarna de bewindvoerders op hun verzoek een bijzondere
machtiging verlenen die strekt:a. bij de overdracht van rechten en verplichtingen krachtens verzekering
die de verzekeraar met zetel in Nederland heeft gesloten, tot wijziging van
die verzekering; ofb. tot verkorting van de duur van die verzekering.2. Met betrekking tot bijzondere machtigingen, bedoeld in het eerste lid,
zijn de artikelen 2:197, eerste tot en met derde lid en vijfde lid, eerste
volzin, 2:200, 2:203, 2:204, eerste en tweede lid, eerste volzin, en 2:209,
eerste lid, van overeenkomstige toepassing.3. Zodra overdracht van rechten en verplichtingen krachtens de in artikel
2:198, eerste lid, bedoelde machtiging heeft plaatsgevonden, doen de bewindvoerders
van deze overdracht en, zo handelingen door hen zijn verricht krachtens de
in het eerste lid bedoelde bijzondere machtiging, van deze handelingen mededeling
in de Staatscourant, en in ten minste twee door de rechtbank aan te wijzen
dagbladen. De bewindvoerders kunnen, indien zij dit in het belang van verzekeringnemers,
verzekerden of gerechtigden op uitkeringen achten, de bedoelde overdracht
en handelingen tevens op andere wijze publiceren.5. Artikel 2:230, vierde tot en met zevende lid, is van overeenkomstige
toepassing.§ 2.5.7.4. Natura-uitvaartverzekeraars met zetel
buiten Nederland en met een in Nederland gelegen bijkantoorArtikel 2:2571. Indien het belang van de gezamenlijke schuldeisers bij de afwikkeling
van het bedrijf van natura-uitvaartverzekeraar of van de gezamenlijke schuldeisers
wier vordering het resultaat is van een uit de exploitatie van het in Nederland
gelegen bijkantoor van een dergelijke verzekeraar voortvloeiende
verplichting een bijzondere voorziening behoeft, kan de rechtbank binnen het
rechtsgebied waarvan het bijkantoor van de natura-uitvaartverzekeraar is gelegen,
op verzoek van de Nederlandsche Bank de noodregeling uitspreken.2. Indien het verzoek wordt toegewezen, wordt de beschikking op een openbare
terechtzitting uitgesproken en wordt een uittreksel ervan onverwijld door
de bewindvoerders bekendgemaakt door plaatsing in de Staatscourant, alsmede
in ten minste twee door de rechtbank aan te wijzen Nederlandse dagbladen.
Het uittreksel vermeldt naam en zetel van de natura-uitvaartverzekeraar en
het bijkantoor en de zetel en de woonplaats of het kantoor van de bewindvoerders
alsmede de datum van de beschikking.Artikel 2:2581. De Nederlandsche Bank zendt een afschrift van het verzoekschrift aan
de natura-uitvaartverzekeraar, bedoeld in artikel 2:257, eerste lid, en aan
het bijkantoor.2. Artikel 2:197, tweede tot en met vierde lid, is van overeenkomstige
toepassing.3. De griffier van de rechtbank zendt een afschrift van de oproeping,
bedoeld in artikel 2:197, derde lid, aan het bijkantoor.4. Indien het verzoek wordt toegewezen, wordt de beschikking op een openbare
terechtzitting uitgesproken en wordt een uittreksel onverwijld door de bewindvoerders
bekend gemaakt in de Staatscourant, alsmede in ten minste twee door de rechtbank
aan te wijzen Nederlandse dagbladen. Het uittreksel vermeldt naam en zetel
van de natura-uitvaartverzekeraar en het bijkantoor en de zetel en de woonplaats
of het kantoor van de bewindvoerders alsmede de datum van de beschikking.Artikel 2:2591. De artikelen 2:198 tot en met 2:203, 2:206, 2:208, 2:209, 2:210, eerste
tot en met zesde lid en negende tot en met elfde lid, en 2:211 tot en met
2:233, eerste lid, zijn van overeenkomstige toepassing op noodregelingen die
ingevolge artikel 2:257 zijn uitgesproken met dien verstande dat voor «schuldeisers»
moet worden gelezen «schuldeisers wier vordering het resultaat is van
een uit de exploitatie van het in Nederland gelegen bijkantoor voortvloeiende
verplichting».2. In afwijking van het eerste lid behoeft van de beschikkingen, bedoeld
in artikel 2:214, derde lid, en de nederlegging, bedoeld in artikel 2:218,
eerste lid, niet in het Publicatieblad van de Europese Unie mededeling te
worden gedaan.Artikel 2:2601. Ten aanzien van een natura-uitvaartverzekeraar met zetel buiten Nederland
en met een in Nederland gelegen bijkantoor hebben de machtigingen, bedoeld
in de artikelen 2:198, eerste lid, en 2:229, eerste lid, betrekking op het
vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor uitgeoefende bedrijf.2. Ten behoeve van de toepassing van het eerste lid kan bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur worden bepaald welke activa en passiva tot
dat bedrijf moeten worden gerekend.Artikel 2:261Bij de beoordeling van de omvang van het eigen vermogen van een natura-uitvaartverzekeraar
met zetel buiten Nederland en met een in Nederland gelegen bijkantoor worden
uitsluitend de activa en passiva inaanmerking genomen die moeten
worden gerekend tot het vanuit zijn in Nederland gelegen bijkantoren uitgeoefende
bedrijf.Artikel 2:262Onverminderd artikel 2:201 zendt de Nederlandsche Bank een afschrift als
bedoeld in dat artikel tevens aan het in Nederland gelegen bijkantoor, en,
indien bij de Nederlandsche Bank bekend is dat de natura-uitvaartverzekeraar
in de staat waar zij haar zetel heeft onder toezicht staat, deelt zij de inhoud
van het verzoekschrift aan de toezichthoudende instanties van die staat mede.Artikel 2:2631. De bewindvoerders geven van een machtiging, bedoeld in artikel 2:198,
eerste lid, aanhef en onderdeel b of c, onverwijld schriftelijk kennis aan
bekende schuldeisers, wier vordering het resultaat is van een uit de exploitatie
van het in Nederland gelegen bijkantoor voortvloeiende verplichting.2. De kennisgeving aan schuldeisers als bedoeld in het eerste lid met
een vordering uit hoofde van natura-uitvaartverzekering vermeldt tevens welke
de belangrijkste gevolgen van de machtiging voor de overeenkomsten uit hoofde
van natura-uitvaartverzekering zijn en de rechten en verplichtingen van de
schuldeiser met een vordering uit hoofde van natura-uitvaartverzekering.3. Iedere schuldeiser als bedoeld in het eerste lid kan zijn vordering
en schriftelijke opmerkingen betreffende zijn vordering indienen bij de bewindvoerders.Artikel 2:2641. De bewindvoerders kunnen uitkeringen doen op vorderingen die niet voortvloeien
uit handelingen met de natura-uitvaartverzekeraar met zetel buiten Nederland
na het uitspreken van de noodregeling verricht, voorzover dit gelet op de
liquiditeitspositie van de natura-uitvaartverzekeraar verantwoord is te achten
en mits is voldaan aan het tweede lid en de artikelen 2:265 tot en met 2:270.2. Artikel 2:206 is van overeenkomstige toepassing, met dien verstande
dat voor de verwijzing naar de kennisgeving, bedoeld in artikel 2:205, moet
worden gelezen: de kennisgeving, bedoeld in artikel 2:265, tweede lid, tweede
volzin.Artikel 2:2651. De bewindvoerders maken een staat op waaruit blijken de aard en het
bedrag van de baten en schulden van de natura-uitvaartverzekeraar, de namen
en woonplaatsen van ieder van de schuldeisers bedoeld in artikel 2:263, alsmede
het bedrag van de vorderingen van ieder van die schuldeisers. Een door de
bewindvoerders gewaarmerkt afschrift van deze staat wordt ter kosteloze inzage
van een ieder ter griffie van de rechtbank neergelegd.2. Op verzoek van de bewindvoerders bepaalt de rechter-commissaris de
dag waarop uiterlijk de vorderingen moeten worden ingediend, en voorts dag,
uur en plaats waarop de verificatievergadering zal worden gehouden. Nadat
de rechter-commissaris op het verzoek, bedoeld in de eerste volzin, heeft
beslist, geven de bewindvoerders daarvan onmiddellijk aan alle bekende schuldeisers,
bedoeld in artikel 2:263, schriftelijk kennis. Deze kennisgeving betreft in
ieder geval tevens de gevolgen van het indienen van een vordering na het verstrijken
van de termijn, bedoeld in de eerste volzin, de mededeling dat de vordering
bij de bewindvoerders moet worden ingediend, met, in het voorkomende
geval, de opgave dat op een voorrecht of goederenrechtelijk recht aanspraak
wordt gemaakt. Ieder van de schuldeisers, bedoeld in artikel 2:263, met een
vordering uit hoofde van natura-uitvaartverzekering vermeldt de kennisgeving
voorts welke de belangrijkste gevolgen van de noodregeling voor de verzekering
zijn, en de rechten en verplichtingen van de verzekerde en anderen in verband
met natura-uitvaartverzekering.3. De bewindvoerders doen tevens mededeling van de beschikkingen in de
Staatscourant alsmede in ten minste twee door de rechtbank aan te wijzen Nederlandse
dagbladen.4. De artikelen 110 tot en met 113 van de Faillissementswet zijn van overeenkomstige
toepassing, met dien verstande dat hetgeen is bepaald met betrekking tot de
curator onderscheidenlijk de gefailleerde van toepassing is op de bewindvoerders
onderscheidenlijk de natura-uitvaartverzekeraar. Artikel 213l, eerste lid,
onderdeel e, van de Faillissementswet is van overeenkomstige toepassing.Artikel 2:2661. Een afschrift van de lijst van voorlopig erkende schuldvorderingen
en van de lijst van betwiste vorderingen wordt door de bewindvoerders ter
griffie van de rechtbank neergelegd om aldaar gedurende veertien dagen voorafgaande
aan de verificatievergadering kosteloos voor een ieder ter inzage te liggen.
De bewindvoerders geven alle schuldeisers, bedoeld in artikel 2:263, voor
het begin van deze periode schriftelijk van de nederlegging bericht waarbij
zij een nadere oproeping tot de verificatievergadering voegen. Voorts doen
de bewindvoerders van de nederlegging mededeling in een of meer door de rechter-commissaris
aan te wijzen dagbladen.2. Met betrekking tot de verificatie zijn de artikelen 59, 119 tot en
met 122, 123 tot en met 127, 129, 132 tot en met 137, 260, eerste lid, 261
en 262, eerste en derde lid, van de Faillissementswet van overeenkomstige
toepassing. Daarbij zijn de bepalingen met betrekking tot de curator onderscheidenlijk
de gefailleerde van overeenkomstige toepassing op de bewindvoerders onderscheidenlijk
de natura-uitvaartverzekeraar. In afwijking van de in artikel 127, eerste
lid, van de Faillissementswet genoemde termijn geldt de termijn die ingevolge
artikel 2:265, tweede lid, voor de indiening van vorderingen is bepaald. De
vorderingen welke opeisbaar worden op of na de datum van de beschikking, bedoeld
in artikel 2:257, eerste lid, worden geverifieerd voor de waarde welke zij
hebben op het tijdstip waarop deze vorderingen opeisbaar worden, met dien
verstande dat dit ten aanzien van vorderingen welke vallen onder de werking
van artikel 2:229 slechts geldt voorzover deze bepaling niet reeds op deze
vorderingen is toegepast.Artikel 2:2671. De bestuurders van de natura-uitvaartverzekeraar of de feitelijk-leidinggevenden
van het in Nederland gelegen bijkantoor wonen de verificatievergadering bij
teneinde aldaar alle inlichtingen over de oorzaken van de in artikel 2:257,
eerste lid, bedoelde toestand en de staat van de boedel te geven die aan hen
door de rechter-commissaris worden gevraagd. Ieder van de schuldeisers, bedoeld
in artikel 2:263, kan de rechter-commissaris verzoeken omtrent bepaalde door
hen op te geven punten inlichtingen aan de bestuurders of de feitelijk-leidinggevenden
te vragen.2. De vragen aan de bestuurders of de feitelijk-leidinggevenden gesteld
en de door hen gegeven antwoorden worden in het proces-verbaal opgetekend.3. In afwijking van het bepaalde in artikel 121, vierde lid, van de Faillissementswet levert het proces-verbaal van de verificatievergadering
ten aanzien van de verbintenissen van de natura-uitvaartverzekeraar welke
ingevolge artikel 2:230, eerste lid, worden overgedragen slechts kracht van
gewijsde op voorzover de desbetreffende bedingen niet worden gewijzigd.Artikel 2:2681. Na de verificatie van de schuldvorderingen maken de bewindvoerders
een uitdelingslijst op. Zij onderwerpen die aan de goedkeuring van de rechter-commissaris.
De lijst houdt in een staat van ontvangsten en uitgaven, daaronder begrepen
het loon van de bewindvoerders, de namen van de schuldeisers, bedoeld in artikel
2:263, en voorts het geverifieerde bedrag van ieders vordering en de daarop
te ontvangen uitkering. De artikelen 180, tweede lid, 181 en 182, eerste lid,
van de Faillissementswet zijn van overeenkomstige toepassing. Onverminderd
artikel 2:270 is artikel 233 van die wet eveneens van overeenkomstige toepassing.2. Bij het opmaken van de uitdelingslijst wordt met betrekking tot de
vorderingen die zijn betwist of waarvan de voorrang is betwist of die voorwaardelijk
zijn toegelaten een bedrag aan liquide middelen afgezonderd tot ten minste
het beloop van het totaal van de bedragen die bij de toepassing van dit artikel
op deze vorderingen zullen kunnen worden uitgekeerd, dan wel wordt deze uitkering
op andere wijze zeker gesteld.Artikel 2:2691. De door de rechter-commissaris goedgekeurde uitdelingslijst wordt door
de bewindvoerders ter griffie van de rechtbank neergelegd om aldaar gedurende
veertien dagen kosteloos voor de schuldeisers ter inzage te liggen. De bewindvoerders
doen van de nederlegging mededeling in een of meer door de rechter-commissaris
aan te wijzen dagbladen. Voorts geven de bewindvoerders aan ieder der erkende
en voorwaardelijk toegelaten schuldeisers schriftelijk van de nederlegging
kennis, onder vermelding van het voor hem uitgetrokken bedrag.2. De artikelen 184 tot en met 186, 187, eerste, tweede en derde lid,
189 en 191 van de Faillissementswet zijn van overeenkomstige toepassing, met
dien verstande dat hetgeen daarin is bepaald met betrekking tot de curator
van toepassing is op de bewindvoerders en dat in afwijking van de in artikel
184 van de Faillissementswet bedoelde termijn de in het eerste lid, eerste
volzin, genoemde termijn geldt.3. Indien ten gevolge van het krachtens artikel 184 dan wel artikel 186
van de Faillissementswet gedane verzet een verificatiegeschil ontstaat, is
ten aanzien van de vorderingen waarop dit verzet betrekking heeft artikel
2:268 van overeenkomstige toepassing, en kan vervolgens, nadat voor zover
nodig tevens dienovereenkomstig wijziging van de overige in de ter inzage
neergelegde lijst opgenomen uitkeringsbedragen heeft plaats gehad, met inachtneming
van het overigens in de artikelen 2:264 tot en met 2:270 bepaalde, tot uitkering
worden overgegaan. Indien het gedane verzet niet tot een verificatiegeschil
leidt, kan met inachtneming van het bij de beschikking op het verzet bepaalde
tot uitkering worden overgegaan zodra die beschikking in kracht van gewijsde
is gegaan.Artikel 2:270In afwijking van artikel 2:268, tweede lid, laatste volzin, kan op geverifieerde
vorderingen welke opeisbaar worden op of na de datum van de beschikking, bedoeld
in de artikelen 2:241, eerste en tweede lid, en 2:242 voorzover artikel 2:229,
eerste lid, niet reeds op deze vorderingen werd toegepast, een
uitkering eerst worden gedaan zodra deze vorderingen opeisbaar zijn geworden.
Tot dat tijdstip wordt een bedrag aan liquide middelen afgezonderd tot ten
minste het beloop van het totaal van de bedragen die bij de toepassing van
dit artikel op deze vorderingen zullen kunnen worden uitgekeerd, dan wel wordt
deze uitkering op andere wijze zeker gesteld.Artikel 2:271Indien een machtiging is gegeven als bedoeld in artikel 2:198, eerste
lid, aanhef en onderdeel b of c, stellen de bewindvoerders ieder van de schuldeisers,
bedoeld in artikel 2:263, regelmatig op passende wijze in kennis van in ieder
geval het verloop van de noodregeling.Artikel 2:272Zodra de noodregeling is beëindigd, doen de bewindvoerders daarvan
mededeling in de Staatscourant.§ 2.5.7.5. Bepalingen van internationaal privaatrechtArtikel 2:273De verwijzingen in deze paragraaf naar een lidstaat waar een financiële
onderneming haar zetel heeft, worden tevens beschouwd als verwijzingen naar
een lidstaat waar een bijkantoor van een financiële onderneming met zetel
in een staat die geen lidstaat is, is gelegen.Artikel 2:2741. Een in een andere lidstaat dan Nederland genomen beslissing tot opening
van een insolventieprocedure ten aanzien van een kredietinstelling, levensverzekeraar
of schadeverzekeraar wordt van rechtswege erkend, indien de kredietinstelling,
levensverzekeraar of schadeverzekeraar in die lidstaat haar of zijn zetel
heeft.2. De beslissing heeft rechtsgevolgen binnen Nederland vanaf het tijdstip
dat zij rechtsgevolgen heeft in de lidstaat waar de kredietinstelling, levensverzekeraar
of schadeverzekeraar haar of zijn zetel heeft.Artikel 2:275De beslissing tot vaststelling van een saneringsmaatregel, de saneringsmaatregel
zelf en de rechtsgevolgen van de saneringsmaatregel worden beheerst door het
recht van de lidstaat waar de saneringsmaatregel is vastgesteld, tenzij de
wet anders bepaalt.Artikel 2:2761. De beslissing tot vaststelling van een saneringsmaatregel laat onverlet
het goederenrechtelijke recht van een schuldeiser of een derde op een goed
of goederen, zowel bepaalde goederen als gehelen met een wisselende samenstelling
van onbepaalde goederen, die toebehoren aan de kredietinstelling of verzekeraar
en die zich op het tijdstip waarop de beslissing tot opening van de saneringsprocedure
rechtsgevolgen heeft, bevinden op het grondgebied van een andere lidstaat
dan de lidstaat waar de kredietinstelling, levensverzekeraar of schadeverzekeraar
haar of zijn zetel heeft.2. Voor de toepassing van het eerste lid wordt onder goederenrechtelijk
recht in ieder geval verstaan:a. het recht een goed te gelde te maken of te laten maken en te wordenvoldaan uit de opbrengst van of de inkomsten uit het goed, in het
bijzonder op grond van een recht van pand of recht van hypotheek;b. het uitsluitende recht een vordering te innen, in het bijzonder op
grond van een pandrecht op de vordering of op grond van een cessie tot zekerheid
van de vordering;c. het recht om een goed van een ieder die het zonder recht houdt op te
eisen, van dat goed afgifte te verlangen of van dat goed een ongestoord genot
te verlangen;d. het goederenrechtelijke recht om van een goed de vruchten te trekken.3. Voor de toepassing van het eerste lid wordt met een goederenrechtelijk
recht gelijkgesteld het in een openbaar register ingeschreven recht tot verkrijging
van een goederenrechtelijk recht als bedoeld in het eerste lid dat aan derden
kan worden tegengeworpen.4. Voor de toepassing van dit artikel is de lidstaat waar een goed zich
bevindt:a. met betrekking tot registergoederen en rechten op registergoederen:
de lidstaat onder het gezag waarvan het desbetreffende register wordt gehouden;b. met betrekking tot zaken, voorzover niet vallend onder onderdeel a:
de lidstaat op het grondgebied waarvan de zaak zich bevindt; enc. met betrekking tot schuldvorderingen: de lidstaat op het grondgebied
waarvan de statutaire zetel van de derde-schuldenaar zich bevindt.Artikel 2:2771. Ingeval een kredietinstelling of verzekeraar een zaak heeft gekocht,
laat de beslissing tot vaststelling van een saneringsmaatregel onverlet de
op een eigendomsvoorbehoud berustende rechten van de verkoper, indien de zaak
waarop het eigendomsvoorbehoud betrekking heeft zich op het tijdstip waarop
de beslissing tot vaststelling van de saneringsmaatregel rechtsgevolgen heeft,
bevindt op het grondgebied van een andere lidstaat dan de lidstaat waar de
kredietinstelling, levensverzekeraar of schadeverzekeraar haar of zijn zetel
heeft.2. Ingeval de financiële onderneming een zaak heeft verkocht, is
de beslissing tot vaststelling van een saneringsmaatregel geen grond voor
ontbinding of beëindiging van de overeenkomst tot verkoop, en belet de
saneringsmaatregel de koper niet de eigendom van de gekochte zaak te verkrijgen,
indien de zaak zich op het tijdstip waarop de beslissing tot vaststelling
van de saneringsmaatregel gevolgen heeft, bevindt op het grondgebied van een
andere lidstaat dan de lidstaat waar de kredietinstelling, levensverzekeraar
of schadeverzekeraar haar of zijn zetel heeft.3. Artikel 2:276, vierde lid, is van overeenkomstige toepassing.Artikel 2:278Indien degene die zowel schuldeiser als schuldenaar is van de kredietinstelling
of verzekeraar bevoegd is zijn schuld te verrekenen met de vordering op de
kredietinstelling of verzekeraar op grond van het recht dat van toepassing
is op de vordering van de kredietinstelling of verzekeraar, laat de beslissing
tot vaststelling van de saneringsmaatregel de bedoelde bevoegdheid onverlet.Artikel 2:279De artikelen 2:276 tot en met 2:278 staan er niet aan in de weg dat een
vordering wordt ingesteld tot nietigheid, vernietiging of het niet kunnen
worden tegengeworpen van een rechtshandeling wegens de benadeling van het
geheel van schuldeisers welke van die rechtshandeling het gevolg is.Artikel 2:280In afwijking van artikel 2:275 worden de gevolgen van een saneringsmaatregel
voor arbeidsovereenkomsten en andere rechtsverhoudingen ter zake van het verrichten
van arbeid uitsluitend beheerst door het recht van de lidstaat dat op die
overeenkomst of rechtsverhouding van toepassing is.Artikel 2:281In afwijking van artikel 2:275 worden de gevolgen van een saneringsmaatregel
voor een overeenkomst die het recht geeft op het genot of de verkrijging van
een onroerende zaak uitsluitend beheerst door het recht van de lidstaat op
het grondgebied waarvan de onroerende zaak is gelegen.Artikel 2:282In afwijking van artikel 2:275 worden de gevolgen van een saneringsmaatregel
voor de rechten van de kredietinstelling of verzekeraar op een registergoed
beheerst door het recht van de lidstaat onder het gezag waarvan het register
wordt gehouden.Artikel 2:2831. In afwijking van artikel 2:275 worden, onverminderd artikel 2:276,
de gevolgen van een saneringsmaatregel voor de rechten en verplichtingen van
deelnemers aan een gereglementeerde markt als bedoeld in artikel 1, onder
13, van de richtlijn beleggingsdiensten uitsluitend beheerst door het recht
dat op die markt van toepassing is.2. Het eerste lid staat er niet aan in de weg dat een vordering wordt
ingesteld tot nietigheid, vernietiging of het niet kunnen worden tegengeworpen
van een rechtshandeling wegens de benadeling van het geheel van schuldeisers
die van die rechtshandeling het gevolg is.Artikel 2:284In afwijking van artikel 2:275 wordt de rechtsgeldigheid van een rechtshandeling,
onder bezwarende titel aangegaan door de kredietinstelling of verzekeraar
na het tijdstip tot vaststelling van een saneringsmaatregel, waarmee deze
beschikt over een registergoed of effecten of andere waardepapieren waarvan
het bestaan of de overdracht inschrijving in een wettelijk voorgeschreven
register of op een wettelijk voorgeschreven rekening veronderstelt, of die
zijn geplaatst in een door het recht van een lidstaat beheerst gecentraliseerd
effectendepot, beheerst door het recht van de lidstaat onder het gezag waarvan
het register, de rekening of het depot wordt gehouden dan wel, indien het
een onroerende zaak betreft, door het recht van de lidstaat waar de onroerende
zaak is gelegen.Artikel 2:285In afwijking van artikel 2:275 worden de gevolgen van de saneringsmaatregel
voor een aanhangige rechtsvordering betreffende een goed waarover de kredietinstelling
of verzekeraar het beheer en de beschikking heeft verloren, uitsluitend beheerst
door het recht van de lidstaat waar het rechtsgeding aanhangig is.Artikel 2:286Artikel 2:275 is niet van toepassing op regels betreffende de nietigheid,
de vernietigbaarheid van voor het geheel van schuldeisers nadelige rechtshandelingen
en evenmin op de regels die bepalen of dergelijke rechtshandelingen kunnen
worden tegengeworpen, indien degene die voordeel heeft gehad bij die rechtshandeling
bewijst dat:a. die rechtshandeling wordt beheerst door het recht van een andere lidstaat
dan de lidstaat waar de kredietinstelling, levensverzekeraar of schadeverzekeraar
haar of zijn zetel heeft; enb. dat recht in het gegeven geval niet voorziet in de mogelijkheid dat
die rechtshandeling wordt aangetast onderscheidenlijk niet kan worden tegengeworpen.Artikel 2:287In afwijking van artikel 2:275 worden de gevolgen van een saneringsmaatregel,
vastgesteld met betrekking tot een kredietinstelling, voor de gevolgen van
een overeenkomst tot verrekening als bedoeld in artikel 212a, onderdeel m,
van de Faillissementswet en novatie uitsluitend beheerst door het recht dat
van toepassing is op die overeenkomst.Artikel 2:288In afwijking van artikel 2:275 worden, onverminderd artikel 2:289, de
gevolgen van een saneringsmaatregel, vastgesteld met betrekking tot een kredietinstelling,
voor een overeenkomst waarbij de ene partij, de koper, zich verbindt tot een
latere overdracht van een gelijke hoeveelheid activa van dezelfde soort aan
de verkoper, uitsluitend beheerst door het recht van de lidstaat dat van toepassing
is op die overeenkomst.Artikel 2:289In afwijking van artikel 2:275 worden de gevolgen van een saneringsmaatregel,
vastgesteld met betrekking tot een kredietinstelling, voor het uitoefenen
van rechten op financiële instrumenten waarvan het bestaan of de overdracht
inschrijving in een register, op een rekening of in een in een lidstaat bijgehouden
of gesitueerd gecentraliseerd effectendepot veronderstelt, uitsluitend beheerst
door het recht van de lidstaat waar het register, de rekening of het gecentraliseerde
effectendepot waar deze rechten zijn ingeschreven, wordt bijgehouden of is
gesitueerd.Artikel 2:2901. De bewindvoerder uit een andere lidstaat dan Nederland waar de kredietinstelling,
levensverzekeraar of schadeverzekeraar haar of zijn zetel heeft, heeft in
Nederland de bevoegdheden die hij heeft in de lidstaat van de zetel van de
kredietinstelling, levensverzekeraar of schadeverzekeraar, behoudens de bevoegdheid
tot het aanwenden van een dwangmaatregel en de bevoegdheid tot het doen van
een uitspraak in een geding of een geschil heeft. De wijze van uitoefenen
van deze bevoegdheden in Nederland wordt beheerst door het Nederlandse recht.2. Indien op grond van het recht van de lidstaat waar de kredietinstelling,
levensverzekeraar of schadeverzekeraar haar of zijn zetel heeft personen zijn
aangewezen om de bewindvoerder te vertegenwoordigen of anderszins bij te staan,
kunnen zij de bevoegdheden die zij hebben op grond van het recht van die lidstaat
uitoefenen op het grondgebied van Nederland.Artikel 2:2911. Voor het bewijs van aanwijzing van de bewindvoerder uit een andere
lidstaat volstaat een voor eensluidend gewaarmerkt afschrift van het aanwijzingsbesluit
of van ieder ander door de bestuurlijke of rechtelijke instanties die bevoegd
zijn ter zake van saneringsmaatregelen van de lidstaat gegeven schriftelijke
verklaring.2. De bewindvoerder uit een andere lidstaat toont op verlangen van een
ieder tegenover wie hij zijn bevoegdheden wenst uit te oefenen een vertaling
in de Nederlandse taal van het afschrift.Artikel 2:292Op verzoek van een bewindvoerder uit een andere lidstaat worden de gegevens
met betrekking tot een saneringsmaatregel, vastgesteld in een andere lidstaat,
door de griffier van de rechtbank te 's-Gravenhage ingeschreven in het
register, bedoeld in artikel 19a, eerste lid, van de Faillissementswet.AFDELING 2.5.8 BELEGGERSCOMPENSATIESTELSEL EN DEPOSITOGARANTIESTELSEL§ 2.5.8.1. Financiële ondernemingen met
zetel in NederlandArtikel 2:2931. Deze paragraaf is van toepassing op:a. banken die een vergunning als bedoeld in artikel 1a:10 hebben;b. beleggingsondernemingen die een vergunning als bedoeld in artikel 1a:93
hebben; enc. financiële instellingen die een verklaring van ondertoezichtstelling
als bedoeld in artikel 2:138 hebben en die beleggingsdiensten mogen verlenen.2. De intrekking van een vergunning als bedoeld in het eerste lid laat
onverlet de toepasselijkheid van deze paragraaf op vorderingen van beleggers
op de financiële onderneming die verband houden met beleggingsverrichtingen
die tot het tijdstip van intrekking van de vergunning hebben plaatsgevonden
en laat onverlet de toepasselijkheid van deze paragraaf op bestaande vorderingen
van crediteuren op de financiële onderneming op het tijdstip van de intrekking
van de vergunning.Artikel 2:2941. Er is een beleggerscompensatiestelsel dat tot doel heeft personen die
op grond van een beleggingsdienst als omschreven in artikel 1, punt 1 van
de richtlijn beleggingsdiensten, of een dienst als vermeld in de bijlage,
deel C, punt 1, bij die richtlijn, geld of financiële instrumenten aan
een bank, beleggingsonderneming of financiële instelling hebben toevertrouwd,
te compenseren ingeval de betreffende onderneming niet in staat is te voldoen
aan haar verplichtingen die voortvloeien uit vorderingen die verband houden
met die beleggingsdienst of met die dienst. Banken waarop artikel 1a:12 of 2:61
van toepassing is, beleggingsondernemingen en financiële instellingen
dragen de kosten van het beleggerscompensatiestelsel.2. Er is een depositogarantiestelsel dat tot doel heeft depositohouders
te compenseren in het geval een bank niet in staat is te voldoen aan haar
verplichtingen die voortvloeien uit vorderingen uit deposito's als bedoeld
in artikel 1, punt 1 van richtlijn nr. 94/19/EG van het Europees Parlement
en de Raad van de Europese Unie van 30 mei 1994 inzake de depositogarantiestelsels (PbEG L 135). Banken dragen de kosten van het
depositogarantiestelsel.3. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot:a. categorieën van financiële ondernemingen en personen die
onder de reikwijdte van de vangnetregeling vallen, dan wel hiervan worden
uitgesloten;b. categorieën van vorderingen die onder de reikwijdte van een vangnetregeling
vallen, de wijze van indiening en vaststelling daarvan, de voorwaarden voor
vergoeding van deze vorderingen, de hoogte van de vergoeding, het doen van
uitkeringen aan beleggers of crediteuren en de wijze van informatieverschaffing
daarover door financiële ondernemingen.4. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden nadere regels
gesteld met betrekking tot:a. de bekendmaking van een vangnetregeling; enb. de financiering, bekostiging en verdeling van baten van een vangnetregeling.Artikel 2:2951. De Nederlandsche Bank besluit tot toepassing van een vangnetregeling
indien een financiële onderneming als bedoeld in artikel 2:293, eerste
lid, betalingsonmachtig is. Dit besluit wordt genomen:a. zo spoedig mogelijk en uiterlijk binnen 21 dagen nadat de Nederlandsche
Bank voor het eerst heeft geconstateerd dat de financiële onderneming
heeft nagelaten een verschuldigd en betaalbaar deposito terug te betalen of
aan een verschuldigde en betaalbare verplichting te voldoen die voortvloeit
uit een vordering van een belegger, verband houdende met een beleggingsdienst
of dienst als bedoeld in artikel 2:294, eerste lid; ofb. zo spoedig mogelijk nadat een rechterlijke instantie in een lidstaat,
om redenen die rechtstreeks verband houden met de financiële positie
van de financiële onderneming, een beslissing heeft genomen die leidt
tot schorsing van de mogelijkheid voor beleggers of crediteuren om hun vordering
op de betreffende financiële onderneming te verhalen.2. Een financiële onderneming is betalingsonmachtig indien de Nederlandsche
Bank constateert dat die financiële onderneming, om redenen die rechtstreeks
verband houden met haar financiële positie, niet in staat lijkt te zijn
deposito's van crediteuren terug te betalen of aan verplichtingen te
voldoen die voortvloeien uit vorderingen van beleggers die verband houden
met een beleggingsdienst of dienst als bedoeld in artikel 2:294, eerste lid,
en die financiële onderneming daartoe ook op afzienbare termijn niet
in staat lijkt te zijn.3. De Nederlandsche Bank doet van het besluit mededeling in de Staatscourant.Artikel 2:2961. Bij de toepassing van een vangnetregeling stelt de Nederlandsche Bank
met inachtneming van het ingevolge artikel 2:294, derde lid, onderdeel b,
bepaalde de omvang vast van de vorderingen die voor vergoeding in aanmerking
komen, alsmede de hoogte van de voor vergoeding in aanmerking komende vorderingen
van beleggers of crediteuren.2. De Nederlandsche Bank draagt zorg voor betaling van de ingevolge deze
paragraaf voor vergoeding in aanmerking komende vorderingen aan beleggers
of crediteuren. Betaling geschiedt niet later dan drie maanden na het tijdstip
waarop een belegger of crediteur zijn vorderingen op de betalingsonmachtige
financiële onderneming bij de Nederlandsche Bank heeft
ingediend. De Nederlandsche Bank kan in bijzondere gevallen de termijn verlengen,
ten hoogste driemaal en telkens voor ten hoogste drie maanden.3. De Nederlandsche Bank treedt in de rechten die een belegger of crediteur
terzake van een vordering op de betalingsonmachtige financiële onderneming
heeft voorzover zij de vordering van die belegger of crediteur heeft voldaan.Artikel 2:297De Nederlandsche Bank stelt met inachtneming van het ingevolge artikel
2:294, vierde lid, onderdeel b, bepaalde de bijdragen vast van de financiële
ondernemingen, bedoeld in artikel 2:293, eerste lid, aan de vangnetregeling.
De bijdrageplichtige financiële ondernemingen voldoen deze bijdragen
binnen een door de Nederlandsche Bank vastgestelde termijn.Artikel 2:2981. Een financiële onderneming als bedoeld in artikel 2:293, eerste
lid, stelt op verzoek informatie ter beschikking over de toepasselijke vangnetregeling.
Voorzover op een in een andere lidstaat gelegen bijkantoor een met een vangnetregeling
vergelijkbare regeling toepasselijk is, stelt de financiële onderneming
op verzoek eveneens informatie ter beschikking over die regeling.2. De informatie moet zodanig zijn dat al dan niet potentiële beleggers
en crediteuren in staat worden gesteld om na te gaan of een vordering valt
onder de dekking van de vangnetregeling dan wel onder een vergelijkbare buitenlandse
regeling.3. De informatie over de vangnetregeling wordt in de Nederlandse taal
ter beschikking gesteld of voorzover het een vergelijkbare regeling betreft
die op een bijkantoor toepasselijk is, in de officiële taal of een van
de officiële talen van de lidstaat waar het desbetreffende bijkantoor
is gelegen.Artikel 2:2991. Het is een financiële onderneming niet toegestaan informatie over
een vangnetregeling ten behoeve van reclamedoeleinden te gebruiken.2. Het eerste lid is niet van toepassing op financiële ondernemingen
die in een reclame-uiting vermelden dat op hen een vangnetregeling van toepassing
is.Artikel 2:3001. De Nederlandsche Bank verhaalt de vorderingen op de betalingsonmachtige
financiële onderneming die ingevolge artikel 2:296, derde lid, op haar
zijn overgegaan, op die financiële onderneming.2. Ingeval bij de toepassing van een vangnetregeling een batig saldo resteert,
stelt de Nederlandsche Bank met inachtneming van het ingevolge artikel 2:294,
vierde lid, onderdeel b, bepaalde dit ter beschikking aan de financiële
ondernemingen die een bijdrage als bedoeld in artikel 2:297 hebben gedaan.§ 2.5.8.2. Financiële ondernemingen met
zetel in een andere lidstaatArtikel 2:3011. Paragraaf 2.5.8.1 is van overeenkomstige toepassing op:a. beleggingsondernemingen met zetel in een andere lidstaat die beleggingsdiensten
verlenen vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor en die ingevolge het tweede
lid hebben gekozen voor een aanvullende deelname aan het beleggerscompensatiestelsel;b. banken met zetel in een andere lidstaat die hun bedrijf uitoefenen
vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor en die ingevolge het derde lid
hebben gekozen voor een aanvullende deelname aan het depositogarantiestelsel;
enc. banken en financiële instellingen met zetel in een andere lidstaat
die hun bedrijf uitoefenen vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor en die
ingevolge het vierde lid hebben gekozen voor een aanvullende deelname aan
het beleggerscompensatiestelsel.2. Een beleggingsonderneming met zetel in een andere lidstaat die beleggingsdiensten
verleent vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor kan, indien de dekking
van een in die lidstaat toepasselijk stelsel van beleggerscompensatie beperkter
is dan de dekking van het beleggerscompensatiestelsel, kiezen voor deelname
aan het beleggerscompensatiestelsel, ter aanvulling van de dekking van het
stelsel in de lidstaat van de zetel.3. Een bank met zetel in een andere lidstaat die haar bedrijf uitoefent
vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor kan, indien de dekking van een
in die lidstaat toepasselijk stelsel van depositogarantie beperkter is dan
de dekking van het depositogarantiestelsel, kiezen voor deelname aan het depositogarantiestelsel,
ter aanvulling van de dekking van het stelsel in de lidstaat van de zetel.4. Een bank of een financiële instelling met zetel in een andere
lidstaat die haar bedrijf uitoefent vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor,
waaraan het ingevolge artikel 1a:14, onderscheidenlijk artikel 1a:109, is
toegestaan beleggingsdiensten te verlenen, kan indien de dekking van een in
die lidstaat toepasselijk stelsel van beleggerscompensatie beperkter is dan
de dekking van het beleggerscompensatiestelsel, kiezen voor deelname aan het
beleggerscompensatiestelsel, ter aanvulling van de dekking van het stelsel
in de lidstaat waar de zetel zich bevindt.5. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden nadere regels
gesteld betreffende de deelname aan een vangnetregeling door een bank of beleggingsonderneming
met zetel in een andere lidstaat die een in Nederland gelegen bijkantoor heeft.§ 2.5.8.3. Financiële ondernemingen met
zetel in een staat die geen lidstaat isArtikel 2:3021. De Nederlandsche Bank kan al dan niet op aanvraag besluiten dat het
ingevolge paragraaf 2.5.8.1 bepaalde betreffende het beleggerscompensatiestelsel
van overeenkomstige toepassing is op een beleggingsonderneming met zetel in
een staat die geen lidstaat is die haar bedrijf uitoefent vanuit een in Nederland
gelegen bijkantoor, waaraan een vergunning als bedoeld in artikel 1a:93 is
verleend, of op een bank met zetel in een staat die geen lidstaat is die haar
bedrijf uitoefent vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor, waaraan het
ingevolge artikel 1a:19 is toegestaan beleggingsdiensten te verlenen en, indien
op de vorderingen van beleggers op die beleggingsondernemingen in verband
met beleggingsverrichtingen geen stelsel van beleggerscompensatie van toepassing
is waarvan de dekking gelijkwaardig is aan de dekking bedoeld in artikel 11,
eerste lid, van richtlijn nr. 97/9/EG van het Europees Parlement en de Raad
van de Europese Unie van 3 maart 1997 inzake de beleggerscompensatiestelsels
(PbEG L 84).2. De Nederlandsche Bank kan al dan niet op aanvraag besluiten dat het
ingevolge paragraaf 2.5.8.1 bepaalde betreffende het depositogarantiestelsel
van overeenkomstige toepassing is op banken met zetel in een staat
die geen lidstaat is die hun bedrijf uitoefenen vanuit een in Nederland gelegen
bijkantoor, indien op de vorderingen van crediteuren op die banken geen stelsel
van depositogarantie van toepassing is, waarvan de dekking gelijkwaardig is
aan de dekking bedoeld in artikel 6, eerste lid, van richtlijn nr. 94/19/EG
van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 30 mei
1994 inzake de depositogarantiestelsels (PbEG L 135).3. Een bank of beleggingsonderneming met zetel in een staat die geen lidstaat
is die haar bedrijf uitoefent onderscheidenlijk beleggingsdiensten verleent
vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor stelt op verzoek informatie ter
beschikking over de toepasselijke vangnetregeling.4. De informatie, bedoeld in het derde lid, wordt in de Nederlandse taal
ter beschikking gesteld en moet zodanig zijn dat al dan niet potentiële
beleggers en crediteuren in staat worden gesteld om na te gaan of een vordering
valt onder de dekking van de vangnetregeling dan wel onder een vergelijkbare
buitenlandse regeling.HOOFDSTUK 2.6 AANVULLENDE BEPALINGEN TEN AANZIEN VAN FINANCIËLE
GROEPENAFDELING 2.6.1 DEFINITIES EN ALGEMEENArtikel 2:3031. In dit hoofdstuk en de daarop berustende bepalingen wordt verstaan
onder:a. deelnemende onderneming: een moederonderneming, een onderneming die
een deelneming bezit of een onderneming die met een andere onderneming verbonden
is door het feit dat zij daarover een centrale leiding uitoefent krachtens
een door deze ondernemingen gesloten overeenkomst of een bepaling in de statuten
van een of meer van deze ondernemingen, dan wel door het feit dat de bestuurs-,
leidinggevende, of toezichthoudende organen van deze ondernemingen gedurende
het boekjaar en tot de opstelling van de geconsolideerde jaarrekening in meerderheid
bestaan uit dezelfde personen;b. deelneming:1°. een deelneming als bedoeld in artikel 24c, eerste lid, eerste
volzin, of tweede lid, van Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek; of2°. een rechtstreeks of middellijk belang van twintig procent of meer
in het geplaatst kapitaal van een onderneming, of het rechtstreeks of middellijk
kunnen uitoefenen van twintig procent of meer van de stemrechten in een onderneming;c. dochteronderneming: een dochteronderneming als bedoeld in artikel 1
van de richtlijn geconsolideerde jaarrekening, of een onderneming waarop,
naar het oordeel van de Nederlandsche Bank, een moederonderneming feitelijk
een overheersende invloed uitoefent;d. financiële holding: een financiële instelling die als dochteronderneming
uitsluitend of hoofdzakelijk kredietinstellingen of financiële instellingen
heeft, van welke dochterondernemingen er ten minste één een
kredietinstelling is, en die geen gemengde financiële holding is;e. gemengde holding: een moederonderneming die geen financiële holding,
kredietinstelling of gemengde financiële holding is en die ten minste
een kredietinstelling als dochteronderneming heeft;f. gemengde financiële holding: een moederonderneming die geen gereglementeerde
entiteit als bedoeld in artikel 2:320, onderdeel d, is en die tezamen met
haar dochterondernemingen, waarvan er ten minste één een gereglementeerde
entiteit met zetel in een lidstaat is, en met andere ondernemingen een financieel
conglomeraat als bedoeld in artikel 2:321 vormt;g. gemengde verzekeringsholding: een moederonderneming die geen levensverzekeraar,
schadeverzekeraar, herverzekeraar, verzekeringsholding of gemengde financiële
holding is, en die een levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in
Nederland of levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in een andere
lidstaat als dochteronderneming heeft;h. moederonderneming: een moederonderneming als bedoeld in artikel 1 van
de richtlijn geconsolideerde jaarrekening, of een onderneming die, naar het
oordeel van de Nederlandsche Bank, feitelijk een overheersende invloed op
een andere onderneming uitoefent;i. onderneming die nevendiensten van het bedrijf van kredietinstelling
verricht: een onderneming die activiteiten verricht die ten opzichte van de
hoofdactiviteit van een kredietinstelling het karakter van een ondersteunende
activiteit hebben;j. verbonden onderneming: een dochteronderneming, een andere onderneming
waarin een deelneming bestaat of een onderneming die met een andere onderneming
verbonden is door een door die andere onderneming uitgeoefende centrale leiding
krachtens een door deze ondernemingen gesloten overeenkomst of een bepaling
in de statuten van een of meer van deze ondernemingen, dan wel door het feit
dat de bestuurs-, leidinggevende, of toezichthoudende organen van deze ondernemingen
gedurende het boekjaar en tot de opstelling van de geconsolideerde jaarrekening
in meerderheid bestaan uit dezelfde personen;k. verzekeringsholding: een moederonderneming waarvan de hoofdactiviteit
bestaat uit het verkrijgen en houden van deelnemingen in dochterondernemingen
die uitsluitend of hoofdzakelijk levensverzekeraars, schadeverzekeraars of
herverzekeraars zijn, en die een levensverzekeraar of schadeverzekeraar met
zetel in Nederland of een levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel
in een andere lidstaat als dochteronderneming heeft, welke moederonderneming
geen gemengde financiële holding is.2. Een dochteronderneming van een dochteronderneming wordt voor de toepassing
van dit hoofdstuk aangemerkt als dochteronderneming van de moederonderneming.Artikel 2:304Een onderneming die binnen de reikwijdte van het geconsolideerde toezicht
op een kredietinstelling met zetel in Nederland valt, dan wel een levensverzekeraar
of schadeverzekeraar met zetel in Nederland die bij het aanvullende toezicht
op levensverzekeraars en schadeverzekeraars in een verzekeringsgroep is betrokken,
richt de bedrijfsvoering zodanig in dat zij, onderscheidenlijk hij de inlichtingen,
bedoeld in artikel 1:35, kan verschaffen.Artikel 2:3051. De Nederlandsche Bank kan besluiten een onderneming niet in het toezicht,
bedoeld in de afdelingen 2.6.2 en 2.6.3, te betrekken indien:a. de onderneming haar zetel heeft in een staat die geen lidstaat is en
waar wettelijke belemmeringen bestaan voor het verstrekken van de voor het
toezicht noodzakelijke informatie;b. de bij dat toezicht te betrekken onderneming in het licht van de doelstellingen
van dat toezicht slechts van te verwaarlozen betekenis is; ofc. het in aanmerking nemen van de financiële positie van die onderneming
in het licht van de doelstellingen van dat toezicht misplaatst of misleidend
zou zijn.2. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot het eerste lid, onderdeel b.Artikel 2:305aHet dagelijks beleid van een gemengde financiële holding, financiële
holding of verzekeringsholding met zetel in Nederland wordt bepaald door personen
die deskundig zijn in verband met de uitoefening van het bedrijf van de tot
de desbetreffende groep als bedoeld in artikel 2:320, onderdeel e, behorende
gereglementeerde entiteiten als bedoeld in artikel 2:320, onderdeel d, en
van de gemengde financiële holding, financiële holding onderscheidenlijk
verzekeringsholding.Artikel 2:305b1. Het beleid van een gemengde financiële holding, financiële
holding of verzekeringsholding met zetel in Nederland wordt bepaald of mede
bepaald door personen wier betrouwbaarheid buiten twijfel staat.2. De betrouwbaarheid van een persoon staat buiten twijfel wanneer dat
eenmaal door een toezichthouder voor de toepassing van deze wet is vastgesteld,
zolang niet een wijziging in de relevante feiten of omstandigheden een redelijke
aanleiding geeft tot een nieuwe beoordeling.3. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot het eerste lid.Artikel 2:305c1. Een gemengde financiële holding, financiële holding of verzekeringsholding
met zetel in Nederland meldt wijzigingen met betrekking tot onderwerpen waarover
ingevolge artikel 2:305a of 2:305b verstrekking van gegevens is voorgeschreven,
aan de Nederlandsche Bank.2. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur wordt, onder vermelding
van de te volgen procedures, bepaald welke gegevens daarbij worden verstrekt,
en, indien van toepassing, onder welke voorwaarden de wijzigingen ten uitvoer
mogen worden gelegd.AFDELING 2.6.2 GECONSOLIDEERD TOEZICHT OP KREDIETINSTELLINGENArtikel 2:306In deze afdeling en de daarop berustende bepalingen wordt verstaan onder:a. Nederlandse kredietinstelling: een kredietinstelling met zetel in Nederland
die voor de uitoefening van haar bedrijf een vergunning heeft;b. Europese kredietinstelling: een kredietinstelling met zetel in een
andere lidstaat die aldaar voor de uitoefening van haar bedrijf een vergunning
heeft;c. niet-Europese kredietinstelling: een kredietinstelling met zetel in
een staat die geen lidstaat is die aldaar voor de uitoefening van haar bedrijf
een vergunning heeft.Artikel 2:3071. Indien een moederonderneming een Nederlandse kredietinstelling is,
houdt de Nederlandsche Bank toezicht op die moederonderneming op geconsolideerde
basis als bedoeld in artikel 2:310.2. Indien een Nederlandse kredietinstelling als moederonderneming een
financiële holding heeft, houdt de Nederlandsche Bank op die kredietinstelling
toezicht op geconsolideerde basis, onverminderd het derde en vijfde lid.3. Indien een Nederlandse kredietinstelling als moederonderneming een
financiële holding met zetel in Nederland heeft die een Europese kredietinstelling als dochteronderneming heeft, houdt de Nederlandsche
Bank op die Nederlandse kredietinstelling toezicht op geconsolideerde basis.4. Indien een financiële holding met zetel in Nederland geen Nederlandse
kredietinstelling als dochteronderneming heeft of indien een financiële
holding met zetel buiten Nederland een Nederlandse kredietinstelling als dochteronderneming
heeft, kan de Nederlandsche Bank, in overeenstemming met de toezichthoudende
instanties van de betrokken lidstaten, met inbegrip van de toezichthoudende
instantie van de lidstaat waar de financiële holding zijn zetel heeft,
bepalen wie het toezicht op geconsolideerde basis zal uitoefenen. Ingeval
geen overeenstemming wordt bereikt, wordt het toezicht op geconsolideerde
basis door de Nederlandsche Bank uitgeoefend:a. indien de Nederlandse kredietinstelling het hoogste balanstotaal heeft;
ofb. indien aan de Nederlandse kredietinstelling als eerste een vergunning
is verleend en tot de groep ook Europese kredietinstellingen behoren waarvan
de balanstotalen gelijk zijn aan die van de Nederlandse kredietinstelling.5. In afwijking van het tweede en derde lid kan de Nederlandsche Bank
ermee instemmen, na overleg met de toezichthoudende instanties van de andere
betrokken lidstaten, dat een van die andere toezichthoudende instanties het
toezicht op geconsolideerde basis uitoefent. De Nederlandsche Bank kan eveneens,
na overleg met de toezichthoudende instanties van de andere betrokken lidstaten,
ermee instemmen, dat de Nederlandsche Bank het toezicht op geconsolideerde
basis uitoefent in met het tweede en derde lid overeenkomende gevallen waarin
een toezichthoudende instantie van een andere lidstaat bevoegd zou zijn tot
het uitoefenen van het toezicht op geconsolideerde basis.Artikel 2:3081. Op een Nederlandse kredietinstelling die als dochteronderneming een
kredietinstelling als bedoeld in artikel 2:306, onderdeel a, b of c, of een
financiële instelling heeft, of een deelneming in dergelijke instellingen
houdt, wordt, in de mate en op de wijze als bepaald in deze afdeling, toezicht
gehouden op basis van haar geconsolideerde financiële positie. Dit toezicht
omvat het toezicht op de solvabiliteit, en de bedrijfsvoering als bedoeld
in artikel 2:304.2. Op een Nederlandse kredietinstelling waarvan de moederonderneming een
financiële holding is, wordt, in de mate en op de wijze als bepaald in
deze afdeling, toezicht gehouden op basis van de geconsolideerde financiële
positie van de financiële holding. Het eerste lid, laatste volzin, is
van overeenkomstige toepassing.3. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot de berekening van de solvabiliteit op geconsolideerde basis
van de kredietinstellingen, bedoeld in het eerste en tweede lid.Artikel 2:308a1. Deze afdeling is van overeenkomstige toepassing op Nederlandse kredietinstellingen
die een moederonderneming hebben die een niet-Europese kredietinstelling of
een financiële holding met zetel in een staat die geen lidstaat is, indien:a. die kredietinstellingen niet reeds onderworpen zijn aan toezicht dat
gelijkwaardig is aan het toezicht op geconsolideerde basis, bedoeld in artikel
52 van de richtlijn banken; enb. de Nederlandsche Bank op basis van een overeenkomstige toepassing
van artikel 2:307 verantwoordelijk zou zijn voor het toezicht op geconsolideerde
basis op die kredietinstellingen.2. Teneinde vast te stellen of het eerste lid, onderdeel b, van toepassing
is, raadpleegt de Nederlandsche Bank de toezichthoudende instanties van andere
lidstaten die belast zijn met het toezicht op gereglementeerde entiteiten
als bedoeld in artikel 2:320, onderdeel d, die dezelfde moederonderneming,
bedoeld in het eerste lid, aanhef, hebben. Zij neemt de algemene richtsnoeren
in aanmerking die ingevolge artikel 56 bis, tweede alinea, van de richtlijn
banken door het Raadgevend Comité voor het bankwezen, bedoeld in artikel
57 van die richtlijn, zijn opgesteld. De Nederlandsche Bank raadpleegt het
Comité voordat zij de uitkomst van haar onderzoek vaststelt.3. De Nederlandsche Bank kan, in overeenstemming met de betrokken toezichthoudende
instanties van andere lidstaten, ten aanzien van de Nederlandse kredietinstellingen,
bedoeld in het eerste lid, andere toezichtmethoden toepassen waarmee de doeleinden
van het toezicht op geconsolideerde basis worden bereikt. De Nederlandsche
Bank deelt die methoden mede aan de betrokken toezichthoudende instanties
en aan de Commissie van de Europese Gemeenschappen.Artikel 2:3091. Indien de Nederlandsche Bank toezicht uitoefent op geconsolideerde
basis op een Nederlandse kredietinstelling die moederonderneming of dochteronderneming
is, kan de Nederlandsche Bank op aanvraag geheel of gedeeltelijk, al dan niet
voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van het toezicht op basis van subconsolidatie
of op individuele basis ten aanzien van de onderwerpen, genoemd in artikel
2:308, eerste lid, laatste volzin, aan elke moederonderneming of dochteronderneming
met zetel in Nederland van die kredietinstelling die een vergunning heeft
als bedoeld in artikel 1a:10, 1a:12 of 1a:93 en die:a. indien het een moederonderneming betreft, aan toezicht op geconsolideerde
basis is onderworpen en heeft aangetoond dat het kapitaal binnen de groep
van kredietinstellingen adequaat is verdeeld of de belangen van de crediteuren
die hierdoor worden beschermd anderszins voldoende worden beschermd; ofb. indien het een dochteronderneming betreft, in het toezicht op geconsolideerde
basis op de moederonderneming is opgenomen en heeft aangetoond dat het kapitaal
binnen de groep van kredietinstellingen adequaat is verdeeld of de belangen
van de crediteuren die hierdoor worden beschermd anderszins voldoende worden
beschermd.2. De Nederlandsche Bank kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk, al dan
niet voor bepaalde tijd, een ontheffing als bedoeld in het eerste lid verlenen
aan een moederonderneming van een Nederlandse kredietinstelling indien de
moederonderneming een financiële holding is met zetel in Nederland en
op de moederonderneming het omschreven toezicht met betrekking tot de solvabiliteit,
bedoeld in artikel 2:308, wordt uitgeoefend en indien het kapitaal binnen
de groep van kredietinstellingen adequaat is verdeeld of de belangen van de
crediteuren die hierdoor worden beschermd anderszins voldoende worden beschermd.3. Vervallen.4. Artikel 2:82, eerste en tweede lid, is van overeenkomstige toepassing
op Nederlandse kredietinstellingen, indien de Nederlandsche Bank geen ontheffing
als bedoeld in het eerste of tweede lid heeft verleend.5. Indien een Nederlandse kredietinstelling een dochteronderneming is
van een Europese kredietinstelling, oefent de Nederlandsche Bank op eerstbedoelde
kredietinstelling ten aanzien van de onderwerpen, bedoeld in artikel 2:308,
eerste lid, laatste volzin, toezicht uit op individuele basis, dan wel, in
voorkomend geval, op basis van subconsolidatie.6. De Nederlandsche Bank kan ermee instemmen, na overleg met een toezichthoudende instantie van een andere lidstaat die een vergunning
heeft verleend aan een kredietinstelling die een moederonderneming is van
een Nederlandse kredietinstelling, dat het toezicht op de Nederlandse kredietinstelling
wordt uitgeoefend door die toezichthoudende instantie. De Nederlandsche Bank
deelt dit mede aan de Commissie van de Europese Gemeenschappen.Artikel 2:3101. Een Nederlandse kredietinstelling of financiële holding met zetel
in Nederland waarop ingevolge deze afdeling toezicht op geconsolideerde basis
wordt uitgeoefend, zorgt voor een volledige consolidatie van kredietinstellingen
en financiële instellingen die haar dochterondernemingen zijn.2. De Nederlandsche Bank kan een proportionele consolidatie toestaan indien
de moederonderneming die een deel van het kapitaal houdt, aantoont, zo nodig
aan de hand van uitdrukkelijk aangegane overeenkomsten met de overige aandeelhouders
en vennoten, dat haar aansprakelijkheid beperkt is tot dat deel van het kapitaal,
op grond van de aansprakelijkheid van die overige aandeelhouders of vennoten
en van de toereikende solvabiliteit van deze laatsten.3. Indien een Nederlandse kredietinstelling of financiële holding
met zetel in Nederland met een andere onderneming verbonden is door een betrekking
als bedoeld in artikel 12, eerste lid, van de richtlijn geconsolideerde jaarrekening,
bepaalt de Nederlandsche Bank voor elke kredietinstelling of financiële
holding hoe de consolidatie wordt uitgevoerd.4. Deelnemingen in kredietinstellingen of financiële instellingen
die gezamenlijk door een bij de consolidatie betrokken onderneming en een
daarin niet opgenomen onderneming worden geleid, worden proportioneel geconsolideerd
indien uit die deelnemingen een beperking van de aansprakelijkheid van deze
ondernemingen voortvloeit die afhangt van het door hen gehouden aandeel van
het kapitaal.5. In geval van andere vormen van kapitaalbinding dan bedoeld in het tweede
en vierde lid, bepaalt de Nederlandsche Bank of en in welke vorm consolidatie
plaatsvindt.6. Indien de Nederlandsche Bank toezicht op geconsolideerde basis uitoefent,
bepaalt zij, onverminderd het eerste tot en met vijfde lid, in de volgende
gevallen of en in welke vorm consolidatie plaatsvindt:a. een kredietinstelling oefent een invloed van betekenis uit op een of
meer kredietinstellingen of financiële instellingen, zonder daarin evenwel
een deelneming te houden of daarmee andere vormen van kapitaalbinding te hebben;
enb. twee of meer kredietinstellingen of financiële instellingen staan
onder centrale leiding zonder dat dit in een overeenkomst of statutaire bepalingen
vastgelegd is.7. Indien in een geval als bedoeld in het zesde lid consolidatie plaatsvindt,
bepaalt de Nederlandsche Bank tevens of het gebruik van de methode, bedoeld
in artikel 12 van de richtlijn geconsolideerde jaarrekening is toegestaan
of voorgeschreven.8. Indien toezicht op geconsolideerde basis ingevolge artikel 2:308, eerste
of tweede lid, is voorgeschreven, worden de ondernemingen die nevendiensten
van het bedrijf van kredietinstelling verrichten, in de consolidatie betrokken
in de gevallen en op de wijzen, bedoeld in het tweede tot en met vijfde lid.Artikel 2:3111. Indien een Nederlandse kredietinstelling een gemengde holding als moederonderneming
heeft, oefent de Nederlandsche Bank toezicht uit op de intragroepsovereenkomsten
en -posities met de gemengde holding en haar dochterondernemingen.2. De kredietinstelling zorgt voor de berekening en bewaking van haar
intragroepsovereenkomsten en -posities met de gemengde holding en haar dochterondernemingen.3. De kredietinstelling dient periodiek binnen de daartoe vastgestelde
termijnen een rapportage bij de Nederlandsche Bank in waarin zijn opgenomen
significante intragroepsovereenkomsten en -posities met de gemengde holding
en haar dochterondernemingen.4. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot de inhoud, de verstrekking, de modellen en de periodiciteit
van de rapportage.5. Indien uit de intragroepsovereenkomsten en -posities blijkt dat de
financiële positie van de kredietinstelling in gevaar is of zou kunnen
komen, neemt de Nederlandsche Bank maatregelen jegens die kredietinstelling.AFDELING 2.6.3 AANVULLEND TOEZICHT OP LEVENSVERZEKERAARS
EN SCHADEVERZEKERAARS IN EEN VERZEKERINGSGROEPArtikel 2:312In deze afdeling en de daarop berustende bepalingen wordt verstaan onder:a. Nederlandse levensverzekeraar of schadeverzekeraar: een levensverzekeraar
of schadeverzekeraar met zetel in Nederland die voor de uitoefening van zijn
bedrijf een vergunning heeft;b. Europese levensverzekeraar of schadeverzekeraar: een levensverzekeraar
of schadeverzekeraar met zetel in een andere lidstaat die aldaar een vergunning
heeft voor de uitoefening van zijn bedrijf die overeenkomt met de in artikel
1a:24 bedoelde vergunning;c. niet-Europese levensverzekeraar of schadeverzekeraar: een levensverzekeraar
of schadeverzekeraar met zetel in een staat die geen lidstaat is die aldaar
een vergunning heeft voor de uitoefening van zijn bedrijf.Artikel 2:3131. Op een Nederlandse levensverzekeraar of schadeverzekeraar die een deelnemende
onderneming is in een Nederlandse levensverzekeraar of schadeverzekeraar,
in een Europese levensverzekeraar of schadeverzekeraar, in een niet-Europese
levensverzekeraar of schadeverzekeraar of in een herverzekeraar, wordt aanvullend
toezicht uitgeoefend als bedoeld in de artikelen 2:315, 2:316 en 2:318. Artikel
2:304 is van overeenkomstige toepassing.2. Op een Nederlandse levensverzekeraar of schadeverzekeraar die een dochteronderneming
is van een verzekeringsholding, van een niet-Europese levensverzekeraar of
schadeverzekeraar of van een herverzekeraar, wordt aanvullend toezicht uitgeoefend
als bedoeld in de artikelen 2:315, 2:317 en 2:318.3. Op een Nederlandse levensverzekeraar of schadeverzekeraar waarvan de
moederonderneming een gemengde verzekeringsholding is, wordt aanvullend toezicht
uitgeoefend als bedoeld in de artikelen 2:315 en 2:317.Artikel 2:314In het aanvullende toezicht, bedoeld in artikel 2:313, worden betrokken:a. met de Nederlandse levensverzekeraar of schadeverzekeraar verbonden
ondernemingen;b. in de Nederlandse levensverzekeraar of schadeverzekeraar deelnemende
ondernemingen;c. ondernemingen die zijn verbonden met de in onderdeel b bedoelde ondernemingen.Artikel 2:3151. De Nederlandsche Bank betrekt in het aanvullende toezicht, bedoeld
in artikel 2:313, onder andere intragroepsovereenkomsten en -posities tussen
de aan dat toezicht onderworpen Nederlandse levensverzekeraar of schadeverzekeraar
en:a. met die levensverzekeraar of schadeverzekeraar verbonden ondernemingen;b. in die levensverzekeraar of schadeverzekeraar deelnemende ondernemingen;c. ondernemingen die zijn verbonden met de ondernemingen, bedoeld in onderdeel
b; end. natuurlijke personen die een deelneming bezitten in:1°. die levensverzekeraar of schadeverzekeraar of een daarmee verbonden
onderneming;2°. een in die levensverzekeraar of schadeverzekeraar deelnemende
onderneming;3°. een onderneming die is verbonden met een onderneming als bedoeld
onder 2°.2. De levensverzekeraar of schadeverzekeraar dient periodiek binnen de
daartoe vastgestelde termijnen een rapportage bij de Nederlandsche Bank in
waarin zijn opgenomen overeenkomsten en posities voorzover die van significante
betekenis zijn.3. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot de inhoud, de verstrekking, de modellen en de periodiciteit
van de rapportage.4. Indien uit de intragroepsovereenkomsten en -posities blijkt dat de
solvabiliteit van de levensverzekeraar of schadeverzekeraar in gevaar is of
zou kunnen komen, neemt de Nederlandsche Bank maatregelen jegens die levensverzekeraar
of schadeverzekeraar.Artikel 2:3161. Een levensverzekeraar of schadeverzekeraar waarop het aanvullende toezicht,
bedoeld in artikel 2:313, eerste lid, van toepassing is, berekent een aangepaste
solvabiliteit overeenkomstig bij of krachtens algemene maatregel van bestuur
te stellen regels.2. Alle verbonden ondernemingen, deelnemende ondernemingen en met een
deelnemende onderneming verbonden ondernemingen worden in de berekening betrokken.3. Indien uit de berekening blijkt dat de aangepaste solvabiliteit negatief
is, neemt de Nederlandsche Bank maatregelen jegens die levensverzekeraar of
schadeverzekeraar.Artikel 2:3171. Een levensverzekeraar of schadeverzekeraar waarop het toezicht, bedoeld
in artikel 2:313, tweede lid, van toepassing is, berekent de aangepaste solvabiliteit
overeenkomstig bij of krachtens algemene maatregel van bestuur te stellen
regels.2. Alle met de verzekeringsholding, herverzekeraar, niet-Europese levensverzekeraar
of schadeverzekeraar verbonden ondernemingen worden in de berekening betrokken.3. Indien uit de berekening, bedoeld in het tweede lid, blijkt dat de
solvabiliteit van een levensverzekeraar of schadeverzekeraar die een dochteronderneming is van de verzekeringsholding, van de herverzekeraar,
van de niet-Europese levensverzekeraar of schadeverzekeraar, in gevaar is
of zou kunnen komen, neemt de Nederlandsche Bank maatregelen jegens die levensverzekeraar
of schadeverzekeraar.Artikel 2:3181. De Nederlandsche Bank vordert de voor het in deze afdeling geregelde
toezicht benodigde inlichtingen slechts rechtstreeks van de betrokken ondernemingen,
bedoeld in artikel 2:314, indien die inlichtingen eerst van de Nederlandse
levensverzekeraar of schadeverzekeraar zijn gevorderd, maar niet zijn verkregen.2. De Nederlandsche Bank kan de inlichtingen zelf dan wel door de personen,
bedoeld in artikel 1:56, eerste lid, ter plaatse verifiëren bij:a. de aan het toezicht, bedoeld in artikel 2:313, onderworpen levensverzekeraar
of schadeverzekeraar;b. de dochterondernemingen van deze levensverzekeraar of schadeverzekeraar;c. de moederondernemingen van deze levensverzekeraar of schadeverzekeraar;
ofd. de dochterondernemingen van een moederonderneming van deze levensverzekeraar
of schadeverzekeraar.3. Indien de toezichthoudende instantie van een andere lidstaat belangrijke
informatie wenst te verifiëren betreffende een in Nederland gevestigde
onderneming die een verbonden levensverzekeraar of schadeverzekeraar, een
dochteronderneming, een moederonderneming of een dochteronderneming van een
moederonderneming van de aan het toezicht, bedoeld in artikel 2:313 onderworpen
Nederlandse levensverzekeraar of schadeverzekeraar is, verricht de Nederlandsche
Bank een door die toezichthoudende instantie gevraagde verificatie binnen
het kader van haar bevoegdheden, verleent zij toestemming aan die toezichthoudende
instantie om de verificatie zelf te verrichten dan wel staat zij toe dat de
verificatie door een deskundige wordt verricht. De toezichthoudende instantie
van de andere lidstaat kan aan de verificatie deelnemen indien zij die niet
zelf verricht.Artikel 2:319Indien een Nederlandse levensverzekeraar of schadeverzekeraar en een of
meer Europese levensverzekeraars of Europese schadeverzekeraars als moederonderneming
dezelfde verzekeringsholding, herverzekeraar, gemengde verzekeringsholding,
niet-Europese levensverzekeraar of niet-Europese schadeverzekeraar hebben,
kan de Nederlandsche Bank na overleg met de desbetreffende toezichthoudende
instanties van andere lidstaten, ermee instemmen dat het aanvullende toezicht,
bedoeld in artikel 2:313, eerste lid, door een van die andere toezichthoudende
instanties zal worden uitgeoefend.AFDELING 2.6.4 PRUDENTIEEL TOEZICHT OP FINANCIËLE
CONGLOMERATEN§ 2.6.4.1. Inleidende bepalingenArtikel 2:320In deze afdeling en de daarop berustende bepalingen wordt verstaan onder:a. beleggingsonderneming: een beleggingsonderneming waaraan een vergunning
als bedoeld in artikel 1a:93 is verleend, waaraan een vergunning is verleend
in een andere lidstaat, of waaraan een vergunning is verleend
in een staat die geen lidstaat is waar naar het oordeel van de Nederlandsche
Bank het prudentieel toezicht ten minste gelijkwaardig is aan het prudentieel
toezicht op grond van deze wet;b. deelsector: de verzameling ondernemingen binnen een groep die wordt
gevormd door alle van die groep deel uitmakende:1°. kredietinstellingen, ondernemingen die nevendiensten van het bankbedrijf
verrichten, beleggingsondernemingen en financiële instellingen, welke
deelsector wordt aangeduid als sector kredietinstellingen en beleggingsondernemingen;
of2°. levensverzekeraars, schadeverzekeraars, herverzekeraars en verzekeringsholdings,
welke deelsector wordt aangeduid als sector verzekeraars;c. financiële marktsector: de verzameling ondernemingen binnen een
groep die wordt gevormd door de gezamenlijke deelsectoren;d. gereglementeerde entiteit: een kredietinstelling, levensverzekeraar,
schadeverzekeraar of beleggingsonderneming;e. groep: het geheel van een moederonderneming, haar dochterondernemingen,
andere ondernemingen waarin de moederonderneming of een of meer van haar dochterondernemingen
een deelneming heeft, alsmede ondernemingen die met een van de eerdergenoemde
ondernemingen zijn verbonden door een centrale leiding die bestaat krachtens
een met deze ondernemingen gesloten overeenkomst of een bepaling in de statuten
van een of meer van deze ondernemingen, dan wel door het feit dat de bestuurs-,
leidinggevende, of toezichthoudende organen van deze ondernemingen gedurende
het boekjaar en tot de opstelling van de geconsolideerde jaarrekening in meerderheid
bestaan uit dezelfde personen;f. groepslid: een onderneming die behoort tot een groep als bedoeld in
onderdeel e;g. intragroepsovereenkomsten en -posities: elke overeenkomst en de daaruit
voortvloeiende financiële verhoudingen tussen een gereglementeerde entiteit
in een financieel conglomeraat en hetzij een ander groepslid hetzij een met
een groepslid in een formele of feitelijke zeggenschapsstructuur verbonden
persoon;h. kredietinstelling: een kredietinstelling als bedoeld in artikel 2:306,
onderdeel a, b of c;i. levensverzekeraar of schadeverzekeraar: een levensverzekeraar of schadeverzekeraar
als bedoeld in artikel 2:312, onderdeel a, b of c;j. relevante toezichthoudende instantie:1°. de toezichthoudende instantie van een andere lidstaat die belast
is met het toezicht, op grond van de richtlijn financiële conglomeraten,
op de gereglementeerde entiteiten als deel van een deelsector die behoort
tot het betrokken financiële conglomeraat, bedoeld in artikel 2:321;2°. de coördinator, bedoeld in artikel 2:324, eerste lid, indien
deze niet de onder 1° bedoelde toezichthoudende instantie is;3°. andere toezichthoudende instanties van andere lidstaten indien
die naar het oordeel van de onder 1° en 2° bedoelde toezichthoudende
instanties relevant zijn;k. richtlijn financiële conglomeraten: richtlijn nr. 2002/87/EG van
het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 16 december
2002 betreffende het aanvullende toezicht op kredietinstellingen, verzekeringsondernemingen
en beleggingsondernemingen in een financieel conglomeraat en tot wijziging
van de Richtlijnen 73/239/EEG, 79/267/EEG, 92/49/EEG, 92/96/EEG, 93/6/EEG
en 93/22/EEG van de Raad en van de Richtlijnen 98/78/EG en 2000/12/EG van
het Europees Parlement en de Raad (PbEU L 35);l. risicoconcentratie: alle door de groepsleden in een financieel conglomeraat
ingenomen potentieel verliesgevende posities die groot genoeg zijn om de solvabiliteit
of de financiële positie in het algemeen van de gereglementeerde
entiteiten in het conglomeraat in gevaar te brengen;m. sectorale voorschriften: de door de lidstaten op grond van richtlijnen
als bedoeld in artikel 249 van het Verdrag tot oprichting van de Europese
Gemeenschap vastgestelde wettelijke voorschriften betreffende het toezicht
op gereglementeerde entiteiten die behoren tot een van de in onderdeel b genoemde
deelsectoren.Artikel 2:3211. In deze afdeling en de daarop berustende bepalingen wordt onder financieel
conglomeraat verstaan een groep die voldoet aan de volgende voorwaarden:a. aan het hoofd van de groep staat:1°. een gereglementeerde entiteit met zetel in een lidstaat, die is:– een moederonderneming van een onderneming in de financiële
marktsector;– een houder van een deelneming in een onderneming in de financiële
marktsector; of– verbonden met een onderneming in de financiële marktsector
door een centrale leiding of door het feit dat in meerderheid dezelfde personen
deel uitmaken van de bestuurs-, leidinggevende of toezichthoudende organen
gedurende het boekjaar; of2°. een onderneming die niet een gereglementeerde entiteit is, in
welk geval het balanstotaal van de ondernemingen in de financiële marktsector
meer bedraagt dan veertig procent van het balanstotaal van de groep als geheel;b. ten minste een van de gereglementeerde entiteiten in de groep behoort
tot de sector kredietinstellingen en beleggingsondernemingen, en ten minste
een van de gereglementeerde entiteiten in de groep behoort tot de sector verzekeraars;c. voor elke deelsector in de groep geldt dat het gemiddelde van het verhoudingsgetal
tussen het balanstotaal van die deelsector en het balanstotaal van de financiële
marktsector enerzijds, en het verhoudingsgetal tussen het benodigde kapitaal
uit hoofde van de solvabiliteitsvereisten van die deelsector en het totaal
benodigde kapitaal uit hoofde van de solvabiliteitsvereisten van de financiële
marktsector anderzijds, groter is dan tien procent.2. Een groep die voldoet aan de voorwaarden, bedoeld in het eerste lid,
onderdelen a en b, en die niet voldoet aan de voorwaarde, bedoeld in het eerste
lid, onderdeel c, is eveneens een financieel conglomeraat indien het balanstotaal
van de kleinste deelsector groter is dan € 6 000 000 000.
De Nederlandsche Bank kan, in afwijking daarvan, na overleg met de relevante
toezichthoudende instanties, besluiten dat een groep niet als een financieel
conglomeraat wordt beschouwd, of kan besluiten de artikelen 2:328 tot en met
2:330 niet toe te passen, indien zij het in het toezicht betrekken van de
groep of de toepassing van genoemde artikelen in het licht van de doeleinden
van het toezicht onnodig, ongepast of misleidend vindt.3. In afwijking van het eerste lid kan de Nederlandsche Bank, na overleg
met de relevante toezichthoudende instanties, besluiten:a. bij de berekening van de in het eerste lid, onderdeel c, bedoelde verhoudingsgetallen
een gereglementeerde entiteit buiten beschouwing te laten in de gevallen,
bedoeld in artikel 2:327, vijfde lid;b. in bijzondere gevallen het op het balanstotaal gebaseerde criterium
te vervangen door, of aan te vullen met, een criterium op basis van inkomensstructuur
of activiteiten buiten de balans, indien de Nederlandsche Bank van oordeel
is dat deze criteria van bijzondere relevantie zijn met het oog op het toezicht,
bedoeld in deze afdeling.4. In afwijking van het eerste lid, onderdelen a, onder 2°, en c,
worden, indien bij een reeds aan toezicht onderworpen financieel
conglomeraat de in die onderdelen bedoelde verhoudingsgetallen kleiner worden
dan veertig procent respectievelijk tien procent, gedurende de volgende drie
jaar de in die onderdelen genoemde percentages gesteld op 35 procent respectievelijk
acht procent. In afwijking van het tweede lid, wordt, indien bij een reeds
aan toezicht onderworpen financieel conglomeraat het balanstotaal van de kleinste
deelsector kleiner wordt dan € 6 000 000 000, de
eis, bedoeld in het tweede lid voor de kleinste deelsector op ten minste € 5 000 000 000
gesteld gedurende de volgende drie jaar.5. De Nederlandsche Bank kan, indien zij coördinator is, na overleg
met de relevante toezichthoudende instanties besluiten de perioden van drie
jaren, bedoeld in het vierde lid te bekorten.6. De berekeningen betreffende de balans worden gemaakt op basis van het
geaggregeerde balanstotaal van de tot de groep behorende groepsleden, volgens
hun jaarrekeningen. Voor die berekening worden ondernemingen waarin een groepslid
een deelneming heeft, meegerekend voor het bedrag van hun balanstotaal dat
overeenkomt met het geaggregeerde proportionele aandeel van de groep. Indien
geconsolideerde rekeningen beschikbaar zijn, worden de berekeningen gemaakt
op basis van die geconsolideerde rekeningen. De solvabiliteitsvereisten worden
berekend op grond van de in deze wet gestelde regels.7. De Nederlandsche Bank maakt een besluit als bedoeld in het tweede,
derde of vijfde lid, bekend aan de andere betrokken toezichthoudende instanties
van andere lidstaten.Artikel 2:322Indien de Nederlandsche Bank ingevolge artikel 2:324, eerste lid, is aangewezen
als coördinator, maakt zij aan de onderneming die aan het hoofd van de
groep staat, of bij ontbreken daarvan aan de gereglementeerde entiteit met
het hoogste balanstotaal in de belangrijkste deelsector, het besluit bekend
dat de groep als financieel conglomeraat is aangemerkt en dat de Nederlandsche
Bank als coördinator is aangewezen. Zij deelt tevens de toezichthoudende
instanties van andere lidstaten die vergunningen hebben verleend aan gereglementeerde
entiteiten in de groep, de toezichthoudende instanties van de lidstaat waar
de gemengde financiële holding haar zetel heeft en de Commissie van de
Europese Gemeenschappen het besluit mede. Tevens deelt zij de Autoriteit Financiële
Markten het besluit mede indien deze een vergunning heeft verleend aan een
gereglementeerde entiteit van het financiële conglomeraat.Artikel 2:3231. Deze afdeling is van toepassing op kredietinstellingen als bedoeld
in artikel 2:306, onderdeel a, verzekeraars als bedoeld in artikel 2:312,
onderdeel a, beleggingsondernemingen met zetel in Nederland, en beheerders
van instellingen voor collectieve belegging in effecten die een vergunning
als bedoeld in artikel 1a:62, tweede lid, hebben en die deel uitmaken van
een financieel conglomeraat.2. Indien de Nederlandsche Bank is aangewezen als coördinator, heeft
het toezicht overeenkomstig de artikelen 2:324 tot en met 2:330 betrekking
op elke gereglementeerde entiteit van het financiële conglomeraat. Voor
de toepassing van de vorige volzin wordt onder gereglementeerde entiteit tevens
verstaan een beheerder van een instelling voor collectieve belegging in effecten
die een vergunning als bedoeld in artikel 1a:62, tweede lid, heeft of een
beheerder met zetel in het buitenland die, indien hij in Nederland zijn zetel
zou hebben, een beheerder van een instelling voor collectieve belegging in
effecten zou zijn waaraan een vergunning ingevolge artikel 1a:62, tweede lid,
zou kunnen worden verleend.3. In afwijking van het eerste en tweede lid oefent de Nederlandsche Bank geen toezicht overeenkomstig de artikelen 2:324 tot en met 2:330
uit op gereglementeerde entiteiten van een financieel conglomeraat waarvan
de moederonderneming een gereglementeerde entiteit of een gemengde financiële
holding is met zetel in een staat die geen lidstaat is indien zij heeft vastgesteld
dat het toezicht door de toezichthoudende instantie van die staat op de gereglementeerde
entiteiten van het financiële conglomeraat gelijkwaardig is aan het toezicht
op gereglementeerde entiteiten, bedoeld in het tweede lid. De Nederlandsche
Bank oefent eveneens geen toezicht uit op een gereglementeerde entiteit met
zetel in Nederland die deel uitmaakt van een financieel conglomeraat als bedoeld
in de eerste volzin, indien zij niet de coördinator is en de coördinator
een vaststelling heeft gedaan die overeenkomt met een vaststelling als bedoeld
in de eerste volzin.4. De Nederlandsche Bank kan, in geval van een financieel conglomeraat
als bedoeld in het derde lid en indien er geen sprake is van gelijkwaardig
toezicht als bedoeld in dat lid, toezicht op de gereglementeerde entiteiten
met zetel in Nederland van dat financieel conglomeraat op een andere wijze
uitoefenen dan bedoeld in het tweede lid, indien die wijze passend is, waarborgt
dat de doeleinden van het toezicht worden bereikt en, indien de Nederlandsche
Bank niet zelf de coördinator is, daarvoor toestemming is verleend door
de coördinator.5. Bij de vaststelling, bedoeld in het derde lid, raadpleegt de Nederlandsche
Bank de relevante toezichthoudende instanties en neemt zij de algemene richtsnoeren
in acht die overeenkomstig artikel 21, vijfde lid, van de richtlijn financiële
conglomeraten hiervoor zijn opgesteld door het Comité voor Financiële
Conglomeraten, bedoeld in artikel 21, eerste lid, van die richtlijn. De Nederlandsche
Bank raadpleegt het Comité voordat zij de uitkomst van haar onderzoek
vaststelt.6. Indien de Nederlandsche Bank is aangewezen als coördinator, verleent
zij toestemming die overeenkomt met de toestemming, bedoeld in het vierde
lid, na overleg met de relevante toezichthoudende instanties. Zij doet van
die verlening van toestemming mededeling aan de overige betrokken toezichthoudende
instanties van andere lidstaten en aan de Commissie van de Europese Gemeenschappen.7. Indien een gereglementeerde entiteit als bedoeld in het eerste lid
deel uitmaakt van een groep die voldoet aan de eisen, bedoeld in artikel 2:321,
eerste lid, onderdelen b en c, tweede en zesde lid, en met een persoon via
een formele of feitelijke zeggenschapsstructuur is verbonden, stelt de Nederlandsche
Bank, in samenwerking met de relevante toezichthoudende instanties, vast in
hoeverre toezicht als bedoeld in deze afdeling wordt uitgeoefend op de gereglementeerde
entiteit.8. Indien van een financieel conglomeraat een ander financieel conglomeraat
deel uitmaakt, is het toezicht, bedoeld in deze afdeling, slechts van toepassing
op het gehele financiële conglomeraat.§ 2.6.4.2. De coördinator, samenwerking
en handhavingArtikel 2:3241. In geval van een financieel conglomeraat waarvan een gereglementeerde
entiteit of gemengde financiële holding met zetel in Nederland deel uitmaakt,
wijst de Nederlandsche Bank, in overeenstemming met de betrokken toezichthoudende
instanties van andere lidstaten, met inbegrip van die van de lidstaat waar
de gemengde financiële holding haar zetel heeft indien dat een andere
lidstaat dan Nederland is, een coördinator aan die verantwoordelijk is
voor de coördinatie en de uitoefening van het toezicht op het financiële
conglomeraat.2. De Nederlandsche Bank past daarbij de criteria toe, bedoeld in artikel
10, tweede en derde lid, van de richtlijn financiële conglomeraten, waarbij
voor de toepassing van genoemde leden de Nederlandsche Bank wordt beschouwd
als de toezichthouder die een vergunning heeft verleend aan een beleggingsonderneming
of een beheerder als bedoeld in artikel 2:323, eerste lid.Artikel 2:3251. Indien de Nederlandsche Bank is aangewezen als coördinator als
bedoeld in artikel 2:324:a. coördineert zij de verzameling en verspreiding van informatie
die relevant of essentieel is in normale omstandigheden en in noodsituaties,
met inbegrip van de verspreiding van informatie die van belang is voor het
prudentieel toezicht op grond van de sectorale voorschriften;b. ziet zij toe op en beoordeelt zij de financiële situatie van het
financiële conglomeraat als geheel;c. ziet zij toe op de naleving van de voorschriften inzake kapitaaltoereikendheid,
risicoconcentratie en intragroepsovereenkomsten en -posities, bedoeld in de
artikelen 2:327 tot en met 2:329;d. ziet zij toe op de naleving van de regels met betrekking tot de bedrijfsvoering
van het financiële conglomeraat, bedoeld in artikel 2:330; ene. plant en coördineert zij toezichtactiviteiten in normale omstandigheden
en in noodsituaties, in samenwerking met de relevante toezichthoudende instanties.2. Indien de Nederlandsche Bank als coördinator of als toezichthouder
betrokken is bij het toezicht op een financieel conglomeraat, treedt zij in
overleg met de toezichthoudende instanties van andere lidstaten met het oog
op de uitvoering van dit toezicht.3. Indien de Nederlandsche Bank als coördinator of als toezichthouder
informatie nodig heeft die reeds aan een andere toezichthoudende instantie
van een andere lidstaat is verstrekt, richt zij zich eerst tot deze toezichthoudende
instantie.Artikel 2:3261. Op een gemengde financiële holding die deel uitmaakt van een financieel
conglomeraat waarvoor de Nederlandsche Bank als coördinator is aangewezen,
kan de Nederlandsche Bank de artikelen 1:58 en 1:61 tot en met 1:70 toepassen
indien, niettegenstaande dat voldaan is aan de artikelen 2:327 tot en met
2:330 of bepalingen van andere lidstaten die naar strekking daarmee overeenkomen,
de solvabiliteit in gevaar zou kunnen worden gebracht dan wel de intragroepsovereenkomsten
en -posities of de risicoconcentraties de financiële positie van een
gereglementeerde entiteit die tot het financieel conglomeraat behoort, bedreigen
of kunnen bedreigen.2. Indien, niettegenstaande dat een gereglementeerde entiteit met zetel
in Nederland voldoet aan de artikelen 2:327 tot en met 2:330, de solvabiliteit
in gevaar zou kunnen worden gebracht dan wel de intragroepsovereenkomsten
en -posities of de risicoconcentraties de financiële positie van die
gereglementeerde entiteit bedreigen of kunnen bedreigen, kan de Nederlandsche
Bank maatregelen nemen jegens die gereglementeerde entiteit.3. Indien de Nederlandsche Bank geen coördinator is, kan zij op een
gemengde financiële holding met zetel in Nederland die deel uitmaakt
van een financieel conglomeraat de artikelen 1:58 en 1:61 tot en met 1:70
toepassen indien die holding of een gereglementeerde entiteit die tot dat
financiële conglomeraat behoort in strijd handelt met de artikelen 2:327
tot en met 2:330 of met bepalingen van andere lidstaten die naar strekking
daarmee overeenkomen. De artikelen 1:58 en 1:61 tot en met 1:70 zijn eveneens
van toepassing indien aan bedoelde bepalingen weliswaar wordt voldaan maar
de solvabiliteit toch in gevaar zou kunnen worden gebracht dan
wel de intragroepsovereenkomsten en -posities of de risicoconcentraties de
financiële positie van een gereglementeerde entiteit die tot het financieel
conglomeraat behoort, bedreigen of kunnen bedreigen.§ 2.6.4.3. Regels voor het werkzaam zijn als
financieel conglomeraatArtikel 2:3271. Een onderneming die, alleen of tezamen met een andere onderneming,
aan het hoofd staat van een financieel conglomeraat waarvan een gereglementeerde
entiteit met zetel in Nederland deel uitmaakt, draagt er zorg voor dat zij
op geconsolideerde basis dan wel geaggregeerde grondslag voldoet aan de bij
of krachtens algemene maatregel van bestuur te stellen regels met betrekking
tot de kapitaaltoereikendheid van het conglomeraat, indien de Nederlandsche
Bank coördinator is. Deze regels hebben betrekking op de wijze, de periodiciteit
en de termijnen van de rapportage, alsmede op de berekening van de kapitaaltoereikendheid.2. Indien een gereglementeerde entiteit met zetel in Nederland deel uitmaakt
van een financieel conglomeraat, draagt de onderneming, bedoeld in het eerste
lid, er zorg voor dat er adequate kapitaaltoereikendheidsstrategieën
zijn voor het conglomeraat als geheel.3. Indien de onderneming de verplichting, bedoeld in het eerste of tweede
lid, niet of niet tijdig nakomt, rust die verplichting eveneens op de in dat
lid bedoelde gereglementeerde entiteit.4. Indien de Nederlandsche Bank coördinator is verstrekt de onderneming,
bedoeld in het eerste lid, of een tot de groep behorende gereglementeerde
entiteit die door de Nederlandsche Bank na overleg met de relevante toezichthoudende
instanties en met het financiële conglomeraat is aangewezen, aan de Nederlandsche
Bank ten minste eenmaal per jaar een berekening, tezamen met de bij die berekening
gebruikte gegevens, waaruit blijkt of aan het eerste lid wordt voldaan.5. Indien de Nederlandsche Bank is aangewezen als coördinator kan
zij besluiten een groepslid niet in aanmerking te nemen bij de berekening
van de kapitaaltoereikendheid indien:a. het groepslid zijn zetel heeft in een staat die geen lidstaat is waar
wettelijke belemmeringen bestaan voor het verstrekken van de benodigde informatie;b. het groepslid in het licht van de doelstellingen van het toezicht als
bedoeld in deze afdeling van te verwaarlozen betekenis is; ofc. het in aanmerking nemen van het groepslid in het licht van de doelstellingen
van het toezicht als bedoeld in deze afdeling misplaatst of misleidend zou
zijn.6. Het vijfde lid, onderdeel b, is niet van toepassing indien het meer
dan een groepslid betreft en de desbetreffende groepsleden gezamenlijk van
niet te verwaarlozen betekenis zijn.7. In het geval, bedoeld in het vijfde lid, onderdeel c, raadpleegt de
Nederlandsche Bank, behoudens in spoedeisende gevallen, de relevante toezichthoudende
instanties voordat zij een besluit neemt.8. Een onderneming die, alleen of tezamen met een andere onderneming,
aan het hoofd staat van een groep die geen financieel conglomeraat is, waarvan
naast een beleggingsonderneming of kredietinstelling een levensverzekeraar,
schadeverzekeraar of natura-uitvaartverzekeraar deel uitmaakt, terwijl een
van deze financiële ondernemingen haar zetel in Nederland heeft, draagt
er zorg voor dat de groep als geheel voldoet aan bij of krachtens algemene
maatregel van bestuur te stellen regels met betrekking tot de kapitaaltoereikendheid
van de groep.Artikel 2:3281. Een onderneming die, alleen of tezamen met een andere onderneming,
aan het hoofd staat van een financieel conglomeraat waarvan een gereglementeerde
entiteit met zetel in Nederland deel uitmaakt, rapporteert regelmatig en ten
minste eenmaal per jaar alle significante risicoconcentraties op het niveau
van het financiële conglomeraat aan de Nederlandsche Bank indien deze
coördinator is.2. In afwijking van het eerste lid kan de Nederlandsche Bank bepalen,
na overleg met de andere relevante toezichthoudende instanties en met het
financiële conglomeraat, dat de rapportage aan haar wordt overgelegd
door een door haar aangewezen gereglementeerde entiteit die deel uitmaakt
van het financiële conglomeraat.3. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot de rapportage, bedoeld in het eerste lid. Deze regels hebben
betrekking op de inhoud, de wijze, de periodiciteit en de termijnen van de
rapportage.4. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen regels worden
gesteld met betrekking tot kwantitatieve limieten of andere maatregelen ter
beperking van de risicoconcentratie.5. Indien aan het hoofd van een financieel conglomeraat een gemengde financiële
holding staat en een gereglementeerde entiteit met zetel in Nederland tot
dat financiële conglomeraat behoort, zijn de eventuele, voor de belangrijkste
deelsector in het financiële conglomeraat geldende sectorale voorschriften
betreffende risicoconcentraties van toepassing op de financiële marktsector
als geheel, met inbegrip van de gemengde financiële holding. Indien een
beheerder als bedoeld in artikel 2:323, eerste lid, deel uitmaakt van een
financieel conglomeraat bepaalt de Nederlandsche Bank tot welke deelsector
die beheerder wordt gerekend.Artikel 2:3291. Een onderneming die, alleen of tezamen met een andere onderneming,
aan het hoofd staat van een financieel conglomeraat waarvan een gereglementeerde
entiteit met zetel in Nederland deel uitmaakt, rapporteert regelmatig en ten
minste eenmaal per jaar alle significante intragroepsovereenkomsten en -posities
van gereglementeerde entiteiten in het financiële conglomeraat aan de
Nederlandsche Bank indien deze coördinator is.2. In afwijking van het eerste lid kan de Nederlandsche Bank bepalen,
na overleg met de andere relevante toezichthoudende instanties en met het
financiële conglomeraat, dat de rapportage aan haar wordt overgelegd
door een door haar aangewezen gereglementeerde entiteit.3. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot de rapportage, bedoeld in het eerste lid. Deze regels hebben
betrekking op de inhoud, de wijze, de periodiciteit en de termijnen van de
rapportage.4. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen regels worden
gesteld met betrekking tot kwantitatieve of kwalitatieve limieten voor intragroepsovereenkomsten
en -posities of met betrekking tot maatregelen die hetzelfde doel beogen.5. Indien aan het hoofd van een financieel conglomeraat een gemengde financiële
holding staat en een gereglementeerde entiteit met zetel in Nederland tot
dat financiële conglomeraat behoort, zijn de voor de belangrijkste deelsector
van het financiële conglomeraat geldende sectorale voorschriften betreffende
intragroepsovereenkomsten en -posities van toepassing op de financiële
marktsector als geheel, met inbegrip van de gemengde financiële holding.
Indien een beheerder als bedoeld in artikel 2:323, eerste lid, deel uitmaakt
van een financieel conglomeraat bepaalt de Nederlandsche Bank
tot welke deelsector die beheerder wordt gerekend.Artikel 2:3301. Een onderneming die, alleen of tezamen met een andere onderneming,
aan het hoofd staat van een groep waarvan een gereglementeerde entiteit met
zetel in Nederland deel uitmaakt, draagt zorg voor een zodanige bedrijfsvoering
dat de financiële soliditeit van de gereglementeerde entiteiten en de
onderneming zelf niet in gevaar wordt gebracht door:a. het risicobeheer van de groep als geheel en van de afzonderlijke groepsleden;b. de strategie en het beleid van de groep als geheel en van de afzonderlijke
groepsleden;c. mogelijke belangentegenstellingen en relaties tussen de gereglementeerde
entiteiten, de onderneming, bedoeld in de aanhef, en de andere groepsleden;
ofd. door groepsleden verrichte activiteiten die van wezenlijk belang zijn
voor de bedrijfsvoering met betrekking tot de financiële activiteiten
van een of meer gereglementeerde entiteiten.2. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot het eerste lid.3. De hierna bedoelde groepsleden richten hun bedrijfsvoering dusdanig
in dat alle gegevens die relevant zijn voor het toezicht, bedoeld in deze
afdeling, kunnen worden verschaft:a. de gereglementeerde entiteit met zetel in Nederland;b. de onderneming die alleen of tezamen met een andere onderneming aan
het hoofd staat van de groep;c. andere groepsleden dan de in onderdelen a en b bedoelde groepsleden
die activiteiten verrichten die van wezenlijk belang zijn voor de bedrijfsvoering
met betrekking tot de financiële activiteiten van een of meer gereglementeerde
entiteiten in de groep.4. Artikel 1:58 is van overeenkomstige toepassing op ondernemingen, bedoeld
in het eerste lid, aanhef.DHet Deel Gedragstoezicht komt te vervallen.ENa het Deel Prudentieel toezicht financiële ondernemingen wordt een
deel toegevoegd, luidende:DEEL GEDRAGSTOEZICHT FINANCIËLE ONDERNEMINGENHOOFDSTUK 4.1 INLEIDENDE BEPALINGENAFDELING 4.1.1 REIKWIJDTEArtikel 4:1Dit deel is uitsluitend van toepassing op:a. beleggingsondernemingen, financiëledienstverleners, financiële
instellingen, kredietinstellingen en verzekeraars waaraan het ingevolge hoofdstuk
1a.2 is toegestaan in Nederland hun bedrijf uit te oefenen of financiële
diensten te verlenen;b. beheerders van beleggingsinstellingen waarvan rechten van deelneming
ingevolge afdeling 1a.2.7 in Nederland kunnen worden aangeboden, beleggingsinstellingen
waarvan rechten van deelneming ingevolge afdeling 1a.2.7 in Nederland kunnen
worden aangeboden en de eventueel aan die beleggingsinstellingen verbonden
bewaarders; enc. clearinginstellingen waaraan het ingevolge afdeling 1a.2.1 is toegestaan
in Nederland hun bedrijf uit te oefenen voorzover ze optreden voor cliënten
met zetel in Nederland.Artikel 4:21. Met uitzondering van de artikelen 4:36 en 4:37 is dit deel niet van
toepassing op het aanbieden van krediet door een gemeentelijke kredietbank
indien voor de bedrijfsvoering van die gemeentelijke kredietbank op grond
van artikel 4:37, eerste en tweede lid, een reglement is vastgesteld en goedgekeurd.2. De artikelen 4:9, eerste lid, en 4:10 zijn niet van toepassing op personen
die het beleid bepalen of mede bepalen van een gemeentelijke kredietbank die
het dagelijks beleid bepalen van een gemeentelijke kredietbank of die belast
zijn met het toezicht op het beleid en de algemene gang van zaken van een
gemeentelijke kredietbank en tevens lid of voorzitter zijn van een gemeenteraad
dan wel deel uitmaken van een college van burgemeester en wethouders.AFDELING 4.1.2 BIJZONDERE BEPALINGENArtikel 4:31. Het is verboden in Nederland of vanuit Nederland in een andere lidstaat
als dienst van de informatiemaatschappij als bedoeld in artikel 15d, derde
lid, van Boek 3 van het Burgerlijk Wetboek in de uitoefening van een beroep
of bedrijf als tussenpersoon werkzaamheden te verrichten ten behoeve van het
buiten besloten kring aantrekken of ter beschikking verkrijgen van al dan
niet op termijn opvorderbare gelden van anderen dan professionele marktpartijen.2. Het eerste lid is niet van toepassing op:a. banken die een door de Nederlandsche Bank verleende vergunning als
bedoeld in artikel 1a:10, eerste lid, of 1a:17, eerste lid, hebben en
banken met zetel in een andere lidstaat die hun bedrijf uitoefenen vanuit
een in Nederland gelegen bijkantoor of door middel van het verrichten van
diensten naar Nederland, die hebben voldaan aan het in artikel 1a:14 of 1a:15
bepaalde met betrekking tot het verrichten van de werkzaamheden, genoemd onder
1 in bijlage I van de richtlijn banken;b. banken met zetel in een andere lidstaat die een door de toezichthoudende
instantie van die lidstaat verleende vergunning hebben voor het uitoefenen
van hun bedrijf en die hebben voldaan aan de in die andere lidstaat geldende
verplichtingen voor het verrichten van diensten naar een andere lidstaat;c. de lidstaten, alsmede de regionale of lokale overheden van de lidstaten;d. internationaal publiekrechtelijke instellingen waarin of waaraan een
of meer lidstaten deelnemen;e. beleggingsondernemingen die een door de Autoriteit Financiële
Markten verleende vergunning als bedoeld in artikel 1a:93 hebben;f. beleggingsondernemingen met zetel in een andere lidstaat die beleggingsdiensten
verlenen vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor of door middel van het
verrichten van diensten naar Nederland, die hebben voldaan aan artikel 1a:98
of 1a:99; eng. bemiddelaars die voor het bemiddelen in een betaalrekening of spaarrekening
een door de Autoriteit Financiële Markten verleende vergunning als bedoeld
in artikel 1a:77, eerste lid, hebben.3. Bij ministeriële regeling kan vrijstelling worden geregeld van
het eerste lid.4. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag, al dan niet
voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van het eerste lid, indien de aanvrager
aantoont dat de belangen die dit deel beoogt te beschermen anderszins voldoende
worden beschermd.Artikel 4:41. Indien een financiële onderneming die geen door de Autoriteit
Financiële Markten verleende vergunning heeft, niet zijnde een financiële
onderneming met zetel in een andere lidstaat of een bemiddelaar als bedoeld
in artikel 1a:78, tweede lid, de ingevolge dit deel gestelde regels die op
haar van toepassing zijn niet naleeft, kan de Autoriteit Financiële Markten
aan die financiële onderneming een verbod opleggen de met die regels
strijdige activiteiten te verrichten.2. Het eerste lid heeft geen betrekking op de afwikkeling van overeenkomsten
die gesloten zijn voor het tijdstip waarop het verbod wordt opgelegd.3. Indien de in het eerste lid bedoelde financiële onderneming haar
zetel heeft in een andere staat stelt de Autoriteit Financiële Markten
de toezichthoudende instantie van die andere staat in kennis van het door
haar opgelegde verbod.Artikel 4:51. Voor de toepassing van het bepaalde ingevolge dit deel met betrekking
tot aanbieden van beleggingsobjecten, aanbieden van krediet, adviseren, bemiddelen,
herverzekeringsbemiddelen, optreden als gevolmachtigd agent en verlenen van
beleggingsdiensten geldt het handelen en het nalaten te handelen van een aangesloten
onderneming als bedoeld in artikel 1a:102, eerste en tweede lid, als het handelen
onderscheidenlijk het nalaten te handelen van de rechtspersoon, bedoeld in
artikel 1a:102, eerste lid.2. De rechtspersoon als bedoeld in artikel 1a:102, eerste lid, maakt bij
de Autoriteit Financiële Markten onverwijld melding van de aansluiting
van een onderneming als bedoeld in artikel 1a:102, tweede lid, en van de beëindiging
van de aansluiting van een aangesloten onderneming als bedoeld in artikel
1a:102, eerste en tweede lid.3. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen regels worden
gesteld met betrekking tot de wijze waarop de melding, bedoeld in het tweede
lid, wordt gedaan, de gegevens die daarbij worden verstrekt en de bescheiden
die daarbij worden overgelegd.Artikel 4:61. Een aanbieder die niet langer verantwoordelijk is voor een bemiddelaar
als bedoeld in artikel 1a:78, tweede lid, maakt daarvan onverwijld melding
aan de Autoriteit Financiële Markten en de betrokken bemiddelaar.2. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen regels worden
gesteld met betrekking tot de wijze waarop de melding, bedoeld in het eerste
lid, wordt gedaan, de gegevens die daarbij worden verstrekt en de bescheiden
die daarbij worden overgelegd.Artikel 4:6a1. Een onderneming die, alleen of samen met een andere onderneming, aan
het hoofd staat van een groep waartoe een financiële onderneming behoort
waarop het ingevolge dit deel bepaalde van toepassing is, onthoudt
zich van gedragingen of een beleid dat tot gevolg heeft dat die financiële
onderneming in strijd handelt met het ingevolge dit deel bepaalde.2. Ten aanzien van de onderneming, bedoeld in het eerste lid, is artikel
1:58 van overeenkomstige toepassing.AFDELING 4.1.3 VRIJSTELLINGArtikel 4:7Bij ministeriële regeling kan vrijstelling worden geregeld van het
ingevolge dit deel, met uitzondering van afdeling 4.2.5 en paragraaf 4.3.1.5.,
bepaalde.HOOFDSTUK 4.2 REGELS VOOR HET WERKZAAM ZIJN OP DE FINANCIËLE
MARKTEN BETREFFENDE ALLE FINANCIËLE DIENSTENAFDELING 4.2.1 DESKUNDIGHEID, BETROUWBAARHEID EN INTEGRITEITArtikel 4:81. Deze afdeling is niet van toepassing op:a. beheerders van instellingen voor collectieve belegging in effecten
met zetel in een andere lidstaat, instellingen voor collectieve belegging
in effecten met zetel in een andere lidstaat en de eventueel aan die instellingen
verbonden bewaarders;b. beheerders van beleggingsinstellingen met zetel in een aangewezen staat
en beleggingsinstellingen met zetel in een aangewezen staat en de eventueel
aan die beleggingsinstellingen verbonden bewaarders;c. beleggingsondernemingen met zetel in een andere lidstaat;d. bemiddelaars in verzekeringen met zetel in een andere lidstaat;e. financiële instellingen met zetel in een andere lidstaat;f. herverzekeringsbemiddelaars met zetel in een andere lidstaat;g. kredietinstellingen met zetel in een andere lidstaat;h. levensverzekeraars en schadeverzekeraars met zetel in een andere lidstaat;
eni. natura-uitvaartverzekeraars met zetel in een aangewezen staat.2. Deze afdeling is niet van toepassing op beleggingsondernemingen die
voor de uitoefening van het bedrijf van bank een door de Nederlandsche Bank
verleende vergunning hebben of voor de uitoefening van het bedrijf van financiële
instelling een door de Nederlandsche Bank verleende verklaring van ondertoezichtstelling
hebben.Artikel 4:91. Het dagelijks beleid van een beheerder, beleggingsmaatschappij, beleggingsonderneming,
bewaarder of financiëledienstverlener wordt bepaald door personen die
deskundig zijn in verband met de uitoefening van het bedrijf van de financiële
onderneming.2. Een financiëledienstverlener, financiële instelling die een
verklaring van ondertoezichtstelling heeft, kredietinstelling of verzekeraar
draagt zorg voor de deskundigheid van zijn onderscheidenlijk haar werknemers
en van ieder ander die zich onder zijn onderscheidenlijk haar verantwoordelijkheid
rechtstreeks bezighouden met het verlenen van financiële diensten aan
consumenten of, indien het verzekeringen betreft, cliënten. Hiertoe beschikt
in ieder geval een zodanig aantal feitelijk leidinggevenden van de financiële
onderneming over voldoende vakbekwaamheid dat de kwaliteit van
de financiële diensten aan de consument onderscheidenlijk de cliënt
kan worden gewaarborgd.3. De personen, bedoeld in het tweede lid, zijn in ieder geval deskundig
indien zij beschikken over een in hun geval relevant geldig diploma afgegeven
door een door Onze Minister erkend exameninstituut.4. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen regels worden
gesteld met betrekking tot de deskundigheid van de personen, bedoeld in het
tweede lid. Bij algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld met betrekking
tot de erkenning van exameninstituten en het toezicht daarop.5. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk,
al dan niet voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van het tweede lid en
het op grond van het vierde lid bepaalde, indien de aanvrager aantoont dat
daaraan redelijkerwijs niet kan worden voldaan en dat de doeleinden die dit
artikel beoogt te bereiken anderszins worden bereikt.Artikel 4:101. Het beleid van een beheerder, beleggingsmaatschappij, beleggingsonderneming,
bewaarder of financiëledienstverlener wordt bepaald of mede bepaald door
personen wier betrouwbaarheid buiten twijfel staat. Indien binnen de financiële
onderneming een orgaan is belast met toezicht op het beleid en de algemene
gang van zaken van de financiële onderneming wordt dit toezicht gehouden
door personen wier betrouwbaarheid buiten twijfel staat.2. De betrouwbaarheid van een persoon als bedoeld in het eerste lid staat
buiten twijfel wanneer dat eenmaal door een toezichthouder voor de toepassing
van deze wet is vastgesteld, zolang niet een wijziging in de relevante feiten
of omstandigheden een redelijke aanleiding geeft tot een nieuwe beoordeling.3. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot de wijze waarop wordt vastgesteld dat de betrouwbaarheid
van een persoon als bedoeld in het eerste lid buiten twijfel staat en welke
feiten en omstandigheden daarbij in aanmerking worden genomen.Artikel 4:111. Een beheerder, beleggingsinstelling, beleggingsonderneming of bewaarder
voert een adequaat beleid dat een integere uitoefening van zijn onderscheidenlijk
haar bedrijf waarborgt. Hieronder wordt verstaan dat:a. belangenverstrengeling wordt tegengegaan;b. wordt tegengegaan dat de financiële onderneming of haar werknemers
strafbare feiten of andere wetsovertredingen begaan die het vertrouwen in
de financiële onderneming of in de financiële markten kunnen schaden;c. wordt tegengegaan dat wegens haar cliënten het vertrouwen in de
financiële onderneming of in de financiële markten kan worden geschaad;
end. wordt tegengegaan dat andere handelingen door de financiële onderneming
of haar werknemers worden verricht die op een dusdanige wijze ingaan tegen
hetgeen volgens het ongeschreven recht in het maatschappelijk verkeer betaamt,
dat hierdoor het vertrouwen in de financiële onderneming of in de financiële
markten ernstig kan worden geschaad.2. Een financiëledienstverlener voert een adequaat beleid dat een
integere uitoefening van zijn bedrijf waarborgt. Hieronder wordt verstaan
dat wordt tegengegaan dat de financiëledienstverlener of zijn werknemers
strafbare feiten of andere wetsovertredingen begaan die het vertrouwen in
de financiëledienstverlener of in de financiële markten kunnen schaden. Bij algemene maatregel van bestuur kunnen andere onderwerpen worden
aangewezen die tot de integere uitoefening van het bedrijf van een financiëledienstverlener
worden gerekend.3. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen regels worden
gesteld met betrekking tot de minimumvoorwaarden waaraan het beleid, bedoeld
in het eerste en tweede lid, moet voldoen.4. Een financiële onderneming als bedoeld in het eerste of tweede
lid verstrekt aan de Autoriteit Financiële Markten bij algemene maatregel
van bestuur te bepalen informatie over incidenten die verband houden met de
onderwerpen, bedoeld in het eerste en tweede lid.5. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk,
al dan niet voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van het op grond van het
derde lid bepaalde, indien de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs
niet kan worden voldaan en dat de doeleinden die dit artikel beoogt te bereiken
anderszins worden bereikt.AFDELING 4.2.2 STRUCTURERING EN INRICHTINGArtikel 4:121. De artikelen 4:13, 4:14, 4:15 en 4:17 zijn niet van toepassing op:a. beheerders van instellingen voor collectieve belegging in effecten
met zetel in een andere lidstaat, instellingen voor collectieve belegging
in effecten met zetel in een andere lidstaat en de eventueel aan die instellingen
verbonden bewaarders;b. beheerders van beleggingsinstellingen met zetel in een aangewezen staat,
beleggingsinstellingen met zetel in een aangewezen staat en de eventueel aan
die beleggingsinstellingen verbonden bewaarders;c. beleggingsondernemingen met zetel in een andere lidstaat;d. bemiddelaars in verzekeringen met zetel in een andere lidstaat; ene. herverzekeringsbemiddelaars met zetel in een andere lidstaat.2. Artikel 4:17 is niet van toepassing op:a. clearinginstellingen met zetel in een aangewezen staat;b. financiële instellingen met zetel in een andere lidstaat;c. kredietinstellingen met zetel in een andere lidstaat;d. levensverzekeraars en schadeverzekeraars met zetel in een andere lidstaat;
ene. natura-uitvaartverzekeraars met zetel in een aangewezen staat.3. De artikelen 4:13 en 4:14, derde lid, onderdelen a en b, zijn niet
van toepassing op beleggingsondernemingen die voor de uitoefening van het
bedrijf van bank een door de Nederlandsche Bank verleende vergunning hebben
of voor de uitoefening van het bedrijf van financiële instelling een
door de Nederlandsche Bank verleende verklaring van ondertoezichtstelling
hebben.Artikel 4:131. Een beheerder, beleggingsmaatschappij, beleggingsonderneming, bewaarder
of financiëledienstverlener is niet met personen verbonden in een formele
of feitelijke zeggenschapsstructuur die in zodanige mate ondoorzichtig is
dat deze een belemmering vormt of kan vormen voor het adequaat uitoefenen
van toezicht op de beheerder, de door de beheerder beheerde beleggingsinstellingen,
de beleggingsmaatschappij, de beleggingsonderneming, de bewaarder onderscheidenlijk
de financiëledienstverlener.2. Een beheerder, beleggingsmaatschappij, beleggingsonderneming, bewaarder
of financiëledienstverlener is niet met personen verbonden in een formele
of feitelijke zeggenschapsstructuur indien het recht van een staat die geen
lidstaat is, dat op die personen van toepassing is, een belemmering vormt
of kan vormen voor het adequaat uitoefenen van toezicht op de
beheerder, de door de beheerder beheerde beleggingsinstellingen, de beleggingsmaatschappij,
de beleggingsonderneming, de bewaarder onderscheidenlijk de financiëledienstverlener.Artikel 4:141. Een beheerder, beleggingsinstelling, beleggingsonderneming of bewaarder
richt de bedrijfsvoering zodanig in dat deze een beheerste en integere uitoefening
van zijn onderscheidenlijk haar bedrijf waarborgt.2. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot het eerste lid. Deze regels hebben betrekking op:a. het beheersen van bedrijfsprocessen en bedrijfsrisico's;b. integriteit, waaronder wordt verstaan het tegengaan van:1°. belangenverstrengeling;2°. het begaan van strafbare feiten of andere wetsovertredingen door
de financiële onderneming of haar werknemers die het vertrouwen in de
financiële onderneming of in de financiële markten kunnen schaden;3°. relaties met cliënten of deelnemers die het vertrouwen in
de financiële onderneming of in de financiële markten kunnen schaden;
en4°. andere handelingen door de financiële onderneming of haar
werknemers die op een dusdanige wijze ingaan tegen hetgeen volgens het ongeschreven
recht in het maatschappelijk verkeer betaamt, dat hierdoor het vertrouwen
in de financiële onderneming of in de financiële markten ernstig
kan worden geschaad; enc. ordelijke en transparante financiëlemarktprocessen, zuivere verhoudingen
tussen marktpartijen en zorgvuldige behandeling van cliënten en deelnemers,
waaronder wordt verstaan:1°. het waarborgen van de informatieverstrekking aan cliënten
of deelnemers;2°. het waarborgen van de vastlegging van de relatie met de cliënten
of deelnemers;3°. het waarborgen van de zorgvuldige behandeling van cliënten
of deelnemers;4°. het tegengaan van belangenconflicten tussen de financiële
onderneming en cliënten of deelnemers en tussen de cliënten of deelnemers
onderling;5°. het waarborgen van de rechten van cliënten of deelnemers;
en6°. andere bij algemene maatregel van bestuur te bepalen onderwerpen.3. Onverminderd de artikelen 2:45, 2:51, 2:54, 2:55 en 2:138 is het derde
lid, aanhef en onderdeel c, van overeenkomstige toepassing op:a. clearinginstellingen, kredietinstellingen en verzekeraars met zetel
in Nederland;b. bijkantoren van kredietinstellingen, levensverzekeraars en schadeverzekeraars
met zetel in een staat die geen lidstaat is;c. natura-uitvaartverzekeraars met zetel in een niet-aangewezen staat
;d. bijkantoren van clearinginstellingen met zetel in een niet-aangewezen
staat; ene. financiële instellingen met zetel in Nederland die een verklaring
van onder toezichtstelling hebben.4. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk,
al dan niet voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van het op grond van het
tweede lid bepaalde, indien de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs
niet kan worden voldaan en dat de doeleinden die dit artikel beoogt te bereiken
anderszins worden bereikt.Artikel 4:151. Een financiëledienstverlener richt de bedrijfsvoering zodanig
in dat deze een beheerste en integere uitoefening van zijn bedrijf waarborgt.2. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen regels worden
gesteld met betrekking tot het eerste lid. Deze regels hebben betrekking op:a. integriteit, waaronder wordt verstaan:1°. het tegengaan van het begaan van strafbare feiten en andere wetsovertredingen
door de financiëledienstverlener of zijn werknemers die het vertrouwen
in de financiëledienstverlener of in de financiële markten kunnen
schaden; en2°. het nemen van maatregelen met betrekking tot andere bij algemene
maatregel van bestuur aan te wijzen onderwerpen die tot de integere uitoefening
van het bedrijf van een financiëledienstverlener worden gerekend; enb. ordelijke en transparante financiëlemarktprocessen, zuivere verhoudingen
tussen marktpartijen en zorgvuldige behandeling van cliënten en consumenten,
waaronder wordt verstaan:1°. het waarborgen van de informatieverstrekking aan cliënten
of consumenten; en2°. het waarborgen van de zorgvuldige behandeling van cliënten
of consumenten.3. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk,
al dan niet voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van het op grond van het
tweede lid bepaalde, indien de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs
niet kan worden voldaan en dat de doeleinden die dit artikel beoogt te bereiken
anderszins worden bereikt.Artikel 4:161. Indien een financiële onderneming werkzaamheden uitbesteedt aan
een derde, draagt die financiële onderneming er zorg voor dat deze derde
de ingevolge dit deel met betrekking tot die werkzaamheden op de uitbestedende
financiële onderneming van toepassing zijnde regels naleeft.2. Bij algemene maatregel van bestuur kunnen werkzaamheden worden aangewezen
die niet worden uitbesteed.3. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur:a. worden in verband met het toezicht op de naleving van het bij of krachtens
dit deel bepaalde regels gesteld met betrekking tot de uitbesteding; enb. worden regels gesteld met betrekking tot de beheersing van risico's
die verband houden met de uitbesteding.Artikel 4:171. Een beheerder, beleggingsonderneming, clearinginstelling, financiëledienstverlener,
financiële instelling die een verklaring van ondertoezichtstelling heeft,
kredietinstelling of verzekeraar draagt zorg voor een adequate behandeling
van klachten van cliënten, consumenten of deelnemers over financiële
diensten of financiële producten van de financiële onderneming.
Hiertoe:a. beschikt de financiële onderneming over een interne klachtenprocedure,
gericht op een spoedige en zorgvuldige behandeling van klachten; enb. is de financiële onderneming aangesloten bij een door Onze Minister
erkende geschilleninstantie die geschillen behandelt met betrekking tot financiële
diensten of financiële producten van de financiële onderneming,
tenzij er geen zodanige geschilleninstantie is.2. Het eerste lid, onderdeel b, is niet van toepassing op beheerders,
beleggingsondernemingen en clearinginstellingen.3. Bij algemene maatregel van bestuur kunnen regels worden gesteld met
betrekking tot de afhandeling van klachten en worden regels gesteld met betrekking
tot de erkenning van geschilleninstanties.AFDELING 4.2.3 ZORGVULDIGE DIENSTVERLENINGArtikel 4:18Deze afdeling is niet van toepassing op:a. herverzekeringsbemiddelaars; enb. financiële diensten met betrekking tot de verzekering van grote
risico's.Artikel 4:191. Een financiële onderneming draagt er zorg voor dat de door of
namens haar verstrekte of beschikbaar gestelde informatie ter zake van een
financieel product of een financiële dienst, waaronder reclame-uitingen,
geen afbreuk doet aan ingevolge dit deel te verstrekken of beschikbaar te
stellen informatie.2. De ingevolge deze afdeling verstrekte informatie is feitelijk juist,
begrijpelijk en niet misleidend.Artikel 4:201. Voorafgaand aan de totstandkoming van een overeenkomst inzake een financieel
product of financiële dienst verstrekt een beleggingsonderneming, financiëledienstverlener,
financiële instelling die een verklaring van ondertoezichtstelling heeft,
kredietinstelling of verzekeraar de consument of, indien het een financieel
instrument of verzekering betreft, de cliënt informatie voorzover dit
redelijkerwijs relevant is voor een adequate beoordeling van dat product of
die dienst. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen regels
worden gesteld met betrekking tot de in de vorige volzin bedoelde informatie.
Deze regels kunnen onder meer betrekking hebben op de informatie die wordt
verschaft met betrekking tot de uitoefening van de in artikel 4:28, eerste
en tweede lid, bedoelde rechten.2. Bij algemene maatregel van bestuur kan worden bepaald dat een financiële
onderneming in daarbij te bepalen gevallen in afwijking van het eerste lid,
eerste volzin, de in dat lid bedoelde informatie geheel of gedeeltelijk na
het aangaan van de overeenkomst verstrekt.3. Gedurende de looptijd van een overeenkomst inzake een financieel product
of een financiële dienst verstrekt een beleggingsonderneming, clearinginstelling,
financiëledienstverlener, financiële instelling die een verklaring
van ondertoezichtstelling heeft, kredietinstelling of verzekeraar de consument
of, indien het een financieel instrument of verzekering betreft, de cliënt
tijdig informatie over:a. wezenlijke wijzigingen in de informatie, bedoeld in het eerste lid,
voorzover deze wijzigingen redelijkerwijs relevant zijn voor de consument
onderscheidenlijk de cliënt;b. bij of krachtens algemene maatregel van bestuur aan te wijzen andere
onderwerpen.4. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen regels worden
gesteld met betrekking tot de gevallen waarin en de wijze waarop een financiële
onderneming gedurende de looptijd van een overeenkomst informatie moet verstrekken.5. Bij algemene maatregel van bestuur kan worden bepaald dat de informatie,
bedoeld in het derde lid, in daarbij aan te wijzen gevallenuitsluitend
op verzoek van de consument onderscheidenlijk de cliënt wordt verstrekt.6. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk,
al dan niet voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van het op grond van dit
artikel bepaalde, indien de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs
niet kan worden voldaan en dat de doeleinden die dit artikel beoogt te bereiken
anderszins worden bereikt.7. Dit artikel is niet van toepassing op het adviseren over financiële
instrumenten of het verlenen van een beleggingsdienst aan professionele beleggers.Artikel 4:21Artikel 4:20, eerste en derde lid, is niet van toepassing op financiële
ondernemingen voorzover die een financiële dienst verlenen door tussenkomst
van een bemiddelaar, gevolmachtigde agent of ondergevolmachtigde agent, tenzij
de desbetreffende financiële onderneming en de bemiddelaar, gevolmachtigde
agent onderscheidenlijk ondergevolmachtigde agent zijn overeengekomen dat
de financiële onderneming zelf aan artikel 4:20, eerste en derde lid,
voldoet.Artikel 4:221. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen regels worden
gesteld met betrekking tot de informatievoorziening door een financiële
onderneming over een financieel product of financiële dienst.2. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk,
al dan niet voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van het op grond van het
eerste lid bepaalde, indien de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs
niet kan worden voldaan en dat de doeleinden die dit artikel beoogt te bereiken
anderszins worden bereikt.Artikel 4:231. Indien een financiële onderneming een consument of, indien het
een financieel instrument of verzekering betreft, cliënt adviseert:a. wint zij in het belang van de consument onderscheidenlijk de cliënt
informatie in over diens financiële positie, kennis, ervaring, doelstellingen
en risicobereidheid, voorzover dit redelijkerwijs relevant is voor haar advies;b. draagt zij er zorg voor dat haar advies, voorzover redelijkerwijs mogelijk,
rekening houdt met de in onderdeel a bedoelde informatie;c. licht zij de overwegingen toe die ten grondslag liggen aan haar advies
voorzover dit nodig is voor een goed begrip van haar advies.2. Indien een financiële onderneming bij het verlenen van een financiële
dienst een consument of, indien het een financieel instrument of verzekering
betreft, cliënt niet adviseert, maakt zij dat bij aanvang van haar werkzaamheden
ten behoeve van de consument onderscheidenlijk de cliënt aan deze kenbaar.3. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen nadere regels
worden gesteld met betrekking tot:a. de informatie, bedoeld in het eerste lid, onderdeel a, en de wijze
waarop deze informatie wordt ingewonnen;b. de wijze waarop de toelichting, bedoeld in het eerste lid, onderdeel
c, wordt gegeven; enc. de wijze waarop de financiële onderneming de consument onderscheidenlijk
de cliënt kenbaar maakt dat zij niet adviseert.4. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk,
al dan niet voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van het op grond van het
derde lid bepaalde, indien de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs
niet kan worden voldaan en dat de doeleinden die dit artikel beoogt te bereiken
anderszins worden bereikt.5. Dit artikel is niet van toepassing op het adviseren over financiële
instrumenten aan professionele beleggers.Artikel 4:241. Indien een financiële onderneming zonder daarbij tevens te adviseren
een andere beleggingsdienst dan het beheren van een individueel vermogen of
een bij algemene maatregel van bestuur aan te wijzen andere financiële
dienst verleent, wint zij informatie in over de kennis en ervaring van de
consument of, indien het een financieel instrument of verzekering betreft,
de cliënt met betrekking tot de desbetreffende financiële dienst,
opdat zij kan beoordelen of deze dienst geschikt is voor de consument onderscheidenlijk
de cliënt.2. Indien de financiële onderneming op basis van de in het eerste
lid bedoelde informatie van mening is dat de financiële dienst niet geschikt
is voor de consument of de cliënt, waarschuwt zij deze.3. Indien de consument of de cliënt geen of onvoldoende informatie
verschaft over zijn kennis en ervaring, waarschuwt de financiële onderneming
de consument onderscheidenlijk de cliënt dat zij als gevolg daarvan niet
in staat is na te gaan of de financiële dienst voor hem geschikt is.4. Het eerste tot en met derde lid zijn niet van toepassing op het op
initiatief van een cliënt verlenen van een andere beleggingsdienst dan
het beheren van een individueel vermogen met betrekking tot:a. aandelen die tot de handel op een markt in financiële instrumenten
zijn toegelaten;b. instrumenten die gewoonlijk op de geldmarkt worden verhandeld;c. verhandelbare obligaties of andere schuldinstrumenten, voorzover het
geen converteerbare obligaties of converteerbare schuldinstrumenten betreft;
ofd. rechten van deelneming in een beleggingsinstelling; indien de financiële
onderneming voorafgaand aan het verlenen van de beleggingsdienst de cliënt
kenbaar maakt dat zij de geschiktheid van deze financiële dienst voor
de cliënt niet heeft beoordeeld.5. Bij algemene maatregel van bestuur kunnen regels worden gesteld met
betrekking tot wijze waarop de beoordeling van de geschiktheid van de financiële
dienst voor de consument of de cliënt plaatsvindt.6. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen nadere regels
worden gesteld met betrekking tot:a. de inhoud en vorm van de waarschuwingen, bedoeld in het tweede en derde
lid; enb. de wijze waarop de financiële onderneming aan de cliënt kenbaar
maakt dat zij de geschiktheid van deze financiële dienst voor de cliënt
niet heeft beoordeeld.7. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk,
al dan niet voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van het op grond van het
vijfde of zesde lid bepaalde, indien de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs
niet kan worden voldaan en dat de doeleinden die dit artikel beoogt te bereiken
anderszins worden bereikt.8. Dit artikel is niet van toepassing op het verlenen van beleggingsdiensten
aan professionele beleggers.Artikel 4:251. Een financiële onderneming houdt zich bij de behandeling van de
consument of, indien het een financieel instrument of verzekering betreft,
de cliënt aan bij of krachtens algemene maatregel van bestuur te stellen
nadere regels met betrekking tot de in acht te nemen zorgvuldigheid.2. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk,
al dan niet voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van het op grond van het
eerste lid bepaalde, indien de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs
niet kan worden voldaan en dat de doeleinden die dit artikel beoogt te bereiken
anderszins worden bereikt.3. De voordracht voor een op grond van het eerste lid vast te stellen
algemene maatregel van bestuur die strekt tot wijziging van een reeds op grond
van dat lid vastgestelde algemene maatregel van bestuur, wordt niet eerder
gedaan dan vier weken nadat het ontwerp aan beide kamers der Staten-Generaal
is overgelegd, behoudens indien het vaststellen van de algemene maatregel
van bestuur naar het oordeel van Onze Minister spoedeisend is.AFDELING 4.2.4 MELDINGSPLICHTENArtikel 4:261. Een financiële onderneming meldt wijzigingen met betrekking tot
onderwerpen waarover ingevolge artikel 1a:12, tweede lid, 1a;19, tweede lid,
1a:29, tweede lid, 1a:30, tweede lid, 1a:39, tweede lid, 1a:40, 1a:55, tweede
lid, 1a:60, tweede lid, 1a:64, derde lid, 1a:65, derde lid, 1a:66, tweede
lid, 1a:69, tweede lid, 1a:70, eerste lid, 1a:75, tweede lid, 1a:80, tweede
lid, 1a:86, tweede lid, 1a:91, tweede lid, 1a:96, tweede lid, 1a:122, eerste
lid, 1a:123, eerste lid, 1a:127, eerste lid, 4:50, eerste lid, of 4:71,
derde lid, verstrekking van gegevens is voorgeschreven aan de Autoriteit Financiële
Markten.2. Een beheerder of beleggingsonderneming meldt wijzigingen met betrekking
tot onderwerpen waarover ingevolge artikel 1a:119, tweede lid, 1a:124, tweede
lid of 1a:126, eerste lid, verstrekking van gegevens is voorgeschreven
aan de Autoriteit Financiële Markten en aan de toezichthoudende instantie
van de lidstaat waar die financiële onderneming financiële diensten
verleent.3. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur wordt, onder vermelding
van de te volgen procedures, bepaald welke wijzigingen worden gemeld, welke
gegevens daarbij worden verstrekt en, indien van toepassing, onder welke voorwaarden
de wijzigingen ten uitvoer mogen worden gelegd.Artikel 4:271. Een accountant die het onderzoek uitvoert van de jaarrekening van een
beheerder, beleggingsinstelling, beleggingsonderneming, clearinginstelling,
kredietinstelling of verzekeraar met zetel in Nederland, meldt de Autoriteit
Financiële Markten zo spoedig mogelijk elke omstandigheid waarvan hij
bij de uitvoering van het onderzoek kennis heeft gekregen en die in strijd
is met op grond van dit deel opgelegde verplichtingen.2. Een accountant die het onderzoek uitvoert van de jaarrekening van een
beheerder, beleggingsinstelling of beleggingsonderneming met zetel in Nederland,
meldt de Autoriteit Financiële Markten zo spoedig mogelijk elke omstandigheid
waarvan hij bij de uitvoering van het onderzoek kennis heeft gekregen en die
leidt tot weigering van het afgeven van een verklaring omtrent de getrouwheid
of tot het maken van voorbehouden.3. Het eerste en tweede lid zijn van overeenkomstige toepassing op een
accountant die naast het onderzoek van de jaarrekening van de financiële
onderneming, bedoeld in het eerste onderscheidenlijk tweede lid, ook het onderzoek
uitvoert van de jaarrekening van een andere persoon met welke de financiële
onderneming in een formele of feitelijke zeggenschapsstructuur is verbonden.4. De accountant, bedoeld in het eerste lid, verstrekt zo spoedig mogelijk
alle inlichtingen aan de Autoriteit Financiële Markten die deze redelijkerwijs nodig heeft voor het toezicht op de naleving van dit
deel. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot de te verstrekken gegevens en de in acht te nemen procedures.5. De Autoriteit Financiële Markten stelt de financiële onderneming
in de gelegenheid aanwezig te zijn bij de melding, bedoeld in het eerste of
tweede lid, en bij het verstrekken van inlichtingen, bedoeld in het vierde
lid, door de accountant.6. De accountant die op grond van het eerste, tweede of derde lid tot
een melding of op grond van het vierde lid tot het verstrekken van inlichtingen
aan de Autoriteit Financiële Markten is overgegaan, is niet aansprakelijk
voor schade die een derde dientengevolge lijdt, tenzij aannemelijk wordt gemaakt
dat gelet op alle feiten en omstandigheden in redelijkheid niet tot melding
of tot het verstrekken van inlichtingen had mogen worden overgegaan.7. Het tweede lid is niet van toepassing op accountants die het onderzoek
uitvoeren van de jaarrekening van een beleggingsonderneming die voor de uitoefening
van het bedrijf van bank een door de Nederlandsche Bank verleende vergunning
heeft.AFDELING 4.2.5 OVEREENKOMSTEN OP AFSTANDArtikel 4:281. Een consument kan een overeenkomst op afstand zonder een boete verschuldigd
te zijn en zonder opgave van redenen ontbinden gedurende veertien kalenderdagen
vanaf de dag waarop die overeenkomst is aangegaan dan wel, indien dit later
is, gedurende veertien kalenderdagen vanaf de dag waarop de informatie die
de financiële onderneming hem op grond van artikel 4:20, eerste lid,
dient te verstrekken, door hem is ontvangen.2. In afwijking van het eerste lid kan een consument een overeenkomst
op afstand inzake een levensverzekering zonder een boete verschuldigd te zijn
en zonder opgave van redenen ontbinden gedurende dertig kalenderdagen vanaf
de dag waarop hij van het tot stand komen van de overeenkomst in kennis is
gesteld dan wel, indien dit later is, gedurende dertig kalenderdagen vanaf
de dag waarop de informatie die de financiële onderneming hem op grond
van artikel 4:20, eerste lid, dient te verstrekken, door hem is ontvangen.3. Indien een consument gebruik wenst te maken van het in het eerste of
tweede lid bedoelde recht, geeft hij daarvan voor het verstrijken van de in
dat lid bedoelde termijn, kennis aan de financiële onderneming volgens
de instructies die hem hierover overeenkomstig artikel 4:20, eerste lid, zijn
verstrekt. De kennisgeving wordt als tijdig aangemerkt indien zij schriftelijk
of op een voor de financiële onderneming beschikbare en toegankelijke
duurzame drager is verzonden voor het verstrijken van de termijn.4. Het eerste en tweede lid zijn niet van toepassing op:a. overeenkomsten inzake financiële producten waarvan de waarde gedurende
de termijn, bedoeld in het desbetreffende lid, afhankelijk is van ontwikkelingen
op de financiële markten of andere markten;b. overeenkomsten inzake verzekeringen met een looptijd van minder dan
een maand;c. overeenkomsten die op uitdrukkelijk verzoek van de consument volledig
zijn uitgevoerd voordat de consument gebruik maakt van het in het eerste of
tweede lid bedoelde recht;d. overeenkomsten inzake krediet die zijn ontbonden overeenkomstig de
artikelen 7:46e en 7:48e van het Burgerlijk Wetboek;e. overeenkomsten inzake krediet waarbij hypothecaire zekerheid wordt
verleend; enf. bij algemene maatregel van bestuur aan te wijzen andere overeenkomsten
inzake financiële producten.5. Indien aan een overeenkomst op afstand een andere overeenkomst verbonden
is met betrekking tot een zaak of dienst die door de financiële onderneming
wordt geleverd of door een derde op grond van een overeenkomst tussen de financiële
onderneming en deze derde, brengt de ontbinding van de overeenkomst op afstand
overeenkomstig het eerste of tweede lid van rechtswege en zonder dat de consument
een boete verschuldigd is, de ontbinding met zich van die verbonden overeenkomst.Artikel 4:291. Met de uitvoering van een overeenkomst op afstand wordt pas na toestemming
van de consument een begin gemaakt.2. Indien de consument gebruik maakt van zijn in artikel 4:28, eerste
of tweede lid, bedoelde recht, kan de financiële onderneming uitsluitend
een vergoeding vragen voor het financiële product dat ter uitvoering
van de overeenkomst op afstand is geleverd. Deze vergoeding is:a. niet hoger dan een bedrag dat evenredig is aan de verhouding tussen
het reeds geleverde product en de volledige uitvoering van de overeenkomst
op afstand; enb. in geen geval zo hoog dat deze als een boete kan worden opgevat.3. De financiële onderneming kan slechts betaling van de in het tweede
lid bedoelde vergoeding verlangen indien zij:a. kan aantonen dat de consument overeenkomstig artikel 4:20, eerste lid,
is geïnformeerd over de in het tweede lid bedoelde vergoeding; en b.
op uitdrukkelijk verzoek van de consument met de uitvoering van de overeenkomst
is begonnen voor het verstrijken van de in artikel 4:28, eerste of tweede
lid, genoemde termijn.4. Indien de consument gebruikt maakt van het in artikel 4:28, eerste
of tweede lid, bedoelde recht, betaalt de financiële onderneming de consument
zo spoedig mogelijk, doch uiterlijk binnen dertig kalenderdagen nadat zij
de kennisgeving van de ontbinding heeft ontvangen, al hetgeen zij op grond
van de overeenkomst op afstand van de consument ontvangen heeft terug, verminderd
met het in het tweede lid bedoelde bedrag.5. Indien de consument gebruik maakt van het in artikel 4:28, eerste of
tweede lid bedoelde recht, geeft hij de financiële onderneming zo spoedig
mogelijk, doch uiterlijk binnen dertig kalenderdagen nadat hij de kennisgeving
van de ontbinding heeft verzonden, alle geldbedragen en goederen terug die
hij van de financiële onderneming op grond van de overeenkomst op afstand
heeft ontvangen.Artikel 4:30Van de artikelen 4:28 en 4:29 kan niet ten nadele van de consument worden
afgeweken.HOOFDSTUK 4.3 REGELS VOOR HET WERKZAAM ZIJN OP DE FINANCIËLE
MARKTEN BETREFFENDE BEPAALDE FINANCIËLE DIENSTENAFDELING 4.3.1 AANBIEDEN§ 4.3.1.1. BeleggingsobjectenArtikel 4:30a1. Een aanbieder van een beleggingsobject die over een website beschikt,
heeft een beleggingsobjectprospectus beschikbaar op zijn website en verstrekt
onverwijld kosteloos een beleggingsobjectprospectus op verzoek van een consument.
Indien hij niet over een website beschikt, verstrekt de aanbieder van een
beleggingsobject kosteloos een beleggingsobjectprospectus aan een consument
voorafgaande aan de totstandkoming van een overeenkomst inzake een beleggingsobject.2. Indien een beleggingsobject wordt aangeboden door tussenkomst van een
bemiddelaar wordt het beleggingsobjectprospectus, bedoeld in het eerste lid,
door de bemiddelaar verstrekt, tenzij de aanbieder en de bemiddelaar zijn
overeengekomen dat de aanbieder zelf aan deze verplichting voldoet. Het eerste
lid is van overeenkomstige toepassing.3. Het beleggingsobjectprospectus, bedoeld in het eerste lid, bevat uitsluitend
bij of krachtens algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.4. Onder bij algemene maatregel van bestuur te stellen regels kan worden
afgeweken van de verplichting een beleggingsobjectprospectus beschikbaar te
hebben en te verstrekken.5. Artikel 4:19, tweede lid, is van overeenkomstige toepassing op het
beleggingsobjectprospectus, bedoeld in het eerste lid.§ 4.3.1.2. Elektronisch geldArtikel 4:311. Een kredietinstelling wisselt op verzoek van een houder van door haar
uitgegeven elektronisch geld het elektronische geld om door middel van uitbetaling
van het elektronische geld in chartaal geld of door storting op een betaal-
of spaarrekening, waarbij uitsluitend de voor de omwisseling noodzakelijke
kosten kunnen worden berekend.2. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen regels worden
gesteld met betrekking tot de omwisseling, bedoeld in het eerste lid.§ 4.3.1.3. KredietArtikel 4:32Een aanbieder van krediet neemt deel aan een stelsel van kredietregistratie.Artikel 4:331. Een aanbieder van krediet die over een website beschikt, heeft een
kredietprospectus beschikbaar op zijn website en verstrekt onverwijld kosteloos
een kredietprospectus op verzoek van een consument. Indien hij niet over een
website beschikt, verstrekt de aanbieder van krediet kosteloos een kredietprospectus
aan een consument voorafgaande aan de totstandkoming van een overeenkomst
inzake krediet.2. Indien een krediet wordt aangeboden door tussenkomst van een bemiddelaar
wordt het kredietprospectus, bedoeld in het eerste lid, door de bemiddelaar
verstrekt, tenzij de aanbieder en de bemiddelaar zijn overeengekomen dat de
aanbieder zelf aan deze verplichting voldoet. Het eerste lid is van overeenkomstige
toepassing.3. Het kredietprospectus, bedoeld in het eerste lid, bevat uitsluitend
bij of krachtens algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens.4. Onder bij algemene maatregel van bestuur te stellen regels kan worden
afgeweken van de verplichting een kredietprospectus beschikbaar te hebben
en te verstrekken.5. Artikel 4:19, tweede lid, is van overeenkomstige toepassing op het
kredietprospectus, bedoeld in het eerste lid.Artikel 4:341. Voorafgaand aan de totstandkoming van een overeenkomst inzake krediet
wint een aanbieder van krediet in het belang van de consument informatie in
over diens financiële positie en beoordeelt hij, ter voorkoming van overkreditering
van de consument, of het aangaan van de overeenkomst verantwoord is.2. De aanbieder gaat geen overeenkomst inzake krediet aan met een consument
indien dit, met het oog op overkreditering van de consument, onverantwoord
is.3. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen regels worden
gesteld met betrekking tot het eerste en tweede lid.Artikel 4:35Bij algemene maatregel van bestuur kunnen regels worden gesteld met betrekking
tot de ten hoogste toegelaten kredietvergoeding.Artikel 4:36Een gemeentelijke kredietbank wordt opgericht en opgeheven bij een daartoe
strekkend besluit van de gemeenteraad of door middel van het treffen van een
gemeenschappelijke regeling door gemeenteraden van twee of meer gemeenten.
Het besluit of de gemeenschappelijke regeling, wordt onderworpen aan de goedkeuring
van gedeputeerde staten.Artikel 4:371. Voor de bedrijfsvoering van een gemeentelijke kredietbank wordt een
reglement vastgesteld door het college van burgemeester en wethouders of,
indien de gemeentelijke kredietbank is ingesteld door middel van het treffen
van een gemeenschappelijke regeling, door de betrokken gemeenteraden van de
aan de regeling deelnemende gemeenten, waarin voor het aanbieden van krediet
in het kader van het uitoefenen van haar publieke taak ten minste voorschriften
staan opgenomen die overeenkomen met het ingevolge afdeling 4.2.1, afdeling
4.2.2, afdeling 4.2.3, afdeling 4.2.5, artikel 4:32, artikel 4:33, paragraaf 4.3.8.1.
en de hoofdstukken IV en V van de Wet op het consumentenkrediet bepaalde.2. Het reglement wordt onderworpen aan de goedkeuring van gedeputeerde
staten.3. Het toezicht op de naleving van het reglement door de gemeentelijke
kredietbank:a. wordt uitgevoerd door het algemeen bestuur van de gemeentelijke kredietbank,
in het geval dat de gemeentelijke kredietbank is opgericht door middel van
het treffen van een gemeenschappelijke regeling en geen privaatrechtelijke
rechtsvorm heeft;b. wordt in het geval dat de gemeentelijke kredietbank een privaatrechtelijke
rechtsvorm heeft gewaarborgd doordat:1°. de meerderheid van het bestuur wordt benoemd op voordracht van
een gemeenteraad of een college van burgemeester en wethouders van een of
meer gemeenten waarvoor de gemeentelijke kredietbank werkzaamheden verricht;2°. de meerderheid van de Raad van Toezicht wordt benoemd op voordracht
van een gemeenteraad of van een college van burgemeester en wethouders van
een of meer gemeenten waarvoor de gemeentelijke kredietbank werkzaamheden
verricht;3°. de jaarrekening en begroting van de gemeentelijke kredietbank
worden goedgekeurd door een gemeenteraad of door een college van burgemeester
en wethouders van een of meer gemeenten waarvoor de gemeentelijke kredietbank
werkzaamheden verricht; ofc. wordt, indien de onderdelen a en b niet van toepassing zijn, uitgevoerd
door het college van burgemeester en wethouders.4. De vereisten genoemd in het derde lid, onderdeel b, onder 1° tot
en met 3°, zijn niet van toepassing op een gemeentelijke kredietbank met
een privaatrechtelijke rechtsvorm indien een negatief exploitatiesaldo wordt
aangezuiverd door een of meer gemeenten waarvoor de gemeentelijke kredietbank
werkzaam is.§ 4.3.1.4. Rechten van deelneming in een beleggingsinstellingArtikel 4:381. Deze paragraaf, met uitzondering van de artikelen 4:53, aanhef en onderdeel
b, en 4:62, is niet van toepassing op beheerders van instellingen voor collectieve
belegging in effecten met zetel in een andere lidstaat, instellingen voor
collectieve belegging in effecten met zetel in een andere lidstaat en de eventueel
aan die instellingen verbonden bewaarders.2. Deze paragraaf, met uitzondering van de artikelen 4:49 tot en met 4:53,
is niet van toepassing op beheerders van beleggingsinstellingen met zetel
in een aangewezen staat, beleggingsinstellingen met zetel in een aangewezen
staat en de eventueel aan die belegginginstellingen verbonden bewaarders.Artikel 4:39Ten minste twee natuurlijke personen bepalen het dagelijks beleid van
een beheerder, beleggingsmaatschappij of bewaarder.Artikel 4:40De personen die het dagelijks beleid van een beheerder of beleggingsmaatschappij
met zetel in Nederland bepalen, verrichten hun werkzaamheden in verband daarmee
vanuit Nederland.Artikel 4:41Een beheerder is statutair bestuurder van elke door hem beheerde beleggingsmaatschappij.Artikel 4:42Een beheerder die een beleggingsfonds beheert, treft maatregelen opdat:a. de activa van het beleggingsfonds ten behoeve van de deelnemers wordt
verkregen door een van de beheerder onafhankelijke bewaarder;b. de bewaarder slechts met medewerking van de beheerder over de vermogensbestanddelen
van het beleggingsfonds kan beschikken.Artikel 4:431. Indien de activa van een beleggingsinstelling door een bewaarder worden
bewaard, gaat de beheerder van de beleggingsinstelling met de bewaarder een
schriftelijke overeenkomst inzake beheer en bewaring aan.2. Bij algemene maatregel van bestuur kunnen regels worden gesteld met
betrekking tot de inhoud van de tussen de beheerder en een bewaarder te sluiten
overeenkomst inzake beheer en bewaring.Artikel 4:441. Als bewaarder treedt slechts op een rechtspersoon met als enig statutair
doel het bewaren van activa en het administreren van de goederen waar een
belegginginstelling in belegt.2. De activa van een beleggingsfonds worden bewaard door een bewaarder
die uitsluitend ten behoeve van het beleggingsfonds bewaart, indien op grond
van het beleggingsbeleid van het desbetreffende beleggingsfonds een reëel
risico bestaat dat het vermogen van het beleggingsfonds ontoereikend zal zijn
voor voldoening van vorderingen bedoeld in artikel 4:45, eerste lid, en het
eigen vermogen van de bewaarder ontoereikend zal zijn voor voldoening van
dergelijke vorderingen.3. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk,
al dan niet voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van het tweede lid, indien
de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs niet kan worden voldaan en
dat de doeleinden die dat lid beoogt te bereiken anderszins worden bereikt.Artikel 4:451. Het vermogen van een beleggingsfonds dient uitsluitend tot voldoening
van vorderingen die voortvloeien uit:a. schulden die verband houden met het beheer en het bewaren van het fonds;
enb. rechten van deelneming.2. Indien het vermogen van een beleggingsfonds bij vereffening ontoereikend
is voor voldoening van de vorderingen, dient het vermogen van het beleggingsfonds
ter voldoening van de vorderingen in de volgorde van het eerste lid.3. In afwijking van het eerste lid zijn andere vorderingen verhaalbaar
op het vermogen van een beleggingsfonds indien vaststaat dat de in het eerste
lid bedoelde vorderingen zullen kunnen worden voldaan en dat in de toekomst
dergelijke vorderingen niet meer zullen ontstaan.4. Indien de in het eerste lid bedoelde vorderingen niet volledig uit
het vermogen van het beleggingsfonds kunnen worden voldaan, dient het vermogen
van de bewaarder eerst ter voldoening van de vorderingen in de volgorde van
het eerste lid en vervolgens van de overige vorderingen, behoudens de door
de wet erkende andere redenen van voorrang.Artikel 4:461. Een beheerder beschikt over een website.2. De beheerder rangschikt informatie op de website, voorzover relevant,
per afzonderlijke door hem beheerde beleggingsinstelling.3. De beheerder vermeldt het adres van de website in het prospectus, bedoeld
in artikel 4:49, eerste lid, in de halfjaarcijfers en in het jaarverslag van
de beheerder en de door hem beheerde beleggingsinstellingen, bedoeld in artikel
4:51, eerste en tweede lid.4. Indien de beheerder ingevolge deze wet beschikbaar te stellen of te
verstrekken informatie op zijn website publiceert of anderszins in elektronische
vorm beschikbaar stelt, vermeldt hij daarbij dat desgevraagd
een afschrift van die informatie wordt verstrekt en, indien van toepassing,
welke kosten daaraan verbonden zijn.Artikel 4:471. Een beheerder maakt een voorstel tot wijziging van de voorwaarden die
gelden tussen een door hem beheerde beleggingsinstelling en de deelnemers
bekend in een advertentie in een landelijk verspreid Nederlands dagblad of
aan het adres van iedere deelnemer alsmede op zijn website. De beheerder licht
het voorstel tot wijziging van de voorwaarden toe op zijn website. Gelijktijdig
met de bekendmaking van het voorstel tot wijziging stelt de beheerder de toezichthouder
hiervan in kennis.2. Een beheerder maakt een wijziging van de voorwaarden die gelden tussen
een door hem beheerde beleggingsinstelling en de deelnemers bekend in een
advertentie in een landelijk verspreid Nederlands dagblad of aan het adres
van iedere deelnemer alsmede op zijn website. De beheerder licht de wijziging
van de voorwaarden toe op zijn website. Gelijktijdig met de bekendmaking van
de wijziging stelt de beheerder de toezichthouder hiervan in kennis.3. Indien door de wijziging van de voorwaarden, bedoeld in het tweede
lid, rechten of zekerheden van de deelnemers worden verminderd of lasten aan
de deelnemers worden opgelegd, wordt de wijziging tegenover de deelnemers
niet ingeroepen voordat drie maanden zijn verstreken na de bekendmaking, bedoeld
in het tweede lid, en kunnen de deelnemers binnen deze periode onder de gebruikelijke
voorwaarden uittreden.4. Indien door de wijziging van de voorwaarden, bedoeld in het tweede
lid, het beleggingsbeleid van de beleggingsinstelling wordt gewijzigd, wordt
de wijziging niet ingevoerd voordat drie maanden zijn verstreken na de bekendmaking,
bedoeld in het tweede lid, en kunnen de deelnemers binnen deze periode onder
de gebruikelijke voorwaarden uittreden.Artikel 4:481. Een beheerder heeft op zijn website een registratiedocument beschikbaar
waarin gegevens zijn opgenomen over de beheerder, de beleggingsinstellingen
die hij beheert of voornemens is te beheren en de eventueel daaraan verbonden
bewaarders.2. Bij algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld met betrekking
tot de vorm van het registratiedocument en de gegevens die het registratiedocument
ten minste moet bevatten.Artikel 4:491. Een beheerder heeft op zijn website een prospectus beschikbaar over
elke door hem beheerde beleggingsinstelling.2. Het prospectus bevat ten minste:a. de gegevens die voor beleggers noodzakelijk zijn om zich een oordeel
te vormen over de beleggingsinstelling en de daaraan verbonden kosten en risico's;b. een verklaring van de beheerder dat hijzelf, de beleggingsinstelling
en de eventueel daaraan verbonden bewaarder voldoen aan de bij of krachtens
deze wet gestelde regels en dat het prospectus voldoet aan de bij of krachtens
deze wet gestelde regels;c. een mededeling van een accountant, onder vermelding van zijn naam en
kantooradres, dat het prospectus de ingevolge deze wet voorgeschreven gegevens
bevat;d. het registratiedocument van de beheerder, bedoeld in artikel 4:48,
eerste lid; ene. bij of krachtens algemene maatregel van bestuur te bepalen andere gegevens.3. Een beheerder actualiseert de gegevens die in het prospectus zijn opgenomen
zodra daartoe aanleiding bestaat.4. De Autoriteit Financiële Markten kan verlangen dat het prospectus
in een of meer door haar te bepalen talen beschikbaar wordt gesteld indien
dit, gelet op de voorgenomen verspreiding van het prospectus, noodzakelijk
is voor een adequate informatieverschaffing aan het publiek.5. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk,
al dan niet voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van het op grond van het
tweede lid bepaalde en het derde lid, indien de aanvrager aantoont dat daaraan
redelijkerwijs niet kan worden voldaan en dat de doeleinden die dit artikel
beoogt te bereiken anderszins worden bereikt.6. Dit artikel is niet van toepassing ten aanzien van beleggingsinstellingen
waarvan de rechten van deelneming verhandelbaar zijn en niet op verzoek van
de deelnemer ten laste van de activa direct of indirect worden ingekocht of
terugbetaaldArtikel 4:501. Een beheerder verstrekt ten minste twee weken voordat rechten van deelneming
in een door hem beheerde beleggingsinstelling worden aangeboden aan de Autoriteit
Financiële Markten ten behoeve van opname van de beleggingsinstelling
in het register als bedoeld in artikel 1:93 de volgende gegevens:a. de naam en het adres van de beheerder;b. de naam en het adres van de beleggingsinstelling;c. indien van toepassing: de namen van de personen die het dagelijks beleid
bepalen van de beleggingsmaatschappij;d. de naam en het adres van de eventueel aan de beleggingsinstelling verbonden
bewaarder;e. de namen van de personen die het dagelijks beleid bepalen van de eventueel
aan de beleggingsinstelling verbonden bewaarder;f. de wijze van in- en verkoop van rechten van deelneming;g. een beschrijving van het beleggingsbeleid van de beleggingsinstelling;h. de eventuele notering op een erkende of gereglementeerde markt;i. de beoogde datum van het aanbieden van de rechten van deelneming; enj. het fondsreglement van een beleggingsfonds indien het rechten van deelneming
in een instelling voor collectieve belegging in effecten betreft.2. De beheerder stelt bij het aanbieden van de rechten van deelneming
of bij de schriftelijke aankondiging dat de rechten van deelneming zullen
worden aangeboden het prospectus, bedoeld in artikel 4:49, het fondsreglement
of de statuten van de beleggingsinstelling en, voorzover openbaargemaakt,
de jaarrekening van de beleggingsinstelling over de twee voorafgaande jaren
kosteloos algemeen verkrijgbaar en publiceert deze informatie op zijn website.
In iedere bekendmaking waarin deze rechten van deelneming worden aangeboden,
worden de plaatsen vermeld waar het prospectus voor het publiek verkrijgbaar
is.3. Het tweede lid is niet van toepassing ten aanzien van beleggingsinstellingen
waarvan de rechten van deelneming verhandelbaar zijn en niet op verzoek van
de deelnemer ten laste van de activa direct of indirect worden ingekocht of
terugbetaald.Artikel 4:511. Een beheerder, beleggingsinstelling of bewaarder verstrekt binnen vier
maanden na afloop van het boekjaar aan de Autoriteit Financiële Markten
een jaarrekening, een jaarverslag en overige gegevens als bedoeld in de artikelen
361, eerste lid, 391, eerste lid, onderscheidenlijk 392, eerste
lid, onderdelen a tot en met h, van Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek.2. Een beheerder of beleggingsinstelling verstrekt binnen negen weken
na afloop van de eerste helft van het boekjaar halfjaarcijfers aan de Autoriteit
Financiële Markten.3. Voorzover de beheerder, de beleggingsinstelling of de bewaarder niet
aan Titel 9 van Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek zijn onderworpen, is deze
titel van overeenkomstige toepassing op de jaarrekening, het jaarverslag en
de overige gegevens, bedoeld in het eerste lid, en op de halfjaarcijfers,
bedoeld in het tweede lid, met uitzondering van artikel 403 van Boek 2 van
het Burgerlijk Wetboek voorzover het beheerders betreft.4. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot de verstrekking en de inhoud van de jaarrekening, het jaarverslag
en de overige gegevens, bedoeld in het eerste lid, en van de halfjaarcijfers,
bedoeld in het tweede lid.5. Onverminderd het bepaalde in Titel 9 van Boek 2 van het Burgerlijk
Wetboek kan de Autoriteit Financiële Markten op aanvraag geheel of gedeeltelijk,
al dan niet voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van het eerste of tweede
lid of van het op grond van het vierde lid bepaalde, indien de aanvrager aantoont
dat daaraan redelijkerwijs niet kan worden voldaan en dat de doeleinden die
dit artikel beoogt te bereiken anderszins worden bereikt.Artikel 4:521. Een beheerder, beleggingsinstelling of bewaarder maakt binnen vier
maanden na afloop van het boekjaar de jaarrekening, het jaarverslag en de
overige gegevens, bedoeld in artikel 4:51, eerste lid, openbaar.2. Een beheerder of beleggingsinstelling maakt binnen negen weken na afloop
van de eerste helft van het boekjaar de halfjaarcijfers, bedoeld in artikel
4:51, tweede lid, openbaar.3. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot de openbaarmaking van de jaarrekening, het jaarverslag
en de overige gegevens, bedoeld in het eerste lid, en van de halfjaarcijfers,
bedoeld in het tweede lid.4. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk,
al dan niet voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van het eerste of tweede
lid of het op grond van het derde lid bepaalde, indien de aanvrager aantoont
dat daaraan redelijkerwijs niet kan worden voldaan en dat de doeleinden die
dit artikel beoogt te bereiken anderszins worden bereikt.Artikel 4:53Indien van de in Nederland gevoerde of te voeren naam van een beheerder
of een beleggingsinstelling gevaar voor verwarring of misleiding is te duchten,
kan de Autoriteit Financiële Markten verlangen dat de beheerder onderscheidenlijk
de beleggingsinstelling:a. de naam wijzigt; ofb. een verklarende vermelding aan de naam toevoegt.Artikel 4:541. Een beleggingsmaatschappij die wordt beheerd door een beheerder waarvan
de vergunning is ingetrokken of een beleggingsmaatschappij waarvan de vergunning
is ingetrokken, kan op verzoek van de Autoriteit Financiële Markten door
de rechtbank worden ontbonden.2. Het vermogen van een beleggingsfonds dat wordt beheerd door een beheerder
waarvan de vergunning is ingetrokken, kan op verzoek van de Autoriteit Financiële
Markten door een of meer door de rechtbank aan te wijzen vereffenaars
binnen een door de rechtbank te bepalen termijn worden vereffend.3. Een beleggingsmaatschappij of het vermogen van een beleggingsfonds
kan tevens op verzoek van de Autoriteit Financiële Markten door de rechtbank
worden ontbonden onderscheidenlijk door een of meer door de rechtbank aan
te wijzen vereffenaars binnen een door de rechtbank te bepalen termijn worden
vereffend, indien:a. de vergunning van de beheerder van de beleggingsinstelling zodanig
is gewijzigd dat die vergunning niet langer strekt tot het beheer van het
beleggingsfonds of de beleggingsmaatschappij;b. de beleggingsinstelling of haar beheerder:1°. binnen een termijn van twaalf maanden na de oprichting geen activiteiten
heeft verricht;2°. uitdrukkelijk te kennen heeft gegeven dat de beleggingsinstelling
geen activiteiten zal verrichten;3°. haar onderscheidenlijk zijn activiteiten gedurende een termijn
van meer dan zes maanden heeft gestaakt;4°. kennelijk heeft opgehouden beleggingsinstelling te zijn;5°. niet voldoet aan deze wet; of6°. niet of niet genoegzaam uitvoering heeft gegeven aan een aanwijzing
als bedoeld in artikel 1:58.4. De ontbinding, bedoeld in het eerste of derde lid, en de vereffening,
bedoeld in het tweede of derde lid, vindt niet eerder plaats dan nadat het
besluit tot intrekking of wijziging van de vergunning onherroepelijk is geworden.Artikel 4:55Indien een beheerder de inkoop of terugbetaling van rechten van deelneming
in een door hem beheerde beleggingsinstelling opschort, stelt hij de Autoriteit
Financiële Markten en, indien het een beheerder van een instelling voor
collectieve belegging in effecten betreft, de toezichthoudende instantie van
elke lidstaat waar de rechten van deelneming in de belegginginstelling worden
verhandeld, onverwijld daarvan op de hoogte.Artikel 4:561. De activa van een instelling voor collectieve belegging in effecten
die een beleggingsmaatschappij is, worden bewaard door een van haar onafhankelijke
bewaarder. Onder bij algemene maatregel van bestuur te stellen voorwaarden
kan van dit vereiste worden afgeweken.2. Artikel 4:42, aanhef en onderdeel b, is van overeenkomstige toepassing.Artikel 4:57Een bewaarder van een instelling voor collectieve belegging in effecten
met zetel in Nederland heeft zijn zetel in een lidstaat en, indien hij zijn
zetel niet in Nederland heeft, een in Nederland gelegen bijkantoor.Artikel 4:58Een instelling voor collectieve belegging in effecten die een beleggingsmaatschappij
is, heeft een aparte beheerder tenzij de beleggingsmaatschappij een eigen
vermogen heeft van ten minste € 300 000.Artikel 4:591. Een beheerder van een instelling voor collectieve belegging in effecten
heeft zijn zetel in Nederland.2. De werkzaamheden van de beheerder van een instelling voor collectieve
belegging in effecten zijn beperkt tot het beheer van beleggingsinstellingen,
het beheren van individuele vermogens en het verlenen van diensten als bedoeld
onder 1 en 6 van deel C van de bijlage bij de richtlijn beleggingsdiensten.Artikel 4:601. Het statutaire doel of reglementaire doel van een instelling voor collectieve
belegging in effecten is uitsluitend het beleggen in financiële instrumenten
als bedoeld in artikel 1:1, onderdelen a tot en met c, en e tot en met g,
of deposito's met toepassing van het beginsel van risicospreiding.2. De rechten van deelneming in een instelling voor collectieve belegging
in effecten worden zonder beperkingen in Nederland aangeboden en worden op
verzoek van een deelnemer direct of indirect ten laste van de activa van de
beleggingsinstelling ingekocht of terugbetaald.3. Een instelling voor collectieve belegging in effecten heeft haar zetel
in Nederland.4. De werkzaamheden van een instelling voor collectieve belegging in effecten
die een beleggingsmaatschappij is, zijn beperkt tot het beheer van haar vermogen.5. Het is een instelling voor collectieve belegging in effecten verboden
haar statuten of reglementen zodanig te wijzigen dat zij niet meer voldoet
aan het eerste tot en met vierde lid.6. Een wijziging van de statuten of reglementen als bedoeld in het vijfde
lid is nietig. Op verzoek van het openbaar ministerie benoemt de rechter een
bewindvoerder met de macht om de gevolgen van de nietige handeling ongedaan
te maken.7. Bij het ongedaan maken van de gevolgen van de nietige handeling handelt
de bewindvoerder mede in het belang van de deelnemers in de beleggingsinstelling.Artikel 4:61Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot informatieverstrekking aan de Autoriteit Financiële
Markten en het beleggen door instellingen voor collectieve belegging in effecten.Artikel 4:621. Een beheerder die in Nederland rechten van deelneming aanbiedt in een
door hem beheerde instelling voor collectieve belegging met zetel in een andere
lidstaat stelt de gegevens en bescheiden met betrekking tot die instelling
voor collectieve belegging in effecten die hij openbaar dient te maken overeenkomstig
de regels, gesteld door de andere lidstaat, beschikbaar in de Nederlandse
of een andere door de Autoriteit Financiële Markten goedgekeurde taal.2. De beheerder, bedoeld in het eerste lid, draagt met inachtneming van
de toepasselijke Nederlandse wettelijke bepalingen zorg voor de uitkeringen
op, de inkoop van of terugbetaling op de rechten van deelneming in Nederland.§ 4.3.1.5. VerzekeringenArtikel 4:631. Een levensverzekeraar of natura-uitvaartverzekeraar draagt er zorg
voor dat in een individuele levensverzekering met een looptijd van meer dan
zes maanden onderscheidenlijk in een natura-uitvaartverzekering uitdrukkelijk
wordt bepaald dat de verzekeringnemer gedurende dertig kalenderdagen vanaf
de dag waarop hij van het sluiten van de verzekering in kennis is gesteld,
de verzekering met onmiddellijke ingang schriftelijk of door middel van een
voor de verzekeraar beschikbare en toegankelijke duurzame drager kan opzeggen.2. De kennisgeving van het sluiten van de verzekering, bedoeld in het
eerste lid, geschiedt schriftelijk of op een voor de verzekeringnemer beschikbare
en toegankelijke duurzame drager binnen vier weken na het sluiten van de verzekering.3. De opzegging door de verzekeringnemer heeft tot gevolg dat hij en de
levensverzekeraar onderscheidenlijk natura-uitvaartverzekeraar met ingang
van het tijdstip waarop de verzekeraar deze opzegging heeft ontvangen, worden
ontheven van alle uit deze verzekering voortvloeiende verplichtingen.4. Dit artikel is van overeenkomstige toepassing op overeenkomsten die
strekken tot fondsvorming ter voldoening van de verzorging van de uitvaart
van de mens.Artikel 4:64De artikelen 4:65 tot en met 4:69 zijn niet van toepassing op:a. rechtsbijstandverzekeraars met zetel in een andere lidstaat;b. door een verzekeraar verleende rechtsbijstand voorzover deze betrekking
heeft op risico's die verband houden met het gebruik van zeeschepen;
enc. door een verzekeraar als bijkomend risico bij de branche Hulpverlening
verleende rechtsbijstand in een andere staat dan die waar de verzekerde zijn
woonplaats heeft, voorzover:1°. deze rechtsbijstand deel uitmaakt van een verzekering die alleen
betrekking heeft op hulpverlening; en2°. in de overeenkomst afzonderlijk is verklaard dat de rechtsbijstanddekking
is beperkt tot rechtsbijstand in een andere staat dan die waar de verzekerde
zijn woonplaats heeft en slechts een aanvulling vormt op de hulpverlening.Artikel 4:651. Een rechtsbijstandverzekeraar die uitsluitend de branche Rechtsbijstand
uitoefent:a. richt zijn bedrijfsvoering zodanig in dat de personeelsleden die zich
bezighouden met de rechtsbijstandschaderegeling of met het geven van juridische
adviezen met betrekking tot deze schaderegeling, niet tegelijkertijd dezelfde
of soortgelijke werkzaamheden verrichten ten behoeve van een andere verzekeraar
waarmee hij financiële, commerciële of administratieve banden heeft
en die een andere branche uitoefent;b. vertrouwt de werkzaamheden met betrekking tot de rechtsbijstandschaderegeling
toe aan een juridisch zelfstandig schaderegelingkantoor en vermeldt dit schaderegelingkantoor
in de overeenkomst inzake de rechtsbijstanddekking; ofc. neemt in de overeenkomst inzake de rechtsbijstanddekking de bepaling
op dat de verzekerde, zodra hij uit hoofde van de verzekering recht heeft
op rechtsbijstand, de behartiging van zijn belangen mag toevertrouwen
aan een advocaat of een andere rechtens bevoegde deskundige van zijn keuze.2. Een rechtsbijstandverzekeraar die naast de branche Rechtsbijstand een
andere branche uitoefent:a. vertrouwt de werkzaamheden met betrekking tot de rechtsbijstandschaderegeling
toe aan een juridisch zelfstandig schaderegelingkantoor en vermeldt dit schaderegelingkantoor
in de overeenkomst inzake de rechtsbijstanddekking; ofb. neemt in de overeenkomst inzake de rechtsbijstanddekking de bepaling
op dat de verzekerde, zodra hij uit hoofde van de verzekering recht heeft
op rechtsbijstand, de behartiging van zijn belangen mag toevertrouwen aan
een advocaat of een andere rechtens bevoegde deskundige van zijn keuze.3. Een rechtsbijstandverzekeraar vertrouwt werkzaamheden met betrekking
tot de rechtsbijstandschaderegeling alleen toe aan een schaderegelingkantoor
als bedoeld in het eerste lid, onderdeel b, en het tweede lid, onderdeel b,
dat zijn bedrijfsvoering zodanig inricht dat de personeelsleden en de leden
van het leidinggevende orgaan die zich bezighouden met de rechtsbijstandschaderegeling
of met het geven van juridische adviezen met betrekking tot deze schaderegeling,
niet tezelfdertijd dezelfde of soortgelijke werkzaamheden verrichten ten behoeve
van een andere branche van een verzekeraar waarmee het schaderegelingkantoor
financiële, commerciële of administratieve banden heeft.Artikel 4:66Indien een overeenkomst van verzekering tevens risico's van een andere
branche dekt, draagt een rechtbijstandverzekeraar er zorg voor dat de inhoud
van de rechtsbijstanddekking wordt opgenomen in een afzonderlijke overeenkomst
of in een afzonderlijk hoofdstuk van de overeenkomst.Artikel 4:671. Een rechtsbijstandverzekeraar draagt er zorg voor dat in de overeenkomst
inzake de rechtsbijstanddekking uitdrukkelijk wordt bepaald dat het de verzekerde
vrij staat een advocaat of een andere rechtens bevoegde deskundige te kiezen
indien:a. een advocaat of andere rechtens bevoegde deskundige wordt verzocht
de belangen van de verzekerde in een gerechtelijke of administratieve procedure
te verdedigen, te vertegenwoordigen of te behartigen; ofb. zich een belangenconflict voordoet.2. Dit artikel is niet van toepassing op rechtsbijstandverzekeraars die
toepassing hebben gegeven aan artikel 4:65, eerste lid, onderdeel c, of 4:65,
tweede lid, onderdeel b.Artikel 4:681. Een rechtsbijstandverzekeraar draagt er zorg voor dat in de overeenkomst
inzake de rechtsbijstanddekking uitdrukkelijk wordt voorzien in een scheidsrechterlijke
procedure of een andere procedure die met een scheidsrechterlijke procedure
vergelijkbare garanties inzake objectiviteit biedt, teneinde te bepalen welke
gedragslijn er bij verschil van mening tussen de verzekeraar onderscheidenlijk
het juridisch zelfstandig schaderegelingkantoor en de verzekerde zal worden
gevolgd voor de regeling van het geschil waarvoor een beroep op de rechtsbijstandverzekering
wordt gedaan.2. Dit artikel is niet van toepassing op rechtsbijstandverzekeraars die
toepassing hebben gegeven aan artikel 4:65, eerste lid, onderdeel c, of artikel
4:65, tweede lid, onderdeel b.Artikel 4:691. Een rechtsbijstandverzekeraar draagt er zorg voor dat telkens wanneer
zich een belangenconflict voordoet of er een verschil van mening bestaat over
de regeling van het geschil de verzekerde op de hoogte wordt gebracht van
het in artikel 4:67 bedoelde recht of van de mogelijkheid gebruik te maken
van de in artikel 4:68 bedoelde procedure.2. Dit artikel is niet van toepassing op rechtsbijstandverzekeraars die
toepassing hebben gegeven aan artikel 4:65, eerste lid, onderdeel c, of artikel
4:65, tweede lid, onderdeel b.Artikel 4:701. Een schadeverzekeraar die de branche Aansprakelijkheid motorrijtuigen
uitoefent vanuit een vestiging in Nederland:a. is aangesloten bij het bureau, bedoeld in artikel 2, zesde lid, van
de Wet aansprakelijkheidsverzekering motorrijtuigen;b. komt zijn verplichtingen na jegens het Waarborgfonds Motorverkeer uit
hoofde van de artikelen 24, eerste lid, en 24a, eerste lid, van de Wet aansprakelijkheidsverzekering
motorrijtuigen;c. komt zijn verplichtingen na tot kennisgeving uit hoofde van artikel
13, eerste lid, van de Wet aansprakelijkheidsverzekering motorrijtuigen jegens
het overheidsorgaan aldaar bedoeld; end. zorgt ervoor dat zijn voorwaarden van verzekering voldoen aan de door
de Wet aansprakelijkheidsverzekering motorrijtuigen gestelde eisen.2. Een schadeverzekeraar met zetel in Nederland die de branche Aansprakelijkheid
motorrijtuigen uitoefent of een schadeverzekeraar met zetel in een staat die
geen lidstaat is die de branche Aansprakelijkheid motorrijtuigen uitoefent
vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor stelt in iedere andere lidstaat
een persoon als schaderegelaar aan. De schaderegelaar is belast met het namens
de schadeverzekeraar behandelen en afwikkelen van vorderingen van benadeelden
die aanspraak kunnen maken op schadevergoeding ten gevolge van feiten veroorzaakt
door deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen die gewoonlijk zijn gestald
en verzekerd in een andere lidstaat dan Nederland en die zich ofwel hebben
voorgedaan in een andere lidstaat dan die van de woonplaats van de benadeelde,
ofwel in een staat die geen lidstaat is waar een nationaal bureau werkzaam
is dat overeenkomt met het bureau, bedoeld in artikel 2, zesde lid, van de
Wet aansprakelijkheidsverzekering motorrijtuigen.3. De schaderegelaar heeft zijn vestiging in de lidstaat waar hij is aangesteld.
Vorderingen van benadeelden als bedoeld in het tweede lid behandelt hij en
wikkelt hij af in de officiële taal of de officiële talen van die
lidstaat.4. De schaderegelaar houdt zich namens de schadeverzekeraar niet bezig
met de uitoefening van het bedrijf van verzekeraar. Evenmin wordt hij beschouwd
als een vestiging van de schadeverzekeraar in de zin van Verordening (EG)
nr. 44/2001 van de Raad van de Europese Unie van 22 december 2000 betreffende
de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen
in burgerlijke-, en handelszaken (PbEG L 12), of in de zin van het Verdrag
van Brussel van 27 september 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid
en de tenuitvoerlegging van de beslissingen in burgerlijke en handelszaken
(PbEG C 27).5. De schadeverzekeraar, bedoeld in het tweede lid, meldt binnen twee
weken na de aanvang van de uitoefening van de branche Aansprakelijkheid motorrijtuigen
aan het Informatiecentrum, bedoeld in artikel 27b van de Wet aansprakelijkheidsverzekering
motorrijtuigen, en aan het informatiecentrum in iedere andere lidstaat de
naam en het adres van de door hem in iedere lidstaat aangestelde schaderegelaar.
De schadeverzekeraar stelt de in de eerste volzin bedoelde informatiecentra
binnen twee weken in kennis van een wijziging in de naam of
het adres van de desbetreffende schaderegelaar.6. De schadeverzekeraar van degene die de schade heeft veroorzaakt of
zijn schaderegelaar geeft binnen drie maanden na de datum waarop een benadeelde
zijn verzoek tot schadevergoeding heeft ingediend:a. een met redenen omkleed voorstel tot schadevergoeding indien de aansprakelijkheid
niet wordt betwist en de omvang van de schade is vastgesteld; ofb. een met redenen omkleed antwoord op alle punten van het verzoek tot
schadevergoeding indien de aansprakelijkheid wordt betwist of de omvang van
de schade nog niet volledig is vastgesteld.Artikel 119 van Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek is van toepassing.7. De schadeverzekeraar, bedoeld in de aanhef van het eerste lid, legt
binnen twee weken na de aanvang van de uitoefening van de branche Aansprakelijkheid
motorrijtuigen aan de Autoriteit Financiële Markten een door hem ondertekende
verklaring over dat zijn voorwaarden van verzekering voldoen aan de door de
Wet aansprakelijkheidsverzekering motorrijtuigen gestelde eisen.8. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag ontheffing verlenen
van het eerste of tweede lid aan een schadeverzekeraar die geen aansprakelijkheden
dekt ten aanzien waarvan de Wet aansprakelijkheidsverzekering motorrijtuigen
van toepassing is en die de risico's van de branche Aansprakelijkheid
motorrijtuigen uitsluitend als bijkomende risico's dekt.Artikel 4:711. Een schadeverzekeraar met zetel buiten Nederland die de branche Aansprakelijkheid
motorrijtuigen uitoefent door middel van het verrichten van diensten naar
Nederland:a. is aangesloten bij het bureau, bedoeld in artikel 2, zesde lid, van
de Wet aansprakelijkheidsverzekering motorrijtuigen;b. komt zijn verplichtingen na jegens het Waarborgfonds Motorverkeer uit
hoofde van de artikelen 24, eerste lid, en 24a, eerste lid, van de Wet aansprakelijkheidsverzekering
motorrijtuigen;c. komt zijn verplichtingen na tot kennisgeving uit hoofde van artikel
13, eerste lid, van de Wet aansprakelijkheidsverzekering motorrijtuigen jegens
het overheidsorgaan aldaar bedoeld;d. zorgt ervoor dat zijn voorwaarden van verzekering voldoen aan de door
de Wet aansprakelijkheidsverzekering motorrijtuigen gestelde eisen; ene. heeft een persoon als schade-afhandelaar aangesteld die zijn vestiging
in Nederland heeft en die belast is met het namens hem afwikkelen van vorderingen
van benadeelden als bedoeld in artikel 1 van de Wet aansprakelijkheidsverzekering
motorrijtuigen.2. De schade-afhandelaar beschikt over voldoende bevoegdheden om de schadeverzekeraar
zowel in als buiten rechte te vertegenwoordigen. De schade-afhandelaar houdt
zich namens de schadeverzekeraar niet bezig met de uitoefening van het bedrijf
van verzekeraar.3. Binnen twee weken na de aanvang van het verrichten van diensten in
de branche Aansprakelijkheid motorrijtuigen legt de schadeverzekeraar aan
de Autoriteit Financiële Markten de akte van aanstelling van de schade-afhandelaar
over waaruit diens naam, adres en bevoegdheden blijken.4. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot:a. de omstandigheden waaronder de schade-afhandelaar ophoudt schade-afhandelaar
te zijn; enb. de opvolging van de schade-afhandelaar.5. Binnen twee weken na de aanvang van het verrichten van diensten in de branche Aansprakelijkheid motorrijtuigen legt de schadeverzekeraar
aan de Autoriteit Financiële Markten een door hem ondertekende verklaring
over dat zijn voorwaarden van verzekering voldoen aan de door de Wet aansprakelijkheidsverzekering
motorrijtuigen gestelde eisen.6. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag ontheffing verlenen
van het eerste lid aan een schadeverzekeraar die geen aansprakelijkheden dekt
ten aanzien waarvan de Wet aansprakelijkheidsverzekering motorrijtuigen van
toepassing is en die de risico's van de branche Aansprakelijkheid motorrijtuigen
uitsluitend als bijkomende risico's dekt.7. In geval van communautaire co-assurantie is dit artikel slechts van
toepassing op de schadeverzekeraar die als eerste schadeverzekeraar optreedt.AFDELING 4.3.2 ADVISERENArtikel 4:721. Een adviseur die met betrekking tot het aanbevolen financiële
product niet tevens optreedt als aanbieder, beleggingsonderneming, bemiddelaar,
gevolmachtigde agent of ondergevolmachtigde agent, informeert de consument
of, indien het een verzekering betreft, de cliënt over de volgende onderwerpen:a. dat hij:1°. adviseert op grond van een objectieve analyse;2°. een contractuele verplichting heeft uitsluitend voor een of meer
aanbieders te adviseren, in welk geval hij de consument onderscheidenlijk
de cliënt desgevraagd tevens de namen van deze aanbieders meedeelt; of3°. geen contractuele verplichting heeft uitsluitend voor een of meer
aanbieders te adviseren en hij niet adviseert op grond van een objectieve
analyse, in welk geval hij de consument onderscheidenlijk de cliënt desgevraagd
tevens de namen meedeelt van de aanbieders waarvoor hij adviseert of kan adviseren;b. op welke wijze hij wordt beloond;c. of hij een gekwalificeerde deelneming in een bepaalde aanbieder houdt;d. of een bepaalde aanbieder of een bepaalde moedermaatschappij van een
aanbieder een gekwalificeerde deelneming in hem houdt; ene. bij algemene maatregel van bestuur aan te wijzen andere onderwerpen.2. Een objectieve analyse als bedoeld in het eerste lid is een analyse
van een toereikend aantal op de markt verkrijgbare vergelijkbare financiële
producten die de adviseur in staat stelt een financieel product aan te bevelen
dat aan de behoeften van de consument of, indien het een verzekering betreft,
de cliënt voldoet.3. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen regels worden
gesteld met betrekking tot:a. de vorm en de wijze van verstrekking van de in het eerste lid bedoelde
informatie;b. de objectieve analyse; enc. de beloning of de vergoeding voor het adviseren over financiële
producten, in welke vorm ook, en de wijze van uitbetaling daarvan.4. Artikel 4:19, tweede lid, is van overeenkomstige toepassing op de op
grond van het eerste lid verstrekte informatie.5. Dit artikel is niet van toepassing op adviseurs in verzekeringen van
grote risico's.6. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk,
al dan niet voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van het op grond van het
derde lid bepaalde, indien de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs
niet kan worden voldaan en dat de doeleinden die dit artikel beoogt te bereiken
anderszins worden bereikt.AFDELING 4.3.3 BEMIDDELEN§ 4.3.3.1. AlgemeenArtikel 4:731. Een bemiddelaar informeert voorafgaande aan de totstandkoming van een
overeenkomst inzake een financieel product de consument of, indien het een
verzekering betreft, de cliënt over de volgende onderwerpen:a. dat hij:1°. adviseert op grond van een objectieve analyse;2°. een contractuele verplichting heeft uitsluitend voor een of meer
aanbieders te bemiddelen, in welk geval hij de consument onderscheidenlijk
de cliënt desgevraagd tevens de namen van deze aanbieders mededeelt;
of3°. geen contractuele verplichting heeft uitsluitend voor een of meer
aanbieders te bemiddelen en hij niet adviseert op grond van een objectieve
analyse, in welk geval hij de consument onderscheidenlijk de cliënt desgevraagd
tevens de namen mededeelt van de aanbieders waarvoor hij bemiddelt of kan
bemiddelen;b. op welke wijze hij wordt beloond;c. of hij een gekwalificeerde deelneming in een bepaalde aanbieder houdt;d. of een bepaalde aanbieder of een moedermaatschappij van een bepaalde
aanbieder een gekwalificeerde deelneming in hem houdt; ene. bij algemene maatregel van bestuur aan te wijzen andere onderwerpen.2. Een objectieve analyse als bedoeld in het eerste lid is een analyse
van een toereikend aantal op de markt verkrijgbare vergelijkbare financiële
producten die de bemiddelaar in staat stelt een financieel product aan te
bevelen dat aan de behoeften van de consument of, indien het een verzekering
betreft, de cliënt voldoet.3. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen regels worden
gesteld met betrekking tot:a. de vorm en wijze van verstrekking van de in het eerste lid bedoelde
informatie;b. de objectieve analyse; enc. de beloning of de vergoeding voor het bemiddelen in financiële
producten, in welke vorm ook, en de wijze van uitbetaling daarvan.4. Artikel 4:19, tweede lid, is van overeenkomstige toepassing op de op
grond van het eerste lid verstrekte informatie.5. Dit artikel is niet van toepassing op bemiddelaars in verzekeringen
van grote risico's.6. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk,
al dan niet voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van het op grond van het
derde lid bepaalde, indien de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs
niet kan worden voldaan en dat de doeleinden die dit artikel beoogt te bereiken
anderszins worden bereikt.§ 4.3.3.2. KredietArtikel 4:741. Het is een bemiddelaar in krediet verboden ter zake van het krediet
een beloning of vergoeding, in welke vorm dan ook, te bedingen of te aanvaarden
van dan wel in rekening te brengen aan een ander dan de aanbieder van het
krediet.2. Bij algemene maatregel van bestuur kunnen, teneinde een zorgvuldige
bemiddeling in krediet te bevorderen, regels worden gesteld met betrekking
tot de in het eerste lid bedoelde beloning of vergoeding en de wijze van uitbetaling
daarvan.3. Het eerste en tweede lid zijn niet van toepassing op overeenkomsten
inzake krediet waarvoor bij het aangaan hypothecaire zekerheid wordt verleend
of inzake krediet waarvoor reeds hypothecaire zekerheid bestaat, indien het
krediet wordt verleend tegen een voor hypothecaire kredieten van de betrokken
aanbieder gebruikelijk effectief kredietvergoedingspercentage.4. Rechtshandelingen verricht in strijd met het eerste lid zijn vernietigbaar.§ 4.3.3.3. VerzekeringenArtikel 4:751. Een bemiddelaar in verzekeringen beschikt over een beroepsaansprakelijkheidsverzekering
of een daarmee vergelijkbare voorziening.2. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen regels worden
gesteld met betrekking tot de beroepsaansprakelijkheidsverzekering en de daarmee
vergelijkbare voorziening.3. Bij ministeriële regeling wordt de hoogte vastgesteld van de dekking
van de beroepsaansprakelijkheidsverzekering en de daarmee vergelijkbare voorziening.4. Dit artikel is niet van toepassing op:a. bemiddelaars in verzekeringen die een door de Nederlandsche Bank verleende
vergunning voor het uitoefenen van het bedrijf van bank hebben;b. bemiddelaars in verzekeringen die een door de Nederlandsche Bank verleende
vergunning voor het uitoefenen van het bedrijf van verzekeraar hebben; enc. bemiddelaars in verzekeraars met zetel in een andere lidstaat.5. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk,
al dan niet voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van het op grond van het
tweede lid bepaalde, indien de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs
niet kan worden voldaan en dat de doeleinden die dit artikel beoogt te bereiken
anderszins worden bereikt.AFDELING 4.3.4 HERVERZEKERINGSBEMIDDELENArtikel 4:761. Een herverzekeringsbemiddelaar beschikt over een beroepsaansprakelijkheidsverzekering
of een daarmee vergelijkbare voorziening.2. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen regels worden
gesteld met betrekking tot de beroepsaansprakelijkheidsverzekering en de daarmee
vergelijkbare voorziening.3. Bij ministeriële regeling wordt de hoogte vastgesteld van de dekking
van de beroepsaansprakelijkheidsverzekering en de daarmee vergelijkbare voorziening.4. Dit artikel is niet van toepassing op:a. herverzekeringsbemiddelaars die een door de Nederlandsche Bank verleende
vergunning voor het uitoefenen van het bedrijf van bank hebben;b. herverzekeringsbemiddelaars die een door de Nederlandsche Bank verleende
vergunning voor het uitoefenen van het bedrijf van verzekeraar hebben; enc. herverzekeringsbemiddelaars met zetel in een andere lidstaat.5. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk,
al dan niet voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van het op grond van het
tweede lid bepaalde, indien de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs
niet kan worden voldaan en dat de doeleinden die dit artikel beoogt te bereiken
anderszins worden bereikt.AFDELING 4.3.5 OPTREDEN ALS CLEARINGINSTELLINGArtikel 4:771. De voorwaarden die een clearinginstelling hanteert voor toelating van
cliënten zijn objectief en openbaar.2. Een clearinginstelling voert een adequaat beleid ter zake van het voorkomen
van belangenconflicten tussen haar en haar cliënten en tussen haar cliënten
onderling.3. Een clearinginstelling zorgt ervoor dat haar cliënten op billijke
wijze worden behandeld in het geval dat een belangenconflict onvermijdelijk
blijkt te zijn.4. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen nadere regels
worden gesteld met betrekking tot het eerste en tweede lid.5. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk,
al dan niet voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van het op grond van het
eerste of tweede lid bepaalde, indien de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs
niet kan worden voldaan en dat de doeleinden die dat lid beoogt te bereiken
anderszins worden bereikt.Artikel 4:78Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen regels worden gesteld
met betrekking tot informatieverstrekking aan de Autoriteit Financiële
Markten ten behoeve van het toezicht op de naleving van dit deel.AFDELING 4.3.6 OPTREDEN ALS GEVOLMACHTIGDE AGENT OF ONDERGEVOLMACHTIGDE
AGENTArtikel 4:791. De aan een gevolmachtigde agent of ondergevolmachtigde agent te verlenen
volmacht of ondervolmacht wordt schriftelijk verleend en wordt opgemaakt overeenkomstig
een bij ministeriële regeling vast te stellen model.2. Een volmacht kan door de volmachtverlenende verzekeraar worden beperkt.3. Een ondervolmacht kan zowel door de volmachtverlenende verzekeraar
als door diens gevolmachtigde, zolang de volmacht van de gevolmachtigde van
kracht is, worden beperkt. De ondergevolmachtigde geldt jegens de verzekeraar
niet als derde.4. Beperkingen van de volmacht of de ondervolmacht kunnen niet aan derden
worden tegengeworpen.Artikel 4:801. De beëindiging van een volmacht van een gevolmachtigde agent heeft
geen werking tegen derden tot het tijdstip waarop de verzekeraar of de gevolmachtigde
agent van die beëindiging mededeling heeft gedaan aan de Autoriteit Financiële
Markten en de Autoriteit Financiële Markten het register, bedoeld in
artikel 1:93, heeft aangepast.2. Ingeval een volmacht is beëindigd, kan de verzekeraar de gevolmachtigde
agent wiens volmacht is vervallen, belasten met het beheer en de afwikkeling
van de door hem gevormde verzekeringsportefeuille. De verzekeraar kan ook
op andere wijze in het beheer en de afwikkeling van die portefeuille voorzien.3. De artikelen 1:83, derde lid, en 4:4, tweede lid, zijn niet van toepassing
op de gevolmachtigde agent, indien de verzekeraar in geval van beëindiging
van de volmacht gebruik maakt van het in het tweede lid bedoelde recht om
op een andere wijze dan door belasting van de gevolmachtigde agent te voorzien
in het beheer en de afwikkeling van de door de gevolmachtigde agent gevormde
verzekeringsportefeuille.Artikel 4:811. Het bepaalde in artikel 4:80 met betrekking tot een gevolmachtigde
agent is van overeenkomstige toepassing op een ondergevolmachtigde agent.2. Voor de toepassing van het eerste lid wordt onder de verzekeraar, bedoeld
in artikel 4:80, mede verstaan de gevolmachtigde agent in zijn hoedanigheid
van verlener van ondervolmachten.AFDELING 4.3.7 VERLENEN VAN BELEGGINGSDIENSTENArtikel 4:821. De artikelen 4:83, 4:84, en 4:87, tweede lid, onderdeel b, zijn niet
van toepassing op beleggingsondernemingen die voor de uitoefening van het
bedrijf van bank een door de Nederlandsche Bank verleende vergunning hebben
of voor de uitoefening van het bedrijf van financiële instelling een
door de Nederlandsche Bank verleende verklaring van ondertoezichtstelling
hebben. Artikel 4:85, eerste lid, is niet van toepassing op beleggingsondernemingen
die voor de uitoefening van het bedrijf van bank een door de Nederlandsche
Bank verleende vergunning hebben.2. De artikelen 4:83 en 4:87 zijn niet van toepassing op beleggingsondernemingen
met zetel in een andere lidstaat.Artikel 4:831. Ten minste twee natuurlijke personen bepalen het dagelijks beleid van
een beleggingsonderneming.2. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag ontheffing verlenen
van het eerste lid aan een beleggingsonderneming die een natuurlijke persoon
is en maatregelen heeft genomen die, gelet op de aard en de omvang van haar
werkzaamheden, adequaat zijn om anderszins de belangen van haar cliënten
te beschermen.3. Het tweede lid is van overeenkomstige toepassing ten aanzien van rechtspersonen
en vennootschappen die door een natuurlijk persoon worden geleid.Artikel 4:841. De personen die het dagelijks beleid van een beleggingsonderneming
met zetel in Nederland bepalen, verrichten hun werkzaamheden in verband daarmee
vanuit Nederland.2. De personen die het dagelijks beleid bepalen van een in Nederland gelegen
bijkantoor van een beleggingsonderneming met zetel in een staat die geen lidstaat
is, verrichten hun werkzaamheden in verband daarmee vanuit dat bijkantoor.Artikel 4:851. Een beleggingsonderneming met zetel in Nederland verstrekt binnen zes
maanden na afloop van het boekjaar aan de Autoriteit Financiële Markten
een jaarrekening, een jaarverslag en overige gegevens als bedoeld in de artikelen
361, eerste lid, 391, eerste lid, onderscheidenlijk 392, eerste
lid, onderdelen a tot en met h, van Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek.2. Voorzover de beleggingsonderneming, bedoeld in het eerste lid, niet
aan Titel 9 van Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek is onderworpen, is deze
titel van overeenkomstige toepassing op de jaarrekening, het jaarverslag en
de overige gegevens, bedoeld in het eerste lid.3. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot de verstrekking van de jaarrekening, het jaarverslag en
de overige gegevens, bedoeld in het eerste lid.4. Een beleggingsonderneming met zetel buiten Nederland verstrekt binnen
zes maanden na afloop van het boekjaar een jaarrekening en een jaarverslag
aan de Autoriteit Financiële Markten. Het derde lid is van overeenkomstige
toepassing.5. De jaarrekening van de beleggingsonderneming, bedoeld in het vierde
lid, is voorzien van een verklaring omtrent de getrouwheid, dan wel een met
een verklaring omtrent de getrouwheid overeenkomende verklaring, afgegeven
door een accountant, dan wel door een deskundige die ingevolge het recht van
de staat waar de beleggingsonderneming haar zetel heeft, bevoegd is de jaarrekening
te onderzoeken.6. Onverminderd het bepaalde in Titel 9 van Boek 2 van het Burgerlijk
Wetboek kan de Autoriteit Financiële Markten op aanvraag geheel of gedeeltelijk,
al dan niet voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van dit artikel, indien
de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs niet kan worden voldaan en
dat de doeleinden die dit artikel beoogt te bereiken anderszins worden bereikt.Artikel 4:86Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen regels worden gesteld
met betrekking tot informatieverstrekking aan de Autoriteit Financiële
Markten ten behoeve van het toezicht op de naleving van dit deel.Artikel 4:871. Een beleggingsonderneming die financiële instrumenten onder zich
houdt die toebehoren aan een cliënt treft adequate maatregelen:a. ter bescherming van de rechten van de cliënt op die financiële
instrumenten; enb. ter voorkoming van het gebruik van die financiële instrumenten,
behoudens uitdrukkelijke instemming van de cliënt, voor eigen rekening
door de beleggingsonderneming.2. Een beleggingsonderneming die gelden onder zich houdt die toebehoren
aan een cliënt, treft adequate maatregelen:a. ter bescherming van de rechten van de cliënt op die gelden; enb. ter voorkoming van het gebruik van die gelden voor eigen rekening door
de beleggingsonderneming.3. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen nadere regels
worden gesteld met betrekking tot:a. de maatregelen ter bescherming van de rechten van de cliënt en
ter voorkoming van het gebruik van financiële instrumenten of gelden
van de cliënt; enb. de wijze waarop instemming kan worden verkregen van de cliënt
voor het gebruik van diens financiële instrumenten voor eigen rekening
door de beleggingsonderneming.Artikel 4:881. Een beleggingsonderneming voert een adequaat beleid ter zake van het
voorkomen van belangenconflicten tussen haar en haar cliënten en tussen
haar cliënten onderling.2. Een beleggingsonderneming zorgt ervoor dat haar cliënten op billijke
wijze worden behandeld in het geval dat een belangenconflict onvermijdelijk
blijkt te zijn.3. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen regels worden
gesteld met betrekking tot het in het eerste lid bedoelde beleid.4. Onverminderd het bepaalde in artikel 4:12, eerste lid, onderdeel c,
richt een beleggingsonderneming met zetel in een andere lidstaat de bedrijfsvoering
van een in Nederland gelegen bijkantoor zodanig in dat deze niet in strijd
is met het eerste en tweede lid.5. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk,
al dan niet voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van het op grond van het
derde lid bepaalde, indien de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs
niet kan worden voldaan en dat de doeleinden die dit artikel beoogt te bereiken
anderszins worden bereikt.Artikel 4:891. Een beleggingsonderneming sluit met iedere cliënt een overeenkomst
die schriftelijk of anderszins op een duurzame drager wordt vastgelegd. Deze
overeenkomst vormt de uitsluitende grondslag voor de financiële diensten
die de beleggingsonderneming aan de cliënt verleent en bevat in ieder
geval de wederzijdse rechten en verplichtingen van de cliënt en de beleggingsonderneming.2. Bij algemene maatregel van bestuur worden nadere regels gesteld met
betrekking tot de inhoud van de overeenkomst. Bij of krachtens algemene maatregel
van bestuur kunnen nadere regels worden gesteld met betrekking tot de vorm
van de overeenkomst.3. Dit artikel is niet van toepassing op het verlenen van beleggingsdiensten
aan professionele beleggers.Artikel 4:901. In het kader van het beheren van een individueel vermogen:a. wint een vermogensbeheerder in het belang van de cliënt informatie
in over diens financiële positie, kennis, ervaring, doelstellingen en
risicobereidheid voorzover dit redelijkerwijs relevant is voor het beheren
van het individuele vermogen;b. draagt de vermogensbeheerder er zorg voor dat hij bij het beheren van
het individuele vermogen, voorzover redelijkerwijs mogelijk, rekening houdt
met de in onderdeel a bedoelde informatie;c. licht de vermogensbeheerder de overwegingen toe die ten grondslag liggen
aan het beheren van het individuele vermogen voorzover dit nodig is voor een
goed begrip van de dienstverlening.2. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen nadere regels
worden gesteld met betrekking tot:a. de informatie, bedoeld in het eerste lid, onderdeel a, en de wijze
waarop deze informatie wordt ingewonnen; enb. de wijze waarop de toelichting, bedoeld in het eerste lid, onderdeel
c, wordt gegeven.3. Dit artikel is niet van toepassing op het beheren van individuele vermogens
ten behoeve van professionele beleggers.Artikel 4:91Indien een beleggingsonderneming die is toegelaten tot een gereglementeerde
markt in Nederland ingevolge de op grond van artikel 5:26 te hanteren regels
verplicht is ter medewerking aan de controle op de naleving van die regels
persoonsgegevens als bedoeld in de Wet bescherming persoonsgegevens te verstrekken,
behoeft de beleggingsonderneming voor deze verstrekking niet de toestemming
van degene op wie de persoonsgegevens betrekking hebben.AFDELING 4.3.8 ONDERLINGE VERHOUDING FINANCIËLE ONDERNEMINGEN§ 4.3.8.1. Verhouding tussen aanbieder, (onder)bemiddelaar
en (onder)gevolmachtigde agentArtikel 4:921. Met uitzondering van artikel 4:93 is het ingevolge deze paragraaf bepaalde
met betrekking tot de verhouding tussen een aanbieder en een bemiddelaar van
overeenkomstige toepassing op:a. de verhouding tussen een gevolmachtigde agent en een bemiddelaar;b. de verhouding tussen een ondergevolmachtigde agent en een bemiddelaar;
enc. de verhouding tussen een bemiddelaar en een onderbemiddelaar.2. Het bepaalde in deze paragraaf met betrekking tot de verhouding tussen
een aanbieder en een gevolmachtigde agent is van overeenkomstige toepassing
op:a. de verhouding tussen een gevolmachtigde agent en een ondergevolmachtigde
agent; enb. de verhouding tussen een ondergevolmachtigde agent en een andere ondergevolmachtigde
agent waaraan hij een ondervolmacht heeft verleend. Artikel 4:931. Een aanbieder draagt er zorg voor dat een bemiddelaar als bedoeld in
artikel 1a:78, tweede lid, via welke hij overeenkomsten met consumenten of,
indien het verzekeringen betreft, cliënten aangaat, voldoet aan het ingevolge
deze wet bepaalde.2. Bij algemene maatregel van bestuur kunnen regels worden gesteld met
betrekking tot de wijze waarop de aanbieder er zorg voor draagt dat de bemiddelaar
voldoet aan het ingevolge deze wet bepaalde.3. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk,
al dan niet voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van het krachtens het
tweede lid bepaalde, indien de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs
niet kan worden voldaan en dat de doeleinden die dit artikel beoogt te bereiken
anderszins worden bereikt.Artikel 4:941. Een aanbieder die voor de eerste maal door tussenkomst van een bepaalde
bemiddelaar een overeenkomst inzake een financieel product aangaat, gaat daartoe
pas over nadat hij zich ervan heeft vergewist dat de bemiddelaar voor het
bemiddelen in dat financiële product niet handelt in strijd met het verbod,
bedoeld in artikel 1a:77, eerste lid, en dat aan de bemiddelaar geen verbod
als bedoeld in artikel 1:38, tweede lid, of 4:4, eerste lid, is opgelegd.2. De aanbieder gaat eenmaal per twaalf maanden en indien hij in het kader van de normale bedrijfsvoering signalen ontvangt die bij hem
daaromtrent twijfel oproepen na of de bemiddelaar door wiens tussenkomst hij
overeenkomsten inzake financiële producten aangaat of die hem assisteert
bij het beheer en de uitvoering van een overeenkomst inzake een krediet of
verzekering, met betrekking tot deze activiteit niet handelt in strijd met
het verbod, bedoeld in artikel 1a:77, eerste lid, of dat aan de bemiddelaar
met betrekking tot deze activiteit geen verbod als bedoeld in artikel 1:38,
tweede lid, of 4:4, eerste lid, is opgelegd.3. Indien de bemiddelaar, bedoeld in het tweede lid, handelt in strijd
met het verbod, bedoeld in artikel 1a:77, eerste lid, of aan hem een verbod
als bedoeld in artikel 1:38, tweede lid, of 4:4, eerste lid, is opgelegd,
gaat de aanbieder geen overeenkomsten inzake financiële producten meer
aan door tussenkomst van de bemiddelaar. De bemiddelaar kan de aanbieder assisteren
bij het beheer en de uitvoering van reeds aangegane overeenkomsten inzake
een krediet of verzekering voorzover het de bemiddelaar op grond van artikel
1:38, tweede lid, 1:83, derde lid, of 4:4, tweede lid, is toegestaan
overeenkomsten af te wikkelen.Artikel 4:951. Een aanbieder gaat pas over tot het verlenen van een volmacht nadat
hij zich ervan heeft vergewist dat de gevolmachtigde agent niet handelt in
strijd met het verbod, bedoeld in artikel 1a:89, eerste lid, en aan de gevolmachtigde
agent geen verbod als bedoeld in artikel 4:4, eerste lid, is opgelegd.2. De aanbieder gaat eenmaal per twaalf maanden en indien hij in het kader
van de normale bedrijfsvoering signalen ontvangt die bij hem daaromtrent twijfel
oproepen na of de gevolmachtigde agent waaraan hij een volmacht heeft verleend
niet handelt in strijd met het verbod, bedoeld in artikel 1a:89, eerste lid,
of dat aan de gevolmachtigde agent geen verbod als bedoeld in artikel 4:4,
eerste lid, is opgelegd.3. Indien de gevolmachtigde agent, bedoeld in het tweede lid, handelt
in strijd met het verbod, bedoeld in artikel 1a:89, eerste lid, of aan hem
een verbod als bedoeld in artikel 4:4, eerste lid, is opgelegd, beëindigt
de aanbieder de volmacht. De aanbieder kan de gevolmachtigde agent belasten
met het beheer en de afwikkeling van de door hem gevormde verzekeringsportefeuille
voorzover het de gevolmachtigde agent op grond van artikel 1:83, derde lid,
of 4:4, tweede lid, is toegestaan overeenkomsten af te wikkelen.Artikel 4:961. Indien een bemiddelaar in het kader van de normale bedrijfsvoering
signalen ontvangt dat een aanbieder voor welke hij bemiddelt voor het aanbieden
van dat financiële product handelt in strijd met een in hoofdstuk 1a.2
neergelegd verbod op het zonder daartoe verleende vergunning uitoefenen van
een bedrijf of verlenen van een financiële dienst of dat aan de aanbieder
een verbod als bedoeld in artikel 1:38, tweede lid, 1:83, derde lid, of 4:4,
eerste lid, is opgelegd, bemiddelt hij niet meer voor de aanbieder, behoudens
voorzover het de aanbieder is toegestaan overeenkomsten af te wikkelen op
grond van artikel 1:38, tweede lid, of artikel 4:4, tweede lid.2. Indien een gevolmachtigde agent in het kader van de normale bedrijfsvoering
signalen ontvangt dat een aanbieder voor welke hij optreedt als gevolmachtigde
agent handelt in strijd met een in hoofdstuk 1a.2 neergelegd verbod op het
zonder daartoe verleende vergunning uitoefenen van een bedrijf of verlenen
van een financiële dienst of dat aan de aanbieder een verbod als bedoeld
in artikel 1:38, tweede lid, of 4:4, eerste lid, is opgelegd, treedt
hij niet meer op als gevolmachtigde agent voor de aanbieder, behoudens voorzover
het de aanbieder op grond van artikel 1:38, tweede lid, 1:83,
derde lid, of 4:4, tweede lid, is toegestaan overeenkomsten af te wikkelen.Artikel 4:971. Indien een aanbieder in het kader van de normale bedrijfsvoering constateert
dat een bemiddelaar of een gevolmachtigde agent het ingevolge artikel 4:9,
4:10, 4:15 of 4:75 bepaalde overtreedt, meldt de aanbieder de geconstateerde
overtreding onverwijld aan de Autoriteit Financiële Markten.2. Indien een aanbieder in het kader van de normale bedrijfsvoering constateert
dat een bemiddelaar of een gevolmachtigde agent het ingevolge deze wet bepaalde,
met uitzondering van het ingevolge artikel 4:9, 4:10, 4:15 of 4:75 bepaalde,
stelselmatig overtreedt, meldt de aanbieder de geconstateerde overtredingen
onverwijld aan de Autoriteit Financiële Markten.3. Bij algemene maatregel van bestuur kunnen nadere regels worden gesteld
met betrekking tot de gevallen waarin de aanbieder een overtreding als bedoeld
in het eerste en tweede lid, meldt. Bij of krachtens algemene maatregel van
bestuur kunnen nadere regels worden gesteld met betrekking tot de wijze waarop
de aanbieder een overtreding meldt.Artikel 4:98Degene die tot een melding op grond van artikel 4:97 is overgegaan, is
niet aansprakelijk voor schade die een derde dientengevolge lijdt, tenzij
aannemelijk wordt gemaakt dat gelet op alle feiten en omstandigheden in redelijkheid
niet tot melding had mogen worden overgegaan.Artikel 4:991. Financiële ondernemingen stellen elkaar over en weer in staat
te voldoen aan hetgeen ingevolge dit deel is bepaald, voorzover zij daarvoor
van elkaar afhankelijk zijn.2. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen nadere regels
worden gesteld met betrekking tot de gevallen waarin en de wijze waarop financiële
ondernemingen elkaar in staat stellen om aan dit deel te voldoen.3. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk,
al dan niet voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van het krachtens het
tweede lid bepaalde indien de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs
niet kan worden voldaan en dat de doeleinden die dit artikel beoogt te bereiken
anderszins worden bereikt.§ 4.3.8.2. Verhouding tussen beleggingsondernemingenArtikel 4:1001. Een beleggingsonderneming die voor de eerste maal een beleggingsdienst
als bedoeld in artikel 1:1, onderdeel a of b, verleent voor een andere beleggingsonderneming
of een beleggingsdienst verleent voor cliënten die worden aangebracht
door een andere beleggingsonderneming gaat daartoe pas over nadat zij zich
ervan heeft vergewist dat de andere beleggingsonderneming niet handelt in
strijd met het verbod, bedoeld in artikel 1a:89, eerste lid, of dat aan de
andere beleggingsonderneming geen verbod als bedoeld in artikel 1:38, tweede
lid, of 4:4, eerste lid, is opgelegd.2. De beleggingsonderneming gaat eenmaal per twaalf maanden en indien
zij in het kader van de normale bedrijfsvoering signalen ontvangt die bij
haar daaromtrent twijfel oproepen na of de andere beleggingsonderneming,
bedoeld in het eerste lid, niet handelt in strijd met het verbod, bedoeld
in artikel 1a:89, eerste lid, of dat aan de andere beleggingsonderneming geen
verbod als bedoeld in artikel 1:38, tweede lid, of 4:4, eerste lid, is
opgelegd.3. Indien de andere beleggingsonderneming, bedoeld in het eerste lid,
handelt in strijd met het verbod, bedoeld in artikel 1a:89, eerste lid, of
aan haar een verbod als bedoeld in artikel 1:38, tweede lid, of 4:4,
eerste lid, is opgelegd, verleent de beleggingsonderneming geen beleggingsdiensten
meer voor de andere beleggingsonderneming of voor cliënten die worden
aangebracht door de andere beleggingsonderneming.§ 4.3.8.3. Verhouding tussen financiële
ondernemingen bij financiële diensten met betrekking tot verzekeringenArtikel 4:101Het bepaalde in deze paragraaf met betrekking tot de verhouding tussen
een verzekeraar en een bemiddelaar is van overeenkomstige toepassing op:a. de verhouding tussen een gevolmachtigde agent en een bemiddelaar;b. de verhouding tussen een ondergevolmachtigde agent en een bemiddelaar;
enc. de verhouding tussen een bemiddelaar en een onderbemiddelaar.Artikel 4:102Een verzekering die door bemiddeling van een bemiddelaar tot stand is
gekomen of naar de portefeuille van een bemiddelaar is overgeboekt, behoort
in de relatie tot de betrokken verzekeraar tot de portefeuille van die bemiddelaar
zolang die verzekering daaruit niet is overgeboekt. Artikel 4:1031. Een verzekeraar boekt niet zonder toestemming van de bemiddelaar of
diens rechtverkrijgenden een deel of het geheel van diens portefeuille over
naar de portefeuille van een andere bemiddelaar.2. In afwijking van het eerste lid boekt de verzekeraar op schriftelijk
verzoek van een cliënt diens verzekering uit de portefeuille van een
bemiddelaar over naar die van een andere bemiddelaar, tenzij de verzekeraar
gegronde bezwaren heeft tegen die bemiddelaar.3. Het eerste en tweede lid zijn van overeenkomstige toepassing op het
door een verzekeraar in eigen beheer nemen van een verzekering.4. De verzekeraar verleent op schriftelijk verzoek van een bemiddelaar
zijn medewerking aan de gehele of gedeeltelijke overdracht van de portefeuille
van die bemiddelaar aan een andere bemiddelaar, tenzij de verzekeraar gegronde
bezwaren heeft tegen die bemiddelaar.Artikel 4:1041. Tenzij anders wordt overeengekomen of de bemiddelaar zich bij de verzekering
tegenover de verzekeraar tot betaling van premie en kosten als eigen schuld
heeft verbonden, verzorgt de bemiddelaar voor de verzekeraar het incasso van
de premies. Ter zake van dit premie-incasso is hij jegens de verzekeraar te
allen tijde rekening en verantwoording schuldig.2. Tenzij tussen een verzekeraar en een bemiddelaar anders is overeengekomen
kan de verzekeraar bepalen dat de bemiddelaar niet langer gerechtigd is tot
premie-incasso, indien:a. de bemiddelaar niet meer is ingeschreven in het register, bedoeld in
artikel 1:93;b. de bemiddelaar het premie-incasso in ernstige mate verwaarloost;c. de bemiddelaar in gebreke blijft namens de verzekeraar door hem geïnde
premies tijdig aan deze af te dragen; ofd. de bemiddelaar zich schuldig heeft gemaakt aan handelingen, die de
vrees wettigen dat hij niet zal voldoen aan zijn uit het premie-incasso voortvloeiende
verplichtingen.3. In de gevallen waarin op grond van het tweede lid het premie-incasso
door een bemiddelaar eindigt, wordt dit door de verzekeraar overgenomen.FNa het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen wordt een deel
toegevoegd, luidende:DEEL GEDRAGSTOEZICHT FINANCIËLE MARKTENHOOFDSTUK 5.1 REGELS VOOR HET AANBIEDEN VAN EFFECTENAFDELING 5.1.1 INLEIDENDE BEPALINGArtikel 5:1Voor de toepassing van het ingevolge dit hoofdstuk bepaalde wordt verstaan
onder:a. aanbieden van effecten aan het publiek: het doen van een tot meer dan
een persoon gericht voldoende bepaald aanbod tot het aangaan van een overeenkomst
tot het kopen of anderszins verkrijgen van effecten;b. aanbieder: degene die effecten aan het publiek aanbiedt;c. aanbiedingsprogramma: programma dat de mogelijkheid opent voor het
gedurende een daarin bepaalde periode doorlopend of periodiek aanbieden van
effecten zonder aandelenkarakter of van de effecten, bedoeld in onderdeel
d, onder 2°, van eenzelfde categorie of klasse;d. effect met een aandelenkarakter:1°. door een rechtspersoon, vennootschap of instelling uitgegeven
verhandelbaar aandeel of een ander met een aandeel gelijk te stellen verhandelbaar
waardebewijs of recht; of2°. elk ander door een rechtspersoon, vennootschap of instelling uitgegeven
verhandelbaar waardebewijs waarmee, door uitoefening van het aan dit waardebewijs
verbonden recht, door conversie of omruiling een ander effect met een aandelenkarakter
als bedoeld onder 1° kan worden verworven, indien het verhandelbare waardebewijs
is uitgegeven door de rechtspersoon, vennootschap of instelling, of door een
daarmee in een groep verbonden groepsmaatschappij, die ook het te verwerven
effect met een aandelenkarakter heeft uitgegeven;e. effect zonder aandelenkarakter: effect dat geen effect met een aandelenkarakter
is, te onderscheiden in de volgende categorieën:1°. door een rechtspersoon, vennootschap of instelling uitgegeven
verhandelbaar waardebewijs, waarmee door uitoefening van het daaraan verbonden
recht, door conversie of omruiling een ander effect kan worden verworven en
dat niet is uitgegeven door de rechtspersoon, vennootschap of instelling,
of door een daarmee in een groep verbonden groepsmaatschappij, die ook het
te verwerven effect met een aandelenkarakter heeft uitgegeven;2°. door een rechtspersoon, vennootschap of instelling uitgegeven
verhandelbaar waardebewijs dat door uitoefening van het daaraan verbonden
recht, recht geeft op een afwikkeling in geld;3°. ieder overig effect dat geen effect met een aandelenkarakter is;f. groep: groep als bedoeld in artikel 24b van Boek 2 van het Burgerlijk
Wetboek.AFDELING 5.1.2 VERBOD EN UITZONDERINGENArtikel 5:2Het is verboden in Nederland effecten aan te bieden aan het publiek of
effecten te doen toelaten tot de handel op een gereglementeerde markt, tenzij
ter zake van de aanbieding of de toelating een prospectus algemeen verkrijgbaar
is dat is goedgekeurd door de Autoriteit Financiële Markten of door een
toezichthoudende instantie van een andere lidstaat.Artikel 5:31. Artikel 5:2 is niet van toepassing op het aanbieden van effecten aan
het publiek, indien:a. uitsluitend aan professionele marktpartijen wordt aangeboden;b. aan minder dan 100 natuurlijke personen of rechtspersonen, niet zijnde
professionele marktpartijen, wordt aangeboden;c. indien de aangeboden effecten slechts kunnen worden verworven tegen
een tegenwaarde van ten minste € 50 000 per belegger;d. de nominale waarde per effect ten minste € 50 000 bedraagt;
ofe. de totale tegenwaarde van de aanbieding van effecten aan het publiek
minder dan € 100 000 bedraagt, welk grensbedrag berekend wordt
over een periode van twaalf maanden.2. Het verbod, bedoeld in artikel 5:2 is voorts niet van toepassing op
het aanbieden aan het publiek van de volgende categorieën effecten:a. aandelen of certificaten van aandelen die zijn uitgegeven ter vervanging
van reeds uitgegeven aandelen of certificaten van aandelen van dezelfde categorie
of klasse, indien de uitgifte van deze nieuwe waardebewijzen geen verhoging
van het geplaatst kapitaal tot gevolg heeft;b. effecten die worden aangeboden bij een overname door middel van een
openbaar bod tot ruil, indien een document algemeen verkrijgbaar is dat informatie
bevat die gelijkwaardig is aan de informatie die het prospectus bevat;c. effecten die worden aangeboden of toegewezen dan wel toe te wijzen
zijn bij een fusie of splitsing, indien een document beschikbaar is dat informatie
bevat die gelijkwaardig is aan de informatie die het prospectus bevat;d. aandelen of certificaten van aandelen die kosteloos worden aangeboden
of toegewezen dan wel zullen worden toegewezen aan aandeelhouders, en dividenden
die worden uitgekeerd in de vorm van aandelen of certificaten daarvan van
dezelfde categorie of klasse als de waardebewijzen waarop de dividenden worden
uitgekeerd, indien een document beschikbaar wordt gesteld dat informatie bevat
over het aantal aangeboden waardebewijzen, de kenmerken van de waardebewijzen,
de redenen voor de aanbieding en de bijzonderheden daarvan; ene. effecten die door een werkgever waarvan effecten tot de handel op een
gereglementeerde markt zijn toegelaten, of door een met die werkgever in een
groep verbonden rechtspersoon, vennootschap of instelling, worden aangeboden
of toegewezen dan wel toe te wijzen zijn aan huidige of voormalige bestuurders,
huidige of voormalige leden van de raad van commissarissen of huidige of voormalige
werknemers, indien een document beschikbaar wordt gesteld dat informatie bevat
over het aantal aangeboden effecten, de kenmerken van de effecten, de redenen
voor de aanbieding en de bijzonderheden daarvan.3. De Autoriteit Financiële Markten houdt een register bij van de ingevolge artikel 1:1 bij algemene maatregel van bestuur als professionele
marktpartij aangewezen categorieën van personen.4. Aan uitgevende instellingen en degenen die voornemens zijn een aanbieding
van effecten aan het publiek te doen wordt desgevraagd, tegen betaling van
de kostprijs, inzage verleend in het register of een afschrift verstrekt uit
het register.5. De Autoriteit Financiële Markten draagt onverwijld zorg voor de
doorhaling in het register van een inschrijving, indien een ingeschrevene,
rechtsopvolger of erfgenaam daarvan, daarom verzoekt.6. Met het oog op de adequate werking van de financiële markten kan
de Autoriteit Financiële Markten een inschrijving in het register doorhalen.Artikel 5:4Artikel 5:2 is niet van toepassing op het toelaten tot de handel op een
gereglementeerde markt van:a. aandelen of certificaten van aandelen die, bezien over een periode
van twaalf maanden, minder dan tien procent vertegenwoordigen van het aantal
aandelen of certificaten van aandelen van dezelfde categorie of klasse die
reeds zijn toegelaten tot de handel op dezelfde gereglementeerde markt;b. aandelen of certificaten van aandelen die zijn uitgegeven ter vervanging
van aandelen of certificaten van aandelen van dezelfde categorie of klasse
die reeds zijn toegelaten tot de handel op dezelfde gereglementeerde markt,
en waarvan de uitgifte niet leidt tot een verhoging van het geplaatst kapitaal;c. effecten die worden aangeboden bij een overname door middel van een
openbaar bod tot ruil, indien een document beschikbaar is dat informatie bevat
die gelijkwaardig is aan de informatie die het prospectus bevat;d. effecten die worden aangeboden of zijn dan wel zullen worden toegewezen
in verband met een fusie of splitsing, indien een document beschikbaar is
dat informatie bevat die gelijkwaardig is aan de informatie die het prospectus
bevat;e. aandelen of certificaten daarvan die kosteloos worden aangeboden of
zijn dan wel zullen worden toegewezen aan de aandeelhouders of als dividend
worden uitgekeerd in de vorm van aandelen of certificaten daarvan van dezelfde
categorie of klasse als de waardebewijzen waarop zij worden uitgekeerd, indien
deze waardebewijzen van dezelfde categorie of klasse zijn als de waardebewijzen
die reeds tot de handel op dezelfde gereglementeerde markt zijn toegelaten
en een document beschikbaar wordt gesteld dat informatie bevat over het aantal
aangeboden waardebewijzen, de kenmerken van de waardebewijzen, de redenen
voor de aanbieding en de bijzonderheden daarvan;f. effecten die door een werkgever of een met die werkgever in een groep
verbonden rechtspersoon, vennootschap of instelling worden aangeboden of toegewezen
dan wel zullen worden toegewezen, aan zijn huidige of voormalige bestuurders,
huidige of voormalige leden van de raad van commissarissen of huidige of voormalige
werknemers, indien die effecten van dezelfde categorie of klasse zijn als
de effecten die reeds tot de handel op dezelfde gereglementeerde markt zijn
toegelaten en een document beschikbaar wordt gesteld dat informatie bevat
over het aantal aangeboden effecten, de kenmerken van de effecten, de redenen
voor de aanbieding en de bijzonderheden daarvan;g. aandelen of certificaten daarvan die voortkomen uit de conversie of
omruiling van andere effecten of uit de uitoefening van rechten verbonden
aan andere effecten, indien die aandelen of certificaten daarvan van dezelfde
categorie of klasse zijn als de aandelen of certificaten daarvan die reeds
tot de handel op dezelfde gereglementeerde markt zijn toegelaten; enh. effecten die reeds tot de handel op een andere gereglementeerde markt
zijn toegelaten indien:1°. die effecten, of effecten van dezelfde categorie of klasse, gedurende
meer dan achttien maanden toegelaten zijn tot de handel op die andere gereglementeerde
markt;2°. voorzover het effecten betreft die voor het eerst tot de handel
op een gereglementeerde markt worden toegelaten na inwerkingtreding van de
richtlijn prospectus, bij de toelating tot de handel op die andere gereglementeerde
markt een goedgekeurd prospectus is uitgebracht dat conform artikel 5:21 algemeen
verkrijgbaar is gesteld;3°. het prospectus voor die effecten, indien deze na 30 juni
1983 voor het eerst tot de notering zijn toegelaten is goedgekeurd overeenkomstig
richtlijn nr. 80/390/EEG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese
Unie van 17 maart 1980 tot coördinatie van de eisen gesteld aan
de opstelling van, het toezicht op en de verspreiding van het prospectus dat
gepubliceerd moet worden voor de toelating van effecten tot de officiële
notering aan een effectenbeurs (PbEG L 100) of richtlijn nr. 2001/34/EG
van het Europees Parlement en de Raad de Europese Unie van 28 mei 2001
betreffende de toelating van effecten tot de officiële notering aan een
effectenbeurs en de informatie die over deze effecten moet worden gepubliceerd
(PbEG L 184), tenzij het bepaalde onder 2° van toepassing is;4°. de geldende verplichtingen inzake handel op die andere gereglementeerde
markt zijn vervuld;5°. degene die verzoekt om toelating van effecten tot de handel op
de gereglementeerde markt, een samenvatting algemeen verkrijgbaar stelt in
een taal die wordt aanvaard door de toezichthouder;6°. de samenvatting op de in artikel 5:21 bedoelde wijze algemeen
verkrijgbaar wordt gesteld; en7°. de inhoud van de samenvatting voldoet aan artikel 5:14 en in de
samenvatting vermeld wordt waar het meest recente prospectus te verkrijgen
is en waar de uitgevende instelling de financiële informatie op grond
van zijn doorlopende informatieverplichtingen ter beschikking stelt.Artikel 5:5Bij ministeriële regeling kan vrijstelling worden geregeld van artikel
5:2.AFDELING 5.1.3 AANBIEDEN VAN EFFECTEN AAN HET PUBLIEK
EN HET TOELATEN VAN EFFECTEN OP EEN GEREGLEMENTEERDE MARKT§ 5.1.3.1. GoedkeuringsbevoegdheidArtikel 5:61. De Autoriteit Financiële Markten is bevoegd tot goedkeuring van
een prospectus, indien de uitgevende instelling zetel heeft in Nederland en
het een aanbieding van effecten aan het publiek of een toelating van effecten
tot de handel op een gereglementeerde markt betreft:a. in Nederland of in een andere lidstaat van effecten met een aandelenkarakter;b. in Nederland van effecten zonder aandelenkarakter als bedoeld in artikel
5:1, onderdeel e, onder 1° en 2°;c. in Nederland of in een andere lidstaat van effecten zonder aandelenkarakter
als bedoeld in artikel 5:1, onderdeel e, onder 3°, met een nominale waarde
per effect die kleiner is dan € 1 000; ofd. in Nederland van effecten zonder aandelenkarakter als bedoeld in artikel
5:1, onderdeel e, onder 3°, met een nominale waarde per effect van ten
minste € 1 000.2. De Autoriteit Financiële Markten is tevens bevoegd tot goedkeuring van een prospectus indien het een aanbieding van effecten aan het
publiek of een toelating van effecten tot de handel op een gereglementeerde
markt betreft:a. van effecten met een aandelenkarakter of effecten zonder aandelenkarakter
als bedoeld in artikel 5:1, onderdeel e, onder 3°, met een nominale waarde
per effect die kleiner is dan € 1 000:1°. in Nederland door een uitgevende instelling met zetel in een staat
die geen lidstaat is;2°. in Nederland of in een andere lidstaat door een uitgevende instelling
met zetel in een staat die geen lidstaat is indien bij een eerdere aanbieding
van die effecten aan het publiek of een toelating van die effecten tot de
handel op een gereglementeerde markt is gekozen voor goedkeuring door de Autoriteit
Financiële Markten; of3°. in Nederland of in een andere lidstaat door een uitgevende instelling
met zetel in een staat die geen lidstaat is, indien bij een eerdere aanbieding
van die effecten aan het publiek of een toelating van die effecten tot de
handel op een gereglementeerde markt een ander heeft gekozen voor goedkeuring
door een toezichthoudende instantie van een andere lidstaat en de uitgevende
instelling met betrekking tot de aanbieding van die effecten aan het publiek
of de toelating van die effecten tot de handel op een gereglementeerde markt
kiest voor goedkeuring door de Autoriteit Financiële Markten;b. van effecten zonder aandelenkarakter als bedoeld in artikel 5:1, onderdeel
e, onder 1° en 2° of effecten zonder aandelenkarakter als bedoeld
in artikel 5:1, onderdeel e, onder 3°, met een nominale waarde per effect
van ten minste € 1 000:1°. in een andere lidstaat door een uitgevende instelling met zetel
in Nederland;2°. in Nederland door een uitgevende instelling met zetel in een andere
lidstaat; of3°. in Nederland of in een andere lidstaat door een uitgevende instelling
met zetel in een staat die geen lidstaat is.3. Voorzover het eerste lid, aanhef en onderdeel c of d, of het tweede
lid betrekking heeft op effecten zonder aandelenkarakter waarvan de nominale
waarde niet luidt in euro's, wordt voor de toepassing van de in die bepalingen
genoemde grensbedragen de nominale waarde van de effecten omgerekend in euro's,
waarbij een omgerekende waarde van nagenoeg € 1 000 wordt gelijkgesteld
aan € 1 000.Artikel 5:7De Autoriteit Financiële Markten is tevens bevoegd tot goedkeuring
van een prospectus, indien een toezichthoudende instantie van een andere lidstaat
die bevoegd is om het prospectus goed te keuren de Autoriteit Financiële
Markten heeft verzocht om het prospectus goed te keuren en de Autoriteit Financiële
Markten daarmee heeft ingestemd.Artikel 5:81. Indien de Autoriteit Financiële Markten op grond van artikel 5:6,
eerste of tweede lid, bevoegd is om een prospectus goed te keuren, kan zij
een toezichthoudende instantie van een andere lidstaat verzoeken een besluit
omtrent de goedkeuring van het prospectus te nemen. Indien die instantie daarmee
instemt, besluit de Autoriteit Financiële Markten de aanvraag niet verder
te behandelen en doet zij daarvan mededeling aan de aanvrager. Vanaf het tijdstip
van de mededeling is de Autoriteit Financiële Markten niet langer bevoegd
om het prospectus goed te keuren.2. De Autoriteit Financiële Markten stelt de aanvrager en Onze Minister binnen drie werkdagen in kennis van een verzoek dat zij krachtens
het eerste lid heeft gedaan.3. Indien de toezichthoudende instantie van de andere lidstaat heeft ingestemd
met het nemen van een besluit omtrent de goedkeuring van het prospectus, zendt
de Autoriteit Financiële Markten de op de aanvraag betrekking hebbende
documenten onverwijld door naar die instantie.§ 5.1.3.2. Goedkeuring van het prospectusArtikel 5:91. De Autoriteit Financiële Markten verleent goedkeuring van een
prospectus indien wordt voldaan aan:a. de artikelen 5:13 tot en met 5:19; enb. de artikelen 3 tot en met 23, 25, 26, met uitzondering van het vijfde
lid, en 28 van de prospectusverordening.2. De Autoriteit Financiële Markten kan, indien zij bevoegd is op
grond van artikel 5:6 of 5:7, goedkeuring van het prospectus verlenen
aan een uitgevende instelling met zetel in een staat die geen lidstaat is
indien:a. die instelling het prospectus heeft opgesteld in overeenstemming met
de wetgeving van de staat van haar zetel;b. die instelling het prospectus heeft opgesteld conform door internationale
organisaties van effectentoezichthouders opgestelde internationale standaarden,
met inbegrip van standaarden voor de informatievoorziening; enc. de doorlopende informatievereisten omtrent het bedrijf van de uitgevende
instelling, met inbegrip van informatie van financiële aard, gelijkwaardig
zijn aan de voorschriften van de richtlijn prospectus.Artikel 5:9a1. De Autoriteit Financiële Markten maakt na ontvangst van een aanvraag
van goedkeuring zijn besluit omtrent de goedkeuring binnen tien werkdagen
bekend aan de aanvrager.2. De in het eerste lid bedoelde termijn bedraagt ten hoogste twintig
werkdagen, indien het een effectenuitgevende instelling betreft waarvan nog
geen effecten zijn aangeboden aan het publiek of toegelaten tot de handel
op een gereglementeerde markt.3. Indien de door de aanvrager ingediende documenten onvolledig zijn of
ingevolge artikel 3, derde alinea, 22, eerste lid, derde alinea, 23, eerste
lid of derde lid, tweede alinea, van de prospectusverordening aanvullende
informatie nodig is voor de beoordeling van het vermogen, de financiële
positie, het resultaat of de vooruitzichten van de instelling of de aan de
effecten verbonden rechten en plichten, stelt de Autoriteit Financiële
Markten de aanvrager hiervan binnen de termijn, bedoeld in het eerste of,
indien van toepassing, het tweede lid op de hoogte en stelt zij hem binnen
een door haar te stellen termijn in de gelegenheid om de aanvraag aan te vullen.
Indien de aanvrager niet binnen de gestelde termijn de aanvraag heeft aangevuld,
kan de Autoriteit Financiële Markten besluiten de aanvraag niet verder
te behandelen.4. Indien de aanvrager overeenkomstig het derde lid, eerste volzin, door
de Autoriteit Financiële Markten in de gelegenheid is gesteld om de aanvraag
aan te vullen, gaan de termijnen, bedoeld in het eerste en tweede lid, opnieuw
in, te rekenen vanaf het tijdstip waarop de aanvrager de aanvullende informatie
heeft verstrekt.5. Artikel 4:5 van de Algemene wet bestuursrecht blijft buiten toepassing.Artikel 5:101. Indien de Autoriteit Financiële Markten een prospectus heeft goedgekeurd,
verstrekt zij op aanvraag van de uitgevende instelling of van de met het opstellen
van het prospectus belaste persoon aan de toezichthoudende instantie van iedere
andere lidstaat waar de desbetreffende effecten aan het publiek worden aangeboden
of waar toelating van die effecten tot de handel op een gereglementeerde markt
wordt aangevraagd, een verklaring dat het prospectus in overeenstemming met
de richtlijn prospectus is opgesteld, alsmede een afschrift van het goedgekeurde
prospectus. De kennisgeving gaat desgevraagd vergezeld van een vertaling van
de samenvatting.2. De Autoriteit Financiële Markten verstrekt de verklaring, bedoeld
in het eerste lid, en het afschrift van het goedgekeurde prospectus binnen
drie werkdagen na ontvangst van de aanvraag. Indien de aanvraag wordt gedaan
voordat goedkeuring is verleend, verstrekt de Autoriteit Financiële Markten
de verklaring binnen een werkdag nadat de goedkeuring is verleend.3. Indien van toepassing vermeldt de verklaring, bedoeld in het eerste
lid, tevens dat de Autoriteit Financiële Markten, met inachtneming van
artikel 5:18, derde en vierde lid, heeft toegestaan dat bepaalde informatie
niet in het prospectus behoeft te worden opgenomen alsmede de redenen daarvoor.4. Het eerste tot en met derde lid zijn van overeenkomstige toepassing
op een door de Autoriteit Financiële Markten goedgekeurd document ter
aanvulling van het prospectus als bedoeld in artikel 5:23.§ 5.1.3.3. Reikwijdte van een in een andere
lidstaat goedgekeurd prospectusArtikel 5:111. Een uitgevende instelling, aanbieder of aanvrager van de toelating
van effecten tot de handel op een gereglementeerde markt die beschikt over
een prospectus dat is goedgekeurd door een toezichthoudende instantie van
een andere lidstaat, kan de desbetreffende effecten in Nederland aan het publiek
aanbieden of doen toelaten tot de handel op een gereglementeerde markt, indien
de Autoriteit Financiële Markten een verklaring dat het prospectus in
overeenstemming met de richtlijn prospectus is opgesteld en een afschrift
van het goedgekeurde prospectus heeft ontvangen van de toezichthoudende instantie
van die andere lidstaat.2. De verklaring, bedoeld in het eerste lid, vermeldt, indien van toepassing,
dat artikel 8, tweede of derde lid, van de richtlijn prospectus of de regelgeving
van een lidstaat ter implementatie daarvan is toegepast alsmede de redenen
daarvoor.§ 5.1.3.4. Procedure inzake het opstellen van
het prospectus en de in het prospectus op te nemen gegevens Artikel 5:12De artikelen 5:13 tot en met 5:18, 5:20 en 5:21 zijn uitsluitend van toepassing
met betrekking tot aanbiedingen van effecten aan het publiek en toelatingen
van effecten tot de handel op een gereglementeerde markt terzake waarvan de
Autoriteit Financiële Markten op grond van artikel 5:6 of 5:7 bevoegd
is tot de goedkeuring van het prospectus.Artikel 5:131. Het prospectus bevat alle gegevens die, gelet op de aard van de uitgevende
instelling en van de aan het publiek aangeboden of tot de handel
op de gereglementeerde markt toe te laten effecten, van belang zijn voor het
vormen van een verantwoord oordeel over het vermogen, de financiële positie,
het resultaat en de vooruitzichten van de uitgevende instelling en de eventuele
garant en de rechten en plichten welke aan deze effecten verbonden zijn, waaronder
de gegevens, bedoeld in de artikelen 3 tot en met 23 van de prospectusverordening
en de bij die artikelen behorende bijlagen.2. De gegevens, bedoeld in het eerste lid, zijn niet met elkaar in strijd
of in tegenspraak met andere bij de Autoriteit Financiële Markten aanwezige
informatie omtrent de uitgevende instelling, aanbieder of aanvrager van toelating
van effecten tot de handel op de gereglementeerde markt en worden gepresenteerd
in een vorm die voor een redelijk geïnformeerde en zorgvuldig handelende
persoon begrijpelijk zijn.Artikel 5:141. De samenvatting beschrijft op beknopte wijze en in bewoordingen die
voor een redelijk geïnformeerde en zorgvuldig handelende persoon begrijpelijk
zijn de belangrijkste kenmerken van en risico's verbonden aan de uitgevende
instelling, de eventuele garant en de effecten, in de taal waarin het prospectus
oorspronkelijk is gesteld.2. De samenvatting bevat de waarschuwing dat:a. de samenvatting gelezen moet worden als een inleiding op het prospectus;b. een beslissing om in de effecten te beleggen gebaseerd moet zijn op
de bestudering van het gehele prospectus door degene die in de effecten belegt;c. indien een vordering met betrekking tot de informatie in het prospectus
bij een rechterlijke instantie aanhangig wordt gemaakt, de eiser in de procedure
eventueel volgens de nationale wetgeving van de lidstaten de kosten voor de
vertaling van het prospectus draagt voordat de vordering wordt ingesteld;
end. degenen die de samenvatting, met inbegrip van een vertaling ervan,
hebben ingediend en om een verklaring als bedoeld in artikel 5:10, eerste
lid, hebben verzocht, uitsluitend aansprakelijk kunnen worden gesteld, indien
de samenvatting gelezen in samenhang met de andere delen van het prospectus
misleidend, onjuist of inconsistent is.Artikel 5:151. Het prospectus wordt opgesteld in:a. een enkel document dat, naast een samenvatting die voldoet aan artikel
5:14, ten minste de gegevens bevat, bedoeld in het eerste lid van artikel
5:13; ofb. de drie hierna genoemde afzonderlijke documenten:1°. een registratiedocument dat gegevens bevat over de uitgevende
instelling;2°. een verrichtingsnota die gegevens bevat over de effecten die aan
het publiek worden aangeboden of waarvoor een aanvraag tot toelating tot de
handel op een gereglementeerde markt wordt ingediend; en3°. een samenvatting die voldoet aan artikel 5:14.2. De uitgevende instelling die in het bezit is van een registratiedocument
dat deel uitmaakt van een reeds goedgekeurd prospectus, stelt alleen dan een
nieuwe verrichtingsnota en een samenvatting op, indien effecten aan het publiek
worden aangeboden of tot de handel op een gereglementeerde markt worden toegelaten.3. Indien zich na de goedkeuring van het meest actuele registratiedocument
of van enig document ter aanvulling van het prospectus overeenkomstig artikel
5:23 een verandering of recente ontwikkeling van betekenis heeft voorgedaan
die de beoordeling van de aanbieding door degene die in effecten
belegt zou kunnen beïnvloeden, bevat de verrichtingsnota, bedoeld in
het tweede lid, de gegevens die in een registratiedocument moeten worden vermeld.
De verrichtingsnota en de samenvatting vormen tezamen met het in het tweede
lid bedoelde registratiedocument een nieuw prospectus.Artikel 5:161. Een uitgevende instelling, aanbieder of aanvrager van toelating van
effecten tot de handel op een gereglementeerde markt kan, het prospectus opstellen
in de vorm van een basisprospectus dat, voorzover van toepassing, de in de
artikelen 5:13 en 5:14 bedoelde informatie bevat, indien het betreft:a. effecten zonder aandelenkarakter die worden aangeboden of uitgegeven
in het kader van een aanbiedingsprogramma; ofb. effecten zonder aandelenkarakter die doorlopend of periodiek door kredietinstellingen
worden aangeboden of uitgegeven; indien:1°. de opbrengsten van de aanbieding of toelating van de effecten
overeenkomstig de toepasselijke wettelijke bepalingen worden belegd in activa
die afdoende dekking vormen voor de verplichtingen die tot de vervaldag uit
de bedoelde effecten voortvloeien; en2°. deze opbrengsten bij faillissement van de betrokken kredietinstelling
bij voorrang worden gebruikt om het kapitaal en de verschuldigde rente terug
te betalen, onverminderd het bepaalde in richtlijn nr. 2001/24/EG van het
Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 4 april 2001 betreffende
de sanering en de liquidatie van kredietinstellingen (PbEG L 125).2. Indien een uitgevende instelling de definitieve voorwaarden van een
aanbieding van effecten aan het publiek niet in het basisprospectus en evenmin
in een document ter aanvulling van het prospectus heeft vermeld, stelt zij
deze bij elke aanbieding van effecten aan het publiek of toelating van effecten
tot de handel op een gereglementeerde markt algemeen verkrijgbaar en deponeert
zij de definitieve voorwaarden zo spoedig mogelijk bij de Autoriteit Financiële
Markten, voorzover mogelijk voor de aanvang van de aanbieding van effecten
aan het publiek of de toelating van effecten tot de handel op een gereglementeerde
markt. Artikel 5:18, eerste lid, is daarbij van overeenkomstige toepassing.Artikel 5:171. Indien in het prospectus informatie door middel van verwijzing wordt
opgenomen, wordt verwezen naar eerder of gelijktijdig met het prospectus algemeen
verkrijgbaar gestelde documenten die door de Autoriteit Financiële Markten,
of, indien van toepassing, door een bevoegde toezichthoudende instantie van
een andere lidstaat, in overeenstemming met de richtlijn prospectus of de
titels IV of V van de richtlijn nr. 2001/34/EG van het Europees Parlement
en de Raad van de Europese Unie van 28 mei 2001 betreffende de toelating
van effecten tot de officiële notering aan een effectenbeurs en de informatie
die over deze effecten moet worden gepubliceerd (PbEG L 184), zijn goedgekeurd
of bij de Autoriteit Financiële Markten of de instantie van een andere
lidstaat zijn gedeponeerd.2. De informatie waarnaar in het prospectus wordt verwezen, is de meest
recente die de uitgevende instelling algemeen verkrijgbaar heeft gesteld.3. In de samenvatting wordt geen informatie door middel van verwijzing
opgenomen.4. Bij opneming van informatie door middel van verwijzing in het prospectus
wordt een lijst met de gebruikte verwijzingen verstrekt opdat degene
die in effecten belegt specifieke gegevens gemakkelijk kan terugvinden.Artikel 5:181. Indien de uitgevende instelling of de aanbieder de definitieve prijs
of ruilverhouding waartegen de effecten aan het publiek zullen worden aangeboden
en het definitieve aantal effecten dat zal worden aangeboden niet in het prospectus
vermeldt, vermeldt het prospectus de criteria of de voorwaarden aan de hand
waarvan deze gegevens zullen worden vastgesteld of, in het geval nog geen
definitieve prijs is vermeldt, een maximumprijs.2. De uitgevende instelling of de aanbieder deponeert bij de Autoriteit
Financiële Markten de gegevens met betrekking tot de definitieve prijs
waartegen de effecten aan het publiek zullen worden aangeboden en het definitieve
aantal aan te bieden effecten en stelt deze gegevens algemeen verkrijgbaar
overeenkomstig artikel 5:21, derde lid.3. De Autoriteit Financiële Markten kan ontheffing verlenen van de
ingevolge dit hoofdstuk of de prospectusverordening in het prospectus op te
nemen informatie, indien:a. openbaarmaking van die informatie in strijd is met het algemeen belang;b. openbaarmaking van die informatie de uitgevende instelling ernstig
zou schaden, en het achterwege blijven van de vermelding het publiek niet
kan misleiden ten aanzien van feiten en omstandigheden die van essentieel
belang zijn om tot een verantwoord oordeel te kunnen komen over de uitgevende
instelling, de aanbieder, aanvrager van de toelating van effecten tot de handel
op een gereglementeerde markt, of in voorkomend geval de garant of over de
rechten die verbonden zijn aan de effecten waarop het prospectus betrekking
heeft; ofc. dergelijke informatie van minder belang is, uitsluitend voor een specifieke
aanbieding van effecten aan het publiek of een toelating van effecten tot
de handel op een gereglementeerde markt bedoeld is en niet van zodanige aard
is dat zij invloed heeft op de beoordeling van de financiële positie
en vooruitzichten van de uitgevende instelling, de aanbieder, aanvrager van
de toelating van effecten tot de handel op een gereglementeerde markt of,
in voorkomend geval, de garant.4. Indien de ingevolge de artikelen 3 tot en met 22 van de prospectusverordening
in het prospectus te vermelden gegevens niet aansluiten bij de activiteiten
dan wel de rechtsvorm van de uitgevende instelling of bij de effecten waarop
het prospectus betrekking heeft, neemt de uitgevende instelling, indien zij
daarover beschikt, gegevens in het prospectus op die gelijkwaardig zijn aan
de vereiste gegevens, zonder afbreuk te doen aan de adequate informatievoorziening
aan beleggers.Artikel 5:191. Een prospectus ten behoeve van het in Nederland aanbieden van effecten
aan het publiek of het toelaten van effecten tot de handel op een in Nederland
gelegen of functionerende gereglementeerde markt ten aanzien waarvan de Autoriteit
Financiële Markten tot goedkeuring bevoegd is, wordt, ongeacht of deze
effecten ook in andere lidstaten worden aangeboden, opgesteld in de Nederlandse
taal of in een taal die in de internationale financiële kringen gebruikelijk
is.2. Een prospectus ten behoeve van het in Nederland aanbieden van effecten
aan het publiek of het toelaten van effecten tot de handel op een in Nederland
gelegen of functionerende gereglementeerde markt ten aanzien waarvan een toezichthoudende
instantie van een andere lidstaat tot goedkeuring bevoegd is, wordt opgesteld
in de Nederlandse taal of in een taal die in de internationale financiële
kringen gebruikelijk is. Indien het prospectus in een andere
dan de Nederlandse taal is opgesteld, kan de Autoriteit Financiële Markten
verlangen dat de samenvatting in de Nederlandse taal wordt vertaald.3. Een prospectus ten behoeve van het in een andere lidstaat aanbieden
van effecten aan het publiek of het toelaten van effecten tot de handel op
een in een andere lidstaat gelegen of functionerende gereglementeerde markt
ten aanzien waarvan de Autoriteit Financiële Markten tot goedkeuring
bevoegd is, wordt opgesteld in de Nederlandse taal of in een taal die in de
internationale financiële kringen gebruikelijk is.4. Een prospectus ten behoeve van het toelaten van effecten zonder aandelenkarakter
met een nominale waarde per eenheid van ten minste € 50 000
tot de handel op een in een andere lidstaat gelegen of functionerende gereglementeerde
markt ten aanzien waarvan de Autoriteit Financiële Markten tot goedkeuring
bevoegd is, of ten behoeve van het toelaten van effecten zonder aandelenkarakter
met een nominale waarde per eenheid van ten minste € 50 000
tot de handel op een in Nederland gelegen of functionerende gereglementeerde
markt ten aanzien waarvan de toezichthoudende instantie van een andere lidstaat
tot goedkeuring bevoegd is, wordt opgesteld in een taal die door de Autoriteit
Financiële Markten en de toezichthoudende instantie van de andere lidstaat
wordt aanvaard of een taal die in de internationale financiële kringen
gebruikelijk is.§ 5.1.3.5. Reclame-uitingen, algemeenverkrijgbaarstelling
van het prospectus en geldigheidsduur van het prospectusArtikel 5:201. Een uitgevende instelling, aanbieder of aanvrager van de toelating
van effecten tot de handel op een gereglementeerde markt draagt er zorg voor
dat een reclame-uiting die betrekking heeft op het aanbieden van effecten
aan het publiek of op de toelating van effecten tot de handel op de gereglementeerde
markt:a. vermeldt dat er een prospectus algemeen verkrijgbaar is of wordt gesteld
en waar het prospectus kan worden verkregen; enb. als reclame-uiting herkenbaar is en informatie bevat die niet onjuist
of misleidend is en in overeenstemming is met de informatie die in het prospectus
is of wordt opgenomen.2. Een uitgevende instelling, aanbieder of aanvrager van de toelating
van effecten tot de handel op een gereglementeerde markt doet geen mondelinge
of schriftelijke mededelingen die betrekking hebben op de aanbieding van effecten
aan het publiek of de toelating van effecten tot de handel op de gereglementeerde
markt die niet overeenstemmen met de informatie die in het prospectus is vermeld.3. Een uitgevende instelling, aanbieder of aanvrager van toelating van
effecten tot de handel op een gereglementeerde markt neemt de door hem tot
professionele marktpartijen en andere personen gerichte essentiële informatie,
met inbegrip van in het kader van bijeenkomsten betreffende aanbiedingen van
effecten aan het publiek of toelatingen van effecten tot de handel op een
gereglementeerde markt verstrekte informatie die van belang is voor de beoordeling
van het vermogen, de financiële positie, het resultaat en de vooruitzichten
van de uitgevende instelling en de aan de effecten verbonden rechten en plichten,
op in het prospectus of, overeenkomstig artikel 5:23, in een document ter
aanvulling van het prospectus.4. Indien op grond van artikel 5:3, 5:4 of 5:5, of indien van toepassing,
op grond van het recht van een andere lidstaat, ter zake van een aanbieding
van effecten aan het publiek of een toelating van effecten tot de handel op
een gereglementeerde markt geen prospectus algemeen verkrijgbaar behoeft te
worden gesteld, vindt het in het eerste tot en met het derde
lid bepaalde geen toepassing en wordt de in het derde lid bedoelde informatie
verstrekt aan diegenen waartoe de aanbieding van effecten aan het publiek
is gericht.Artikel 5:211. Na goedkeuring door de Autoriteit Financiële Markten kan het prospectus
door de uitgevende instelling, aanbieder of aanvrager van de toelating van
effecten tot de handel op een gereglementeerde markt, algemeen verkrijgbaar
worden gesteld. De algemeenverkrijgbaarstelling vindt plaats binnen een redelijke
termijn voorafgaand aan en uiterlijk bij aanvang van de aanbieding van effecten
aan het publiek of de toelating van de betrokken effecten tot de handel op
de gereglementeerde markt.2. In geval van een eerste aanbieding aan het publiek of toelating tot
de handel op een gereglementeerde markt van effecten als bedoeld in artikel
5:1, onderdeel d, onder 1°, die nog niet tot de handel op een gereglementeerde
markt zijn toegelaten en die voor de eerste keer tot de handel op een gereglementeerde
markt zullen worden toegelaten, stelt de aanbieder of aanvrager van de toelating
van effecten tot de handel op een gereglementeerde markt het prospectus tenminste
zes werkdagen voor het einde van de aanbieding of toelating algemeen verkrijgbaar.3. De uitgevende instelling, aanbieder of aanvrager van toelating van
effecten tot de handel op een gereglementeerde markt stelt het prospectus
algemeen verkrijgbaar door middel van:a. publicatie in een landelijk verspreid dagblad in de lidstaat waar de
aanbieding van effecten aan het publiek wordt gedaan of waar de toelating
van effecten tot de handel op de gereglementeerde markt wordt aangevraagd;b. een drukwerk dat kosteloos kan worden verkregen ten kantore van de
houder van de gereglementeerde markt waar de effecten tot de handel worden
toegelaten, of ten kantore van de uitgevende instelling en ten kantore van
de effecteninstelling die de effecten plaatst of anderszins werkzaam is bij
de totstandkoming van transacties in de desbetreffende effecten;c. plaatsing op de website van de uitgevende instelling en, in voorkomend
geval, op de website van de effecteninstelling die de effecten plaatst of
anderszins werkzaam is bij de totstandkoming van transacties in de desbetreffende
effecten;d. plaatsing op de website van de houder van de gereglementeerde markt
waar de toelating van de effecten tot de handel werd aangevraagd; ofe. plaatsing op de website van de Autoriteit Financiële Markten,
indien deze mogelijkheid wordt geboden.4. Indien het prospectus op de wijze, bedoeld in artikel 5:15, eerste
lid, onderdeel b, is opgesteld, kunnen de verschillende documenten die het
prospectus omvat afzonderlijk algemeen verkrijgbaar worden gesteld op de in
het derde lid bepaalde wijze. In elk afzonderlijk algemeen verkrijgbaar gesteld
document wordt vermeld waar de andere delen van het prospectus kunnen worden
verkregen.5. De vorm en inhoud van het algemeen verkrijgbaar gestelde prospectus
of de documenten ter aanvulling daarvan stemmen steeds geheel overeen met
de vorm en inhoud van het prospectus dat door de Autoriteit Financiële
Markten is goedgekeurd.6. Indien het prospectus uitsluitend elektronisch algemeen verkrijgbaar
is gesteld, verstrekt de uitgevende instelling, aanbieder of aanvrager van
de toelating van effecten tot de handel op een gereglementeerde markt of de
effecteninstelling aan een ieder die daarom verzoekt kosteloos een schriftelijk
afschrift van het prospectus.7. Indien in het prospectus informatie door middel van verwijzing als
bedoeld in artikel 5:17 is opgenomen, kunnen de documenten waarnaar wordt
verwezen, onverminderd het bepaalde in het eerste tot en met het vijfde lid,
afzonderlijk algemeen verkrijgbaar worden gesteld. In elk afzonderlijk algemeen
verkrijgbaar gesteld document wordt vermeld waar de andere delen van het prospectus
kunnen worden verkregen.Artikel 5:221. Een prospectus is gedurende twaalf maanden na algemeenverkrijgbaarstelling
geldig voor aanbiedingen van effecten aan het publiek dan wel voor de toelatingen
van effecten tot de handel op een gereglementeerde markt, indien het, voorzover
van toepassing, wordt aangevuld met de ingevolge artikel 5:23 vereiste documenten.2. In geval van een aanbiedingsprogramma is het eerder ingediende basisprospectus
geldig gedurende een periode van ten hoogste twaalf maanden na algemeenverkrijgbaarstelling.3. Het basisprospectus is voor de in artikel 5:16, eerste lid, onderdeel
b, bedoelde effecten zonder aandelenkarakter geldig vanaf algemeenverkrijgbaarstelling
tot het tijdstip waarop de betrokken effecten niet langer doorlopend of periodiek
worden uitgegeven.4. Een eerder gedeponeerd registratiedocument als bedoeld in artikel 5:15,
eerste lid, onderdeel b, onder 1°, is geldig voor een periode van ten
hoogste twaalf maanden na algemeenverkrijgbaarstelling van het registratiedocument,
indien het overeenkomstig artikel 5:23 is geactualiseerd. Het registratiedocument
dat vergezeld gaat van de eventueel overeenkomstig artikel 5:15, derde lid,
geactualiseerde verrichtingsnota en de samenvatting, wordt als een geldig
prospectus beschouwd.§ 5.1.3.6. Informatieverplichtingen na goedkeuring
van het prospectusArtikel 5:231. Indien tussen het tijdstip van de goedkeuring van een prospectus en
het tijdstip waarop de handel in de desbetreffende effecten op een gereglementeerde
markt aanvangt of de aanbieding van de desbetreffende effecten aan het publiek
wordt afgesloten, zich een belangrijke nieuwe ontwikkeling voordoet die verband
houdt met de informatie in het goedgekeurd prospectus of in het prospectus
een materiële vergissing of onjuistheid wordt geconstateerd die van invloed
kan zijn op de beoordeling van de effecten, stelt de uitgevende instelling,
aanbieder of aanvrager van de toelating van de effecten tot de handel op een
gereglementeerde markt een document ter aanvulling van het prospectus op.
Het document behoeft de goedkeuring van de Autoriteit Financiële Markten.2. De Autoriteit Financiële Markten neemt binnen zeven werkdagen
na de ontvangst van een aanvraag tot goedkeuring van het document ter aanvulling
van het prospectus een besluit omtrent die aanvraag en maakt dit onverwijld
bekend aan de aanvrager van het document.3. De samenvatting, bedoeld in artikel 5:14, en de eventuele vertaling
daarvan worden zo nodig door de uitgevende instelling aangevuld met de nieuwe
in het document ter aanvulling van het prospectus opgenomen informatie.4. Het document ter aanvulling van het prospectus maakt, na goedkeuring
door de Autoriteit Financiële Markten, deel uit van het prospectus.5. Het document ter aanvulling van het prospectus wordt algemeen verkrijgbaar
gesteld overeenkomstig artikel 5:21, derde lid.6. Indien terzake van een aanbieding van effecten aan het publiek een
document ter aanvulling van het prospectus algemeen verkrijgbaar is gesteld,
heeft degene die terzake van deze effecten een overeenkomst inzake het kopen
of verkrijgen van deze effecten is aangegaan of een aanbod heeft gericht op
het aangaan van een overeenkomst inzake het kopen of verkrijgen van deze effecten,
het recht om binnen twee werkdagen na de publicatie van dat
document de overeenkomst te ontbinden of het aanbod te herroepen.7. Indien ter zake van een toelating van effecten tot de handel op een
gereglementeerde markt een document ter aanvulling van het prospectus algemeen
verkrijgbaar is gesteld, komt het in het zesde lid genoemde recht tevens toe
aan degene die een overeenkomst inzake het kopen of verkrijgen van deze effecten
is aangegaan.8. Indien een prospectus is goedgekeurd door de Autoriteit Financiële
Markten en de effecten terzake waarvan het prospectus is goedgekeurd in een
andere lidstaat aan het publiek worden aangeboden of zijn toegelaten tot de
handel op een gereglementeerde markt, voldoet de Autoriteit Financiële
Markten aan een verzoek van de toezichthoudende instantie van die andere lidstaat
om een document ter aanvulling van het prospectus te laten opstellen.§ 5.1.3.7. Doorlopende informatieverplichtingArtikel 5:241. Een uitgevende instelling waarvan effecten tot de handel op een gereglementeerde
markt zijn toegelaten en waarvan het prospectus door de Autoriteit Financiële
Markten is goedgekeurd stelt tenminste eenmaal per jaar een document algemeen
verkrijgbaar dat voldoet aan het in het tweede lid bepaalde.2. Het document, bedoeld in het eerste lid, bevat of verwijst naar:a. de informatie die, met inachtneming van de vierde richtlijn nr. 78/660/EEG
van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 25 juli
1978 op de grondslag van artikel 54, lid 3, sub g, van het verdrag betreffende
de jaarrekening van bepaalde vennootschapsvormen (PbEG L 222), de richtlijn
geconsolideerde jaarrekening, de richtlijn nr. 2001/34/EG van het Europees
Parlement en de Raad van de Europese Unie van 28 mei 2001 betreffende
de toelating van effecten tot de officiële notering aan een effectenbeurs
en de informatie die over deze effecten moet worden gepubliceerd (PbEG L 184)
en verordening (EG) nr. 1606/2002 van het Europees Parlement en de Raad van
de Europese Unie van 19 juli 2002 betreffende de toepassing van internationale
standaarden voor jaarrekeningen (PbEG L 243), is opgesteld en door de
uitgevende instelling in de twaalf maanden voorafgaand aan de publicatie van
de jaarrekening algemeen verkrijgbaar is gesteld; enb. de overige informatie die door de uitgevende instelling ingevolge wettelijke
regelingen inzake het toezicht op het effectenverkeer in enige staat in de
twaalf maanden voorafgaand aan de publicatie van de jaarrekening algemeen
verkrijgbaar is gesteld.3. Indien de uitgevende instelling informatie door middel van verwijzing
in het document, bedoeld in het eerste lid, opneemt, wordt aangegeven waar
en op welke wijze die informatie kan worden verkregen.4. De uitgevende instelling, bedoeld in het eerste lid, deponeert het
in het eerste lid bedoelde document bij de Autoriteit Financiële Markten
nadat de jaarrekening is gepubliceerd.5. Het eerste tot en met het vierde lid zijn niet van toepassing op uitgevende
instellingen waarvan uitsluitend effecten zonder aandelenkarakter met een
nominale waarde per eenheid van ten minste € 50 000 zijn aangeboden.6. De voorgaande leden zijn van overeenkomstige toepassing op uitgevende
instellingen waarvan effecten tot de handel op een gereglementeerde markt
waren toegelaten voor het tijdstip van inwerkingtreding van de Wet van 23 juni
2005 tot wijziging van de Wet toezicht effectenverkeer 1995 ter implementatie
van richtlijn nr. 2003/71/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 4 november 2003 betreffende het prospectus dat gepubliceerd
moet worden wanneer effecten aan het publiek worden aangeboden
of tot de handel worden toegelaten en tot wijziging van Richtlijn 2001/34/EG
(PbEU L 345) en tot uitvoering van verordening nr. 809/2004 van de Commissie
van de Europese Gemeenschappen van 29 april 2004 tot uitvoering van Richtlijn
2003/71/EG van het Europees Parlement en de Raad wat de in het prospectus
te verstrekken informatie, de vormgeving van het prospectus, de opneming van
informatie door middel van verwijzing, de publicatie van het prospectus en
de verspreiding van advertenties betreft (PbEU L 149), en waarvan de
Autoriteit Financiële Markten op grond van artikel 5:6 bevoegd tot goedkeuring
van het prospectus zou zijn geweest, indien de toelating pas na dat tijdstip
van inwerkingtreding zou hebben plaatsgehad.§ 5.1.3.8. Aanvullende bevoegdheden voor de
Autoriteit Financiële Markten bij aanbieden van effectenArtikel 5:25De Autoriteit Financiële Markten kan overeenkomstige toepassing geven
aan artikel 1:58, eerste lid, ten aanzien van een uitgevende instelling, aanbieder
of aanvrager van de toelating van effecten tot de handel op een gereglementeerde
markt, indien die uitgevende instelling, aanbieder of aanvrager niet voldoet
aan het ingevolge dit hoofdstuk of de prospectusverordening bepaalde.HOOFDSTUK 5.2 REGELS VOOR HET HOUDEN VAN EEN MARKT IN
FINANCIËLE INSTRUMENTENAFDELING 5.2.1 ERKENNING VAN EEN MARKT IN FINANCIËLE
INSTRUMENTEN Artikel 5:261. Het houden van een markt in financiële instrumenten in Nederland
is verboden zonder een daartoe verkregen erkenning van Onze Minister.2. Onze Minister verleent op aanvraag een erkenning aan de houder van
een markt in financiële instrumenten, indien deze aantoont dat:a. hij zijn zetel heeft in Nederland;b. het houden van de markt in financiële instrumenten, alsmede de
voor die markt en diens dochterondernemingen te hanteren regels, hun toepassing
en de controle op de naleving van die regels, zullen voldoen aan hetgeen nodig
is met het oog op de belangen die deze wet beoogt te beschermen;c. de personen die het dagelijks beleid van de houder bepalen voldoende
deskundig zijn in verband met de bedrijfsvoering van de houder;d. de betrouwbaarheid van de personen die het beleid van de houder bepalen
of mede bepalen buiten twijfel staat;e. er adequate financiële waarborgen zijn; enf. er een adequaat effectenafwikkelsysteem is.3. Van een besluit tot verlening van een erkenning als bedoeld in het
tweede lid en van de intrekking daarvan wordt mededeling gedaan in de Staatscourant.4. Het eerste lid is niet van toepassing op het houden van een gereglementeerde
markt, niet zijnde een gereglementeerde markt in Nederland, indien de houder
zich houdt aan bij ministeriële regeling te stellen regels met het oog
op ordelijke en transparante financiëlemarktprocessen en zuivere verhoudingen
tussen marktpartijen.Artikel 5:271. Bij ministeriële regeling kan vrijstelling worden geregeld van
artikel 5:26, eerste lid.2. Onze Minister kan op aanvraag, al dan niet voor bepaalde tijd, ontheffing
verlenen van artikel 5:26, eerste lid, indien de aanvrager aantoont dat de
belangen die dit hoofdstuk beoogt te beschermen anderszins voldoende worden
beschermd.AFDELING 5.2.2 HET HOUDEN VAN EEN GEREGLEMENTEERDE MARKT
IN NEDERLANDArtikel 5:281. Een houder van een gereglementeerde markt in Nederland draagt er zorg
voor dat de voor die markt geldende regels kunnen worden toegepast op de beleggingsondernemingen
die zijn toegelaten tot de handel op die markt en op de uitgevende instellingen
wier effecten zijn toegelaten tot de handel op die markt.2. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen met het oog
op ordelijke en transparante financiëlemarktprocessen en zuivere verhoudingen
tussen marktpartijen regels worden gesteld met betrekking tot de voor gereglementeerde
markten in Nederland te hanteren regels en hun toepassing en de controle op
de naleving van die regels. In afwijking van de vorige volzin kunnen regels
met betrekking tot de voor die markten te hanteren regels inzake beschermingsconstructies
en hun toepassing, alsmede regels met betrekking tot de opening en sluiting
van die markten kunnen, in afwijking van de vorige volzin, slechts bij algemene
maatregel van bestuur worden gesteld.Artikel 5:291. De Autoriteit Financiële Markten kan de houder van een gereglementeerde
markt in Nederland door middel van het geven van een aanwijzing verplichten
om binnen een door haar gestelde redelijke termijn ten aanzien van in de aanwijzingsbeschikking
te bepalen punten jegens een uitgevende instelling wier effecten zijn toegelaten
tot de handel op die markt een bepaalde gedragslijn te volgen, indien deze
uitgevende instelling niet voldoet aan hetgeen in de regels voor die markt
is bepaald.2. De Autoriteit Financiële Markten kan de houder van een gereglementeerde
markt in Nederland door middel van het geven van een aanwijzing verplichten
om binnen een door haar gestelde redelijke termijn ten aanzien van in de aanwijzingsbeschikking
te bepalen punten jegens een beleggingsonderneming die is toegelaten tot de
handel op die markt een bepaalde gedragslijn te volgen, indien deze beleggingsonderneming
zich niet houdt aan hetgeen in de regels voor die markt is bepaald.3. Onze Minister kan de houder van een gereglementeerde markt in Nederland
door middel van het geven van een aanwijzing verplichten om binnen een door
hem gestelde redelijke termijn ten aanzien van in de aanwijzingsbeschikking
te bepalen punten jegens een uitgevende instelling wier effecten zijn toegelaten
tot de handel op die markt een bepaalde gedragslijn te volgen, indien deze
uitgevende instelling niet voldoet aan hetgeen in de regels voor die markt
inzake beschermingsconstructies en hun toepassing is bepaald.Artikel 5:301. Een houder van een gereglementeerde markt in Nederland houdt de voor
die markt geldende regels in overeenstemming met de voor het houden van die
markt toepasselijke richtlijnen van de Raad van de Europese
Unie dan wel van het Europese Parlement en de Raad van de Europese Unie gezamenlijk.2. Onze Minister kan de houder van een gereglementeerde markt in Nederland
door middel van het geven van een aanwijzing verplichten te handelen in overeenstemming
met de in het eerste lid bedoelde richtlijnen. Artikel 1:58, eerste lid, is
van overeenkomstige toepassing.3. Een wijziging in de regels, bedoeld in het eerste lid, wordt vooraf
aan Onze Minister voorgelegd teneinde na te gaan of aan de in het eerste lid
bedoelde richtlijnen wordt voldaan dan wel of door die wijziging strijd met
die richtlijnen zou ontstaan.Artikel 5:31Van elke wijziging in de regels, bedoeld in artikel 5:26, tweede lid,
onderdeel b, of in de controle op de naleving daarvan stelt de houder van
een gereglementeerde markt in Nederland de Autoriteit Financiële Markten
vooraf in kennis.Artikel 5:321. Het is verboden, anders dan na verkregen verklaring van geen bezwaar
van Onze Minister, een gekwalificeerde deelneming te houden, te verwerven
of te vergroten dan wel enige zeggenschap verbonden aan een gekwalificeerde
deelneming uit te oefenen in een houder van een gereglementeerde markt in
Nederland.2. Onze Minister verleent op aanvraag een verklaring van geen bezwaar
voor een handeling als bedoeld in het eerste lid, tenzij:a. de handeling ertoe zou kunnen leiden of zou leiden dat de betrokken
houder in een formele of feitelijke zeggenschapsstructuur wordt verbonden
met personen die in zodanige mate ondoorzichtig is dat deze een belemmering
zou vormen voor het adequaat uitoefenen van de controle op de naleving van
de voor de gereglementeerde markt in Nederland geldende regels; ofb. de handeling zou kunnen leiden of zou leiden tot een invloed op de
desbetreffende houder die in strijd is met de belangen die deze wet beoogt
te beschermen.3. Onze Minister doet van de verlening van een verklaring van geen bezwaar
als bedoeld in het tweede lid, alsmede van de intrekking van een verklaring
van geen bezwaar, mededeling aan de houder van de desbetreffende gereglementeerde
markt in Nederland waarin de deelneming wordt gehouden, verworven of vergroot.
Van de verlening van een verklaring van geen bezwaar en van de intrekking
daarvan wordt door Onze Minister mededeling gedaan in de Staatscourant, tenzij
de publicatie zou leiden of zou kunnen leiden tot onevenredige bevoordeling
of benadeling van belanghebbenden.4. Indien het houden, het verwerven of het vergroten van een gekwalificeerde
deelneming als bedoeld in het eerste lid is verricht zonder dat voor die handeling
een verklaring van geen bezwaar is verkregen, maakt degene die deze heeft
verricht haar binnen een door Onze Minister te bepalen termijn ongedaan. Deze
verplichting vervalt op het tijdstip waarop en voorzover voor de desbetreffende
handeling alsnog een verklaring van geen bezwaar wordt verleend.5. Indien enige zeggenschap verbonden aan een gekwalificeerde deelneming
in een houder van een gereglementeerde markt in Nederland is uitgeoefend zonder
dat voor het houden van de gekwalificeerde deelneming of voor het uitoefenen
van die zeggenschap een verklaring van geen bezwaar is verkregen of zonder
dat de aan de verklaring van geen bezwaar gestelde beperkingen in acht zijn
genomen, is een mede door de uitgeoefende zeggenschap tot stand gekomen besluit
vernietigbaar. Het besluit kan worden vernietigd op vordering van Onze Minister. Het besluit wordt in dat geval door de rechtbank binnen wier rechtsgebied
de houder van de gereglementeerde markt in Nederland zijn zetel heeft vernietigd,
indien het besluit zonder dat de desbetreffende zeggenschap zou zijn uitgeoefend
anders zou hebben geluid of niet zou zijn genomen, tenzij voor het tijdstip
van de uitspraak alsnog een verklaring van geen bezwaar wordt verleend of
de niet in acht genomen beperkingen worden ingetrokken. De rechtbank regelt
voorzover nodig de gevolgen van de vernietiging.HOOFDSTUK 5.3 REGELS VOOR HET MELDEN VAN STEMMEN, KAPITAAL,
ZEGGENSCHAP EN KAPITAALBELANG IN UITGEVENDE INSTELLINGENAFDELING 5.3.1 INLEIDENDE BEPALINGArtikel 5:331. In dit hoofdstuk en de daarop berustende bepalingen wordt, indien van
toepassing in afwijking van artikel 1:1, verstaan onder:a. uitgevende instelling: een naamloze vennootschap naar Nederlands recht
waarvan aandelen als bedoeld in onderdeel b, onder 1° of 2°,
zijn toegelaten tot de handel op een gereglementeerde markt, of een rechtspersoon,
opgericht naar het recht van een staat die geen lidstaat is, waarvan aandelen
als bedoeld in onderdeel b, onder 1° of 2°, zijn toegelaten tot
de handel op een gereglementeerde markt in Nederland;b. aandeel:1°. een verhandelbaar aandeel als bedoeld in artikel 79, eerste lid,
van Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek;2°. een certificaat van een aandeel of een ander met een certificaat
van een aandeel gelijk te stellen verhandelbaar waardebewijs;3°. elk ander verhandelbaar waardebewijs, niet zijnde een optie als
bedoeld onder 4°, ter verwerving van een onder 1° bedoeld aandeel
of van een onder 2° bedoeld waardebewijs;4°. een optie ter verwerving van een onder 1° bedoeld aandeel
of van een onder 2° bedoeld waardebewijs. Bij algemene maatregel van bestuur
kan worden bepaald wat onder optie als bedoeld in de eerste volzin wordt verstaan;c. dochtermaatschappij: een dochtermaatschappij als bedoeld in artikel
24a van Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek of een rechtspersoon of vennootschap
waarin de rechten en bevoegdheden als bedoeld in artikel 24a van Boek 2 van
het Burgerlijk Wetboek kunnen worden uitgeoefend door een natuurlijk persoon;d. meldingsplichtige: een persoon die ingevolge dit hoofdstuk verplicht
is tot het doen van een melding;e. stemmen: stemmen die op aandelen kunnen worden uitgebracht, met inbegrip
van rechten ingevolge een overeenkomst tot verkrijging van stemmen;f. kapitaal: het geplaatste kapitaal van een uitgevende instelling;g. substantiële deelneming: ten minste vijf procent van het kapitaal
of het kunnen uitbrengen van ten minste vijf procent van de stemmen;h. drempelwaarde: een percentage van het kapitaal of de stemmen, waarvan
het bereiken, overschrijden of onderschrijden door een persoon die aandelen
houdt of verwerft, of stemmen kan uitbrengen of verwerft, leidt tot een verplichting
tot het doen van een melding ingevolge dit hoofdstuk;i. handelsportefeuille: een portefeuille als bedoeld in artikel 2, zesde
lid, van de richtlijn kapitaaltoereikendheid.2. In dit hoofdstuk en de daarop berustende bepalingen wordt onder uitgevende
instelling niet verstaan een beleggingsmaatschappij waarvan de
rechten van deelneming op verzoek van de deelnemers ten laste van de activa
van deze beleggingsmaatschappij direct of indirect worden ingekocht of terugbetaald.AFDELING 5.3.2 MELDINGEN DOOR UITGEVENDE INSTELLINGEN
BETREFFENDE HET KAPITAAL EN DE STEMMENArtikel 5:341. Een uitgevende instelling meldt onverwijld aan de Autoriteit Financiële
Markten het totaal van de wijzigingen van haar kapitaal waardoor dit kapitaal
ten opzichte van de vorige melding ingevolge dit artikel met een procent of
meer is gewijzigd. De uitgevende instelling kan tevens aan de Autoriteit Financiële
Markten op een tijdstip voorafgaand aan het tijdstip van de in het tweede
lid bedoelde periodieke melding de overige wijzigingen van haar kapitaal melden.2. De uitgevende instelling meldt periodiek aan de Autoriteit Financiële
Markten het totaal van de wijzigingen van haar kapitaal waarvoor geen verplichting
tot melding bestaat op grond van het eerste lid, eerste volzin, voorzover
zij deze wijzigingen niet reeds heeft gemeld overeenkomstig het eerste lid,
tweede volzin. Bij algemene maatregel van bestuur worden de periode waarop
de melding betrekking heeft en de termijn waarbinnen de melding moet hebben
plaatsgevonden vastgesteld.Artikel 5:351. Een uitgevende instelling meldt onverwijld aan de Autoriteit Financiële
Markten elke wijziging in haar stemmen die niet voortvloeit uit een wijziging
als bedoeld in artikel 5:34, tweede lid. Indien een wijziging in de stemmen
voortvloeit uit een wijziging als bedoeld in artikel 5:34, eerste lid, tweede
volzin, kan de uitgevende instelling deze wijziging gelijktijdig met die wijziging
melden aan de Autoriteit Financiële Markten.2. De uitgevende instelling meldt periodiek aan de Autoriteit Financiële
Markten het totaal van de wijzigingen in de stemmen waarvoor geen verplichting
tot onverwijlde melding bestaat ingevolge het eerste lid, eerste volzin, voorzover
zij deze wijzigingen niet reeds heeft gemeld overeenkomstig het eerste lid,
tweede volzin. Bij algemene maatregel van bestuur worden de periode vastgesteld
waarop de melding betrekking heeft en de termijn waarbinnen de melding moet
hebben plaatsgevonden vastgesteld.3. De uitgevende instelling meldt onverwijld aan de Autoriteit Financiële
Markten elke uitgifte of intrekking met haar medewerking van aandelen als
bedoeld in artikel 5:33, eerste lid, onderdeel b, onder 2°, voorzover
deze betrekking heeft op een procent of meer van haar kapitaal. De uitgevende
instelling kan tevens aan de Autoriteit Financiële Markten op elk tijdstip
voorafgaand aan het tijdstip van de in het vierde lid bedoelde periodieke
melding elke overige uitgifte of intrekking van aandelen als bedoeld in artikel
5:33, eerste lid, onderdeel b, onder 2°, melden.4. Een uitgevende instelling meldt periodiek aan de Autoriteit Financiële
Markten het totaal met haar medewerking uitgegeven of ingetrokken aandelen
als bedoeld in artikel 5:33, eerste lid, onderdeel b, onder 2°, waarvoor
geen verplichting tot onverwijlde melding bestaat ingevolge het derde lid,
eerste volzin, voorzover zij deze niet reeds heeft gemeld overeenkomstig het
derde lid, tweede volzin. Bij algemene maatregel van bestuur worden de periode
waarop de melding betrekking heeft en de termijn waarbinnen de melding moet
hebben plaatsgevonden vastgesteld.Artikel 5:36Een naamloze vennootschap naar Nederlands recht of een rechtspersoon die
is opgericht naar het recht van een staat die geen lidstaat is en die een
uitgevende instelling wordt, meldt onverwijld aan de Autoriteit Financiële
Markten haar onderscheidenlijk zijn kapitaal en haar onderscheidenlijk zijn
stemmen, alsmede de met haar onderscheidenlijk zijn medewerking uitgegeven
aandelen als bedoeld in artikel 5:33, eerste lid, onderdeel b, onder 2°.Artikel 5:37Bij algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld met betrekking
tot de gegevens die bij een melding als bedoeld in deze afdeling dienen te
worden verstrekt en de wijze van melden.AFDELING 5.3.3 MELDINGEN DOOR AANDEELHOUDERS EN ANDERE
STEMGERECHTIGDEN BETREFFENDE WIJZIGINGEN IN ZEGGENSCHAP EN KAPITAALBELANGArtikel 5:381. Een ieder die de beschikking krijgt of verliest over aandelen waardoor,
naar hij weet of behoort te weten, het percentage van het kapitaal waarover
hij beschikt een drempelwaarde bereikt, overschrijdt dan wel onderschrijdt,
meldt dat onverwijld aan de Autoriteit Financiële Markten.2. Een ieder die de beschikking krijgt of verliest over stemmen waardoor,
naar hij weet of behoort te weten, het percentage van de stemmen waarover
hij beschikt een drempelwaarde bereikt, overschrijdt dan wel onderschrijdt,
meldt dat onverwijld aan de Autoriteit Financiële Markten.3. De drempelwaarden, bedoeld in het eerste en tweede lid, zijn: vijf
procent, tien procent, vijftien procent, twintig procent, 25 procent, dertig
procent, vijftig procent en 75 procent.4. Bij algemene maatregel van bestuur kan worden bepaald in welke gevallen
een meldingsplichtige behoort te weten dat hij een drempelwaarde bereikt,
overschrijdt dan wel onderschrijdt.Artikel 5:391. Een ieder wiens percentage van het kapitaal of van de stemmen waarover
hij beschikt, naar hij weet of behoort te weten, een drempelwaarde bereikt,
overschrijdt dan wel onderschrijdt als gevolg van een wijziging die ingevolge
een melding als bedoeld in artikel 5:34 of 5:35 door de Autoriteit Financiële
Markten in het register, bedoeld in artikel 1:93, is verwerkt, meldt dat aan
de Autoriteit Financiële Markten. De melding vindt plaats uiterlijk op
de vierde handelsdag na de in de vorige volzin bedoelde verwerking in het
register. Bij algemene maatregel van bestuur kan worden bepaald wat onder
handelsdag wordt verstaan.2. De drempelwaarden, bedoeld in het eerste lid, eerste volzin, zijn:
vijf procent, tien procent, vijftien procent, twintig procent, 25 procent,
dertig procent, vijftig procent en 75 procent.3. Bij algemene maatregel van bestuur kan worden bepaald in welke gevallen
een meldingsplichtige behoort te weten dat hij een drempelwaarde bereikt,
overschrijdt dan wel onderschrijdt.Artikel 5:40Een ieder die de beschikking krijgt of verliest over een of meer aandelen
met een bijzonder statutair recht inzake de zeggenschap in een uitgevende
instelling, meldt dat onverwijld aan de Autoriteit Financiële Markten.
Aan deze verplichting is voldaan, indien terzake van hetzelfde feit een melding
is gedaan op grond van artikel 5:38, eerste lid.Artikel 5:411. Een ieder wiens substantiële deelneming op 31 december om
24.00 uur ten opzichte van zijn vorige melding een afwijkende samenstelling
heeft als gevolg van een omwisseling van aandelen als bedoeld in artikel 5:33,
eerste lid, onderdeel b, onder 3° of 4°, in aandelen als bedoeld
in artikel 5:33, eerste lid, onderdeel b, onder 1° of 2°, of
omgekeerd, dan wel als gevolg van een omwisseling van aandelen als bedoeld
in artikel 5:33, eerste lid, onderdeel b, onder 1°, in aandelen als bedoeld
in artikel 5:33, eerste lid, onderdeel b, onder 2°, of omgekeerd, meldt
dat binnen vier weken aan de Autoriteit Financiële Markten. Aan deze
verplichting is voldaan door een bestuurder of commissaris, indien terzake
van hetzelfde feit een melding is gedaan op grond van artikel 5:48, zesde
of zevende lid.2. Een ieder wiens substantiële deelneming op 31 december om
24.00 uur ten opzichte van diens vorige melding een afwijkende samenstelling
heeft als gevolg van de uitoefening van rechten ingevolge een overeenkomst
tot verkrijging van stemmen of omgekeerd, meldt dat binnen vier weken na dat
tijdstip aan de Autoriteit Financiële Markten. Aan deze verplichting
is voldaan door een bestuurder of commissaris, indien terzake van hetzelfde
feit een melding is gedaan op grond van artikel 5:48, zevende lid.Artikel 5:42Een ieder die ophoudt een dochtermaatschappij te zijn en die beschikt
over een substantiële deelneming of een of meer aandelen met een bijzonder
statutair recht inzake de zeggenschap in een uitgevende instelling, meldt
dat onverwijld aan de Autoriteit Financiële Markten.Artikel 5:431. Een ieder die op het tijdstip waarop een naamloze vennootschap naar
Nederlands recht een uitgevende instelling wordt, naar hij weet of behoort
te weten, beschikt over een substantiële deelneming of een of meer aandelen
met een bijzonder statutair recht inzake de zeggenschap in deze uitgevende
instelling, meldt dat onverwijld aan de Autoriteit Financiële Markten.2. Een ieder die op het tijdstip waarop een rechtspersoon die is opgericht
naar het recht van een staat die geen lidstaat is een uitgevende instelling
wordt, naar hij weet of behoort te weten, beschikt over een substantiële
deelneming in deze uitgevende instelling, meldt dat onverwijld aan de Autoriteit
Financiële Markten.3. Bij algemene maatregel van bestuur kan worden bepaald in welke gevallen
een meldingsplichtige behoort te weten dat hij beschikt over een substantiële
deelneming in een uitgevende instelling.Artikel 5:44Bij algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld met betrekking
tot de gegevens die bij een melding als bedoeld in deze afdeling dienen te
worden verstrekt en de wijze van melden.AFDELING 5.3.4 BIJZONDERE BEPALINGEN EN UITZONDERINGEN
OP DE MELDINGSPLICHT BETREFFENDE WIJZIGINGEN IN ZEGGENSCHAP EN KAPITAALBELANG Artikel 5:451. Iemand beschikt over de aandelen die hij houdt, alsmede over de stemmen
die hij kan uitbrengen als houder van aandelen.2. Iemand beschikt over de stemmen die hij als vruchtgebruiker of pandhouder
kan uitbrengen, indien toepassing is gegeven aan artikel 88, derde lid, onderscheidenlijk
89, derde lid, van Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek.3. Iemand wordt geacht te beschikken over de aandelen die zijn dochtermaatschappij
houdt, alsmede over de stemmen die zijn dochtermaatschappij kan uitbrengen.
Een dochtermaatschappij wordt geacht niet te beschikken over aandelen of stemmen.4. Iemand wordt geacht te beschikken over de aandelen die door een derde
voor zijn rekening worden gehouden, alsmede over de stemmen die deze derde
kan uitbrengen.5. Iemand wordt geacht te beschikken over de stemmen waarover een derde
beschikt, indien hij met deze derde een overeenkomst heeft gesloten die voorziet
in een duurzaam gemeenschappelijk beleid inzake het uitbrengen van de stemmen.6. Iemand wordt geacht te beschikken over de stemmen waarover een derde
beschikt met wie hij een overeenkomst heeft gesloten waarin een tijdelijke
en betaalde overdracht van deze stemmen is geregeld.7. De beheerder van een beleggingsfonds wordt geacht te beschikken over
de aandelen die de bewaarder houdt en de daaraan verbonden stemmen. De bewaarder
van een beleggingsfonds wordt geacht niet te beschikken over aandelen of stemmen.8. Aandelen en stemmen die deel uitmaken van een gemeenschap worden toegerekend
aan de deelgenoten in deze gemeenschap in evenredigheid met hun gerechtigdheid
daarin. In afwijking van de vorige volzin worden stemmen die deel uitmaken
van een wettelijke gemeenschap van goederen als bedoeld in artikel 93 van
Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek toegerekend aan de echtgenoot van wiens
zijde de stemmen in de gemeenschap zijn gevallen als bedoeld in artikel 97
van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek.9. Iemand wordt geacht te beschikken over de stemmen die hij als gevolmachtigde
naar eigen goeddunken kan uitbrengen.10. Het derde lid is, volgens bij algemene maatregel van bestuur te stellen
regels, niet van toepassing op degene wiens dochtermaatschappij:a. een beheerder is die de stemmen die zijn verbonden aan de aandelen
die worden gehouden door de beleggingsinstelling waarover hij het beheer voert,
dan wel de stemmen waarover hij ingevolge het zevende lid, eerste volzin,
wordt geacht te beschikken, naar eigen goeddunken kan uitbrengen; ofb. een vermogensbeheerder is die de stemmen die zijn verbonden aan de
aandelen waarover hij het beheer voert naar eigen goeddunken kan uitbrengen.Artikel 5:461. De verplichtingen, bedoeld in afdeling 5.3.3, zijn, voorzover de aandelen
en de daaraan verbonden stemmen in de regelmatige uitoefening van hun bedrijf
en gedurende een korte periode worden gehouden, niet van toepassing op:a. clearinginstellingen, voorzover zij niet ook het bedrijf van bank of
elektronischgeldinstelling uitoefenen;b. afwikkelende instanties als bedoeld in artikel 212a, onderdeel d, van
de Faillissementswet; enc. nationale centrale banken die onderdeel uitmaken van het Europees Stelsel
van Centrale Banken, bedoeld in artikel 8 van het Verdrag tot oprichting van
de Europese Gemeenschap, voorzover de stemmen niet worden uitgebracht.2. De verplichtingen, bedoeld in afdeling 5.3.3, zijn, voorzover de aandelen
en de daaraan verbonden stemmen worden gehouden in de regelmatige uitoefening
van hun bedrijf, niet van toepassing op:a. bewaarnemers van aandelen, voorzover deze de aan deze aandelen verbonden
stemmen niet naar eigen goeddunken kunnen uitbrengen; enb. personen die werkzaamheden verrichten als bedoeld in onderdeel b van
de definitie van het verlenen van een beleggingsdienst in artikel 1:1, die
de beschikking krijgen of verliezen over aandelen en de daaraan verbonden
stemmen waardoor, naar zij weten of behoren te weten, het percentage van het
kapitaal of de stemmen waarover zij beschikken de drempelwaarde van vijf procent
bereikt, overschrijdt of onderschrijdt, voorzover deze geen invloed uitoefenen
in het bestuur van de desbetreffende uitgevende instelling en in hun lidstaat
van herkomst een vergunning hebben voor de uitoefening van hun bedrijf.3. Voorzover de aandelen en de daaraan verbonden stemmen tot de handelsportefeuille
behoren en beide de drempelwaarde van vijf procent niet overschrijden, de
stemmen niet worden uitgebracht en niet anderszins invloed wordt uitgeoefend
in het bestuur van de desbetreffende uitgevende instelling, zijn de verplichtingen,
bedoeld in de afdeling 5.3.3, niet van toepassing op:a. financiële ondernemingen die voor het uitoefenen van het bedrijf
van bank een door de Nederlandsche Bank op grond van het Deel Markttoegang
financiële ondernemingen verleende vergunning hebben;b. financiële ondernemingen die voor het uitoefenen van het bedrijf
van financiële instelling een door de Nederlandsche Bank op grond van
het Deel Prudentieel toezicht financiële ondernemingen verleende verklaring
van ondertoezichtstelling hebben;c. financiële ondernemingen die voor het verlenen van beleggingsdiensten
een door de Autoriteit Financiële Markten op grond van het Deel Markttoegang
financiële ondernemingen verleende vergunning hebben;d. beleggingsondernemingen met zetel in een andere lidstaat die van de
toezichthoudende instantie van die andere lidstaat een vergunning hebben verkregen
als bedoeld in artikel 5, eerste lid, eerste volzin, van richtlijn nr. 2004/39/EEG
van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 21 april
2004 betreffende markten voor financiële instrumenten, tot wijziging
van de richtlijnen nr. 85/611/EEG en nr. 93/6/EEG van de Raad en richtlijn
nr. 2000/12/EG van het Europees Parlement en de Raad en houdende intrekking
van richtlijn nr. 93/22/EEG van de Raad (PbEU L 145);e. kredietinstellingen met zetel in een andere lidstaat die van de toezichthoudende
instantie van die andere lidstaat een vergunning hebben verkregen als bedoeld
in artikel 1, onderdeel 2, van de richtlijn banken; enf. financiële instellingen met zetel in een andere lidstaat die voor
de uitoefening van hun bedrijf een door de toezichthoudende instantie van
die lidstaat verleende verklaring van ondertoezichtstelling hebben die overeenkomt
met de verklaring, bedoeld in artikel 2:138.4. Bij algemene maatregel van bestuur kunnen regels worden gesteld met
betrekking tot het eerste, tweede of derde lid.5. Indien een in het eerste, tweede of derde lid bedoelde onderneming
of instelling op het tijdstip waarop het eerste, tweede of derde lid niet
langer van toepassing is de aandelen nog houdt dan wel de stemmen nog kan
uitbrengen, wordt zij geacht op dat tijdstip de beschikking te hebben verkregen
over deze aandelen en stemmen.Artikel 5:47Met betrekking tot aandelen of stemmen in een rechtspersoon die is opgericht
naar het recht van een staat die geen lidstaat is en waarvan aandelen zijn
toegelaten tot de handel op een gereglementeerde markt in Nederland en voor
welke rechtspersoon Nederland een lidstaat van ontvangst is als bedoeld in
artikel 2, eerste lid, onderdeel n, van richtlijn nr. 2004/109/EG van het
Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 15 december 2004
betreffende de transparantievereisten die gelden voor informatie over uitgevende
instellingen waarvan effecten tot de handel op een gereglementeerde markt
zijn toegelaten en tot wijziging van richtlijn 2001/34/EG (PbEU L 390):a. zijn de artikelen 5:40, 5:41 en 5:42 niet van toepassing;b. gelden, in afwijking van artikel 5:38, derde lid, voor de in artikel
5:38, eerste en tweede lid, genoemde verplichtingen tot het doen van een melding
de drempelwaarden vijf procent en tien procent, indien de meldingsplichtige
een uitgevende instelling is die verplicht is tot melding als gevolg van het
verkrijgen of verliezen van de beschikking over eigen aandelen.AFDELING 5.3.5 MELDINGEN DOOR BESTUURDERS EN COMMISSARISSEN
BETREFFENDE ZEGGENSCHAP EN KAPITAALBELANGArtikel 5:481. In dit artikel en de daarop berustende bepalingen wordt, in afwijking
van artikel 5:33, eerste lid, onderdeel a, onder uitgevende instelling verstaan:
een naamloze vennootschap naar Nederlands recht waarvan aandelen als bedoeld
in artikel 5:33, eerste lid, onderdeel b, onder 1° of 2°, zijn
toegelaten tot de handel op een gereglementeerde markt.2. In dit artikel en de daarop berustende bepalingen wordt onder gelieerde
uitgevende instelling verstaan: elke andere uitgevende instelling:1°. waarmee de uitgevende instelling in een groep is verbonden of
waarin de uitgevende instelling een deelneming heeft en waarvan de meest recent
vastgestelde omzet ten minste tien procent van de geconsolideerde omzet van
de uitgevende instelling bedraagt;2°. die rechtstreeks of middellijk meer dan 25 procent van het kapitaal
van de uitgevende instelling verschaft.3. Een bestuurder of commissaris van een uitgevende instelling meldt aan
de Autoriteit Financiële Markten de aandelen en stemmen in de uitgevende
instelling en de gelieerde uitgevende instellingen waarover hij beschikt.
Deze meldingen worden gedaan binnen twee weken na de aanwijzing of benoeming
als bestuurder of commissaris.4. Een bestuurder of commissaris van een naamloze vennootschap die een
uitgevende instelling wordt in de zin van het eerste lid, meldt onverwijld
aan de Autoriteit Financiële Markten de aandelen en stemmen in de uitgevende
instelling en de gelieerde uitgevende instellingen waarover hij beschikt.
Aan de verplichting op grond van de vorige volzin is voldaan, indien terzake
van hetzelfde feit een melding is gedaan op grond van artikel 5:43, eerste
lid.5. Een bestuurder of commissaris van een uitgevende instelling ten opzichte
waarvan een andere naamloze vennootschap een gelieerde uitgevende instelling
wordt in de zin van het tweede lid, meldt onverwijld aan de Autoriteit Financiële
Markten de aandelen en stemmen in de desbetreffende gelieerde uitgevende instelling
waarover hij beschikt. Aan de verplichting op grond van de vorige volzin is
voldaan, indien terzake van hetzelfde feit een melding is gedaan op grond
van artikel 5:38, eerste of tweede lid, 5:39, eerste lid, 5:40 of 5:43.6. Een bestuurder of commissaris van een uitgevende instelling meldt onverwijld
aan de Autoriteit Financiële Markten elke wijziging in de aandelen in
de uitgevende instelling en de gelieerde uitgevende instellingen waarover
hij beschikt. Aan de verplichting op grond van de vorige volzin is voldaan,
indien terzake van hetzelfde feit een melding is gedaan op grond van artikel
5:38, eerste lid of 5:40.7. Een bestuurder of commissaris van een uitgevende instelling meldt onverwijld
aan de Autoriteit Financiële Markten elke wijziging in de stemmen in
de uitgevende instelling en de gelieerde uitgevende instellingen waarover
hij beschikt. Aan de verplichting op grond van de vorige volzin is voldaan,
indien terzake van hetzelfde feit een melding is gedaan op grond van artikel
5:38, tweede lid.8. Een uitgevende instelling meldt het feit dat een bestuurder of commissaris
niet langer in functie is onverwijld aan de Autoriteit Financiële Markten.9. Indien een bestuurder van een uitgevende instelling een rechtspersoon
is, zijn het derde tot en met het achtste lid van overeenkomstige toepassing
op de natuurlijke personen die het dagelijks beleid van deze rechtspersoon
bepalen, alsmede op de natuurlijke personen die toezicht houden op het beleid
van het bestuur en de algemene gang van zaken in deze rechtspersoon.10. Bij algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld met betrekking
tot de gegevens die bij een melding als bedoeld in dit artikel dienen te worden
verstrekt en de wijze van melden.AFDELING 5.3.6 REGISTRATIE VAN MELDINGENArtikel 5:491. Behoudens het bepaalde in het derde lid, doet de Autoriteit Financiële
Markten, nadat zij een melding heeft ontvangen, onverwijld mededeling van
deze melding aan de desbetreffende uitgevende instelling en aan de meldingsplichtige.
De in de eerste volzin bedoelde mededeling strekt voor de meldingsplichtige
tot bewijs dat deze aan zijn verplichting tot het doen van een melding heeft
voldaan.2. De Autoriteit Financiële Markten doet onverwijld na de in artikel
1:93, tweede lid, onderdeel d, onder 1°, bedoelde verwerking in het register
mededeling van de inhoud van de melding aan de desbetreffende uitgevende instelling.3. Indien de Autoriteit Financiële Markten de verwerking van een
melding in het register, bedoeld in artikel 1:93, heeft opgeschort op grond
van artikel 5:51, tweede lid, verwerkt zij de in het tweede lid bedoelde gegevens,
in afwijking van artikel 1:93, tweede lid, onderdeel d, onder 1°, in elk
geval in dat register binnen een werkdag volgend op de werkdag waarop de gevorderde
inlichtingen zijn verkregen dan wel, indien de gevorderde inlichtingen niet
zijn verkregen, zodra zij verwerking in dat register mogelijk acht. De Autoriteit
Financiële Markten doet in dat geval onverwijld na de in de vorige volzin
bedoelde verwerking mededeling van de melding aan de meldingsplichtige en
mededeling van de inhoud van de melding aan de desbetreffende uitgevende instelling.
De in de tweede volzin bedoelde mededeling strekt voor de meldingsplichtige
tot bewijs dat deze aan zijn verplichting tot het doen van een melding heeft
voldaan.AFDELING 5.3.7 OVERIGE REGELSArtikel 5:50Indien een uitgevende instelling, op grond van een mededeling als bedoeld
in artikel 5:49, tweede lid, of derde lid, tweede volzin, vermoedt dat
een onjuiste melding is gedaan, stelt zij de Autoriteit Financiële Markten
daarvan onverwijld in kennis.Artikel 5:511. De Autoriteit Financiële Markten kan degene die een onjuiste melding
heeft gedaan of ten onrechte geen melding heeft gedaan door middel van het
geven van een aanwijzing verplichten om binnen een door haar gestelde redelijke
termijn alsnog een juiste melding te doen.2. De Autoriteit Financiële Markten kan de verwerking van een melding
in het register, bedoeld in artikel 1:93, voor de duur van het vorderen van
inlichtingen als bedoeld in artikel 1:57a opschorten. Zij doet mededeling
van de opschorting aan de desbetreffende uitgevende instelling en de desbetreffende
meldingsplichtige.3. Indien een melding onjuist is en de melding niet is hersteld of indien
een melding ten onrechte niet is gedaan en de juiste melding achterwege blijft,
kan de Autoriteit Financiële Markten de naar haar oordeel juiste gegevens
in het register bedoeld in artikel 1:93 opnemen, nadat zij daarvan mededeling
heeft gedaan aan de desbetreffende uitgevende instelling en de desbetreffende
meldingsplichtige.Artikel 5:521. Indien een melding waartoe dit hoofdstuk verplicht niet overeenkomstig
dit hoofdstuk is gedaan, kan de rechtbank van de plaats waar de desbetreffende
uitgevende instelling haar zetel heeft op vordering van degene die krachtens
het tweede lid daartoe bevoegd is, de in het vierde lid genoemde maatregelen
treffen. Indien een melding betrekking heeft op een uitgevende instelling
haar zetel buiten Nederland heeft, is de rechtbank te 's-Gravenhage bevoegd.2. Tot het instellen van de vordering zijn bevoegd:a. houders van aandelen die alleen of gezamenlijk beschikken over een
substantiële deelneming;b. houders van een of meer aandelen met een bijzonder statutair recht
inzake de zeggenschap in de uitgevende instelling; enc. de desbetreffende uitgevende instelling.3. De bevoegdheid om de vordering in te stellen vervalt door verloop van
drie maanden vanaf de dag waarop degene die bevoegd is de vordering in te
stellen van de overtreding kennis heeft genomen of heeft kunnen nemen.4. De maatregelen, bedoeld in het eerste lid, zijn:a. veroordeling van de desbetreffende meldingsplichtige tot melding overeenkomstig
dit hoofdstuk;b. schorsing van het recht op uitbrengen van de stemmen in de desbetreffende
uitgevende instelling waarover de meldingsplichtige beschikt gedurende een
door de rechtbank te bepalen periode van ten hoogste drie jaren;c. schorsing van een besluit van de algemene vergadering van aandeelhouders
van de desbetreffende uitgevende instelling totdat over een maatregel als
bedoeld in onderdeel d onherroepelijk is beslist;d. vernietiging van een besluit van de algemene vergadering van aandeelhouders
van de desbetreffende uitgevende instelling, indien aannemelijk is dat dit
besluit niet zou zijn genomen indien de stemmen waarover de desbetreffende
meldingsplichtige beschikt niet zouden zijn uitgebracht; ofe. een bevel aan de desbetreffende meldingsplichtige om zich gedurende
een door de rechtbank te bepalen periode van ten hoogste vijf jaren te onthouden
van het verkrijgen van de beschikking over aandelen of stemmen van de desbetreffende
uitgevende instelling.5. Een maatregel als bedoeld in het vierde lid, onderdeel b of e, geldt niet voor aandelen die [ten] op titel van beheer worden
gehouden door een ander dan de desbetreffende meldingsplichtige, tenzij de
desbetreffende meldingsplichtige bevoegd is om zich deze aandelen te verschaffen
of te bepalen hoe de daaraan verbonden stemmen worden uitgeoefend.6. De rechtbank regelt zo nodig de gevolgen van de door haar getroffen
maatregelen.7. De rechtbank kan op vordering van degene die de oorspronkelijke vordering
heeft ingesteld of van degene tegen wie de maatregel is gericht de periode,
bedoeld in het vierde lid, onderdeel b of e, verkorten.8. Een maatregel als bedoeld in het vierde lid, onderdeel d, kan niet
uitvoerbaar bij voorraad worden verklaard.9. Indien de vordering, bedoeld in het eerste lid, betrekking heeft op
aandelen die niet door de desbetreffende meldingsplichtige zelf worden gehouden
of op stemmen die hij niet zelf als aandeelhouder, pandhouder of vruchtgebruiker
kan uitbrengen, roept de eiser de desbetreffende houder, pandhouder of vruchtgebruiker
in het geding op, zo deze aan de eiser bekend is.10. Een onmiddellijke voorziening bij voorraad kan slechts worden gevorderd
bij de voorzieningenrechter van de rechtbank die op grond van het eerste lid
bevoegd is. De vordering kan slechts betrekking hebben op de maatregelen,
bedoeld in het vierde lid, onderdelen a, b, c en e. Het vijfde en negende
lid zijn van overeenkomstige toepassing.HOOFDSTUK 5.4 REGELS TER VOORKOMING VAN MARKTMISBRUIK
EN VOOR HET OPTREDEN OP MARKTEN IN FINANCIËLE INSTRUMENTENAFDELING 5.4.1 INLEIDENDE BEPALINGArtikel 5:531. In dit hoofdstuk en de daarop berustende bepalingen wordt verstaan
onder voorwetenschap: bekendheid met informatie die concreet is en die rechtstreeks
of middellijk betrekking heeft op een uitgevende instelling waarop de financiële
instrumenten betrekking hebben of omtrent de handel in deze financiële
instrumenten, welke informatie niet openbaar is gemaakt en waarvan openbaarmaking
significante invloed zou kunnen hebben op de koers van de financiële
instrumenten of op de koers van daarvan afgeleide financiële instrumenten.
Voorzover het grondstoffenderivaten betreft wordt in dit hoofdstuk en de daarop
berustende bepalingen, in afwijking van de vorige volzin, onder voorwetenschap
verstaan: bekendheid met niet openbaar gemaakte informatie die concreet is
en die rechtstreeks of middellijk betrekking heeft op een of meer grondstoffenderivaten,
van welke informatie beleggers in die grondstoffenderivaten bekendmaking mogen
verwachten op grond van marktpraktijken die gebruikelijk zijn op de gereglementeerde
markt waarop die grondstoffenderivaten worden verhandeld.2. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen marktpraktijken
als bedoeld in het eerste lid, tweede volzin, worden aangewezen.3. In dit hoofdstuk en de daarop berustende bepalingen wordt, in afwijking
van artikel 1:1 verstaan onder aanbieder:a. degene die effecten tot de handel op een gereglementeerde markt doet
toelaten;b. degene die rechtstreeks of middellijk aan meer dan een persoon een
voldoende bepaald voorstel doet tot het als wederpartij aangaan van een overeenkomst
inzake het kopen of verkrijgen van effecten die niet zijn toegelaten tot de
handel op een erkende of gereglementeerde markt of waarvan niet aannemelijk
is dat zij spoedig tot de handel op een gereglementeerde markt
zullen worden toegelaten, of die rechtstreeks of middellijk meer dan een persoon
tot het doen van een dergelijk voorstel uitnodigt.4. Voor de toepassing van dit hoofdstuk en de daarop berustende bepalingen
wordt, in aanvulling op artikel 1:1 onder financieel instrument mede verstaan:
elk ander instrument dat op een gereglementeerde markt tot de handel is toegelaten
of waarvoor toelating tot de handel op een gereglementeerde markt is aangevraagd.5. Voor de toepassing van dit hoofdstuk en de daarop berustende bepalingen
wordt, in afwijking van artikel 1:1 verstaan onder uitgevende instelling:
een rechtspersoon, vennootschap of instelling die financiële instrumenten
heeft uitgegeven of voornemens is financiële instrumenten uit te geven
of als aanbieder partij is of voornemens is als aanbieder partij te zijn bij
financiële instrumenten.6. In dit hoofdstuk en de daarop berustende bepalingen wordt verstaan
onder beleggingsaanbeveling: voor het publiek bestemde informatie die wordt
opgesteld of uitgebracht door:a. een onafhankelijk analist, een beleggingsonderneming, een andere persoon
van wie de hoofdactiviteit bestaat in het doen van aanbevelingen of een in
het kader van een arbeidscontract of anderszins voor hen werkzame natuurlijke
persoon, als bedoeld in artikel 5:64, tweede lid, onderdeel a, waarin expliciet
of impliciet een beleggingsstrategie wordt aanbevolen of voorgesteld met betrekking
tot:1°. financiële instrumenten die zijn toegelaten tot de handel
op een gereglementeerde markt in Nederland of waarvoor toelating tot die handel
is aangevraagd;2°. financiële instrumenten die zijn toegelaten tot de handel
op een gereglementeerde markt in een andere lidstaat; of3°. een uitgevende instelling die financiële instrumenten als
bedoeld onder 1° of 2° heeft uitgegeven;b. de personen, bedoeld in artikel 5:64, tweede lid, onderdeel b, waarin
expliciet een beleggingsbeslissing wordt aanbevolen met betrekking tot:1°. financiële instrumenten die zijn toegelaten tot de handel
op een gereglementeerde markt in Nederland of waarvoor toelating tot die handel
is aangevraagd; of2°. financiële instrumenten die zijn toegelaten tot de handel
op een gereglementeerde markt in een andere lidstaat.7. In dit hoofdstuk en de daarop berustende bepalingen wordt verstaan
onder uitbrenger van een beleggingsaanbeveling: een persoon die in het kader
van de uitoefening van zijn beroep of bedrijf een beleggingsaanbeveling uitbrengt.AFDELING 5.4.2 REGELS TER VOORKOMING VAN MARKTMISBRUIKArtikel 5:54Overtreding van artikel 5:56, eerste, derde of zevende lid, 5:57, eerste
of tweede lid, of 5:58, eerste lid, is een misdrijf.Artikel 5:55Ten aanzien van strafbare feiten als bedoeld in de artikelen 5:56, eerste,
derde en zevende lid, 5:57, eerste en tweede lid, 5:58, eerste lid, 5:59,
eerste en vijfde lid, en 5:62, eerste lid, is de rechtbank te Amsterdam in
eerste aanleg bij uitsluiting bevoegd.§ 5.4.2.1. VerbodsbepalingenArtikel 5:561. Het is een ieder die behoort tot een in het tweede lid genoemde categorie
personen verboden om gebruik te maken van voorwetenschap door een transactie
te verrichten of te bewerkstelligen:a. in of vanuit Nederland of een staat die geen lidstaat is in financiële
instrumenten die zijn toegelaten tot de handel op een gereglementeerde markt
in Nederland of waarvoor toelating tot die handel is aangevraagd;b. in of vanuit Nederland in financiële instrumenten die zijn toegelaten
tot de handel op een gereglementeerde markt in een andere lidstaat of die
zijn toegelaten tot de handel op een markt in financiële instrumenten
die is gevestigd en van overheidswege toegelaten in een staat die geen lidstaat
is, of in financiële instrumenten waarvoor toelating tot die handel is
aangevraagd; ofc. in of vanuit Nederland of een staat die geen lidstaat is in financiële
instrumenten, met uitzondering van financiële instrumenten als bedoeld
in onderdeel a of b, waarvan de waarde mede wordt bepaald door de in onderdeel
a of b bedoelde financiële instrumenten.2. De in het eerste lid bedoelde categorieën zijn:a. personen die over voorwetenschap beschikken vanwege het feit dat zij
het dagelijks beleid bepalen of mede bepalen dan wel toezicht houden op het
beleid en de algemene gang van zaken van de uitgevende instelling waarop de
voorwetenschap betrekking heeft;b. personen die over voorwetenschap beschikken vanwege het feit dat zij
beschikken over een gekwalificeerde deelneming in de uitgevende instelling
waarop de voorwetenschap betrekking heeft;c. personen die toegang hebben tot informatie als bedoeld in artikel 5:53,
eerste lid, uit hoofde van de uitoefening van werk, beroep of functie; end. personen die over voorwetenschap beschikken uit hoofde van betrokkenheid
bij strafbare feiten.3. Het is een ieder die niet behoort tot een in het tweede lid genoemde
categorie en die weet of redelijkerwijs moet vermoeden dat hij over voorwetenschap
beschikt, verboden om gebruik te maken van die voorwetenschap door:a. in of vanuit Nederland of een staat die geen lidstaat is een transactie
te verrichten of te bewerkstelligen in financiële instrumenten als bedoeld
in het eerste lid, onderdeel a;b. in of vanuit Nederland een transactie te verrichten of te bewerkstelligen
in financiële instrumenten als bedoeld in het eerste lid, onderdeel b;
ofc. in of vanuit Nederland of een staat die geen lidstaat is een transactie
te verrichten of te bewerkstelligen in financiële instrumenten als bedoeld
in het eerste lid, onderdeel c.4. Van informatie waarvan beleggers bekendmaking mogen verwachten als
bedoeld in artikel 5:53, eerste lid, tweede volzin, is sprake indien deze
van dien aard is dat deze:a. routinematig beschikbaar wordt gesteld aan de beleggers in die financiële
instrumenten; ofb. openbaar moet worden gemaakt overeenkomstig de met betrekking tot de
desbetreffende gereglementeerde markt geldende wettelijke voorschriften of
volgens de op die gereglementeerde markt gehanteerde marktregels, overeenkomsten
of gangbare gewoonten.5. Het eerste en derde lid zijn niet van toepassing op het verrichten
of bewerkstelligen van transacties in financiële instrumenten:a. ter nakoming van een opeisbare verbintenis die reeds bestond op het
tijdstip waarop degene die de transactie verrichtte of bewerkstelligde kennis
kreeg van informatie als bedoeld in artikel 5:53, eerste lid, eerste volzin, met betrekking tot de uitgevende instelling waarop die financiële
instrumenten betrekking hebben;b. in het kader van het monetaire beleid, het valutabeleid of het beheer
van de overheidsschuld;c. in het kader van een terugkoopprogramma zoals omschreven in hoofdstuk
II van verordening nr. 2273/2003 van de Commissie van de Europese Gemeenschappen
van 22 december 2003 tot uitvoering van Richtlijn 2003/6/EG van het Europees
Parlement en de Raad van de Europese Unie wat de uitzonderingsregeling voor
terugkoopprogramma's en voor de stabilisatie van financiële instrumenten
betreft (PbEU L 336); end. in het kader van stabilisatie zoals omschreven in hoofdstuk III van
verordening nr. 2273/2003 van de Commissie van de Europese Gemeenschappen
van 22 december 2003 tot uitvoering van Richtlijn 2003/6/EG van het Europees
Parlement en de Raad van de Europese Unie wat de uitzonderingsregeling voor
terugkoopprogramma's en voor de stabilisatie van financiële instrumenten
betreft (PbEU L 336).6. Bij algemene maatregel van bestuur kunnen categorieën transacties
worden aangewezen waarop de in het eerste en derde lid bedoelde verboden niet
van toepassing zijn. Daarbij kan binnen een aan te wijzen categorie onderscheid
worden gemaakt naar de personen door wie en de omstandigheden waaronder de
transacties worden verricht of bewerkstelligd.7. Het is verboden om gebruik te maken van voorwetenschap door te trachten
een transactie te verrichten of te bewerkstelligen als bedoeld in het eerste
lid.Artikel 5:571. Het is een ieder die behoort tot een in artikel 5:56, tweede lid, onderdeel
a, b of d, bedoelde categorie alsmede een ieder die beschikt over voorwetenschap
en behoort tot de in artikel 5:56, tweede lid, onderdeel c, bedoelde categorie
verboden om in of vanuit een in artikel 5:56, eerste lid, onderdeel a, b of
c, bedoelde staat, voorzover het financiële instrumenten betreft als
bedoeld in het betreffende onderdeel:a. de informatie waarop zijn voorwetenschap betrekking heeft aan een derde
mee te delen, anders dan in de normale uitoefening van zijn werk, beroep of
functie; ofb. een derde aan te bevelen of ertoe aan te zetten transacties te verrichten
of te bewerkstelligen in die financiële instrumenten.2. Het eerste lid is van overeenkomstige toepassing op ieder ander die
weet of redelijkerwijs moet vermoeden dat hij over voorwetenschap beschikt.3. Bij algemene maatregel van bestuur kunnen regels worden gesteld met
betrekking tot de gevallen waarin en de omstandigheden waaronder sprake is
van meedelen in het kader van de normale uitoefening van werk, beroep of functie
als bedoeld in het eerste lid, onderdeel a.Artikel 5:581. Het is verboden om in of vanuit een in artikel 5:56, eerste lid, onderdeel
a of b, bedoelde staat telkens voorzover het financiële instrumenten
betreft als bedoeld in het desbetreffende onderdeel:a. een transactie of handelsorder in financiële instrumenten te verrichten
of te bewerkstelligen waarvan een onjuist of misleidend signaal uitgaat of
te duchten is met betrekking tot het aanbod van, de vraag naar of de koers
van die financiële instrumenten;b. een transactie of handelsorder in financiële instrumenten te verrichten
of te bewerkstelligen teneinde de koers van die financiële instrumenten
op een kunstmatig niveau te houden;c. een transactie of handelsorder in financiële instrumenten te verrichten
of te bewerkstelligen waarbij gebruik wordt gemaakt van bedrog of misleiding;
ofd. informatie te verspreiden waarvan een onjuist of misleidend signaal
uitgaat of te duchten is met betrekking tot het aanbod van, de vraag naar
of de koers van financiële instrumenten, terwijl de verspreider van die
informatie weet of redelijkerwijs moet vermoeden dat die informatie onjuist
of misleidend is.2. Het eerste lid is niet van toepassing op het verrichten of bewerkstelligen
van transacties of handelsorders in financiële instrumenten of het verspreiden
van informatie in het kader van:a. het monetaire beleid, het valutabeleid of het beheer van de overheidsschuld;b. een terugkoopprogramma zoals omschreven in hoofdstuk II van verordening
nr. 2273/2003 van de Commissie van de Europese Gemeenschappen van 22 december
2003 tot uitvoering van Richtlijn 2003/6/EG van het Europees Parlement en
de Raad van de Europese Unie wat de uitzonderingsregeling voor terugkoopprogramma's
en voor de stabilisatie van financiële instrumenten betreft (PbEU L 336);
enc. stabilisatie zoals omschreven in hoofdstuk III van verordening nr.
2273/2003 van de Commissie van de Europese Gemeenschappen van 22 december
2003 tot uitvoering van Richtlijn 2003/6/EG van het Europees Parlement en
de Raad van de Europese Unie wat de uitzonderingsregeling voor terugkoopprogramma's
en voor de stabilisatie van financiële instrumenten betreft (PbEU L 336).3. Bij algemene maatregel van bestuur kunnen categorieën transacties
of handelsorders worden aangewezen waarop de in het eerste lid, aanhef en
onderdelen a en b, bedoelde verboden niet van toepassing zijn.4. Het eerste lid, aanhef en onderdeel d, is niet van toepassing voorzover
het betreft het verspreiden van informatie door journalisten die in hun normale
beroepshoedanigheid handelen, rekening houdend met de regels die gelden binnen
hun beroepsgroep, tenzij zij voordeel of winst behalen uit de verspreiding
van de informatie.§ 5.4.2.2. Openbaarmakings- en meldingsverplichtingenArtikel 5:591. Een uitgevende instelling die financiële instrumenten heeft uitgegeven
of voornemens is financiële instrumenten uit te geven of als aanbieder
partij is of voornemens is als aanbieder partij te zijn bij financiële
instrumenten, die met haar instemming zijn toegelaten tot de handel op een
gereglementeerde markt in Nederland of waarvoor verzocht is om toelating van
die financiële instrumenten tot de handel op een dergelijke markt, maakt
informatie als bedoeld in artikel 5:53, eerste lid, die rechtstreeks op haar
betrekking heeft, onverwijld openbaar. De openbaarmaking vindt plaats door
middel van een persbericht dat gelijktijdig wordt uitgebracht in Nederland
en in elke andere lidstaat waar de door de uitgevende instelling uitgegeven
financiële instrumenten zijn toegelaten tot de handel op een gereglementeerde
markt of waar de uitgevende instelling heeft verzocht om of ingestemd met
toelating tot de handel van die financiële instrumenten op een dergelijke
markt. De uitgevende instelling stelt de Autoriteit Financiële Markten
gelijktijdig met de openbaarmaking op de hoogte van deze informatie.2. De uitgevende instelling beschikt over een website en maakt de informatie
onverwijld op deze website openbaar. De uitgevende instelling houdt de informatie
gedurende ten minste een jaar op de website toegankelijk.3. In afwijking van het eerste en tweede lid kan een uitgevende instelling
de openbaarmaking van de informatie uitstellen indien:a. het uitstel een rechtmatig belang van de uitgevende instelling dient;b. van het uitstel geen misleiding van het publiek te duchten is; enc. zij de vertrouwelijkheid van deze informatie kan waarborgen.4. Bij algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld met betrekking
tot het derde lid. Daarbij wordt bepaald wat onder een rechtmatig belang van
de uitgevende instelling wordt verstaan en aan welke vereisten een uitgevende
instelling dient te voldoen om de vertrouwelijkheid van de informatie te waarborgen.5. Indien de uitgevende instelling of een persoon die deze vertegenwoordigt,
doelbewust informatie als bedoeld in artikel 5:53, eerste lid, in het kader
van de normale uitoefening van werk, beroep of functie meedeelt aan een derde,
maakt de uitgevende instelling die informatie gelijktijdig openbaar. Indien
de informatie niet doelbewust aan een derde is meegedeeld maakt de uitgevende
instelling haar onverwijld daarna openbaar. Het eerste lid is van overeenkomstige
toepassing.6. Het vijfde lid is niet van toepassing indien de persoon aan wie de
informatie wordt meegedeeld terzake daarvan gehouden is tot geheimhouding.7. Een uitgevende instelling met zetel in Nederland die financiële
instrumenten als bedoeld in artikel 5:56, eerste lid, onderdeel a of b, heeft
uitgegeven of als aanbieder partij is bij financiële instrumenten als
bedoeld in die onderdelen, een uitgevende instelling met zetel in een staat
die geen lidstaat is die financiële instrumenten als bedoeld in artikel
5:56, eerste lid, onderdeel a, heeft uitgegeven of als aanbieder partij is
bij financiële instrumenten als bedoeld in dat onderdeel, alsmede een
ieder die namens of voor rekening van een hiervoor genoemde uitgevende instelling
optreedt, houdt een lijst bij van de bij haar werkzame personen die op regelmatige
of incidentele basis kennis kunnen hebben van informatie als bedoeld in artikel
5:56, eerste lid, en stelt deze personen op de hoogte van de in deze afdeling
gestelde verboden en de hoogte van de sancties die op overtreding daarvan
zijn gesteld.8. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
met betrekking tot de wijze waarop de in het eerste, tweede en vijfde lid
bedoelde openbaarmaking dient plaats te vinden, alsmede met betrekking tot
de inhoud, het bijwerken en bewaren van de lijst, bedoeld in het zevende lid.Artikel 5:601. Een ieder die:a. het dagelijks beleid bepaalt of mede bepaalt van een uitgevende instelling
met zetel in Nederland die financiële instrumenten als bedoeld in artikel
5:56, eerste lid, onderdeel a of b, heeft uitgegeven of voornemens is uit
te geven dan wel als aanbieder partij is of voornemens is als aanbieder partij
te zijn bij financiële instrumenten als bedoeld in die onderdelen of
van een uitgevende instelling met zetel in een staat die geen lidstaat is
die financiële instrumenten als bedoeld in artikel 5:56, eerste lid,
onderdeel a, heeft uitgegeven of voornemens is uit te geven dan wel als aanbieder
partij is of voornemens is als aanbieder partij te zijn bij financiële
instrumenten als bedoeld in dat onderdeel;b. toezicht houdt op het beleid van het bestuur en de algemene gang van
zaken in een uitgevende instelling als bedoeld in onderdeel a, en de daarmee
verbonden onderneming;c. een leidinggevende functie heeft en uit dien hoofde de bevoegdheid
heeft om besluiten te nemen die gevolgen hebben voor de toekomstige ontwikkelingen
en bedrijfsvooruitzichten van een uitgevende instelling als bedoeld in onderdeel
a en die regelmatig kennis kan hebben van informatie als bedoeld in artikel
5:53, eerste lid; ofd. behoort tot een bij algemene maatregel van bestuur aan te wijzen categorie van personen die nauw gelieerd zijn met een persoon als
bedoeld in onderdeel a, b of c,doet uiterlijk op de vijfde werkdag na de transactiedatum melding van
voor eigen rekening verrichte of bewerkstelligde transacties in aandelen die
betrekking hebben op de in onderdeel a, b onderscheidenlijk c bedoelde uitgevende
instelling, of in financiële instrumenten waarvan de waarde mede wordt
bepaald door de waarde van deze aandelen. De melding wordt, indien het een
uitgevende instelling met zetel in Nederland betreft, gedaan aan de Autoriteit
Financiële Markten of, indien het een uitgevende instelling betreft waarvan
de zetel zich niet in een lidstaat bevindt, aan de toezichthouder van de lidstaat
waarin de uitgevende instelling gehouden is de jaarlijkse informatie in verband
met de aandelen te verstrekken overeenkomstig artikel 10 van de richtlijn
prospectus.2. De melding, bedoeld in het eerste lid, kan door de in het eerste lid,
onderdeel a, b of c, bedoelde personen worden uitgesteld tot het tijdstip
waarop de door hen voor eigen rekening verrichte transacties per persoon in
het desbetreffende kalenderjaar een bedrag van ten minste € 5 000
bedragen of waarop de door hen voor eigen rekening verrichte transacties,
opgeteld bij de voor eigen rekening verrichte transacties van de met hen gelieerde
personen als bedoeld in het eerste lid, onderdeel d, in het desbetreffende
kalenderjaar een bedrag van ten minste € 5 000 bedragen.3. De melding voldoet aan bij of krachtens algemene maatregel van bestuur
te stellen regels.4. De melding kan worden gedaan door tussenkomst van een door de uitgevende
instelling waarop de financiële instrumenten betrekking hebben aan te
wijzen persoon.5. Met betrekking tot de melding kan bij algemene maatregel van bestuur
worden bepaald dat indien op grond van daarbij aan te wijzen andere wettelijke
bepalingen reeds bepaalde gegevens aan de Autoriteit Financiële Markten
zijn gemeld, daardoor aan de verplichting tot melding op grond van het eerste
lid is voldaan.6. Dit artikel is niet van toepassing op transacties die zijn verricht
of bewerkstelligd in het kader van het monetaire beleid, het valutabeleid
of het beheer van de overheidsschuld. Bij algemene maatregel van bestuur kunnen
andere categorieën transacties worden aangewezen waarop dit artikel niet
van toepassing is.Artikel 5:611. De Autoriteit Financiële Markten kan degene die een onjuiste melding
heeft gedaan of ten onrechte geen melding heeft gedaan door middel van het
geven van een aanwijzing verplichten om binnen een door haar gestelde redelijke
termijn alsnog een juiste melding te doen.2. Indien een melding onjuist is en de melding na verzoek daartoe van
de Autoriteit Financiële Markten niet is hersteld, of indien een melding
ten onrechte niet is gedaan en de juiste melding achterwege blijft, kan de
Autoriteit Financiële Markten de naar haar oordeel juiste gegevens in
het register opnemen, nadat zij daarvan mededeling heeft gedaan aan de desbetreffende
uitgevende instelling en de desbetreffende meldingsplichtige.3. De Autoriteit Financiële Markten kan met het oog op een onderzoek
naar de juistheid van een melding, opneming van de melding in het register
voor de duur van het onderzoek opschorten. Zij stelt degene die de melding
heeft gedaan van de opschorting in kennis.Artikel 5:621. Een beleggingsonderneming die een redelijk vermoeden heeft dat een
transactie of een opdracht tot een transactie terzake waarvan zij in of vanuit
Nederland werkzaamheden verricht in strijd is met artikel 5:56, eerste of
derde lid, of 5:58, eerste lid, meldt dit vermoeden onverwijld aan de
Autoriteit Financiële Markten.2. De Autoriteit Financiële Markten meldt een overeenkomstig het
eerste lid gemeld vermoeden onverwijld aan elke overheidsinstantie of van
overheidswege aangewezen instantie die belast is met het toezicht op een gereglementeerde
markt waar de financiële instrumenten waarop de melding betrekking heeft
tot de handel zijn toegelaten of waar toelating van die financiële instrumenten
tot de handel is aangevraagd.3. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kan worden bepaald
wanneer sprake is van een redelijk vermoeden als bedoeld in het eerste lid
en kunnen regels worden gesteld waaraan de melding dient te voldoen en op
welke wijze deze dient plaats te vinden.Artikel 5:631. Een beleggingsonderneming die te goeder trouw op grond van artikel
5:62, eerste lid, een melding heeft gedaan is niet aansprakelijk voor schade
die een derde dientengevolge lijdt.2. Gegevens of inlichtingen die op grond van artikel 5:62, eerste lid,
zijn verstrekt, kunnen niet dienen als grondslag voor of ten behoeve van een
opsporingsonderzoek of vervolging wegens verdenking van, of als bewijs ter
zake van een tenlastelegging wegens overtreding van artikel 5:56 of 5:58
ten aanzien van een beleggingsonderneming die op grond van artikel 5:62, eerste
lid, gegevens of inlichtingen heeft verstrekt.3. Een beleggingsonderneming die op grond van artikel 5:62, eerste lid,
een melding heeft gedaan is verplicht tot geheimhouding daarvan.Artikel 5:641. Een uitbrenger van een beleggingsaanbeveling of een ieder die niet
in het kader van de uitoefening van zijn beroep of bedrijf in of vanuit Nederland
of een staat die geen lidstaat is beleggingsaanbevelingen uitbrengt, houdt
zich aan bij algemene maatregel van bestuur te stellen regels met betrekking
tot:a. het openbaar maken van de identiteit van degene die de beleggingsaanbeveling
heeft opgesteld of naar buiten brengt;b. het waarborgen dat de beleggingsaanbeveling een juiste voorstelling
van zaken biedt; enc. het openbaar maken van informatie waarvan redelijkerwijs mag worden
aangenomen dat deze informatie afbreuk kan doen aan de objectiviteit van de
beleggingsaanbeveling.2. Het eerste lid is van toepassing op:a. aan onafhankelijk analist, een beleggingsonderneming, een andere persoon
van wie de hoofdactiviteit bestaat in het doen van aanbevelingen of een in
het kader van een arbeidscontract of anderszins voor hen werkzame natuurlijke
persoon, die:1°. in of vanuit Nederland of een staat die geen lidstaat is beleggingsaanbevelingen
uitbrengt waarin expliciet of impliciet een beleggingsstrategie wordt aanbevolen
of voorgesteld met betrekking tot financiële instrumenten die zijn toegelaten
tot de handel op een gereglementeerde markt in Nederland of waarvoor toelating
tot die handel is aangevraagd; of2°. in of vanuit Nederland beleggingsaanbevelingen uitbrengt waarin
expliciet of impliciet een beleggingsstrategie wordt aanbevolen of voorgesteld
met betrekking tot financiële instrumenten die zijn toegelaten tot
de handel op een gereglementeerde markt in een andere lidstaat of ten aanzien
van een uitgevende instelling die financiële instrumenten heeft uitgegeven
die zijn toegelaten tot de handel op een gereglementeerde markt in Nederland
of in een andere lidstaat of waarvoor toelating tot die handel is aangevraagd
of die deze financiële instrumenten zal uitgeven of als aanbieder partij
is of voornemens is als aanbieder partij te zijn bij dergelijke financiële
instrumenten;b. andere dan de in onderdeel a bedoelde personen die:1°. in of vanuit Nederland of een staat die geen lidstaat is beleggingsaanbevelingen
uitbrengt waarin expliciet een beleggingsbeslissing wordt aanbevolen met betrekking
tot financiële instrumenten die zijn toegelaten tot de handel op een
gereglementeerde markt in Nederland of waarvoor toelating tot die handel is
aangevraagd; of2°. in of vanuit Nederland beleggingsaanbevelingen uitbrengt waarin
expliciet een beleggingsbeslissing wordt aanbevolen met betrekking tot financiële
instrumenten die zijn toegelaten tot de handel op een gereglementeerde markt
in een andere lidstaat; enc. een ieder die niet in het kader van de uitoefening van zijn beroep
of bedrijf:1°. in of vanuit Nederland of een staat die geen lidstaat is beleggingsaanbevelingen
uitbrengt waarin expliciet een beleggingsbeslissing wordt aanbevolen met betrekking
tot financiële instrumenten die zijn toegelaten tot de handel op een
gereglementeerde markt in Nederland of waarvoor toelating tot die handel is
aangevraagd; of2°. in of vanuit Nederland beleggingsaanbevelingen uitbrengt waarin
expliciet een beleggingsbeslissing wordt aanbevolen met betrekking tot financiële
instrumenten die zijn toegelaten tot de handel op een gereglementeerde markt
in een andere lidstaat.3. Een beleggingsonderneming als bedoeld in het tweede lid, onderdeel
a, vermeldt in de beleggingsaanbeveling dat de Autoriteit Financiële
Markten de bevoegde toezichthouder is. Een ieder die geen beleggingsonderneming
is en op wie ingevolge zelfregulering normen of gedragsregels met betrekking
tot de in het eerste lid bedoelde onderwerpen van toepassing zijn, vermeldt
deze in de beleggingsaanbeveling.4. Een beleggingsonderneming als bedoeld in het tweede lid, onderdeel
a, maakt de door haar getroffen organisatorische en administratieve maatregelen
om belangenconflicten met betrekking tot aanbevelingen te voorkomen in algemene
bewoordingen openbaar.5. Een uitbrenger van een beleggingsaanbeveling die een door een derde
uitgebrachte beleggingsaanbeveling voor eigen verantwoordelijkheid verspreidt,
vermeldt duidelijk en opvallend wijzigingen die hij in de beleggingsaanbeveling
heeft aangebracht of vermeldt dat deze ongewijzigd is overgenomen en voldoet
aan de ingevolge het eerste lid bij algemene maatregel van bestuur te stellen
regels. Het derde lid, eerste volzin, is van overeenkomstige toepassing.6. Een uitbrenger van een beleggingsaanbeveling die in of vanuit Nederland
een samenvatting van een door een derde uitgebrachte beleggingsaanbeveling
verspreidt, draagt ervoor zorg dat deze samenvatting duidelijk, niet misleidend
en direct en gemakkelijk toegankelijk is. Tevens maakt hij daarbij melding
van de plaats waar de informatie die in de samenvatting wordt weergegeven
toegankelijk is, indien deze informatie openbaar is.7. Met betrekking tot het openbaar maken van beleggingsaanbevelingen door
journalisten of andere beroepsbeoefenaren kunnen bij de in het eerste lid
bedoelde algemene maatregel van bestuur afwijkende regels worden gesteld.Artikel 5:65Een uitgevende instelling met zetel in Nederland die financiële instrumenten
als bedoeld in artikel 5:56, eerste lid, onderdeel a of b, heeft uitgegeven
of voornemens is uit te geven of als aanbieder partij is of voornemens is
als aanbieder partij te zijn bij financiële instrumenten als bedoeld
in die onderdelen, met uitzondering van financiële instrumenten die zijn
uitgegeven of zullen worden uitgegeven in het kader van het monetaire beleid,
het valutabeleid of het beheer van de overheidsschuld, alsmede een uitgevende
instelling met zetel in een staat die geen lidstaat is die financiële
instrumenten als bedoeld in artikel 5:56, eerste lid, onderdeel a, heeft uitgegeven
of voornemens is uit te geven of als aanbieder partij is of voornemens is
als aanbieder partij te zijn bij financiële instrumenten als bedoeld
in dat onderdeel, met uitzondering van financiële instrumenten die zijn
uitgegeven of zullen worden uitgegeven in het kader van het monetaire beleid,
het valutabeleid of het beheer van de overheidsschuld, stellen een reglement
vast waarin regels worden gesteld met betrekking tot het bezit van en transacties
in op haar betrekking hebbende financiële instrumenten door haar werknemers
en de personen, bedoeld in artikel 5:60, eerste lid, onderdelen a en b. Het
reglement voldoet aan bij algemene maatregel van bestuur te stellen regels.§ 5.4.2.3. Aanvullende toezichtbevoegdhedenArtikel 5:66De Autoriteit Financiële Markten kan aan de houder van een gereglementeerde
markt in Nederland een aanwijzing geven om de handel in bepaalde financiële
instrumenten op te schorten, te onderbreken of door te halen, indien een uitgevende
instelling als bedoeld in artikel 5:59, eerste lid, niet voldoet aan het ingevolge
artikel 5:59, eerste, derde of vierde lid, bepaalde.Artikel 5:671. Indien de Autoriteit Financiële Markten ervan overtuigd is dat
er in een andere lidstaat handelingen zijn of worden uitgevoerd die in strijd
zijn met deze afdeling, dan wel dat bepaalde handelingen van invloed zijn
op financiële instrumenten die verhandeld worden op een gereglementeerde
markt in een andere lidstaat, deelt zij dit zo specifiek mogelijk aan de toezichthoudende
instantie van de desbetreffende lidstaat mee.2. Indien een toezichthoudende instantie van een andere lidstaat een met
de mededeling als bedoeld in het eerste lid vergelijkbare mededeling doet
aan de Autoriteit Financiële Markten, neemt de Autoriteit Financiële
Markten de nodige maatregelen en doet zij aan de kennisgevende toezichthoudende
instantie mededeling van het resultaat, alsmede, voorzover mogelijk, van belangrijke
tussentijdse ontwikkelingen.3. Dit artikel laat de bevoegdheden onverlet die zijn toegekend aan toezichthoudende
instantie autoriteit die de informatie heeft doorgegeven.4. De Autoriteit Financiële Markten raadpleegt de toezichthoudende
instanties van de andere lidstaten over de beoogde maatregelen.AFDELING 5.4.3 OPTREDEN OP MARKTEN IN FINANCIËLE
INSTRUMENTENArtikel 5:681. Een bank, beheerder, beleggingsinstelling, beleggingsonderneming, clearinginstelling,
financiële instelling die een verklaring van ondertoezichtstelling
als bedoeld in artikel 2:138, eerste lid, heeft, ondernemingsspaarfonds, pensioenfonds
of verzekeraar met zetel in Nederland houdt zich aan bij of krachtens algemene
maatregel van bestuur te stellen regels met betrekking tot een integere bedrijfsvoering
ten aanzien van haar optreden op markten in financiële instrumenten.
Deze regels strekken er in elk geval toe dat de in de vorige volzin bedoelde
onderneming:a. interne voorschriften vaststelt met betrekking tot het omgaan met voorwetenschap
respectievelijk met betrekking tot privé-transacties in financiële
instrumenten door bestuurders en personeelsleden;b. belangenverstrengeling die te maken heeft met transacties in financiële
instrumenten voorkomt; enc. adequate controlemechanismen heeft ten behoeve van de naleving van
de in de aanhef bedoelde regels.2. Bij ministeriële regeling kan vrijstelling worden geregeld van
het eerste lid.3. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk,
al dan niet voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van het ingevolge het
eerste lid bepaalde, indien de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs
niet volledig kan worden voldaan en dat de doeleinden die dit artikel beoogt
te bereiken anderszins voldoende worden bereikt.Artikel 5:69Met betrekking tot de naleving van het ingevolge deze afdeling bepaalde
is artikel 1:58, eerste lid, van overeenkomstige toepassing ten aanzien van
ondernemingsspaarfondsen en pensioenfondsen.HOOFDSTUK 5.5 REGELS VOOR OPENBARE BIEDINGEN OP EFFECTEN
OF OP RECHTEN VAN DEELNEMING IN EEN BELEGGINGSINSTELLINGArtikel 5:70Voor de toepassing van dit hoofdstuk en de daarop berustende bepalingen
wordt verstaan onder:a. openbaar bod: een door middel van een openbare mededeling gedaan aanbod
als bedoeld in artikel 217, eerste lid, van Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek,
op effecten of op rechten van deelneming in een beleggingsinstelling, die
zijn toegelaten tot de handel op een gereglementeerde markt dan wel een uitnodiging
tot het doen van een aanbod op dergelijke effecten of op rechten van deelneming
in een beleggingsinstelling, waarbij de bieder het oogmerk heeft deze effecten
of rechten van deelneming te verwerven;b. bieder: een persoon of vennootschap dan wel enig naar buitenlands recht
daarmee vergelijkbaar lichaam of samenwerkingsverband door wie of namens wie
al dan niet tezamen met een of meer andere personen of vennootschappen of
daarmee vergelijkbare lichamen of samenwerkingsverbanden een openbaar bod
wordt voorbereid of uitgebracht dan wel is uitgebracht.Artikel 5:711. Het is verboden een openbaar bod te doen op effecten of op rechten
van deelneming in een beleggingsinstelling die zijn toegelaten tot de handel
op een gereglementeerde markt in Nederland.2. Het eerste lid is niet van toepassing indien terzake van het openbaar
bod een biedingsbericht algemeen verkrijgbaar is dat voldoet aan bij algemene
maatregel van bestuur te stellen regels, indien de bieder in elke door
of namens hem gedane bekendmaking van het openbaar bod naar het biedingsbericht
verwijst.3. De bieder, de instelling te wier laste de effecten en rechten van deelneming,
bedoeld in het eerste lid, zijn uitgegeven alsmede de bestuurders, commissarissen
en andere functionarissen als bedoeld in artikel 1, onderdeel b, van de Wet
conflictenrecht corporaties van deze bieder en deze instelling houden zich
aan bij algemene maatregel van bestuur te stellen regels terzake van de voorbereiding,
het uitbrengen en de gestanddoening van een openbaar bod.4. Een krachtens het tweede of derde lid vastgestelde algemene maatregel
van bestuur wordt aan beide kamers der Staten-Generaal overgelegd. Hij treedt
in werking op een tijdstip dat nadat vier weken na de overlegging zijn verstreken
bij koninklijk besluit wordt vastgesteld, tenzij binnen die termijn door of
namens een der kamers of door ten minste een vijfde van het grondwettelijk
aantal leden van een der kamers de wens te kennen wordt gegeven dat de inwerkingtreding
van de algemene maatregel van bestuur bij wet wordt geregeld. In dat geval
wordt een daartoe strekkend voorstel van wet zo spoedig mogelijk ingediend.
Indien het voorstel van wet wordt ingetrokken of indien een van beide kamers
van de Staten-Generaal besluit het voorstel niet aan te nemen, wordt de algemene
maatregel van bestuur ingetrokken.5. Bij ministeriële regeling kan vrijstelling worden geregeld van
het eerste en derde lid en van artikel 5:72.6. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag, al dan niet
voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen van het eerste lid, indien de aanvrager
aantoont dat de belangen die dit hoofdstuk beoogt te beschermen anderszins
worden beschermd.7. De Autoriteit Financiële Markten kan op aanvraag geheel of gedeeltelijk,
al dan niet voor bepaalde tijd, ontheffing verlenen aan de bieder, de instelling
te wier laste de effecten en rechten van deelneming zijn uitgegeven of de
bestuurders, commissarissen of andere functionarissen als bedoeld in artikel
1, onderdeel b, van de Wet conflictenrecht corporaties van deze bieder onderscheidenlijk
deze instelling, van het op grond van het tweede of derde lid bepaalde of
van artikel 5:72, indien de aanvrager aantoont dat daaraan redelijkerwijs
niet kan worden voldaan en dat de doeleinden die deze artikelen beogen te
bereiken anderszins worden bereikt.8. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen ten aanzien
van beleggingsondernemingen waaraan het ingevolge hoofdstuk 1a.2 is toegestaan
beleggingsdiensten te verlenen regels worden gesteld met betrekking tot het
als tussenpersoon verrichten van werkzaamheden terzake van een openbaar bod.Artikel 5:72Indien de bieder zijn openbaar bod gestand heeft gedaan, is het hem gedurende
een periode van drie jaar na de verkrijgbaarstelling van het biedingsbericht
niet toegestaan effecten of rechten van deelneming van de soort waarop het
bod betrekking had, direct of indirect te verwerven tegen voor de rechthebbende
op die effecten of rechten van deelneming gunstiger voorwaarden dan volgens
het openbaar bod.GHet opschrift «DEEL INFRASTRUCTUUR»
komt te luiden: DEEL INFRASTRUCTUUR FINANCIËLE MARKTENHHet Deel Aanpassings-, overgangs- en slotbepalingen komt te luiden als
volgt:DEEL SLOTBEPALINGENArtikel 7:1Voor de plaatsing van deze wet in het Staatsblad stelt Onze Minister de
nummering van de artikelen van deze wet opnieuw vast en brengt de in deze
wet voorkomende aanhalingen van de artikelen met de nieuwe nummering in overeenstemming.Artikel 7:2Deze wet treedt in werking op een bij of krachtens wet te bepalen tijdstip.Artikel 7:3Deze wet wordt aangehaald als: Wet op het financieel toezicht.IDe bijlage bij het voorstel van wet, getiteld «Bijlage 3, als bedoeld
in artikel 2:7, tweede lid», komt te luiden als volgt:Bijlage branchesHet bedrijf van levensverzekeraar wordt onderscheiden naar de volgende
branches:1. Levensverzekering algemeen:kapitaal, pensioen en lijfrenteverzekeringen, met uitzondering van de
onder de branches 2 en 3 begrepen verzekeringen, verzekeringen in verband
met de verzorging van de uitvaart van de mens die uitsluitend strekken tot
het verrichten van andere dan geldelijke prestaties alsmede aanvullende verzekeringen
als bedoeld in artikel 1, tweede lid, zoals invaliditeitsverzekeringen en
verzekeringen bij overlijden ten gevolge van een ongeval.2. Levensverzekering in verband met huwelijk of geboorte3. Levensverzekering verbonden met beleggingsfondsen4. Permanent health insurance:niet opzegbare langlopende ziekteverzekeringen gesloten met ingezetenen
van Ierland of het Verenigd Koninkrijk.5. Deelneming in spaarkassen6. Kapitalisatieverrichtingen:verrichtingen gebaseerd op een actuariële techniek tot sparen met
het oog op kapitaalvorming, bestaande uit verplichtingen die in ruil voor
eenmalige of periodieke stortingen voor wat betreft hun duur en hun bedrag
bepaald zijn.7. Beheer over collectieve pensioenfondsen:beheer over de beleggingen van pensioenfondsen waaronder de waarden die
tegenover de voorziening voor pensioenverplichtingen staan.Het bedrijf van schadeverzekeraar wordt onderscheiden naar de volgende
branches, waartoe de daarbij vermelde risico's behoren:1. Ongevallen:a. forfaitaire uitkeringen ter zake van ongevallen en beroepsziekten;b. overige uitkeringen ter zake van ongevallen en beroepsziekten.2. Ziekte:a. forfaitaire uitkeringen ter zake van andere ziekten dan beroepsziekten;b. overige uitkeringen ter zake van andere ziekten dan beroepsziekten.3. Voertuigcasco:schaden aan motorrijtuigen en overige voertuigen, met uitzondering van
schaden aan rollend spoorwegmaterieel.4. Casco rollend spoorwegmaterieel:schaden aan rollend spoorwegmaterieel.5. Luchtvaartuigcasco:schaden aan luchtvaartuigen.6. Casco zee- en binnenschepen:schaden aan zee- en binnenschepen.7. Vervoerde zaken:schaden aan vervoerde zaken of bagage, onafhankelijk van de aard van het
transportmiddel.8. Brand en natuurevenementen:schaden aan zaken (met uitzondering van schaden, begrepen onder de branches
Voertuigcasco, Casco rollend spoorwegmaterieel, Luchtvaartuigcasco, Casco
zee- en binnenschepen en Vervoerde zaken), wanneer deze zijn veroorzaakt door
brand, ontploffing, storm of andere natuurevenementen (met uitzondering van
hagel en vorst), kernenergie of aardverzakking.9. Andere schaden aan zaken:schaden aan zaken (met uitzondering van schaden, begrepen onder de branches
Voertuigcasco, Casco rollend spoorwegmaterieel, Luchtvaartuigcasco, Casco
zee- en binnenschepen en Vervoerde zaken), wanneer deze zijn veroorzaakt door
hagel of vorst, alsmede door alle overige evenementen die niet reeds zijn
begrepen onder de branche Brand en natuurevenementen.10A. Aansprakelijkheid motorrijtuigen:aansprakelijkheden die voortvloeien uit het gebruik van motorrijtuigen
(met uitzondering van de aansprakelijkheden, begrepen onder de branche Aansprakelijkheid
wegvervoer).10B. Aansprakelijkheid wegvervoer:aansprakelijkheden die voor de vervoerder voortvloeien uit goederenvervoer
over de weg (met uitzondering van de aansprakelijkheden, begrepen onder de
branche Aansprakelijkheid motorrijtuigen).11. Aansprakelijkheid luchtvaartuigen:aansprakelijkheden die voortvloeien uit het gebruik van luchtvaartuigen,
aansprakelijkheden van de vervoerder daaronder begrepen.12. Aansprakelijkheid zee- en binnenschepen:aansprakelijkheden die voortvloeien uit het gebruik van zee- en binnenschepen,
aansprakelijkheden van de vervoerder daaronder begrepen.13. Algemene aansprakelijkheid:overige vormen van aansprakelijkheid die niet reeds zijn begrepen onder
de branches Aansprakelijkheid motorrijtuigen, Aansprakelijkheid wegvervoer,
Aansprakelijkheid luchtvaartuigen en Aansprakelijkheid zee- en binnenschepen.14. Krediet:schaden die het gevolg zijn van algemene insolventie, verleend exportkrediet,
hypothecair krediet, landbouwkrediet en verkoop op afbetaling.15. Borgtocht:schaden die het gevolg zijn van verleende directe borgtocht en indirecte
borgtocht.16. Diverse geldelijke verliezen:geldelijke verliezen die het gevolg zijn van niet onder een der andere
branches vallende risico's.17. Rechtsbijstand:verleende diensten en gemaakte kosten in het bijzonder met het oog op
verhaal van door een verzekerde geleden schade en diens verdediging of vertegenwoordiging,
zowel in als buiten rechte (met uitzondering van de werkzaamheden ter verdediging
of vertegenwoordiging van een verzekerde die een verzekeraar krachtens een
overeenkomst van aansprakelijkheidsverzekering mede in zijn eigen belang verricht).18. Hulpverlening:onmiddellijke hulpverlening aan in moeilijkheden verkerende personen die
op reis zijn of zich buiten hun woonplaats bevinden (met uitzondering van
onderhoudsdiensten, dienstverlening na verkoop en de loutere aanwijzing omtrent
of terbeschikkingstelling van hulp door een tussenpersoon).JNa de Bijlage branches wordt een bijlage toegevoegd, luidende:Bijlage bij artikel 1:61 Wet op het financieel toezichtOvertreding van voorschriften, gesteld bij of krachtens artikel:Hoofdstuk 11:23, eerste, vierde en vijfde lid1:57a, eerste lidHoofdstuk 1a1a:3, eerste lid1a:5, eerste lid1a:7, eerste lid1a:8, eerste en tweede lid1a:9, eerste, tweede en vierde lid1a:10, eerste lid1a:141a:15, eerste en derde lid1a:16a, eerste en tweede lid1a:16b1a:17, eerste lid1a:20, eerste lid1a:22, eerste en tweede lid1a:231a:24, eerste lid1a:321a:33, eerste tot en met vijfde lid1a:35, eerste en tweede lid1a:36, eerste en tweede lid1a:371a:42, eerste tot en met vierde lid1a:43, eerste tot en met derde lid1a:45, eerste lid1a:48, eerste lid1a:50, eerste lid1a:51, eerste en tweede lid1a:51a, eerste, tweede en vierde lid1a:52, eerste lid1a:57, eerste lid1a:62, eerste en tweede lid1a:68, eerste lid1a:69, eerste tot en met derde lid1a:70, eerste en tweede lid1a:72, eerste lid1a:77, eerste lid1a:78, vierde lid1a:81, tweede lid1a:83, eerste lid1a:87, tweede lid1a:89, eerste lid1a:931a:97, tweede lid1a:98, eerste lid1a:99, eerste lid1a:1001a:104, eerste lid1a:105, eerste lid1a:107, eerste lid1a:108, eerste lid1a:109, eerste lid1a:111, eerste lid1a:112, eerste lid1a:114, eerste lid1a:115, eerste lid1a:117, eerste lid1a:118, eerste lid1a:119, eerste lid1a:120, eerste lid1a:122, eerste lid1a:123, eerste lid1a:124, eerste lid1a:126, eerste lid1a:127, eerste lidHoofdstuk 22:28, eerste en vierde lid2:35, eerste en vierde lid2:362:37, eerste lid2:38, eerste t/m derde lid2:43, eerste en tweede lid2:44, eerste t/m derde lid2:45, eerste en tweede lid2:46, eerste t/m derde lid2:47, eerste en tweede lid2:49, eerste en tweede lid2:522:57, eerste t/m derde lid2:58, eerste lid2:602:62, eerste en tweede lid2:632:64, eerste, tweede en vierde lid2:65, eerste t/m derde lid2:662:67, eerste en tweede lid2:682:69, eerste en tweede lid2:70, tweede lid2:71, eerste lid2:722:74, eerste t/m derde, vijfde en zesde lid2:772:78, eerste t/m vierde lid2:79, derde lid2:80, tweede lid2:82, eerste, tweede en zevende lid2:84, tweede lid2:87, tweede lid2:88, eerste en tweede lid2:92, eerste t/m vierde lid2:93, eerste en derde lid2:94, eerste en derde lid2:95, eerste lid2:96, eerste en tweede lid2:98, eerste, derde t/m zesde lid, achtste lid2:992:102, eerste en tweede lid2:1032:104, eerste en tweede lid2:1052:106, eerste en tweede lid2:109, eerste t/m derde lid2:111, eerste en tweede lid2:114, eerste en tweede lid2:118, eerste en tweede lid2:121, eerste en tweede lid2:121a, vierde lid2:121b, eerste lid2:122, eerste lid2:123, eerste lid2:126, eerste lid2:130, tweede lid2:131, eerste en derde lid2:132, vierde lid2:133, eerste lid2:136, eerste en derde lid2:138, vierde en vijfde lid2:1402:143, derde lid2:1482:151, eerste lid2:152, eerste, tweede, vierde en vijfde lid2:156, tweede lid2:157, eerste lid2:161, eerste lid2:164, eerste en derde t/m vijfde lid2:165, eerste en tweede lid2:166, eerste lid2:166a, eerste lid2:167, eerste t/m derde lid2:170, eerste lid2:171, eerste t/m derde lid2:1722:173, eerste lid2:174, eerste lid2:176, eerste lid2:1782:179, eerste lid2:180, eerste lid2:181, eerste lid2:183, eerste lid2:186, derde lid2:1882:190, eerste en derde lid2:191, zesde en tiende lid2:193, derde en vierde lid2:210, derde lid2:2312:294, eerste t/m vierde lid2:2972:298, eerste t/m derde lid2:299, eerste lid2:302, derde en vierde lid2:3042:305a2:305b, eerste lid2:305c, eerste en tweede lid2:310, eerste en vierde lid2:311, tweede t/m vierde lid2:315, tweede en derde lid2:316, eerste en tweede lid2:317, eerste en tweede lid2:327, eerste, tweede t/m vierde en achtste lid2:328 eerste t/m vijfde lid2:329 eerste t/m vijfde lid2:330 eerste t/m derde lidHoofdstuk 44:3, eerste lid4:5, derde lid4:6, tweede lid4:6a, eerste lid4:9, eerste en tweede lid4:10, eerste lid4:11, eerste t/m vierde lid4:13, eerste en tweede lid4:14, eerste en tweede lid4:15, eerste en tweede lid4:16, eerste t/m derde lid4:17, eerste en derde lid4:19, eerste en tweede lid4:20, eerste, derde en vierde lid4:22, eerste lid4:23, eerste t/m derde lid4:24, eerste, tweede, derde, vijfde, zesde lid4:25, eerste lid4:26, eerste t/m derde lid4:27, eerste, tweede en vierde lid4:30a, eerste t/m derde lid4:31, eerste en tweede lid4:324:33, eerste t/m derde lid4:354:394:404:414:424:43, eerste en tweede lid4:44, eerste en tweede lid4:46, eerste t/m vierde lid4:47, eerste en tweede lid4:48, eerste en tweede lid4:49, eerste t/m vierde lid4:50, eerste en tweede lid4:51, eerste, tweede en vierde lid4:52, eerste t/m derde lid4:534:554:56, eerste lid4:574:584:59, eerste en tweede lid4:60, vierde en vijfde lid4:614:62, eerste en tweede lid4:63, eerste lid4:65, eerste t/m derde lid4:664:67, eerste lid4:68, eerste lid4:69, eerste lid4:70, eerste t/m zevende lid4:71, eerste t/m vijfde lid4:72, derde lid4:73, derde lid4:74, eerste en tweede lid4:75, eerste t/m derde lid4:76, eerste t/m derde lid4:77, eerste t/m vierde lid4:784:83, eerste lid4:84, eerste en tweede lid4:85, eerste, derde, vierde en vijfde lid4:864:87, eerste t/m derde lid4:88, eerste t/m vierde lid4:89, eerste en tweede lid4:90, eerste en tweede lid4:93, eerste en tweede lid4:94, tweede en derde lid4:95, tweede en derde lid4:96, eerste en tweede lid4:97, derde lid4:99, eerste en tweede lid4:100, tweede en derde lidHoofdstuk 55:25:16, tweede lid5:18, tweede lid5:20, derde en vierde lid5:21, eerste en derde t/m zevende lid5:23, eerste lid5:24, eerste, derde en vierde lid5:26, eerste lid5:28, eerste en tweede lid5:30, eerste lid5:32, eerste en vierde lid5:51, eerste lid5:58, eerste lid5:59, eerste, tweede, vijfde, zevende en achtste lid5:60, derde lid5:61, eerste lid5:64, eerste en derde t/m zevende lid5:655:66, eerste lid5:68, eerste lid5:71, eerste, derde en achtste lid5:72ProspectusverordeningArtikel 26, vijfde lidArtikel 27Artikel 29Artikel 30Artikel 34KNa de Bijlage bij artikel 1:61 Wet op het financieel toezicht wordt een
bijlage toegevoegd, luidende:Bijlage bij artikel 1:62 Wet op het financieel toezichtOvertreding van voorschriften, gesteld bij of krachtens artikel:Hoofdstuk 11:23, eerste, vierde en vijfde lid1:57a, eerste lidHoofdstuk 1a1a:3, eerste lid1a:5, eerste lid1a:7, eerste lid1a:8, eerste en tweede lid1a:9, eerste, tweede en vierde lid1a:10, eerste lid1a:14, eerste en tweede lid1a:15, eerste en derde lid1a:16a, eerste en tweede lid1a:16b1a:17, eerste lid1a:20, eerste lid1a:22, eerste en tweede lid1a:231a:24, eerste lid1a:321a:33, eerste tot en met vijfde lid1a:35, eerste en tweede lid1a:36, eerste en tweede lid1a:371a:42, eerste tot en met vierde lid1a:43, eerste tot en met derde lid1a:45, eerste lid1a:48, eerste lid1a:50, eerste lid1a:51, eerste en tweede lid1a:51a, eerste, tweede en vierde lid1a:52, eerste lid1a:57, eerste lid1a:62, eerste en tweede lid1a:68, eerste lid1a:69, eerste tot en met derde lid1a:70, eerste en tweede lid1a:72, eerste lid1a:77, eerste lid1a:78, derde en vierde lid1a:81, tweede lid1a:83, eerste lid1a:87, tweede lid1a:89, eerste lid1a:931a:97, tweede lid1a:98, eerste lid1a:99, eerste lid1a:1001a:104, eerste lid1a:105, eerste lid1a:107, eerste lid1a:108, eerste lid1a:109, eerste lid1a:111, eerste lid1a:112, eerste lid1a:114, eerste lid1a:115, eerste lid1a:117, eerste lid1a:118, eerste lid1a:119, eerste lid1a:120, eerste lid1a:122, eerste lid1a:123, eerste lid1a:124, eerste lid1a:126, eerste lid1a:127, eerste lidHoofdstuk 22:28, eerste en vierde lid2:35, eerste en vierde lid2:362:37, eerste lid2:38, eerste t/m derde lid2:43, eerste en tweede lid2:44, eerste t/m derde lid2:45, eerste en tweede lid2:46, eerste t/m derde lid2:47, eerste en tweede lid2:49, eerste en tweede lid2:522:57, eerste t/m derde lid2:58, eerste lid2:602:62, eerste en tweede lid2:632:64, eerste, tweede en vierde lid2:65, eerste t/m derde lid2:662:67, eerste en tweede lid2:682:69, eerste en tweede lid2:70, tweede lid2:71, eerste lid2:722:74, eerste t/m derde, vijfde en zesde lid2:772:78, eerste t/m vijfde lid2:79, derde lid2:80, tweede lid2:82, eerste, tweede, vijfde en zevende lid2:84, tweede lid2:87, tweede lid2:88, eerste t/m derde lid2:92, eerste t/m vierde lid2:93, eerste en derde lid2:94, eerste en derde lid2:95, eerste lid2:96, eerste en tweede lid2:98, eerste, derde t/m zesde lid, achtste lid2:992:102, eerste en tweede lid2:1032:104, eerste en tweede lid2:1052:106, eerste en tweede lid2:109, eerste t/m derde lid2:111, eerste en tweede lid2:114, eerste en tweede lid2:118, eerste en tweede lid2:121, eerste en tweede lid2:121a, eerste, tweede en vierde lid2:121b, eerste lid2:122, eerste lid2:123, eerste lid2:126, eerste lid2:130, eerste en tweede lid2:131, eerste en derde lid2:132, vierde lid2:133, eerste lid2:136, eerste t/m derde lid2:138, vierde en vijfde lid2:1402:143, derde lid2:144, eerste lid2:145, eerste en tweede lid2:1482:151, eerste lid2:152, eerste t/m vijfde lid2:156, tweede lid2:157, eerste lid2:158, eerste lid2:161, eerste en tweede lid2:163, eerste lid2:164, eerste en derde t/m vijfde lid2:165, eerste en tweede lid2:166, eerste lid2:166a, eerste lid2:167, eerste t/m derde lid2:170, eerste lid2:171, eerste t/m derde lid2:1722:173, eerste lid2:174, eerste lid2:176, eerste lid2:1782:179, eerste lid2:180, eerste lid2:181, eerste lid2:183, eerste lid2:186, derde lid2:1882:190, eerste en derde lid2:191, zesde en tiende lid2:193, derde en vierde lid2:210, derde lid2:2312:294, eerste t/m vierde lid2:2972:298, eerste t/m derde lid2:299, eerste lid2:302, derde en vierde lid2:3042:305a2:305b, eerste lid2:305c, eerste en tweede lid2:310, eerste en vierde lid2:311, tweede t/m vierde lid2:315, tweede en derde lid2:316, eerste en tweede lid2:317, eerste en tweede lid2:327, eerste, tweede t/m vierde en achtste lid2:328 eerste t/m vijfde lid2:329 eerste t/m vijfde lid2:330 eerste t/m derde lidHoofdstuk 44:3, eerste lid4:5, tweede en derde lid4:6, eerste en tweede lid4:6a, eerste lid4:9, eerste en tweede lid4:10, eerste lid4:11, eerste t/m vierde lid4:13, eerste en tweede lid4:14, eerste en tweede lid4:15, eerste en tweede lid4:16, eerste t/m derde lid4:17, eerste en derde lid4:19, eerste en tweede lid4:20, eerste, derde en vierde lid4:22, eerste lid4:23, eerste t/m derde lid4:24, eerste, tweede, derde, vijfde, zesde lid4:25, eerste lid4:26, eerste t/m derde lid4:27, eerste, tweede en vierde lid4:30a, eerste t/m derde lid4:31, eerste en tweede lid4:324:33, eerste t/m derde lid4:34, eerste t/m derde lid4:354:394:404:414:424:43, eerste en tweede lid4:44, eerste en tweede lid4:46, eerste t/m vierde lid4:47, eerste en tweede lid4:48, eerste en tweede lid4:49, eerste t/m vierde lid4:50, eerste en tweede lid4:51, eerste, tweede en vierde lid4:52, eerste t/m derde lid4:534:554:56, eerste lid4:574:584:59, eerste en tweede lid4:60, vierde en vijfde lid4:614:62, eerste en tweede lid4:63, eerste en tweede lid4:65, eerste t/m derde lid4:664:67, eerste lid4:68, eerste lid4:69, eerste lid4:70, eerste t/m zevende lid4:71, eerste t/m vijfde lid4:72, eerste en derde lid4:73, eerste en derde lid4:74, eerste en tweede lid4:75, eerste t/m derde lid4:76, eerste t/m derde lid4:77, eerste t/m vierde lid4:784:83, eerste lid4:84, eerste en tweede lid4:85, eerste, derde, vierde en vijfde lid4:864:87, eerste t/m derde lid4:88, eerste t/m vierde lid4:89, eerste en tweede lid4:90, eerste en tweede lid4:93, eerste en tweede lid4:94, eerste t/m derde lid4:95, eerste t/m derde lid4:96, eerste en tweede lid4:97, eerste t/m derde lid4:99, eerste en tweede lid4:100, eerste t/m derde lidHoofdstuk 55:25:16, tweede lid5:18, tweede lid5:20, eerste t/m vierde lid5:21, eerste t/m zevende lid5:23, eerste lid5:24, eerste, derde en vierde lid5:26, eerste lid5:28, eerste en tweede lid5:30, eerste en derde lid5:315:32, eerste en vierde lid5:34, eerste en tweede lid5:35, eerste t/m vierde lid5:365:375:38, eerste en tweede lid5:39, eerste lid5:405:41, eerste en tweede lid5:425:43, eerste en tweede lid5:445:48, derde t/m achtste en tiende lid5:505:51, eerste lid5:56, eerste, derde en zevende lid5:57, eerste lid5:58, eerste lid5:59, eerste, tweede, vijfde, zevende en achtste lid5:60, eerste en derde lid5:61, eerste lid5:62 eerste en derde lid5:63, derde lid5:64, eerste en derde t/m zevende lid5:655:66, eerste lid5:68, eerste lid5:71, eerste, derde en achtste lid5:72ProspectusverordeningArtikel 26, vijfde lidArtikel 27Artikel 29Artikel 30Artikel 34TOELICHTINGAlgemeen  1.Inleiding  2.Aanvullende onderdelen Algemeen deel2.1Inleiding 2.2Samenwerking toezichthouders nationaal2.3Samenwerking toezichthouders internationaal2.4Publicatiemogelijkheden van de
toezichthouders2.5Aantastbaarheid van rechtshandelingen  3.Deel Markttoegang financiële ondernemingen3.1Inleiding 3.2Inhoudelijke vernieuwing3.3Systematiek en verhouding tot andere
delen  4.Aanpassingen Deel Prudentieel toezicht financiële ondernemingen  5.Gedragstoezicht5.1Inleiding 5.2Wat is gedragstoezicht? 5.3Het Deel Gedragstoezicht financiële
ondernemingen en het Deel Gedragstoezicht financiële markten 5.4Uitgangspunten bij het opstellen
van publieke gedragsregels   6.Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen6.1Inleiding6.2Uitgangspunten bij de vormgeving
van het Deel Gedragstoezicht financiële markten 6.3Uitgangspunten bij het opstellen
van gedragsregels voor financiële ondernemingen6.4Vernieuwingen ten opzichte van
de huidige regelgeving6.5Structuurwijziging 6.6Verhouding tot het Algemeen deel 6.7Verhouding tot het Deel Markttoegang
financiële ondernemingen 6.8Verhouding tot het Deel Prudentieel
toezicht financiële ondernemingen 6.9De systematiek van het Deel Gedragstoezicht
financiële ondernemingen 7.Deel Gedragstoezicht financiële markten7.1Inleiding7.2Verhouding tot het Algemeen deel 7.3Regels voor het aanbieden van effecten 7.4Regels voor het houden van een
markt in financiële instrumenten 7.5Regels voor het melden van stemmen,
kapitaal, zeggenschap en kapitaalbelang in effectenuitgevende instellingen 7.6Regels ter voorkoming van marktmisbruik
en voor het optreden op markten in financiële instrumenten 7.7Regels voor openbare biedingen
op effecten of op rechten van deelneming in een beleggingsinstelling  8.Consultaties en adviezen8.1Consultatie toezichthouders en
marktpartijen8.2Structuurwijziging 8.3Aantastbaarheid van rechtshandelingen   9.Administratieve lasten9.1Aanvullende onderdelen Algemeen
deel 9.2Deel Markttoegang 9.3De Delen Gedragstoezicht 9.4Advies Actal   Artikelsgewijze
toelichting  BijlagenITransponeringstabel Algemeen deel –
bestaande toezichtwetgeving IITransponeringstabel Deel Markttoegang
financiële ondernemingen – bestaande toezichtwetgevingIIITransponeringstabel Prudentieel
toezicht financiële ondernemingen – bestaande toezichtwetgevingIVTransponeringstabel Deel Gedragstoezicht
financiële ondernemingen – bestaande toezichtwetgevingVTransponeringstabel Deel Gedragstoezicht
financiële markten – bestaande toezichtwetgevingALGEMEEN1. INLEIDINGMet het voorstel van Wet op het financieel toezicht wordt het geheel van
de financiële toezichtwetgeving bijeengebracht in één geüniformeerd
kader, gebaseerd op het functionele toezichtmodel. De voor deze omvangrijke
operatie gekozen implementatiemethode voorziet in een tranchegewijze indiening
van de verschillende delen waaruit het voorstel is opgebouwd. Het Algemeen
deel is ingediend in augustus 2004, het Deel Prudentieel toezicht in maart
2005. De onderhavige (vierde) nota van wijziging completeert het voorstel,
waardoor de Tweede Kamer thans beschikt over een integrale tekst van alle
delen.De omvang en complexiteit van het voorstel stellen hoge eisen aan de structuur
en de inzichtelijkheid. Mede naar aanleiding van het advies van de Raad van
State over de samenhang van het gehele voorstel, zoals dat zou luiden na toevoeging
van de bepalingen over het gedragstoezicht, is op die terreinen in de afgelopen
tijd sprake geweest van voortschrijdend inzicht. Als gevolg daarvan wijken
de thans voorgestelde indeling en structuur op enkele punten af van de oorspronkelijke
voornemens. De belangrijkste aanpassingen zijn toegelicht in mijn brieven
van 22 juni en 23 augustus jl.1 Ter
wille van de duidelijkheid is het nuttig de stand van zaken bij de verschillende
delen nog eens kort te resumeren, alvorens uitvoeriger in te gaan op de hoofdpunten
van deze nota van wijziging.De nota van wijziging voegt de nog ontbrekende delen aan het voorstel
toe: het Deel Markttoegang financiële ondernemingen, waarin alle bepalingen
over markttoegang zijn opgenomen, gerangschikt per vergunningplichtige activiteit;
het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen; en het Deel Gedragstoezicht
financiële markten. Gebleken is dat het de inzichtelijkheid ten goede
komt het gedragstoezicht onder te brengen in twee delen. Het deel dat betrekking
heeft op het gedragstoezicht op financiële ondernemingen sluit aan op
het Deel Markttoegang financiële ondernemingen en het (om die reden van
naam gewijzigde) Deel Prudentieel toezicht financiële ondernemingen.
Het Deel Gedragstoezicht financiële markten bevat voor een ieder geldende
regels voor het gedrag op de financiële markten, waaronder regels inzake
marktmisbruik, openbare biedingen en melding van zeggenschap en kapitaalbelang
in uitgevende instellingen.De structuurwijziging, waar invoeging van het Deel Markttoegang deel van
uitmaakt, heeft ook gevolgen voor het Algemeen deel en het Deel Prudentieel
toezicht financiële ondernemingen. Daarnaast wordt in deze nota van wijziging
invulling gegeven aan drie nog openstaande onderdelen van het Algemeen deel:
de samenwerking tussen de toezichthouders (zowel nationaal als internationaal),
de publicatiemogelijkheden van de toezichthouders en de civielrechtelijke
aantastbaarheid van rechtshandelingen in strijd met dwingendrechtelijke bepalingen
in de Wet op het financieel toezicht (Wft). Gelet op de veelheid aan wijzigingen
die een en ander met zich brengt is besloten van de bij de Kamer reeds bekende
delen een geheel nieuwe, geactualiseerde versie in te dienen. Een doorlopende
tekst is beter leesbaar dan een nota van wijziging waarin alle wijzigingen
afzonderlijk worden opgesomd, wat uiteraard onverlet laat dat alle wijzigingen
wel stuk voor stuk worden benoemd en toegelicht.De nieuwe doorlopende tekst van het Deel Prudentieel toezicht financiële
ondernemingen omvat tevens de bepalingen met betrekking tot financiële
conglomeraten, zoals neergelegd in de onlangs uitgebrachte derde
nota van wijziging, die dient ter implementatie van de richtlijn financiële
conglomeraten1. Dit maakt het mogelijk de desbetreffende
bepalingen niet alleen in relatie tot de richtlijn, maar ook in de context
van het onderhavige voorstel te beoordelen.Voorafgaand aan de indiening van deze nota van wijziging is het voorstel
onderworpen aan een zogenoemde stofkamoperatie die tot doel had de gehele
wettekst, het nader rapport bij de Delen Gedragstoezicht, de nota van toelichting
en de transponeringstabellen te controleren op juistheid, consistent taalgebruik,
terminologie, verwijzingen etc. De resultaten daarvan zijn verwerkt in de
voorliggende tekst, in de vorm van, in hoofdzaak, technische en redactionele
verbeteringen.De bepalingen in het Algemeen deel en het Deel Prudentieel toezicht financiële
ondernemingen die niet worden geraakt door de structuurwijziging zijn niet
hernummerd, om de aansluiting op de reeds bij de Kamer bekende (toelichtende)
teksten zoveel mogelijk in stand te laten. Voor de nieuwe delen is wel gestreefd
naar een doorlopende nummering. Aanpassingen die bij het opstellen van die
delen, in de loop van het proces, wenselijk zijn bevonden, hebben er echter
toe geleid dat op een aantal plaatsen toch sprake is van vervallen of ingelaste
artikelen. Het voornemen bestaat om de artikelen van alle delen na de parlementaire
behandeling alsnog van een volledig doorlopende nummering te voorzien (zie
ook artikel 7:1). Ook de afzonderlijke delen zullen dan een doorlopend nummer
krijgen, waardoor de artikelen die nu nog beginnen met 1a: (markttoegang)
en 2: (prudentieel) nadien zullen beginnen met 2: en 3:. De nummeraanduiding
van de daarna volgende delen kan dan ongewijzigd blijven. Alle verwijzingen
in deze toelichting naar een artikel van het voorstel hebben betrekking op
de tekst van het voorstel zoals deze luidt na deze (vierde) nota van wijziging,
tenzij anders is aangegeven.Omwille van de overzichtelijkheid is aan het einde van deze paragraaf 1,
de hoofdstukindeling van het voorstel integraal opgenomen. Daarna wordt achtereenvolgens
ingegaan op de aanvullende onderdelen van het Algemeen deel, het Deel Markttoegang,
de aanpassingen in het Deel Prudentieel toezicht financiële ondernemingen,
het gedragstoezicht in algemene zin, het Deel Gedragstoezicht financiële
ondernemingen, het Deel Gedragstoezicht financiële markten, de consultaties
en uitgebrachte adviezen en de administratieve lasten voor het bedrijfsleven.
Daarna volgt de artikelsgewijze toelichting.Voor de goede orde wordt nog opgemerkt dat door middel van een invoeringswet
het overgangsrecht, de aanpassing van andere wetten aan het voorstel en de
inwerkingtreding worden geregeld. Na de inwerkingtreding zal vervolgens door
middel van een afzonderlijk wetsvoorstel het Deel Infrastructuur financiële
markten, waarin het toezicht op afwikkelsystemen wordt geregeld, aan de wet
worden toegevoegd. Zoals eerder is afgesproken kan, indien de Kamer daar aan
hecht, ook worden besloten het toezicht op afwikkelsystemen te regelen in
een aparte, los van de Wft staande wet, al heeft dat, gelet op de samenhang
tussen alle delen, niet mijn voorkeur.Structuur van het voorstel na de vierde nota van wijziging Eerder voorstelAangepast voorstelVierde
nota van wijziging 1. Algemeen deel1. Algemeen
deelNieuwe doorlopende tekst met een aantal aanvullingen
ten opzichte van de bij de Kamer bekende tekst.  1a. Deel Markttoegang
financiële ondernemingenIn dit deel zijn
de regels inzake markttoegang (w.o. vergunning en notificatie) per vergunningplichtige
activiteit bijeengebracht. 2. Deel Prudentieel toezicht2. Deel Prudentieel toezicht financiële ondernemingenNieuwe doorlopende, beperkt gewijzigde tekst met daarin tevens
de regels inzake finan- ciële conglomeraten.3. Deel Gedragstoezicht4. Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingenHet gedragstoezicht wordt geregeld in twee
nieuwe delen. Ter wille van de duidelijkheid is een scheiding aangebracht
tussen de regels voor financiële ondernemingen en die voor financiële
markten. 5. Deel Gedragstoezicht financiële markten4. PM: Deel Toezicht infrastructuur6. PM: Deel Infrastructuur financiële marktenDit deel zal op een later tijdstip aan de wet worden toegevoegd
door middel van een apart wetsvoorstel. 5. Deel Aanpassings-, overgangs- en slotbepalingen7. Deel SlotbepalingenHet overgangsrecht en de wijziging van andere wetten worden geregeld in een
aparte invoeringswet.Bij deze toelichting is een aantal transponeringstabellen gevoegd. Daaruit
blijkt, per deel van het voorstel, aan welke bestaande wet- en regelgeving
de diverse bepalingen zijn ontleend. Deze tabellen vormen ten dele een actualisering
van bijlage II bij de (eerste) nota van wijziging (Kamerstukken II 2004/05,
29 708, nr. 10, blz. 395 tot en met 402). De transponeringstabellen die
betrekking hebben op de Europese richtlijnen worden nog geactualiseerd en
zullen zo spoedig mogelijk worden nagezonden.HOOFDSTUKINDELING VOORSTELALGEMEEN DEELHoofdstuk 1.1 Inleidende
bepalingen1.1.1Definities1.1.2Reikwijdte met betrekking tot financiële ondernemingen  1.1.2.1.Algemeen  1.1.2.2.Clearinginstellingen, elektronischgeldinstellingen en kredietinstellingen  1.1.2.3. Levensverzekeraars en schadeverzekeraars  1.1.2.4. Beleggingsinstellingen1.1.3Reikwijdte met betrekking tot financiële diensten 1.1.3.1. Algemeen  1.1.3.2. Diensten van de informatiemaatschappij  1.1.3.3. Adviseren over financiële instrumenten en het verlenen van
beleggingsdiensten  1.1.3.4.Financiële diensten met betrekking tot krediet  1.1.3.5.Financiële diensten met betrekking tot verzekeringen1.1.4Aantastbaarheid van rechtshandelingen 1.1.5Overige bepalingen    Hoofdstuk
1.2 Rekening en verantwoording   Hoofdstuk
1.3 Samenwerking toezichthouders1.3.1Samenwerking toezichthouders nationaal 1.3.2Samenwerking met andere lidstaten algemeen 1.3.2.1. Samenwerking en uitwisseling van gegevens en inlichtingen  1.3.2.2. Samenwerking in het kader van toezicht op de naleving  1.3.2.3. Samenwerking in het kader van handhaving  1.3.2.4. Raadplegen in het kader van overige procedures en kennisgeven
van bepaalde besluiten1.3.3Samenwerking met toezichthoudende instanties van staten die geen lidstaat
zijn 1.3.4Informatieverstrekking door toezichthouder aan de Commissie van de Europese
Gemeenschappen   Hoofdstuk
1.4 Toezicht en handhaving1.4.1Toezicht op de naleving 1.4.2Handhaving   Hoofdstuk
1.5 Geheimhoudingsplicht, uitzonderingen dienaangaande en publicatiemogelijkheden1.5.1Geheimhoudingsplicht en uitzonderingen dienaangaande1.5.2Publicatiemogelijkheden van de toezichthouders   Hoofdstuk
1.6 Procedures1.6.1Vergunningen 1.6.2 Registratie 1.6.3Beroep    DEEL
MARKTTOEGANG FINANCIËLE ONDERNEMINGEN   Hoofdstuk
1a.1 Inleidende bepalingen   Hoofdstuk
1a.2 Toegang tot de Nederlandse financiële markten1a.2.1Uitoefenen van bedrijf van clearinginstelling  1a.2.1.1. Vergunningplicht en -eisen voor clearinginstellingen met zetel
in Nederland  1a.2.1.2.Bijkantoor en verrichten van diensten door clearinginstellingen
met zetel buiten Nederland 1a.2.2Uitoefenen van bedrijf van kredietinstelling en financiële instelling  1a.2.2.1.Vergunningplicht en -eisen voor kredietinstellingen met zetel
in Nederland  1a.2.2.2. Bijkantoor en verrichten van diensten door krediet-
instellingen met zetel in een andere lidstaat 1a.2.2.3. Vergunningplicht en -eisen voor kredietinstellingen met zetel
in een staat die geen lidstaat is 1a.2.2.4. Bijkantoor en verrichten van diensten door financiële instellingen
met zetel in een andere lidstaat1a.2.3Uitoefenen van bedrijf van levensverzekeraar en schadeverzekeraar  1a.2.3.1. Vergunningplicht en -eisen voor levensverzekeraars en schadeverzekeraars
met zetel in Nederland 1a.2.3.2. Bijkantoor en verrichten van diensten door levens-
verzekeraars en schadeverzekeraars met zetel in een andere lidstaat  1a.2.3.3. Bijkantoor en verrichten van diensten door levens-
verzekeraars of schadeverzekeraars met zetel in een staat die geen lidstaat
is 1a.2.4Uitoefenen van bedrijf van natura-uitvaartverzekeraar  1a.2.4.1. Vergunningplicht en -eisen voor natura-uitvaart-
verzekeraars met zetel in Nederland 1a.2.4.2. Vergunningplicht en -eisen voor natura-uitvaart-
verzekeraars met zetel buiten Nederland1a.2.5Aanbieden van beleggingsobjecten  1a.2.5.1.Vergunningplicht en -eisen  1a.2.5.2. Vrijstelling1a.2.6Aanbieden van krediet  1a.2.6.1.Vergunningplicht en -eisen  1a.2.6.2. Vrijstelling1a.2.7Aanbieden van rechten van deelneming in beleggingsinstellingen  1a.2.7.1. Vergunningplicht en -eisen 1a.2.7.2. Bijkantoor en verrichten van diensten 1a.2.7.3. Vrijstelling 1a.2.8Adviseren 1a.2.8.1. Vergunningplicht en -eisen  1a.2.8.2.Vrijstelling 1a.2.9Bemiddelen  1a.2.9.1.Vergunningplicht en -eisen  1a.2.9.2. Bijkantoor en verrichten van diensten  1a.2.9.3. Vrijstelling1a.2.10Herverzekeringsbemiddelen  1a.2.10.1.Vergunningplicht en -eisen  1a.2.10.2. Bijkantoor en verrichten van diensten  1a.2.10.3. Vrijstelling1a.2.11Optreden als gevolmachtigde agent of ondergevolmachtigde agent  1a.2.11.1. Vergunningplicht en -eisen  1a.2.11.2. Vrijstelling 1a.2.12Verlenen van beleggingsdiensten  1a.2.12.1Vergunningplicht en -eisen 1a.2.12.2. Bijkantoor en verrichten van diensten 1a.2.12.3. Vrijstelling 1a.2.13Bijzondere bepalingen    Hoofdstuk
1a.3 Toegang tot de buitenlandse financiële markten1a.3.1Uitoefenen van bedrijf van clearinginstelling  1a.3.1.1. Bijkantoor buiten Nederland1a.3.2Uitoefenen van bedrijf van kredietinstelling en financiële instelling  1a.3.2.1. Bijkantoor en verrichten van diensten door een kredietinstelling
naar een andere lidstaat 1a.3.2.2. Bijkantoor en verrichten van diensten door een kredietinstelling
naar een staat die geen lidstaat is  1a.3.2.3.Bijkantoor en verrichten van diensten door een financiële
instelling naar een andere lidstaat 1a.3.3Uitoefenen van bedrijf van levensverzekeraar en schadeverzekeraar  1a.3.3.1.Bijkantoor en verrichten van diensten naar een andere lidstaat 1a.3.3.2. Bijkantoor in een staat die geen lidstaat is1a.3.4Uitoefenen van bedrijf van natura-uitvaartverzekeraar 1a.3.4.1. Bijkantoor buiten Nederland 1a.3.5Aanbieden van rechten van deelneming in instellingen voor collectieve belegging
in effecten  1a.3.5.1. Bijkantoor en verrichten van diensten naar een lidstaat1a.3.6Bemiddelen in verzekeringen  1a.3.6.1.Bijkantoor en verrichten van diensten naar een andere lidstaat1a.3.7Herverzekeringsbemiddelen  1a.3.7.1.Bijkantoor en verrichten van diensten naar een andere lidstaat1a.3.8Verlenen van beleggingsdiensten  1a.3.8.1.Bijkantoor en verrichten van diensten naar een andere lidstaat 1a.3.8.2. Bijkantoor in een staat die geen lidstaat is   DEEL
PRUDENTIEEL TOEZICHT FINANCIËLE ONDERNEMINGEN   Hoofdstuk
2.1 Inleidende bepalingen   Hoofdstuk
2.2 Aantrekken van opvorderbare gelden   Hoofdstuk
2.3 Regels voor het werkzaam zijn op de financiële markten2.3.1Verbod gebruik van het woord «bank»2.3.2Deskundigheid, betrouwbaarheid en integriteit 2.3.2.1. Financiële ondernemingen met zetel in Nederland 2.3.2.2. Financiële ondernemingen met zetel in een staat die geen
lidstaat is  2.3.2.3. Financiële ondernemingen met zetel in een niet-
aangewezen staat 2.3.3Structurering en inrichting  2.3.3.1. Financiële ondernemingen met zetel in Nederland  2.3.3.2. Financiële ondernemingen met zetel in een staat die geen
lidstaat is  2.3.3.3. Financiële ondernemingen met zetel in een niet-
aangewezen staat2.3.4Overige bepalingen  2.3.4.1. Financiële ondernemingen met zetel in Nederland  2.3.4.2. Financiële ondernemingen met zetel in een andere lidstaat  2.3.4.3.Financiële ondernemingen met zetel in een staat die geen
lidstaat is  2.3.4.4. Financiële ondernemingen met zetel buiten Nederland 2.3.5Minimum vermogen  2.3.5.1.Financiële ondernemingen met zetel in Nederland  2.3.5.2.Financiële ondernemingen met zetel in een staat die geen
lidstaat is  2.3.5.3. Financiële ondernemingen met zetel in een niet-aangewezen
staat 2.3.6Solvabiliteit  2.3.6.1.Financiële ondernemingen met zetel in Nederland  2.3.6.2.Financiële ondernemingen met zetel in een staat die geen
lidstaat is  2.3.6.3. Financiële ondernemingen met zetel in een niet-
aangewezen staat 2.3.7Liquiditeit  2.3.7.1.Financiële ondernemingen met zetel in Nederland  2.3.7.2.Financiële ondernemingen met zetel in een andere lidstaat 2.3.7.3. Financiële ondernemingen met zetel in een staat die geen
lidstaat is  2.3.7.4. Financiële ondernemingen met zetel in een niet-
aangewezen staat 2.3.8Technische voorzieningen  2.3.8.1. Verzekeraars met zetel in Nederland 2.3.8.2. Levensverzekeraars en schadeverzekeraars met zetel in een staat
die geen lidstaat is  2.3.8.3.Natura-uitvaartverzekeraars met zetel in een niet-
aangewezen staat 2.3.9Boekhouding en rapportage  2.3.9.1.Financiële ondernemingen met zetel in Nederland  2.3.9.2.Financiële ondernemingen met zetel in een andere lidstaat 2.3.9.3. Financiële ondernemingen met zetel in een staat die geen
lidstaat is  2.3.9.4. Financiële ondernemingen met zetel buiten Nederland 2.3.9aMeldingsplichten 2.3.9a.1. Financiële ondernemingen met zetel in Nederland 2.3.9a.2. Financiële ondernemingen met zetel in een andere lidstaat  2.3.9a.3. Financiële ondernemingen met zetel in een staat die geen
lidstaat is  2.3.9a.4.Financiële ondernemingen met zetel buiten Nederland2.3.10Gekwalificeerde deelnemingen in en door financiële ondernemingen  2.3.10.1. Financiële ondernemingen met zetel in Nederland  2.3.10.2. Banken met zetel in een staat die geen lidstaat is    Hoofdstuk
2.4 Regels voor bepaalde ondernemingen werkzaam op de financiële markten2.4.1Ondertoezichtstelling financiële instellingen 2.4.1.1. Financiële instellingen met zetel in Nederland2.4.2Regime voor banken aangesloten bij een centrale kredietinstelling    Hoofdstuk
2.5 Bijzondere regels en maatregelen ten aanzien van financiële ondernemingen
werkzaam op de financiële markten2.5.1Portefeuilleoverdracht 2.5.1.1. Verzekeraars met zetel in Nederland 2.5.1.2. Levensverzekeraars en schadeverzekeraars met zetel in een andere
lidstaat  2.5.1.3. Levensverzekeraars en schadeverzekeraars met zetel in een staat
die geen lidstaat is 2.5.1.4. Natura-uitvaartverzekeraars met zetel in een niet-
aangewezen staat 2.5.2Omzetting van de rechtsvorm2.5.3Overboeking  2.5.3.1. Verzekeraars met zetel in Nederland  2.5.3.2. Levensverzekeraars en schadeverzekeraars met zetel in een staat
die geen lidstaat is 2.5.3.3Natura-uitvaartverzekeraars met zetel in een niet-
aangewezen staat 2.5.4Herstelplan  2.5.4.1.Verzekeraars met zetel in Nederland  2.5.4.2.Levensverzekeraars en schadeverzekeraars met zetel in een staat
die geen lidstaat is  2.5.4.3. Natura-uitvaartverzekeraars met zetel in een niet-
aangewezen staat 2.5.5Beperking van de beschikkingsbevoegdheid, saneringsplan en financieringsplan 2.5.5.1Verzekeraars met zetel in Nederland  2.5.5.2.Levensverzekeraars en schadeverzekeraars met zetel in een andere
lidstaat  2.5.5.3. Levensverzekeraars en schadeverzekeraars met zetel in een staat
die geen lidstaat is  2.5.5.4.Natura-uitvaartverzekeraars met zetel in een niet-
aangewezen staat 2.5.6Opvangregeling voor levensverzekeraars 2.5.6.1. Levensverzekeraars met zetel in Nederland 2.5.6.2. Levensverzekeraars met zetel in een staat die geen lidstaat is 2.5.7Noodregeling en saneringsmaatregelen en liquidatieprocedu- res
naar buitenlands recht  2.5.7.1.Financiële ondernemingen met zetel in Nederland  2.5.7.2.Financiële ondernemingen met zetel in een andere lidstaat 2.5.7.3. Financiële ondernemingen met zetel in een staat die geen
lidstaat is en met een bijkantoor in Nederland 2.5.7.4. Natura-uitvaartverzekeraars met zetel buiten Nederland en met
een bijkantoor in Nederland  2.5.7.5.Bepalingen van internationaal privaatrecht2.5.8Beleggerscompensatiestelsel en depositogarantiestelsel 2.5.8.1. Financiële ondernemingen met zetel in Nederland 2.5.8.2. Financiële ondernemingen met zetel in een andere lidstaat  2.5.8.3. Financiële ondernemingen met zetel in een staat die geen
lidstaat is    Hoofdstuk
2.6 Aanvullende bepalingen ten aanzien van financiële groepen2.6.1Definities en algemeen 2.6.2Geconsolideerd toezicht op kredietinstellingen 2.6.3Aanvullend toezicht op levensverzekeraars en schadeverzekeraars in een verzekeringsgroep2.6.4Prudentieel toezicht op financiële conglomeraten 2.6.4.1. Inleidende bepalingen  2.6.4.2. De coördinator, samenwerking en handhaving  2.6.4.3. Regels voor het werkzaam zijn als financieel conglomeraat   DEEL
GEDRAGSTOEZICHT FINANCIËLE ONDERNEMINGEN   Hoofdstuk
4.1 Inleidende bepalingen4.1.1Reikwijdte 4.1.2Bijzondere bepalingen4.1.3Vrijstelling    Hoofdstuk
4.2 Regels voor het werkzaam zijn op de financiële markten betreffende
alle financiële diensten4.2.1Deskundigheid, betrouwbaarheid en integriteit 4.2.2Structurering en inrichting 4.2.3Zorgvuldige dienstverlening4.2.4Meldingsplichten 4.2.5Overeenkomsten op afstand    Hoofdstuk
4.3 Regels voor het werkzaam zijn op de financiële markten betreffende
bepaalde financiële diensten4.3.1Aanbieden  4.3.1.1. Beleggingsobjecten 4.3.1.2. Elektronisch geld  4.3.1.3. Krediet 4.3.1.4. Rechten van deelneming in een beleggingsinstelling 4.3.1.5. Verzekeringen 4.3.2Adviseren4.3.3Bemiddelen  4.3.3.1. Algemeen 4.3.3.2. Krediet  4.3.3.3. Verzekeringen4.3.4Herverzekeringsbemiddelen 4.3.5Optreden als clearinginstelling 4.3.6Optreden als gevolmachtigde agent of ondergevolmachtigde agent 4.3.7Verlenen van beleggingsdiensten 4.3.8Onderlinge verhouding financiële ondernemingen  4.3.8.1. Verhouding tussen aanbieder, (onder)bemiddelaar en (onder)gevolmachtigde
agent  4.3.8.2.Verhouding tussen beleggingsondernemingen  4.3.8.3.Verhouding tussen financiële ondernemingen bij financiële
diensten met betrekking tot verzekeringen    DEEL
GEDRAGSTOEZICHT FINANCIËLE MARKTEN   Hoofdstuk
5.1 Regels voor het aanbieden van effecten5.1.1Inleidende bepalingen 5.1.2Verbod en uitzonderingen5.1.3Aanbieden van effecten aan het publiek en het toelaten van effecten op een
gereglementeerde markt  5.1.3.1.Goedkeuringsbevoegdheid  5.1.3.2. Goedkeuring van het prospectus  5.1.3.3. Reikwijdte van een in een andere lidstaat goedgekeurd prospectus  5.1.3.4. Procedure inzake het opstellen van het prospectus en de in het
prospectus op te nemen gegevens  5.1.3.5. Reclame-uitingen, algemeenverkrijgbaarstelling van het prospectus
en geldigheidsduur van het prospectus  5.1.3.6. Informatieverplichtingen na goedkeuring van het prospectus  5.1.3.7. Doorlopende informatieverplichting  5.1.3.8. Aanvullende bevoegdheden voor de Autoriteit Financiële Markten
bij aanbieden van effecten   Hoofdstuk
5.2 Regels voor het houden van een markt in financiële instrumenten5.2.1Erkenning van een markt in financiële instrumenten 5.2.2Het houden van een gereglementeerde markt in Nederland    Hoofdstuk
5.3 Regels voor het melden van stemmen, kapitaal, zeggenschap en kapitaalbelang
in uitgevende instellingen5.3.1Inleidende bepaling 5.3.2Meldingen door uitgevende instellingen betreffende het kapitaal en de stemmen5.3.3Meldingen door aandeelhouders en andere stemgerechtigden betreffende wijzigingen
in zeggenschap en kapitaalbelang 5.3.4Bijzondere bepalingen en uitzonderingen op de meldingsplicht betreffende wijzigingen
in zeggenschap en kapitaalbelang 5.3.5Meldingen door bestuurders en commissarissen betreffende zeggenschap en kapitaalbelang5.3.6Registratie van meldingen 5.3.7Overige regels    Hoofdstuk
5.4 Regels ter voorkoming van marktmisbruik en voor het optreden op markten
in financiële instrumenten5.4.1Inleidende bepalingen5.4.2Regels ter voorkoming van marktmisbruik 5.4.2.1. Verbodsbepalingen  5.4.2.2.Openbaarmakings- en meldingsverplichtingen  5.4.2.3.Aanvullende toezichtbevoegdheden 5.4.3Optreden op markten in financiële instrumenten    Hoofdstuk
5.5 Regels voor openbare biedingen op effecten of op rechten van deelneming
in een beleggingsinstelling   DEEL
INFRASTRUCTUUR FINANCIËLE MARKTEN   DEEL
SLOTBEPALINGEN2. AANVULLENDE ONDERDELEN ALGEMEEN DEEL2.1 InleidingMet deze nota van wijziging wordt het Algemeen deel op enkele onderdelen
aangevuld. Het betreft hoofdstuk 1.3 dat handelt over (nationale) samenwerking
tussen de twee toezichthouders en over (internationale) samenwerking tussen
de toezichthouder en buitenlandse toezichthoudende instanties; afdeling 1.5.2,
die betrekking heeft op de publicatiemogelijkheden van de toezichthouders;
en afdeling 1.1.3 (artikel 1:6p) waarin is vastgelegd dat rechtshandelingen
die worden verricht in strijd met de Wft in beginsel niet om die reden aantastbaar
zijn. Deze onderdelen worden hieronder besproken. Daarnaast zijn de definities
en reikwijdtebepalingen in het Algemeen deel aangepast en aangevuld naar aanleiding
van de Delen Markttoegang, Gedragstoezicht financiële ondernemingen en
Gedragstoezicht financiële markten. Verder zijn enkele artikelen in het
Algemeen deel op onderdelen gewijzigd. Deze wijzigingen zijn veelal gering
van aard en worden in het artikelsgewijze gedeelte toegelicht.Een aantal bepalingen uit het Algemeen deel is verplaatst naar het Deel
Markttoegang financiële ondernemingen. Het betreft, in de oude nummering,
artikel 1:82, eerste en zesde lid, uit afdeling 1.6.1 (Vergunningen) en de
bepalingen uit afdeling 1.6.2 (Notificatie), met uitzondering van artikel
1:88, dat binnen het Algemeen deel is verplaatst naar afdeling 1.4.2 (Handhaving).12.2 Samenwerking toezichthouders nationaalDe taakafbakening tussen de Nederlandsche Bank (hierna: DNB) en de Autoriteit
Financiële Markten (hierna: de AFM) laat onverlet dat beide toezichthouders
actief zijn binnen dezelfde financiële sector. Dit behoeft niet in de
weg te staan aan een duidelijke scheiding: deze wordt bereikt door de concrete
afbakening van toezichttaken en de daaraan gekoppelde toedeling van toezichtinstrumenten
op basis van deze wet (het is steeds één toezichthouder die
de bevoegdheid heeft om een besluit te nemen). Teneinde de voordelen van het
functionele toezichtmodel optimaal tot hun recht te laten komen, dienen DNB
en de AFM – uitgaande van hun autonome verantwoordelijkheden –
het eventuele risico op inefficiënties te ondervangen door samen te werken,
met name door effectieve informatie-uitwisseling onderling en heldere communicatie
met onder toezicht staande financiële ondernemingen. De samenwerking
wordt waar noodzakelijk langs twee lijnen wettelijk vormgegeven: (i) door
afstemming van door hen vast te stellen algemeen verbindende voorschriften
en beleidsregels ten aanzien van onderwerpen die voor beide toezichtdomeinen
relevant zijn; en (ii) door concrete afstemmingsmechanismen in het toezicht.
De eerste lijn houdt in dat gelijke onderwerpen gelijk behandeld worden, ook
als nadere uitwerking in (beleids)regels van de toezichthouders noodzakelijk
is. De bedoelde concrete afstemmingsmechanismen zien op gevallen in de uitvoering
van het toezicht waarbij de toezichthouders gebruik maken van elkaars expertise
of rekening moeten houden met de belangen die de ander behartigt en de belangen
van de financiële ondernemingen. Daarbij moet bijvoorbeeld worden gedacht
aan het belang om bij bepaalde (ingrijpende) toezichtmaatregelen vooraf te
overleggen met de andere toezichthouder (zoals bij het aanstellen van een
curator, de intrekking van een vergunning of het (doen) heenzenden van een
beleidsbepaler). Ook is een bepaling opgenomen over de samenwerking bij het
toezicht op financiële conglomeraten. Tot slot is het aan de toezichthouders
om de toezichtpraktijk verder efficiënt vorm te geven. In dat kader zijn
tussen de toezichthouders afspraken gemaakt over gemeenschappelijke
controles bij financiële ondernemingen, het doen van onderzoek en informatie-uitwisseling
bij bijvoorbeeld de betrouwbaarheidstoetsing.2.3 Samenwerking toezichthouders internationaalDe afdelingen 1.3.2 tot en met 1.3.4 bevatten regels over de samenwerking
tussen de toezichthouder en toezichthoudende instanties in andere staten of
de Europese Commissie. Het stelsel van regels kent drie hoofdthema's
die elk zijn vervat in een aparte afdeling: samenwerking met toezichthoudende
instanties in andere lidstaten (afdeling 1.3.2), samenwerking met toezichthoudende
instanties in staten die geen lidstaat zijn (afdeling 1.3.3) en samenwerking
met de Europese Commissie (afdeling 1.3.4). De regels gelden ter implementatie
van bepalingen van de verschillende Europese richtlijnen op het terrein van
de financiële markten. Daarmee is niet gezegd dat alle richtlijnbepalingen
die een element van de internationale samenwerking bevatten in de onderhavige
afdelingen zijn opgenomen. Om redenen van inzichtelijkheid is er in een gering
aantal gevallen voor gekozen om richtlijnbepalingen inzake internationale
samenwerking in de bijzondere delen van het voorstel om te zetten. Zo zijn
de bepalingen inzake internationale samenwerking met betrekking tot toezicht
op geconsolideerde basis uit de richtlijn banken1
en toezicht op verzekeringsgroepen uit de richtlijn verzekeringsgroepen2 grotendeels in het Deel Prudentieel toezicht financiële
ondernemingen opgenomen. Een ander voorbeeld betreft artikel 14, tweede lid,
van de richtlijn levensverzekeraars3 en artikel
21, eerste lid, van de eerste richtlijn schadeverzekeraars4, die ingeval van portefeuilleoverdracht overleg vereisen tussen toezichthoudende
autoriteiten van de verschillende lidstaten. Ook deze richtlijnbepalingen
zijn geïmplementeerd in het Deel Prudentieel toezicht financiële
ondernemingen.Afdeling 1.3.2 is wat inhoud en omvang betreft de belangrijkste afdeling.
Vier onderwerpen worden hierin geregeld, verdeeld over vier paragrafen. De
eerste drie onderwerpen betreffen samenwerking en uitwisseling van gegevens
en inlichtingen, samenwerking in het kader van toezicht op de naleving en
samenwerking in het kader van handhaving. Het vierde onderwerp is het raadplegen
van toezichthoudende instanties in andere lidstaten in het kader van bepaalde
procedures en het kennis geven aan die instanties van bepaalde besluiten.
De paragraafindeling van afdeling 1.3.2 is niet willekeurig gekozen, maar
in belangrijke mate afgeleid van de indeling in de verschillende richtlijnen.Een algemeen uitgangspunt van het onderhavige voorstel, en dus ook van
de afdelingen 1.3.2 tot en met 1.3.4, is om de bestaande bepalingen zoals
vervat in de huidige (sectoraal ingerichte) financiële toezichtwetten
waar mogelijk te harmoniseren en consistent te maken. Dit heeft in de drie
afdelingen tot een aantal algemene samenwerkingsbepalingen geleid, die meestal
in het begin van de afdeling of de paragraaf zijn opgenomen. Een aantal samenwerkingsbepalingen
in Europese richtlijnen, onder meer de nieuwe prospectusrichtlijn5, is evenwel zodanig specifiek van aard, dat het voor
deze richtlijnbepalingen volstaan met algemeen geformuleerde samenwerkingsbepalingen
vanuit het oogpunt van correcte en volledige implementatie risicovol zou zijn.
Daarom is in die gevallen gekozen voor bepalingen die meer zijn toegespitst
op het specifieke onderwerp.De afdelingen 1.3.2 tot en met 1.3.4 bevatten diverse verplichtingen voor
de toezichthouder om gegevens en inlichtingen te verstrekken aan toezichthoudende
instanties in andere lidstaten of de Europese Commissie. Dit kan mede gegevens
of inlichtingen betreffen die als vertrouwelijk zijn aan te merken. De vraag
kan rijzen hoe deze verplichtingen tot informatieverstrekking zich verhouden
met artikel 1:72 dat strekt tot geheimhouding van vertrouwelijke
gegevens of inlichtingen door de toezichthouder. Het antwoord op deze vraag
luidt dat de verplichtingen voor de toezichthouders tot verstrekking van gegevens
en inlichtingen, bedoeld in de afdelingen 1.3.2 tot en met 1.3.4, aan toezichthoudende
instanties in andere staten derogeren aan het verbod van artikel 1:72, hetgeen
ook blijkt uit de woorden «of door deze wet wordt geëist»
van het laatste artikel. De toezichthouder zal in voorkomend geval ook gegevens
of inlichtingen moeten verstrekken aan een toezichthoudende instantie in een
andere lidstaat wanneer deze vertrouwelijk zijn. Hij zal dit moeten doen met
inachtneming van de in artikel 1:73, eerste tot en met derde lid, gegeven
voorwaarden. Een en ander betekent echter niet dat ten aanzien van vertrouwelijke
gegevens en inlichtingen na verstrekking door de toezichthouder geen geheimhoudingsplicht
meer geldt. De toezichthoudende instantie in een andere staat zal de vertrouwelijke
gegevens en inlichtingen die zijn ontvangen van de toezichthouder geheim moeten
houden. Voor toezichthoudende instanties in andere lidstaten volgt dit uit
het geharmoniseerde Europese regelgevingskader (o.a. artikel 30, tweede lid,
laatste volzin, van de richtlijn banken en artikel 50, derde lid, laatste
volzin, van de richtlijn beleggingsinstellingen1
).Waar het gaat om een toezichthoudende instantie in een staat die geen lidstaat
is, kan informatieverstrekking op grond van artikel 1:46, eerste lid, alleen
plaatsvinden als sprake is van gelijkwaardige waarborgen ten aanzien van geheimhouding.
De voorwaarden van artikel 1:73, eerste tot en met derde lid, zijn in die
situatie van overeenkomstige toepassing.2.4 Publicatiemogelijkheden van de toezichthouders2.4.1 AlgemeenDe aard van de publicatiemogelijkheden van de financiële toezichthouders
is de afgelopen jaren regelmatig onderwerp van discussie geweest. Na de invoering
van de Wet actualisering en harmonisatie financiële toezichtwetten2 wordt over het algemeen aangenomen dat publicaties
van de financiële toezichthouders punitief van aard zijn. In de literatuur3 wordt daarbij verwezen naar de memorie van toelichting
bij die wet. Daarbij wordt echter wel opgemerkt dat het standpunt dat gelezen
kan worden in de memorie van toelichting, weer wat wordt vertroebeld doordat
de eerder al bestaande bevoegdheid tot openbaarmaking ter waarschuwing over
een kam wordt geschoren met de nieuwe, zelfstandige publicatiemogelijkheden.
Het kader van de huidige publicatiemogelijkheden roept derhalve vragen op.De onderhavige herziening van de financiële toezichtwetgeving is
aangegrepen om de publicatiemogelijkheden van de toezichthouders en het karakter
daarvan nog eens te heroverwegen om aldus tot een helder, voor de praktijk
eenduidig kader te komen. Bij deze heroverweging is aandacht besteed aan de
verhouding tot de geheimhoudingsbepalingen, de bedoeling van publicaties (wat
zou ermee moeten worden bereikt?), de gevallen waarin publicatie aangewezen
zou zijn, de behoefte aan openbaarheid bij partijen die actief zijn op de
financiële markten en de bescherming die de betrokken onderneming nodig
zou hebben. Daarbij is tevens bezien of de AFM als gedragstoezichthouder behoefte
zou hebben aan andere publicatiemogelijkheden dan DNB als prudentieel toezichthouder.
Uitkomst daarvan was dat voor beide toezichthouders eenzelfde kader in de
wet kan gelden, maar dat deze in de praktijk met het oog op de verschillen
in de toezichtdoelstellingen verschillend kunnen worden toegepast.In het voorstel is in de geheimhoudingsbepalingen, in lijn met Europese
richtlijnen, uitdrukkelijk bepaald dat geheimhouding ziet op vertrouwelijke gegevens. Niet-vertrouwelijke gegevens vallen dus buiten de geheimhoudingsplicht
van de toezichthouders. Eveneens in lijn met de Europese richtlijnen kent
de Wft een aantal uitzonderingen op de geheimhoudingsbepalingen, dat wil zeggen
gevallen waarin de toezichthouder naast niet-vertrouwelijke gegevens ook vertrouwelijke
gegevens kan doorgeven. Deze zijn opgenomen in paragraaf 1.5.1 van de
Wft. Het strikte regime van de Europese richtlijnen verzet zich ertegen dat
in nationale wetgeving andere uitzonderingen op de geheimhoudingsplicht worden
geformuleerd dan die in Europese richtlijnen zijn opgesomd. Het is dan ook
niet mogelijk bij een openbare waarschuwing vertrouwelijke gegevens te publiceren
(verwezen wordt naar artikel 1:72 en de bijbehorende toelichting). Andersom
geldt dat de geheimhoudingsbepalingen zich niet verzetten tegen openbaarmaking
van niet-vertrouwelijke gegevens. Daaronder vallen in elk geval openbare gegevens
en gegevens die geaggregeerd zijn of niet herleidbaar zijn. De geheimhoudingsbepalingen
verzetten zich er derhalve niet in algemene zin tegen dat de toezichthouders
de transparantie betrachten die zij op basis van de Algemene wet bestuursrecht
(Awb) kunnen of geacht worden te bieden over de wijze waarop zij omgaan met
hun toezicht- en handhavingsbevoegdheden. Ook kan de toezichthouder overgaan
tot publicaties ten aanzien van bepaalde soorten producten (wat zijn de risico's
van een bepaald product). Dit zal in de praktijk neerkomen op het informeren
over of waarschuwen tegen bepaalde categorieën producten.Een verdergaande publicatiemogelijkheid van toezichthouders kan worden
geïntroduceerd om verschillende redenen. In het financieel toezicht is
een publicatiemogelijkheid van de toezichthouders met name van belang om partijen
op de financiële markten te kunnen waarschuwen bij bepaalde zware overtredingen,
zoals het aanbieden van producten zonder vergunning, of bij overtredingen
waarvoor de toezichthouder heeft besloten een last onder dwangsom of een boete
op te leggen. Als neveneffect brengt een dergelijke publicatie met zich dat
het voor partijen op de financiële markten duidelijk wordt dat de toezichthouder
optreedt indien er bepaalde regels worden overtreden. De toezichthouders duiden
dit in hun praktijk wel aan als «normoverdracht». Daarnaast kunnen
publicaties door de toezichthouder door ondernemingen als sanctie worden ervaren.
Dat wil echter niet zeggen dat de publicatie ook als sanctie moet worden gekwalificeerd.In het Nederlands recht bestaat er geen algemene definitie van het begrip
punitieve sanctie. Ook in de literatuur bestaat er geen eenduidigheid over
dit begrip1. Het begrip punitieve sanctie is
echter van belang voor de verhouding tussen toezicht en opsporing, gezien
in het licht van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) en
de relevante jurisprudentie daaromtrent. Indien een publicatie namelijk als
punitieve sanctie kan worden aangemerkt, staat het ne-bis-in-idem beginsel
er aan in de weg dat de toezichthouder na een publicatie nog handhavend optreedt.Het opleggen van een punitieve sanctie wordt doorgaans2 beschouwd als een «criminal charge» in de zin van het
EVRM. In de zaak Öztürk3 bespreekt
het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) enkele criteria die van
dienst kunnen zijn bij het bepalen of een bepaalde maatregel als punitieve
sanctie beschouwd dient te worden. Uit dit arrest volgt dat het EHRM kijkt
naar de classificatie naar nationaal recht (behoort de gedraging in casu tot
het strafrecht of niet?) en naar de aard van de overtreding en de aard en
de zwaarte van de sanctie. Met name de aard en de zwaarte van de sanctie zijn
van invloed bij de vraag of er sprake is van een«criminal charge».Uit de bovengenoemde jurisprudentie van het EHRM is echter niet expliciet
af te leiden welke criteria gehanteerd kunnen worden bij de vaststelling of
een bepaalde maatregel punitief is. Wel blijkt uit het arrest Öztürk
dat het moet gaan om maatregelen met als oogmerk «afschrikken»
en «straffen» (rechtsoverweging 53). In de literatuur wordt hierbij
aangesloten. Feteris1 spreekt in dit kader van «repressieve
maatregelen die genomen worden om te laten zien dat overtreding van een bepaalde
norm wordt afgekeurd, hetgeen met zich meebrengt dat het om een onaangenaam bedoelde maatregel zal gaan». Bij het bepalen of
een bepaalde maatregel een sanctie is, sluit Albers2 aan bij de meer karakteristieke kenmerken van de sanctie: leedtoevoeging
en vergelding.Op basis van het bovenstaande kan geconcludeerd worden dat de waarschuwing
door de toezichthouder waaraan behoefte bestaat in het financieel toezicht,
geen punitieve sanctie is of als zodanig uitwerkt. Het uitgangspunt van de
bedoelde publicatie is namelijk noch bestraffend noch op afschrikking gericht.
Ook van beoogde leedtoevoeging of vergelding is geen sprake; de bevoegdheid
is er uitsluitend om de partijen op de financiële markten te waarschuwen.
Deze opvatting vindt steun in de jurisprudentie. Onder de voorheen geldende
versie van de Wet toezicht effectenverkeer3
en onder de Wet toezicht beleggingsinstellingen4
had de toezichthouder reeds de mogelijkheid om bepaalde feiten ter openbare
kennis te brengen. Evenals thans wordt voorgesteld had de publicatie door
de toezichthouder destijds als functie het waarschuwen van de beleggers.De publicatiemogelijkheid kwam aan de orde in een uitspraak van de rechtbank
Rotterdam5 over de publicatiemogelijkheid zoals
die destijds gold. De AFM had in deze zaak ter openbare kennis gebracht dat
de betrokken onderneming bij uitgifte effecten aanbood zonder over een ontheffing
te beschikken. De Rechtbank overwoog dat de aanwijzing op grond van artikel
28 van de Wte 1995 geen punitief karakter heeft omdat «de openbare kennisgeving
van de waarschuwing aan beleggers ziet op de toekomst en evenmin gericht is op leedtoevoeging».Ter vergelijking kan worden bezien welke publicatiemogelijkheden de Nederlandse
Mededingingsautoriteit (NMa) heeft. De Mededingingswet bepaalt in artikel
65 dat een beschikking van de NMa tot het opleggen van een boete of dwangsom
steeds openbaar wordt gemaakt. Deze openbaarmaking sluit aan bij de praktijk
van de Europese Commissie om haar beschikkingen bekend te maken in het Publicatieblad
van de Europese Unie en is met name ingevoerd omdat dergelijke publiciteit
bevorderlijk kan zijn voor de naleving van de mededingingsregels van het EG-verdrag.
Daarnaast heeft de NMa een publicatiebeleid ontwikkeld dat kenbaar is via
de website van de NMa. Daaruit valt af te leiden dat de NMa maximale openheid
betracht over haar optreden. Als grondslag daarvoor dienen de Mededingingswet
en de Awb.In de onderhavige wet worden twee typen publicatiemogelijkheden geïntroduceerd.
Beide zijn bedoeld als openbare waarschuwing. In de eerste plaats krijgen
de toezichthouders een bevoegdheid om partijen op de financiële markten
te kunnen waarschuwen bij bepaalde zware overtredingen, zoals aanbieden van
producten zonder vergunning. Deze bevoegdheid en de bijbehorende regeling
rond de rechtsbescherming van de betrokken onderneming zijn opgenomen in de
artikelen 1:78 tot en met 1:80. De huidige regeling rond de publicatie van
een last onder dwangsom of bestuurlijke boete wordt vervangen door een regeling
die meer vergelijkbaar is met de regeling van de NMa, dat wil zeggen dat de
toezichthouders in beginsel verplicht zijn tot openbaarmaking van een besluit tot het opleggen van een last onder dwangsom of een bestuurlijke
boete. Deze verplichting is opgenomen in artikel 1:81.2.4.2 Artikelen 1:78–1:81Met de artikelen 1:78 tot en met 1:81 is gekozen voor een regeling die
meer lijkt op de regeling in de Mededingingswet, zij het dat in de Mededingingswet
niet expliciet is gemaakt of de publicatie als waarschuwing is bedoeld en
dat het voor de financiële markten van belang is een uitzonderingsmogelijkheid
te creëren voor gevallen waarin de openbaarmaking in strijd is of zou
kunnen komen met het doel van het door de toezichthouder uit te oefenen toezicht.
Afgezien van de uitzonderingsmogelijkheid is mogelijkheid tot publicatie van
een boete of last onder dwangsom niet discretionair van aard. Hiermee ontstaat
een eerste onderscheid tussen de publicatiemogelijkheden van artikel 1:78
en 1:81. De invulling in welke gevallen de toezichthouder gebruik zal maken
van de uitzonderingsmogelijkheid, zal zich in de praktijk nader uitkristalliseren.
Zoals in de toelichting hierboven is aangegeven is de verwachting daarbij
dat een duidelijk onderscheid is te maken tussen de praktijk van de prudentieel
toezichthouder DNB en de gedragstoezichthouder AFM. De eerste richt zich immers
op de soliditeit van financiële ondernemingen en kan vanuit dat perspectief
een andere afweging maken tussen het belang van de betreffende onderneming
(die veelal parallel loopt aan het belang van de bestaande crediteuren) en
het belang van andere partijen op de financiële markten dan de AFM die
meer gericht is op openheid. De verwachting is dan ook niet dat de toezichthouders
ter invulling van de uitzondering gelijkluidende regels of voorschriften kunnen
vaststellen, als bedoeld in artikel 1:29 van het Algemeen deel.Een tweede onderscheid tussen de publicatiemogelijkheden van artikel 1:78
en 1:81 betreft de inhoud van de publicatie. De publicatiemogelijkheid van
artikel 1:81 gaat ervan uit dat het besluit tot opleggen van de bestuurlijke
boete of last onder dwangsom wordt gepubliceerd, inclusief de overwegingen
die tot het besluit hebben geleid. Bij de publicatiemogelijkheid van artikel
1:78 is van een dergelijk handhavingbesluit geen sprake. Wel geldt evenals
bij artikel 1:78 de geheimhoudingsbepaling van artikel 1:72 onverkort. Bij
de openbaarmaking van het besluit zullen derhalve vertrouwelijke gegevens
achterwege blijven.In tegenstelling tot de bepalingen betreffende de publicatiemogelijkheid
van boetes en dwangsommen in de huidige wetgeving is geen opsomming meer nodig
van gegevens die openbaar kunnen worden gemaakt. De gegevens die in de huidige
wetgeving genoemd zijn, maken onderdeel uit van het besluit dat openbaar wordt.
Evenmin hoeft expliciet te worden gemaakt dat de overwegingen die tot het
besluit hebben geleid, indien nodig openbaar kunnen worden gemaakt.Een derde onderscheid betreft de rechtsbescherming van de betrokken onderneming.
De publicatiemogelijkheid van artikel 1:78 kent naast de regeling in de Awb
een specifiek rechtsbeschermingregime. In lijn met artikel 1:78 maar anders
dan in de Mededingingswet wordt de manier waarop het besluit openbaar wordt
gemaakt, overgelaten aan de toezichthouders. In algemene zin lijkt het voor
de hand te liggen dat gekozen wordt voor publicatie via de website van de
betreffende toezichthouder en indien gewenst via een persbericht. Daarnaast
kunnen zich gevallen voordoen waarin het nuttig of noodzakelijk is om een
advertentie te plaatsen.2.5 Aantastbaarheid van rechtshandelingenNaar aanleiding van het advies dat de Raad van State heeft uitgebracht
over de Delen Gedragstoezicht en, bij wijze van afrondende beoordeling, over
het voorstel als geheel, is een regeling opgenomen over de aantastbaarheid
van rechtshandelingen. Het voorstel biedt primair een publiekrechtelijk kader
voor het toezicht op de financiële markten. Het bevat normen die veelal
gericht zijn tot financiële ondernemingen of de toezichthouder, waarbij
de consequenties van niet-naleving in de publiekrechtelijke sfeer liggen.
Zo biedt het voorstel de mogelijkheden voor corrigerend of sanctionerend optreden
door een toezichthouder in het geval een financiële onderneming de wet
overtreedt. De toezichthouder maakt hierbij gebruik van bevoegdheden zoals
de aanwijzing, de boete of de last onder dwangsom.De huidige financiële toezichtwetgeving regelt – op enkele
uitzonderingen na – niet de civielrechtelijke gevolgen van het niet-naleven
van de wetgeving. Binnen het Nederlands wettelijk systeem worden de civielrechtelijke
gevolgen bepaald door het burgerlijk recht, het Burgerlijk Wetboek (BW) in
het bijzonder. Zo moet de vraag of het niet-naleven van de Wft-reclameregels
ook betekent dat er sprake is van misleiding in de (civielrechtelijke) relatie
tussen de financiële onderneming en een individuele cliënt worden
beoordeeld aan de hand van het kader van het BW en de daarop gebaseerde jurisprudentie.
Het feit dat de Wft is overtreden kan daarbij uiteraard wel een relevante
factor zijn, maar is daarvoor niet bepalend.Er is echter een specifiek geval waarin de toezichtwetgeving wel bepalend
is voor de consequenties die niet-naleving van die toezichtwetgeving heeft
op de civielrechtelijke relaties die financiële ondernemingen hebben
met consumenten en anderen. Dit betreft artikel 3:40, tweede lid, van het
BW. Op grond van dit artikellid zijn rechtshandelingen in strijd met dwingendrechtelijke
wetsbepalingen (zoals die uit de Wft) nietig of vernietigbaar. Dit geldt niet
als de desbetreffende dwingendrechtelijke wetsbepaling niet de strekking heeft
om de rechtsgeldigheid van rechtshandelingen, die worden verricht in strijd
met dat artikel, aan te tasten (artikel 3:40 BW, derde lid). Artikel 3:40
van het BW fungeert als restbepaling voor die gevallen waarin de bijzondere
wet geen regeling biedt.Over de vraag hoe dit artikel moet worden toegepast op de financiële
toezichtwetgeving bestond op grond van de 'oude' wetgeving onduidelijkheid.
Deze onduidelijkheid is weggenomen, doordat in artikel 1:6p is vastgelegd
dat rechtshandelingen die worden verricht in strijd met de Wft niet om die
reden aantastbaar zijn. In bepaalde gevallen wordt een uitzondering gemaakt.
Hiervoor is een specifiek afwegingskader ontwikkeld op basis van een onderzoek
van het Tilburg Institute for law and economics (Tilec) dat in de artikelsgewijze
toelichting op artikel 1:6p is opgenomen. De voorgestelde aanpak sluit aan
bij het advies van de Raad van State om in het voorstel en de toelichting
plaats in te ruimen voor de uitkomsten van het nader onderzoek dat in de aan
de Raad voorgelegde stukken was aangekondigd.3. DEEL MARKTTOEGANG FINANCIËLE ONDERNEMINGEN3.1 InleidingNaar aanleiding van het afrondende advies van de Raad van State is in
deze vierde nota van wijziging na het Algemeen deel een nieuw Deel Markttoegang
financiële ondernemingen opgenomen. In dit Deel Markttoegang
financiële ondernemingen wordt de wijze waarop financiële ondernemingen
toegang tot de Nederlandse en buitenlandse financiële markten kunnen
krijgen geregeld. Hiertoe wordt een aantal artikelen uit het oorspronkelijke
voorstel op andere wijze geordend. Met deze herschikking is geen inhoudelijke
wijziging beoogd. Het doel is om de markttoegang in lijn met het advies van
de Raad van State beter inzichtelijk te maken voor financiële ondernemingen
die voor het eerst tot de financiële markten willen toetreden.Het is de ambitie van de regering om met de Wft de wetgeving voor de financiële
markten doelgericht, marktgericht en inzichtelijk te maken. De Raad van
State geeft in dit verband in het advies aan dat verbetering van de inzichtelijkheid
van het voorstel – met name bezien vanuit het perspectief van de financiële
onderneming – mogelijk en wenselijk is. In zijn advies geeft de Raad
van State aan dat het voorstel complex is en daardoor moeilijk toegankelijk
voor financiële ondernemingen. Verder vergroot volgens de Raad van State
de complexiteit het risico op fouten en inconsistenties. De Raad van State
is van mening dat, nu de Raad het voorstel in zijn volle omvang heeft kunnen
bezien, bij nader inzien transponeringstabellen of ander voorlichtingsmateriaal
onvoldoende soelaas bieden om de toegankelijkheid te vergroten. De transponeringstabellen
waren eerder op advies van de Raad van State opgenomen. De ontoegankelijkheid
klemt volgens de Raad van State vooral bij de regels inzake de toegang tot
de financiële markten. Deze opmerkingen van de Raad van State sluiten
aan bij de vragen over de inzichtelijkheid van het voorstel die de Tweede
Kamer in het tweede nader verslag heeft gesteld. Een verbetering op dit punt
zou volgens de Raad van State aanpassingen vereisen in de structuur van het
voorstel. De Raad van State schetst daarvoor twee alternatieven: 1) na het
cross-sectorale Algemeen deel een afzonderlijk sectoraal deel opnemen dat
per te onderscheiden categorie financiële ondernemingen de toegang tot
de financiële markten regelt of 2) een algemene cross-sectorale
wet welke algemene bepalingen bevat, met daarnaast een beperkt aantal sectorale
wetten met sectorspecifieke voorschriften.De regering erkent dat de oorspronkelijke opzet van het voorstel op onderdelen
complex en daardoor minder toegankelijk is en dat dit met name klemt voor
de onderdelen die de markttoegang betreffen. Op basis daarvan is besloten
het advies van de Raad van State te volgen en zijn beide voorstellen overwogen.
Daarbij is, net als de Raad van State in zijn advies heeft gedaan, een afweging
gemaakt in hoeverre de voorstellen tegemoet komen aan de drie doelstellingen
die met de Wft gerealiseerd dienen te worden: inzichtelijkheid, doelgerichtheid
en marktgerichtheid. Rond de indeling van de wet is gebleken dat de drie genoemde
doelstellingen weliswaar grotendeels in gelijke mate kunnen worden gerealiseerd,
maar dat op onderdelen keuzes moeten worden gemaakt.Bij de oorspronkelijke opzet van het voorstel is er met het oog op deze
drie doelstellingen voor gekozen de Wft langs de volgende principes te ordenen:(i) als startpunt in het Algemeen deel algemene kaders met formele normen
gericht tot de toezichthouders;(ii) verankering van het functionele toezichtmodel door splitsing van
de Wft in een afzonderlijke deel prudentieel toezicht met materiële,
tot de financiële ondernemingen gerichte prudentiële normen waarop
DNB toezicht houdt, en een afzonderlijk deel gedragstoezicht met materiële,
tot de financiële ondernemingen resp. overige marktpartijen gerichte
normen waarop de AFM toezicht houdt; en(iii) binnen de delen een cross-sectorale aanpak als uitgangspunt en sectoraal
als uitzondering indien verschillen tussen sectoren daartoe noodzaken.Het eerste principe wordt algemeen aanvaard. Het tweede principe is noodzakelijk
om een heldere en voor de markt duidelijk zichtbare taakverdeling tussen de
toezichthouders alsmede een scheiding tussen prudentiële- en gedragstoezichtnormen
te realiseren en aldus overlap te voorkomen (doelgerichtheid en inzichtelijkheid).
Het derde principe sluit aan bij de cross-sectorale ontwikkelingen in de markt
naar financiële conglomeraten en gemengde financiële producten;
met het cross-sectorale uitgangspunt wordt voor alle financiële ondernemingen
zoveel mogelijk een gelijk speelveld gewaarborgd (marktgerichtheid).De Raad maakt in zijn voorstellen op onderdelen andere keuzes ten aanzien
van de mate waarin de drie genoemde doelstellingen zouden moeten worden bereikt.
In het tweede voorstel van de Raad worden bepaalde keuzes gemaakt ten behoeve
van de doelstelling van inzichtelijkheid voor financiële ondernemingen,
op een manier die te veel ten koste gaat van de doelstelling van doelgerichtheid.
Het functionele toezichtmodel is slecht in de structuur van het voorstel herkenbaar.
Anders dan de oorspronkelijke opzet van het voorstel, maakt de Raad in dit
tweede voorstel namelijk geen duidelijke wettelijke splitsing tussen het gedragstoezicht
en het prudentieel toezicht. Voor het goed functioneren van het functionele
toezichtmodel, ook op de langere termijn, is die wettelijke splitsing echter
noodzakelijk. Zonder deze splitsing blijft het risico op overlap in toezichtnormen
en in toezicht tussen DNB en de AFM aanwezig. Het handhaven van enkele sectorale
delen, zoals de Raad in zijn tweede voorstel doet, zou bovendien onvoldoende
aansluiten bij de cross-sectorale ontwikkelingen in de financiële marktsector.
Financiële conglomeraten en gemengde financiële producten zijn een
gegeven. Dit vraagt om een cross-sectorale aanpak. Een sectorale benadering
brengt het risico met zich dat normen die cross-sectoraal gelijkluidend zouden
moeten zijn, onbedoeld per sector uiteen gaan lopen doordat ze over de gehele
wet verspreid staan. Dit zou tot gevolg kunnen hebben dat financiële
ondernemingen geneigd worden om de bedrijfsvoering zodanig in te richten dat
op de onderneming een «lichter» toezichtregime van toepassing
is (toezichtarbitrage). Al met al pleit het voorgaande tegen het overnemen
van het tweede voorstel van de Raad.In het eerste voorstel van de Raad daarentegen is wel sprake van een evenwichtige
keuze in de mate waarin de doelstellingen zouden moeten worden bereikt. Enerzijds
wordt de inzichtelijkheid van het voorstel vergroot en anderzijds doet het
voorstel geen afbreuk aan de doelgerichtheid. Het functionele toezichtmodel
is namelijk als zodanig wel goed in de structuur van het voorstel kenbaar.
De splitsing tussen het gedrags- en prudentieel toezicht blijft voor het lopend
toezicht behouden, doordat deze typen toezicht in aparte delen worden geregeld.
Ook de cross-sectorale aanpak, die een van de pijlers van het voorstel vormt,
blijft in de kern behouden. Verder doet de Raad in de eerste variant een voorstel
tot wijziging ten opzichte van de oorspronkelijke structuur van het voorstel
en richt zich op dat terrein waar de ontoegankelijkheid het meeste klemt,
namelijk bij de regels inzake de toegang tot de markten. Dit is een terrein
dat vanuit de EU-Richtlijnen meer sectoraal is gereguleerd dan het lopend
toezicht. De overige cross-sectorale delen blijven in het voorstel van de
Raad in stand. Deze variant is daarom overgenomen en uitgewerkt. Onderkend
wordt dat een wettelijke structuur waarbij een duidelijke splitsing is aangebracht
tussen het gedrags- en prudentieel toezicht nieuw is, en daarmee minder aansluit
bij de huidige wetstructuur waaraan de marktpartijen gewend zijn. Desondanks
valt te verwachten dat marktpartijen snel aan deze structuur
zullen wennen, mede vanwege de genoemde voordelen die de structuur biedt.Het voorstel van de Raad is uitgewerkt door de bepalingen in het voorstel
die betrekking hebben op de toegang tot de financiële markten onder te
brengen in een apart Deel Markttoegang financiële ondernemingen, en deze
te groeperen per vergunningplichtige activiteit. Dit deel is na het Algemeen
deel ingevoegd. Daarmee wordt de keuze gemaakt om voor de markttoegang de
activiteiten zoveel mogelijk te clusteren ten faveure van de inzichtelijkheid
voor toetreders op de financiële markten. Door deze wijziging in structuur
wordt de wet conform het (eerste) voorstel van de Raad van State onderverdeeld
in kleinere en meer behapbare delen en wordt het voor toetreders tot de markt –
die mogelijk minder bekend zijn met het financieel toezicht – eenvoudiger
om na te gaan tot welke toezichthouder ze zich in eerste instantie moeten
richten en welke eisen gelden om tot de markt te worden toegelaten. De delen
betreffende het prudentieel toezicht en het gedragstoezicht blijven voor het
lopend toezicht opgebouwd vanuit het cross-sectorale uitgangspunt. Dit verschil
in benadering tussen markttoegang en lopend toezicht is verenigbaar met de
praktijk. De vergunningverlening is mede vanwege de Europese richtlijnen nog
sectoraal (een onderneming krijgt bijvoorbeeld een vergunning als bank of
als verzekeraar). Dit geldt ook voor financiële conglomeraten. Na de
vergunningverlening is de dagelijkse praktijk meer cross-sectoraal van aard;
diverse typen van financiële ondernemingen treden door branchevervaging
met elkaar in concurrentie (bijvoorbeeld bij het aanbieden van beleggingshypotheken).Meer concreet wordt in het nieuwe deel over markttoegang per financiële
activiteit aangegeven:– dat er een vergunning- of notificatieplicht geldt;– onder welke voorwaarden de vergunning wordt verleend of wat de
notificatievereisten zijn;– of er een vrijstelling- of ontheffingsmogelijkheid bestaat;– welke toezichthouder (AFM of DNB) de vergunning of ontheffing
verleent, dan wel tot welke toezichthouder de notificatie moet worden gericht.Ook de voorwaarden waaronder een Nederlandse financiële onderneming
toegang tot de buitenlandse markt kan krijgen, worden in het Deel Markttoegang
financiële ondernemingen opgenomen. Na de markttoetreding, dat wil zeggen
in het lopende toezicht, hebben financiële ondernemingen – voor
zover op hen van toepassing – alleen nog maar te maken met de normen
uit de delen betreffende het prudentieel toezicht en het gedragstoezicht (lopend
toezicht). De bepalingen over markttoegang die betrekking hebben op de markttoegang
worden uit deze delen gehaald, die daardoor korter en inzichtelijker worden.
Om de inzichtelijkheid verder te vergroten is het oorspronkelijke deel gedragstoezicht
in twee delen opgesplitst. Een deel heeft betrekking op instellingentoezicht
en het andere deel op financiële markten. Voor het overige blijft de
opzet van deze delen ongewijzigd, zodat het cross-sectorale, functionele toezichtmodel
in de Wft verankerd blijft.De aanpassing van de structuur van het voorstel wijzigt het voorstel inhoudelijk
niet. Het betreft enkel het vergroten van de inzichtelijkheid en de richtlijnbestendigheid
van het wetsvoorstel door bestaande artikelen op een andere wijze te rangschikken
en formuleringen te verhelderen. De scheiding tussen het prudentieel toezicht
en het gedragstoezicht en de daarmee verbonden taakverdeling tussen DNB en
de AFM worden niet geraakt.Voor wat betreft het Deel Prudentieel toezicht financiële ondernemingen
was de toegang tot de financiële markten (voor banken, clearinginstellingen,
elektronischgeldinstellingen, levensverzekeraars, schadeverzekeraars en natura-uitvaartverzekeraars)
oorspronkelijk geregeld in Hoofdstuk 2.2. Alle artikelen uit dit hoofdstuk,
met uitzondering van artikel 2:28, zijn thans opgenomen in het Deel Markttoegang
financiële ondernemingen (afdelingen 1a.2.1 tot en met 1a.2.4 en 1a.3.1
tot en met 1a.3.4). Daarnaast zijn de artikelen 2:139, 2:141 en 2:142 over
de verklaring van ondertoezichtstelling van financiële instellingen eveneens
van het Deel Prudentieel toezicht financiële ondernemingen naar het Deel
Markttoegang financiële ondernemingen verplaatst. De oorspronkelijke
toelichting bij de genoemde bepalingen blijft ongewijzigd geldig (Kamerstukken
II 2004/05, 29 708, nr. 10), behoudens een aantal relatief beperkte verbeteringen
die in de artikelsgewijze toelichting bij deze vierde nota van wijziging worden
toegelicht.De bepalingen over de markttoegang voor de (overige) categorieën
financiële ondernemingen, die volgens de aanvankelijke planning zou worden
geregeld in het Deel Gedragstoezicht, zijn thans opgenomen in de afdelingen
1a.2.5 tot en met 1a.2.13 en 1a.3.5 tot en met 1a.3.8 van het Deel Markttoegang
financiële ondernemingen.3.2 Inhoudelijke vernieuwingMet de introductie van het Deel Markttoegang financiële ondernemingen
is geen inhoudelijke wijziging beoogd. Op een enkele plaats is wel een inhoudelijke
verfijning aangebracht, indien nadere afstemming tussen de verschillende delen
hiertoe aanleiding gaf. Ook is in dit deel naar aanleiding van het advies
van de Raad van State en op advies van geraadpleegde externe deskundigen een
paar vereenvoudigingen voor de sector doorgevoerd.Ten eerste is naar aanleiding van het advies van de Raad van State besloten
de aanvraagprocedure rond het verkrijgen van ontheffing van de eisen die gelden
in het lopende toezicht te vereenvoudigen en in lijn te brengen met het één-loketmodel.
In artikel 1a:2 is geregeld dat indien de vergunningverlenende toezichthouder
een ontheffing verleent van vergunningeisen, deze toezichthouder daarmee tevens
ontheffing verleent van dienovereenkomstige vereisten die gelden tijdens het
lopend toezicht. Artikel 1a:2a maakt het mogelijk dat de vergunningverlenende
toezichthouder bij de vergunningverlening tevens ontheffing verleent van eisen
die tot het toezichtdomein van de andere toezichthouder behoren. Voor een
meer uitvoerige uiteenzetting zij verwezen naar de artikelsgewijze toelichting
op de artikelen 1a:2 en 1a:2a.Ten tweede is in het Deel Markttoegang financiële ondernemingen op
advies van de deskundigen een aantal vergunningvereisten in de wet opgenomen
(verwezen wordt naar de artikelen 1a:4, eerste lid, onderdelen k en l, 1a:11,
eerste lid, onderdelen j en k, 1a:28, eerste lid, onderdeel i, en 1a:46, eerste
lid, onderdeel i) die nu weliswaar niet in de huidige formele financiële
toezichtwetten zijn opgenomen, maar wel als vergunningvereisten in lagere
regelgeving zijn opgenomen, hetgeen vanuit een oogpunt van transparantie onwenselijk
is.Ook is in een aantal artikelen (bijvoorbeeld artikel 1a:11, tweede lid)
als vereiste opgenomen dat DNB eerst dan een vergunning verleent indien de
deelnemer een verklaring van geen bezwaar heeft verkregen. Dit vereiste kan
al uit artikel 1:82a worden afgeleid, maar is voor de volledigheid ook als
vergunningvereiste opgenomen.3.3 Systematiek en verhouding tot andere delen3.3.1 SystematiekIn het Deel Markttoegang financiële ondernemingen wordt de wijze
waarop financiële ondernemingen toegang tot de Nederlandse en buitenlandse
financiële markten kunnen krijgen geregeld. Toegang tot de Nederlandse
markt staat open voor financiële ondernemingen met zetel in Nederland
indien zij een vergunning hebben. Financiële ondernemingen met zetel
buiten Nederland die in Nederland een bijkantoor willen oprichten of vanuit
het land van herkomst diensten in Nederland willen verrichten, kunnen eveneens
toegang tot de Nederlandse markt krijgen indien zij aan de daarvoor gestelde
eisen voldoen. De toegang tot de Nederlandse financiële markten is geregeld
in Hoofdstuk 1a.2. De toegang tot de buitenlandse markten – voor financiële
ondernemingen met zetel in Nederland die in een andere lidstaat of in een
staat die geen lidstaat is een bijkantoor willen oprichten of vanuit Nederland
diensten willen verrichten – is geregeld in Hoofdstuk 1a.3.Het Deel Markttoegang is ingedeeld per vergunningplichtige activiteit.
De gekozen volgorde is zo dat eerst de activiteiten aan bod komen waarop in
hoofdzaak prudentieel toezicht wordt uitgeoefend, en daarna de activiteiten
die in hoofdzaak onder gedragstoezicht staan. Vervolgens zijn de afdelingen
alfabetisch gerangschikt. Bij de uitwerking is gebleken dat de bepalingen
voor enkele categorieën activiteiten zodanig overeenkwamen dat het telkens
opnieuw uitschrijven ervan tot onnodig lange teksten zou leiden. Om die reden
zijn de bepalingen voor kredietinstellingen (banken en elektronischgeldinstellingen)
en financiële instellingen samengevoegd, evenals de bepalingen voor levensverzekeraars
en schadeverzekeraars. Voor andere categorieën is clustering niet gewenst,
omdat de relevante bepalingen daarvoor teveel uiteenlopen. In dat verband
zij opgemerkt dat voor de uitoefening van het bedrijf van clearinginstelling
en het bedrijf van natura-uitvaartverzekeraar geen Europese harmonisatie heeft
plaatsgevonden. De regels inzake markttoegang zijn voor deze categorieën
financiële ondernemingen dan ook wezenlijk anders dan die voor –
bijvoorbeeld – kredietinstellingen en levensverzekeraars.Het ontbreken van Europese harmonisatie is tevens de reden dat met betrekking
tot clearinginstellingen en natura-uitvaartverzekeraars een onderscheid wordt
gemaakt tussen ondernemingen met zetel in Nederland en ondernemingen met zetel
buiten Nederland, terwijl bij kredietinstellingen, levensverzekeraars en schadeverzekeraars
sprake is van een driedeling tussen ondernemingen met zetel in Nederland,
ondernemingen met zetel in een lidstaat en ondernemingen met zetel in een
staat die geen lidstaat is. Daarmee wordt dezelfde indeling gevolgd als in
het Deel Prudentieel toezicht financiële ondernemingen, waarin het lopend
toezicht op deze ondernemingen wordt geregeld.Met betrekking tot het in Nederland verlenen van financiële diensten
waarvoor een vergunning van de AFM vereist is zijn acht afdelingen opgenomen
(afdelingen 1a.2.5 tot en met 1a.2.12). De toegang tot de buitenlandse financiële
markten voor het verlenen van financiële diensten wordt geregeld in vier
afdelingen (1a.3.5 tot en met 1a.3.8). Dat hoofdstuk 1a.3 (Toegang tot de
buitenlandse financiële markten) zoveel minder afdelingen kent dan hoofdstuk
1a.2 (Toegang tot de Nederlandse financiële markten) is niet het gevolg
van een verdergaande clustering, maar heeft te maken met het feit dat voor
een aantal financiële diensten toegang tot een buitenlandse markt geheel
afhankelijk is van de lokale wetgeving. De van de AFM verkregen vergunning
fungeert voor die diensten niet als Europees paspoort, zodat
niet kan worden volstaan met een eenvoudige notificatie. Om toegang tot de
buitenlandse markt te krijgen zal de financiële onderneming aan alle
ter plaatse geldende regels moeten voldoen.3.3.2 Verhouding tot het Algemeen deelEvenals de huidige wetten bevat het Deel Markttoegang financiële
ondernemingen voor de toegang tot de Nederlandse markt een verbodstelsel;
een bepaalde activiteit wordt verboden, tenzij daarvoor een vergunning is
verkregen of wordt voldaan aan de voorschriften voor dienstverrichting of
bijkantoor. In het Algemeen deel van dit voorstel worden de procedurele (formele)
bepalingen over de vergunningverlening opgenomen die zich richten tot de toezichthouders,
bijvoorbeeld de termijn waarbinnen de toezichthouder op een aanvraag moet
hebben beslist. In het Deel Markttoegang financiële ondernemingen worden
de materiële bepalingen over vergunningverlening opgenomen die zich richten
tot degenen die bepaalde activiteiten willen gaan verrichten. Artikel 1:82,
zesde lid («De vergunning is persoonlijk en niet overdraagbaar»)
is dan ook naar het Deel Markttoegang financiële ondernemingen verplaatst
(artikel 1a:1). Dit artikellid richt zich immers niet tot de toezichthouder
en past als zodanig niet in het stelsel van het Algemeen deel. Voor de taakverdeling
van DNB en AFM bij vergunningverlening wordt verwezen naar paragraaf 5.2
van de toelichting bij de (eerste) nota van wijziging (Kamerstukken II, 29 708,
nr. 10, blz. 130 en 131).In het Algemeen deel is verder geregeld in welke gevallen de toezichthouder
de vergunning kan intrekken. Dit is niet in het Deel Markttoegang financiële
ondernemingen opgenomen omdat de intrekking van een vergunning plaatsvindt
wanneer de financiële onderneming al op de financiële markten werkzaam
is en onder lopend toezicht op grond van het Deel Prudentieel toezicht financiële
ondernemingen en/of het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen
valt.De inhoud van de oorspronkelijk voorgestelde afdeling 1.6.2. (Notificatie)
is niet meer opgenomen in het Algemeen deel, maar verplaatst naar het Deel
Markttoegang financiële ondernemingen. Het gaat hier om de procedurele
voorschriften die zijn gericht tot de toezichthouder in het kader van het
vanuit een bijkantoor of door middel van het verrichten van diensten uitoefenen
van het bedrijf door een financiële onderneming. Anders dan bij de procedurebepalingen
bij vergunningverlening – die worden opgenomen in het Algemeen deel –
is bij de procedurebepalingen bij dienstverrichting en bijkantoor gekozen
voor verplaatsing naar het Deel Markttoegang financiële ondernemingen.
Reden hiervoor is dat deze procedurebepalingen per activiteit sterk verschillen;
zo bestaan verschillen in de termijnen, bij aanvraag te overleggen gegevens
en «zwaarte» van de procedure: in sommige gevallen is instemming
van de toezichthouder vereist, in andere gevallen is mededeling voldoende.
Vanwege deze uit de Europese richtlijnen voortvloeiende diversiteit alsmede
de sterke samenhang en verwevenheid met de corresponderende bepalingen die
zich richten tot de financiële onderneming, is er ter vergroting van
de inzichtelijkheid voor gekozen alle procedurebepalingen voor bijkantoor
en dienstverrichting per activiteit op te nemen in het Deel Markttoegang financiële
ondernemingen.3.3.3 Verhouding tot het Deel Prudentieel toezicht financiële
ondernemingen, het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen en het
Deel Gedragstoezicht financiële marktenIn het Deel Markttoegang financiële ondernemingen zijn alle regels inzake markttoegang bijeengebracht. Daartoe behoren niet de regels
met betrekking tot het aantrekken van opvorderbare gelden, de verklaring van
ondertoezichtstelling voor financiële instellingen, gekwalificeerde deelnemingen
in financiële ondernemingen en het aanbieden van effecten. Deze onderwerpen
zijn opgenomen in het Deel Prudentieel toezicht financiële ondernemingen,
met uitzondering van het aanbieden van effecten dat in het Deel Gedragstoezicht
financiële markten is geregeld, en gaan pas spelen indien financiële
ondernemingen op grond van het Deel Marktoegang financiële ondernemingen
een vergunning, ontheffing of vrijstelling hebben verkregen, of als dat laatstgenoemde
deel niet op hen van toepassing is.Het Deel Markttoegang financiële ondernemingen kent een activiteitgerichte
opzet. Het Deel Prudentieel toezicht financiële ondernemingen blijft
in opzet ongewijzigd en regelt alleen het lopende toezicht, waarvoor de opzet
meer cross-sectoraal is. De gedachte achter deze benadering is dat vergunningverlening
activiteitgericht is: een vergunning wordt verleend voor bijvoorbeeld het
uitoefenen van het bedrijf van bank. Dit in tegenstelling tot de dagelijkse
praktijk na vergunningverlening die meer cross-sectoraal van aard is: financiële
ondernemingen treden door middel van het aanbieden van gecombineerde financiële
diensten (beleggingshypotheek bijvoorbeeld) met elkaar in concurrentie.De vergunningeisen die in het Deel Markttoegang financiële ondernemingen
aan een aanvrager van een vergunning worden gesteld, komen vanzelfsprekend
overeen met de eisen waaraan financiële ondernemingen moeten voldoen
nadat zij tot de financiële markten zijn toegelaten. In het artikel waarin
per activiteit de vergunningeisen zijn opgenomen, wordt dan ook verwezen naar
een corresponderend artikel uit het Deel Prudentieel financiële ondernemingen
of het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen. De verwijzing gaat
vergezeld van een korte omschrijving van welk type vergunningvereiste het
betreft. Er wordt niet verwezen naar het Deel Gedragstoezicht financiële
markten, omdat de normadressaten van dat deel geen toegang tot de markt verkrijgen
door middel van een vergunning of notificatie.4. AANPASSINGEN DEEL PRUDENTIEEL TOEZICHT FINANCIËLE
ONDERNEMINGENIn het Deel Prudentieel toezicht financiële ondernemingen is een
groot aantal tekstuele wijzigingen doorgevoerd die voortvloeien uit de structuurwijzing
en de stroomlijning met het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen.
Zo zijn de hoofdstukken 2.1 (Inleidende bepalingen) en 2.2 (Toegang tot de
financiële markten) verplaatst naar het Deel Markttoegang financiële
ondernemingen met uitzondering van de artikelen 2:3, 2:4, 2:5 en 2:28. Tevens
zijn de artikelen 2:139, 2:141 en 2:142 over de verklaring van ondertoezichtstelling
voor financiële instellingen op die plaats vervallen en opgenomen in
het Deel Markttoegang financiële ondernemingen. Ook is een nieuwe afdeling
2.3.9a ingevoegd waarin alle meldingsplichten (zoals de meldingsplicht van
de accountant) zijn opgenomen. Verder is in het Deel Prudentieel toezicht
financiële ondernemingen hoofdstuk 2.5 over portefeuilleoverdracht verduidelijkt.
De procedure bij wijziging van de gegevens die in het kader van notificatie
moeten worden overgelegd, is uit het Algemeen deel overgebracht naar het Deel
Prudentieel toezicht financiële ondernemingen respectievelijk het Deel
Gedragstoezicht financiële ondernemingen. In het artikelsgewijze deel
van deze toelichting wordt nader ingegaan op alle in dit deel aangebrachte
wijzigingen.5. GEDRAGSTOEZICHT5.1 InleidingHet gedragstoezicht op de financiële sector betreft wettelijke regels
die gericht zijn op ordelijke en transparante marktprocessen, zuivere verhoudingen
tussen marktpartijen en zorgvuldige behandeling van cliënten.Het gedragstoezicht is thans geregeld in een groot aantal financiële
toezichtwetten, een wetsvoorstel en lagere regelgeving. Concreet gaat het
daarbij om de Wet financiële dienstverlening (Wfd), de Wet toezicht effectenverkeer
1995 (Wte 1995), de Wet toezicht beleggingsinstellingen (Wtb), om onderdelen
van het Besluit financiële dienstverlening (Bfd), van het Besluit toezicht
effectenverkeer 1995 (Bte 1995) en van het Besluit toezicht belegginginstellingen
2005 (Btb 2005) en om het wetsvoorstel melding zeggenschap en kapitaalbelang
in effectenuitgevende instellingen (Wmz-wetsvoorstel)1. In het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen en het
Deel Gedragstoezicht financiële markten worden deze regels met inachtneming
van de doelstellingen van dit voorstel samengebracht en geordend (zie ook
Kamerstukken II 2003/04, 29 708, nr. 3, blz. 3 en 4).Op de meeste onderdelen hebben de integratie en harmonisering van regels
in de Delen Gedragstoezicht ertoe geleid dat de formulering van de oorspronkelijke
norm is aangepast aan nieuwe definities die in de Wft worden geïntroduceerd
(bijvoorbeeld de nieuwe definitie van «effect» en het begrip «financiële
onderneming»). De belangrijkste wijziging ten opzichte van de bestaande
regelgeving zit in de herverdeling van verantwoordelijkheden van de toezichthouders
op de financiële sector (zie ook Kamerstukken II 2003/04, 29 708,
nr. 3, blz. 5 tot en met 10). In het Deel Prudentieel toezicht financiële
ondernemingen is het toezichtterrein van DNB geregeld. In de Delen Gedragstoezicht
wordt het toezichtdomein van de AFM gemarkeerd. Deze onderdelen van de Wft
zijn zo opgesteld dat hieruit een duidelijke taakverdeling volgt, waarmee
het risico van dubbel toezicht wordt weggenomen.Daarnaast worden er op enkele terreinen beleidsmatige vernieuwingen voorgesteld.
Deze worden toegelicht in de hoofdstukken 6 en 7.In paragraaf 5.2 wordt het gedragstoezicht nader toegelicht. De indeling
in het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen en het Deel Gedragstoezicht
financiële markten wordt in paragraaf 5.3 toegelicht. Ten slotte worden
in paragraaf 5.4 de algemene uitgangspunten die ten grondslag liggen
aan het opstellen van de gedragsregels besproken.5.2 Wat is gedragstoezicht?Met de kanteling van het toezicht van een sectoraal naar een functioneel
model is in de nota «Hervorming van het toezicht op de financiële
marktsector»2 een keuze gemaakt voor twee
toezichthouders. Het prudentieel toezicht is opgedragen aan DNB; het gedragstoezicht
aan de AFM. De redenen voor deze keuze zijn verwoord in de memorie van toelichting
bij het onderhavige voorstel (Kamerstukken II 2003/04, 29 708, nr. 3,
blz. 5 tot en met 10). In deze paragraaf zal een nadere plaatsbepaling van
het gedragstoezicht, het taakgebied van de AFM, worden gegeven. In artikel
1:8 is het gedragstoezicht als volgt omschreven:«Gedragstoezicht is gericht op ordelijke en transparante financiëlemarktprocessen,
zuivere verhoudingen tussen marktpartijen en op een zorgvuldige behandeling
van cliënten.»Een efficiënte financiële marktinfrastructuur is noodzakelijk
om vraag en aanbod van veelal anonieme deelnemers op de financiële markten
bij een te brengen. Marktimperfecties kunnen grote financiële gevolgen
hebben voor deelnemers op de financiële markten en hebben hun uitstraling
naar de gehele economie. Dit betekent ten eerste dat de voorwaarden gecreëerd
moeten worden voor een marktinfrastructuur en marktplaatsen waar vraag en
aanbod bijeen kunnen komen. Voor een efficiënte financiële markt
is het vervolgens van belang dat iedere deelnemer toegang heeft tot de relevante
informatie om beslissingen te nemen en dat er regels zijn op basis waarvan
deelnemers transacties met elkaar kunnen aangaan die bijdragen aan het bereiken
van marktevenwicht.De zorgvuldige omgang met de cliënt of consument1 staat voor een deel in het teken van deze doelstelling, maar kent
ook een eigen betekenis waaruit de noodzaak tot overheidsinterventie kan voortvloeien.
Financiële producten vervullen vaak een belangrijke rol in het leven
van mensen. Aan de aanschaf van financiële producten zijn doorgaans risico's
verbonden. Risico's die voor de consument in de regel moeilijker te beoordelen
zijn dan voor de financiële onderneming. De financiële onderneming
beschikt ten opzichte van de cliënt of de consument over een grote kennisvoorsprong.
Deze informatieasymmetrie hangt samen met de complexiteit en heterogeniteit
van financiële producten. Daar komt bij dat veel financiële producten
niet frequent worden aangeschaft – denk aan een hypotheek of een levensverzekering –
zodat er voor de cliënt of de consument weinig leer- en reputatie-effecten
optreden. Bovendien zijn veel financiële producten «ervaringsgoederen»
waarvan de kwaliteit pas zichtbaar wordt naar verloop van tijd (bijv. een
schadeverzekering). Om goede keuzes te kunnen maken en verantwoorde beslissingen
te kunnen nemen dient de cliënt of de consument over adequate informatie
te kunnen beschikken. Institutionele beleggers en andere professionele marktpartijen
kunnen de benodigde informatie vaak wel afdwingen, maar dat is voor de individuele
cliënt, consument of belegger op de financiële markten veel lastiger.
Veel van de gedragsregels zijn er dan ook op gericht om de cliënt, consument
of belegger die informatie te bieden, zodat hij in staat wordt gesteld een
oordeel over een financieel product te vormen.Regels die de financiële onderneming of uitgevende instelling verplichten
om adequate informatie te verschaffen zijn overigens niet alleen voor de bescherming
van cliënten, consumenten en beleggers van belang. Een grotere markttransparantie
bevordert, doordat producten beter met elkaar vergeleken kunnen worden, ook
de concurrentie en marktwerking binnen de financiële sector.Informatieverstrekking alleen is niet altijd voldoende. In de eerste plaats
wordt het soms maatschappelijk wenselijk geacht dat cliënten of consumenten
in het geheel niet aan bepaalde risico's worden blootgesteld. Om die
reden bestaat er op het terrein van het consumentenkrediet de verplichting
voor de kredietgever om na te gaan of de consument de schuld die hij op zich
wil nemen ook kan dragen. In de tweede plaats kan een cliënt of consument
doorgaans niet zelfstandig nagaan of een financiële onderneming zijn
zaken goed heeft geregeld en of deze onderneming geen andere activiteiten
verricht die zijn positie kunnen schaden. Dat is een reden om de toezichthouder
het recht te geven om erop toe te zien dat ook de interne organisatie van
een financiële onderneming voldoende waarborgen voor een verantwoorde
dienstverlening biedt. Voorbeelden van regels die dergelijke, voor de cliënt
of de consument niet toetsbare, benadeling beogen te voorkomen
zijn de voorschriften ten aanzien van het tegengaan van belangenconflicten
bij beleggingsondernemingen en beleggingsinstellingen. Een ander voorbeeld
zijn de regels die tot doel hebben te voorkomen dat insiders met betere informatie
kunnen handelen dan niet-insiders en dat deze laatste categorie zich om die
reden terugtrekt van de financiële markt. Marktdeelnemers worden beschermd
door de activiteiten van insiders aan banden te leggen.De genoemde redenen om de individuele cliënt, consument of belegger
te beschermen dienen daarnaast nog een bredere doelstelling. Onregelmatigheden
op financiële markten brengen negatieve externe effecten met zich mee
omdat ook niet direct getroffen (individuele) kapitaalverschaffers zich zullen
terugtrekken van de financiële markten. Dat leidt tot een kleiner aanbod
van risicodragend kapitaal voor de economie als geheel. Kapitaalverschaffing
en risicodekking vormen belangrijke voorwaarden voor een goed functionerende
nationale economie. Een negatief imago van de financiële markten schaadt
daardoor het algemeen belang. Hiermee wordt duidelijk dat een zorgvuldige
behandeling van de cliënt, consument of belegger tevens bijdraagt aan
ordelijke en transparante marktprocessen.5.3 Het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen
en het Deel Gedragstoezicht financiële marktenDe verdeling van de gedragsregels over het Deel Gedragstoezicht financiële
ondernemingen en het Deel Gedragstoezicht financiële markten hangt samen
met het feit dat het gedragstoezicht niet alleen kan worden onderverdeeld
in verschillende soorten toezicht maar zich ook richt tot een verscheidenheid
aan partijen.5.3.1. Soorten gedragstoezicht en categorieën normadressatenHet gedragstoezicht kan grofweg in drie soorten worden onderverdeeld:a. toezicht op adequate informatieverstrekking;b. instellingstoezicht;c. toezicht op overige regels gericht op de integriteit van de financiële
markten.Ad a. Adequate informatievoorzieningDe meest elementaire vorm van gedragstoezicht is toezicht op adequate informatieverstrekking. Een voorwaarde voor een goede marktwerking
is dat alle spelers die op de betreffende markt actief zijn toegang hebben
tot adequate informatie. Er is een publieke toezichthouder in het leven geroepen
om te waarborgen dat partijen op de financiële markten deze informatie
ook verstrekken. De veronderstellingen daarbij zijn (i) dat partijen een prikkel
hebben om niet uit zichzelf alle relevante informatie (op een gestandaardiseerde
en vergelijkbare wijze) te verstrekken en (ii) dat het (op grote schaal) achterwege
blijven van dergelijke informatie het functioneren van de financiële
sector ernstig kan schaden.Ad b. InstellingstoezichtEen verdergaande vorm van toezicht is het zogenaamdeinstellingstoezicht. Hieronder wordt in deze context het toezicht
op de personen en processen binnen een financiële onderneming verstaan.
Van de belangrijkste functionarissen binnen de onderneming wordt verwacht
dat ze deskundig en betrouwbaar zijn en van de procedures dat ze, kort gezegd,
een zorgvuldige omgang met cliënten waarborgen. Het instellingstoezicht
legt door het toezicht op de betrouwbaarheid, deskundigheid en bedrijfsvoering
een zekere basis voor instellingen. Daarnaast richt het zich op onderdelen
van de bedrijfsvoering die voor een cliënt moeilijk te beoordelen zijn,
maar die zijn positie wel kunnen beïnvloeden (bijvoorbeeld de regels
ten aanzien van belangentegenstellingen). Dit type regels is gerechtvaardigd
wanneer het vertrouwen in de betreffende instellingen van groot belang is
voor het functioneren van de financiële sector of wanneer deze instellingen
aan cliënten moeilijk te doorgronden producten verkopen of diensten die
voor cliënten aanzienlijke risico's in zich kunnen dragen. De voorwaarde
daarbij is dat er geen andere, minder belastende, manieren zijn om hetzelfde
doel te bereiken.Ad c. Overige gedragsregelsTot slot zijn er gedragsregels die gericht zijn op de integriteit van
de financiële markten.Binnen het gedragstoezicht zijn vier categorieën normadressaten te
onderscheiden:(1) financiële ondernemingen;(2) uitgevende instellingen;(3) houders van markten in financiële instrumenten;(4) een ieder die zich op de financiële markten begeeft.Opgemerkt zij dat het mogelijk is dat een persoon in diverse hoedanigheden
onder meerdere categorieën normadressaten valt. Zo kan een beleggingsonderneming
bij het aanbieden van eigen aandelen onder de categorie uitgevende instellingen
vallen en zal een beleggingsinstelling bij het beleggen zich ook moeten houden
aan de regels die gelden voor een ieder die zich op de financiële markten
begeeft.(1) Financiële ondernemingenFinanciële ondernemingen zijn clearinginstellingen, financiële
instellingen met verklaring van ondertoezichtstelling, kredietinstellingen,
consumentenkredietverstrekkers die geen bank zijn, verzekeraars, beheerders,
beleggingsinstellingen, beleggingsondernemingen, bewaarders, gevolmachtigde
agenten en andere professionele tussenpersonen. Kenmerkend voor deze categorie
is dat zij een belangrijke functie vervullen bij het bij elkaar brengen van
vraag en aanbod op de financiële markten. Deze categorie biedt financiële
producten en diensten aan om daarmee winst te maken. Indien het gedrag van
deze instellingen op grote schaal aanleiding zou geven tot een gebrek aan
vertrouwen in deze instellingen, dan zou dit het functioneren van de financiële
sector ernstig schaden. Instellingstoezicht is daarom het «standaardmodel»
voor financiële ondernemingen.(2) Uitgevende instellingenDe tweede categorie, de uitgevende instellingen, biedt ook financiële
producten aan, maar doet dat in de hoedanigheid van uitgevende instelling.
Voor hen is het aanbieden in de regel niet de primaire activiteit, want primair
drijven zij een onderneming en het uitgeven van effecten of andere financiële
instrumenten is bedoeld om in een eigen financieringsbehoefte te voorzien.
Kenmerkend voor de uitgegeven producten is dat de waarde ervan in het algemeen
(mede) bepaald wordt door de waarde van de onderneming die deze producten
heeft uitgegeven. De regels voor uitgevende instellingen beperken zich dan
ook tot de informatieverstrekking.(3) Houders van markten in financiële instrumentenDe derde categorie bestaat uit de houders van markten in financiële
instrumenten. Zij vervullen een belangrijke functie bij het bij elkaar brengen
van vraag en aanbod op de financiële markten. Het houden van een gereglementeerde
markt in Nederland is slechts toegestaan indien daarvoor een
erkenning is verkregen van de Minister van Financiën. Deze verleent slechts
een erkenning indien de houder aantoont dat hij aan een aantal voorwaarden
voldoet, waarop toezicht wordt gehouden. Hierbij is voor een groot deel sprake
van gedragstypisch toezicht, met name in de vorm van instellingstoezicht (onder
andere op de deskundigheid en betrouwbaarheid van de belangrijkste functionarissen
binnen de houder van de desbetreffende markt in financiële instrumenten
en op diens bedrijfsvoering). Verder geldt in het algemeen dat het houden
van een markt in financiële instrumenten en de voor een dergelijke markt
te hanteren regels zullen moeten voldoen aan hetgeen nodig is met het oog
op de belangen die dit voorstel beoogt te beschermen, waaronder gedragstypische
belangen zoals zuivere verhoudingen tussen marktpartijen en een zorgvuldige
behandeling van cliënten.De relevante afdeling (5.2.1 Erkenning van een markt in financiële
instrumenten) bevat tevens de op de continuïteit van markten in financiële
instrumenten gerichte eis dat een houder van een dergelijke markt moet beschikken
over adequate financiële waarborgen. Ten slotte heeft het toezicht ook «systeemtypische»
kenmerken (bijvoorbeeld de eis dat de houder van een dergelijke markt moet
beschikken over adequate effectenafwikkelsystemen).(4) Een ieder die zich op de financiële markten begeeftDe vierde categorie betreft een groot aantal zeer verschillende spelers,
variërend van particuliere tot institutionele beleggers en potentiële
beleggers. Het toezicht op (de handelingen van) deze partijen is gericht op
de integriteit en transparantie van de marktplaats. Hierbij gaat het bijvoorbeeld
om inzicht (transparantie) in de zeggenschap en kapitaalbelangen in uitgevende
instellingen waarvan de aandelen worden verhandeld op een gereglementeerde
markt. En verder moeten partijen erop kunnen vertrouwen dat alle partijen
die posities innemen op een gereglementeerde markt dit doen op basis van gelijke
informatie (voorkomen van marktmisbruik). Voor professionele beleggers geldt
een aantal specifieke gedragsregels voor het optreden op markten in financiële
instrumenten. Daarnaast zien de regels in dit domein op het bevorderen van
de transparantie op de financiële markten en het beschermen van (potentiële
minderheids)aandeelhouders die een minderheidsbelang hebben bij overnames
van de uitgevende instelling waarin zij een belang hebben (openbare biedingen
op effecten en deelnemingsrechten in beleggingsinstellingen).5.3.2. Indeling van het gedragstoezicht in de Delen GedragstoezichtHet gedragstoezicht op financiële ondernemingen is in een separaat
Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen opgenomen vanwege de samenhang
die bestaat tussen enerzijds het daarin geregelde instellingstoezicht op financiële
ondernemingen en anderzijds de Delen Markttoegang financiële ondernemingen
en Prudentieel toezicht financiële ondernemingen. Financiële ondernemingen
verkrijgen toegang tot de markt op grond van – kort gezegd – een
vergunning of notificatie. Dit is geregeld in het Deel Markttoegang financiële
ondernemingen. Daarnaast gelden voor het merendeel van de financiële
ondernemingen ook bepaalde regels van het Deel Prudentieel toezicht financiële
ondernemingen. Aan financiële ondernemingen worden in het Deel Gedragstoezicht
financiële ondernemingen eisen gesteld met betrekking tot deskundigheid,
betrouwbaarheid en bedrijfsvoering, en verplichtingen opgelegd met betrekking
tot adequate informatieverstrekking en een zorgvuldige behandeling van de
cliënt of consument.De overige categorieën normadressaten in het gedragstoezicht hebben
gemeen dat zij geen toegang tot de markt verkrijgen door middel van een vergunning
of notificatie en niet onder de regels van het Deel Prudentieel toezicht financiële
ondernemingen vallen. Het toezicht op deze categorieën wordt geregeld
in het Deel Gedragstoezicht financiële markten.5.4 Uitgangspunten bij het opstellen van publieke gedragsregelsBij het opstellen van de gedragsregels zijn de volgende uitgangspunten
in acht genomen1.5.4.1. Relatie met het Burgerlijk WetboekDe wederzijdse verplichtingen tussen financiële onderneming en cliënt
worden tevens beheerst door het BW. Indien bijvoorbeeld een financiële
onderneming producten aanbeveelt en de suggestie wekt dat een bepaald product
geschikt is voor de cliënt, dan zal de cliënt er in zijn relatie
met de financiële onderneming op mogen vertrouwen dat de financiële
onderneming deze aanbeveling baseert op een gedegen analyse van de omstandigheden
en behoeften van de cliënt.In principe kan het feit dat een bepaald gedrag ook reeds op grond van
het civiele recht van een financiële onderneming wordt verlangd een reden
zijn om het stellen van publiekrechtelijke regels achterwege te laten. Of
dit wenselijk is hangt echter af van de vraag of het civiele recht het gedrag
van financiële ondernemingen voldoende (duidelijk) normeert en of de
effectiviteit daarvan publiek toezicht overbodig maakt. Het regelen van aspecten
van de relatie tussen cliënt en financiële onderneming in publieke
toezichtwetgeving biedt immers vergaande mogelijkheden om de naleving van
regels af te dwingen. Bovendien biedt het publieke toezicht mogelijkheid om
financiële ondernemingen die bijvoorbeeld de informatie- en adviesverplichtingen
ernstig overtreden te beboeten of zelfs de toegang tot de markt te ontzeggen.
Financiële ondernemingen zullen dit waarschijnlijk ervaren als een sterke
prikkel tot naleving van de wettelijke verplichtingen.Welke consequenties handelen in strijd met bepalingen in dit voorstel
heeft in de civielrechtelijke relatie tussen de financiële onderneming
en haar cliënt valt niet in het algemeen aan te duiden. Of en in welke
mate de rechter in een civielrechtelijke procedure een overtreding van de
Wft meeneemt, zal afhangen van hetgeen de cliënt vordert, op welke civielrechtelijke
bepalingen deze vordering wordt gebaseerd en welke gronden daartoe worden
aangevoerd. In dit verband kan worden verwezen naar hetgeen in paragraaf 2.5
is besproken over de aantastbaarheid van rechtshandelingen.5.4.2. Een kwestie van maatvoeringHet is van belang te beseffen dat er een prijs betaald moet worden voor
alle regels die met het oog op de eerder genoemde doelstellingen worden geïntroduceerd.
De meeste toezichtregels verlangen van een financiële onderneming of
een uitgevende instelling dat zij haar gedrag op een bepaalde wijze vormgeeft
zodat dit gedrag toetsbaar is door een toezichthouder. De prijs hiervan wordt
primair door de financiële onderneming of uitgevende instelling betaald
in de vorm van administratieve lasten, nalevingskosten en aan de toezichthouder
af te dragen heffingen. Een financiële onderneming zal deze kosten vanzelfsprekend
doorberekenen in de prijs die de cliënt of de consument voor producten
moet betalen. Met andere woorden, meer bescherming kan tot duurdere producten
leiden en mogelijk zelfs de toegankelijkheid van bepaalde producten voor delen
van de bevolking belemmeren. Indien de overheid iedere overtreding
van gedragsregels zou willen voorkomen, dan zouden de kosten van de hiervoor
benodigde intensiteit van het toezicht ervoor zorgen dat de prijs van de (resterende)
financiële producten voor grote delen van de bevolking te hoog zou worden.
Ook zou de innovatie en de concurrentiekracht van de Nederlandse financiële
sector worden belemmerd. Mede om deze redenen kan het toezicht derhalve nooit
garanderen dat er geen financiële ondernemingen, uitgevende instellingen
of andere spelers op de financiële markten zijn die de regels overtreden.Daar staat tegenover dat bescherming van cliënten, consumenten en
beleggers nodig is voor het vertrouwen in de financiële markten en dat
zonder dit vertrouwen de financiële markten niet kunnen functioneren.
Het is derhalve een kwestie van maatvoering, waarbij telkens een goede balans
moet worden gevonden tussen de voor het vertrouwen in de financiële markten
noodzakelijke cliëntenbescherming en de wens om de toegankelijkheid van
financiële producten en de innovatie en concurrentiekracht van de Nederlandse
financiële sector zo min mogelijk te belemmeren.De mogelijkheden om de administratieve lasten die uit de financiële
regelgeving voortvloeien te verminderen zijn separaat onderzocht in het Kabinetsplan
aanpak administratieve lasten. De resultaten hiervan zijn in april 2004 aan
de Tweede Kamer voorgelegd1.5.4.3. Relatie met mededingingstoezichtHet is relevant te vermelden dat de Nederlandse Mededingingsautoriteit
(NMa) ook toezicht uitoefent op ondernemingen op de Nederlandse markt, waaronder
ook de financiële sector. De NMa houdt toezicht op de naleving van de
Mededingingswet. Dit mededingingstoezicht bestaat enerzijds uit het voorafgaand
toetsen van concentraties (fusies, overnames en bepaalde joint ventures),
om te voorkomen dat ongewenste machtsconcentraties ontstaan, en anderzijds
uit de handhaving van het kartelverbod op grond van artikel 6 van de Mededingingswet
c.q. artikel 81 van het EG-verdrag en van het verbod op misbruik van een economische
machtspositie op grond van artikel 24 van de Mededingingswet c.q. artikel
82 van het EG-verdrag. Dit voorstel brengt in het toezicht op de financiële
sector door de NMa geen verandering. Om het toezicht op de financiële
sector efficiënt vorm te geven, is het uitgangspunt dat geen overlap
ontstaat tussen de werkterreinen van de verschillende toezichthouders.6. DEEL GEDRAGSTOEZICHT FINANCIËLE ONDERNEMINGEN6.1 InleidingFinanciële producten en diensten vervullen vaak een belangrijke rol
in het leven van mensen. Zo is een betaalrekening steeds meer een voorwaarde
om volwaardig deel te kunnen nemen aan het maatschappelijke verkeer, stellen
beleggingsproducten – beleggingsfondsen, aandelen, beleggingsverzekeringen –
mensen in staat zich financieel voor te bereiden op grote uitgaven of beperkte
inkomsten (stoppen met werken), en maakt krediet het mogelijk om nu uitgaven
te doen, terwijl men zelf pas op termijn over de middelen zou beschikken.
Aan deze producten zijn soms grote risico's verbonden. Tegelijkertijd
zijn deze risico's moeilijk te doorgronden, zijn de producten doorgaans
geen ervaringsgoederen en zijn aan deze producten soms hoge overstapkosten
verbonden. Ook zijn de kenmerken van de dienstverlening zelf niet altijd voldoende
transparant en controleerbaar. Kortom, er zijn sterke redenen
voor (continuering van) het overheidstoezicht op de dienstverlening met betrekking
tot deze producten. Dit toezicht wordt geregeld in het Deel Gedragstoezicht
financiële ondernemingen.In het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen worden de volgende
regels geïntegreerd:– de regels voor effectenbemiddelaars en vermogensbeheerders uit
de Wte 1995 en enkele daarmee samenhangende onderdelen van het Bte 1995 en
de Nadere regeling gedragstoezicht effectenverkeer 2002;– de regels uit de Wfd met betrekking tot het aanbieden van, bemiddelen
in en adviseren over beleggingsobjecten, verzekeringen, krediet, spaarproducten,
betaalproducten, elektronisch geld en het adviseren over effecten, en enkele
onderdelen van het Bfd;– de regels uit de Wtb en onderdelen van het Btb 2005.Voor de specifieke doelstellingen voor de introductie van deze regels
en de uitgangspunten die daaraan ten grondslag lagen wordt verwezen naar de
toelichtingen bij de genoemde wetten en besluiten.Voorts wordt met dit voorstel het toezicht op clearinginstellingen geïntroduceerd.
De achtergronden daarvan zijn uitvoerig belicht in de toelichting bij de eerste
nota van wijziging (Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 121
tot en met 128). In het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen
wordt het gedragstoezicht op clearinginstellingen geregeld. Dit omvat de volgende
onderwerpen:– Toegankelijkheid: voor het effectief
functioneren van de kapitaalmarkt is het van belang dat de toegang tot clearinginstellingen
voorzover risicotechnische haalbaar zo laagdrempelig mogelijk is. In artikel
4:77 wordt hierover een voorschrift opgenomen.– Transparantie: met het oog op de nutsfunctie
die clearinginstellingen hebben in het effectenverkeer wordt het noodzakelijk
geacht dat clearinginstellingen hun toelatingscriteria openbaar maken. Artikel
4:77 bevat hierover een voorschrift.– Bedrijfsvoering: regeling van het
toezicht op de bedrijfsvoering van clearinginstellingen in dit deel is aan
de orde voor zover het ondersteunend is aan de andere in dit deel geregelde
onderwerpen. Dit wordt geregeld in artikel 4:14, derde lid.– Informatieverstrekking: het is van
belang dat cliënten van clearinginstellingen tijdig en juist worden geïnformeerd
over hun posities. Op basis van artikel 4:20, derde lid, onderdeel b, zullen
hierover regels gesteld worden. Daarnaast kan het nodig zijn dat clearinginstellingen
informatie verstrekken aan de AFM. Bij of krachtens artikel 4:78 worden zo
nodig regels gesteld over de informatieverstrekking aan de AFM.– Zorgvuldige dienstverlening: clearinginstellingen
dienen hun cliënten zorgvuldig te behandelen. Zij moeten handelen in
het belang van de cliënt, dat wil zeggen de belangen van de cliënt
voorrang geven boven het eigen belang, cliënten onder gelijke omstandigheden
gelijk behandelen, etc. Hiertoe strekkende voorschriften worden opgenomen
in artikel 4:77. Daarnaast dienen clearinginstellingen te voorzien in een
adequate klachtenafhandeling. Dit wordt geregeld in artikel 4:17.6.2 Uitgangspunten bij de vormgeving van het Deel Gedragstoezicht
financiële ondernemingenBij het ontwerpen van de regels voor de financiële diensten die in
het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen worden gesteld is het
primaire uitgangspunt geweest dat er een ordening tot stand moet worden gebracht
die een logische opbouw kent, inzichtelijk is en een goed fundament biedt
voor eventuele toekomstige veranderingen in het toezichtbouwwerk.
Kernelementen zijn daarbij: het hanteren van uniforme begrippen en, waar wenselijk,
uniforme regels. Gegeven de veelsoortigheid aan financiële ondernemingen
die in deze hoofdstukken worden genoemd, is dat geen eenvoudige opgave.Daarbij geldt als uitgangspunt dat het niet het doel van dit voorstel
is om te komen tot grootschalige vernieuwingen op het gebied van het gedragstoezicht.
Een belangrijke reden hiervoor is dat het gedragstoezicht op financiële
ondernemingen recentelijk sterk in beweging is geweest door de de Wfd en de
modernisering van de Wtb. De betrokken financiële ondernemingen moet
de tijd worden gegund om zich in te stellen op de vernieuwingen die hier voor
hen uit voortvloeien.Op de meeste onderdelen heeft de integratie en harmonisering van regels
ertoe geleid dat de formulering van de oorspronkelijke norm is aangepast aan
nieuwe definities die in de Wft worden geïntroduceerd (bijvoorbeeld de
nieuwe definitie van «effect» en het begrip «financiële
onderneming»). Ten aanzien van de Wfd is de structuur van de regels
voor aanbieders, bemiddelaars en adviseurs aangepast in verband met de integratie
van de Wfd-regels met die voor clearinginstellingen, beleggingsinstellingen
en beleggingsondernemingen. Inhoudelijk zijn de bepalingen uit de Wfd echter
vrijwel volledig gelijk gebleven.Daarnaast zijn er met betrekking tot het verlenen van financiële
diensten door beleggingsondernemingen slechts in zeer beperkte mate vernieuwingen
doorgevoerd vanwege de richtlijn betreffende markten voor financiële
instrumenten1 (de herziene richtlijn beleggingsdiensten)
die voor 30 oktober 2006 geïmplementeerd moet worden en die wijzigingen
in de regels voor beleggingsondernemingen met zich zal brengen. Op het moment
dat het consultatieproces over dit voorstel startte was de richtlijn nog niet
gepubliceerd, evenmin als de nadere uitvoeringsrichtlijnen en -verordeningen
die in de loop van 2005 in Brussel zullen worden vastgesteld. Wijzigingen
in de regelgeving voor deze financiële diensten zijn alleen doorgevoerd
indien aan de volgende twee voorwaarden is voldaan: de wijziging (a) draagt
bij aan de harmonisatie met de regels die voor andere financiële diensten
gelden en (b) is consistent met de nieuwe richtlijn betreffende markten voor
financiële instrumenten.Een ander uitgangspunt ziet op het wettelijke niveau waarop veel verplichtingen
op dit moment geregeld zijn. Zo zijn in het domein van de beleggingsondernemingen
en beleggingsinstellingen verschillende normen uit lagere regelgeving naar
het niveau van de wet gehaald. Hiermee wordt beter tegemoetgekomen aan het
uitgangspunt dat regelgevende bevoegdheid slechts ten aanzien van technische
en organisatorische aspecten aan een zelfstandig bestuursorgaan behoort te
worden gedelegeerd. Veel van deze bepalingen worden naar het niveau van de
formele wet geheven om dat uitgangspunt recht te doen. Bij het opstellen van
de algemene maatregelen van bestuur ter uitwerking van de verschillende wettelijke
bepalingen zal erop worden toegezien dat aan de AFM in principe uitsluitend
de bevoegdheid tot het vaststellen van technische en organisatorische regels
wordt gedelegeerd. Ten slotte wordt opgemerkt dat de bij of krachtens algemene
maatregel van bestuur te stellen regels voor verschillende categorieën
financiële ondernemingen verschillend kunnen zijn.6.3 Uitgangspunten bij het opstellen van gedragsregels
voor financiële ondernemingenIn paragraaf 5.4 van deze toelichting zijn de uitgangspunten beschreven
die bij het opstellen van de Delen Gedragstoezicht in acht zijn genomen. In
deze paragraaf worden enkele specifiek voor het Deel Gedragstoezicht financiële
ondernemingen geldende uitgangspunten besproken.6.3.1. Eigen verantwoordelijkheid van de cliënt en
de consumentEen groot deel van de regels in het Deel Gedragstoezicht financiële
ondernemingen is gericht op de bescherming van de cliënt onderscheidenlijk
consument in zijn relatie met een financiële onderneming. Een belangrijk
uitgangspunt ten aanzien van het opstellen van regels terzake is dat de cliënt
en consument een eigen verantwoordelijkheid hebben bij de aanschaf van financiële
producten. De regelgeving is erop gericht om de cliënt en consument in
staat te stellen zich een weloverwogen oordeel te vormen over een bepaald
product en een bepaalde vorm van dienstverlening. Een terugkerende eis die
aan alle vormen van dienstverlening wordt gesteld is derhalve dat de financiële
onderneming adequate informatie geeft over haar producten en diensten. Van
de cliënt of consument mag worden verwacht dat hij zich verdiept in deze
informatie. Bij het aanbieden van de informatie moet de financiële onderneming
uit kunnen gaan van een gemiddelde cliënt of consument.Wat zijn de kenmerken van de gemiddelde cliënt of consument? Neemt
men als uitgangspunt een goedgelovige cliënt of consument die zich niet
verdiept in wat hij koopt en (daardoor) eenvoudig te misleiden is, dan betekent
dit dat de eis aan een financiële onderneming om zodanige informatie
te verstrekken dat de cliënt of consument zich een adequaat oordeel kan
vormen, onuitvoerbaar en zonder betekenis is. Immers, welk type informatie
deze cliënt of consument ook krijgt aangeboden, hij zal die niet bestuderen
en de waarschuwingen daarin niet lezen. De «goedgelovige cliënt»
of «goedgelovige consument» als uitgangspunt nemen zou leiden
tot een systeem waarbij van de financiële onderneming wordt verlangd
dat zij, en niet de cliënt of consument, de afweging maakt of een bepaald
product zou moeten worden aangeschaft. Anders gezegd, er zou voor alle financiële
producten een adviesplicht ontstaan. Dit zou echter tot een aanzienlijke kostenstijging
van alle financiële producten leiden en fundamenteel de verantwoordelijkheden
van financiële onderneming en cliënt of consument verkeerd verdelen.In het voorstel is als uitgangspunt genomen dat de gemiddelde cliënt
of consument bereid is zich in de aangeboden informatie te verdiepen om aldus
na te gaan wat de kenmerken en risico's van een financieel product zijn
en om te achterhalen of het product voor hem geschikt is. Bij het opstellen
van de informatie mag de financiële onderneming ervan uitgaan dat de
cliënt of consument in staat is zijn eigen financiële positie in
kaart te brengen. Dit neemt niet weg dat in specifieke gevallen, met name
bij complexe producten, van de financiële onderneming mag worden verlangd
dat zij aangeeft voor welk type cliënt of consument het product geschikt
is (het is dan echter aan de cliënt of consument om zelfstandig te beoordelen
welk type cliënt of consument hij is). Dit betekent dus dat de financiële
onderneming bij het opstellen van standaardinformatie een zeker kennisniveau
als uitgangspunt mag nemen. Indien overigens een financiële onderneming
haar informatieverstrekking specifiek richt op een bepaalde doelgroep, dan
kan van haar verwacht worden dat zij haar informatieverstrekking afstemt op
het kennisniveau van deze doelgroep.Van de cliënt of consument die niet in staat is zijn eigen financiële
positie in kaart te brengen mag in ieder geval worden verwacht dat hij beseft
hiertoe niet in staat te zijn. Het gaat te ver om de financiële onderneming verantwoordelijk te houden voor het gedrag van cliënten
en consumenten die een product aanschaffen waarvan zij, ondanks adequate informatievoorziening,
de implicaties niet doorzien. Dergelijke cliënten en consumenten zullen
competente hulp moeten zoeken. Deze kan worden gevonden in het informele circuit
(familie en kennissen) of in het professionele circuit (aanbieders, tussenpersonen,
adviseurs). Op deze laatste vorm van hulpverlening zijn de regels van het
voorstel ter bescherming van de cliënt en consument van toepassing.De eigen verantwoordelijkheid van de cliënt en consument is beperkter
indien de financiële onderneming de cliënt of de consument adviseert.
In dat geval raadt de financiële onderneming immers de cliënt of
de consument een specifiek product aan. Bij het geven van advies hoort de
verantwoordelijkheid om na te gaan of het product ook bij de cliënt of
consument past. De onderneming claimt immers over voldoende deskundigheid
te beschikken om deze verantwoordelijkheid waar te maken. Zij zal dan actief
bij de cliënt of de consument moeten nagaan wat zijn behoefte en financiële
positie is en erop moeten toezien dat het product ook bij het profiel van
de cliënt of consument aansluit. De cliënt of consument is overigens
wel zelf verantwoordelijk voor de beslissing die hij neemt op basis van het
advies en is bovendien gehouden om gegevens te verstrekken die nodig of nuttig
kunnen zijn voor het advies.In een enkel geval wordt in het gedragstoezicht een uitzondering gemaakt
op de hierboven beschreven verantwoordelijkheidsverdeling. Indien de dienstverlening
van een beleggingsonderneming zich uitstrekt tot, kortweg, complexe financiële
instrumenten, dient zij na te gaan of de cliënt in staat is om zonder
advies gebruik te maken van haar diensten en moet zij de klant een waarschuwing
geven indien zij meent dat dit niet het geval is (artikel 4:24). In hetzelfde
artikel is ook de mogelijkheid gecreëerd om andere producten of diensten
aan te wijzen waarvoor een financiële onderneming een dergelijke test
zou moeten doen alvorens het product of de dienst aan de cliënt of consument
zou mogen worden geleverd.6.3.2. Het belang van een gelijk speelveldTraditioneel worden binnen de financiële sector drie productsoorten
onderscheiden: verzekeringen, bancaire producten en effecten. Steeds vaker
concurreren deze verschillende productsoorten met elkaar of worden zij met
elkaar vermengd. De traditionele sectorale indeling van de toezichtregelgeving
is daardoor achterhaald. Uitgangspunt bij het reguleren van de verschillende
productsoorten moet telkens zijn: welke risico's zijn verbonden aan het
betreffende product of dienst en welke noodzaak tot cliëntenbescherming
brengt dat met zich mee? Ook het traditionele onderscheid tussen aanbieders
en tussenpersonen is dan minder van belang. Uiteindelijk moet het voor de
bescherming van de cliënt niet uitmaken of hij zijn product via een tussenpersoon
of rechtstreeks bij een aanbieder koopt. Voor verschil in regulering moet
niet de hoedanigheid van de financiële onderneming doorslaggevend zijn –
aanbieder of tussenpersoon –, maar de activiteit die door de financiële
onderneming wordt verricht (bijv. adviseert de financiële onderneming
of geeft deze uitsluitend informatie?).6.4 Vernieuwingen ten opzichte van de huidige regelgevingIn deze paragraaf worden de belangrijkste inhoudelijke wijzigingen in
de regelgeving voor financiële ondernemingen ten opzichte van de bestaande
regelgeving toegelicht.6.4.1. De term financiëledienstverlenerDe inhoud van de term «financiëledienstverlener» heeft
een andere inhoud dan onder de Wfd. Een financiëledienstverlener in de
zin van dit voorstel is degene die een financiële dienst verleent, maar
niet tevens is aan te merken als beheerder, beleggingsinstelling, beleggingsonderneming,
clearinginstelling, financiële instelling met verklaring van ondertoezichtstelling,
kredietinstelling of verzekeraar. Zie ook de toelichting op artikel 1:1.6.4.2. Execution only-regime voor bepaalde transacties
in financiële instrumentenHet huidige regime onder de Wte 1995 vereist dat bij effectenbemiddeling
altijd een cliëntenprofiel wordt opgesteld, ook indien slechts sprake
is van het uitvoeren van een opdracht van een cliënt en er niet tevens
wordt geadviseerd. Vooruitlopend op de implementatie van de richtlijn betreffende
markten voor financiële instrumenten wordt voorgesteld het regime voor
het verlenen van een financiële dienst zonder daarbij tevens te adviseren
(«execution only») te verlichten; alleen bij transacties in financiële
instrumenten die meer risico met zich brengen (zoals opties en futures) dient
de bemiddelaar informatie in te winnen en de geschiktheid van de financiële
dienst voor de cliënt te beoordelen. Zie ook de toelichting op artikel
4:24.6.4.3. Van rechtswege vergunning en artikel 12 van de
WteIndien financiële ondernemingen met een door DNB op grond van het
Deel Markttoegang verleende vergunning de regels van het Deel Gedragstoezicht
financiële ondernemingen in ernstige mate overtreden, dan beschikt de
AFM niet over het instrument om de verleende vergunning in te trekken. Deze
bevoegdheid wordt in de Wft evenals in de huidige regelgeving toegekend aan
de vergunningverlener, in casu DNB. Teneinde in dergelijke gevallen toch de
bedoelde normovertreding een halt toe te kunnen roepen kent de Wfd het systeem
van de «van rechtswege verleende vergunning», welke door de AFM
kan worden ingetrokken. De Wte 1995 daarentegen biedt via artikel 12 van die
wet de mogelijkheid om een kredietinstelling te verbieden nog langer effectendiensten
te verlenen. Met het oog op harmonisatie wordt voorgesteld de figuur van «vergunning
van rechtswege» te laten vervallen. Instellingen die op grond van de
Wfd een vergunning van rechtswege krijgen, worden in de Wft uitgezonderd van
de vergunningplicht in het Deel Markttoegang financiële ondernemingen.
Dit betekent dat de hiervoor beschreven handhavinginstrumenten uit de Wfd
en de Wte 1995 kunnen worden geharmoniseerd naar een systeem dat geënt
is op artikel 12 van de Wte 1995, met dit verschil dat gebruikmaking van artikel
12 van de Wte 1995 een verbod van alle effectendienstverlening impliceert,
terwijl in de Wft het verbod zich specifiek richt op de gedraging waarmee
de bepalingen van het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen worden
overtreden. Op grond van artikel 4:4 kan de AFM het aan financiële ondernemingen
die op grond van dit deel onder toezicht staan van de AFM, maar waaraan de
AFM geen vergunning heeft verleend, verbieden nog langer de met de gedragsregels
strijdige activiteiten te verrichten.6.4.4. BeleggingsobjectenHet begrip «beleggingsobject» wordt rechtstreeks overgenomen
uit de Wfd met dien verstande dat ook de materiële uitbreiding van dit
begrip in het Bfd in dit voorstel wordt meegenomen onder het begrip beleggingsobjecten.
In het tweede onderdeel van het begrip beleggingsobjecten is een
mogelijkheid geschapen om andere rechten aan te wijzen als beleggingsobject.
Hierbij valt bijvoorbeeld te denken aan bepaalde vastgoed-, scheepvaart-,
en filmconstructies en andere rechten die vanwege de voorgestelde inperking
van het begrip effect op dit moment nog niet onder de reikwijdte vallen van
het begrip beleggingsobject in de Wfd. Zie verder de artikelsgewijze toelichting
op het begrip beleggingsobject in artikel 1:1.6.5 StructuurwijzigingHet hoofdstuk over de toegang tot de financiële markten, dat in de
oorspronkelijke opzet in het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen
opgenomen zou worden, is opgenomen in het Deel Markttoegang financiële
ondernemingen. De procedure bij wijziging van de gegevens die in het kader
van notificatie moeten worden overgelegd, is uit het Algemeen deel overgebracht
naar het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen (en het Deel Prudentieel
toezicht financiële ondernemingen).6.6 Verhouding tot het Algemeen deelHet Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen hangt nauw samen
met het Algemeen deel. In het Algemeen deel worden de onderwerpen geregeld
die zowel voor het prudentieel toezicht als voor het gedragstoezicht op financiële
ondernemingen relevant zijn. Daartoe behoren de positie en de inrichting van
de toezichthouders, het instrumentarium dat tot hun beschikking staat, hun
bevoegdheden en verplichtingen, alsmede algemene procedurele aspecten. Het
instrumentarium dat ter beschikking van de AFM staat voor het uitoefenen van
het gedragstoezicht is derhalve in het Algemeen deel opgenomen. De AFM kan
in het geval van financiële ondernemingen vergunningen verlenen, inlichtingen
vragen, aanwijzingen geven, boetes en dwangsommen opleggen, informatie publiceren
(met inachtneming van de geheimhoudingsplicht) en, als ultimum remedium, de
vergunning intrekken.6.7 Verhouding tot het Deel Markttoegang financiële
ondernemingenIn het Deel Markttoegang financiële ondernemingen zijn allereerst
de vergunningplicht en de vergunningeisen voor financiële ondernemingen
opgenomen. De AFM treedt daarbij als vergunningverlenende toezichthouder op
voor die financiële ondernemingen waarvan de activiteiten geheel of grotendeels
in het gedragsdomein liggen, te weten aanbieders van beleggingsobjecten, aanbieders
van krediet, adviseurs, beheerders van beleggingsinstellingen, beleggingsondernemingen,
bemiddelaars, herverzekeringsbemiddelaars en (onder)gevolmachtigde agenten.
DNB treedt als vergunningverlenende toezichthouder op voor clearinginstellingen,
kredietinstellingen en verzekeraars.Daarnaast zijn in het Deel Markttoegang de notificatiebepalingen voor
financiële ondernemingen opgenomen.6.8 Verhouding tot het Deel Prudentieel toezicht financiële
ondernemingenHet Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen bevat enkele algemene
normen (instellingseisen) en alle wettelijke gedragsnormen voor financiële
ondernemingen. Het Deel Prudentieel toezicht financiële ondernemingen
bevat enkele algemene normen en de prudentiële normen voor de verschillende
financiële ondernemingen. De AFM oefent in het lopend toezicht
het gedragstoezicht uit op alle financiële ondernemingen . DNB oefent
in het lopend toezicht het prudentieel toezicht uit op alle financiële
ondernemingen, met uitzondering van financiëledienstverleners die niet
onder prudentieel toezicht staan. Daarnaast oefenen de AFM en DNB toezicht
uit op de naleving van de algemene normen en voorschriften door de financiële
ondernemingen waarvoor zij de vergunningverlenende toezichthouder zijn. Voor
de wijze waarop deze taakverdeling in het lopend toezicht wordt vormgegeven
wordt verwezen naar de toelichting op het Deel Prudentieel toezicht financiële
ondernemingen (Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 131 en 132).6.9 De systematiek van het Deel Gedragstoezicht financiële
ondernemingenFinanciële ondernemingen vervullen een spilpositie in de financiële
sector, hetgeen op grond van de in paragraaf 5.3 van deze toelichting
genoemde argumenten instellingstoezicht rechtvaardigt. Het is deze financiële
ondernemingen verboden om zonder vergunning in Nederland financiële diensten
te verlenen. De volgende financiële diensten worden daarbij onderscheiden:
aanbieden, adviseren, bemiddelen, herverzekeringsbemiddelen, het optreden
als clearinginstelling, het optreden als (onder)gevolmachtigd agent en het
verlenen van beleggingsdiensten. Een centraal element in de definitie van
deze financiële diensten is dat deze activiteiten betrekking hebben op
een financieel product. Financiële producten zijn een betaalrekening,
financiële instrumenten, elektronisch geld, krediet, een spaarrekening
en een verzekering. De combinatie van financiële dienst met financieel
product bepaalt in belangrijke mate de reikwijdte van het toezicht.In het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen wordt uitgegaan
van een activiteitgerichte benadering. De financiële dienst die de onderneming
verleent bepaalt, eventueel samen met het financiële product in kwestie,
welke regels van toepassing zijn. Zo dient degene die een vergunning als bank
heeft en op grond daarvan beleggingsdiensten mag verlenen zich voor die activiteit
behalve aan de regels die voor alle financiële ondernemingen gelden,
te houden aan de regels die gericht zijn tot beleggingsondernemingen.Op de financiële ondernemingen zijn uit hoofde van het Deel Gedragstoezicht
financiële ondernemingen vier hoofdcategorieën van regels van toepassing,
ten aanzien van deskundigheid, betrouwbaarheid, bedrijfsvoering, en zorgvuldige
behandeling van de consument of cliënt.De eerste drie categorieën – deskundigheid, betrouwbaarheid
en bedrijfsvoering – reguleren kenmerken van de financiële onderneming
en zijn bedoeld om zeker te stellen dat een consument of cliënt te maken
krijgt met een onderneming die hem vakkundig en conform de wettelijke verplichtingen
ten dienste staat (instellingstoezicht). De betrouwbaarheidseis beoogt te
voorkomen dat consumenten of cliënten het slachtoffer worden van illegale
praktijken van de financiële onderneming. De bepalingen ten aanzien van
de bedrijfsvoering beogen de algemene professionaliteit en de naleving van
de overige wettelijke regels te waarborgen.De laatste categorie richt zich op de zorgvuldige behandeling van de consument
of cliënt. Deze regels zien op informatieverstrekking (reclame, productspecifieke
informatie en nazorg), advies, het voorkomen van belangenconflicten en op
andere waarborgen voor een zorgvuldige omgang met de consument of cliënt.Voor zover de regels voor het merendeel van alle financiële ondernemingen
identiek zijn, staan zij vermeld in hoofdstuk 4.2 (Regels voor het werkzaam
zijn op de financiële markten betreffende alle financiële diensten).
Financiële ondernemingen waarvoor dezelfde regels al uit hoofde van het
Deel Prudentieel toezicht financiële ondernemingen van toepassing zijn,
of waarvoor toepassing van de regels niet nodig of wenselijk is, worden per
afdeling van de desbetreffende regels uitgezonderd. In hoofdstuk 4.3 zijn
de bijzondere regels opgenomen die op de dienstverlening door afzonderlijke
categorieën van financiële ondernemingen van toepassing zijn.DEEL GEDRAGSTOEZICHT FINANCIËLE MARKTEN7. DEEL GEDRAGSTOEZICHT FINANCIËLE MARKTEN7.1 InleidingHet gedragstoezicht op de financiële markten is, naast het in hoofdstuk
6 toegelichte gedragstoezicht op financiële ondernemingen, de tweede
pijler van het gedragstoezicht.Het gedragstoezicht op de financiële markten is thans geregeld in
de Wet toezicht effectenverkeer 1995 (Wte 1995), het Besluit toezicht effectenverkeer
1995 (Bte 1995), de vrijstellingsregeling Wet toezicht effectenverkeer 1995
en het wetsvoorstel melding zeggenschap en kapitaalbelang in effectenuitgevende
instellingen (Wmz-wetsvoorstel). De desbetreffende regels worden ter wille
van de inzichtelijkheid geordend in een apart deel. Het belangrijkste verschil
tussen de in dit deel opgenomen bepalingen en de huidige regelgeving is dat
de bepalingen in dit deel zijn aangepast aan de terminologie en systematiek
van dit voorstel. Daar waar in een enkel geval (ook) sprake is van een inhoudelijke
wijziging, wordt deze nader toegelicht.Het gedragstoezicht op de financiële markten zal, zoals ook onder
de huidige regelgeving het geval is, vallen in het toezichtdomein van de AFM.
Ook bij dit gedragstoezicht kan een onderscheid worden gemaakt naar zowel
het soort toezicht als de categorie normadressaat.Wat betreft het soort toezicht is in dit deel allereerst sprake van toezicht
op adequate informatieverstrekking door personen die actief zijn op de financiële
markten. Te denken valt aan informatie in het kader van het aanbieden van
effecten of van een voorgenomen openbaar overnamebod, informatie over zeggenschap
en kapitaalbelang in effectenuitgevende instellingen en aan informatie met
een koersgevoelig karakter. In de tweede plaats is ook sprake van instellingstoezicht.
Dit toezicht wordt uitgeoefend op partijen die van de Minister van Financiën
een erkenning voor het houden van een gereglementeerde markt in Nederland
hebben verkregen.In de derde plaats gelden in het kader van dit deel toezichtregels die
gericht zijn op de integriteit van de financiële markten. Hierbij gaat
het onder meer om regels ter voorkoming van marktmisbruik en om de regels
bij het optreden op markten in financiële instrumenten.Wat betreft de categorieën normadressaten in het gedragstoezicht
is in hoofdstuk 5 van deze toelichting uiteengezet dat vier mogelijke categorieën
kunnen worden onderscheiden, namelijk (1) financiële ondernemingen, (2)
uitgevende instellingen (en aanbieders van effecten aan het publiek) (3) houders
van markten in financiële instrumenten en (4) «een ieder»
die zich op de financiële markten begeeft. Het Deel Gedragstoezicht financiële markten bevat voor elk van deze vier categorieën
regels, maar heeft in hoofdzaak betrekking op de categorieën (2), (3)
en (4).Het gedragstoezicht op de financiële markten wordt nader toegelicht
in het vervolg van dit hoofdstuk.In paragraaf 7.2 wordt de verhouding tussen dit deel en het Algemeen
deel toegelicht. De regels voor het aanbieden van effecten (hoofdstuk 5.1
van het voorstel) worden toegelicht in paragraaf 7.3. Vervolgens wordt
in paragraaf 7.4 een toelichting gegeven op de regels die gelden voor
een houder van een gereglementeerde markt (in financiële instrumenten)
en de houder van een gekwalificeerde deelneming in een dergelijke houder (hoofdstuk
5.2 van het voorstel). In paragraaf 7.5 is een toelichting opgenomen
op de regels met betrekking tot het melden van zeggenschap en kapitaalbelangen
in effectenuitgevende ondernemingen (hoofdstuk 5.3 van het voorstel). Ten
slotte wordt een toelichting gegeven op de (in hoofdstuk 5.4 van het voorstel
opgenomen) regels ter voorkoming van marktmisbruik en voor het optreden op
markten in financiële instrumenten (paragraaf 7.6) en op de (in
hoofdstuk 5.5 van het voorstel opgenomen) regels voor openbare biedingen op
effecten of rechten van deelneming in een beleggingsinstelling (paragraaf 7.7).7.2 Verhouding tot het Algemeen deelHet Deel Gedragstoezicht financiële markten hangt nauw samen met
het Algemeen deel. In het Algemeen deel worden namelijk de onderwerpen geregeld
die zowel voor het prudentieel toezicht als voor het gedragstoezicht relevant
zijn. Daartoe behoren de positie en de inrichting van de toezichthouders,
het instrumentarium dat tot hen beschikking staat, hun bevoegdheden en verplichtingen,
alsmede algemene procedurele aspecten.Het instrumentarium dat ter beschikking van de AFM staat voor het uitoefenen
van het gedragstoezicht op de financiële markten is voor een groot deel
in het Algemeen deel opgenomen. In het Algemeen deel wordt geregeld dat de
AFM bij dit gedragstoezicht gebruik kan maken van verschillende soorten instrumenten.
Deze instrumenten bestaan onder andere uit het inwinnen van inlichtingen,
het geven van aanwijzingen, het opleggen van boetes of dwangsommen en het
publiceren van informatie door de toezichthouder. Voor een toelichting op
deze instrumenten wordt verwezen naar het Algemeen deel.Ook het Deel Gedragstoezicht financiële markten bevat taken en bevoegdheden
van de AFM. Hierbij gaat het telkens om taken en bevoegdheden die betrekking
hebben op een slechts beperkt en specifiek toezichtdomein. In verband met
de taken van de AFM kan allereerst de verplichting worden genoemd om een register
te voeren met de door haar verleende goedkeuringen van prospectussen in het
kader van aanbiedingen van effecten. Daarnaast heeft de AFM de verplichting
om een register te voeren van meldingen van zeggenschap en kapitaalbelang
in effectenuitgevende instellingen alsmede een register met meldingen van
insiders. Wat betreft de bevoegdheden van de AFM in het Deel Gedragstoezicht
financiële markten kan onder andere worden genoemd de bevoegdheid tot
het beslissen op aanvragen tot goedkeuring van prospectussen in geval van
een voorgenomen aanbieding van effecten aan het publiek of toelating van effecten
tot de handel op een gereglementeerde markt.7.3 Regels voor het aanbieden van effectenIn deze paragraaf wordt een algemene toelichting gegeven op de regels
die zien op het aanbieden van effecten aan het publiek en het toelaten van
effecten tot de handel op een gereglementeerde markt. Dit onderwerp wordt
in hoofdstuk 5.1 van het Deel Gedragstoezicht financiële markten geregeld.7.3.1. AchtergrondenHoofdstuk 5.1 strekt tot implementatie van de richtlijn prospectus. De
richtlijn prospectus heeft tot doel de eisen inzake de opstelling, goedkeuring
en verspreiding van het prospectus verder te harmoniseren. Om dit te bereiken,
verplicht de richtlijn lidstaten om aanbiedingen van effecten aan het publiek
of toelating van effecten tot de handel op een in een lidstaat gelegen of
functionerende gereglementeerde markt, afhankelijk te stellen van de publicatie
van een door de bevoegde toezichthoudende instantie goedgekeurd prospectus.
Naast de inhoudelijke eisen voor het prospectus bevat de richtlijn voorschriften
inzake reclame rondom aanbiedingen van effecten en omtrent de beschikbaarheid
van het prospectus voor de belegger. Tevens introduceert de richtlijn een «paspoort»
voor effectenuitgevende instellingen. De richtlijn maakt het mogelijk dat
effectenuitgevende instellingen één goedgekeurd prospectus kunnen
gebruiken voor een aanbieding van de effecten waarop het goedgekeurde prospectus
ziet in meerdere lidstaten van de EU. De goedkeuring vindt – in beginsel –
plaats door de publieke toezichthouder in de lidstaat van herkomst van de
uitgevende instelling. De lidstaat van ontvangst kan daarna geen nieuwe goedkeuringsprocedure
starten.De richtlijn prospectus is thans geïmplementeerd in de Wte 1995 (in
bijzonder de artikelen 3 tot en met 3b), het Bte 1995 en de vrijstellingsregeling
Wet toezicht effectenverkeer 1995. In hoofdstuk 5.1 wordt zo nauw mogelijk
bij deze bestaande wetgeving aangesloten. Er bestaat echter één
belangrijk verschil wat betreft de reikwijdte van het hoofdstuk. Anders dan
artikel 3 van de Wte 1995 beperkt hoofdstuk 5.1 zich tot de implementatie
van de richtlijn prospectus. Dit betekent dat het aanbieden van financiële
instrumenten die geen effect zijn als bedoeld in de richtlijn niet ingevolge
hoofdstuk 5.1 wordt gereguleerd. Voor die effecten geldt momenteel op grond
artikel 3, vierde lid, van de Wte 1995 de verplichting een prospectus op te
stellen. Met dit voorstel komt een deel van deze voormalige «artikel
3, vierde lid, van de Wte 1994 effecten» te vallen onder de categorie
financieel instrument of financieel product. Zie ook paragraaf 6.4.4
en de artikelsgewijze toelichting op de begrippen «effect» en «beleggingsobject»
in artikel 1:1.Verder bestaat op onderdelen een verschil met de bestaande wetgeving met
betrekking tot het niveau waarop de richtlijn prospectus wordt geïmplementeerd.
Waar in het huidige stelsel van de Wte 1995, mede vanwege het belang van tijdige
implementatie, de richtlijn prospectus voor een groot deel bij algemene maatregel
van bestuur (Bte 1995) is omgezet, is er in het onderhavige voorstel voor
gekozen – mede gelet op het belang van de materie en de kenbaarheid –
de richtlijn geheel bij wet, in hoofdstuk 5.1, te implementeren. Dit lijdt
uitzondering voor de vrijstellingen van het verbod van artikel 5:2. Vrijstellingen
worden krachtens artikel 5:5 bij ministeriële regeling geregeld. Overigens
worden de uitzonderingen op het prospectusverbod als bedoeld in artikel 3,
tweede lid, en 4, eerste en tweede lid, van de richtlijn prospectus, anders
dan thans, ook bij wet geregeld.Naast implementatie van de richtlijn prospectus wordt in hoofdstuk 5.1
mede uitvoering gegeven aan de door de Commissie van de Europese Gemeenschappen
ter uitvoering van de richtlijn prospectus vastgestelde verordening (prospectusverordening)1. Slechts op enkele punten zijn uitvoeringsmaatregelen
nodig. Het belangrijkste element uit de prospectusverordening dat uitvoering
in de Nederlandse regelgeving behoeft, is het toezicht op de naleving van
de bepalingen in de prospectusverordening. Het voorstel bevat ook een enkele
expliciete verwijzing naar toepasselijke bepalingen in de prospectusverordening,
om zo de samenhang met de verordening inzichtelijk te maken. De prospectusverordening
bevat voor onderscheiden categorieën van aan te bieden effecten schema's
en bouwstenen met betrekking tot de in het prospectus op te nemen minimuminformatie.
Gelet hierop en op het belang van de prospectusverordening wordt in deze toelichting
ook aandacht besteed aan de inhoud en achtergronden van de prospectusverordening.7.3.2. Opbouw hoofdstuk 5.1Hoofdstuk 5.1 is als volgt opgebouwd. In afdeling 5.1.1 worden enkele
begrippen gedefinieerd die specifiek zijn voor dit hoofdstuk dan wel in een
specifieke betekenis worden gebruikt (aanbieder en aanbieden hebben in dit
hoofdstuk betrekking op het aanbieden van effecten).Afdeling 5.1.2 bevat het verbod om in Nederland effecten aan het publiek
aan te bieden of te doen toelaten tot de handel op een gereglementeerde markt,
tenzij een door de AFM goedgekeurd prospectus algemeen verkrijgbaar is gesteld.
Afdeling 5.1.2 bevat ook de uitzonderingen op dit verbod, alsmede de mogelijkheid
om bij ministeriële regeling vrijstellingen te regelen. Afdeling 5.1.3
is de meest omvattende afdeling en is onderverdeeld in acht paragrafen. Paragraaf 5.1.3.1
bepaalt in welke gevallen de AFM bevoegd is om een prospectus goed te keuren
en voorziet tevens in de mogelijkheid om in een individueel geval de bevoegdheid
tot goedkeuring over te dragen aan de bevoegde toezichthoudende instantie
van een andere lidstaat. Paragraaf 5.1.3.2. handelt over de procedure
van goedkeuring van het prospectus alsmede over de inhoudelijke eisen die
gesteld worden aan de goedkeuring. Paragraaf 5.1.3.3. geeft voorschriften
ten aanzien van de geldigheid in Nederland van prospectussen die zijn goedgekeurd
door een toezichthoudende instantie van een andere lidstaat. Paragraaf 5.1.3.4.
geeft voorschiften ten aanzien van de procedure inzake het opstellen van het
prospectus en de in het prospectus op te nemen gegevens. Paragraaf 5.1.3.5.
behandelt reclame-uitingen, de algemeenverkrijgbaarstelling van het prospectus
en de geldigheid daarvan. In paragraaf 5.1.3.6. zijn voorschriften opgenomen
over informatieverplichtingen nadat het prospectus is goedgekeurd, terwijl
paragraaf 5.1.3.7 een regeling geeft over de jaarlijks door de uitgevende
instelling te verschaffen informatie.Over de handhaving van de in hoofdstuk 5.1 opgenomen voorschriften en
het bepaalde in de prospectusverordening kan het volgende worden opgemerkt.
Op de bepalingen inzake de vorm van het prospectus en de gegevens die moeten
worden opgenomen in het prospectus wordt toegezien doordat op grond van artikel
5:9 alleen goedkeuring wordt verleend, indien wordt voldaan aan de in dat
artikel opgesomde bepalingen. Tot laatstgenoemde bepalingen behoort niet artikel
26, vijfde lid, van de prospectusverordening, aangezien voor de zogeheten
definitieve voorwaarden bij het basisprospectus geen goedkeuring vereist is.
Ingeval van overtreding van de bepalingen die onder meer handelen over het
algemeen verkrijgbaar stellen van prospectussen, reclame-uitingen en informatieverplichtingen
kan de AFM ingevolge artikel 1:61 een bestuurlijke boete opleggen. Ook overtreding
van artikel 26, vijfde lid, 27, 29, 30 of 34 van de prospectusverordening
kan gesanctioneerd worden met een bestuurlijke boete.7.3.3. Toepassing aanbevelingen van CESRDe prospectusrichtlijn is opgesteld met inachtneming van de zogeheten
Europese Lamfalussy-systematiek. Op niveau 3 van de Lamfalussy-systematiek
worden de samenwerking tussen de verschillende nationale effectentoezichthouders
en de onderlinge afstemming van toezichtpraktijken geregeld, ten einde consistente
toepassing van de regelgeving binnen de Europese Unie te bevorderen. Ten behoeve
daarvan zijn door het Comité van Europese Effectentoezichthouders (CESR)1 zogeheten aanbevelingen met betrekking tot de toepassing
van de prospectusverordening vastgesteld en gepubliceerd op de website van
CESR.2 Deze aanbevelingen hebben niet tot doel
aan uitgevende instellingen en aan aanbieders van effecten verplichtingen
op te leggen en hebben niet de status van algemeen verbindende voorschriften.
Aanbevelingen hebben namelijk naar hun aard geen bindend karakter (zie artikel
249, laatste volzin, van het EG-Verdrag). Bovendien geldt specifiek voor de
onderhavige aanbevelingen dat ze slechts werking hebben tussen de toezichthouders
onderling (interne werking). Ook CESR is van mening dat de aanbevelingen niet
tot doel hebben aan uitgevende instellingen en aan aanbieders van effecten
verplichtingen op te leggen, zo blijkt uit aanbeveling nummer 5 van de CESR-aanbevelingen.
Wel kan de AFM, die deel uitmaakt van CESR, ten behoeve van het gebruik van
zijn wettelijke bevoegdheden beleidsregels vaststellen in de zin van artikel
1:3 van de Awb. De CESR-aanbevelingen, of elementen daaruit, kunnen daarvoor
een belangrijke bron vormen, naast bijvoorbeeld Nederlandse jurisprudentie.
Uiteraard dient het vaststellen van beleidsregels met inachtneming van de
wet, dit besluit en de prospectusverordening te geschieden. Bij de door de
AFM te maken afweging om aanbevelingen om te zetten in beleidsregels zal een
rol kunnen spelen op welke wijze andere bevoegde toezichthoudende instanties
in de lidstaten met de aanbevelingen omgaan.7.3.4. Aanbieden aan het publiek of toelaten tot de handel
op een gereglementeerde marktIn hoofdstuk 5.1 worden aanbieden van effecten aan het publiek en het
doen toelaten van effecten op een gereglementeerde markt onderscheiden. Wanneer
zich in de praktijk de situatie voordoet dat sprake is van een tot meer dan één
persoon gericht voldoende bepaald aanbod tot het aangaan van een overeenkomst
tot het kopen of anderszins verkrijgen van effecten is steeds sprake van een
aanbieding van effecten aan het publiek. Daarvan is ook sprake indien de (aan
het publiek) aangeboden effecten (naar verwachting) op termijn tevens tot
de handel op een gereglementeerde markt zullen worden toegelaten of indien
de (aan het publiek) aangeboden effecten van een categorie zijn die reeds
tot de handel op een gereglementeerde markt is toegelaten. Er zal sprake zijn
van de toepassing van de voorschriften omtrent toelating van effecten tot
de handel op een gereglementeerde markt indien niet tegelijkertijd een tot
meer dan één persoon gericht voldoende bepaald aanbod tot het
aangaan van een overeenkomst tot het kopen of anderszins verkrijgen van effecten
wordt gedaan.Het toelaten van effecten tot de handel op een gereglementeerde markt
leidt in beginsel tot de verplichting een prospectus op te stellen. Indien
daaraan voorafgaand een aanbieding van effecten aan het publiek heeft plaatsgevonden
zal voor de toelating van effecten tot de handel op een gereglementeerde markt
in beginsel hetzelfde algemeen verkrijgbaar gestelde (goedgekeurde) prospectus
kunnen worden gebruikt. Een goedgekeurd prospectus is immers
in beginsel, zo blijkt uit artikel 5:22 (mits ook overigens aan dat artikel
wordt voldaan), gedurende twaalf maanden na de verkrijgbaarstelling ervan
geldig voor aanbiedingen van effecten aan het publiek en voor toelatingen
van effecten tot de handel op een gereglementeerde markt.De verplichting om een prospectus op te stellen bij een toelating van
effecten tot de handel op een gereglementeerde markt ontstaat op het moment
dat degene die om die toelating verzoekt, met de houder van de gereglementeerde
markt is overeengekomen dat de effecten tot de handel zullen worden toegelaten,
doch uiterlijk wanneer de effecten daadwerkelijk tot de handel worden toegelaten.Het onderscheid tussen aanbieden van effecten aan het publiek en toelaten
van effecten tot de handel op een gereglementeerde markt werkt door bij zogeheten
vervolgemissies van effecten. Indien sprake is van een vervolgemissie die
zodanig is vormgegeven dat aan één of meerdere personen een
voldoende bepaald aanbod wordt gedaan tot het aangaan van een overeenkomst
tot het kopen of anderszins verkrijgen van effecten, hetgeen doorgaans het
geval zal zijn, is sprake van een aanbieding van effecten aan het publiek,
ook indien de vervolgemissie ziet op aandelen van een categorie die reeds
tot de handel is toegelaten. Een dergelijke vervolgemissie zal dus in beginsel
gepaard dienen te gaan met het algemeen verkrijgbaar stellen van een goedgekeurd
prospectus, tenzij krachtens dit hoofdstuk een vrijstelling van toepassing
is. Ook voor de toelating van de desbetreffende effecten tot de handel op
een gereglementeerde markt geldt (behoudens vrijstelling) een prospectusplicht,
met dien verstande dat ook hier in voorkomend geval hetzelfde prospectus kan
worden gebruikt als voor de aanbieding van de effecten aan het publiek.Opgemerkt dient te worden dat in dit voorstel, in navolging van de bewoordingen
in de prospectusrichtlijn, gesproken wordt over «toelaten tot de handel»
op een gereglementeerde markt en niet over toelaten tot de «(officiële)
notering». Van toelaten tot de handel zal doorgaans sneller sprake zijn
dan van toelaten tot de notering: ook indien geen sprake is van het aangaan
van een noteringsovereenkomst, maar wel met de houder van een gereglementeerde
markt overeen is gekomen dat effecten tot de handel zullen worden toegelaten,
zal de verplichting om een prospectus op te stellen toepassing vinden. Er
is in dat geval immers sprake is van een toelating van effecten tot de handel.
Bedacht dient daarbij wel te worden dat de prospectusplicht alleen van toepassing
is, indien het de toelating van effecten tot de handel op een gereglementeerde
markt betreft. Het segment «traded but not listed», gehouden door
Euronext Amsterdam N.V., wordt bijvoorbeeld niet gezien als een gereglementeerde
markt. Het segment «traded but not listed» ontbeert namelijk een
belangrijk kenmerk van een gereglementeerde markt: een toets van de kwaliteit
van de effecten die op het handelssysteem worden verhandeld door onder andere
eisen te stellen aan de corporate governance.Enige aandacht verdient ten slotte het verschil tussen het plaatsen en
overnemen van effecten door een beleggingsonderneming (als bedoeld in artikel
1:1) met betrekking tot de vraag of sprake is van een aanbieding van effecten
aan het publiek door de uitgevende instelling. De plaatsing van effecten (de
activiteit waarin de eigendom van de effecten gedurende de aanbieding van
de effecten bij de uitgevende instelling blijft) door een beleggingsonderneming
wordt gezien als een aanbieding van effecten aan het publiek door de uitgevende
instelling. Dit is anders indien de beleggingsonderneming de aanbieding van
effecten overneemt (de activiteit waarbij het juridisch eigendom en economische
risico van de effecten, gedurende het proces, van de uitgevende instelling
overgaan op de begeleidende beleggingsonderneming). Een dergelijke
overname leidt tot een afzonderlijke (nieuwe) aanbieding van effecten aan
het publiek door de beleggingsonderneming.7.4 Regels voor het houden van een markt in financiële
instrumentenHet houden van een gereglementeerde markt in Nederland is in beginsel
alleen toegestaan indien daarvoor erkenning is verkregen van de Minister van
Financiën. De Minister van Financiën heeft evenwel de mogelijkheid
om in bepaalde situaties (bijvoorbeeld in geval van een houder van een gereglementeerde
markt die zijn zetel heeft in een andere lidstaat) een houder van een markt
in financiële instrumenten vrijstelling of ontheffing te verlenen van
het verbod om zonder erkenning een dergelijke markt te onderhouden.De houder van een gereglementeerde markt in Nederland komt slechts voor
erkenning in aanmerking indien hij aan bepaalde voorwaarden voldoet. Erkenning
van een markt in financiële instrumenten heeft tot gevolg dat het de
houder van deze (erkende) markt is toegestaan om als zodanig werkzaam te zijn
in Nederland. In dat geval is deze markt weliswaar enerzijds zelfregulerend
in de zin dat deze markt de «bevoegdheid» heeft om eigen (civielrechtelijke)
regels op te stellen, maar is hij anderzijds ook verplicht om dergelijke regels
op te stellen en mogen deze regels geen afbreuk doen aan de doelstellingen
die worden beoogd met dit voorstel (voorheen de Wte 1995). Zo nodig kunnen
terzake bij of krachtens algemene maatregel van bestuur nadere regels worden
gesteld.De AFM is bevoegd de houder van een gereglementeerde markt een aanwijzing
te geven met betrekking tot de gedragslijn die hij moet volgen ten opzichte
van een toegelaten beleggingsonderneming of een uitgevende instelling die
niet voldoet aan de genoemde civielrechtelijke regels van deze markt. Verder
is een aantal wettelijke verplichtingen van toepassing op zowel de houder
van een gereglementeerde markt als op de houder van een gekwalificeerde deelneming
in de houder van een dergelijke markt. Indien de houder van een dergelijke
markt deze verplichtingen niet naleeft, kan de Minister van Financiën
de eerder verleende erkenning (of ontheffing) intrekken.7.5 Regels voor het melden van stemmen, kapitaal, zeggenschap
en kapitaalbelang in effectenuitgevende instellingenDe regels met betrekking tot de melding van zeggenschap en kapitaalbelangen
in beursgenoteerde vennootschappen zijn thans opgenomen in de Wmz 1996. De
Wmz 1996 geeft uitvoering aan een Europese richtlijn uit 1988, die is geconsolideerd
in richtlijn 2001/34/EG1. Richtlijn 2001/34/EG
en in het verlengde daarvan de Wmz 1996, hebben als doel om beleggers in effecten
door passende informatie beter te beschermen en een groter vertrouwen in de
financiële markten te laten krijgen, teneinde de goede werking van deze
markten te verzekeren. De instrumenten ter verwezenlijking van dit doel zijn
een meldingsplicht voor een belegger in aandelen en daaraan gerelateerde instrumenten
(hierna te noemen: aandelen) en de openbaarmaking door de AFM van de aldus
gemelde gegevens.Kern van de Wmz 1996 is dat de houder van vijf procent of meer van de
aandelen of de zeggenschap in een beursvennootschap verplicht is een melding
te doen van zijn belang indien dit belang een bepaald percentage («drempelwaarde»)
bereikt of naar boven of naar beneden passeert als gevolg van het krijgen
of het verliezen van de beschikking over aandelen of stemmen. Een dergelijke
melding moet worden gericht aan zowel de betreffende beursvennootschap als
de AFM, die door de Minister van Financiën is aangewezen
voor het toezicht op de naleving van de Wmz 1996. De door de Wmz 1996 gerealiseerde
transparantie houdt in dat partijen die actief zijn op de financiële
markten (niet alleen beleggers, maar ook beursvennootschappen en andere partijen)
onder meer inzicht krijgen in de mate waarin de aandelen in een bepaalde vennootschap
vrij verhandelbaar zijn, in het bestaan van concentraties van aandelen en/of
stemmen, in belangenverstrengelingen alsmede in de bewegingen van bepaalde
aandelenpakketten.Teneinde enerzijds de genoemde transparantie verder te verhogen en anderzijds
een vermindering van administratieve lasten te realiseren voor meldingsplichtigen,
heeft het kabinet bij de Tweede Kamer een voorstel voor een geheel herziene
wet ingediend (het Wmz-wetsvoorstel) waarvan de inhoud is overgenomen in het
onderhavige voorstel. De belangrijkste elementen van het Wmz-wetsvoorstel
zijn (1) de introductie van een geautomatiseerd Wmz-meldings- en naslagregister,
(2) de verplichting voor een effectenuitgevende instelling om (wijzigingen
in) haar geplaatste aandelenkapitaal en stemmen te melden aan de AFM en (3)
de invoering van enkele additionele drempelwaarden (thans 5, 10, 25, 50 en
66 2/3 procent, voorgesteld 5, 10, 15, 20, 25, 30, 50 en 75 procent) en (4)
het voorstel dat een houder van een substantiële deelneming in een effectenuitgevende
instelling een verplichte melding voortaan alleen nog maar aan de AFM hoeft
te adresseren, en niet meer ook aan de uitgevende instelling waarin hij deze
deelneming heeft. Tevens zijn enige bepalingen van de transparantierichtlijn1 geïmplementeerd.De regels inzake melding van zeggenschap en kapitaalbelang zijn opgenomen
in hoofdstuk 5.3 van het onderhavige voorstel.7.6 Regels ter voorkoming van marktmisbruik en voor het
optreden op markten in financiële instrumentenDe regels ter voorkoming van het gebruik van voorwetenschap en marktmanipulatie
zijn opgenomen in afdeling 5.4.2 van hoofdstuk 5.4. Deze afdeling komt qua
inhoud nagenoeg overeen met Hoofdstuk XII van de Wte 1995, zoals recent gewijzigd
door de Wet marktmisbruik. Het enige artikel waarin een inhoudelijke wijziging
wordt voorgesteld, is artikel 5:64. Ten opzichte van artikel 47e van de Wte
1995 zijn enkele wijzigingen aangebracht, waardoor beter wordt aangesloten
bij de Uitvoeringsrichtlijn aanbevelingen2.
In de artikelsgewijze toelichting bij het desbetreffende artikel wordt hier
nader op ingegaan.Financiële ondernemingen nemen bij hun optreden op de financiële
markten een bijzondere vertrouwenspositie in. Zij dienen daarom, in aanvulling
op de voor een ieder geldende algemene regels inzake het gebruik van voorwetenschap
en marktmanipulatie, te voldoen aan een aantal specifieke regels die zijn
toegespitst op het omgaan met financiële instrumenten. Daarbij gaat het
om interne voorschriften, gedragscodes en controlemechanismen, die bijdragen
aan een integere bedrijfsvoering door deze instellingen.De desbetreffende, «effectentypische» gedragsregels zijn in
beginsel van toepassing op alle financiële ondernemingen die actief zijn
op de financiële markten, evenals op pensioen- en spaarfondsen. Tot nu
toe was het effectentypisch gedragstoezicht geregeld in de Wte 1995. Sinds
1 december 2003 bevat deze wet daarvoor een uniform regelgevend kader,
dat in essentie ongewijzigd is overgenomen.7.7 Regels voor openbare biedingen op effecten of op rechten
van deelneming in een beleggingsinstellingMet betrekking tot openbare biedingen op effecten of op rechten van deelneming
in een open-end beleggingsinstelling zijn regels opgenomen in hoofdstuk 5.5.
Deze regels bevatten onder andere een verbodsbepaling, op grond waarvan het
een bieder is verboden een openbaar bod uit te brengen op effecten of op rechten
van deelneming in een beleggingsinstelling, tenzij een biedingsbericht algemeen
verkrijgbaar wordt gesteld en de bij het bod betrokken partijen zich houden
aan biedingsregels die in een algemene maatregel van bestuur zullen worden
opgenomen. Overigens is voorzien in de mogelijkheid dat bij ministeriële
regeling vrijstellingen kunnen worden verleend alsmede dat de AFM van bepaalde
verplichtingen in hoofdstuk 5.5 of de daarop gebaseerde regelgeving ontheffing
kan verlenen. De voorschriften op het terrein van openbare biedingen zijn
inhoudelijk ongewijzigd overgenomen uit de Wte 1995 (hoofdstuk II A). Binnen
afzienbare termijn zullen echter aanpassingen worden aangebracht in de biedingsregels,
als gevolg van de implementatie van de overnamerichtlijn1. Implementatie van deze richtlijn zal plaatsvinden in een afzonderlijk
wetsvoorstel, waarbij de Wft zal worden gewijzigd. Tevens zal in het kader
van dat wetsvoorstel een modernisering plaatsvinden van de biedingsregels
die in de algemene maatregel van bestuur worden opgenomen.8. CONSULTATIES EN ADVIEZEN8.1. Consultatie toezichthouders en marktpartijenDe onderdelen die bij deze nota van wijziging nieuw worden ingediend zijn
in nauwe samenwerking met de toezichthouders en de marktpartijen voorbereid.
Het betreft:– de aanvulling van de definities en reikwijdtebepalingen, de samenwerkingsbepalingen
en de publicatiebepalingen in het Algemeen deel en de aantastbaarheid van
rechtshandelingen;– de relevante afdelingen van het Deel Markttoegang financiële
ondernemingen2;– het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen; en– het Deel Gedragstoezicht financiële markten.Bij consultatie van de toezichthouders en de markt waren de genoemde bepalingen
nog opgenomen in het Algemeen deel en in één Deel Gedragstoezicht.
Over de aantastbaarheid van rechtshandelingen is een afzonderlijke consultatie
gehouden. De concept-teksten van de bepalingen zijn allereerst met de toezichthouders
afgestemd. Vervolgens zijn de concept-teksten van de bepalingen bij brief
van 26 april 2004 ter consultatie voorgelegd aan marktpartijen en brancheorganisaties.
De concept-teksten zijn tevens op de internetpagina van het Ministerie van
Financiën gepubliceerd. Gedurende de consultatietermijn van zes weken
is tijdens een bijeenkomst voor marktpartijen en brancheorganisaties op 11 mei
2004 een nadere toelichting op de concept-teksten gegeven. Naast reacties
van DNB en van de AFM is een reactie ontvangen van de Raad van de Effectenbranche
(REB), de Vereniging van Effectenbezitters (VEB), de Vereniging Effecten Uitgevende
Ondernemingen (VEUO), de Consumentenbond, de Nederlandse Vereniging van Assurantieadviseurs
en financiële dienstverleners (NVA), de NBVA, Rabobank Nederland, de
Stichting Bureau Kredietregistratie, de Nederlandse Vereniging voor Volkskrediet
(NVVK) en van het Verbond van Verzekeraars (het Verbond), de Nederlandse Vereniging
van Banken (NVB) en de Dutch Fund Association (Dufas) gezamenlijk.Hieronder wordt ingegaan op de belangrijkste opmerkingen en vragen die
in de reacties naar voren zijn gebracht. Tevens wordt uiteengezet of en hoe
deze opmerkingen en vragen zijn verwerkt. Daarbij wordt de huidige indeling
van het voorstel gevolgd. Louter tekstuele en technische opmerkingen, waarmee
zoveel mogelijk rekening is gehouden, blijven hier buiten beschouwing.8.1.1. Aanvullende delen Algemeen deela. DefinitiesHet Verbond, de NVB en Dufas, en de NBVA vroegen waarom het geven van
een algemeen advies of een negatief advies niet onder de reikwijdte van het
voorstel valt. Het wettelijk borgen van kwaliteitskenmerken van financiële
ondernemingen die een schakel vormen in het distributiekanaal is een van de
uitgangspunten van dit voorstel. Advisering in de vorm van het doen van een
concrete aanbeveling van een of meer financiële producten aan een cliënt
vormt een eerste schakel binnen deze keten. Een negatief advies blijft buiten
de distributieketen. Een algemeen advies valt ook buiten de distributieketen,
omdat degene die het advies ontvangt altijd nog te maken krijgt met een aanbieder
of een bemiddelaar die hem behulpzaam is bij het toespitsen van het algemeen
advies op een concreet productadvies. Op dat moment wordt de cliënt beschermd
door de voor deze financiële onderneming geldende eisen van de Wft. Het
is daarom niet nodig, en gelet op de administratieve lastenverzwaring niet
wenselijk, om deze vormen van advisering onder de werkingssfeer van dit voorstel
te brengen. Daarnaast geldt dat degene die een algemeen of een negatief advies
uitbrengt in ieder geval de toepasselijke bepalingen uit het Burgerlijk Wetboek
in acht moet nemen.1Het Verbond, de NVB en Dufas plaatsten kanttekeningen bij de inhoud van
het begrip «cliënt» en daarmee bij de reikwijdte van het
voorstel. Naar hun mening zou het gedragstoezicht in principe van toepassing
moeten zijn op alle cliënten, tenzij zij aangemerkt kunnen worden als «professionele»
cliënt. Ook de NBVA pleitte voor een uitbreiding van de reikwijdte van
de wet tot de zakelijke markt voor producten als hypotheken en kredietverlening.Bij het bepalen van de inhoud van het begrip cliënt en de reikwijdte
van de bescherming van het voorstel is aangesloten bij de bestaande en in
voorbereiding zijnde regelgeving. Onder de Wet toezicht effectenverkeer 1995
en het Besluit toezicht effectenverkeer 1995 worden in overeenstemming met
de richtlijn beleggingsdiensten inderdaad alle cliënten beschermd, zij
het dat bij dienstverlening aan professionele beleggers bepalingen over informatieverstrekking,
het cliëntenprofiel en de cliëntenovereenkomst niet van toepassing
zijn. De Wet toezicht beleggingsinstellingen is niet van toepassing op het
uitsluitend aan professionele beleggers aanbieden van deelnemingsrechten.
Indien deelnemingsrechten in een beleggingsinstelling aan zowel professionele
als niet-professionele beleggers worden aangeboden, is het beschermingsniveau
voor beiden categorieën gelijk. De Wfd beoogt de afnemer van financiële
producten die minder goed dan de financiële onderneming in staat is om
de aan de producten verbonden risico's te beoordelen, te beschermen.
Deze kennisachterstand komt bij de consument – de natuurlijke persoon
die niet handelt in de uitoefening van beroep of bedrijf – duidelijk
naar voren. De werkingsfeer van de Wfd is in beginsel dan ook beperkt tot
de consument. Voor verzekeringsproducten is de bescherming van de Wfd uitgebreid
tot de zakelijke markt, vanwege het feit dat het veelal gaat om complexe producten.
Daarnaast voorzien ook de richtlijn verzekeringsbemiddeling2 en de bestaande wetgeving in bescherming van de zakelijke
markt. Voor de overige financiële producten in de Wfd, zoals krediet
en betaal- en spaarproducten, geldt dat zij tot de kern van het ondernemerschap
behoren en dat een zakelijke afnemer om die reden geacht wordt de terzake
benodigde kennis in huis te hebben of te kunnen verkrijgen.1De NVA bepleitte uitbreiding van de regels inzake de verkoop op afstand
tot de zakelijke markt. De betreffende bepalingen zijn echter gebaseerd op
de richtlijn verkoop op afstand van financiële diensten2 waarvan de toepassing is beperkt tot consumenten.Het Verbond, de NVB en Dufas merkten ten aanzien van de in artikel 1:1
opgenomen definitie van effect op dat de toelichting onduidelijkheid schept
over de reikwijdte van de definitie, door de introductie van nieuwe ongedefinieerde
begrippen. Bovendien, zo merkten deze partijen op, vielen in de geconsulteerde
definitie van effect de rechten van deelneming in een beleggingsinstelling
niet onder het begrip effect. Naar aanleiding van deze opmerkingen is de toelichting
bij de definitie van het begrip effect uitgebreid en verduidelijkt. Tevens
is de definitie van effect aangepast, waardoor thans ook rechten van deelneming
in closed-end beleggingsinstellingen, conform de systematiek van de prospectusrichtlijn,
in zijn algemeenheid onder de definitie van effect vallen.De AFM gaf aan dat onvoldoende duidelijk is welke regels toepasselijk
zijn ten aanzien van producten die bestaan uit een combinatie van verschillende
producten. Dit is in de toelichting op artikel 1:1 verduidelijkt; voor producten
die een combinatie zijn van verschillende financiële producten gelden
alle regels die op de samenstellende producten afzonderlijk van toepassing
zijn.Ten aanzien van de definitie van goederenkrediet merkte de AFM op dat
effectenleaseproducten door opname van «financiële instrumenten»
in de definitie van krediet (onderdeel b: goederenkrediet) een puur kredietproduct
lijken te zijn geworden. Om dit misverstand weg te nemen, is de toelichting
verduidelijkt. Met de toevoeging van financiële instrumenten en beleggingsobjecten
aan de definitie van goederenkrediet wordt het kredietelement van een dergelijk
gecombineerd product uitdrukkelijk onder de regels voor krediet gebracht.
Het beleggingselement van het product valt onder de relevante regels voor
financiële instrumenten of beleggingsobjecten.DNB wees op de mogelijkheid dat de definitie van professionele marktpartij,
die zowel in het Deel Prudentieel toezicht (financiële ondernemingen)
als in het Deel Gedragstoezicht wordt gehanteerd, verschillend wordt geïnterpreteerd.
Voor zover de definitie ruimte laat voor interpretatie, wordt het risico op
uiteenlopende interpretaties in het kader van de verschillende delen beperkt
door de in het Algemeen deel voorgestelde verplichting voor de beide toezichthouders
om samen te werken bij het opstellen van beleidsregels over onderwerpen die
in beide delen geregeld zijn (artikel 1:29, eerste lid).De REB maakte bezwaar tegen het feit dat degenen die voor eigen rekening
en risico handelen in financiële instrumenten (proprietary traders) aan
de regels voor beleggingsondernemingen worden onderworpen. Het kenmerkende
van deze handelaren is immers dat zij geen cliënten kennen. De REB gaat
met deze opmerking echter voorbij aan het feit dat de proprietary traders
ook onder de Wte 1995 onder het regime van de effectenbemiddelaar zijn gebracht.
Op deze wijze vallen zij onder de vergunningplicht en worden eisen omtrent
bedrijfsvoering, deskundigheid, betrouwbaarheid en integriteit en rapportage
aan hen gesteld. De voorgestelde bepalingen die zien op de omgang
met cliënten, zoals de regels over informatieverstrekking, het cliëntenprofiel
en de cliëntenovereenkomst, zullen door de formulering van de betreffende
bepalingen niet van toepassing zijn op degenen die niet voor cliënten
bemiddelen maar voor eigen rekening en risico handelen in financiële
instrumenten.b. SamenwerkingSamenwerking nationaalHet Verbond, de NVB en Dufas waren van mening dat de onder toezicht staande
instelling in principe alleen te maken moet krijgen met de vergunningverlenende
toezichthouder. Zij waren tegen een preventieve toets van de gedragstoezichthouder.
Voorts vonden ze dat de instellingen geïnformeerd dienen te worden indien
informatie over hen wordt uitgewisseld tussen de toezichthouders.In het model is bewust gekozen voor twee toezichthouders, en dit heeft
ook tot gevolg dat de financiële ondernemingen met beide toezichthouder
te maken zullen krijgen. Wel is het zo dat bij de vergunningverlening zoveel
mogelijk gestreefd wordt naar één loket voor de onder toezicht
staande instellingen. Dit betekent dat er één vergunningverlener
is per vergunningplichtige activiteit. Slechts in enkele, beperkte maar noodzakelijke
gevallen laat de vergunningverlener zich bijstaan door de andere toezichthouder.Met betrekking tot het informeren van de financiële instelling indien
de toezichthouders onderling informatie uitwisselen over deze instelling,
kan worden opgemerkt dat dit op basis van het samenwerkingsconvenant tussen
de toezichthouders reeds gebeurt als specifieke toezichtinformatie wordt uitgewisseld.Het Verbond, de NVB en Dufas hebben voorgesteld om een wettelijke bepaling
op te nemen waarin aan DNB en de AFM een algemene verplichting tot samenwerking
wordt opgelegd in het kader van het door hen uit te oefenen toezicht. Door
de scheiding in het voorstel tussen het gedragstoezicht en het prudentieel
toezicht zijn de terreinen waarop samenwerking is voorzien beperkt. Beide
toezichthouders hebben afzonderlijke taken, en zijn in hun uitvoering zelfstandig.
Hierbij past geen algemene samenwerkingsverplichting, maar wel een samenwerkingsverplichting
gericht op die specifieke terreinen.Het Verbond, de NVB en Dufas hebben tevens aangegeven dat de onder toezicht
staande instellingen rechten zouden moeten kunnen ontlenen aan de samenwerkingsbepalingen.
De samenwerkingsbepalingen bevatten normen gericht tot de toezichthouders.
Indien de toezichthouders zich niet aan de bepalingen zouden houden zijn zij
op grond van deze wet hierop aanspreekbaar door de minister. Indien een derde,
zoals een financiële instelling, schade leidt als gevolg van de niet-naleving
van de wet door de toezichthouder dan biedt het civiele recht mogelijkheden
voor de financiële instelling om de toezichthouder hierop aan te spreken.De REB vroeg ten aanzien van de artikelen 1:57 en 1:71 of het woord «zal»
impliceert dat de toezichthouder aan wie informatie wordt gevraagd een discretionaire
bevoegdheid heeft om al dan niet de gegevens te verstrekken. In de desbetreffende
bepalingen is – ten opzichte van de versie die ter consultatie aan de
markt is voorgelegd – het woord «zal» vervangen door «kan».
Hiermee wordt duidelijk gemaakt dat als de niet-vergunningverlenende toezichthouder
ten aanzien van de bedrijfsvoering gegevens opvraagt bij de andere toezichthouders
deze die gegevens in beginsel behoort te verstrekken indien hij daarover beschikt.Ten slotte hebben het Verbond, de NVB en Dufas voorgesteld om het gebruik
van de publicatiebevoegdheid op te nemen in de lijst van ingrijpende toezichtmaatregelen,
zodat hierover eerst vooraf overleg plaatsvindt tussen de toezichthouders.
Zoals in de toelichting bij artikel 1:30 is aangegeven, worden onder ingrijpende
toezichtmaatregelen verstaan maatregelen die de activiteiten van een financiële
onderneming stil kunnen leggen of anderszins in ernstige mate nadelig kunnen
beïnvloeden. In zijn algemeenheid kan niet worden gesteld dat een publicatie
van de toezichthouder de onderneming kan stil leggen of anderszins de bedrijfsvoering
in ernstige mate nadelig beïnvloedt. Verder geldt dat het gebruik maken
van een publicatiebevoegdheid geen toezichtmaatregel is. Het dient om het
publiek te waarschuwen dan wel te informeren en niet om de instelling te corrigeren
of te bestraffen. De suggestie van het Verbond, de NVB en Dufas is derhalve
niet overgenomen.Samenwerking internationaalHet Verbond, de NVB en Dufas hebben ook enige opmerkingen gemaakt over
de bepalingen inzake de internationale samenwerking. Deze opmerkingen hebben
aanleiding gegeven de bepalingen en de toelichting op onderdelen aan te passen.
Zo heeft de opmerking dat de informatieplichten ongeclausuleerd zijn er mede
toe geleid de verhouding met hoofdstuk 1.5 in de toelichting te verduidelijken.
Ook is in het algemene artikel 1:33 expliciet een verwijzing opgenomen naar
de voorwaarden (waarborgen) van artikel 1:73. Verder is naar aanleiding van
de opmerkingen artikel 1:34 (thans artikel 5:10), dat handelt over het verstrekken
van informatie door de AFM inzake goedgekeurde prospectussen, aangepast (en
verplaatst naar hoofdstuk 5.1 van het Deel Gedragstoezicht financiële
markten).c. PublicatiemogelijkhedenIn het onderhavige voorstel worden twee typen publicatiemogelijkheden
geïntroduceerd. Beide zijn bedoeld als openbare waarschuwing, maar worden
op verschillende wijze uitgewerkt. In de eerste plaats krijgen de toezichthouders
een bevoegdheid om partijen op de financiële markten te kunnen waarschuwen
bij bepaalde zware overtredingen, zoals het aanbieden van producten zonder
vergunning (artikel 1:78). In de tweede plaats wordt de huidige regeling rond
de publicatie van een opgelegde last onder dwangsom of bestuurlijke boete
vervangen door een regeling die meer vergelijkbaar is met de regeling van
de Nma, dat wil zeggen dat de toezichthouders in beginsel verplicht zijn tot
openbaarmaking van een besluit tot het opleggen van [een last onder dwangsom
of] een bestuurlijke boete (artikel 1:81). Het onderscheid tussen beide
typen publicatiemogelijkheden is naar aanleiding van het advies van de Raad
van State geïntroduceerd. Daarvoor – dus ook in de versie waarop
de adviezen van marktpartijen zijn gebaseerd – werden beide typen nog
hetzelfde behandeld, namelijk langs de lijnen die gelden voor het waarschuwen
bij bepaalde overtredingen.Het Verbond, de NVB en Dufas en de NBVA spraken vertrouwen uit in de gekozen
procedure rond de waarschuwing bedoeld in artikel 1:78: de mogelijkheid van
rechterlijke toetsing door middel van een voorlopige voorziening indien de
toezichthouder de betrokken instelling informeert dat zij voornemens is bepaalde
feiten te publiceren. Een publicatie door de toezichthouder wordt door de
sector over het algemeen als een sanctie bestempeld. Bij de publicatiemogelijkheden
die zijn opgenomen in de Wft, ligt de nadruk echter op waarschuwing van het
publiek. Dit zal overigens in de praktijk ook uit de motivering van de toezichthouder
volgen. De toelichting is wat betreft het waarschuwende karakter verduidelijkt.Het Verbond, de NVB en Dufas gaven aan dat er onduidelijkheid bestaat
met betrekking tot het begrip «vertrouwelijke gegevens». Aan deze
opmerking is gevolg gegeven middels aanpassing van de toelichting op de geheimhoudingsbepalingen
(afdeling 1.5.1). Hierin is gespecificeerd welke gegevens wel en welke gegevens
niet vertrouwelijk zijn. Ten overvloede zij hier opgemerkt dat de toezichthouder
bij een publicatie nooit vertrouwelijke gegevens openbaar kan maken.Het Verbond, de NVB en Dufas pleitten voor overleg tussen de toezichthouders
indien één van de toezichthouders bepaalde feiten wil publiceren.
Dit punt is hiervoor reeds aan de orde geweest naar aanleiding van opmerkingen
over de nationale samenwerkingsbepalingen.Verder uitten het Verbond, de NVB en Dufas twijfels over de zorgvuldigheid
van de beschikking om een feit ter openbare kennis te brengen in relatie tot
de termijn van vijf dagen die de toezichthouder in acht neemt na kennisgeving
van het voornemen tot publicatie. Indien de toezichthouder het voornemen heeft
te publiceren, zal deze hier zorgvuldig onderzoek naar doen. De toezichthouder
is immers gebonden aan de algemene beginselen van behoorlijk bestuur (o.a.
deugdelijke motivering). De termijn van vijf dagen is niet opgenomen om de
beschikking op te stellen maar om de betrokken instelling de gelegenheid te
geven de zaak aan de rechter voor te leggen.Ten slotte gaven het Verbond, de NVB en Dufas aan dat een instelling ook
gehoord moet worden bij een onverwijlde publicatie. De (spoed)publicatie betreft
uitzonderingsgevallen waarbij er een acuut gevaar is voor de belangen van
een groot aantal afnemers op de financiële markten (bijvoorbeeld het
aantrekken van geld bij het publiek door ondernemingen zonder vergunning of
ontheffing). Indien de toezichthouder ernstige misstanden constateert, kan
deze overgaan tot een «spoedpublicatie» waarbij er geen verplichting
tot horen is. Dit is in overeenstemming met artikel 4:11 van de Awb.De VEB vond dat de publicatiemogelijkheden door de toezichthouders onvoldoende
worden benut vanwege het feit dat de toezichthouders naar haar mening zich
ten onrechte te vaak op de geheimhoudingsplicht beroepen. In de toelichting
op de geheimhoudingsbepalingen is, mede n.a.v. de opmerkingen van de sector,
nader gespecificeerd welke gegevens vertrouwelijk zijn en derhalve onder de
geheimhoudingsplicht vallen. Dit verheldert het kader waarbinnen de toezichthouder
de consument actief kan waarschuwen tegen ondernemingen die de wet overtreden.De Consumentenbond heeft er op gewezen dat hij het belangrijk acht dat
de consument zo snel mogelijk wordt geïnformeerd over eventuele misstanden.
Met de thans voorgestelde vormgeving van de publicatiebevoegdheid wordt aan
deze wens gehoor gegeven.8.1.2. Deel Markttoegang financiële ondernemingenDe AFM merkte op dat uit de concept-bepalingen niet blijkt in hoeverre
een vergunning wordt verleend per afzonderlijke activiteit dan wel dat iedere
nieuwe activiteit onder een bestaande vergunning wordt gebracht. De formulering
van de vergunningbepalingen voor het verlenen van financiële diensten,
in hoofdstuk 1a.2. Toegang tot de Nederlandse financiële markten biedt
de mogelijkheid voor de AFM om per instelling één vergunning
te verlenen voor meerdere activiteiten. Evenals nu onder de Wte 1995 het geval
is, zal in de vergunning aangegeven worden voor welke dienst(en) en product(en)
de vergunning wordt verleend.DNB verzocht om verduidelijking van de relatie tussen de verschillende
onderdelen van de Wft bij de verbodsbepaling in hoofdstuk 1a.2. Toegang tot
de Nederlandse financiële markten . Als voorbeeld werd genoemd het aanbieden
van spaarrekeningen dat onder het verbod van «aanbieden zonder een daartoe
verleende vergunning» valt doch waarvoor de aanbieder tevens op grond
van het Deel Prudentieel toezicht een vergunning dient te bezitten. In het
Deel Markttoegang zijn alle bepalingen met betrekking tot de vergunningplicht
overgenomen uit het Deel Prudentieel en het Deel Gedragstoezicht. De vergunningplicht
is daarbij per specifieke activiteit geregeld waardoor dubbele vergunningplichten
niet meer voorkomen.Ten aanzien van de vergunningverlening aan beheerders van beleggingsinstellingen
vroeg DNB of een kredietinstelling in het kader van het «enkelvoudig
vergunningstelsel» wel over een aparte vergunning voor het beheren van
beleggingsinstellingen zou moeten beschikken. Allereerst zij opgemerkt dat
dit onder de huidige wet (Wtb) ook het geval is. In de Wft wordt dit ongewijzigd
overgenomen.8.1.3. Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingena. Algemene opmerkingen over het Deel Gedragstoezicht
financiële ondernemingenDe AFM heeft bezwaar gemaakt tegen het schrappen van het bestanddeel «naar
het oordeel van», dat in enkele bepalingen in de huidige regelgeving
is opgenomen. Zoals in de Memorie van toelichting is aangegeven (Kamerstukken
II 2003/04, 29 708, nr. 3, blz. 18), mag uit het feit dat in het kader
van de stroomlijning dit bestanddeel is geschrapt, niet de conclusie worden
getrokken dat de toezichthouder bij de uitvoering van de Wft geen discretionaire
ruimte meer heeft. De rechterlijke toetsing van besluiten van de toezichthouder
zal in het algemeen marginaal zijn, gelet op de in dit voorstel opgenomen
beoordelingsruimte van de toezichthouder.Daarnaast merkte de AFM op dat uit de concept-bepalingen niet blijkt hoe
de bewaring van financiële producten bij beleggingsondernemingen wordt
geregeld. In reactie hierop kan het volgende opgemerkt worden. In de Nadere
Regeling gedragstoezicht effectenverkeer 2002, zijn ter uitwerking van het
in artikel 16 Bte 1995 bepaalde inzake de bescherming van rechten van cliënten
voorschriften opgenomen over de bewaring van financiële instrumenten.
Het bepaalde in artikel 16 Bte 1995 wordt overgenomen in artikel 4:87. Dit
artikel biedt een grondslag om bij of krachtens algemene maatregel van bestuur
regels te stellen met betrekking tot dit onderwerp. Bij het opstellen van
die regels zal bepaald worden welke regels met het oog op de bescherming van
de rechten van cliënten noodzakelijk worden geacht.Het Verbond, de NVB en Dufas wezen op de ongewenstheid van onbegrensde
delegatie van regelgeving en vroegen om een expliciete aanwijzing van de bepalingen
die bij algemene maatregel van bestuur, ministeriële regeling of regeling
van de toezichthouders nader kunnen uitgewerkt. Het voorstel bevat geen algemene
grondslag voor uitwerking van regels op lager niveau. Daar waar het nodig
is dat normen uit de wet op een lager niveau worden uitgewerkt, is die mogelijkheid
bij de desbetreffende bepaling opgenomen. Zoals in de Memorie van toelichting
(Kamerstukken II 2003/04, 29 708, nr. 3, blz. 14) is aangegeven, zal
overeenkomstig de Aanwijzingen voor de regelgeving de regelgevende bevoegdheid
van de toezichthouders die bij algemene maatregel van bestuur aan hen kan
worden gedelegeerd, daarbij worden ingekaderd en toegespitst op onderdelen
die technisch of organisatorisch van aard zijn of samenhangen
met de uitvoering van het toezicht. Voor die gevallen bevat het onderhavige
Algemeen deel bepalingen die erop zijn gericht de marktpartijen bij de totstandkoming
van de voorschriften te betrekken en de minister in staat te stellen zijn
verantwoordelijkheid voor de inhoud en de kwaliteit van de regelgeving door
de toezichthouder waar te maken.Het Verbond, de NVB en Dufas merkten op dat de bevoegdheid van artikel
3:2.16, eerste lid, (oude nummering; thans artikel 4:4, eerste lid) te ruim
is geformuleerd. De bedoelde bevoegdheid strekt zich uit tot alle in het Deel
Gedragstoezicht financiële ondernemingen gereguleerde financiële
diensten. Met het oog op de door de genoemde instellingen geschetste gevaar
dat het opleggen van een verbod door de AFM prudentiële risico's
oplevert, wordt in artikel 1:30 bepaald dat de AFM vooraf de zienswijze dient
te vragen van DNB over het opleggen van een verbod. In het kader van deze
bepaling moet gedacht worden aan het oordeel van DNB over de gevolgen voor
bijvoorbeeld de soliditeit van de instelling of voor het betalingsverkeer.
Afgezien van dit voorschrift om DNB te raadplegen dient de AFM gelet op artikel
3:2 van de Awb (bij de voorbereiding van een besluit vergaart het bestuursorgaan
de nodige kennis omtrent de relevante feiten en de af te wegen belangen) en
artikel 3:4, eerste lid,van de Awb (het bestuursorgaan weegt de rechtstreeks
bij het besluit betrokken belangen af, voor zover niet uit wettelijk voorschrift
of uit de aard van de uit te oefenen bevoegdheid een beperking voortvloeit),
een bredere afweging van belangen te maken.b. Regels voor het werkzaam zijn op de financiële
markten betreffende alle financiële dienstenDe AFM wees op het ontbreken in het Deel Gedragstoezicht financiële
ondernemingen van een bepaling over de betrouwbaarheid van personen die het
beleid bepalen of mede bepalen van de groep waartoe de financiële onderneming
behoort en tevens uit dien hoofde het beleid van de financiële onderneming
mede bepalen. Besloten is noch in het Deel Prudentieel toezicht financiële
ondernemingen noch in het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen
deze bepaling op te nemen. Het voorstel bepaalt reeds dat personen die feitelijk
het (dagelijks) beleid van een financiële onderneming (mede) bepalen
deskundigheid en betrouwbaarheid moeten zijn. Onder deze personen kunnen ook
personen vallen die tevens het beleid bepalen of mede bepalen van de groep
waartoe de financiële onderneming behoort.Het Verbond, de NVB en Dufas brachten naar voren dat de bevoegdheidsverdeling
tussen DNB en AFM ten aanzien van de toetsing van deskundigheid en betrouwbaarheid
van beleidsbepalers van clearinginstellingen, kredietinstellingen en verzekeraars
niet helder is.Inderdaad is het zo dat de bevoegdheden met betrekking tot deskundigheid
en betrouwbaarheid niet bij één toezichthouder liggen zoals
het Verbond, de NVB en Dufas graag zouden zien. Met betrekking tot de deskundigheid
en betrouwbaarheid van beleidsbepalers is de vergunningverlenende toezichthouder
bevoegd. Met betrekking tot de medewerkersdeskundigheid is de AFM bevoegd.c. Regels voor het werkzaam zijn op de financiële
markten betreffende bepaalde financiële dienstenDe NVA en de NBVA vroegen waarom de verplichte beroepsaansprakelijkheidsverzekering
is beperkt tot bemiddelaars in verzekeringen. Opgemerkt kan worden dat er
ten aanzien van de verplichte beroepsaansprakelijkheidsverzekering voor bemiddelaars
in verzekeringen en herverzekeringsbemiddelaars geen keuzevrijheid is, aangezien
deze verplichting rechtstreeks voortvloeit uit de richtlijn
verzekeringsbemiddeling. In de kabinetsreactie op het eindrapport van de Commissie
Geschillen Aandelenlease is aangekondigd dat, met inachtneming van de gevolgen
voor de administratieve lasten, zal worden bezien of het wenselijk is de reikwijdte
van deze verplichting te verbreden.18.1.4. Deel Gedragstoezicht financiële marktena. Regels voor het aanbieden van effectenHet Verbond, de NVB en Dufas bepleitten ten aanzien van de implementatie
van de prospectusrichtlijn voor een meer één op één
overname van die richtlijn. Ook de AFM merkte op dat het in de consultatie
voorgestelde hoofdstuk 3.5 (thans hoofdstuk 5.1) op een aantal onderdelen
niet of onvoldoende aansluit op de prospectusrichtlijn.Naar aanleiding van deze opmerkingen is in hoofdstuk 5.1 op een groot
aantal onderdelen de wettekst meer in lijn gebracht met de letterlijke tekst,
in het bijzonder de terminologie, van de prospectusrichtlijn. Op enkele onderdelen
wordt desalniettemin niet de tekst van de prospectusrichtlijn overgenomen.
Er is van de tekst van de richtlijn afgeweken indien de richtlijn onvoldoende
is gepreciseerd, of indien door een andere formulering beter wordt aangesloten
bij elders in nationale wetgeving gehanteerde terminologie.b. Regels voor het houden van een gereglementeerde markt
in NederlandDe AFM en DNB merkten op dat in artikel 3:6.1 (oude nummering; thans artikel
5:26) werd voorgesteld dat aan een door de Minister van Financiën verleende
erkenning beperkingen kunnen worden gesteld en voorschriften kunnen worden
verbonden met het oog op ordelijke en transparante financiëlemarktprocessen
en zuivere verhoudingen tussen marktpartijen. Naar hun mening betreft het
daar echter uitsluitend voorschriften met het oog op specifieke gedragsregels,
maar zou er (zoals ook thans, via de aan de houder van een erkende effectenbeurs
verleende erkenning) eveneens een basis moeten zijn voor toezicht op de effectenafwikkelsystemen
waarvan de houder van een gereglementeerde markt in Nederland zich bedient.
Onder andere met het oog hierop wordt thans in artikel 5:26 voorgesteld dat
de houder van een gereglementeerde markt in Nederland moet aantonen dat het
houden van die markt voldoet aan hetgeen nodig is met het oog op de belangen
die deze wet beoogt te beschermen (tweede lid, onderdeel b). Met het oog op
deze belangen wordt van de houder van een gereglementeerde markt verder geëist
dat deze beschikt over een adequaat effectenafwikkelsysteem (artikel 5:26,
tweede lid, onderdeel f).c. Regels voor het melden van stemmen, kapitaal, zeggenschap
en kapitaalbelangDe AFM stelde enige vragen die betrekking hebben op de consistentie tussen
voorgestelde begrippen in enerzijds hoofdstuk 3.7 (thans hoofdstuk 5.3) en
anderzijds het thans in de Tweede Kamer aanhangige wetsvoorstel voor een algehele
herziening van de Wmz 1996. In antwoord hierop kan worden opgemerkt dat de
thans in hoofdstuk 5.3 voorgestelde begrippen overeenkomen met de begrippen
die worden gehanteerd in het genoemde wetsvoorstel, waarop recentelijk een
tweede nota van wijziging is verzonden aan de Tweede Kamer.Het Verbond van Verzekeraars stelde onder andere vragen over de meldingsplichten
in het kader van een open-end beleggingsinstelling. Deze vragen
hadden betrekking op zowel het meldingsregime voor een dergelijke instelling
zelf (met betrekking tot haar uitstaande kapitaal en stemmen) als het meldingsregime
voor een houder van aandelen of stemmen in een dergelijke instelling. Dienaangaand
kan worden gemeld dat de betreffende meldingsplichten inmiddels (na een eerste
nota van wijziging) niet meer zijn opgenomen in het eerdergenoemde wetsvoorstel
tot herziening van de Wmz 1996, en dientengevolge ook niet meer voorkomen
in hoofdstuk 5.2.De VEUO plaatste vraagtekens bij de timing van het aan hoofdstuk 5.2 ten
grondslag liggende wetsvoorstel tot herziening van de Wmz 1996 en vroeg zich
onder andere af waarom met de indiening van dat wetsvoorstel niet kon worden
gewacht totdat de transparantierichtlijn moet worden geïmplementeerd.
In dit verband kan worden opgemerkt dat deze richtlijn op 15 december
2004 is vastgesteld en uiterlijk op 20 januari 2007 zal moeten zijn geïmplementeerd
in de Nederlandse wetgeving. Gezien het feit dat de in deze richtlijn opgenomen
bepalingen terzake van het meldingsregime voor personen die aandelen of stemmen
hebben in uitgevende instellingen in aanzienlijke mate samenhangen met het
Wmz-wetsvoorstel, is ervoor gekozen om de implementatie van deze bepalingen
van de richtlijn in onze nationale regelgeving te doen plaatsvinden door middel
van een eerste en tweede nota van wijziging bij dat wetsvoorstel.d. Regels ter voorkoming van marktmisbruik en voor het
optreden op markten in financiële instrumenten, alsmede voor openbare
biedingen op effecten of op rechten van deelneming in een beleggingsinstellingAfdeling 5.4.2 (Regels ter voorkoming van marktmisbruik) was destijds
niet opgenomen in de concept-teksten die ter consultatie waren voorgelegd
aan de toezichthouders en aan de markt.In Afdeling 5.4.3 (hoofdstuk 3.9 in de geconsulteerde versie) en hoofdstuk
5.5 (hoofdstuk 3.10 in de geconsulteerde versie) zijn naar aanleiding van
het ontvangen commentaar geen inhoudelijke wijzigingen aangebracht.8.2 StructuurwijzigingNaar aanleiding van het advies van de Raad van State is besloten tot een
structuurwijziging waarbij na het Algemeen deel een deel Markttoegang financiële
ondernemingen is ingevoegd. In dit deel zijn de voorgestelde bepalingen betreffende
vergunningverlening en notificatie en de daarbij behorende vrijstellingen
en ontheffingen opgenomen. Doel van deze wijziging is de toegankelijkheid
van de Wft te verbeteren, met name op het terrein van de markttoegang waar
dit volgens de Raad van State het meest klemde. Tegelijkertijd brengt de wijziging
met zich mee dat de delen betreffende het prudentieel toezicht en het gedragstoezicht
korter en inzichtelijker worden, terwijl de doelgerichtheid en cross-sectorale
benadering die van belang zijn voor het lopend toezicht gehandhaafd blijven.Hoewel consultatie bij wijzigingen naar aanleiding van een advies van
de Raad van State ongebruikelijk is, is bij deze structuurwijziging daarop
een uitzondering gemaakt. Daarbij is niet gekozen voor de voor de Wft gebruikelijke
consultatie van marktpartijen, omdat de structuurwijziging geen inhoudelijke
wijzigingen met zich brengt. Inhoudelijke input was dan ook niet meer nodig.
In plaats daarvan is een kleinere groep externe deskundigen gevraagd, mee
te denken over de invulling van de door de Raad aangegeven structuurwijziging.
Het kader dat de Raad van State schetst kan immers op verschillende
wijzen worden ingevuld. De groep bestond uit drie personen wiens deskundigheid
en praktijkervaring gezamenlijk het hele Wft-terrein dekken en die eerder
duidelijk interesse hebben getoond om mee te denken ten aanzien van mogelijkheden
om de inzichtelijkheid van de Wft te verbeteren: mevrouw prof.mr. C. M.
Grundmann-van de Krol en de heren mr. J. M. Van Dijk en mr. E. P. M.
Joosen.Met deze externe deskundigen is allereerst besproken voor welke van de
twee varianten die de Raad van State voorstelde, is gekozen en om welke redenen.
Vervolgens is op basis van eerste conceptteksten besproken hoe de toegankelijkheid
binnen deze variant het best kan worden gewaarborgd. De experts hebben daarbij
een aantal suggesties naar voren gebracht. Hieronder worden deze op hoofdlijnen
geschetst, alsmede de gevolgen die aan de suggesties zijn verbonden. Het advies
met bijlagen is meegezonden.1De externe deskundigen hebben aangegeven voorkeur te hebben voor een geheel
andere indeling van de Wft dan de door de Raad geschetste varianten en schetsen
een verdergaande wijziging van de structuur die ook zou ingrijpen in de opzet
van de resterende delen betreffende het prudentieel toezicht en het gedragstoezicht.
De experts menen dat de toegankelijkheid van de Wft meer gediend zou zijn
met een herschikking van de delen betreffende het prudentieel toezicht en
het gedragstoezicht. Zij stelden voor deze delen te vervangen door twee nieuwe
delen betreffende respectievelijk toezicht op financiële ondernemingen
(een samenvoeging van het Deel Prudentieel toezicht en het eerste deel van
het oorspronkelijke Deel Gedragstoezicht) en overig toezicht op financiële
markten (het tweede deel van het oorspronkelijke Deel Gedragstoezicht). Binnen
deze delen stond hen een indeling voor ogen waarin bepalingen die cross-sectoraal
van aard zijn bij elkaar worden gezet samen met eventuele uitzonderingen,
gevolgd door sectorale bepalingen per sector in afzonderlijk afdelingen. De
splitsing tussen prudentiële regels en gedragsregels zou per bepaling
(of groepen van bepalingen) tot uitdrukking worden gebracht.Zoals al eerder in deze toelichting is aangegeven, moet bij de keuzes
rond de structuur van de wet steeds een afweging worden gemaakt tussen de
drie doelstellingen die de Wft beoogt te bereiken (inzichtelijkheid, doelgerichtheid
en marktgerichtheid). Het is niet altijd mogelijk de drie doelstellingen in
gelijke mate te realiseren. Het voorstel van de externe deskundigen is weer
een andere variant dan de twee die de Raad van State voorstelde. In deze nieuwe
variant wordt vergelijkbaar met het tweede voorstel van de Raad van State
een duidelijke keuze gemaakt voor algemene kaders en een cross-sectorale benadering
als uitgangspunt. De splitsing in een deel prudentieel toezicht en een deel
gedragstoezicht komt in de variant van de deskundigen echter te vervallen.
In plaats daarvan wordt per (groep van) regels aangegeven of de regels prudentiële
regels of gedragsregels zijn en welke toezichthouder bevoegd is. In de ogen
van de regering wordt daarmee te veel afbreuk gedaan aan de doelstelling van
doelgerichtheid. Voor de doelgerichtheid van de wetgeving is het nodig om
een duidelijk in de indeling van de Wft zichtbare splitsing te maken tussen
prudentieel toezicht en gedragstoezicht en de voor elk van beide terreinen
bevoegde toezichthouder. Zonder deze splitsing blijft naar de mening van de
regering het risico op overlap in toezicht aanwezig. Daarnaast richt de door
de externe deskundigen geopperde variant zich niet specifiek op het verbeteren
van de bepalingen betreffende de markttoegang, zodat er geen gerichte aanpak
plaatsvindt van het onderdeel dat de Raad als het meest knellend ervaart.
Tot slot wordt geen verdere onderverdeling in meer kleinere, behapbare onderdelen van het voorstel bereikt die de Raad van State voor ogen
stond. In dat licht is de keuze voor de eerste door de Raad geformuleerde
variant gehandhaafd.De voorgestelde variant van de externe deskundigen heeft aanleiding gegeven
tot heroverweging van de vraag in hoeverre het duale karakter van het oorspronkelijke
Deel Gedragtoezicht wenselijk is. Dit heeft ertoe geleid dat dit deel is gesplitst
in een Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen en een Deel Gedragstoezicht
financiële markten.De experts menen dat toevoeging van een deel Marktoegang financiële
ondernemingen tot een zekere verbetering van de toegankelijkheid van de Wft
kan leiden. Volgens de experts kan een dergelijke verbetering bereikt worden,
indien dit nieuwe deel aan twee eisen voldoet:(i) in dit deel moeten alle regels worden opgenomen, waaraan een financiële
onderneming moet voldoen, wil zij een vergunning krijgen;(ii) in dit deel moeten de regels worden gegroepeerd in cross-sectorale
regels enerzijds en sectorale regels anderzijds.De eerste voorwaarde houdt volgens de experts in dat ook de bepalingen
die in het Algemeen deel zijn opgenomen ten aanzien van de weigeringsgronden
voor een vergunning binnen het nieuwe deel zouden moeten worden geconcentreerd.
Het Algemeen deel kent echter geen weigeringsgronden als zodanig, maar vergunningeisen:
als de vergunningaanvrager aantoont dat aan bepaalde vergunningeisen zal worden
voldaan verleent de toezichthouder een vergunning. Deze vergunningeisen zijn
conform de wens van experts in het deel Marktoegang financiële ondernemingen
ondergebracht.Verder betekent de eerste voorwaarde volgens de externe deskundigen dat
deze vergunningeisen in het deel Marktoegang financiële ondernemingen
moeten worden uitgeschreven. In gesprekken wezen zij in dit verband op het
belang dat eisen die bij de markttoegang worden gesteld en in het lopende
toezicht evenzeer gelden, ook daadwerkelijk hetzelfde moeten luiden en worden
ingevuld. Verwijzing naar regels elders in de wet is volgens de experts onvoldoende
om de toegankelijkheid voor financiële ondernemingen te verbeteren. De
regering meent dat verwijzingen juist behulpzaam zijn. Door in het deel Markttoegang
financiële ondernemingen voor wat betreft de vergunningeisen te verwijzen
naar de eisen die in het lopende toezicht zijn opgenomen, wordt duidelijk
dat bedoeld is dat de eisen hetzelfde luiden en worden ingevuld. Daarnaast
wordt voorkomen dat dezelfde eisen in de toekomst onbedoeld uiteen gaan lopen.
De regering heeft er dan ook voor gekozen de verwijzingen te plaatsen in het
Deel Markttoegang financiële ondernemingen. De aanvraag van bijvoorbeeld
een vergunning is immers een eenmalige gebeurtenis, terwijl de delen betreffende
het lopend toezicht voor de gehele periode daarna gelden. Het ligt in de ogen
van de regering dan ook voor de hand te kiezen voor een systematiek waarin
ondernemingen eenmalig worden geconfronteerd met verwijzingen tussen de verschillende
delen.Ook wezen de externe deskundigen ten aanzien van de eerste voorwaarde
op het belang van een complete weergave van eisen die preventief worden getoetst
door de toezichthouders. Op basis hiervan zijn de opsommingen van preventieve
eisen in de diverse bepalingen nogmaals bezien, hetgeen ertoe heeft geleid
dat een aantal preventieve eisen die in de huidige praktijk alleen terug te
vinden zijn in lagere regelgeving een duidelijke wettelijke grondslag hebben
gekregen in het Deel Markttoegang financiële ondernemingen. Voorbeelden
daarvan zijn de preventieve eisen op het terrein van solvabiliteit en liquiditeit.
Daarnaast kan worden gedacht aan het feit dat bepaalde vergunningen
eerst dan worden verleend, indien de deelnemer een verklaring van geen bezwaar
heeft verkregen. Dit neemt overigens niet weg dat er in het kader van het
lopend toezicht eisen worden gesteld die niet preventief door de toezichthouder
worden getoetst. Het is goed mogelijk dat de ondernemingen zich daar tijdig
op voor moeten bereiden. In dat kader is de financiële onderneming echter
niet verplicht om vooraf goedkeuring van de toezichthouder te vragen.Ten aanzien van de tweede voorwaarde van de experts – groepering
van de regels in het deel Marktoegang financiële ondernemingen in enerzijds
cross-sectorale en anderzijds sectorale – is besloten vast te houden
aan het (eerste) voorstel van de Raad van State dat uitgaat van een sectorale –
activiteitgerichte – opbouw van het nieuwe deel over markttoegang. Deze
activiteitsgerichte benadering sluit aan bij het feit dat markttoegang mede
in verband met de Europese richtlijnen sectoraal van aard is. Nadeel van deze
benadering is dat deze tot veel herhalingen leidt. Om die reden is op suggestie
van de experts besloten bepaalde activiteiten samen te nemen. Als voorbeelden
kunnen worden genoemd de banken en elektronischgeldinstellingen en de levens-
en schadeverzekeraars.8.3 Aantastbaarheid van rechtshandelingenBij het opstellen van artikel 1:6p zijn marktpartijen en experts betrokken.
In juli 2005 zijn de documenten formeel ter consultatie aan belanghebbenden
verstuurd en op de internetpagina van het ministerie van Financiën geplaatst.Naast reacties van DNB en de AFM, zijn reacties ontvangen van de NVB,
het Verbond, Dufas, Euronext, van de Gecombineerde Commissie Vennootschapsrecht
van de Nederlandse Orde van Advocaten en de Koninklijke Notariële Beroepsorganisatie
(NOvA/KNB), de Nederlandse Vereniging van Volkskrediet (NVVK), de Nederlandse
vereniging van assurantieadviseurs en financiële dienstverleners (NVA),
de Nederlandse Vereniging van Gevolmachtigde Assurantiebedrijven (NVGA), de
Bovag, het Klachteninstituut verzekeringen, de Vereniging Federatie Financiële
Planners (vereniging ffp) en van prof. Bartels en prof. Oostwouder van de
Universiteit van Utrecht. Ten slotte heeft de Consumentenbond gereageerd.Door alle partijen wordt de mening ondersteund dat duidelijkheid gewenst
is over de toepassing van artikel 3:40 van het BW. Zij geven aan dat op dit
moment te veel rechtsonzekerheid bestaat en dat daar een oplossing voor moet
komen. Prof. Bartels en prof. Oostwouder merken daarbij op dat problemen met
artikel 3:40 van het BW juist worden veroorzaakt door het feit dat de wetgever
(in de wetsgeschiedenis) niet of onvoldoende heeft aangegeven welke daarin
opgenomen bepalingen en de uitdrukkelijk door de wetgever gedelegeerde regelingen
niet de strekking hebben daarmee strijdige rechtshandelingen aan te tasten.De gekozen richting wordt breed ondersteund, met uitzondering van de Consumentenbond.
Bovendien zijn de meeste partijen, inclusief de Consumentenbond, het eens
met de bepaling dat het eerste lid van artikel 3:40 BW van toepassing moet
blijven. De NVB, het Verbond, Dufas, Euronext en de NVGA zijn echter van mening
dat een beroep op het eerste lid van artikel 3:40 BW eveneens moet worden
uitgesloten. Zij gaven aan dat anders het risico bestaat dat Wft-overtredingen
eerder nietig zullen worden verklaard wegens strijd met de openbare orde of
de goede zeden. Aan dit voorstel is geen gevolg gegeven. Maatschappelijk onaanvaardbare
rechtshandelingen moeten om die reden aantastbaar kunnen blijven.
Hiervoor past geen specifieke uitzondering voor de financiële markten.
In de artikelsgewijze toelichting bij artikel 1:6p wordt hier uitgebreid op
ingegaan.De Consumentenbond geeft in een reactie aan bezwaren te hebben tegen de
gekozen oplossing. Naar zijn inschatting krijgt de consument door de voorgestelde
regeling minder rechten (c.q. civielrechtelijke bescherming) dan hij in de
huidige situatie heeft. De bewijslast wordt volgens de Consumentenbond verzwaard.
In reactie hierop kan worden gesteld dat er niet zonder meer sprake is van
een vermindering van rechten voor de consument. De Consumentenbond lijkt er
vanuit te gaan dat consumenten alle door de Wft verboden rechtshandelingen
kunnen vernietigen (met een beroep op artikel 3:40, tweede lid BW). Echter,
hierover bestaat nu juist grote onduidelijkheid en rechtsonzekerheid, hetgeen
aanleiding is geweest voor het treffen van een regeling. Bij het opstellen
van artikel 1:6p is gepoogd een zorgvuldige afweging te maken tussen de verschillende
belangen. Daarbij was het primaire doel het vergroten van de rechtszekerheid,
op een manier die evenwichtig is voor alle betrokkenen. Het ijkpunt ten aanzien
van de positie van de consument is dat deze – los van artikel 3:40,
tweede lid BW – goede mogelijkheden moet hebben om civielrechtelijk
in het verweer te komen, indien hij/zij benadeeld wordt door wetovertredingen
van financiële ondernemingen. Het burgerlijk recht biedt die mogelijkheden.
De verschillende reacties in het kader van deze consultatie wijzen daar ook
op. Zo geeft NOvA/KNB aan dat de algemene beginselen van bewijsrecht in voldoende
mate de mogelijkheid bieden om te voorkomen dat de bewijslast voor consumenten
in onevenredige mate wordt verzwaard.Hoewel de meeste partijen voldoende mogelijkheden voor de consument zien,
pleitten enkele partijen voor een omkering van de bewijslast ten gunste van
de benadeelde partij. Om eerder genoemde redenen wordt het thans niet redelijk
geacht om een algemene omkering van de bewijslast ten gunste van de consument
te bewerkstelligen. Of het in een bepaald geval wenselijk is dat de bewijslast
wordt omgekeerd hangt af van de concrete omstandigheden en zal door de rechter
van geval tot geval moeten worden beoordeeld. Een algemene regel op dit vlak
zou tot onredelijke uitkomsten kunnen leiden.De NVA gaf aan dat de Wft gedeeltelijk de strekking zou moeten hebben
om ermee strijdige rechtshandelingen aan te tasten. De Wft zou naar de mening
van de NVA een bepaling moeten bevatten, dat de door de regel beschermde partij
de mogelijkheid heeft om bij overtreding van die regel de rechtshandeling
alsnog te vernietigen. Hieraan is geen gevolg gegeven omdat een groot deel
van de geschetste problematiek daarmee niet wordt opgelost. De mogelijkheid
zou dan nog steeds bestaan dat op een (on)zeker moment de overeenkomst zal
worden vernietigd. Dit betekent dat de rechtsonzekerheid zou blijven bestaan.De criteria om te bepalen wanneer het wenselijk is dat een Wft-bepaling
wel de strekking heeft om ermee strijdige rechtshandelingen aan te tasten
worden breed ondersteund. De NVB, het Verbond en Dufas hadden echter een aantal
bedenkingen bij de genoemde uitzonderingen. Zij gaven daarbij aan dat zij
geen reden zien om uitzonderingen te maken, tenzij Europese wetgeving of andere
internationale verplichtingen daartoe dwingen. Hun conclusie is dat er geen
EU-richtlijnen zijn die de lidstaten dwingend voorschrijven om nietigheid
dan wel vernietigbaarheid als enige sanctie in de wetgeving op te nemen. De
relevante EU-richtlijnen laten zich beperkt uit over de civiele consequenties.
Het is aan de nationale wetgever om hierin al dan niet in te voorzien. De
opgenomen uitzonderingen zijn zeer beperkt, maar om genoemde redenen wel wenselijk teneinde een goed evenwicht te creëren tussen alle
relevante belangen.De Consumentenbond stelde als alternatief model voor alleen overtredingen,
die in de ogen van de wetgever evident geen gevolg zouden mogen hebben voor
de rechtshandeling tussen de financieel dienstverlener en de consument expliciet
te benoemen. Als voorbeelden werden daarbij het te laat indienen van toezichtgegevens
of het op een onjuist format inleveren van gegevens genoemd. Een dergelijke
benadering gaat echter voorbij aan de inhoudelijke analyse die ten grondslag
ligt aan de gemaakte keuzes. Bij de meeste rechtshandelingen die de Wft verbiedt
zou aantastbaarheid bij overtreding tot problemen leiden. Slechts in een beperkt
aantal gevallen ligt dat anders. Daarvoor zijn uitzonderingen gemaakt. De
gekozen benadering («nee, tenzij») sluit aan bij deze analyse.
Overigens vallen de door de Consumentenbond genoemde voorbeelden buiten de
werking van 3:40 BW. Artikel 3:40 BW ziet alleen op verbodenrechtshandelingen. De genoemde voorbeelden zijn feitelijke handelingen.9. ADMINISTRATIEVE LASTENOver de administratieve lasten voor het bedrijfsleven die gemoeid zijn
met de in deze nota van wijziging nieuw ingediende bepalingen valt het volgende
op te merken.9.1 Aanvullende onderdelen Algemeen deel9.1.1. Samenwerking nationaalHet voorstel verankert de nieuwe taakverdeling tussen de toezichthouders,
en brengt daarbij een scherpe splitsing aan in de werkzaamheden van DNB en
de AFM. Dit neemt niet weg dat beide toezichthouders binnen dezelfde sector
opereren en voor een deel toezicht houden op dezelfde instellingen. Beide
toezichthouders hebben hierdoor met elkaar te maken en moeten samenwerken.
De samenwerkingsbepalingen dienen ertoe om deze samenwerking efficiënt
en effectief vorm te geven. Hiertoe regelen de samenwerkingsbepalingen de
volgende aspecten:1. Van de toezichthouders afkomstige algemeen verbindende voorschriften
en beleidsregels over algemene onderwerpen zijn zoveel mogelijk gelijkluidend
(artikel 1:29).2. Voordat een toezichthouder overgaat tot het nemen van een ingrijpende
toezichtmaatregel, vraagt hij de zienswijze van de andere toezichthouder (artikel
1:30).3. De niet-vergunningverlenende toezichthouder adviseert bij de vergunningverlening
over onderwerpen die tot zijn domein behoren (artikel 1:31).4. De niet-vergunningverlenende toezichthouder die constateert dat de
betrouwbaarheid van een beleidsbepaler niet langer buiten twijfel staat of
dat de beleidsbepaler niet deskundig is, informeert hierover de andere toezichthouder
en doet een aanbeveling voor een te treffen toezichtmaatregel (artikel 1:32).5. Indien de niet-vergunningverlenende toezichthouder informatie nodig
heeft over de algemene aspecten van de bedrijfsvoering, wordt eerst bekeken
of de vergunningverlenende toezichthouder deze informatie ter beschikking
heeft (artikelen 1:57 en 57a).De onder 1 genoemde maatregel is thans in een wat andere vorm ook opgenomen
in de wetgeving. De onder 2 en 3 genoemde samenwerking vindt binnen het huidige
wettelijk kader ook plaats. Dit vindt zijn grondslag in de overdrachtsbesluiten1 en het samenwerkingsconvenant van de toezichthouders,
maar dit wordt nu naar wetniveau opgetrokken. De onder 4 en 5 genoemde samenwerkingsvormen
zijn nieuw.Geen van de maatregelen veroorzaken directe toezichtkosten. De leges veranderen
door de samenwerking niet. De samenwerkingsbepalingen veroorzaken ook geen
administratieve lasten. De bepalingen bevatten geen informatieverplichtingen
voor financiële ondernemingen. Wel heeft de onder 5 genoemde samenwerkingsverplichting
een verlaging van de administratieve lasten tot gevolg. Immers, in plaats
van de informatie zelf te vragen, zal de toezichthouder in het beschreven
geval eerst bij de andere toezichthouder informeren of deze de benodigde informatie
ter beschikking heeft.De nationale samenwerkingsbepalingen hebben een gunstige invloed op de
overige nalevingskosten van het toezicht. Door de afstemming over de algemeen
verbindende voorschriften en beleidsregels (onder 1), krijgen de financiële
ondernemingen zoveel mogelijk te maken met gelijkluidende regels waar ze zich
aan moeten aanpassen en met een gemeenschappelijk beleid van beide toezichthouders.
Zoals hierboven aangegeven bevat de huidige regelgeving reeds een vergelijkbare
bepaling. Bij de totstandkoming van de lagere regelgeving onder de Wft zal
mede ter uitvoering van deze bepaling een verdere stroomlijning van regelgeving
plaatsvinden. Naar verwachting zal dit onder meer het geval zijn op het terrein
van de integriteitregels, betrouwbaarheid en deskundigheid van bestuurders
en beleidsbepalers en de algemene aspecten van de bedrijfsvoering. Bij het
opstellen van de lagere regelgeving zullen de bedrijfseffecten en overige
nalevingkosten in kaart worden gebracht.Ook het vragen van de zienswijze van de andere toezichthouder alvorens
een maatregel wordt getroffen (onder 2) is gericht op beperking van nalevingkosten.
In de huidige praktijk wordt deze zienswijze reeds gevraagd, op basis van
het samenwerkingsconvenant, zodat met het opnemen van deze bepaling in het
voorstel geen additionele reductie wordt bereikt.De adviesprocedure van de niet-vergunningverlenende toezichthouder bij
de vergunningverlening (onder 3) en het initiatief van de niet-vergunningverlener
met betrekking tot de betrouwbaarheid (onder 4) hebben geen bedrijfseffecten.
Deze bepalingen zien op de taakverdeling van toezichthouders en hebben alleen
interne werking tussen de toezichthouders. Als alternatief voor de vergunningprocedure
is bij de voorbereiding van de wetgeving gekeken naar een model waarin de
niet-vergunningverlenende toezichthouder een meer formele rol heeft in de
vorm van een verklaring van geen bezwaar. Een dergelijk systeem gaat echter
niet meer uit van één loket en leidt tot meerdere procedures
voor de financiële onderneming.9.1.2. Samenwerking internationaalDe voorgestelde bepalingen inzake internationale samenwerking veroorzaken
geen toename van de administratieve lasten voor het bedrijfsleven ten opzichte
van de huidige wetgeving. De bepalingen inzake internationale samenwerking
betreffen namelijk uitsluitend implementatie van Europese richtlijnen die
in de huidige financiële toezichtwetgeving ook al geïmplementeerd
waren, met uitzondering van de prospectusrichtlijn. De twee artikelen die
dienen ter implementatie van de laatstgenoemde richtlijn, artikel 1:34 (oude
nummering; thans artikel 5:10) en artikel 1:44 (oude nummering; thans artikel
5:23), brengen echter geen administratieve lasten met zich mee en zijn overigens
verplaatst naar hoofdstuk 5.1.9.2 Deel MarkttoegangMet het opnemen van het Deel Markttoegang financiële ondernemingen
zijn als gezegd geen inhoudelijke wijzigingen beoogd. Het opnemen van dit
deel heeft dus in beginsel geen toename van de administratieve lasten tot
gevolg. In dit deel worden wel naar aanleiding van het advies van de Raad
van State en op advies van experts een paar vereenvoudigingen voor de sector
doorgevoerd.Ten eerste is naar aanleiding van het advies van de Raad van State besloten
om een vereenvoudiging aan te brengen in de procedure die van toepassing is
als in het kader van markttoegang tevens ontheffing wordt gevraagd van bepaalde
vergunningeisen die gelijkluidend zijn aan eisen uit het lopend toezicht.
De thans voorgestelde regeling voorkomt dat twee keer – mogelijk zelfs
bij twee toezichthouders – ontheffing moet worden aangevraagd: eenmaal
in het kader van de vergunningprocedure en eenmaal ten behoeve van het lopend
toezicht. Voor een nadere uiteenzetting over de vereenvoudigde procedure wordt
verwezen naar de artikelen 1a:2 en 1a:2a en de bijbehorende toelichting.Ten tweede is in het Deel Markttoegang financiële ondernemingen op
advies van de geraadpleegde deskundigen een aantal vergunningvereisten in
de wet opgenomen die nu weliswaar niet in de huidige formele financiële
toezichtwetten zijn opgenomen, maar wel als vergunningvereisten in lagere
regelgeving verscholen zitten. Als voorbeeld kunnen worden genoemd de eisen
voor kredietinstellingen ingevolge artikel 1a:11, eerste lid, onder j en k,
en artikel 1a:11, tweede lid.Al met al brengt het opnemen van het Deel Markttoegang financiële
ondernemingen geen wijziging van de administratieve lasten met zich.9.3 De Delen Gedragstoezicht9.3.1. InleidingHet toezicht (en dus ook het gedragstoezicht) op de financiële sector
wordt met deze wet ingrijpend hervormd. Het toezicht wordt gekanteld van een
sectorale naar een functionele indeling. Deze kanteling sluit aan bij de cross-sectorale
ontwikkelingen in de (internationale) financiële wereld. Het doel van
de herziening van de toezichtwetgeving is om de wetgeving inzichtelijk, doelgericht
en marktgericht in te richten en sectorale verschillen te stroomlijnen. Een
belangrijk onderdeel hiervan is de stroomlijning van het gedragstoezicht.
Het toezicht wordt efficiënter ingericht, waardoor de administratieve
lasten voor het bedrijfsleven afnemen.De formele vormgeving van het functionele toezichtmodel is het hoofddoel
van het voorstel, waarbij een duidelijke splitsing tussen prudentieel toezicht
en gedragstoezicht wordt aangebracht en het gedragstoezicht wordt onderscheiden
in gedragstoezicht op financiële ondernemingen en gedragstoezicht op
financiële markten. De gedragsregels die gelden voor een houder van een
gereglementeerde markt in Nederland (alsmede de houders van gekwalificeerde
deelnemingen in een dergelijke houder) en voor een ieder die zich op de financiële
markten begeeft zijn thans opgenomen in de Wte 1995 (alsmede de daarop gebaseerde
lagere regelgeving) en de Wmz 1996. Deze regels worden geïntegreerd in
het Deel Gedragstoezicht financiële markten. Hierbij is sprake van een
beleidsarme operatie die ten opzichte van de bestaande dan wel voorgestelde
(met name het Wmz-wetsvoorstel) regelgeving geen wijziging in
de administratieve lasten of nalevingskosten met zich brengt. In het navolgende
zal dit deel verder buiten beschouwing blijven.Tegelijkertijd wordt het gedragstoezicht op financiële ondernemingen
geïntegreerd en geharmoniseerd. Het gedragstoezicht op financiële
ondernemingen is nu verspreid over zes wetten, te weten: de Wfd, de Wtb, de
Wte 1995, de Wet toezicht kredietwezen (Wtk 1992) en de Wet toezicht verzekeringsbedrijf 1993
(Wtv 1993). Door het integreren van de verschillende, met het gedragstoezicht
op financiële ondernemingen samenhangende bepalingen in één
deel, wordt de inzichtelijkheid ervan vergroot.Naast het gedragstoezicht dat wordt uitgevoerd door de AFM is DNB –
na de fusie met de PVK – verantwoordelijk voor het prudentieel toezicht
op financiële ondernemingen. De samenwerking tussen de toezichthouders
(AFM en DNB) zal bewerkstelligen dat er geen dubbele gegevensuitvraag zal
bestaan en dat de gegevens door de toezichthouders zullen worden hergebruikt.De administratieve lastenreductie uit hoofde van dit voorstel past in
het bredere kader ter uitvoering van de kabinetsdoelstelling om in deze kabinetsperiode
de administratieve lastendruk ten opzichte van 31 december 2002 met 25%
te verminderen. Ten behoeve van de aanpak van de administratieve lasten als
gevolg van toezicht op de financiële markten zijn een bestuurlijke gemengde
commissie, een projectgroep en werkgroepen ingesteld met marktpartijen en
financiële toezichthouders. De gemengde commissie heeft eind 2003 concrete
reductievoorstellen gedaan voor de administratieve lasten van onder meer het
gedragstoezicht op de financiële markten (t.o.v. de administratieve lasten
met als peildatum 31 december 2002, die in het kader van bovengenoemde
kabinetsdoelstelling in kaart zijn gebracht door het onderzoeksbureau Cap
Gemini Ernst & Young in het rapport met de titel «Nulmeting Administratieve
lasten Financiële Markten» (hierna te noemen: de nulmeting)). Bij
het formuleren van de reductievoorstellen zijn de mogelijkheden die de stroomlijning
van het toezicht en de doorvoering van de scheiding tussen gedragstoezicht
en prudentieel toezicht bieden, reeds meegenomen.9.3.2. Beperken belastende bedrijfseffectenHiervoor is reeds toegelicht waarom gedragstoezicht op financiële
ondernemingen noodzakelijk is (zie hoofdstuk 5 van deze toelichting). De nuloptie
(de optie om niets te doen) behoort dan ook niet tot de mogelijkheden en zou
in strijd zijn met Europese verplichtingen.In het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen zijn de gedragselementen
van de Wfd, de Wtb, de Wte 1995, de Wtk 1992 en de Wtv 1993 samengevoegd.
Bij het formuleren van de wettekst is telkens getoetst of een norm noodzakelijk
is om een gesteld beleidsdoel te bereiken en of deze in de gekozen formulering
effectief en zo min mogelijk belastend zal uitwerken voor de financiële
ondernemingen die door de betreffende norm zullen worden geraakt. De belastende
bedrijfseffecten van het voorstel, waaronder de administratieve lasten van
normstelling door de overheid, dienen immers zoveel mogelijk te worden beperkt.
Elke norm is beoordeeld op de randvoorwaarde dat de te verwachten belastende
bedrijfsgevolgen van die norm in een redelijke verhouding moeten staan tot
het beoogde (beleids-)effect van deze norm. Daarbij is telkens in het oog
gehouden dat de relatieve lastendruk ongeveer gelijk zal zijn voor grote,
middelgrote en kleine ondernemingen. Waar mogelijk is geprofiteerd van kennis
van marktpartijen, die immers bij uitstek in staat zijn om o.m.
de marktconformiteit, de effectiviteit en de proportionaliteit van overheidsregulering
te beoordelen.Genoemde afwegingen zijn ook van belang bij de uitwerking van dit voorstel
in lagere regelgeving: algemene maatregelen van bestuur (amvb's) en algemeen
verbindende voorschriften van de toezichthouders (avv's). De (praktische)
uitvoering van het toezicht is namelijk voor een groot deel geregeld in lagere
regelgeving. De reductie van administratieve lasten zal dan ook met name worden
gerealiseerd door de uitwerking van het toezicht in lagere regelgeving. De
informatieverplichtingen in de bestaande amvb's en avv's worden
in het kader van de herijking van het niveau van regelgeving kritisch bezien.Waar mogelijk worden de effecten van deze lagere regelgeving in de navolgende
overzichten weergegeven. Omdat de precieze inhoud van de lagere regelgeving
nog niet vaststaat, zal het niet in alle gevallen mogelijk zijn reeds in dit
stadium de effecten van lagere regelgeving aan te geven en te kwantificeren.
Medio 2005 is gestart met de invulling van de lagere regelgeving. Alsdan zal
de betreffende regelgeving aan Actal worden voorgelegd.In dit kader is tevens van belang dat in het Algemeen deel een artikel
is opgenomen op grond waarvan de toezichthouders bij het formuleren van nadere
regels uitdrukkelijk rekening moeten houden met de belastende bedrijfseffecten
die deze tot gevolg zullen hebben (artikel 1:11, eerste lid, juncto 1:12,
tweede lid). De door de AFM vast te stellen nadere regels zullen dus geen
onredelijke belasting voor financiële markten tot gevolg mogen hebben.
Indien de door de AFM vastgestelde algemeen verbindende voorschriften niet
in overeenstemming zijn met dit uitgangspunt, dan kan de Minister, indien
overleg met de AFM niet tot een andere regeling leidt, met betrekking tot
het desbetreffende onderwerp zelf regels stellen onder intrekking van de toezichthouderregel.9.3.3. Bedrijfseffecten ten gevolge van wijzigingen van
bestaande normenHet merendeel van de normen die zijn opgenomen in het Deel Gedragstoezicht
financiële ondernemingen zijn (een voortzetting van) bestaande wettelijke
normen. Dit houdt vanzelfsprekend verband met het feit dat in het Deel Gedragstoezicht
financiële ondernemingen de gedragselementen uit zes bestaande wetten
zijn samengevoegd (Wfd, Wtb, Wte 1995, Wtk 1992, Wtn, Wtv 1993). De bedrijfseffecten
van dit deel ten gevolge van wijzigingen in de regelgeving zijn dan ook beperkt,
en vloeien in essentie voort uit twee onderdelen: het «execution only»-regime
en de inlichtingenplicht van de accountant. Deze onderdelen worden hieronder
besproken.Execution onlyDe regeling van artikel 4:24 behelst ten aanzien van het bemiddelen in
financiële instrumenten een verlichting ten opzichte van het regime van
de artikelen 24, onderdeel b, en 35, onderdeel b, van het Bte 1995 en artikel
28, eerste lid, van de Nadere Regeling gedragstoezicht effectenverkeer 2002.
Het huidige regime vereist immers ook bij het enkele uitvoeren of doorgeven
van opdrachten of orders ten aanzien van aandelen, geldmarktinstrumenten,
obligaties en andere schuldinstrumenten, en deelnemingsrechten in beleggingsinstellingen
op initiatief van de cliënt een (beperkt) cliëntenprofiel. Op grond
van het vierde lid van dit artikel behoeft de bemiddelaar in financiële
instrumenten bij dergelijke transacties geen informatie meer in te winnen.
Deze regeling is in lijn met de richtlijn betreffende markten voor financiële
instrumenten (de herziene richtlijn beleggingsdiensten).Het opstellen van een cliëntenprofiel is vergelijkbaar met de eisen
zoals geformuleerd in artikel 32 van de Wfd. De kosten van dit proces van
vastlegging zijn gebaseerd op een schatting van 5 minuten per advies tegen
een uurtarief van € 55. Op alle «execution only»-transacties
voor niet-professionele cliënten, waarvoor momenteel een cliëntenprofiel
verplicht is, zal dus 5 minuten worden bespaard. Een ruwe schatting is dat
het in totaal gaat om circa 30% van de markt. Dat betekent dat de verplichting
om informatie over het advies voor de toezichthouder op controleerbare wijze
vast te leggen voor circa 350 000 transacties kan vervallen. Dit leidt
tot een structurele vermindering van de administratieve lasten van € 1,6
mln. (350 000 * 5 minuten à € 55,– per uur).Inlichtingenplicht accountantEen administratieve lastenverlichting wordt ook bereikt door stroomlijning
van de inlichtingenplicht van de accountant. De verplichting tot melding van
alle relevante omstandigheden waarvan een accountant bij het onderzoek naar
de jaarrekening van een financiële onderneming kennis krijgt en die voor
de AFM van belang kunnen zijn, is voor de accountant van een beheerder of
een beleggingsonderneming anders geregeld dan voor de accountant van een clearinginstelling,
een kredietinstelling of een verzekeraar. Kredietinstellingen en verzekeraars
moeten een overeenkomst sluiten met de accountant en de toezichthouder op
grond waarvan de accountant gemachtigd is bepaalde inlichtingen te melden.
Beleggingsondernemingen en beheerders hoeven een dergelijke tripartiete overeenkomst
niet te sluiten; de meldingsplicht is wettelijk vastgelegd. In artikel 4:27
wordt de meldingsplicht met betrekking tot alle financiële ondernemingen
in de wet vastgelegd. Dit bespaart clearinginstellingen, kredietinstellingen
en verzekeraars de administratieve lasten die gepaard gaan met het sluiten
van een tripartiete overeenkomst.De omvang van deze besparing is reeds becijferd in de toelichting bij
het Deel Prudentieel toezicht financiële ondernemingen (Kamerstukken
II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 151 en 152) aangezien dat deel een met
artikel 4:27 vergelijkbare bepaling bevat (artikel 2:121a, voorheen artikel
2:97). Volgens die berekening bedraagt de besparing in totaal € 43 407.
De helft van dat bedrag (€ 21 704) dient te worden toegerekend
aan artikel 4:27.Overzicht BedrijfseffectenOnderstaande tabel geeft een overzicht van de hiervoor besproken bedrijfseffecten.
De hiervoor besproken onderwerpen leiden tot een vermindering van de administratieve
lasten met ongeveer € 1,6 mln, Zij hebben geen invloed op de overige
nalevingskosten (kosten die bedrijven moeten maken om te voldoen aan wettelijke
verplichtingen) en evenmin op de directe toezichtkosten (voor het toezicht
te betalen leges). NormAdministratieve lastenOverige nalevingskostenDirecte toezichtkostenExecution only regime-/- 1 589 511,0000Inlichtingenplicht accountant-/-
21 704,0000 Saldo in mln.-/- 1,6009.4 Advies ActalDe onderdelen van het voorstel die bij deze nota van wijziging nieuw worden
ingediend zijn ter toetsing voorgelegd aan Actal. Actal heeft positief geadviseerd
over de administratieve lastenreductie en -berekening die het Deel Gedragstoezicht
financiële ondernemingen en de aanvullende delen van het Algemeen deel
tot stand brengen. Het College constateert dat dit deel van het voorstel bijdraagt
aan het behalen van de doelstelling de administratieve lasten
voor het bedrijfsleven met 25% te verminderen.Actal heeft geadviseerd om, zodra de uitwerking in lagere regelgeving
gereed is, een totaalbeeld te geven van de gevolgen van de Wft voor de administratieve
lasten. Daarbij gaat Actal er vanuit dat de lagere regelgeving die op grond
van de Wft zal worden vastgesteld, ook aan het College zal worden voorgelegd.
Dit is inderdaad het geval. Bij elk deel van het voorstel, zowel wet als lagere
regelgeving, zullen de administratieve lasten in kaart worden gebracht. Dit
zal steeds ter toetsing aan Actal worden voorgelegd, ook daar waar het toezichthouderregels
betreft. Met de toezichthouders zijn hierover afspraken gemaakt. Op basis
van deze gegevens kan aan het einde van het traject het totaalbeeld van de
administratieve lasten worden berekend, en worden vergeleken met de nulmeting
die in 2002 is uitgevoerd. In aanvulling hierop zal ook een kwantitatief inzicht
worden gegeven in de eenmalige administratieve lasten van de Wft, zoals het
kennisnemen van de wet en het doorvoeren van uit de wet voortvloeiende wijzigingen
in de bedrijfsvoering.Actal heeft erop aangedrongen dat uitvoerings- en beleidsregels van de
toezichthouders op zoveel mogelijk terreinen gelijkluidend zijn. Artikel 1:29
verplicht de toezichthouders hiertoe.De Wft maakt, net zoals de huidige wetgeving, informatie-uitwisseling
tussen de toezichthouders mogelijk. Deze informatie-uitwisseling heeft mede
tot doel ervoor te zorgen dat onder toezicht staande instellingen dezelfde
gegevens slechts aan een van beide toezichthouders behoeven te verstrekken.
Als die gegevens ook voor de andere toezichthouder van belang zijn zal deze
zich in eerste instantie tot zijn collega-toezichthouder moeten wenden. Hiervan
kan alleen in uitzonderlijke gevallen met een spoedeisend karakter worden
afgeweken. Een dergelijk hergebruik van toezichtinformatie draagt bij aan
de efficiëntie van het toezicht en aan beperking van de lasten voor onder
toezicht staande instellingen.ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGAALGEMEEN DEELHOOFDSTUK 1.1Hoofdstuk 1.1 is ten opzichte van het eerder ingediende voorstel omwille
van de inzichtelijkheid onderverdeeld in afdelingen. In afdeling 1.1.1 worden
de definities opgenomen. Ten opzichte van de eerder voorgestelde weergave
van de begripsbepalingen en hun definities, is er om meerdere redenen voor
gekozen de lettering van de verschillende begripsbepalingen te laten vervallen.
Ook zijn de begripsbepalingen schuin gedrukt weergegeven. Het alfabetisch
rangschikken is wel gehandhaafd. Vanwege het grote aantal begripsbepalingen
kwam er dubbele, drievoudige en zelfs viervoudige verlettering voor met als
gevolg dat niet in een oogopslag de gewenste definitie van een begripsbepaling
gevonden kon worden. Door het laten vervallen van de verlettering en het invoeren
van schuin gedrukte begripsbepalingen is dit wel mogelijk geworden. Bijkomend
voordeel van deze wijze van rangschikken is de toekomstbestendigheid. Niet
is immers uitgesloten dat als gevolg van nieuwe of gewijzigde Europese regelgeving
nieuwe begripsbepalingen en dus definities in het voorstel opgenomen
zullen moeten worden. Deze kunnen eenvoudig in artikel 1:1 ingevoegd worden.Voor de reikwijdtebepalingen worden in het Algemeen deel twee afdelingen
opgenomen. Hierin worden de reikwijdtebepalingen opgenomen die betrekking
hebben op de reikwijdte van het gehele voorstel. In de bijzondere delen worden
reikwijdtebepalingen opgenomen die de reikwijdte bepalen van het betreffende
bijzondere deel.De afdelingen in het Algemeen deel zijn afdeling 1.1.2 die betrekking
heeft op financiële ondernemingen en afdeling 1.1.3 die ziet op financiële
diensten. Deze volgorde sluit aan bij de volgorde van de bijzondere delen:
het Deel Prudentieel toezicht financiële ondernemingen dat zich tot financiële
ondernemingen richt komt vóór het Deel Gedragstoezicht financiële
ondernemingen, dat ziet op financiële diensten.Ten behoeve van de inzichtelijkheid zijn beide afdelingen onderverdeeld
in paragrafen.Om een artikel met betrekking tot de aantastbaarheid van rechtshandelingen
in het Algemeen deel in te voegen wordt een nieuwe afdeling ingevoegd, direct
na de reikwijdtebepalingen. Dit is afdeling 1.1.4 met als titel «Aantastbaarheid
van rechtshandelingen». De overige bepalingen worden opgenomen in afdeling
1.1.5.Afdeling 1.6.2 (Notificatie) wordt niet overgenomen omdat de betreffende
artikelen als gevolg van de herstructurering van het voorstel worden verplaatst
naar het Deel Markttoegang financiële ondernemingen. De afdelingen 1.6.3
(Registratie) en 1.6.4 (Beroep en voorlopige voorziening) worden als gevolg
hiervan vernummerd tot 1.6.2 en 1.6.3.Afdeling 1.1.1Artikel 1:1AanbiedenHet begrip «aanbieden» kan worden onderscheiden in enerzijds
het aanbieden van een financieel product dat geen financieel instrument of
deelnemingsrecht is en anderzijds het aanbieden van een recht van deelneming
in een beleggingsinstelling. Het toezicht op financiële ondernemingen
omvat deze vormen van aanbieden. Het aanbieden van andere financiële
instrumenten dan deelnemingsrechten in beleggingsinstellingen valt niet onder
het toezicht op financiële ondernemingen. Wel is het aanbieden van effecten
gereguleerd in hoofdstuk 5.1. In dat kader wordt een begrip «aanbieden
van effecten aan het publiek» gehanteerd dat wordt gedefinieerd in artikel
5:1, onderdeel a. Verwezen wordt naar de toelichting op dat artikel.a: aanbieden van een financieel product dat geen financieel
instrument of recht van deelneming in een beleggingsinstelling isDit begrip aanbieden omvat de artikelen 1, onderdeel a, 2, eerste lid
en tweede lid, onderdeel e, 6 en 7 van de Wet financiële dienstverlening
(Wfd).Zoals in de toelichting op artikel 2, tweede lid, onderdeel e, van de
Wfd is aangegeven1, is de omschrijving van het
begrip aanbieden ontleend aan wat in het Burgerlijk Wetboek (BW) onder aanbod
wordt verstaan. Het BW geeft geen omschrijving van het begrip aanbod, maar
in het kader van artikel 6:217 van het BW vormt een voorstel tot het sluiten
van een overeenkomst gericht tot één of meer bepaalde personen
een aanbod, indien het voldoende bepaald is en daaruit blijkt van de wil van
de aanbieder om in geval van aanvaarding gebonden te zijn.2 Van het aanbod moet onderscheiden worden de uitnodiging
om in onderhandeling te treden of tot het doen van een aanbod. Een voorstel
dat niet de elementen bevat die de verbintenissen die uit de te sluiten overeenkomst
zullen voortvloeien bepaalbaar maken in de zin van artikel 6:227 van het BW,
is een uitnodiging om in onderhandeling te treden en geen aanbod.1 De vorm waarin een aanbod wordt gedaan doet niet terzake.
Het zal van de redactie afhangen of met een reclame-uiting een aanbod wordt
gedaan.Het element «middellijk» geeft aan dat ook het aanbieden via
een door de aanbieder ingeschakelde bemiddelaar onder de definitie valt. De
aanbieder is in dat geval aan het aanbieden: hij is degene die middellijk
een voorstel doet tot het als wederpartij aangaan
van de overeenkomst. De activiteiten van de tussenpersoon worden in het kader
van deze wet beschouwd als bemiddelen.Indien het een verzekering betreft, ziet aanbieden ook het voorstel dat
is gericht tot (natuurlijke of rechts)personen die handelen in de uitoefening
van een beroep of bedrijf. Deze uitbreiding van de reikwijdte van het begrip
aanbieden is afkomstig uit artikel 6 van de Wfd en is ook opgenomen in de
definities van adviseren, bemiddelen in een verzekering en optreden als (onder)gevolmachtigde
agent. Bij financiële diensten met betrekking tot een verzekering wordt
de zakelijke afnemer derhalve op dezelfde wijze beschermd als de consument.Thans wordt voorgesteld om deze uitbreiding met betrekking tot verzekeringen
in de definities van de betreffende financiële diensten zelf op te nemen
en niet zoals in de Wfd in een apart artikel. Bij de voorbereiding van het
voorstel is gebleken dat het opnemen van diverse aparte artikelen waarin definities
worden uitgebreid of ingeperkt de inzichtelijkheid van het voorstel kan belemmeren.Het voorgaande geldt ook voor het opnemen van de uitbreiding met «aangaan,
beheren of uitvoeren van een dergelijke overeenkomst» in de definitie
van het begrip aanbieden zelf en niet in een apart artikel, zoals artikel
7 van de Wfd. Inhoudelijk wordt met de formulering «aangaan, beheren
of uitvoeren van een dergelijke overeenkomst» hetzelfde beoogd als artikel
7 van de Wfd. Deze formulering brengt tot uitdrukking dat aanbieden van andere
financiële producten dan financiële instrumenten niet alleen het
doen van een voorstel omvat, maar ook het (uitsluitend) aangaan, beheren of
uitvoeren van dergelijke overeenkomsten. Het begrip «aanbieden»
omvat derhalve de gehele looptijd van een overeenkomst inzake een ander financieel
product dan een financieel instrument. Voor een verdere toelichting hierop
wordt verwezen naar de memorie van toelichting bij de Wfd2.Daarnaast wordt het element «in de uitoefening van een beroep of
bedrijf» uit oogpunt van inzichtelijkheid en vanwege consistentie met
de begrippen uit de Wet toezicht effectenverkeer 1995 (Wte 1995), Wet toezicht
kredietwezen 1992 (Wtk 1992) en Wet toezicht verzekeringsbedrijf 1993
(Wtv 1993) opgenomen in alle definities van activiteiten die uit de Wfd worden
overgenomen. In de Wfd is de beperking tot financiële diensten die in
de uitoefening van een beroep of bedrijf worden verleend apart opgenomen in
artikel 2, eerste lid.Het element «in de uitoefening van een beroep of bedrijf»
maakt duidelijk dat de betreffende activiteit alleen onder het bereik van
dit voorstel valt voorzover het plaatsvindt in de uitoefening van een beroep
of bedrijf. In het merendeel van de gevallen zal eenvoudig vast te stellen
zijn dat sprake is van de uitoefening van een beroep of bedrijf, bijvoorbeeld
bij een onderneming die de financiële dienstverlening tot doel heeft. In andere gevallen zullen de specifieke omstandigheden van belang
zijn bij de vaststelling of sprake is van professionele dienstverlening. Aanknopingspunten
kunnen onder andere zijn de wijze waarop degene die een financiële dienst
verleent zich aan de buitenwereld presenteert, de omstandigheid dat verlening
van financiële diensten niet slechts incidenteel plaatsvindt of het feit
dat degene die de financiële dienst verleent een beloning ontvangt voor
zijn diensten, van de cliënt zelf of van een derde (bijvoorbeeld in de
vorm van provisie). Een financiële dienst die op incidentele basis wordt
verleend in het kader van een andere beroepswerkzaamheid van de dienstverlener,
valt niet onder het bereik van dit voorstel. Het moet dan wel gaan om werkzaamheden
die noodzakelijkerwijs rechtstreeks voortvloeien uit die andere beroepswerkzaamheid.b: aanbieden van een recht van deelneming in een beleggingsinstellingDit begrip is ontleend aan artikel 4, eerste lid, van de Wet toezicht
beleggingsinstellingen (Wtb). Het begrip aanbieden van deelnemingsrechten
in beleggingsinstellingen knoopt enerzijds aan bij hetgeen in het BW onder
aanbod wordt verstaan (verwezen wordt naar de toelichting op onderdeel a van
het begrip «aanbieden» in dit artikel), anderzijds maakt de definitie
duidelijk dat ook het vragen of verkrijgen van gelden of andere goederen ter
deelneming in een beleggingsinstelling onder het aanbieden van een deelnemingsrecht
valt.In de Wtb wordt geen onderscheid gemaakt tussen de particuliere en de
zakelijke markt, zodat in de definitie van het begrip aanbieden van deelnemingsrechten
de term «cliënt» wordt gebruikt. Indien deelnemingsrechten
in een belegginginstelling echter uitsluitend aan professionele marktpartijen
worden aangeboden, is die beleggingsinstelling geheel vrijgesteld van het
toezicht op grond van de Wtb. In deze systematiek brengt dit voorstel geen
verandering. Zie ook de toelichting op artikel 1:6e, eerste lid.Het element «middellijk» geeft aan dat ook het aanbieden van
deelnemingsrechten via een door de aanbieder (de beheerder of beleggingsinstelling
zelf) ingeschakelde beleggingsonderneming onder de definitie valt. Als deelnemingsrechten
in een beleggingsinstelling op die manier worden aangeboden dan wordt de beleggingsonderneming
niet aangemerkt als aanbieder. In deze situatie is alleen de beheerder dan
wel beleggingsinstelling aanbieder van deelnemingsrechten. Of de aanbieder
in deze casus onder de vergunningplicht van hoofdstuk 1a.2 of onder de regels
met betrekking tot «aanbieden» of de «aanbieder» in
het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen valt, hangt onder meer
af van de vraag of sprake is van aanbieden in Nederland.Zoals bij de toelichting op onderdeel a van het begrip «aanbieden»
in dit artikel is aangegeven, doet de vorm waarin een aanbod wordt gedaan
niet terzake. Het zal van de redactie afhangen of met een reclame-uiting een
aanbod wordt gedaan.AanbiederDe omschrijving geeft aan wat onder aanbieder wordt verstaan en legt daarmee
een verband met de definitie van aanbieden. Daarbij wordt er op gewezen dat
in hoofdstuk 5.1 een afwijkende definitie van «aanbieder» wordt
gehanteerd. Deze is opgenomen in het voorgestelde artikel 5:1, onderdeel b.Aangewezen staatIn de artikelen 1a:5, tweede lid, 1a:7, tweede lid, 1a:48, tweede lid,
1a:50, tweede lid, en 1a:63, eerste lid, wordt voorzien in de mogelijkheid
om staten aan te wijzen waar toezicht wordt uitgeoefend op beleggingsinstellingen, clearinginstellingen of natura-uitvaartverzekeraars dat in
voldoende mate waarborgen biedt ten aanzien van de belangen die de wet beoogt
te beschermen. Beleggingsinstellingen, clearinginstellingen of natura-uitvaartverzekeraars
met zetel in een dergelijke aangewezen staat zullen slechts in beperkte mate
aan het toezicht ingevolge dit voorstel worden onderworpen. Met behulp van
de term «aangewezen staat» zullen de betreffende financiële
ondernemingen in het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen van
bepaalde artikelen worden uitgezonderd. Verwezen wordt naar de artikelen 4:8,
eerste en tweede lid, 4:12 en 4:38 en de toelichting op de begrippen«beleggingsinstelling
met zetel in een niet-aangewezen staat»,«clearinginstelling met
zetel in een niet-aangewezen staat» en natura-uitvaartverzekeraar met
zetel in een niet-aangewezen staat» in dit artikel (Kamerstukken II
2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 169, 170, 176 en 180 tot en met 181).AccountantVoor de artikelsgewijze toelichting op dit begrip wordt verwezen naar
Kamerstukken II 2003/04, 29 708, nr. 3, blz. 25 tot en met 28.AdviserenDe omschrijving van het begrip adviseren is ontleend aan artikel 4, eerste
lid, onderdeel v, van de richtlijn betreffende markten voor financiële
instrumenten1 en de artikelen 1, onderdeel b,
en 2, eerste lid, en 6 van de Wfd. Indien aanbevelingen betrekking hebben
op een financieel instrument of verzekering, omvat het begrip adviseren ook
de aanbevelingen aan een (natuurlijke of rechts)persoon die handelt in de
uitoefening van een beroep of bedrijf. Deze uitbreiding van de reikwijdte
is wat verzekeringen betreft afkomstig uit artikel 6 van de Wfd. Verwezen
wordt naar de toelichting op onderdeel a van het begrip «aanbieden»
in dit artikel.Met betrekking tot financiële instrumenten geldt het volgende. De
regels van de Wte 1995 en het Besluit toezicht effectenverkeer 1995 (Bte 1995)
voor het adviseren over financiële instrumenten in het kader van het
verlenen van een beleggingsdienst (in de terminologie van de Wte 1995: effectenbemiddeling
en vermogensbeheer) gelden in beginsel ten opzichte van een ieder ongeacht
de vraag of het een natuurlijk of rechtspersoon betreft dan wel of diegene
al dan niet handelt in de uitoefening van een beroep of een bedrijf. Dit vloeit
voort uit de aard van de dienstverlening, die ook vraagt om bescherming van
de zakelijke markt. De regels van de Wte 1995 en het Bte 1995 zijn echter
alleen van toepassing op advies over financiële instrumenten dat wordt
gegeven in het kader van een beleggingsdienst.Adviseren over financiële instrumenten als zelfstandige activiteit
(los van beleggingsdiensten) valt niet onder de Wte 1995 en het Bte 1995 maar
onder de Wfd, die alleen de consument beschermt. Adviseren over financiële
instrumenten aan rechtspersonen en natuurlijke personen die handelen in de
uitoefening van een beroep of bedrijf valt buiten het bereik van de Wfd. Thans
wordt echter voorgesteld om alle vormen van adviseren over financiële
instrumenten gelijk te behandelen. Er wordt geen onderscheid gemaakt in de
reikwijdte van de regels voor het adviseren in het kader van beleggingsdiensten
enerzijds en het zelfstandig adviseren anderzijds. Dit is een uitbreiding
ten opzichte van de reikwijdte van de Wfd. Degenen die uitsluitend adviseren
over financiële instrumenten aan de zakelijke markt en niet tevens een
beleggingsdienst verlenen, zullen echter in afwachting van de implementatie
van de richtlijn betreffende markten voor financiële instrumenten worden
vrijgesteld.Daarnaast is de reikwijdte van het begrip adviseren over financiële
instrumenten iets breder dan onder de Wfd doordat het voorgestelde begrip «financieel
instrument» iets ruimer is dan het begrip «effect» in de Wfd (verwezen wordt naar de toelichting op de begrippen «effect»
en«financieel instrument»). Dit volgt uit het feit dat de Wfd
de Wte 1995 volgt op dit punt. Het voorstel brengt daar geen verandering in.Met «bepaalde consument of (...) cliënt» wordt duidelijk
gemaakt dat aanbevelingen aan een onbepaalde groep van consumenten of cliënten
niet onder de reikwijdte van dit voorstel vallen (bijvoorbeeld adviezen opgenomen
in boeken, tijdschriften, mailings of aanprijzingen in reclame-uitingen).
Zoals ook in de toelichting op artikel 1, onderdeel b, van de Wfd is aangegeven,
is een ander kernelement van adviseren dat in het advies een specifiek financieel
product wordt aanbevolen. De aanbeveling moet zien op een concreet financieel
product van een bepaalde aanbieder (product X van aanbieder Y). Het enkele
aanbevelen van een productsoort, zoals (beleggings)hypotheken, levensverzekeringen
of beleggingsfondsen valt niet onder dit begrip adviseren. In een advies kunnen
ook meerdere specifieke financiële producten worden aanbevolen.1Adviseren verschilt van bemiddelen in die zin dat adviseren niet is gericht
op het totstandkomen van een overeenkomst tussen een aanbieder en een consument
of cliënt inzake een specifiek financieel product. Indien alleen sprake
is van adviseren zal een consument of cliënt zelf vervolgens (indien
gewenst) meer initiatief moeten nemen.Voor een toelichting op het element «in de uitoefening van een beroep
of bedrijf» wordt verwezen naar de toelichting op onderdeel a van het
begrip «aanbieden» in dit artikel.AdviseurDe omschrijving van het begrip adviseur legt een verband met de definitie
van adviseren. In die zin wijkt de definitie van adviseur ook af van de definitie
in artikel 1, onderdeel c, van de Wfd, die beperkter is. Verwezen wordt naar
de toelichting op de definitie van «financiële dienst» in
dit artikel.Autoriteit Financiële MarktenVoor de artikelsgewijze toelichting op dit begrip wordt verwezen naar
Kamerstukken II 2003/04, 29 708, nr. 3, blz. 25 tot en met 28.BankVoor de artikelsgewijze toelichting op dit begrip wordt verwezen naar
Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 165 tot en met 169, onderdeel
g.BeheerderDe omschrijving van het begrip beheerder wordt overgenomen uit artikel
1, onderdeel e, van de Wtb. Het beheer van een beleggingsinstelling omvat
onder andere het beheer van de beleggingen, de administratie en het aanbieden
(de verkoop) van de deelnemingsrechten.Beheren van een individueel vermogenDe omschrijving van het beheren van een individueel vermogen komt materieel
overeen met de omschrijving van de activiteit van een vermogensbeheerder in
artikel 1, onderdeel c, van de Wte 1995.Het element «anders dan als beheerder» is opgenomen om het
onderscheid met collectief vermogensbeheer dat door beheerders van beleggingsinstellingen
wordt verricht aan te geven. Bij het beheren van individuele vermogens worden
de financiële instrumenten van een (natuurlijke of rechts)persoon ten
behoeve van die persoon beheerd. In een beleggingsinstelling wordt belegd
voor het collectief; de opbrengst komt ten goede van de deelnemers gezamenlijk.
Het element «alle werkzaamheden gericht op» geeft
aan dat het gaat om de stadia van het«aanbieden» (het voortraject)
en het verrichten van de activiteit. In de Wte 1995 komt dit tot uitdrukking
in de formulering «als vermogensbeheerder diensten aan te bieden of te verrichten» in de verbodsbepaling (artikel
7, eerste lid, van de Wte 1995).Voor een toelichting op het element «in de uitoefening van een beroep
of bedrijf» wordt verwezen naar de toelichting op onderdeel a van het
begrip «aanbieden» in dit artikel. Ook met betrekking tot het
beheren van een individueel vermogen geldt dat het op incidentele basis verlenen
van deze dienst in het kader van een andere beroepswerkzaamheid van de beleggingsonderneming
niet onder het bereik van dit voorstel valt voorzover de werkzaamheden noodzakelijkerwijs
rechtstreeks voortvloeien uit die andere beroepswerkzaamheid. Als voorbeeld
kan worden genoemd een notaris die bij het beheer van een nalatenschap een
individueel vermogen beheert.1 Deze werkzaamheden
zijn ook uitgezonderd in artikel 2, tweede lid, onderdeel c, van de richtlijn
beleggingsdiensten.2BeleggerscompensatiestelselVoor de artikelsgewijze toelichting op dit begrip wordt verwezen naar
Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 170, onderdeel k.Beleggingsfonds, beleggingsinstelling en beleggingsmaatschappijDe definities van de begrippen beleggingsfonds, beleggingsinstelling en
beleggingsmaatschappij zijn overgenomen uit artikel 1, onderdelen b, c en
a, van de Wtb. De omschrijving van het begrip beleggingsfonds is ten opzichte
van de Wtb iets gewijzigd doordat in plaats van «een niet in een rechtspersoon
ondergebracht vermogen» wordt voorgesteld «een niet in een beleggingsmaatschappij
ondergebracht vermogen».Beleggingsinstellingen kunnen in twee rechtsvormen worden onderverdeeld:
beleggingsfondsen en beleggingsmaatschappijen. Een beleggingsmaatschappij
is een beleggingsinstelling met rechtspersoonlijkheid. Veelal zal deze de
vorm hebben van een naamloze vennootschap, waarbij de aandelen in de N.V.
de rechten van deelneming zijn. Een beleggingsfonds bezit geen rechtspersoonlijkheid,
het is een vermogen dat ten behoeve van de deelnemers wordt beheerd en bewaard
door derden.Daarnaast kan een onderscheid worden gemaakt tussen de zogenaamde «open-end
beleggingsinstellingen en «closed-end beleggingsinstellingen».
Een open-end beleggingsinstelling geeft op verzoek van de deelnemers deelnemingsrechten
uit, koopt deze in of betaalt daarop terug. In dit voorstel wordt dit omschreven
als «rechten van deelneming in een beleggingsinstelling die op verzoek
van de deelnemers ten laste van de activa direct of indirect worden ingekocht
of terugbetaald». Indien een beleggingsinstelling niet op verzoek van
de deelnemers ten laste van de activa deelnemingsrechten uitgeeft, inkoopt
of terugbetaalt, is sprake van een closed-end belegginginstelling. Het onderscheid
tussen closed- end beleggingsinstellingen en open-end beleggingsinstellingen
is onder andere van belang voor de vraag welke regels met betrekking tot informatievoorziening
gelden. Verhandelbare deelnemingsrechten in closed-end beleggingsinstellingen
kwalificeren namelijk tevens als effect en vallen onder het regime van hoofdstuk
5.1. Verwezen wordt naar de toelichting op de definitie van het begrip «effect»
in dit artikel en de toelichting op de artikelen 4:49, zesde lid, en 4:50,
derde lid, van deze nota van wijziging. Een niet-verhandelbaar recht van deelneming
in een closed-end beleggingsinstelling kwalificeert als financieel product
(zie onderdeel f van de definitie van het begrip «financieel product»
in dit artikel). Deelnemingsrechten in open-end belegginginstellingen kwalificeren als financieel instrument en daarmee als financieel product
(verwezen wordt naar onderdeel b van de definitie van het begrip«financieel
instrument» in dit artikel).Daarnaast is de richtlijn beleggingsinstellingen1 alleen van toepassing op bepaalde open-end beleggingsinstellingen,
die worden aangeduid als «instellingen voor collectieve belegging in
effecten» (icbe's).De definities van beleggingsfonds en beleggingsmaatschappij zijn in de
memorie van toelichting op de Wtb als volgt toegelicht: «De definities
van beleggingsmaatschappijen en beleggingsfondsen hebben tot gevolg dat (met
inachtneming van de verdere afbakening in dit voorstel) de Wtb op alle beleggingsinstellingen
van toepassing is, ongeacht hun rechtsvorm. Beleggingsinstellingen komen immers
in vele verschijningsvormen voor, mede doordat ook buitenlandse instellingen
op de Nederlandse markt actief zijn. (...) In de definitie van beleggingsfonds
is niet als element opgenomen dat het een juridisch afgescheiden vermogen
is. Dit is niet in de definitie opgenomen om te voorkomen dat door middel
van een kunstgreep de wet omzeild kan worden; men zou immers een niet-afgescheiden
fonds kunnen vormen en stellen dat de Wtb per definitie niet daarop van toepassing
kan zijn. Voorts kan nog worden opgemerkt dat ook buitenlandse beleggingsinstellingen,
afhankelijk van hun rechtsvorm, als beleggingsmaatschappij óf fonds
aangemerkt zullen worden. Het wordt dus niet mogelijk om sui generis beleggingsinstituten
te scheppen die om die reden niet onder de voorgestelde regeling zouden vallen.
De uitdrukking «gelden of andere goederen» in de definities dient
in de ruimste zin te worden opgevat: alle zaken en vermogensrechten die een
beleggingsinstelling van haar beleggers ontvangt en die op financiële
grootheden zijn terug te voeren, vallen daaronder. Ten aanzien van het woord «opbrengst»
geldt dat het daarbij niet slechts gaat om de directe opbrengst, doch ook
om de groei van de intrinsieke waarde van een deelnemingsrecht.»2Beleggingsinstelling met zetel in een niet-aangewezen
staatAangezien in deze nota van wijziging een definitie van een beleggingsinstelling
met zetel in een niet-aangewezen staat wordt voorgesteld kunnen de definities
van beheerder van een beleggingsinstelling met zetel in een niet-aangewezen
staat (onderdeel i) en van bewaarder van een beleggingsinstelling met zetel
in een niet-aangewezen staat (onderdeel u) vervallen. De definitie van beleggingsinstelling
met zetel in een niet-aangewezen staat is zo geformuleerd dat onder deze definitie
beleggingsinstellingen vallen met zetel in een staat buiten Nederland waar
geen toezicht op beleggingsinstellingen wordt uitgeoefend dat vergelijkbaar
is met het toezicht ingevolge dit voorstel (verwezen wordt naar artikel 1a:63,
eerste lid). Deze staten zullen dan ook niet op grond van het zojuist genoemde
artikel worden aangewezen als staat waar toezicht op beleggingsinstellingen
wordt uitgeoefend dat in voldoende mate waarbogen biedt ten aanzien van de
belangen die dit voorstel beoogt te beschermen.De definitie heeft geen betrekking op icbe's. Voor icbe's geldt
op grond van de richtlijn beleggingsinstellingen het beginsel dat een icbe
onder het toezicht valt van de lidstaat waar de desbetreffende onderneming
haar zetel heeft.BeleggingsobjectHet in het eerste onderdeel opgenomen gedeelte van deze definitie wordt
ontleend aan artikel 1, onderdeel d, van de Wfd en het Bfd. Volgens de toelichting
bij de Wfd kan bij beleggingsobjecten worden gedacht aan zogenaamde teakfondsen,
struisvogeleieren, wijnranken etcetera.Ook beleggingsobjecten die worden vormgegeven als een recht op het al dan niet volledige rendement in geld of een gedeelte van de opbrengst
van een zaak vallen onder de reikwijdte van het begrip beleggingsobject. Deze
categorie is onder het Bfd aangewezen als financieel product, waarop de regels
met betrekking tot beleggingsobjecten van overeenkomstige toepassing zijn.
Omdat het begrip «recht op het al dan niet volledige rendement in geld
of op de opbrengst van een zaak» een breed begrip is, dat onder omstandigheden
ook kan vallen onder de definitie van andere financiële producten worden
die andere financiële producten van de definitie uitgezonderd.Het element «tegen betaling» in artikel 1, onderdeel d, van
de Wfd is in het eerste onderdeel vervangen door «anders dan om niet».
Hiermee wordt verduidelijkt dat het niet alleen betaling in geld betreft.
Ook zaken of rechten op zaken die door middel van een andere vorm van betaling
(in natura) zijn verkregen kunnen beleggingsobjecten zijn, mits uiteraard
aan de andere elementen van de definitie wordt voldaan. De essentie van het
toezicht op beleggingsobjecten is namelijk het bieden van bescherming aan
(potentiële) beleggers in beleggingsobjecten. Daarbij is het om het even
of de beleggingsobjecten door betaling in geld of juist door betaling in natura
worden verkregen.Het element in «een rendement in geld in het vooruitzicht gesteld»,
wordt strikt gehanteerd in die zin dat daaronder niet wordt begrepen een in
vooruitzicht gesteld rendement anders dan in geld (in natura).Met de zinsnede «waarbij het beheer van de zaak hoofdzakelijk wordt
uitgevoerd door een ander dan de verkrijger» wordt tot uitdrukking gebracht
dat de verkrijger niet zelf het beheer van bijvoorbeeld de teakplantage of
de struisvogels op zich neemt. Dit feitelijke beheer van de zaak wordt bij
deze beleggingsobjecten door de aanbieder van het beleggingsobject of door
een derde uitgevoerd.In het tweede onderdeel wordt een mogelijkheid geschapen om andere rechten
aan te wijzen als beleggingsobject. Dit houdt verband met de voorgestelde
inperking van de huidige definitie van het begrip «effecten»,
welk begrip ook in de Wfd en het Bfd wordt gehanteerd. Door deze inperking
wordt een aantal financiële producten niet meer als «effect»
beschouwd. Dit heeft gevolgen voor de op deze financiële producten van
toepassing zijnde regelgeving. In de Wte 1995 zijn de effecten als bedoeld
in artikel 1, onderdeel a, van die wet met het oog op een juiste toepassing
van het begrip aanbieden onderverdeeld in effecten die onder de richtlijn
prospectus vallen (artikel 3, lid 1, van de Wte 1995 en artikel 1a, onderdeel
d, van het Bte) en effecten die niet onder de richtlijn prospectus vallen
(artikel 3, lid 4, van de Wte 1995). De effecten die onder de richtlijn prospectus
vallen, kwalificeren in dit voorstel ook als effecten. Een deel van de effecten
die onder artikel 3, lid 4, van de Wte 1995 vallen, kwalificeert in artikel
1:1 als «financieel instrument». Een ander deel, namelijk de categorie
niet verhandelbare rechten van deelneming in een closed-end beleggingsinstelling,
kwalificeert in artikel 1:1 als «financieel product» (onderdeel
f). Een ander deel van de effecten, bedoeld in artikel 3, vierde lid, van
de Wte 1995, kan ingevolge dit wetsvoorstel worden aangewezen als beleggingsobject
indien blijkt dat het huidige toezicht op dergelijke constructies onvoldoende
is. Hierbij valt bijvoorbeeld te denken aan bepaalde vastgoed-, scheepvaart-,
en filmconstructies. Een dergelijke aanwijzing kan plaatsvinden op het niveau
van algemene maatregel van bestuur of ministeriële regeling of bij ministeriële
beschikking. Een subdelegatie aan de toezichthouder is niet aan de orde.BeleggingsondernemingHet begrip «beleggingsonderneming» vervangt het begrip effecteninstelling
uit de Wte 1995 en knoopt aan bij beleggingsdiensten. Gelet op de voorgestelde
wijziging van de betekenis van het begrip «effect» (verwezen
wordt naar de toelichting op de definities van de begrippen «effect»
en «financieel instrument») dekt de term«effecteninstelling»
de lading niet meer; de diensten die door deze ondernemingen worden verleend
hebben ook betrekking op andere financiële instrumenten dan effecten.
Gekozen is voor de term«beleggingsonderneming» die ook in de richtlijn
beleggingsdiensten gebruikt wordt voor financiële dienstverlening met
betrekking tot financiële instrumenten.BemiddelaarDe omschrijving geeft aan wat in dit voorstel onder bemiddelaar wordt
verstaan en verwijst naar de definitie van bemiddelen.BemiddelenHet begrip «bemiddelen» kan worden onderscheiden in het bemiddelen
in kredieten, verzekeringen en financiële producten met uitzondering
van financiële instrumenten. Dit begrip omvat het bemiddelen, bedoeld
in artikelen 1, onderdeel e, van de Wfd. In verband met een verschil in reikwijdte
tussen de genoemde vormen van bemiddelen en de uitbreiding met het assisteren
bij het beheer en de uitvoering van overeenkomsten inzake een krediet of verzekering
is voorzien in verschillende deeldefinities. De kern van deze deeldefinities
wordt gevormd door «het als tussenpersoon tot stand brengen van overeenkomsten
tussen een consument (of cliënt) en een aanbieder». Met het begrip «tussenpersoon»
wordt tot uitdrukking gebracht dat de bemiddelaar zelf geen partij wordt bij
de overeenkomst inzake het betreffende financiële product, in tegenstelling
tot de aanbieder.Het element «in de uitoefening van een beroep of bedrijf»
wordt overgenomen uit artikel 2, eerste lid, van de Wfd. Voor een toelichting
op dit element wordt verwezen naar de toelichting op onderdeel a van het begrip «aanbieden»
in dit artikel.De specifieke deeldefinities worden bij de onderdelen a, b en c toegelicht.a: bemiddelen in een ander financieel product dan een
financieel instrument, krediet of verzekeringDit onderdeel omvat het bemiddelen in andere financiële producten
dan een financieel instrument, krediet of verzekering. Het bemiddelen in kredieten
of verzekeringen wordt gedefinieerd in de onderdelen b en c. Financiële
instrumenten vallen in het geheel niet onder het begrip bemiddelen. De werkzaamheden
van de effectenbemiddelaar uit de Wte 1995 zijn vervat in het begrip «verlenen
van een beleggingsdienst» in dit artikel.b: bemiddelen in kredietBij artikel 1, onderdeel e, van de Wfd is toegelicht dat het element «het
assisteren bij het beheer en de uitvoering van een overeenkomst» in
de definitie van bemiddelen in krediet is opgenomen zodat de bij de securitisatie
van kredietovereenkomsten de betrokken «servicer», die assisteert
bij het beheer en de uitvoering van kredietovereenkomsten, als bemiddelaar
onder de vergunningplicht en het toezicht komt te vallen. Voorzover dit tot
gevolg heeft dat degenen aan wie een financiële onderneming incassowerkzaamheden
met betrekking tot achterstallige betalingen uit kredietovereenkomsten (zoals
gerechtsdeurwaarders) uitbesteedt, zullen deze personen van dit voorstel worden
vrijgesteld.1c: bemiddelen in een verzekeringBemiddelen in een verzekering omvat het tot stand brengen van overeenkomst
tussen een verzekeraar (aanbieder) en een (natuurlijke of rechts)persoon die
handelt in de uitoefening van een beroep of bedrijf.Deze reikwijdte
van het begrip bemiddelen is gebaseerd op artikel 6 van de Wfd. Verwezen wordt
naar de toelichting op onderdeel a van het begrip «aanbieden»
in dit artikel.Het element «het assisteren bij het beheer en de uitvoering van
een overeenkomst inzake een verzekering» is ontleend aan artikel 2,
derde lid, van de richtlijn verzekeringsbemiddeling.1 In de toelichting op artikel 1, onderdeel e, van de Wfd is aangegeven
dat bij assisteren bij het beheer onder meer kan worden gedacht aan het innen
van premies ten behoeve van een verzekeraar of het bijstaan van een cliënt
wanneer deze jegens de verzekeraar een beroep doet op de overeenkomst (bijvoorbeeld
als de cliënt een schade claimt).2Besloten kringArtikel 1:1 bevat een gewijzigde definitie van het begrip «besloten
kring». Deze vervangt de (onjuiste) definitie die abusievelijk was opgenomen
in de nota van wijziging waarmee het Deel Prudentieel toezicht (financiële
ondernemingen) aan het voorstel is toegevoegd (Kamerstukken II 2004/05, 29 708,
nr. 10). De artikelsgewijze toelichting op dit begrip (Kamerstukken II 2004/05,
29 708, nr. 10, blz. 170 tot en met 173) was al toegespitst op de huidige
(juiste) definitie en blijft derhalve geldig, zij het dat op één
punt een verduidelijking wenselijk is.Gebleken is dat de in die toelichting voorkomende verwijzing naar het
groepsbegrip volgens artikel 2:24b van het BW (blz. 173 van het zojuist genoemde
kamerstuk) aanleiding kan geven tot misverstanden. Een vergelijking van de
BW-definitie van «groep» met de ruimere definitie volgens artikel
1, eerste lid, onderdeel o, van de Wtk 1992 zou onbedoeld de indruk kunnen
wekken dat het begrip besloten kring enger of strikter moet worden uitgelegd
dan voorheen. Dit is evenwel niet beoogd. Maatgevend is of voldaan is aan
de drie criteria uit de definitie van besloten kring, en meer in het bijzonder
of sprake is van een zodanige, vooraf reeds bestaande rechtsbetrekking tussen
degene (natuurlijke persoon, rechtspersoon of vennootschap) die de gelden
verstrekt en degene die de gelden ter beschikking verkrijgt, dat de eerstgenoemde
(de «geldgevers») redelijkerwijs op de hoogte kan zijn van de
financiële toestand van laatstgenoemde (de «geldnemer»).
Een dergelijke rechtsbetrekking kan van vennootschapsrechtelijke aard zijn,
bijvoorbeeld omdat sprake is van een groep in de zin van artikel 2:24b van
het BW of van een deelneming in de zin van artikel 2:24c van het BW of een
met een deelneming overeenkomende positie. Voorts kan het vereiste inzicht
in de financiële situatie van de geldnemer berusten op een feitelijke
of formele zeggenschapsstructuur tussen de geldnemer en diens besloten kring,
op basis waarvan de geldgevers invloed kunnen uitoefenen op de geldnemer.BewaarderDe omschrijving van bewaarder wordt overgenomen uit artikel 1, onderdeel
f, van de Wtb. De activiteiten die een bewaarder verricht, zijn geen financiële
diensten. Wel is een bewaarder een financiële onderneming.BewindvoerderVoor de artikelsgewijze toelichting op dit begrip wordt verwezen naar
Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 173, onderdeel v.BijkantoorDe definitie van bijkantoor in de huidige wetgeving sluit aan bij die
in de Europese richtlijnen, echter met uitzondering van die in de verzekeringsrichtlijnen.
De verzekeringsrichtlijnen kennen een andere definitie van bijkantoor en het
is dan ook logisch dit verschil in dit voorstel tot uitdrukking te laten komen.
Op grond van de verzekeringsrichtlijnen wordt elke duurzame
aanwezigheid die aan bepaalde voorwaarden voldoet, gelijkgesteld met een bijkantoor.
Bij de definitie in de huidige wetgeving is dat niet het geval. Hierdoor is
onduidelijk hoe bijvoorbeeld een gevolmachtigd agent moet worden behandeld.
Deze is immers geen onderdeel zonder rechtspersoonlijkheid van een verzekeraar.
Toch moet hij als bijkantoor worden behandeld. De nu voorgestelde definitie
voorziet hierin waardoor eveneens duidelijk is dat de aanwezigheid van een
gevolmachtigd agent leidt tot een notificatieplicht of een vergunningplicht
van de verzekeraar al naar gelang het gaat om een verzekeraar met zetel in
een lidstaat of om een verzekeraar met zetel in een staat die geen lidstaat
is. Een bijkomend voordeel van een afzonderlijke definitie voor verzekeraars
is bovendien dat de definitie van bijkantoor voor verzekeraars ook betrekking
heeft op bijkantoren in de staat van de zetel. In de verzekeringssector bestaat
hieraan behoefte, maar de definitie in de huidige wetgeving maakt dat niet
mogelijk. Daarom was het noodzakelijk via een uitbreiding van de definitie
van vestiging hierin te voorzien. Met de afzonderlijke definitie van bijkantoor
kan in de definitie van vestiging de toevoeging voor verzekeraars vervallen,
hetgeen de leesbaarheid verbetert en de kans op fouten reduceert.Ten opzichte van de Wtv 1993 is de definitie van bijkantoor vereenvoudigd.
In de Wtv 1993 wordt gesproken van «ook indien er slechts sprake is
van een bureau». Dit valt echter onder de omschrijving van «duurzame
aanwezigheid» en kan dus worden gemist.Centrale kredietinstellingVoor de artikelsgewijze toelichting op dit begrip wordt verwezen naar
Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 173, onderdeel y.ClearinginstellingNaar aanleiding van het advies van de Raad van State is de definitie van
clearinginstelling op één onderdeel aangepast. De definitie
spreekt niet meer over «overeenkomsten van koop en verkoop van financiële
instrumenten», maar over «overeenkomsten betreffende financiële
instrumenten». Deze aanpassing is nodig omdat niet alle door een clearinginstelling
te sluiten overeenkomsten, zoals optieovereenkomsten, overeenkomsten van koop
en verkoop zijn.Clearingsinstelling met zetel in een niet-aangewezen staatVoor de artikelsgewijze toelichting op dit begrip wordt verwezen naar
Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 176, onderdeel aa.CliëntHet begrip cliënt is opgenomen in verband met het feit dat bij een
financiële dienst met betrekking tot een financieel instrument of verzekering
de zakelijke afnemer op dezelfde wijze wordt beschermd als de consument. Dit
volgt wat financiële instrumenten betreft uit de Wtb en Wte 1995. Voor
verzekeringen vloeit dit voort uit artikel 6 Wfd. Wellicht ten overvloede
wordt er op gewezen dat onder «persoon» zowel een natuurlijke
persoon als een rechtspersoon wordt begrepen.Communautaire co-assurantieVoor de artikelsgewijze toelichting op dit begrip wordt verwezen naar
Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 176 en 177, onderdeel cc.ConsumentDeze definitie omvat de consument zoals onder andere bedoeld in artikel
5 van Boek 7 BW en artikel 1, onderdeel g, van de Wfd.Van handelen in de uitoefening van een beroep of bedrijf is sprake indien
de financiële dienst die wordt afgenomen de uitoefening zelf vormt van het beroep of bedrijf van de natuurlijke persoon. Daarnaast valt
ook het afnemen van financiële diensten ten behoeve van de uitoefening
van het beroep of bedrijf van de natuurlijke persoon onder het handelen in
de uitoefening van een beroep of bedrijf.DeelnemerDe beschrijving van deelnemer wordt overgenomen uit artikel 1, onderdeel
d, van de Wtb.In de memorie van toelichting op de Wtb is aangegeven: «In de regel
zal een «deelnemer» een aandeelhouder van een beleggingsmaatschappij
of een participant in een beleggingsfonds zijn. Evenwel is deze definitie
open geformuleerd omdat ook andere vormen van deelgenootschap mogelijk zijn,
zoals lidmaatschap in een vereniging.»1DepositoDe omschrijving van deposito wordt overgenomen uit artikel 1, onderdeel
h, van de Wtb.DepositogarantiestelselDe term «crediteuren» is vervangen door «depositohouders»
omdat de term crediteuren te ruim is. Voor de artikelsgewijze toelichting
op dit begrip wordt verwezen naar Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr.
10, blz. 177, onderdeel ff.Duurzame dragerDe definitie van duurzame drager wordt overgenomen uit artikel 1, onderdeel
h, van de Wfd en gebaseerd op artikel 2, onderdeel f, van de richtlijn verkoop
op afstand van financiële diensten aan consumenten2 en artikel 2, twaalfde lid van de richtlijn verzekeringsbemiddeling.
In de overwegingen van deze richtlijnen is aangegeven dat onder duurzame dragers
in het bijzonder dienen te worden verstaan computerdiskettes, cd-roms, DVD's
en de harde schijf van de computer waar elektronische post wordt opgeslagen.
Internetsites vallen alleen onder het begrip duurzame drager indien zij voldoen
aan de in de definitie opgenomen criteria.EffectDe reikwijdte van het begrip «effecten», ten opzichte van
de definitie van het begrip «effecten» in het huidige artikel
1, onderdeel a, van de Wte 1995, is ingeperkt. Daarmee wordt nauw aangesloten
bij de definitie van effect in de richtlijn prospectus3, welke thans in artikel 1a, onderdeel d, van het Bte 1995 is geïmplementeerd.
Tot de effecten worden onder meer gerekend verhandelbare aandelen en daarmee
gelijk te stellen verhandelbare waardebewijzen of rechten, zoals verhandelbare
certificaten van aandelen, verhandelbare rechten van deelneming in een closed-end
beleggingsinstelling en verhandelbare rechten in een personenvennootschap.
Ook vallen onder dit begrip verhandelbare obligaties. Voorts worden tot de
categorie «effecten» gerekend de door een rechtspersoon, vennootschap
of instelling uitgegeven verhandelbare waardebewijzen of rechten waarmee door
omruiling of uitoefening van de daaraan verbonden rechten andere effecten
kunnen worden verworven. Gedacht kan daarbij worden aan converteerbare obligaties
en de zogeheten warrants (door een uitgevende instelling uitgegeven waardebewijzen
die het recht geven om tegen vooraf bepaalde voorwaarden andere effecten te
verkrijgen of die worden afgewikkeld in contanten). Verhandelbare rechten
van deelneming in een open-end beleggingsinstellingen zijn uitgesloten van
de definitie van effect. Dit sluit aan bij artikel 2, tweede lid, onderdeel
a, van de richtlijn prospectus. Verder worden appartementsrechten niet als
effecten beschouwd. Dit komt overeen met het bestaande artikel 2, onderdeel
b, van de Wte 1995.Opties en futures zijn uitdrukkelijk geen effecten. Dit kan onder meer
worden afgeleid uit de definitie van effecten in de richtlijn prospectus in
combinatie met de definitie van financiële instrumenten in de richtlijn
betreffende markten voor financiële instrumenten. Onder effecten in de
richtlijn prospectus worden enkel waardebewijzen begrepen die zijn uitgegeven
door – kort gezegd – een uitgevende instelling en die geen financiële
instrumenten in de vorm van overeenkomsten zijn.Uit de definitie van het begrip «effect» volgt dat het element «verhandelbaar»
een belangrijke rol speelt. Een voorwaarde voor de verhandelbaarheid van een
waardebewijs of recht (aandeel, obligatie, certificaat van aandeel of obligatie,
recht van deelgenootschap of ander waardebewijs) is de mogelijkheid van overdraagbaarheid
van het waardebewijs of recht aan derden. Daarnaast is van verhandelbaarheid
sprake indien een categorie van waardebewijzen of rechten «gewoonlijk»
wordt verhandeld op de kapitaalmarkt (vergelijk de overwegingen bij de richtlijn
beleggingsdiensten). De opvolger van de richtlijn beleggingsdiensten, de richtlijn
betreffende markten voor financiële instrumenten spreekt in dit kader
over verhandelbare waardepapieren (artikel 4, eerste lid, onder 18 van de
richtlijn betreffende markten voor financiële instrumenten). Hieruit
kan worden afgeleid dat voor verhandelbaarheid niet doorslaggevend is dat
in een concreet geval een markt aanwezig is voor bepaalde waardebewijzen of
rechten, maar dat de desbetreffende waardebewijzen of rechten, gelet op hun
eigenschappen kunnen worden verhandeld. Een eigenschap van een waardebewijs
of effect waarvan een indicatie uitgaat dat het waardebewijs of recht verhandelbaar
is, is de mate van standaardisatie. Naarmate die groter is, zal de mate van
verhandelbaarheid doorgaans toenemen. Omdat bijvoorbeeld aandelen in een vennootschap,
ook indien deze onderworpen zijn aan een blokkeringregeling, overdraagbaar
zijn en een bepaalde mate van standaardisatie kennen ligt het op voorhand
in de rede om aan te nemen dat dergelijke aandelen tevens verhandelbaar zijn.
In ieder geval dienen verhandelbare certificaten van aandelen en verhandelbare
rechten van deelgenootschap in een closed-end belegginginstelling en in een
personenvennootschap te worden beschouwd als «met aandelen gelijk te
stellen verhandelbare waardebewijzen of rechten».Effecten als bedoeld in artikel 3, vierde lid, van de Wte 1995 zullen
ingevolge dit voorstel niet meer onder de reikwijdte van het begrip «effect»
vallen. Een deel van de effecten die onder artikel 3, vierde lid, van de Wte
1995 vallen, kwalificeren in artikel 1:1 als «financieel instrument».
Een ander deel, namelijk de categorie niet verhandelbare rechten van deelneming
in een closed-end beleggingsinstelling, kwalificeert in artikel 1:1 als «financieel
product» (onderdeel f). Een ander deel van de effecten, bedoeld in artikel
3, vierde lid, van de Wte 1995, kan ingevolge dit wetsvoorstel worden aangewezen
als beleggingsobject.Effectief kredietvergoedingspercentageDeze definitie is afkomstig uit artikel 1, onderdeel j, van de Wfd en
is, zoals de daarbijbehorende toelichting aangeeft, een van de middelen waarmee
het de consument makkelijker wordt gemaakt om verschillende kredietaanbiedingen
te vergelijken. Het effectief kredietvergoedingspercentage wordt op jaarbasis
berekend op grond van de kredietsom, het termijnbedrag, het aantal betalingstermijnen,
de looptijd en het kredietvergoedingspercentage. Bij doorlopend krediet gaat
men voor de looptijd uit van een theoretische looptijd.Elektronisch geldVoor de artikelsgewijze toelichting op dit begrip wordt verwezen naar
Kamerstukken II, 2003/04, 29 708, nr. 3, blz. 25 tot en met 26, onderdeel
hh.ElektronischgeldinstellingVoor de artikelsgewijze toelichting op dit begrip wordt verwezen naar
Kamerstukken II, 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 177, onderdeel kk. Financieel instrumentDe definitie van financieel instrument is grotendeels ontleend aan de
richtlijn beleggingsdiensten. Het begrip «financieel instrument»
vertoont gelijkenis met het begrip «effecten» in artikel 1, onderdeel
a, van de Wte 1995 (verwezen wordt naar de toelichting op het begrip «effect»),
maar is iets breder omdat bijvoorbeeld ook valutaswaps worden gekwalificeerd
als financieel instrument. Een instrument dat gewoonlijk op de geldmarkt wordt
verhandeld (onder 3) kan worden omschreven als een schuldinstrument waarvan
de looptijd korter is dan een jaar. Een recht op overdracht op termijn van
goederen (onder 4) wordt ook wel omschreven als «future».Het begrip financieel instrument in dit voorstel is ten slotte iets breder
dan het begrip financieel instrument in de richtlijn beleggingsdiensten, omdat
(in tegenstelling tot de definitie in die richtlijn) ook grondstoffenderivaten
(onder 8) kwalificeren als financieel instrument. Deze (beperkte) verbreding
van het begrip financieel instrument is consistent met de definities van het
begrip financieel instrument in zowel de richtlijn marktmisbruik1 (die wordt opgenomen in afdeling 5.4.2) als de richtlijn betreffende
markten voor financiële instrumenten. In deze richtlijnen opgenomen definities
kwalificeren grondstoffenderivaten namelijk ook als financieel instrument.Financieel productDeze opsomming van financiële producten komt overeen met de opsomming
in artikel 1, onderdeel m, van de Wfd met dien verstande dat in onderdeel
d de term een financieel instrument wordt gebruikt in plaats van effect (verwezen
wordt naar de toelichting op de definitie van de begrippen «effect»
en «financieel instrument»). Daarnaast is in verband met de gewijzigde
terminologie in onderdeel f een niet-verhandelbaar recht van deelneming in
een beleggingsinstelling dat niet op verzoek van de deelnemer ten laste van
de activa direct of indirect wordt ingekocht of terugbetaald opgenomen. In
de Wfd viel dit product onder het begrip «effect».De afzonderlijke opname van een combinatie van twee of meer financiële
producten (artikel 1, onderdeel m, onder 9°, van de Wfd) is komen te vervallen.
Afzonderlijke vermelding van gecombineerde producten is niet nodig omdat voor
gecombineerde financiële producten alle regels gelden die op de samenstellende
producten zelf van toepassing zijn. Zo zijn op een financieel product dat
bestaat uit een krediet- en een beleggingselement zowel de bepalingen ten
aanzien van krediet als de bepalingen ten aanzien van financiële instrumenten
of beleggingsobjecten van toepassing. Ook indien een financieel product wordt
gecombineerd met een product dat niet onder dit voorstel valt, zijn op de
combinatie alle regels van toepassing die voor het financiële product
gelden. Hetzelfde geldt voor een combinatie van financiële diensten.De begrippen «beleggingsobject», «elektronisch geld», «financieel
product», «krediet» en «verzekering» zijn afzonderlijk
gedefinieerd en worden in het kader van die definitiebepalingen toegelicht.b: betaalrekening met inbegrip van de daaraan verbonden
betaalfaciliteitenMet betaalfaciliteiten wordt gedoeld op middelen met behulp waarvan de cliënt kan beschikken over tegoeden op zijn betaalrekening,
zoals de pinpas en software voor internetbankieren.g: spaarrekening met inbegrip van de daaraan verbonden
spaarfaciliteitenMet spaarfaciliteiten wordt gedoeld op faciliteiten als software die het
mogelijk maakt automatisch te sparen via het Internet.i: een bij algemene maatregel van bestuur aan te wijzen
ander productHiermee wordt een flexibele methode voorgesteld om de reikwijdte van dit
deel te kunnen uitbreiden. Zoals in de toelichting op artikel 1, eerste lid,
onderdeel m, onder 8°, van de Wfd al is aangegeven1, bestaat behoefte aan deze flexibiliteit omdat het onmogelijk is een
definitie van een financieel product voor te stellen waarmee bij voorbaat
met alle toekomstige ontwikkelingen rekening wordt gehouden, mede gelet op
de grote verscheidenheid aan producten die worden aangeboden en de snelheid
waarmee nieuwe producten op de markt worden geïntroduceerd. Daarnaast
is van belang dat opvattingen over de wenselijkheid om bepaalde typen producten
onder de reikwijdte van dit deel te laten vallen, kunnen veranderen en dat
op Europees niveau in dit kader verplichtingen kunnen worden opgelegd.Financiële dienstAfgezien van het feit dat de onderdelen van de definitie van financiële
dienst in alfabetische volgorde zijn gerangschikt, wijkt de definitie van
financiële dienst op drie punten af van de definitie van financiële
dienst in artikel 1, onderdeel l, van de Wfd. Dit hangt samen met het feit
dat dit voorstel ook de activiteiten omvat die thans in de Wte 1995 en de
Wtb zijn geregeld en de clearinginstellingen onder toezicht worden gebracht.
Zo zijn de activiteiten optreden als clearinginstelling en het verlenen van
een beleggingsdienst aan de lijst financiële diensten toegevoegd. De
activiteiten van (beheerders van) beleggingsinstellingen hoeven niet apart
benoemd te worden. De door hen verleende diensten kunnen worden aangemerkt
als aanbieden. Verwezen wordt naar de toelichting op aanbieden van een recht
van deelneming in een beleggingsinstelling.Daarnaast wordt het in de Wfd opgenomen beperkte begrip van adviseren
als financiële dienst (zie artikel 1, onderdeel l, onder 2°, van
de Wfd), in dit voorstel niet overgenomen. In de Wfd is dit enge begrip van
adviseren opgenomen ter voorkoming van de dubbele vergunningplicht van degenen
die adviseren over de financiële producten ten aanzien waarvan zij ook
andere financiële diensten verlenen. Thans wordt echter voorgesteld om
die dubbele vergunningplicht te voorkomen door een uitzondering op te nemen
in de verbodsbepaling (zie artikel 1a:73).De vergunningplicht voor het verlenen van financiële diensten wordt
opgenomen in hoofdstuk 1a.2. Opgemerkt wordt dat het aanbieden van een betaal-
of spaarrekening, elektronisch geld of een verzekering is vervat in de vergunningplicht
voor het uitoefenen van het bedrijf van bank, elektronischgeldinstelling onderscheidenlijk
verzekeraar.FinanciëledienstverlenerHet begrip financiëledienstverlener is inhoudelijk niet gelijk aan
een ieder die een financiële dienst verleent en beperkter dan het begrip «financiële
dienstverlener» onder de Wfd. Een financiëledienstverlener in de
zin van dit voorstel is degene die een financiële dienst verleent, doch
niet is aan te merken als beheerder, beleggingsinstelling, beleggingsonderneming,
clearinginstelling, financiële instelling met verklaring van ondertoezichtstelling,
kredietinstelling of verzekeraar. De definitie is nodig om deze verder onbenoemde
en zeer diverse categorie dienstverleners onder de reikwijdte van het begrip «financiële
onderneming» te brengen. Daarnaast wordt de term gebruikt
in de afdelingen 4.2.1, 4.2.2 en 4.2.3. Het voorgaande neemt uiteraard niet
weg dat de activiteiten van beheerders, beleggingsinstellingen, beleggingsondernemingen,
clearinginstellingen, financiële instellingen met verklaring van ondertoezichtstelling,
kredietinstellingen en verzekeraars ook bestaan uit het verlenen van financiële
diensten.Financiële instellingVoor de artikelsgewijze toelichting op dit begrip wordt verwezen naar
Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 177, onderdeel qq.Financiële ondernemingVoor de artikelsgewijze toelichting op dit begrip wordt verwezen naar
Kamerstukken II 2003/04, 29 708, nr. 3, blz. 26 en 27, onderdeel pp.Gekwalificeerde deelnemingVoor de artikelsgewijze toelichting op dit begrip wordt verwezen naar
Kamerstukken II 2003/04, 29 708, nr. 3, blz. 8.Gemeentelijke kredietbankDe definitie van gemeentelijke kredietbank uit artikel 1, onderdeel n,
van de Wfd. De oprichting van een gemeentelijke kredietbank wordt geregeld
in artikel 4:37.Gereglementeerde marktDeze definitie verwijst naar een markt als bedoeld in artikel 1, onder
13, van de richtlijn beleggingsdiensten, waarin een dergelijke markt onder
andere wordt omschreven als een markt voor de in die richtlijn genoemde financiële
instrumenten (die overeenkomen met de eerder in dit artikel gedefinieerde
financiële instrumenten). Omdat grondstoffenderivaten, die in dit voorstel
(wel) kwalificeren als financieel instrument, niet zijn opgenomen in het in
de betreffende richtlijn gedefinieerde begrip financiële instrumenten,
wordt een markt in grondstoffenderivaten expliciet genoemd in de voorgestelde
definitie van het begrip gereglementeerde markt. Verder wordt opgemerkt dat
een gereglementeerde markt onder andere kan bestaan uit een gereglementeerde
markt in Nederland (zoals elders in dit artikel gedefinieerd). Een dergelijke
markt heeft namelijk – in de vorm van de erkenning van de Minister van
Financiën – een vergunning zoals genoemd in artikel 1, onder 13,
van de richtlijn beleggingsdiensten en voldoet zij (mede daardoor) aan de
criteria van het begrip gereglementeerde markt. Een gereglementeerde markt
in Nederland is zelf echter ook expliciet gedefinieerd in dit artikel, omdat
in hoofdstuk 5.2 van dit voorstel enige bepalingen zijn opgenomen die specifiek
gelden ten aanzien van een houder van een dergelijke markt en een grootaandeelhouder
in een dergelijke houder. Onder een gereglementeerde markt valt overigens
niet het door Euronext Amsterdam N.V. gehouden het segment «Traded but
not listed». Hiermee wordt bijgedragen aan een beleidsneutrale omzetting
in deze nota van wijziging van de Wet marktmisbruik, de bepalingen met betrekking
tot prospectussen in de Wte 1995 en het wetsvoorstel Wmz, die allen de implementatie
vormen van Europese richtlijnen.Gereglementeerde markt in NederlandTerwijl op grond van de Wte 1995 een erkenning van de Minister van Financiën
is vereist voor het houden van een effectenbeurs, wordt in dit voorstel (in
artikel 5:26, eerste lid) bepaald dat een dergelijke erkenning is vereist
voor het houden van een markt in financiële instrumenten in Nederland.
Het begrip gereglementeerde markt in Nederland kan worden gedefinieerd als
een markt in financiële instrumenten. Overigens is een gereglementeerde
markt in Nederland per definitie ook een gereglementeerde markt, zoals elders
in dit artikel gedefinieerd.Gevolmachtigde agentDeze definitie is anders geredigeerd dan de definitie van gevolmachtigde
agent in artikel 1, onderdeel o, van de Wfd. Uit oogpunt van consistentie
met de in dit voorstel gehanteerde overige definities van financiële
diensten wordt de omschrijving van de activiteit opgenomen in de definitie
van optreden als gevolmachtigde agent. De gevolmachtigde agent wordt gedefinieerd
in termen van de financiële dienst die hij verleent. Verwezen wordt naar
de toelichting op de definitie van «optreden als ondergevolmachtigde
agent» in dit artikel.GrondstoffenderivaatIn dit onderdeel is een definitie opgenomen van een grondstoffenderivaat.
Een dergelijk derivaat is een financieel instrument (verwezen wordt naar onderdeel
h van de definitie van «financieel instrument» in dit artikel),
waarvan de waarde mede wordt bepaald door de waarde van een grondstof. In
de praktijk kan hierbij bijvoorbeeld worden gedacht aan goederentermijncontracten.Grote risico'sIn de definitie van grote risico's is een vereenvoudiging mogelijk
omdat nu voorzien is in een definitie van de richtlijn geconsolideerde jaarrekening.1HerverzekeraarVoor de artikelsgewijze toelichting op dit begrip wordt verwezen naar
Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 178, onderdeel aaa. HerverzekeringsbemiddelaarDe omschrijving geeft aan wat onder herverzekeringsbemiddelaar wordt verstaan
en verwijst naar de definitie van herverzekeringsbemiddelen.HerverzekeringbemiddelenDe definitie van herverzekeringsbemiddelen wordt overgenomen uit artikel
1, onderdeel q, en artikel 2, eerste lid, van de Wfd en is afkomstig uit artikel
2, vierde lid, van de richtlijn verzekeringsbemiddeling. Voor een toelichting
op het element «in de uitoefening van een beroep of bedrijf» wordt
verwezen naar de toelichting op onderdeel a van de definitie van «aanbieden»
in dit artikel.Instelling voor collectieve belegging in effectenMet deze definitie wordt de beleggingsinstelling die onder het bereik
van de richtlijn beleggingsinstellingen valt, aangeduid. Artikel 1, tweede
lid, van de richtlijn beleggingsinstellingen geeft aan dat een icbe een open-end
beleggingsinstelling is met het uitsluitende doel het beleggen in effecten
(in de terminologie van dit voorstel: financiële instrumenten) of deposito's.
Aan een icbe worden in het kader van de vergunningverlening en het lopend
toezicht verdergaande eisen gesteld dan aan andere beleggingsinstellingen
(zie bijvoorbeeld de artikelen 2:82, zevende lid, 4:56, 4:58, 4:60, en 4:60).
Daar staat tegenover dat de deelnemingsrechten van icbe's op grond van
de in Nederland verleende vergunning in andere lidstaten mogen worden aangeboden
(de artikelen 1a:119 en 1a:120) en dat een icbe-beheerder op grond van zijn
vergunning tevens individuele vermogens mag beheren in Nederland (de artikelen
1a:94, derde lid, en 4:59, tweede lid) en andere lidstaten (de artikelen 1a:124
en 1a:126).In het tweede deel van de definitie wordt artikel 7, onderdeel d, van
de Wtb en daarmee artikel 1, vierde lid, van de richtlijn beleggingsinstellingen overgenomen. Hiermee wordt voorkomen dat beleggingsmaatschappijen
die niet, zoals de richtlijn beleggingsinstellingen vereist, uitsluitend beleggen
in effecten of deposito's door een constructie (het beleggen via dochtermaatschappijen)
toch onder het bereik van het icbe-regime vallen.KredietDeze definitie is afkomstig uit artikel 1, onderdeel r, van de Wfd. Zoals
in de toelichting op de Wfd al is aangegeven1,
is deze definitie gebaseerd op de omschrijving in artikel 1, onderdeel a,
van de Wet op het consumentenkrediet (Wck).In de Wfd is onder 2° ter verduidelijking het verschaffen van het
genot van een effect toegevoegd.2 De term effect
is in de onderhavige bepaling vervangen door de term financieel instrument
en beleggingsobject, vanwege de gewijzigde terminologie in dit voorstel (verwezen
wordt naar de toelichting op de definitie van de begrippen«beleggingsobject»
en «financieel instrument»). Met de toevoeging van het begrip
beleggingsobject wordt een uitbreiding voorgesteld van het begrip goederenkrediet
ten opzichte van de Wfd wat betreft het onderdeel a van de definitie van het
begrip «beleggingsobject» in dit artikel. Deze uitbreiding wordt
voorgesteld uit oogpunt van consistentie met de regeling ten opzichte van
de op grond van onderdeel b van de definitie van het begrip «beleggingsobject»
aan te wijzen rechten. Deze rechten kwalificeren als effecten als bedoeld
in artikel 3, vierde lid, van de Wte 1995 en daarmee als effect in de zin
van de Wfd. Op deze wijze worden evenals onder de Wfd producten met zowel
een beleggings- als kredietelement wat het kredietelement betreft expliciet
onder de regels ten aanzien van krediet gebracht. Op het beleggingselement
van dergelijke producten zijn, zoals dat nu ook al het geval is, de regels
voor financiële instrumenten of beleggingsobjecten van toepassing.KredietinstellingVoor de artikelsgewijze toelichting op dit begrip wordt verwezen naar
Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 178, onderdeel fff. LevensverzekeraarVoor de artikelsgewijze toelichting op dit begrip wordt verwezen naar
Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 178 en 179, onderdeel ggg.LevensverzekeringVoor de definities van «levensverzekering» en «schadeverzekering»
wordt momenteel in de praktijk gekeken naar de betekenis van «verzekering»
in artikel 246 van het Wetboek van Koophandel. Thans ligt het voorstel voor
Boek 7.17 van het BW voor behandeling bij de Eerste Kamer (Kamerstukken II
2002/03, 19 529 nr. 206). Verwacht wordt dat Boek 7.17 van het BW begin
2006 in werking treedt. Met Boek 7.17 van het BW wordt het desbetreffende
gedeelte van het Wetboek van Koophandel ingetrokken. Het ligt in de rede dat
in dit voorstel de definitie van «levensverzekering» en «schadeverzekering»,
waar mogelijk in lijn wordt gebracht met het voorstel van Boek 7.17 van het
BW. Hierbij zij aangetekend dat de systematiek van dit voorstel als gevolg
van de aansluiting bij Boek 7.17 van het BW niet wordt gewijzigd. Dit betekent
dat het geheel volgen van de definitie van «levensverzekering»
in het BW niet gewenst is. Deze definitie omvat mede een prestatie anders
dan in geld, zodat hieronder ook een natura-uitvaartverzekering valt. Er zouden
echter ook andere uitkeringen onder kunnen vallen, zoals uitkeringen in aandelen,
obligaties e.d. Teneinde de reikwijdte van het toezicht niet te wijzigen,
is daarom bepaald dat onder de definitie van levensverzekering als bedoeld
in artikel 7.17.3.9 van het BW alleen geldelijke uitkeringen zijn begrepen.Aansluiting bij Boek 7.17 van het BW heeft tot gevolg dat in de definities
van «levensverzekering» en «schadeverzekering» wordt
verwezen naar de definitie van «levensverzekering» en «schadeverzekering»
zoals opgenomen in Boek 7.17 van het BW. Op deze manier wijzigt de definitie
van «levensverzekering» in dit voorstel automatisch mee, indien
het begrip «levensverzekering» en «schadeverzekering»
in het BW wijzigt.LidstaatVoor de artikelsgewijze toelichting op dit begrip wordt verwezen naar
Kamerstukken II 2003/04, 29 708, nr. 3, blz. 27, onderdeel bbb.Markt in financiële instrumentenDe omschrijving van het begrip markt in financiële instrumenten vertoont
grote gelijkenis met het begrip effectenbeurs zoals gedefinieerd in de Wte
1995 (artikel 1, onderdeel e). In vergelijking met deze definitie is de term «beurs»
in overeenstemming met EU-regelgeving (onder andere de richtlijn beleggingsdiensten)
vervangen door «markt» en is de term «effecten» vervangen
door financiële instrumenten (zoals toegelicht bij de definitie van financieel
instrument). Een markt in financiële instrumenten kan een markt zijn
waarvan de houder waar ook ter wereld is gevestigd, ook bijvoorbeeld in een
staat die geen lidstaat is. Indien een markt in financiële instrumenten
een erkenning heeft van de Minister van Financiën is sprake van een gereglementeerde
markt in Nederland (verwezen wordt naar de definitie van «gereglementeerde
markt in Nederland»), en indien deze een vergunning heeft in een andere
lidstaat is sprake van een gereglementeerde markt (verwezen wordt naar de
definitie van «gereglementeerde markt»).MoedermaatschappijDe omschrijving van moedermaatschappij komt inhoudelijk overeen met het
in artikel 1, onderdeel u, van de Wfd gebruikte begrip «moederonderneming».
Het begrip «moederonderneming», dat wordt gehanteerd in dit voorstel,
namelijk in hoofdstuk 6 van het Deel Prudentieel toezicht financiële
ondernemingen en artikel 1:86 is breder dan het begrip «moedermaatschappij».
Het begrip «moederonderneming» ziet niet slechts op de onderneming
bedoeld in artikel 1 van de richtlijn geconsolideerde jaarrekening, maar ook
op die onderneming waarbij de toezichthouder vaststelt dat er sprake is van
een feitelijk overheersende invloed op een andere onderneming. «Moedermaatschappij»
ziet op het smalle begrip en verwijst slechts naar artikel 2:24a van het BW
waar artikel 1 van de richtlijn geconsolideerde jaarrekening zijn weerslag
in heeft gekregen.Natura-uitvaartverzekeraarVoor de artikelsgewijze toelichting op dit begrip wordt verwezen naar
Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 180, onderdeel nnn. Natura-uitvaartverzekeraar met zetel in een niet-aangewezen
staatVoor de artikelsgewijze toelichting op dit begrip wordt verwezen naar
Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 180 en 181, onderdeel ooo.OnderbemiddelaarDeze definitie is afkomstig uit artikel 1, onderdeel v, van de Wfd en
maakt duidelijk dat de activiteit die de onderbemiddelaar verricht, het bemiddelen
is. Alle bepalingen ten aanzien van bemiddelen en de bemiddelaar zijn dan
ook op de onderbemiddelaar van toepassing.Ondergevolmachtigde agentDe definitie van ondergevolmachtigde agent is anders geredigeerd dan de
definitie van ondergevolmachtigde agent in artikel 1, onderdeel w, van de
Wfd uit oogpunt van consistentie met de in dit voorstel gehanteerde definities
van de diverse financiële diensten. De ondergevolmachtigde agent wordt
gedefinieerd in termen van de financiële dienst die hij verleent. Verwezen
wordt naar de toelichting op het begrip«gevolmachtigde agent»
in dit artikel.OndernemingsspaarfondsDe definitie wordt voorgesteld in verband met het gebruik van de term
ondernemingsspaarfonds in de artikelen 1:6h en 5:68.Optreden als gevolmachtigde agentDit onderdeel omvat de artikelen 1, onderdeel o, 2, eerste lid, en 6 van
de Wfd en definieert de financiële dienst die een gevolmachtigde agent
verleent. Zoals bij de definitie van het begrip «gevolmachtigde agent»
in dit artikel is toegelicht, wordt de omschrijving van de activiteit opgenomen
in deze definitie en niet in de definitie van gevolmachtigde agent. In plaats
van «aanbieder» wordt de term «verzekeraar» gehanteerd
en wordt de terminologie «sluiten van een verzekering» gehanteerd
in plaats van het aangaan van overeenkomsten inzake een verzekering. Daarnaast
wordt de term «vertegenwoordiger» niet meer gebruikt omdat dat
begrip in dit voorstel de specifieke inhoud van de Wtv 1993 heeft. Inhoudelijk
is er echter geen verschil beoogd ten opzichte van de Wfd. Het gebruik van
het begrip «cliënt» hangt samen met de uitbreiding van de
reikwijdte van de artikelen met betrekking tot verzekeringen tot de zakelijke
markt in artikel 6 Wfd. Voor een toelichting op het element «in de uitoefening
van een beroep of bedrijf» wordt verwezen naar de toelichting op onderdeel
a van de definitie van «aanbieden» in dit artikel.De definitie brengt tot uitdrukking dat de gevolmachtigde agent weliswaar
een positie inneemt tussen de verzekeraar en een cliënt, maar niet gelijk
gesteld kan worden met een bemiddelaar. Een gevolmachtigde agent is immers
anders dan een bemiddelaar bevoegd om namens de verzekeraar verzekeringen
te sluiten. Bovendien vinden de contacten tussen een gevolmachtigde agent
en een cliënt in de regel indirect plaats door tussenkomst van een bemiddelaar.1Optreden als ondergevolmachtigde agentAnders dan in de Wfd wordt met dit onderdeel een aparte definitie voorgesteld
voor de financiële dienst die een ondergevolmachtigde agent verleent.
Dit betreft slechts een redactioneel verschil, inhoudelijk worden de artikelen
1, onderdeel w, 2, eerste lid, en 6 van de Wfd overgenomen. Verwezen wordt
naar de toelichting op het begrip «optreden als gevolmachtigde agent»
in dit artikel.OpvanginstellingVoor de artikelsgewijze toelichting op dit begrip wordt verwezen naar
Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 182, onderdeel www. Opvorderbare geldenHet begrip «opvorderbare gelden» is afkomstig uit de Wtk 1992,
hoewel het daarin niet is gedefinieerd. Wel is het begrip gedefinieerd in
de Beleidsregel 2005 Kernbegrippen Markttoetreding en Handhaving Wtk 1992
van DNB. De onderhavige definitie sluit daar grotendeels op aan. Met deze
definitie van «opvorderbare gelden» wordt hetzelfde bedoeld als
met het begrip «deposito's en andere terugbetaalbare gelden»
in de definitie van «kredietinstelling» in artikel 1, onderdeel
1, van de richtlijn nr. 2000/12/EG van het Europees Parlement en de Raad van
de Europese Unie van 20 maart 2000 betreffende de toegang tot en de uitoefening
van de werkzaamheden van kredietinstellingen (PbEG L 126) (richtlijn
banken).Een onderdeel van de definitie van «opvorderbare gelden» in
de Beleidsregel 2005 Kernbegrippen Markttoetreding en Handhaving Wtk 1992
van DNB is niet in de onderhavige definitie opgenomen, te weten de laatste
zinsnede: «en op welke wijze de eventuele vergoeding moet worden berekend».
Dit vereiste vloeit immers niet voort uit het begrip «deposito's
en andere terugbetaalbare gelden» in de richtlijndefinitie van «kredietinstelling».
Ook indien niet op voorhand duidelijk zou zijn op welke wijze de eventuele
vergoeding moet worden berekend, zou sprake kunnen zijn van «deposito's
en andere terugbetaalbare gelden», oftewel «opvorderbare gelden»
als bedoeld in de wet.1Het begrip «opvorderbare gelden» wordt in de wettekst telkens
voorafgegaan door de zinsnede «al dan niet op termijn». Hiermee
wordt tot uitdrukking gebracht dat gelden niet direct opvorderbaar hoeven
te zijn om te kwalificeren als «opvorderbare gelden» in de zin
van de wet. Het doet niet ter zake of de terugbetalingsverplichting bestaat
op of na een concrete datum, dan wel ten tijde van of na het voorvallen van
enige omstandigheid. Uit de definitie blijkt dat er pas sprake is van «opvorderbare
gelden» als op voorhand blijkt welk bedrag moet worden terugbetaald.
Hiermee wordt invulling gegeven aan het element «terugbetaalbaar»,
dat onderdeel vormt van de definitie van «kredietinstelling» in
artikel 1, onderdeel 1, van de richtlijn banken. Overigens wordt in de toelichting
op artikel 2:28 een aantal voorbeelden gegeven van categorieën die niet
als opvorderbare gelden worden aangemerkt.Overeenkomst op afstandDe definitie van overeenkomst op afstand is afkomstig uit artikel 1, onderdeel
y, van de Wfd en vloeit voort uit artikel 2, onderdeel a, van de richtlijn
verkoop op afstand van financiële diensten aan consumenten.2 In aanvulling op de definitie die in de Wfd is gehanteerd, is in de
voorgestelde definitie ook de overeenkomst inzake een financiële dienst
opgenomen. Dit om tot uitdrukking te brengen dat ook overeenkomsten inzake
financiële diensten die op afstand worden gesloten, zoals de bemiddeling
in financiële instrumenten door een beleggingsonderneming, onder de reikwijdte
van de bepalingen met betrekking tot de overeenkomst op afstand vallen. De
specifieke bepalingen ten aanzien van de overeenkomst die op afstand wordt
aangegaan betreffen de bepalingen met betrekking tot de ontbinding van de
overeenkomst op afstand (afdeling 4.2.5). Daarnaast zullen op basis van artikel
4:20 nadere regels worden gesteld omtrent de informatieverschaffing bij (onder
andere) het aangaan van een overeenkomst op afstand.In de toelichting op de definitie van overeenkomst op afstand in de Wfd3 is aangeven dat sprake is van een overeenkomst op afstand
indien bij de totstandkoming van een overeenkomst uitsluitend gebruik wordt
gemaakt van een of meer technieken voor communicatie op afstand, zoals Internet,
telefoon of fax. Van een overeenkomst op afstand is slechts sprake wanneer
tot en met het sluiten van de overeenkomst enkel en alleen met behulp van
een technisch medium wordt gecommuniceerd tussen de financiële onderneming
en de consument. Wanneer een financiële onderneming een overeenkomst
inzake een financieel product of financiële dienst aangaat door tussenkomst
van een (onder)bemiddelaar die, anders dan voor middel van een techniek voor
communicatie op afstand, bemiddelt bij de totstandkoming van een overeenkomst,
is geen sprake van het «aangaan van een overeenkomst van een overeenkomst
op afstand» in de zin van dit voorstel.Tevens is het van belang om onderscheid te maken tussen op afstand aangaan
van een overeenkomst inzake een financieel product of financiële dienst
en het op afstand doen plaatsvinden van verrichtingen ter uitvoering
van een overeenkomst inzake een financieel product. De bepalingen in het Deel
Gedragstoezicht financiële ondernemingen met betrekking tot overeenkomsten
op afstand zijn alleen van toepassing op het aangaan van de overeenkomsten
op afstand inzake een financieel product of financiële dienst en niet
op verrichtingen ter uitvoering van de overeenkomst. Onder het aangaan van
een overeenkomst op afstand wordt bijvoorbeeld verstaan het uitsluitend met
gebruikmaking van telefoon, computer of fax openen van een bankrekening, het
aanschaffen van een kredietkaart of het sluiten van een overeenkomst tot beheer
van een individueel vermogen. Onder een verrichting wordt bijvoorbeeld verstaan
het deponeren of opnemen van geld van een bankrekening of het betalen met
een creditcard.Het toevoegen van nieuwe elementen aan een overeenkomst inzake een financieel
product of financiële dienst die op afstand is aangegaan, zoals het toevoegen
van de mogelijkheid om elektronische betalingen te verrichten bij een bestaande
bankrekening, vormt geen verrichting maar een aanvullende overeenkomst inzake
het financiële product of de financiële dienst. Wanneer deze overeenkomst
evenals de initiële overeenkomst «op afstand» wordt aangegaan,
zijn de bepalingen ten aanzien van verkoop op afstand ook op deze aanvullende
overeenkomst van toepassing.PensioenfondsVoor de artikelsgewijze toelichting op dit begrip wordt verwezen naar
Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 182, onderdeel yyy. PremieVoor de artikelsgewijze toelichting op dit begrip wordt verwezen naar
Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 182, onderdeel zzz. Professionele beleggerHet begrip professionele belegger dient ter beperking van de reikwijdte
van de bepalingen in het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen
inzake informatievoorziening, het cliëntenprofiel en de cliëntenovereenkomst
bij adviseren over financiële instrumenten en het verlenen van beleggingsdiensten.
Verwezen wordt naar de artikelen 4:20, zesde lid, 4:23, vijfde lid, 4:24,
zevende lid, 4:89, derde lid en 4:90, derde lid.Deze reikwijdtebeperking is in de huidige regelgeving opgenomen in de
artikelen 26 en 37 van het Bte 1995, ter uitvoering van artikel 11, eerste
lid, van de richtlijn beleggingsdiensten. Het Bte 1995 omschrijft professionele
beleggers als personen die beroeps- of bedrijfsmatig handelen of beleggen
in effecten. Deze regeling bevat echter geen nadere uitwerking van deze categorie
beleggers. Wel bevat artikel 43 van de Nadere regeling gedragstoezicht effectenverkeer
2002 een omschrijving van degenen die als professionele beleggers worden beschouwd.Vanwege de gevolgen van het aanmerken van een persoon als professionele
belegger, wordt voorgesteld een definitie op het niveau van wet op te nemen
en daarbij aan te sluiten bij de uitwerking in artikel 43 van de Nadere regeling
gedragstoezicht effectenverkeer 2002. Aansluiting bij de definitie van «gekwalificeerde
beleggers» in artikel 2, eerste lid, onderdeel e, van de richtlijn prospectus
is niet mogelijk omdat die definitie verder gaat dan de huidige uitwerking
van professionele belegger. Bovendien zullen de definitie van professionele
belegger en het regime dat van toepassing is op de professionele belegger
bij implementatie van de richtlijn betreffende markten voor financiële
instrumenten (de herziene richtlijn beleggingsdiensten) gewijzigd worden,
terwijl op dit moment de uitwerking van die richtlijn nog niet duidelijk is.
Om te voorkomen dat binnen korte tijd tweemaal sprake zal zijn
van een wijziging, wordt voorgesteld om in afwachting van de implementatie
van de richtlijn betreffende markten voor financiële instrumenten de
huidige uitwerking van professionele belegger in de context van beleggingsdiensten
te handhaven. Daarom worden twee verschillende begrippen voorgesteld, te weten
professionele belegger en professionele marktpartij. Het begrip professionele
marktpartij omvat de gekwalificeerde beleggers van de richtlijn prospectus
en wordt gebruikt in het kader van de afbakening van de reikwijdte van dit
voorstel met betrekking tot het aanbieden van deelnemingsrechten in beleggingsinstellingen
(zie artikel 1:6e). Daarnaast wordt dit begrip gehanteerd in hoofdstuk 5.1
in het kader van het aanbieden van effecten.Het begrip professionele belegger wordt gebruikt in de het Deel Gedragstoezicht
financiële ondernemingen bij het verlenen andere van financiële
diensten met betrekking tot financiële instrumenten.Net als onder de Nadere regeling gedragstoezicht effectenverkeer 2002
dient de financiële onderneming zelf na te gaan of een cliënt inderdaad
een professionele belegger is. Indien een cliënt verklaart dat hij een
professionele belegger is, mag de financiële onderneming daar op vertrouwen,
tenzij zij weet of redelijkerwijs behoort te weten dat de verklaring van de
cliënt onjuist is.De financiële onderneming kan zelf bepalen hoe zij aan de Autoriteit
Financiële Markten (AFM) aantoont dat de betreffende cliënt een
professionele belegger is.Professionele marktpartijIn de toelichting op dit begrip is opgemerkt dat «In
de sfeer van marktpartijen die gelden aantrekken (al dan niet door het aanbieden
van effecten, beleggingsobjecten en deelnemingsrechten in beleggingsinstellingen),
dient de geldnemer zich er zo goed als redelijkerwijs mogelijk is van te vergewissen
dat de geldgever een professionele marktpartij is.». Voor de
gehele toelichting op dit punt wordt verwezen naar Kamerstukken II 2004/05,
29 708, nr. 10, blz. 183.Uit de consultatie over dit voorstel is gebleken dat wordt gedacht dat
deze in de toelichting genoemde verificatie een verplichting is. Dit is niet
het geval. Een toelichting kan nimmer een verplichting in het leven roepen
die niet in de regelgeving zelf is opgenomen. Het is dus niet zo dat degene
die gelden aantrekt zonder te verifiëren of hij te maken heeft met een
professionele marktpartij, uit dien hoofde de wet overtreedt. Hij overtreedt
de wet pas indien hij gelden aantrekt van het publiek (buiten besloten kring,
van anderen dan professionele marktpartijen), zonder dat hij een vergunning
heeft. Voor de gevolgen van die overtreding zal een rol spelen of de overtreder
heeft geverifieerd. Heeft hij zo goed als redelijkerwijs mogelijk is, proberen
te voorkomen dat hij gelden aantrekt van niet-professionele marktpartijen,
dan kan dit een reden zijn om niet op te treden tegen de overtreding van het
verbod.In de eerdere toelichting op artikel 1:1 is opgemerkt dat «marktpartijen die volledig van het financiële toezicht zijn vrijgesteld
of ontheven, niet «onder toezicht staan» en dus niet als professionele
marktpartij worden aangemerkt op grond van dit onderdeel» (Kamerstukken
II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 184). Uit de consultatie over dit voorstel
is gebleken dat deze zinsnede enige toelichting behoeft. Bedoeld wordt dat
degene die volledig van het prudentiële toezicht
of het gedragstoezicht is vrijgesteld of ontheven, niet op grond van dit onderdeel
als professionele marktpartij wordt aangemerkt; hij staat namelijk niet «onder
toezicht». Hij wordt op grond van het hierna toegelichte nieuwe onder
c als professionele marktpartij aangemerkt. Degene die gedeeltelijk of onder
voorwaarden is vrijgesteld of ontheven van het prudentiële
of het gedragstoezicht, staat «onder toezicht» en wordt dus wel
op grond van dit onderdeel (onder a) als professionele marktpartij aangemerkt.Het begrip financiële markten is een verzamelnaam voor markten waar
vraag naar en aanbod van geld bij elkaar komen. Onderdelen van de financiële
markten zijn de geld- en kapitaalmarkt, maar ook de aandelenmarkt, de obligatiemarkt
en de optiemarkt. Aannemelijk is daarom dat degenen die in de toekomst onder
de vergunningplicht van de dit voorstel vallen niet op voorhand zijn aan te
merken als professionele marktpartij. Zij zullen immers in beginsel niet actief
zijn op de financiële markt.De definitie van zogenoemde special purpose vehicles (spv's) is verplaatst
naar de algemene maatregel van bestuur. Het nieuwe onderdeel c is opgenomen
om beter aan te sluiten bij de definitie van gekwalificeerde beleggers uit
de richtlijn prospectus zoals deze is geïmplementeerd bij Regeling van
de Minister van Financiën van 29 juni 2005 tot wijziging van de
Wet toezicht effectenverkeer 1995 (Stcrt. 1 juli 2005,
nr. 125, blz. 11). Op grond van dit nieuwe onder c wordt als professionele
marktpartij aangemerkt degene die anderszins een gereglementeerde activiteit
op de financiële markten uitoefent. Hiermee wordt bijvoorbeeld bedoeld
degene die zonder vergunning – omdat hij volledig van hetzij het prudentiële toezicht, hetzij het gedragstoezicht
is vrijgesteld of ontheven – een gereglementeerde activiteit op de financiële
markten uitoefent. Gedacht kan onder andere worden aan vrijgestelde kredietinstellingen,
beleggingsondernemingen, financiële instellingen, verzekeringsondernemingen,
instellingen voor collectieve belegging en de beheermaatschappijen ervan,
pensioenfondsen en de beheermaatschappijen ervan en grondstoftermijnhandelaren.
Voor de duidelijkheid wordt nogmaals opgemerkt dat degene die gedeeltelijk
of onder voorwaarden is vrijgesteld of ontheven van het prudentiële of
het gedragstoezicht, op grond van artikel 1:1 als professionele marktpartij
wordt aangemerkt; hij staat immers onder toezicht.RechtsbijstandverzekeraarDe definitie van het begrip «rechtsbijstandverzekeraar» wordt
voorgesteld in verband met het gebruik van dit begrip in de artikelen 4:64
tot en met 4:69.Reclame-uitingDe omschrijving van reclame-uitingen is met enkele redactionele aanpassingen
overgenomen uit artikel 1, onderdeel s, van de Wtb en artikel 1, onderdeel
z, van de Wfd.Richtlijn banken, richtlijn beleggingsdiensten, richtlijn
beleggingsinstellingen, richtlijn geconsolideerde jaarrekening, richtlijn
kapitaaltoereikendheid, richtlijn verzekeringsbemiddelingIn de definities van de richtlijnen wordt een dynamische verwijzing gehanteerd
door de verwijzing naar de oorspronkelijke richtlijnen.SaneringsmaatregelVoor de artikelsgewijze toelichting op dit begrip wordt verwezen naar
Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 186, onderdeel llll.SchadeverzekeraarVoor de artikelsgewijze toelichting op dit begrip wordt verwezen naar
Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 186 en 187, onderdeel mmmm.SchadeverzekeringVerwezen wordt naar de artikelsgewijze toelichting op het begrip «levensverzekering».Staat waar het risico is gelegenVoor de artikelsgewijze toelichting op dit begrip wordt verwezen naar
Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 187, onderdeel oooo.Techniek voor communicatie op afstandDeze definitie wordt overgenomen uit artikel 1, onderdeel bb, van de Wfd
en is afkomstig uit artikel 2, onderdeel e, van de richtlijn verkoop op afstand
van financiële diensten aan consumenten. Onder technieken voor communicatie
op afstand worden onder meer Internet, faxen en telefoons verstaan. Kenmerkend
is dat bij gebruikmaking van deze technieken gecommuniceerd kan worden door
een financiële onderneming en een consument of cliënt zonder dat
zij fysiek in elkaars nabijheid zijn.Uitgevende instellingEen uitgevende instelling is een ieder die effecten uitgeeft of voornemens
is effecten uit te geven. Deze definitie wordt overgenomen uit artikel 2,
eerste lid, onderdeel h, van de richtlijn prospectus. Van «het voornemen
om effecten uit te geven» is sprake indien de instelling, of het daartoe
bevoegde orgaan daarbinnen, de wil geopenbaard heeft een besluit, inhoudende
de uitgifte van effecten, te nemen. Daarbij wordt er op gewezen dat er in
de hoofdstukken 5.3 en 5.4 een afwijkende definitie van «uitgevende
instelling» van toepassing is. Verwezen wordt naar de artikelen 5:33,
eerste lid, onderdeel a, 5:48, eerste lid, en 5:53, vijfde lid.Verlenen van een beleggingsdienstDe omschrijving van de beleggingsdiensten is ontleend aan de omschrijving
van effectenbemiddelaar en de omschrijving van vermogensbeheerder in de Wte
1995 (artikel 1, onderdelen b en c, van de Wte 1995). Er is geen materiële
wijziging beoogd ten opzichte van de Wte 1995.De activiteiten van een cliëntenremisier zijn – evenals onder
de Wte 1995 – een beleggingsdienst als bedoeld onder a , in de Wte 1995
onderdeel b, onder 1°. De cliëntenremisier zal echter evenals onder
de Wte 1995 worden vrijgesteld.De in de Wte 1995 in artikel 1, onderdeel b, onder 2°, geregelde categorie
effectenbemiddelaars, de aanbieders van een zgn. beleggingsgiro, wordt in
dit voorstel niet meer als aparte categorie beschreven. De activiteiten van
de beleggingsgiro, zoals eerder omschreven in de Wte 1995 worden in de nu
voorgestelde definitie aangemerkt als de in onderdeel a geregelde beleggingsdienst.
Het destijds in de Wte 1995 opnemen van de beleggingsgiro als aparte categorie
effecteninstelling is sumier toegelicht.1Bij nader inzien komt het de duidelijkheid ten goede om de aanbieders
van beleggingsgiro's in dit voorstel onder te brengen in onderdeel a,
omdat hun activiteiten materieel overeenkomen met de beschrijving in dat onderdeel.
Hier komt bij dat de richtlijn beleggingsdiensten de aanbieders van beleggingsgiro's
ook niet als aparte categorie beleggingsondernemingen regelt.Het element «alle werkzaamheden gericht op» geeft aan dat
het gaat om de stadia van het «aanbieden» (het voortraject) en
het verrichten van de activiteit. In de Wte 1995 komt dit tot uitdrukking
in formulering «als effectenbemiddelaar of vermogensbeheerder diensten aan te bieden of te verrichten» in de verbodsbepaling
(artikel 7, eerste lid, van de Wte 1995).Voor een toelichting op het element «in de uitoefening van een beroep
of bedrijf» wordt verwezen naar de toelichting op onderdeel a van het
begrip «aanbieden» in dit artikel. Ook met betrekking tot een
beleggingsdienst geldt dat een dienst die op incidentele basis wordt verleend
in het kader van een andere beroepswerkzaamheid van de beleggingsonderneming
niet onder het bereik van dit voorstel valt voorzover de werkzaamheden noodzakelijkerwijs
rechtstreeks voortvloeien uit die andere beroepswerkzaamheid.1 Deze werkzaamheden zijn ook uitgezonderd in artikel 2, tweede lid,
onderdeel c, van de richtlijn beleggingsdiensten.VermogensbeheerderDe omschrijving van vermogensbeheerder komt materieel overeen met de definitie
van vermogensbeheerder in artikel 1, onderdeel c, van de Wte 1995. Verwezen
wordt naar de definitie van «beheren van een individueel vermogen»
in dit artikel. De omschrijving van de activiteit van de vermogensbeheerder
(«het beheren van een individueel vermogen») is ook opgenomen
in de omschrijving van het begrip «verlenen van een beleggingsdienst»
in dit artikel.Verrichten van dienstenVoorgesteld wordt uitsluitend een definitie van verrichten van diensten
voor verzekeraars te geven. Dit in navolging van de Europese richtlijnen.
De verzekeringsrichtlijnen hanteren een aantal definities die in samenhang
bezien leiden tot een definitie voor het verrichten van diensten. In de andere
richtlijnen ontbreken dergelijke definities. In de huidige sectorale wetten,
met uitzondering van de sectorale verzekeringswetten, ontbreekt dan ook een
definitie van verrichten van diensten. Een algemene definitie voor het verrichten
van diensten zou enerzijds tot niet bedoelde beperkingen kunnen leiden, en
anderzijds te ruim kunnen zijn. De oorspronkelijk voorgestelde definitie roept
bijvoorbeeld onder andere de volgende vragen op. De zinsnede «verrichten
dan wel aanbieden van werkzaamheden» is onduidelijk, omdat niet bepaald
is op welk moment de activiteiten moeten worden verricht. In de verzekeringssector
is het sluiten van de overeenkomst bepalend. Het is dus niet van belang of
er na het sluiten werkzaamheden in een andere staat worden verricht. Bij een
reisverzekering kan bijvoorbeeld het ophalen van een verzekerde vanuit het
buitenland niet worden gezien als het verrichten van diensten. Ten opzichte
van de Wtv 1993 is in de definitie voor schadeverzekeraars het element van
sluiten in de definitie verduidelijkt, waarbij overigens inhoudelijk geen
wijziging is beoogd. Voorts is «het aanbieden van werkzaamheden»
veelal te ruim, want het zal moeten gaan om bepaalde financiële werkzaamheden.
Bovendien laat de huidige definitie in het midden of de wederpartij in een
andere staat moet zijn gevestigd. Artikel 1, eerste lid, onderdelen g en h,
van de richtlijn levensverzekeraars2 bepaalt
dat maatgevend is de gewone verblijfplaats van degene die de verzekering sluit.
Degene voor wie de dienst wordt verricht of wie ervan profiteert is daarbij
van geen enkel belang. Daardoor is de huidige definitie niet geschikt voor
levensverzekeringen.Volgens de Commissie van de Europese Gemeenschappen (Europese Commissie)
moet in het bankbedrijf worden gekeken naar de kenmerkende prestatie. De dienst
moet worden «gelokaliseerd». De initiatiefnemer, woonplaats van
de cliënt, plaats van vestiging van de dienstverrichter, plaats waar
de stukken worden ondertekend, e.d. geven geen bevredigende oplossing voor
alle gevallen. De richtlijn banken3 moet daarom
flexibel kunnen worden uitgelegd. Dit betekent dat het zaken doen met een
in het buitenland woonachtige cliënt niet per se dienstverrichting oplevert.
Zo is het leveren van bankdiensten via internet geen dienstverrichting indien
een cliënt en de bank zich in verschillende staten bevinden, terwijl
dit bij levensverzekering veelal wel dienstverrichting oplevert. Indien
het idee van de kenmerkende dienst zou worden toegepast bij levensverzekeraars,
zou wellicht de conclusie moeten worden getrokken dat de woonplaats van de
verzekerde bepalend is, wat ingevolge de richtlijn levensverzekeraars nu juist
niet het geval is (daar is het namelijk de woonplaats van de verzekeringnemer).
Daarom wordt voorgesteld in navolging van de verzekeringsrichtlijnen te voorzien
in een definitie van verrichten van diensten voor verzekeraars (voor natura-uitvaartverzekeraars
die niet vallen onder de richtlijn levensverzekeraars wordt aangesloten bij
de definitie voor levensverzekeraars). Bij schadeverzekeraars is de plaats
van het risico bepalend. Gezien het voorgaande is het beter de invulling van
het begrip «verrichten van diensten» in andere sectoren dan de
verzekeringssector over te laten aan de praktijk en de rechtspraak. Bovendien
heeft het ontbreken van een definitie in die andere sectoren nimmer tot problemen
geleid.Ten slotte wordt opgemerkt dat de toevoeging «anders dan als dienst
van de informatiemaatschappij als bedoeld in artikel 15d, derde lid, van Boek
3 van het Burgerlijk Wetboek» in de nu voorgestelde definitie niet meer
voorkomt. Deze zinsnede beoogde een uitzondering op de notificatieplicht te
maken voor diensten die tot de informatiemaatschappij behoren, maar die uitzondering
moet beperkt blijven tot lidstaten. In de algemene omschrijving die niet beperkt
is tot lidstaten geeft dit problemen. Bovendien is dit een bepaling die eigenlijk
niet in een definitie thuishoort. Daarom is besloten dit in een afzonderlijk
artikel te regelen.VertegenwoordigerVoor de artikelsgewijze toelichting op dit begrip wordt verwezen naar
Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 187, onderdeel wwww.VerzekeraarVoor de artikelsgewijze toelichting op dit begrip wordt verwezen naar
Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 188, onderdeel yyyy.VerzekeringDe term «verzekering» in dit voorstel omvat de levensverzekering,
natura-uitvaartverzekering en de schadeverzekering. Dit betreft een redactionele
afwijking van artikel 1, onderdeel ee, van de Wfd waarin materieel is aangesloten
bij de definitie van het voorstel tot vaststelling van titel 7.17 van het
BW. Er is echter geen inhoudelijk verschil met de Wfd omdat ook in de definities
van levensverzekering, natura-uitvaartverzekering en schadeverzekering in
dit artikel wordt aangesloten bij de verzekeringsbegrippen in titel 7.17 van
het BW.VestigingDe definitie van vestiging kan worden vereenvoudigd nu de definitie van
bijkantoor is aangepast.Vordering uit hoofde van verzekeringVoor de artikelsgewijze toelichting op dit begrip wordt verwezen naar
Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 188, onderdeel ccccc.ZetelVoor de artikelsgewijze toelichting op dit begrip wordt verwezen naar
Kamerstukken II 2003/04, 29 708, nr. 3, blz. 27, onderdeel ssss.OverigLiquidatieprocedureDit begrip was in Kamerstukken II 2004/05, 27 908, nr. 10 opgenomen
in artikel 1:1, onderdeel jjj. De definitie van liquidatieprocedure is nu
niet meer opgenomen, omdat dit begrip in het voorstel niet meer
wordt gebruikt.Afdeling 1.1.2Artikel 1:2In dit artikel wordt het bepaalde in artikel 7, tweede lid, onderdeel
g, van de Wte 1995 (ter implementatie van artikel 2, tweede lid, aanhef en
onderdeel f, van de richtlijn beleggingsdiensten) overgenomen. Opgemerkt wordt
dat deze uitzondering niet alleen de Nederlandsche Bank (DNB) omvat, maar
ook het Agentschap van het Ministerie van Financiën, dat belast is met
de plaatsing van staatsleningen.1 Deze uitzondering
ziet niet op het aanbieden van effecten dat is geregeld in hoofdstuk 5.1.
Alleen het aanbieden van effecten zonder aandeelkarakter door centrale banken
en andere overheidsinstanties zal krachtens artikel 5:5 worden uitgezonderd
van de prospectusplicht. De uitzondering heeft ook geen betrekking op de regels
voor het melden van stemmen, kapitaal, zeggenschap en kapitaalbelang van hoofdstuk
5.3 en de regels voor openbare biedingen van hoofdstuk 5.5.Daarnaast geldt de uitzondering niet voor de regels ter voorkoming van
marktmisbruik van afdeling 5.4.2. Waar nodig is in die afdeling een uitzondering
gemaakt voor de in dit artikel genoemde instellingen (verwezen wordt naar
de artikelen 5:56, 5:58, 5:60 en 5:65).Artikel 1:3Deze bepaling was oorspronkelijk opgenomen in artikel 1:1, tweede lid.
Als gevolg van voortschrijdend inzicht is besloten dit artikellid in de afdeling
met reikwijdtebepalingen te plaatsen.Artikel 1:4Voor een artikelsgewijze toelichting op dit artikel wordt verwezen naar
Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 9.Artikel 1:5Voor de artikelsgewijze toelichting op dit artikel wordt verwezen naar
Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 191 tot en met 193, artikel
1:5.Aan artikel 1:5 oud is een nieuw derde lid toegevoegd. Onderdeel a sluit
financiële diensten met betrekking tot elektronisch geld waarmee alleen
bij de uitgevende onderneming zelf kan worden betaald, uit van de reikwijdte
van deze wet. In de Wfd is de uitsluiting van deze dienstverlening bereikt
door middel van de definitie van elektronisch geld in artikel 1, onderdeel
k. In dit voorstel wordt een andere techniek gehanteerd en is ervoor gekozen
om in de definitie van het begrip «elektronisch geld» in artikel
1:1 geen beperking in de reikwijdte op te nemen.In onderdeel b worden de financiële diensten die worden verleend
met betrekking tot het elektronisch geld dat door elektronischgeldinstellingen
als bedoeld in het eerste lid wordt uitgegeven, uitgezonderd van deze wet.
Het gaat hierbij om financiële diensten die worden verleend door anderen
dan de elektronischgeldinstelling zelf.Artikel 1:6Voor de artikelsgewijze toelichting op dit artikel wordt verwezen naar Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 188 en 189, artikel
1:3. In de aanhef van het eerste lid is «met betrekking tot het uitoefenen
van het bedrijf van verzekeraar» komen te vervallen gelet op artikel
2, tweede lid, onderdeel b, van de Wfd.Artikel 1:6aVoor de artikelsgewijze toelichting op dit artikel wordt verwezen naar
Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 193, artikel 1:6.Artikel 1:6bVoor een artikelsgewijze toelichting wordt verwezen naar Kamerstukken
II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 9.Artikel 1:6cArtikel 1:4, onderdeel b, opgenomen in Kamerstukken II 2004/05, 29 708,
nr. 10 vervalt. Met het inwerkingtreden van de nieuwe Zorgverzekeringswet
vervallen de publiekrechtelijke ziektekostenverzekeraars.Artikel 1:6dVoor een artikelsgewijze toelichting wordt verwezen naar Kamerstukken
II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 11.Artikel 1:6eIn het eerste lid van dit artikel worden beleggingsinstellingen waarvan
de deelnemingsrechten worden aangeboden aan minder dan 100 (natuurlijke of
rechts)personen of uitsluitend aan professionele marktpartijen, grotendeels
uitgesloten van de reikwijdte van de wet. Hiermee wordt tevens artikel 2,
eerste lid, tweede gedachtestreepje, van de richtlijn beleggingsinstellingen
geïmplementeerd.Hoewel in het kader van de wijziging van de Wtb het aanbieden aan minder
dan 100 (natuurlijke of rechts)personen evenals het aanbieden aan uitsluitend
professionele marktpartijen in lagere regelgeving is uitgewerkt, wordt nu
in het kader van de harmonisatie voorgesteld deze uitzondering voor het aanbieden
van rechten van deelneming in de wet op te nemen. In het Deel Prudentieel
toezicht financiële ondernemingen en in hoofdstuk 5.1 van het Deel Gedragstoezicht
financiële markten zijn vergelijkbare uitzonderingen ook op het niveau
van de wet geregeld.De uitzondering van aanbiedingen aan minder dan 100 personen wordt uit
artikel 2b, eerste lid, van de Vrijstellingsregeling Wet toezicht beleggingsinstellingen
overgenomen. Het 100 persoonscriterium in onderdeel a hanteert een duidelijk
en concreet criterium. Bij toepassing van het getalscriterium zal een aanbieding
altijd moeten zijn gericht tot een bepaalde duidelijk omschreven groep die
beperkt van omvang is (minder dan 100). De beleggingsinstelling die een beroep
op deze uitzondering doet, moet op verzoek van de AFM aantonen dat het aanbod
tot minder dan 100 personen is gericht. Indien een beleggingsinstelling een
advertentie in een dagblad of op Internet plaats is dit per definitie tot
meer dan 100 personen gericht. Het moet dus gaan om een gericht persoonlijk
aanbod aan minder dan 100 personen. Opgemerkt wordt dat dit criterium ook
wordt gehanteerd in hoofdstuk 5.1 dat van toepassing is op de closed-end beleggingsinstellingen.De uitzondering van aanbiedingen aan professionele marktpartijen zal de
huidige uitzondering voor het aanbieden aan de niet nader uitgewerkte categorie «personen die beroeps- of bedrijfsmatig handelen
in beleggingsobjecten» uit artikel 1 van de Vrijstellingsregeling Wet
toezicht beleggingsinstellingen vervangen. Daarbij is gekozen voor het uitgewerkte
begrip «professionele marktpartij». Hantering van dit begrip biedt
enerzijds duidelijkheid terwijl anderzijds de zogenaamde«opt in»
bepaling onder voorwaarden ook de mogelijkheid biedt voor andere partijen
om als professionele marktpartij te worden behandeld. Daarnaast wordt door
de hantering van het begrip «professionele marktpartij» aangesloten
bij de regels voor de closed-end beleggingsinstellingen die ook vallen onder
het regime van hoofdstuk 5.1, waarin het begrip «professionele marktpartij»
vanwege de richtlijn prospectus wordt gehanteerd. De voorwaarde van artikel
1, tweede lid, van de Vrijstellingsregeling Wtb, dat in het aanbod dan wel
in advertenties of documenten waarin het aanbod in het vooruitzicht wordt
gesteld, wordt vermeld dat het aanbod uitsluitend is onderscheidenlijk zal
zijn gericht tot professionele marktpartijen wordt gehandhaafd.In het tweede lid komt tot uitdrukking dat het aanknopingspunt voor toezicht
op beheerders en bewaarders wordt gevormd door de vraag of deelnemingsrechten
van de beleggingsinstelling waar zij aan zijn verbonden worden aangeboden
aan meer dan 100 (natuurlijke of rechts)personen die geen professionele marktpartijen
zijn. Dat brengt met zich dat het in Nederland beheren van een beleggingsinstelling
of het bewaren van activa van een beleggingsinstelling waarvan de deelnemingsrechten
aan minder dan 100 personen of uitsluitend aan professionele marktpartijen
(onder dezelfde voorwaarde als artikel 1, tweede lid, van de Vrijstellingsregeling
Wet toezicht belegginginstellingen) worden aangeboden, niet onder dit voorstel
valt. De overige vrijstellingen uit de Vrijstellingsregeling Wet toezicht
beleggingsinstellingen zullen worden geregeld in een vrijstellingsregeling.In het eerste en tweede lid zijn de hoofdstukken 5.3, 5.4 en 5.5 uitgesloten
van de beperking tot het aanbieden aan meer dan 100 (natuurlijke en rechts)personen
en anderen professionele marktpartijen, omdat de in die hoofdstukken neergelegde
regels zich niet beperken tot vergunning- of notificatieplichtige beleggingsinstellingen
en de daaraan verbonden beheerders en bewaarders.Artikel 1:6fHet eerste lid van deze bepaling neemt artikel 3 van de Wtb over en bevat
daarnaast een nieuw element. Het bepaalde in het eerste lid ten aanzien van
het beleggingsfonds wordt overgenomen uit artikel 3, eerste lid, van de Wtb
en vloeit voort uit het feit dat een beleggingsfonds geen rechtspersoon is
en dus niet zelfstandig rechten of plichten kan dragen. De beheerder van het
fonds wordt daarom aangewezen als degene die ervoor dient te zorgen dat het
beleggingsfonds aan de desbetreffende verplichtingen voldoet. Het bepaalde
in het eerste lid ten aanzien van beleggingsmaatschappijen die een aparte
beheerder hebben, betreft een ten opzichte van de Wtb nieuw element. In navolging
van artikel 2 van het Besluit toezicht beleggingsinstellingen 2005 wordt voorgesteld
bij een beleggingsmaatschappij die een aparte beheerder heeft, op die beheerder
de verplichting te laten rusten ervoor zorg te dragen dat de beleggingsmaatschappij
voldoet aan de voor haar geldende normen en verplichtingen. Dit houdt verband
met het voorstel de beheerder aan te wijzen als degene die in alle gevallen
de vergunning aanvraagt en verkrijgt (verwezen wordt naar de toelichting op
artikel 1a:62).Uit de systematiek van het voorstel volgt dat het bovenstaande ook geldt
indien de term «financiële onderneming» wordt gebruikt in
eenbepaling. Ingevolge de definitie van het begrip «financiële
onderneming» in artikel 1:1 wordt een beleggingsinstelling daaronder
begrepen, zodat het de beheerder is die ervoor dient te zorgen dat het door
hem beheerde beleggingsfonds of de door hem beheerde beleggingsmaatschappij
aan de desbetreffende verplichting dient te voldoen.Op grond van het tweede lid zijn – overeenkomstig artikel 3, tweede
lid, van de Wtb – de bepalingen ten aanzien van de beheerder ook van
toepassing op beleggingsmaatschappijen die geen aparte beheerder hebben. Ook
de toelichting moet volgens dit lid gelezen worden. Dit betekent dat in de
toelichting voor «beheerder» gelezen moet worden «beleggingsmaatschappij»
als het een beleggingsmaatschappij betreft die geen aparte beheerder heeft.Aangezien er ook bepalingen zijn die alleen voor de beheerder gelden,
zijn enkele artikelen van dit lid uitgezonderd. Dit betreft de artikelen 1:40,
eerste lid, 2:82, 2:122, 1a:62, eerste lid, onderdeel a, 1a:64, 1a:68 en 4:59.De artikelen 1:40, 2:82, 2:122, 1a:68, en 4:59, tweede lid, implementeren
de artikelen 5, tweede en derde lid, 5bis, eerste lid, onderdeel a, juncto
5quinquies, 5ter, 5sexies, 6, 6bis en 6ter van de richtlijn beleggingsinstellingen
die alleen van toepassing zijn op een icbe-beheerder en niet tevens op een
icbe-maatschappij die geen aparte beheerder heeft.De verplichting voor een icbe, waaronder een icbe die geen aparte beheerder
heeft, om haar zetel in Nederland te hebben is neergelegd in artikel 4:60,
derde lid, zodat van overeenkomstige toepassingverklaring van artikel 4:59,
eerste lid, niet nodig is. Voorts zijn de artikelen 1a:62, eerste lid, onderdeel
a, en 1a:64, uitgezonderd omdat de vergunningplicht en de vergunningeisen
voor een beleggingsmaatschappij zonder aparte beheerder zijn opgenomen in
de artikelen 1a:62, eerste lid, onderdeel b, en 1a:65.Het derde lid zorgt ervoor dat de artikelen 4:49, 4:50 en 4:52, die tot
de beheerder gericht zijn, van overeenkomstige toepassing zijn op beleggingsinstellingen
met zetel in een aangewezen staat die geen aparte beheerder hebben.In het vierde lid wordt in overeenstemming met artikel 3 van de richtlijn
beleggingsinstellingen bepaald dat de zetel van een beleggingsfonds zich bevindt
in de staat van de zetel van zijn beheerder. De lidstaat van herkomst van
een beleggingsfonds is derhalve de lidstaat waar de beheerder zijn zetel heeft.Artikel 1:6gIn dit artikel wordt de inhoud van artikel 7, onderdeel c, van de Wtb
overgenomen. Het betreft de implementatie van artikel 2, eerste lid, vierde
gedachtestreepje, van de richtlijn beleggingsinstellingen. Bij de implementatie
in de Wtb is destijds opgemerkt: «Tijdens de besprekingen in Brussel
over de voorgenomen richtlijn bleek dat het niet wenselijk zou zijn om bepaalde
soorten bijzondere icbe's aan de richtlijn te onderwerpen. Dit heeft
zijn weerslag gevonden in onderdeel c. Hierbij kan, bij voorbeeld, worden
gedacht aan beleggingsinstellingen die vooral in niet-genoteerde effecten
beleggen of die door middel van het opnemen van geldleningen hun belegde vermogen
vergroten (zogenaamde «leveraging»).»1 Ter uitvoering van deze bepaling zijn thans in de Regeling van de
Minister van Financiën van 9 oktober 1990 tot uitvoering van artikel
7, onderdeel c, van de Wet toezicht beleggingsinstellingen (Strcrt. 1990,
198) enkele categorieën van beleggingsinstellingen aangewezen
die niet onder het icbe-regime vallen.Afdeling 1.1.3Artikel 1:6hDe uitzondering in dit artikel wordt overgenomen uit artikel 2, tweede
lid, onderdeel b, van de Wfd en artikel 7, tweede lid, onderdelen k en l,
van de Wte 1995. Het betreft financiële diensten die worden verleend
door bedrijfstakpensioenfondsen, ondernemingspensioenfondsen, ondernemingsspaarfondsen
en beroepspensioenfondsen en de vermogensbeheerders die aan deze fondsen zijn
verbonden. De inhoud van het begrip «verbonden» in onderdeel a
wordt bepaald aan de hand van de Pensioen- en spaarfondsenwet. Bij beoordeling
of sprake is van verbondenheid tussen het pensioenfonds of het ondernemingsspaarfonds
en de vermogensbeheerder als bedoeld in onderdeel b zal aansluiting worden
gezocht bij artikel 2:24b BW. Deze ondernemingen zijn onder de Wte 1995 uitgezonderd
van de vergunningplicht voor effecteninstellingen en daarmee in de systematiek
van de Wte 1995 en het Bte 1995 ook van het lopend toezicht op effecteninstellingen.
In de Wfd zijn deze ondernemingen van de gehele reikwijdte van de wet uitgezonderd.
Hier wordt echter voorgesteld om deze ondernemingen niet uit te zonderen van
het Deel Gedragstoezicht financiële markten. Deze ondernemingen vallen
conform de Wte 1995 immers wel onder het bereik van het Deel Gedragstoezicht
financiële markten, zoals de regels over het gebruik van voorwetenschap
en het optreden op markten in financiële instrumenten.Artikel 1:6iIn navolging van artikel 3 van de Wfd worden financiële diensten
van de informatiemaatschappij («on-line» diensten zoals internetbankieren
en het aanbieden van leningen via het internet) uitgezonderd van toepassing
van dit voorstel indien de betreffende financiële onderneming haar zetel
of, indien het een financiële onderneming met zetel in een staat die
geen lidstaat betreft, een bijkantoor heeft in een andere EU-lidstaat of een
staat die partij is bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische
Ruimte. Bij artikel 3 van de Wfd is toegelicht dat «voor beide categorieën
van staten geldt dat zij zich ertoe hebben verbonden het zogenoemde land-van-herkomstbeginsel
toe te passen op de diensten van de informatiemaatschappij. Voor de lidstaten
van de EU is dit beginsel vastgelegd in de richtlijn inzake elektronische
handel1. Deze richtlijn is in Nederland geïmplementeerd
door middel van de Aanpassingswet richtlijn inzake elektronische handel2.»3Een uitzondering wordt gemaakt voor de notificatieplichten voor verzekeraars
met zetel in een andere lidstaat en verzekeraars met een in een andere lidstaat
gelegen bijkantoor die hun bedrijf willen uitoefenen door middel van dienstverrichting
naar Nederland. Dit volgt uit artikel 3, derde lid, van de richtlijn inzake
elektronische handel en het vierde gedachtestreepje in de bijlage bij die
richtlijn.Het land-van-herkomstbeginsel betekent allereerst dat een financiële
onderneming, ook wanneer zij haar diensten on-line grensoverschrijdend verleent,
volledig dient te voldoen aan de eisen die de regelgeving de lidstaat waar
zij haar zetel of bijkantoor heeft stelt aan die dienstverlening. Dit betekent
ook dat de financiële onderneming in beginsel niet kan worden gebonden
aan regelgeving met betrekking tot financiële diensten van het (EU- of
EER)-land waar de afnemers zich bevinden. De richtlijn inzake elektronische
handel staat alleen in bijzondere gevallen toe dat een lidstaat
in individuele gevallen nog maatregelen neemt tegen inkomende diensten van
de informatiemaatschappij. In het tweede lid van het onderhavige artikel wordt
daarom voorgesteld dat in die gevallen waarin op grond van de Aanpassingswet
richtlijn inzake elektronische handel toch maatregelen kunnen worden genomen,
de Minister van Financiën met toepassing van artikel V, zesde lid, kan
besluiten dat het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen van toepassing
is op een bepaalde financiële dienst als bedoeld in het eerste lid. Uit
artikel V, zesde lid, onderdeel a, van de Aanpassingswet richtlijn inzake
elektronische handel volgt dat maatregelen alleen kunnen worden genomen ter
bescherming van de consument, met inbegrip van beleggers.1In de toelichting op artikel 3 van de Wfd wordt het volgende voorbeeld
gegeven: «Een aanbieder van krediet die is gevestigd in een andere lidstaat
en via Internet in Nederland krediet aanbiedt, hoeft in beginsel niet te voldoen
aan de eisen die door het voorstel worden gesteld. Wel zal hij aan de regels
met betrekking tot het aanbieden van krediet van zijn eigen land moeten voldoen.
Indien – ondanks het land-van-herkomstbeginsel – het door hem
aangeboden krediet van dien aard is dat de belangen van Nederlandse consumenten
in gevaar komen, kan de Nederlandse toezichthouder alsnog maatregelen treffen
tegen deze aanbieder van krediet (artikel V, vierde [lees: zesde]
lid, Aanpassingswet richtlijn inzake elektronische handel). Een van de maatregelen
kan zijn dat deze aanbieder van krediet alsnog verplicht wordt om een vergunning
inzake het voorstel aan te vragen of dat deze van de Nederlandse markt wordt
geweerd.»2Artikel 1:6jDit artikel regelt dat het voorstel van toepassing is op financiële
diensten die als dienst van de informatiemaatschappij, dat wil zeggen on-line,
in een andere lidstaat worden verleend vanuit Nederland. Bij artikel 1:6i
is toegelicht dat op grond van de richtlijn inzake elektronische handel op
deze financiële diensten het land-van-herkomstbeginsel van toepassing
is. Dit beginsel brengt voor het intracommunautaire on-line verkeer met zich
dat de financiële onderneming en de door haar verleende diensten als
uitgangspunt volledig zijn onderworpen aan het rechtsstelsel van één
lidstaat, namelijk de lidstaat van waar zij haar zetel of, indien het een
financiële onderneming met zetel in een staat die geen lidstaat is, haar
bijkantoor heeft.Financiële ondernemingen met zetel of bijkantoor in Nederland die
hun financiële diensten via het internet in andere lidstaten verlenen,
vallen voor die diensten volledig onder dit voorstel. Zij staan volledig onder
Nederlands toezicht en moeten over een vergunning beschikken, ook indien zij
hun diensten via het internet alleen verlenen aan inwoners van andere lidstaten.Ook clearinginstellingen, kredietinstellingen en verzekeraars die zich
vanuit een vestiging in Nederland on-line richten op een andere lidstaat vallen
onder de reikwijdte van dit voorstel. Dit volgt uit de definitie van clearinginstelling,
kredietinstelling en verzekeraar; ook bij on-line diensten in een andere lidstaat
zal altijd sprake zijn van het uitoefenen van het bedrijf in Nederland.Voor de goede orde zij opgemerkt dat de richtlijn inzake elektronische
handel toestaat dat het land van ontvangst in een individueel geval maatregelen
neemt tegen inkomende diensten van de informatiemaatschappij in het algemeen
belang (artikel 3, vierde lid, van de richtlijn inzake elektronische handel).
Daarnaast kunnen in de lidstaten op grond van artikel 3, derde lid, en de
bijlage bij de richtlijn inzake elektronische handel voor on-line
diensten regels gelden met betrekking tot reclame door icbe's, elektronischgeldinstellingen
als bedoeld in artikel van 8, eerste lid, van de richtlijn elektronisch geld1, het toepasselijk recht op verzekeringen en verplichte
verzekeringen.Dit artikel beperkt zich tot online-diensten in een
andere lidstaat. De Wfd, de Wtb en Wte 1995 hebben door de opname
van «of vanuit Nederland» in de verbodsbepaling betrekking op
alle (online-)diensten die vanuit Nederland worden verleend. Zie ook de toelichting
op de artikelen 1a:52, 1a:57, 1a:62, 1a:72, 1a:77, 1a:83, 1a:89 en 1a:93.Artikel 1:6kIn dit artikel worden het adviseren over financiële instrumenten
en het verlenen van beleggingsdiensten onder bepaalde voorwaarden van de toepassing
van dit voorstel uitgezonderd. Deze uitzondering is afkomstig uit de Wte 1995,
ter implementatie van artikel 2, tweede lid, onderdelen b, d, e en i, van
de richtlijn beleggingsdiensten. Het betreft ondernemingen die in artikel
7, tweede lid, onderdelen b, c, d en g, van de Wte 1995 zijn uitgezonderd
van de vergunningplicht voor effecteninstellingen en tevens zijn uitgezonderd
van de toepassing van de overige regels van de Wte 1995 en het Bte 1995 voor
effecteninstellingen.Artikel 1:6lDit artikel neemt artikel 7, tweede lid, onderdeel f, van de Wte 1995
over. Beheerders van beleggingsinstellingen worden uitgezonderd van de regels
met betrekking tot het als tussenpersoon tot stand brengen van transacties
in financiële instrumenten (onderdeel a van de definitie van het begrip «verlenen
van een beleggingsdienst» in artikel 1:1) voorzover het de in- en verkoop
van rechten van deelneming in door hen beheerde beleggingsinstellingen betreft.Artikel 1:6mDit artikel bevat een aantal specifieke uitzonderingen van de reikwijdte
van de wet met betrekking tot krediet. In onderdeel a is het aanbieden van
krediet door een openbaar lichaam ter uitvoering van een wettelijke taak uitgezonderd.
Deze uitzondering wordt overgenomen uit artikel 2, tweede lid, onderdeel i,
van de Wfd. Het gaat om gemeentelijke sociale diensten, de directie studiefinanciering
en andere kredietverlening door de overheid in het kader van subsidiëring,
bevordering van eigen woningbezit en dergelijke. De kredietverlening is in
deze gevallen in de desbetreffende regeling genormeerd.De uitzondering in onderdeel b wordt overgenomen uit artikel 2, tweede
lid, onderdeel j, van de Wfd en komt overeen met het huidige artikel 12 van
de Vrijstellingsregeling Wtk 1992. De zinsnede «voorzover het diensten
betreft die zij mogen verlenen op grond van die wet» is toegevoegd om
tot uitdrukking te brengen dat de uitzondering alleen geldt voor die activiteiten
die de ondernemingen in kwestie op grond van de Wet inzake de geldtransactiekantoren
mogen verrichten. In de Wfd is deze verduidelijking opgenomen in de toelichting2. Inhoudelijk is er geen verschil beoogd.Onderdeel c betreft het zogenaamde krediet op zachte voorwaarden dat in
artikel 2, tweede lid, onderdeel k, van de Wfd wordt overgenomen vanuit de
Wck. De formulering van laatste bijzin is aangepast aan de systematiek van
dit voorstel. Het getalscriterium, dat ook voorkomt in artikel 1:6e en hoofdstuk
5.1, wordt geïntroduceerd. Het moet gaan omeen financiële
dienst met betrekking tot krediet dat aan minder dan 100 consumenten wordt
aangeboden. Gedacht kan worden aan verlening van krediet aan werknemers, familieleden
of leden van een vereniging.Evenals artikel 2, tweede lid, onderdeel k, van de Wfd, betreft deze uitzondering
derhalve de niet-publieke aanbiedingen van krediet.1In onderdeel d is het krediet met betrekking tot huur en verhuur opgenomen.
Deze uitzondering is afkomstig uit artikel 2, tweede lid, onderdeel l, van
de Wfd. Deze bepaling houdt in dat huurovereenkomsten alleen onder de reikwijdte
van deze wet vallen indien zij betrekking hebben op zaken die bij algemene
maatregel van bestuur zijn aangewezen. Tot op heden is een dergelijke algemene
maatregel van bestuur niet vastgesteld.Onderdeel e is afkomstig uit artikel 2, tweede lid, onderdeel m, van de
Wfd en heeft onder meer als gevolg dat gemeentelijke pandhuizen buiten het
bereik van deze wet vallen. In de toelichting op deze bepaling in de Wfd2 is aangegeven dat voor gemeentelijke pandhuizen de
relevante bepalingen in de Pandhuiswet 1910 gelden. Artikel 8, tweede lid,
van de Pandhuiswet 1910 bepaalt dat het verlies dat op een pand wordt geleden,
door het gemeentelijk pandhuis wordt gedragen. Artikel 8, tweede lid, van
de Pandhuiswet 1910 heeft daarom tot gevolg dat bij het te gelde maken van
de roerende zaak die aan het gemeentelijk pandhuis in pand is gegeven, de
vordering op de consument teniet gaat. Gemeentelijke pandhuizen vallen daardoor
buiten het bereik van dit voorstel voorzover het de in onderdeel i beschreven
activiteiten betreft.Voor particuliere pandhuizen geldt het BW. Op grond van artikel 253 van
boek 3 BW moet het overschot van de opbrengst na aftrek van de executiekosten
aan de pandgever worden uitgekeerd. Voorzover de opbrengst niet toereikend
is, blijft een deel van de schuld bestaan. Dit is echter regelend recht, zodat
partijen kunnen overeenkomen dat in een dergelijk geval de schuld teniet gaat.
In dat geval valt het particuliere pandhuis ook buiten het bereik van deze
wet. Indien de betreffende overeenkomst echter mogelijk maakt dat een restvordering
kan blijven bestaan, is de in onderdeel i behandelde uitzondering niet van
toepassing.In onderdeel f is de zogenaamde driemaandentermijn opgenomen. Deze bepaling
wordt overgenomen uit artikel 2, tweede lid, onderdeel n, van de Wfd en is
afkomstig uit de Wck. De opname van «financieel instrument en beleggingsobject»
hangt samen met de voorgestelde definitie van goederenkrediet in (verwezen
wordt naar de definitie van krediet in artikel 1:1).Artikel 1:6nDit artikel bevat een aantal specifieke uitzonderingen van de reikwijdte
van deze wet met betrekking tot verzekeringen.In onderdeel a wordt met enkele redactionele wijzigingen artikel 2, tweede
lid, onderdeel g, van de Wfd overgenomen. Deze bepaling vloeit voort uit artikel
1, tweede lid, van de richtlijn verzekeringsbemiddeling. Uit oogpunt van consistente
terminologie is onder 2° de term «levensverzekering» gehanteerd
in plaats van «levensverzekeringovereenkomst» zoals gebruikt in
de Wfd. Inhoudelijk is er echter geen verschil met de Wfd-bepaling beoogd.Onderdeel b vloeit eveneens voort uit de richtlijn verzekeringsbemiddeling
en wel uit artikel 1, derde lid. De formulering van dit onderdeel wijkt enigszins
af van de formulering in artikel 2, tweede lid, onderdeel h, van de
Wfd, dit eveneens in verband met consistentie van de terminologie binnen dit
voorstel. Inhoudelijk is er echter geen verschil beoogd ten opzichte van de
Wfd. Op de in dit onderdeel bedoelde verzekeringen zal de regelgeving van
de staten, waar de risico's of verplichtingen gelegen zijn, van toepassing
zijn.Artikel 1:6oDit artikel regelt dat onder adviseren over verzekeringen, bemiddelen
in verzekeringen en herverzekeringsbemiddelen in Nederland wordt mede verstaan
adviseren over verzekeringen, bemiddelen in verzekeringen en herverzekeringsbemiddelen
vanuit Nederland in een andere lidstaat. In beginsel is de reikwijdte van
de in het Deel Markttoegang financiële ondernemingen uit de Wfd, Wtb
en Wte 1995 overgenomen bepalingen en het Deel gedragstoezicht financiële
ondernemingen beperkt tot dienstverlening aan consumenten en cliënten
in Nederland. Zie de desbetreffende verbodsbepalingen en artikel 4:1. Hierop
zijn echter twee uitzondering gemaakt. Het betreft ten eerste de in verband
met de richtlijn elektronische handel in artikel 6j gerelde uitzondering en
ten tweede de in verband met de richtlijn verzekeringsbemiddeling in dit artikel
voorgestelde uitzondering. In deze laatste richtlijn hebben de lidstaten zich
ertoe verbonden het zogenaamde land-van herkomst-beginsel toe te passen. Dit
beginsel wordt in het kader van deze richtlijn zo uitgelegd dat de AFM ook
toezicht houdt op de financiële diensten die onder die richtlijn vallen
van financiële ondernemingen die hun zetel in Nederland hebben en diensten
verlenen aan consumenten in een andere lidstaat.Voor de in de Wtb en de Wte 1995 geïmplementeerde richtlijn, de richtlijn
beleggingsinstellingen respectievelijk de richtlijn beleggingsdiensten is
dit anders en geldt het volgende. In deze richtlijnen is het uitgangspunt
dat de vergunning verleend wordt door de toezichthouder van de staat waar
de (hoofd)werkzaamheden verricht worden. De richtlijn beleggingsdiensten schrijft
nl. voor dat de lidstaten bij het verlenen van de vergunning bepalen dat de
beleggingsonderneming zijn hoofdkantoor heeft in de lidstaat waar zijn zetel
is. In de parlementaire geschiedenis van de Wte 1995 wordt toegelicht dat
dit vereiste is opgenomen om te bewerkstelligen dat de uitoefening van het
toezicht daadwerkelijk mogelijk is en in dat kader te voorkomen dat effecteninstellingen
zich uit toezichtoverwegingen vestigen in andere staten dan die waarin zij
feitelijk hun (hoofd)werkzaamheden verrichten.Voor wat betreft de Wtb kan nog gewezen worden op de overeenkomstig de
richtlijn beleggingsinstellingen in artikel 6, eerste lid onderdeel b van
de Wtb opgenomen vergunningsvereiste voor icbe's dat de deelnemingsrechten
in Nederland worden aangeboden. Dit wijst erop dat ook daar de lijn is gehanteerd
dat alleen hier een vergunning wordt verleend indien de deelnemingsrechten
ook hier worden aangeboden. De reikwijdte van het toezicht na vergunningverlening
volgt de reikwijdte van de vergunningbepalingen.Afdeling 1.1.4Artikel 1:6pDit artikel is ingevoegd naar aanleiding van het advies van de Raad van
State en kwam in paragraaf 2.5 van het algemeen deel van de toelichting
op deze nota van wijziging reeds aan de orde.In de wetsgeschiedenis, jurisprudentie en literatuur is geen eenduidigheid
over de vraag of de financiële toezichtwetgeving de strekking heeft om
ermee strijdige rechtshandelingen aan te tasten. Met name de toepassing
van artikel 3:40 BW roept vragen op. Dit leidt tot rechtsonzekerheid, wat
de marktgerichtheid en concurrentiepositie van financiële ondernemingen
niet ten goede komt. Wanneer een rechtshandeling nietig is of vernietigd wordt,
dient hetgeen reeds gepresteerd is ongedaan te worden gemaakt. Zijn bijvoorbeeld
betalingen verricht, dan is dat onverschuldigd gebeurd en dienen deze te worden
terugbetaald. Dit ligt in het financiële toezichtrecht vaak zeer gecompliceerd,
vanwege de vaak fluctuerende waarden van financiële producten, de lange
termijn waarvoor contracten worden afgesloten en het grote aantal transacties
dat met elkaar is verbonden. In zijn oratie geeft prof. mr. W. J. Oostwouder
het voorbeeld van de overdracht van effecten aan toonder die aan een effectenbeurs
genoteerd zijn. Wanneer de overdracht nietig blijkt te zijn kan de koper de
koopprijs terugvorderen en de verkoper heeft recht op teruggave van de aandelen.
De aandelen zijn echter in de meeste gevallen al vele malen verhandeld en
de (uiteindelijke) rechthebbenden zijn niet meer te traceren.1 Door verschillende auteurs is er dan ook voor gepleit dat er op het
gebied van de financiële toezichtwetgeving duidelijkheid wordt verschaft
over tot de toepassing van artikel 3:40 van het BW.2Slechts ten aanzien van één geval is expliciet in de wetgeving
toegelicht dat een bepaling niet de strekking heeft de geldigheid van ermee
strijdige rechtshandelingen aan te tasten. Dit betreft het doen van een openbaar
bod zonder de daarvoor geldende regels in acht te nemen (artikel 6a van de
Wte 1995)3. In dezelfde kamerstukken is voor
artikel 6b van de Wte 1995 (het verbod van gunstiger transacties na gestanddoening
van een openbaar bod) aangegeven dat dit wel de strekking heeft daarmee strijdige
rechtshandelingen aan te tasten. In de nota naar aanleiding van het verslag
is hieromtrent het volgende vermeld: «De Raad van State heeft in zijn
advies bij het onderhavige voorstel de regering in overweging gegeven een
passage in de memorie van toelichting op te nemen waarin duidelijk gemaakt
wordt of de bedoelde verboden in het algemeen strekken ter bescherming van
de wederpartij en of dit meebrengt dat de geldigheid van een daarmee strijdige
rechtshandeling wordt aangetast. Daarom is in de memorie van toelichting een
passage opgenomen waarin de strekking van artikel 6a nader toegelicht wordt.
De adequate functionering van en het vertrouwen in de effectenmarkt zijn er
niet bij gebaat dat een openbaar bod na gestand doen door de rechter nietig
zou kunnen worden verklaard. Dit zou tot grote onzekerheid in de markt aanleiding
kunnen geven, waardoor de adequate functionering van de effectenmarkt in gevaar
zou worden gebracht en het vertrouwen in de effectenmarkt ondermijnd zou kunnen
worden.»4Het ontbreken van een generieke regeling ten aanzien van de toepassing
van het tweede lid van artikel 3:40 van het BW heeft tot wisselende jurisprudentie
geleid. Recent heeft de Rechtbank Den Haag zich uitgesproken over de toepassing
van dit artikellid. De Rechtbank betrekt bij de beoordeling van de vraag of
artikel 3 van de Wte 1995 de strekking heeft een daarmee strijdige rechtshandeling
aan te tasten, de hierboven genoemde wetsgeschiedenis met betrekking tot artikel
6a van de Wte 1995. De Rechtbank Den Haag concludeert dat ook voor artikel
3 van de Wte 1995 heeft te gelden dat dit artikel niet de strekking heeft
de geldigheid van daarmee strijdige rechtshandelingen aan te tasten.5 Eerder werd door de Rechtbank Breda en de Rechtbank
Arnhem een beroep op artikel 3:40 van het BW wel gehonoreerd.6HoofdregelDe onduidelijkheid in de jurisprudentie met betrekking tot de vraag of
financiële toezichtwetgeving de strekking heeft om ermee strijdige rechtshandelingen
aan te tasten maakt het noodzakelijk in dit voorstel een regeling
te treffen. Naar aanleiding van de geschetste problematiek is daarom onderzoek
verricht en een brede marktconsultatie gehouden. Gedurende het onderzoek zijn
verscheidene juridisch experts geraadpleegd en is extern onderzoek verricht.
Dit heeft ertoe geleid dat de eerder genoemde bepaling is opgenomen waarmee
is vastgelegd dat rechtshandelingen die worden verricht in strijd met dit
voorstel uit dien hoofde niet aantastbaar zijn, behoudens de hierna te noemen
uitzonderingen. Deze bepaling is thans opgenomen in artikel 1:6p en sluit
qua formulering aan bij artikel 23, derde lid, van de Wet op het Notarisambt.Voor deze benadering is gekozen omdat toepassing van het tweede lid van
artikel 3:40 van het BW leidt tot grote rechtsonzekerheid op de financiële
markten. Rechtshandelingen kunnen immers nog geruime tijd worden vernietigd
of nietig worden verklaard. Dit is ongewenst. Goed functionerende financiële
markten zijn gebaat bij vertrouwen en continuïteit. Verder geldt dat
wanneer een overeenkomst op dergelijke wijze wordt aangetast reeds gepresteerde
handelingen ongedaan gemaakt dienen te worden. Dit is in de financiële
toezichtwetgeving in de meeste gevallen moeilijk of zelfs onmogelijk. Deze
onzekerheid wordt door artikel 1:6p weggenomen. Behoudens uitzonderingen is
het niet de bedoeling dat aan overtredingen van de bij of krachtens deze wet
gestelde publiekrechtelijke regels (ook) civielrechtelijke gevolgen worden
verbonden.Door de formulering «bij of krachtens deze wet gestelde regels»
is geëxpliciteerd dat ook rechtshandelingen in strijd met lagere regelgeving
niet aantastbaar zijn. Dit sluit aan bij wetgeschiedenis en jurisprudentie
over artikel 3:40 van het BW. Onder lagere regelgeving wordt verstaan de algemeen
verbindende voorschriften die krachtens (sub)delegatie op grond van dit voorstel
worden vastgesteld. Dit zijn algemene maatregelen van bestuur, ministeriële
regelingen en algemeen verbindende voorschriften van de toezichthouders.Uitzonderingen op de hoofdregelDit voorstel bevat uiteenlopende regels, die op onderdelen specifieke
situaties regelen waar de aantastbaarheid van rechtshandelingen wegens wetsovertreding
wèl wenselijk kan zijn. De laatste zinsnede van artikel 1:6p biedt
die mogelijkheid. Deze gevallen vormen een uitzondering op de hiervoor geschetste
hoofdregel en zijn, mede naar aanleiding van een onderzoek van Tilburg Law
and Economics Center (Tilec) opgenomen.1Tilec heeft onderzoek gedaan naar de vraag of en wanneer het efficiënt
is als naast het publieke toezicht rechtshandelingen civielrechtelijk kunnen
worden aangetast. Het doel van het onderzoek was om criteria vast te stellen
die voor nu en in de toekomst een handvat kunnen bieden bij de beoordeling
of een rechtshandeling aantastbaar zou moeten zijn en dus onder de uitzonderingen
zou moeten vallen. Dit heeft geleid tot de volgende criteriaDe keuze voor aantastbaarheid (nietigheid/vernietigbaarheid) wegens het
in strijd met de wet aangaan van een rechtshandeling, in aanvulling op het
publieke toezicht, ligt meer voor de hand:– als te verwachten valt dat andere privaatrechtelijke sancties
de schade aan cliënten niet goed kunnen herstellen, en– bij simpel vast te stellen overtredingen.De keuze voor aantastbaarheid wegens wetsovertreding ligt minder voor
de hand:– als het getroffen contract een beleggingselement bevat. Dit geldt
mogelijk ook voor verzekeringsovereenkomsten;– bij overtreding van het vereiste van een vergunning voor bepaalde
rechtshandelingen.Op basis van deze criteria, gecombineerd met een inschatting van mogelijke
gedragseffecten die in concrete gevallen van de nietigheid/vernietigbaarheid
uitgaan, geeft Tilec aan dat aantastbaarheid van rechtshandelingen in een
aantal gevallen wenselijk kan zijn. Op basis van deze analyse is er in de
volgende gevallen voor gekozen civielrechtelijke consequenties te verbinden
aan overtreding van deze wet:– het verbod voor een bemiddelaar om provisie te ontvangen van een
ander dan de aanbieder (artikel 4:74);– het zonder een daartoe vereiste verklaring van geen bezwaar stemrecht
uitoefenen in een aandeelhoudersvergadering van een financiële onderneming;
hoewel Tilec de voorkeur heeft om de aankoop van de aandelen (zonder verklaring
van geen bezwaar (vvgb)) aantastbaar te laten zijn, wordt toch voorgesteld
de regeling die ook in de huidige wetgeving is opgenomen te handhaven (de
artikelen 2:131, tweede lid, en 5:32, vijfde lid), omdat dit naadloos aansluit
bij de EU-richtlijnen.1– overeenkomsten in strijd met het bepaalde in de artikelen 33 tot
en met 46 van de Wck;– het zonder Wmz-melding verrichten van aandelentransacties waardoor
het percentage van het aandelenbezit in een andere bandbreedte valt (artikel
5:52);– rechtshandelingen die bij stille curatele zijn verricht zonder
de toestemming van de curator, indien de wederpartij wist of behoorde te weten
dat de vereiste goedkeuring ontbrak (artikel 1:59, zesde lid, onderdeel f,);– het wijzigen van de statuten of reglementen in strijd met het
vijfde lid van artikel 4:60.Uit de laatste zinsnede van artikel 1:6p volgt dat de uitzonderingen uitsluitend
bij wet kunnen worden geregeld. Nu de hoofdregel in de wet is opgenomen, is
het opgepast om eventuele uitzonderingen bij lagere regelgeving mogelijk te
maken.Gevolgen voor de positie consumentBij de voorbereiding is bijzondere aandacht geschonken aan de positie
van de consument. De regeling van artikel 1:6p verduidelijkt dat de consument
geen beroep op het tweede lid van artikel 3:40 van het BW kan doen. Het is
dan wel belangrijk dat consumenten, of andere civielrechtelijke relaties van
financiële ondernemingen, voldoende andere mogelijkheden hebben om verweer
aan te tekenen, indien schade wordt geleden of zal kunnen leiden door een
overtreding van dit voorstel. Dit is het geval. Naast een beroep op het eerste
lid van artikel 3:40 van het BW is dan ook een beroep op onder andere onrechtmatige
daad, wanprestatie, misleiding en dwaling mogelijk. Daarbij is het overigens
van belang dat artikel 3:40, tweede lid, van het BW een aanzienlijk beperkter
bereik heeft dan de diverse overige civiele acties, doordat dit artikellid
zich alleen richt tot door de wet (in casu de Wft) verboden rechtshandelingen en niet ook ziet op feitelijke handelingen die
in strijd zijn met dit voorstel.Bij overtreding van dit voorstel zal veelal een beroep op onrechtmatige
daad het meest in de rede liggen. Voor dit beroep is vereist dat de consument
aantoont dat er schade is geleden en dat deze schade het gevolg is van het
onrechtmatig handelen van de financiële onderneming. Daar waar de consument
schade leidt als gevolg van een overtreding van dit voorstel zal ook worden
voldaan aan het relativiteitsvereiste van artikel 6:163 van het BW. Dit voorstel
heeft immers mede tot doel consumenten te beschermen tegen onbehoorlijk handelen
van financiële ondernemingen. Wanneer sprake is van overtreding van een
wettelijke bepaling door een financiële onderneming (in casu de Wft)
is daarmee de onrechtmatigheid gegeven. Dit hoeft dus niet meer
door de consument bewezen te worden. De benadeelde dient feiten te stellen
en zo nodig te bewijzen waaruit in het algemeen het geleden zijn van schade
kan worden afgeleid. Dit is normaliter echter een redelijk vereiste. Slaagt
hij daarin, dan kan de rechter uitgaan van het geleden zijn van schade, en
kan de omvang daarvan door de rechter worden begroot op de wijze die het best
past bij de aard van de schade (artikel 6:97 van het BW).Desgewenst kan door een groep consumenten of een belangenorganisatie een
collectieve actie worden ingesteld ex artikel 3:305a van het BW. Volledigheidshalve
wordt verwezen naar de reactie van de Nederlandse Orde van Advocaten en de
Koninklijke Notariële Beroepsorganisatie die stellen dat de algemene
beginselen van bewijsrecht in voldoende mate de mogelijkheid bieden om te
voorkomen dat de bewijslast voor consumenten in onevenredige mate wordt verzwaard
(zie ook paragraaf 8.3 van het algemeen deel van de toelichting op deze
nota van wijziging).Het eerste lid van artikel 3:40 van het BWNaast de toepassing van het tweede en derde lid van artikel 3:40 van het
BW, is in de literatuur en jurisprudentie ook aandacht geschonken aan het
eerste lid van artikel 3:40 van het BW. Dat lid bepaalt dat een rechtshandeling
die door inhoud of strekking in strijd is met de goede zeden of de openbare
orde nietig is. Meer specifiek betreft het hier rechtshandelingen die in strijd
zijn met fundamenteel ervaren normen, of waarvan het resultaat daarmee in
strijd is. De geschonden normen kunnen van positief recht zijn (bijvoorbeeld
wetgeving), maar ook van ongeschreven recht. In zekere zin vangt deze bepaling
alle gevallen waarin de wet zelf niet voorziet in de nietigheid van een rechtshandeling,
maar waarbij dit wel wenselijk wordt geacht. Indien een beroep op het tweede
lid faalt, kan onder omstandigheden een beroep op het eerste lid van artikel
3:40 van het BW succesvol blijken.Voor de toepassing van het eerste lid van artikel 3:40 van het BW is geen
directe relatie vereist met de financiële toezichtwetgeving. Dit lid
vraagt een inhoudelijke beoordeling van de desbetreffende rechtshandeling.
Dit is een belangrijk verschil met het tweede lid, waarbij alleen gekeken
wordt of sprake is van een verboden rechtshandeling. Een ander belangrijk
verschil is dat een succesvol beroep op het eerste lid altijd tot nietigheid
van de rechtshandelingen leidt. Dit lid kent de mogelijkheid van vernietiging
niet.Met betrekking tot de financiële toezichtwetgeving is tot op heden
in enkele gevallen een succesvol beroep gedaan op het eerste lid1. Als voorbeeld dient de uitspraak van het Hof Leeuwarden. Artikel
47, eerste lid, van de Wck bepaalt dat schuldbemiddeling verboden is. Het
Hof Leeuwarden bepaalde dat een overeenkomst die rechtstreeks verplicht tot
het verrichten van een verboden prestatie (te weten het verrichten van schuldbemiddelingsdiensten
anders dan om niet door een particulier), wegens strijd met het bepaalde in
artikel 47 juncto 48 van de Wck nietig is.Bij de voorbereiding van het voorstel is de vraag aan de orde geweest
of ook het eerste lid van artikel 3:40 van het BW voor de toepassing op het
terrein van de financiële markten uitgesloten zou moeten worden. Een
reden om dat te doen zou de inschatting kunnen zijn, dat door vast te leggen
dat strijdigheid met dit voorstel niet leidt tot aantastbaarheid van rechtshandelingen,
diezelfde rechtshandelingen door de rechter eerder aantastbaar worden geacht
wegens strijd met de openbare orde of goede zeden.In onderhavig voorstel is het eerste lid van artikel 3:40 van het BW echter
in stand gelaten. De redenen hiervoor zijn de volgende. In de eerste plaats
doen zich de problemen, zoals hiervoor geschetst ten aanzien van het tweede
lid niet, dan wel in mindere mate, voor ten aanzien van het eerste lid van
artikel 3:40 van het BW. De reden hiervan is dat de beoordeling van strijdigheid
met de openbare orde of de goede zeden wel om een inhoudelijke beoordeling
van de rechtshandeling vraagt. Hierdoor is er voor de rechter meer ruimte
om een beoordeling te maken of in het desbetreffende geval aantasting van
de rechtshandeling ook redelijk is. In de tweede plaats is het zeer onwaarschijnlijk
dat het genoemde averechtse effect zich zal voordoen. Zo heeft de Hoge Raad
in het arrest Uneto/de Vliert overwogen dat als rechtshandelingen die in strijd
zijn met een wettelijke bepaling niet kunnen worden aangetast op grond van
het tweede lid van artikel 3:40 van het BW, zij ook niet op grond van alleen
die strijdigheid door inhoud of strekking in strijd met de goede zeden of
de openbare orde worden geacht. Voor een beroep op het eerste lid (strijd
met goede zeden en openbare orde) zijn dan bijzondere omstandigheden nodig.1Het lijkt redelijk te veronderstellen dat dit zwaarwegende omstandigheden
moeten zijn. Met onderhavig voorstel wordt immers vastgelegd dat alleen een
wetsovertreding onvoldoende grond is voor aantasting.In de derde plaats zou het ook onwenselijk zijn om strijd met de openbare
orde of de goede zeden als nietigheidsgrond in de financiële marktsector
geheel uit te sluiten. Deze bepaling is het vangnet om maatschappelijk onaanvaardbare
rechtshandelingen ongedaan te kunnen maken. Dit geldt met name voor die rechthandelingen
waarvan de wet de gevolgen niet expliciet regelt, maar die wel als onaanvaardbaar
worden beschouwd. In de reactie op de consultatie geven prof. mr. S.E. Bartels
en prof. mr. W.J. Oostwouder bijvoorbeeld terecht aan dat een transactie die
op zich niet wordt getroffen door nietigheid wegens strijd met de financiële
toezichtwetgeving, maar er wel toe strekt het financiële systeem te ontwrichten,
ongeldig moet zijn.2Afdeling 1.1.5Artikelen 1:7 en 1:8Als gevolg van de introductie van het Deel Markttoegang financiële
ondernemingen en de splitsing van het Deel Gedragstoezicht in een Deel Gedragstoezicht
financiële ondernemingen en een Deel Gedragstoezicht financiële
markten is de formulering van de taakopdracht aan DNB en de AFM in de het
tweede lid van artikel 1:7 respectievelijk 1:8 gewijzigd.Artikel 1:11 en 1:12Verwezen wordt naar Kamerstukken II 2003/04, 29 708, nr. 3, blz.
30 en 31, nr. 4, blz. 13 tot en met 15, nr. 7, blz. 8 en 20, nr. 9, blz. 24
en 25.HOOFDSTUK 1.2Artikelen 1:13 tot en met 1:17Verwezen wordt naar Kamerstukken II 2003/04, 29 708, nr. 3, blz.
13 tot en met 34.Artikel 1:18De formulering is aangepast aan de bestaande Regeling bekostiging financieel
toezicht. Wanneer de toezichthouder een voorstel doet in de jaarrekening of
de verantwoording om een exploitatiesaldo te betrekken bij de kosten die ingevolge
artikel 1:23 in rekening worden gebracht bij onder toezicht staande financiële
ondernemingen, is het uitgangspunt dat verrekening in het opvolgende jaar
geschiedt. Onder uitzonderlijke omstandigheden kan ervoor worden gekozen een
exploitatiesaldo te verrekenen over meerdere jaren.Artikelen 1:19 tot en met 1:22Verwezen wordt naar Kamerstukken II 2003/04, 29 708, nr. 3, blz.
34 tot en met 37.Artikel 1:23Artikel 1:23 is op twee punten gewijzigd. In de eerste plaats is beoogd
te verduidelijken dat bij de doorberekening van kosten aan onder toezicht
staande instellingen een onderscheid wordt gemaakt tussen incidenteel in rekening
te brengen en jaarlijks in rekening te brengen kosten. Bij incidenteel in
rekening te brengen kosten zal het veelal gaan om afzonderlijke toezichthandelingen
die op aanvraag worden verricht, zoals de behandeling van een aanvraag om
een vergunning of een ontheffing. De jaarlijks in rekening te brengen kosten
zullen betrekking hebben op de kosten van het zogeheten reguliere toezicht.
Met de wijziging is geen beleidsinhoudelijke wijziging beoogd. Het maken van
het onderscheid tussen beide kostensoorten geschiedt voor de meeste instellingen
reeds op basis van de bestaande Regeling bekostiging financieel toezicht.
In de tweede plaats is een grondslag opgenomen voor doorberekening van toezichtkosten
die betrekking hebben op de werkzaamheden van de toezichthouder die op verzoek
van de andere toezichthouder een advies uitbrengt in het kader van een aanvraag
van een vergunning of instemming, waarop door laatstgenoemde toezichthouder
wordt beslist. Op deze wijze wordt bewerkstelligd dat terzake van de behandeling
van een aanvraag van een vergunning of instemming kan worden volstaan met één
rekening die de aanvrager ontvangt van de toezichthouder bij wie de aanvraag
wordt ingediend. Met de formulering «ten behoeve van» wordt beoogd
weer te geven dat de adviserende toezichthouder deze kosten niet nog eens
zelf in rekening kan brengen aan de financiële onderneming, maar dat
de toezichthouder die op de aanvraag beslist zowel «eigen» kosten
als kosten van de toezichthouder wiens advies wordt gevraagd doorberekent.
Tussen de toezichthouders kunnen deze kosten vervolgens onderling worden doorberekend.
Het voorgestelde tweede lid biedt de toezichthouder de mogelijkheid kosten
die betrekking hebben op de werkzaamheden van de andere toezichthouder in
rekening te brengen wanneer sprake is van advisering op grond van artikel
1:31. In de overige gevallen waarin samenwerking tussen de toezichthouders
is voorgeschreven op grond van afdeling 1.3.1 van het voorstel, zullen de
werkzaamheden van de «andere» toezichthouder zo gering van omvang
zijn dat doorberekening van de daarop betrekking hebbende kosten niet efficiënt
is.Artikelen 1:24 tot en met 1:26Verwezen wordt naar Kamerstukken II 2003/04, 29 708, nr. 3, blz.
38 en 39.Artikel 1:27Onderhavig artikel is aangevuld met een bepaling die strekt tot een evaluatie
van de samenwerking tussen DNB en de AFM drie jaar na inwerkingtreding van
het voorstel. Voor een eerdere toelichting wordt verwezen naar Kamerstukken
II 2003/04, 29 708, nr. 3, blz. 39.Artikel 1:28Voor de toelichting wordt verwezen naar Kamerstukken II 2003/04, 29 708,
nr. 3, blz. 39 en 40.HOOFDSTUK 1.3Afdeling 1.3.1Artikel 1:29Ook in het functionele stelsel is het van belang dat de toezichthouders
over bepaalde onderwerpen uitvoerings- en beleidsregels vaststellen die zoveel
mogelijk gelijkluidend zijn. Dit geldt bijvoorbeeld waar het betreft de bij
of krachtens het Algemeen deel van de wet toe te passen regels (bijvoorbeeld
het huidige gemeenschappelijke handhavingsbeleid) of waar het betreft algemene
onderwerpen in de bijzondere delen die voor beide toezichtdomeinen relevant
zijn. Zo zal het voor de transparantie van het toezicht nodig zijn dat zoveel
mogelijk gelijkluidende regels gelden ten aanzien van bijvoorbeeld de betrouwbaarheid
van beleidsbepalers. Het onderhavige artikel schrijft daarom voor dat, waar
de toezichthouders algemeen verbindende voorschriften of beleidsregels vaststellen
met betrekking tot bepaalde onderwerpen die tot beide toezichtdomeinen behoren,
deze regels zoveel mogelijk gelijkluidend zijn. De terreinen waarop deze afstemming
in elk geval noodzakelijk wordt geacht, staan omschreven in het tweede lid.
Deze betreffen het gebruik van de handhavingsbevoegdheden (onderdeel a), de
criteria om de betrouwbaarheid van (mede-)beleidsbepalers en de deskundigheid
van beleidsbepalers te beoordelen (onderdelen b en c), en de algemene aspecten
van de bedrijfsvoering van financiële ondernemingen (onderdeel d).Omdat het – indien de efficiëntie van het toezicht daarom vraagt –
wenselijk kan zijn de onderwerpen ten aanzien waarvan de door de toezichthouders
gestelde regels zo veel mogelijk gelijkluidend moeten zijn uit te breiden
na inwerkingtreding van de wet, voorziet het tweede lid, onderdeel e, tevens
in de mogelijkheid om bij algemene maatregel van bestuur andere onderwerpen
aan te wijzen waarover afstemming dient plaats te vinden. Het voorgestelde
artikel kent een vergelijkbare opzet als de huidige bepalingen inzake het
zogeheten «niet-sectorspecifiek toezicht» (artikelen 27a van de
Wtb, 67a van de Wtk 1992, 33b van de Wte 1995, 5a van de Wet toezicht natura-uitvaartverzekeringsbedrijf
(Wtn) en 10a van de Wtv 1993), met dien verstande dat de reikwijdte onder
de werking van de Wft beperkter is vanwege de scherpere taakafbakening tussen
de toezichthouders. Wellicht ten overvloede wordt opgemerkt dat deze bepaling,
evenals de overige bepalingen over samenwerking, slechts de wettelijk verplichte
samenwerking regelen. Deze bepalingen staan niet aan aanvullende vormen van
samenwerking in de weg.Artikel 1:30Dit artikel schrijft voor dat de toezichthouder die een van de in het
tweede en vierde lid genoemde toezichtmaatregelen (het betreft maatregelen die de activiteiten van een financiële onderneming stil
kunnen leggen of anderszins in ernstige mate nadelig kunnen beïnvloeden)
overweegt, de zienswijze van de andere toezichthouder vraagt voordat wordt
besloten tot toepassing van de maatregel. Een zienswijze heeft – zowel
feitelijk als bestuursrechtelijk – een ander karakter dan een advies.
Een advies impliceert de inbreng van specifieke deskundigheid met betrekking
tot bepaalde onderwerpen, omdat deze ontbreekt bij de toezichthouder die het
advies vraagt. Een zienswijze wordt verlangd in gevallen waarin de toezichthouder
die een bepaald besluit wil nemen zelf ook voldoende deskundig is, maar waarin
het meewegen van het oordeel van de andere toezichthouder (gegeven vanuit
diens specifieke taak en verantwoordelijkheid) van belang wordt geacht. Voor
het geven van de zienswijze dient een redelijke termijn te worden gesteld.
De duur van de redelijke termijn is steeds afhankelijk van de omstandigheden
van het geval; hoe groter de spoed, hoe korter de termijn kan (en moet) zijn.
Wel dient de mogelijkheid tot het geven van een zienswijze – gelet op
het belang van de opvatting van de andere toezichthouder – steeds redelijk
(in de zin van reëel) te zijn. Er komt een moment waarop ingrijpen niet
meer kan worden uitgesteld.Het is vervolgens aan de andere toezichthouder om binnen de gestelde redelijke
termijn zijn zienswijze te geven. Deze kan vanzelfsprekend ook inhouden dat
hij geen opmerkingen heeft. Het eerste lid verplicht tot het bieden van gelegenheid
tot het geven van de zienswijze. Dit betekent dat indien de redelijke termijn
verstrijkt zonder dat een zienswijze wordt gegeven, de maatregel kan worden
getroffen. Het derde lid schrijft voor dat de zienswijze schriftelijk wordt
gegeven. Uitzondering op deze regel is mogelijk indien er sprake is van onverwijlde
spoed en daarom niet kan worden gewacht op een schriftelijke reactie. In dat
geval kan – bijvoorbeeld in een telefonisch overleg op bestuurlijk niveau –
de zienswijze mondeling worden gegeven, met dien verstande dat deze zo snel
mogelijk schriftelijk wordt bevestigd. Overigens is het geven van de schriftelijke
zienswijze vooraf ook mogelijk via e-mail, zodat toepassing van de mondelinge
variant in de praktijk niet snel noodzakelijk zal zijn. De zienswijze, die
in beginsel schriftelijk moet worden gegeven, moet integraal onderdeel uitmaken
van het met het besluit waarmee de toezichtmaatregel wordt getroffen. Dit
kan eenvoudig plaatsvinden door de zienswijze als bijlage bij het besluit
te voegen. Doordat de zienswijze onderdeel uitmaakt van het besluit, moet
het ook bekend worden gemaakt aan de desbetreffende financiële onderneming
(artikel 3:41 van de Awb). Op deze wijze krijgt de die goed inzicht in de
overwegingen die aan het besluit ten grondslag hebben gelegen. Een gelijksoortige
bepaling is opgenomen in de artikelen 1:31, zesde lid, en 1:32, zesde lid,
ten aanzien van de in die artikelen opgenomen advies- respectievelijk aanbevelingsverplichtingen.De huidige toezichtwetgeving kent een bepaling als de onderhavige niet.
Wel komt deze afstemming in het bestaande stelsel voor in het convenant dat
de toezichthouders onderling hebben gesloten.1
Daarin is ook overeengekomen dat de toezichthouders elkaar over en weer consulteren
voordat zij overgaan tot het nemen van een bepaalde (in het convenant aangeduid
als «ingrijpende») maatregel. Omdat deze raadpleging over en weer
in het nieuwe toezichtstelsel essentieel wordt geacht, wordt voorgesteld deze
in de wet te regelen. De toezichthouder die de toezichtmaatregel overweegt,
dient de zienswijze van de andere toezichthouder zorgvuldig mee te nemen in
zijn afweging. Besluit hij niettemin om af te wijken van het standpunt van
de andere toezichthouder, dan wordt dat uitdrukkelijk aangegeven bij de uiteindelijke
beslissing tot toepassing van de maatregel. Op grond van artikel 3:43 van
de Awb doet de toezichthouder die de maatregel neemt, daarvan
mededeling aan de andere toezichthouder.Het bepaalde in dit artikel doet niet af aan het feit dat de toezichthouder
ook bij het nemen van alle overige (niet in dit artikel genoemde) toezichtmaatregelen
oog moet houden voor het toezichtdomein van de andere toezichthouder ook al
hoeft diens zienswijze niet uitdrukkelijk te worden gevraagd. Dit vloeit voort
uit de artikelen 3:2 (bij de voorbereiding van een besluit vergaart het bestuursorgaan
de nodige kennis omtrent de relevante feiten en de af te wegen belangen) en
3:4, eerste lid, (het bestuursorgaan weegt de rechtstreeks bij het besluit
betrokken belangen af, voorzover niet uit wettelijk voorschrift of uit de
aard van de uit te oefenen bevoegdheid een beperking voortvloeit) van de Awb.Artikel 1:31Het voorstel hanteert als uitgangspunt dat één toezichthouder
de vergunning verleent. In een beperkt aantal gevallen wordt bij de vergunningverlening
ook gekeken naar elementen die niet tot het domein van de vergunningverlenende
toezichthouder behoren. In die gevallen is het noodzakelijk dat ook de niet-vergunningverlenende
toezichthouder zijn expertise kan inbrengen bij de vergunningverlening en
inhoudelijk betrokken is bij de toetsing voorafgaand aan markttoetreding.Ingevolge de artikelen 1a:12, 1a:19, 1a:29, 1a:30, 1a:39 en 1a:40 van
het Deel Markttoegang financiële ondernemingen betreft dit in het prudentieel
domein de vergunningverlening (door DNB) aan rechtsbijstandverzekeraars, verzekeraars
die de branche Aansprakelijkheid motorrijtuigen uitoefenen en bankbeleggingsondernemingen.1 De AFM voert hier een toets uit. Voor de rechtsbijstandverzekeraars
ziet deze toets op maatregelen gericht op het voorkomen van belangenconflicten.
Ten aanzien van de branche Aansprakelijkheid motorrijtuigen ziet deze toets
of de verzekeraar is aangesloten bij het Nederlands Bureau voor Motorrijtuigverzekeringen,
of de verzekeraar de verplichtingen jegens het Waarborgfonds Motorverkeer
nakomt, en of de verzekeraar een schaderegelaar heeft. Ten aanzien van bankbeleggingsondernemingen
toetst de AFM de inrichting van de bedrijfsvoering op de vermogensscheiding,
cliëntenovereenkomst, de zorgvuldige behandeling van cliënten en
het tegengaan van belangenconflicten (Chinese Walls). In het gedragsdomein –
waar de AFM de vergunning verleent – voert DNB bij beheerders, bewaarders
en beleggingsondernemingen een preventieve toets uit op de aanwezigheid van
voldoende aanvangskapitaal (artikelen 1a:64, eerste en tweede lid, 1a:65,
eerste en tweede lid, en 1a:96, juncto 2:78, eerste lid) en bij icbe-beheerders
op solvabiliteit (artikel 1a:64, tweede lid, juncto 2:82). Voor een nadere
toelichting wordt verwezen naar de toelichting op de Delen Markttoegang financiële
ondernemingen, Prudentieel toezicht financiële ondernemingen en Gedragstoezicht
financiële ondernemingen. Het advies van de niet-vergunningverlener zal
aangeven of (niet) aan de betreffende vergunningeisen is voldaan en –
in het verlengde daarvan– of de uitgevoerde toets belemmeringen aan
het licht heeft gebracht die tot weigering van de vergunning zou moeten leiden.
Ook is denkbaar dat geadviseerd wordt om de vergunning onder bepaalde voorschriften
of beperkingen te verlenen. Verder is mogelijk dat het advies luidt om op
een of meer getoetste elementen een ontheffing af te geven. Verwezen wordt
naar de toelichting op artikel 1a:2a. De adviesprocedure laat onverlet hetgeen
in de toelichting op de bijzondere delen wordt opgemerkt over de samenwerking
tussen de toezichthouders ten aanzien van de deskundigheid, betrouwbaarheid
en de verlening en intrekking van verklaringen van geen bezwaar. In de voorgestelde
artikelen wordt een adviesprocedure geïntroduceerd, waarmee deze inhoudelijke
betrokkenheid van de niet-vergunningverlenende toezichthouder
wettelijk wordt geregeld. Door de keuze voor een advies wordt benadrukt dat
de niet-vergunningverlener een oordeel geeft op een onderdeel terzake waarvan
deze toezichthouder specifieke deskundigheid heeft (de AFM ten aanzien van
gedragsaspecten en DNB ten aanzien van prudentiële aspecten), waarover
de vergunningverlener in beginsel zelf niet beschikt. De introductie van advisering
door de niet-vergunningverlener is daarom noodzakelijk. Niet kan worden volstaan
met bijvoorbeeld een zienswijze, omdat deze minder verstrekkend is en in beginsel
slechts ziet op raadpleging over mogelijk mee te wegen belangen. Advisering
voorziet echter in betrokkenheid op grond van specifieke deskundigheid. De
bepalingen van afdeling 3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb), waarin
de algemene bestuursrechtelijke regeling van de adviesprocedure is neergelegd,
zijn van toepassing, zodat de regeling in dit voorstel beperkt kan blijven.
Vanzelfsprekend zijn ook de artikelen 3:49 en 3:50 van de Awb van toepassing.
Dit houdt onder meer in dat de vergunningverlenende toezichthouder zich ervan
vergewist dat het advies zorgvuldig tot stand is gekomen, en in beginsel slechts
gemotiveerd van het advies kan afwijken.Het vierde lid van artikel 1:31 bevat een soortgelijke bepaling als het
eerste en tweede lid, maar ziet op de gevallen waarin de Nederlandse toezichthouder,
op grond van verplichtingen in EU-richtlijnen, moet instemmen met het door
een in Nederland gevestigde financiële onderneming openen van een bijkantoor
in een andere lidstaat. Dit gebeurt door middel van een notificatie. De kortere
termijn voor de notificatie vloeit voort uit het feit dat een notificatie
binnen twee maanden moet plaatsvinden. Voor een vergunningverlening staat
dertien weken.Artikel 1:32De betrouwbaarheid en deskundigheid van (mede-)beleidsbepalers en de betrouwbaarheid
van personen die onderdeel uitmaken van een toezichthoudend orgaan is relevant
voor beide toezichtdomeinen. In beide domeinen geldt het gelijkgerichte belang
dat de betrouwbaarheid van die personen buiten twijfel staat en blijft en
dat de beleidsbepaler deskundig is en blijft. Om een dubbele toetsing te voorkomen,
hanteert het voorstel het uitgangspunt dat de vergunningverlener het toezicht
op, en daarmee de toetsing van, beleidsbepalers en leden van toezichthoudende
organen van financiële ondernemingen verricht. Zie hiervoor onder meer
paragraaf 4.2 van het algemeen deel van de toelichting op het Deel Prudentieel
toezicht financiële ondernemingen (Kamerstukken II 2004/05, 29 708,
nr. 10). Deze taak van de vergunningverlener neemt echter niet weg dat ook
de niet-vergunningverlener – op basis van informatie ontleend aan het
toezicht binnen zijn eigen toezichtdomein – kan constateren dat een
persoon niet langer voldoet aan de eisen met betrekking tot betrouwbaarheid
of deskundigheid. In zo'n geval is het – mede vanwege het gelijkgerichte
belang van beide toezichtdomeinen – noodzakelijk dat de niet-vergunningverlenende
toezichthouder de vergunningverlenende toezichthouder hierover informeert
en een aanbeveling doet voor een te treffen toezichtmaatregel. Een dergelijke
maatregel zou een aanwijzing kunnen zijn op grond van artikel 1:58 strekkende
tot het doen heenzenden van de beleidsbepalend of een persoon die lid is van
een toezichthoudend orgaan. Al dan niet op basis van nader door de vergunningverlenende
toezichthouder te verrichten onderzoek kan deze vervolgens de toezichtmaatregel
treffen.De beoordeling van de betrouwbaarheid en deskundigheid van de beleidsbepalers
en de beoordeling van de betrouwbaarheid van de leden van toezichthoudende
organen behoort tot de deskundigheid van beide toezichthouders. In die zin
is er bestuursrechtelijk geen sprake van «advies».
Wel is beoogd de kennisgeving en de aanbeveling een met een advies vergelijkbare
zwaarte te geven. Van de inhoud van de aanbeveling kan alleen gemotiveerd
worden afgeweken. Het signaal moet serieus worden genomen. Gegeven het feit
dat een redelijk handelende toezichthouder een kennisgeving en een aanbeveling
niet zonder gegronde redenen zal doen, zal in de praktijk de aanbeveling derhalve
meestal worden gevolgd, tenzij er zwaarwegende redenen zijn om er vanaf te
wijken.De werking van artikel 1:30 is uitgesloten, zodat de vergunningverlenende
toezichthouder direct de maatregel kan treffen, en niet eerst de zienswijze
van de andere toezichthouder moet vragen. Hij beschikt immers al over zijn
oordeel.Artikel 1:32aDit artikel vloeit voort uit de richtlijn financiële conglomeraten.1 Voor een toelichting wordt verwezen naar de derde nota
van wijziging, Kamerstukken II 2005/06, 29 708, nr. 17.Afdeling 1.3.2Artikel 1:33Het eerste lid van dit artikel behelst een algemeen gestelde verplichting
voor de toezichthouders om samen te werken met instanties die in andere lidstaten
zijn belast met het toezicht op de financiële markten. De toezichthouders
worden geacht samen te werken met instanties in andere lidstaten als dat nodig
is voor een juiste vervulling van hun eigen taak of voor de taak van de toezichthoudende
instanties van de andere lidstaten.Het tweede lid betreft in feite een concretisering van het eerste lid.
De algemene verplichting tot samenwerking brengt mee dat de toezichthouder
desgevraagd aan een toezichthoudende instantie van een andere lidstaat de
nodige gegevens en inlichtingen verstrekt.Onderhavig artikel geldt ter implementatie van tal van bepalingen in Europese
richtlijnen. Vrijwel alle richtlijnen op het terrein van de financiële
markten bevatten een verplichting voor bevoegde autoriteiten in lidstaten
om samen te werken. Zo volgt uit artikel 52bis van de richtlijn beleggingsinstellingen
dat wanneer een beheerder tevens in een andere lidstaat werkzaam is, de toezichthouder
ten behoeve van de uitoefening van het toezicht op die beheerder samen moet
werken met de toezichthoudende instantie van de desbetreffende andere lidstaat,
en daarbij alle benodigde gegevens en inlichtingen moet verstrekken. De samenwerking
tussen de toezichthouder en toezichthoudende instanties van andere lidstaten
kan verschillende sectoren betreffen. Artikel 56, vierde lid, van de richtlijn
banken bepaalt dat in het kader van geconsolideerd toezicht op kredietinstellingen
ook samengewerkt moet worden met toezichthoudende autoriteiten die zijn belast
met het toezicht op verzekeraars die deel uitmaken van de groep waarop geconsolideerd
toezicht wordt uitgeoefend.Andere verplichtingen tot samenwerking en informatieverstrekking zijn
opgenomen in de artikelen 50, eerste lid, van de richtlijn beleggingsinstellingen,
7, tweede lid, van de richtlijn verzekeringsgroepen, 28 van de richtlijn banken,
106, eerste lid, van richtlijn 2001/34/EG2,
9, eerste lid, van de richtlijn verzekeringsbemiddeling, 16, eerste en tweede
lid, van de richtlijn marktmisbruik en 22, tweede lid, van de richtlijn prospectus.
Onderhavig artikel geldt ter vervanging van de artikelen 35 van de Wte 1995,
2, tweede lid, van de Wtk 1992 en 10, eerste lid, van de Wtv 1993.Artikel 1:34Vervallen.Artikel 1:35Dit artikel is opgenomen om ervoor te zorgen dat de toezichthouders steeds
van een ieder inlichtingen kunnen vragen, indien dat nodig is voor de juiste
uitoefening van hun taak tot samenwerking en informatieverstrekking op grond
van artikel 1:33. Deze inlichtingenbevoegdheid wordt noodzakelijk geacht in
aanvulling op de inlichtingenbevoegdheden van de artikelen 1:57 en 1:57a,
welke uitsluitend kunnen worden aangewend in het kader van toezicht op de
naleving van regels die bij of krachtens de voorgestelde wet worden gesteld.
De bepaling biedt de toezichthouders de mogelijkheid informatie te verlangen
van zowel personen die op grond van dit voorstel onder hun toezicht staan
als van personen die niet onder hun toezicht staan, maar waarvan redelijkerwijs
kan worden vermoed dat zij over gegevens of inlichtingen beschikken die van
belang zijn voor de vervulling van de (wettelijke) taak van een toezichthoudende
instantie van een andere lidstaat. Dit sluit aan bij de bestaande artikelen
36 van de Wte 1995, 66 van de Wtk 1992 en 184 van de Wtv 1993. Laatstbedoelde
artikelen worden vervangen door onderhavige bepaling en artikel 1:49, dat
meer specifiek betrekking heeft op informatie ten behoeve van toezichthoudende
instanties van staten die geen lidstaat zijn.Artikel 1:35aDit artikel vloeit voort uit de richtlijn financiële conglomeraten.
Voor een toelichting wordt verwezen naar de derde nota van wijziging, Kamerstukken
II 2005/06, 29 708, nr. 17.Artikelen 1:36 en 1:37Deze twee artikelen gelden ter implementatie van bepalingen in verschillende
richtlijnen: de artikelen 14 van de eerste richtlijn schadeverzekeraars1, 52ter, eerste en tweede lid, van de richtlijn beleggingsinstellingen,
24, eerste lid, van de richtlijn beleggingsdiensten, 29, eerste en tweede
lid juncto 56, zevende lid, van de richtlijn banken en 11 van de richtlijn
levensverzekeraars.Het eerste artikel ziet op het geval waarin een beheerder, beleggingsonderneming,
kredietinstelling, levensverzekeraar of schadeverzekeraar zetel heeft in Nederland
en een bijkantoor heeft in een andere lidstaat. Ten behoeve van de uitoefening
van het toezicht op de financiële onderneming kan de toezichthouder de
toezichthoudende instantie van de andere lidstaat verzoeken om bij het bijkantoor
de juistheid van eerder aan de toezichthouder verstrekte gegevens na te gaan.
Ook kan hij, na de toezichthoudende instantie van de andere lidstaat daarvan
in kennis te hebben gesteld, zelf de juistheid van de aan hem verstrekte gegevens
nagaan. Wel kan hiervoor eerst expliciete toestemming vereist zijn van de
desbetreffende toezichthoudende instantie, afhankelijk van de geldende wettelijke
voorschriften in die lidstaat.De in onderdeel a van het eerste artikel opgenomen mogelijkheid om de
verificatie door de toezichthoudende instantie in de lidstaat van het bijkantoor
te laten verrichten, komt weliswaar niet expliciet voor in de richtlijn schadeverzekeraars
en de richtlijn levensverzekeraars, maar is er ook niet mee in strijd. Om
redenen van consistentie is voor één uniforme bepaling gekozen.
Het eerste artikel geldt ter vervanging van de artikelen 60 van de Wtk 1992
en 38 van de Wte 1995.Het tweede artikel vormt het spiegelbeeld van het eerste artikel. Indien
een beheerder, beleggingsonderneming, kredietinstelling, levensverzekeraar
of schadeverzekeraar zetel heeft in een andere lidstaat en een bijkantoor
heeft in Nederland, kan de toezichthoudende instantie van die andere lidstaat
bij het bijkantoor in Nederland de juistheid van gegevens nagaan. Ook kan
de toezichthoudende instantie van die andere lidstaat de toezichthouder verzoeken
gegevens te verifiëren. De toezichthoudende instantie van de andere lidstaat
kan de verificatie (mede) laten uitvoeren door accountants of andere door
haar aan te wijzen deskundigen. De toezichthouder heeft altijd de mogelijkheid
om bij de verificatie door de toezichthoudende instantie van de andere lidstaat
aanwezig te zijn. Het tweede lid biedt de toezichthouder de mogelijkheid om
inlichtingen en inzage in gegevens of bescheiden te vorderen bij de uitoefening
van de verificatiebevoegdheden op grond van dit hoofdstuk. Door de overeenkomstige
toepassing van artikel 5:13 van de Awb wordt bereikt dat de toezichthouder
alleen gebruik mag maken van zijn bevoegdheden voorzover dat redelijkerwijs
nodig is. Het tweede artikel vervangt de artikelen 39 van de Wte 1995, 61
van de Wtk 1992 en 57 van de Wtv 1993. Artikel 1:37aDit artikel vloeit voort uit de richtlijn financiële conglomeraten.
Voor een toelichting wordt verwezen naar de derde nota van wijziging, Kamerstukken
II 2005/06, 29 708, nr. 17.Artikel 1:38Een beheerder, beleggingsonderneming, kredietinstelling, levensverzekeraar
of schadeverzekeraar met zetel in een andere lidstaat die een bijkantoor in
Nederland heeft of diensten verricht naar Nederland, kan een aanwijzing krijgen
van de toezichthouder, indien zij niet voldoet aan voorschriften die bij of
krachtens dit voorstel worden gesteld. Dit volgt uit artikel 1:58. Het eerste
lid van onderhavig artikel ziet op de situatie waarin een beheerder, beleggingsonderneming,
kredietinstelling, levensverzekeraar of schadeverzekeraar geen gevolg heeft
gegeven aan de aanwijzing. De toezichthouder dient de toezichthoudende instantie
van de lidstaat waar de financiële onderneming haar zetel heeft daarvan
in kennis te stellen. Met die wetenschap kan die toezichthoudende instantie
vervolgens passende maatregelen nemen. Het eerste lid geldt ter implementatie
van de artikelen 22, tweede en derde lid, van de richtlijn banken, 19, derde
en vierde lid, van de richtlijn beleggingsdiensten, 6quater, vierde lid, van
de richtlijn beleggingsinstellingen, 46, tweede en derde lid, van de richtlijn
levensverzekeraars, 16, derde lid, van de richtlijn marktmisbruik en 40, vierde
lid, van de derde richtlijn schadeverzekeraars1.
Als de door de toezichthoudende instantie van de andere lidstaat getroffen
maatregelen vervolgens onvoldoende effect sorteren, dan kan de toezichthouder
een zogeheten transactieverbod opleggen. De betrokken financiële onderneming
mag dan in Nederland geen nieuwe overeenkomsten meer afsluiten. Van een dergelijk
verbod wordt de toezichthoudende instantie in de lidstaat van de zetel vooraf
in kennis gesteld. Dit volgt uit het tweede lid. Een besluit tot het opleggen
van een transactieverbod is vatbaar voor bezwaar en beroep. Artikel 1:93 is
derhalve van toepassing. Een transactieverbod heeft ook betekenis voor zogeheten
bemiddelaars. Hun is het niet toegestaan om namens een financiële onderneming
waarvoor een transactieverbod geldt overeenkomsten te sluiten.Het tweede lid geldt ter implementatie van de artikelen 22, vierde, vijfde
en achtste lid, van de richtlijn banken, 19, vijfde en zesde lid, van de richtlijn
beleggingsdiensten, 6quater, vijfde en zesde lid, van de richtlijn beleggingsinstellingen,
46, vierde lid, van de richtlijn levensverzekeraars, 16, derde
lid, van de richtlijn marktmisbruik, 40, vijfde lid, van de derde richtlijn
schadeverzekeraars en 9, tweede lid, van de richtlijn verzekeringsbemiddeling.
Een transactieverbod staat er overigens niet aan in de weg dat de betrokken
financiële onderneming in Nederland adverteert, met inachtneming van
de daarvoor geldende normen. Dit volgt onder meer uit de artikelen 22, elfde
lid, van de richtlijn banken en 47 van de richtlijn levensverzekeraars. Met
het onderhavige artikel wordt overigens de inhoud verwerkt van de artikelen
12 van de Wte 1995, 35 van de Wtk 1992 en 115 van de Wtv 1993. Van een besluit
als bedoeld in het tweede lid wordt op grond van het vierde lid mededeling
gedaan in de Staatscourant, alsmede van de intrekking van een dergelijk besluit.Artikel 1:39Deze bepaling vormt het spiegelbeeld van het tweede lid van het vorige
artikel. Het ziet op de gevallen waarin een beheerder, beleggingsonderneming,
kredietinstelling, levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in Nederland
in een andere lidstaat een wettelijk voorschrift overtreedt. De overtreding
kan voortkomen uit handelen vanuit een bijkantoor dat in de andere lidstaat
is gevestigd, of uit werkzaamheden die verband houden met diensten die door
de beheerder, beleggingsonderneming, kredietinstelling, levensverzekeraar
of schadeverzekeraar naar de andere lidstaat worden verricht. Volgens het
systeem van de diverse terzake doende richtlijnen dient de toezichthoudende
instantie in de andere lidstaat eerst zelf de financiële onderneming
ertoe aan te zetten om de strijdige situatie te beëindigen. Levert dit
niet het gewenste resultaat op, dan kan zij hiervan de toezichthouder in kennis
stellen. Op grond van het onderhavige artikel dient de toezichthouder, als
vergunningverlenende instantie, vervolgens zo spoedig mogelijk de nodige maatregelen
te nemen om de strijdige situatie alsnog te doen eindigen. Deze maatregelen
bestaan in eerste instantie uit het geven van een aanwijzing om een bepaalde
gedragslijn te volgen. Mocht de aanwijzing geen soelaas bieden dan bestaat
op grond van het tweede lid de mogelijkheid voor de toezichthouder om een
transactieverbod ten aanzien van de activiteiten in de andere lidstaat op
te leggen. Anders dan op grond van artikel 1:38, tweede lid, is hieraan niet
gekoppeld een bevoegdheid voor de toezichthouder om de beheerder, beleggingsonderneming,
kredietinstelling, levensverzekeraar of schadeverzekeraar te verplichten om
binnen een bepaalde termijn de bestaande overeenkomsten af te wikkelen. Achtergrond
daarvan is dat een dergelijke verplichting – die betrekking heeft op
een andere lidstaat – moeilijk handhaafbaar zal blijken.Het artikel dient ter vervanging van de artikelen 13, zevende tot en met
negende lid, en 15 van de Wte 1995, 16, zesde tot en met achtste lid, en 29
van de Wtk 1992 en 141 van de Wtv 1993.Artikel 1:40Het onderhavige artikel bevat verplichtingen voor de toezichthouder om
in specifieke gevallen een toezichthoudende instantie van een andere lidstaat
te raadplegen alvorens vergunning wordt verleend aan een beheerder, beleggingsonderneming,
kredietinstelling, levensverzekeraar of schadeverzekeraar. Raadpleging van
een toezichthoudende instantie van een andere lidstaat is onder meer aan de
orde als de vergunningaanvrager een dochtermaatschappij is van een financiële
onderneming waaraan in die andere lidstaat een vergunning is verleend, of
als de aanvrager onder zeggenschap staat van een natuurlijke persoon of rechtspersoon
die tevens zeggenschap uitoefent over een financiële onderneming waaraan
in een andere lidstaat een vergunning is verleend. Onder zeggenschap kan worden
begrepen het verband tussen moedermaatschappij en een dochtermaatschappij
als bedoeld in artikel 1 van de richtlijn geconsolideerde jaarrekening. Het
artikel dient ter implementatie van de artikelen 12 bis, eerste lid, en tweede
lid, van de eerste richtlijn schadeverzekeraars, artikel 5 ter, derde lid,
van de richtlijn beleggingsinstellingen, artikel 6 van de richtlijn beleggingsdiensten
en 12 van de richtlijn banken. Het vierde lid is ook van toepassing op vergunningen
voor levensverzekeraars, ondanks dat de richtlijn levensverzekering niets
regelt over dit onderwerp. Aangenomen moet evenwel worden dat bij de richtlijn
financiële conglomeraten in artikel 23 per abuis de «oude»
richtlijn levensverzekeraars (79/267/EEG) op dit punt is aangevuld in plaats
van de huidige richtlijn levensverzekeraars.Artikel 1:41Het eerste lid van dit artikel bepaalt dat, wanneer de toezichthouder
een vergunning intrekt van een beheerder, beleggingsonderneming, kredietinstelling,
levensverzekeraar of schadeverzekeraar, de toezichthoudende instanties van
andere lidstaten waar door de financiële onderneming bijkantoren zijn
gevestigd of waarheen door die financiële onderneming diensten worden
verricht door de toezichthouder in kennis moeten worden gesteld van de intrekking.Het tweede lid ziet op het omgekeerde, dus op de situatie waarin de toezichthouder
in kennis is gesteld van een intrekking van een vergunning door een toezichthoudende
instantie van een andere lidstaat. De toezichthouder dient van een dergelijke
intrekking een openbare mededeling te doen. De wijze waarop mededeling wordt
gedaan is in beginsel vrij. De bekendheid die hiermee aan de intrekking van
de vergunning wordt gegeven maakt het lastiger voor de financiële onderneming
waarvan de vergunning is ingetrokken om nieuwe activiteiten te ontplooien.
Het artikel geldt ter implementatie van de artikelen 22, negende lid, van
de richtlijn banken, 39 van de richtlijn levensverzekeraars, 22, eerste lid,
tweede alinea, van de eerste richtlijn schadeverzekeraars, 6quater, negende
lid, van de richtlijn beleggingsinstellingen, 19, negende lid, van de richtlijn
beleggingsdiensten. Het artikel vervangt de artikelen 16 van de Wtb en 67
van de Wtk 1992.Artikel 1:42Dit artikel heeft betrekking op de aanvraag om een verklaring van geen
bezwaar voor het verwerven van een deelneming in een kredietinstelling met
zetel in Nederland, ten gevolge waarvan de kredietinstelling dochtermaatschappij
zou worden van de aanvrager. In drie categorieën van gevallen dient DNB
over de behandeling van de aanvraag advies te vragen aan de toezichthoudende
instantie van een andere lidstaat. Het artikel dient ter implementatie van
de artikelen 9, tweede lid, van de richtlijn beleggingsdiensten en 16, tweede
lid, van de richtlijn banken.Artikel 1:43Dit artikel behelst tezamen met artikel 2:85 van het Deel Prudentieel
toezicht financiële ondernemingen de verwerking van artikel 49 van de
Wtv 1993. De bepaling is gebaseerd op artikel 56, derde en vierde lid, van
de richtlijn levensverzekeraars en artikel 26, derde en vierde lid, van de
eerste richtlijn schadeverzekeraars. Kortheidshalve wordt voor een toelichting
op die bepalingen verwezen naar de toelichting op artikel 2:85.Artikel 1:44Vervallen.Artikel 1:45Indien een financiële instelling met zetel in Nederland die beschikt
over een verklaring van ondertoezichtstelling niet meer voldoet aan de relevante
wettelijke voorschriften worden de toezichthoudende instanties in de lidstaten
waar de instelling een bijkantoor heeft daarvan in kennis gesteld. Het toezicht
op de activiteiten in de andere lidstaat gaat dan over op de toezichthoudende
instantie in de andere lidstaat. Dit volgt uit artikel 19, twaalfde alinea,
van de richtlijn banken, ter uitvoering waarvan onderhavig artikel geldt.Afdeling 1.3.3Artikel 1:46Het eerste lid geeft de toezichthouder een bevoegdheid om gegevens of
inlichtingen te verstrekken aan toezichthoudende instanties van staten die
geen lidstaat zijn. Op deze gegevensverstrekking is artikel 1:73, eerste tot
en met derde lid van overeenkomstige toepassing. Bovendien moeten in de andere
staat ten minste gelijkwaardige voorwaarden gelden ten aanzien van geheimhouding
van vertrouwelijke gegevens als die gelden op grond van dit voorstel. De gegevens
en inlichtingen mogen alleen worden verstrekt met als doel te worden gebruikt
voor de uitoefening van toezicht door de desbetreffende buitenlandse instantie.
Het is gebruikelijk dat voorafgaand aan de informatie-uitwisseling met toezichthoudende
instanties in staten die geen lidstaat zijn schriftelijke overeenkomsten worden
gesloten. Zo'n overeenkomst kan verschillen wat betreft de vorm, werkingssfeer
of inhoud. Zo kan een overeenkomst tot informatie-uitwisseling met een toezichthoudende
instantie van een staat die geen lidstaat is een algemeen karakter dragen
en een lange looptijd hebben. Dit is bijvoorbeeld het geval als een overeenkomst
betrekking heeft op alle gevallen van informatie-uitwisseling gedurende een
tijdvak van tien jaar. Een overeenkomst kan daarentegen ook uitsluitend worden
gesloten ten behoeve van het eenmalige verstrekken van concreet bepaalde gegevens.
Het eerste lid geldt ter implementatie van de artikelen 16, derde lid, van
de derde richtlijn schadeverzekeraars, 25, derde lid, van de richtlijn beleggingsdiensten
en 30, derde lid, van de richtlijn banken. Een afschrift van de overeenkomst
dient op grond van het tweede lid aan de minister te worden verstrekt.Artikelen 1:47In artikel 1:47 is de inhoud verwerkt van artikel 120 van de Wtv 1993.
Artikel 1:47 is van toepassing op levensverzekeraars en schadeverzekeraars
met zetel in een staat die geen lidstaat is die diensten verrichten naar Nederland.
De bepaling heeft dus geen betrekking op levensverzekeraars of schadeverzekeraars
die een bijkantoor in Nederland hebben en hun zetel hebben in een staat die
geen lidstaat is. Voor laatstgenoemde categorie van verzekeraars geldt immers
een vergunningplicht, hetgeen de toezichthouder de mogelijkheid geeft de vergunning
te beperken of in te trekken ingeval inbreuk zou worden gemaakt op wettelijke
bepalingen.Artikel 51 van de Wtn wordt in artikel 1:48 opgenomen. De bepaling vloeit
niet voort uit een Europese richtlijn. Voor natura-uitvaartverzekeraars en
clearinginstellingen geldt niet het «single licence» beginsel
zodat de toezichthoudende instantie van de andere staat waar de zetel zich
bevindt of van waaruit de diensten worden verricht niet uit dien hoofde in
kennis hoeft te worden gesteld van het door DNB genomen besluit dat de betrokken
natura-uitvaartverzekeraar geen nieuwe overeenkomsten in Nederland mag afsluiten
door middel van het verrichten van diensten naar Nederland.
De aanwijzing die vooraf gaat aan het besluit van DNB dat geen nieuwe overeenkomsten
meer mogen worden gesloten kan onder omstandigheden – ingeval van een
overtreding van een voorschrift uit het Gedragstoezicht – door de AFM
zijn gegeven. Daarom wordt gesproken van toezichthouder. Verwezen wordt verder
naar de toelichting op artikel 1:38.Artikel 1:48Dit artikel heeft betrekking op een clearinginstelling of natura-uitvaartverzekeraar
met zetel in een andere staat. Omdat er geen Europese richtlijn geldt voor
clearinginstellingen en natura-uitvaartverzekeraars is deze bepaling zowel
van toepassing op een clearinginstelling of natura-uitvaartverzekeraar met
zetel in een andere lidstaat als op die financiële ondernemingen met
zetel in een staat die geen lidstaat is. Hoewel dit artikel (gelet op de reikwijdte)
niet helemaal past binnen de naam van de afdeling («Samenwerking met
toezichthoudende instanties van staten die geen lidstaat zijn»), is
er om praktische redenen voor gekozen dit artikel in deze afdeling op te nemen.Artikel 1:49Dit artikel geeft de toezichthouder de mogelijkheid om ter uitvoering
van verdragen en door de toezichthouder gesloten overeenkomsten tot uitwisseling
van gegevens en inlichtingen bij een ieder inlichtingen te vorderen. Vanzelfsprekend
dient de toezichthouder daarbij het evenredigheidsbeginsel (artikel 5:13 van
de Awb) in acht te nemen. De informatie kan worden verlangd van zowel personen
die op grond van dit voorstel onder zijn toezicht staan als van personen die
strikt genomen niet onder zijn toezicht staan, maar waarvan redelijkerwijs
kan worden vermoed dat zij over gegevens of inlichtingen beschikken die van
belang kunnen zijn voor de uitvoering van verdragen of overeenkomsten die
onder toepassing van artikel 1:46 zijn gesloten. In dat opzicht komt de reikwijdte
overeen met de bestaande artikelen 36 van de Wte 1995, 66 van de Wtk 1992
en 184 van de Wtv 1993, ter vervanging waarvan onderhavig artikel mede geldt.
Verder is de medewerkingsplicht van artikel 5:20 van de Awb van overeenkomstige
toepassing verklaard.Afdeling 1.3.4Artikel 1:50Deze bepaling heeft betrekking op het in kennis stellen van de Europese
Commissie van bepaalde vergunningen. Zo moet de Europese Commissie op grond
van het eerste lid, onderdeel a, altijd in kennis worden gesteld van verlening
van een vergunning aan een kredietinstelling. Ook stelt de toezichthouder
de Europese Commissie in kennis van de verlening van een vergunning aan een
beleggingsonderneming, levensverzekeraar of schadeverzekeraar, indien de moedermaatschappij
van de desbetreffende onderneming onder het recht valt van een staat die geen
lidstaat is. Dit volgt uit onderdeel b. Het artikel dient ter uitvoering van
de artikelen 29 bis, onderdeel a, van de eerste richtlijn schadeverzekeraars,
7, eerste lid, onderdeel a, van de richtlijn beleggingsdiensten, 11 en 23,
eerste lid, onderdeel a, van de richtlijn banken en 58, onderdeel a, van de
richtlijn levensverzekeraars. Het artikel vervangt artikel 67 van de Wtk 1992
en 31 van de Wtv 1993.Artikel 1:51Dit artikel vertoont gelijkenis met het vorige artikel maar verschilt daarmee in die zin dat het geen betrekking heeft op vergunningen,
maar op rechten van deelneming. In het artikel is in hoofdzaak geregeld dat,
indien een verklaring van geen bezwaar is verleend aan de financiële
onderneming die onder het recht valt van een staat die geen lidstaat is, de
toezichthouder in bepaalde gevallen mededeling daarvan moet doen aan de Europese
Commissie. Het gaat om de gevallen waarin de verklaring betrekking heeft op
een deelneming in een beleggingsonderneming, bank, levensverzekeraar of schadeverzekeraar
met zetel in Nederland die tot gevolg heeft dat laatstgenoemde financiële
onderneming dochtermaatschappij wordt van de financiële onderneming die
onder het recht valt van de staat die geen lidstaat is. Het artikel heeft
ook betrekking op mededelingen die zijn gedaan ingevolge artikel 2:136, vierde
lid, voor een gekwalificeerde deelneming in een elektronischgeldinstelling.Onderhavig artikel geldt ter uitvoering van de artikelen 29bis, onderdeel
b, van de eerste richtlijn schadeverzekeraars, 7, eerste lid, onderdeel b,
van de richtlijn beleggingsdiensten, 23, eerste lid, onderdeel b, van de richtlijn
banken en 58, onderdeel b, van de richtlijn levensverzekeraars. Het artikel
vervangt artikel 178 van de Wtv 1993.Artikel 1:52In onderdeel a is geregeld dat de Europese Commissie op de hoogte moet
worden gebracht van de algemene moeilijkheden die beheerders, beleggingsondernemingen,
kredietinstellingen, levensverzekeraars of schadeverzekeraars met zetel in
Nederland ondervinden bij het uitoefenen van hun bedrijf in een staat die
geen lidstaat is. Dit dient ter implementatie van de artikelen 23, tweede
lid, van de richtlijn banken, 5quater, tweede lid, van de richtlijn beleggingsinstellingen,
7, tweede lid, van de richtlijn beleggingsdiensten, 29ter, eerste lid, van
de eerste richtlijn schadeverzekeraars, en 59, eerste lid, van de richtlijn
levensverzekeraars.Onderdeel b heeft betrekking op notificatieverzoeken van beheerders, beleggingsondernemingen
of kredietinstellingen die een bijkantoor willen vestigen in andere lidstaten.
Indien een dergelijk notificatieverzoek door de toezichthouder niet wordt
ingewilligd, dient hiervan melding te worden gemaakt aan de Europese Commissie.
Het onderdeel dient ter uitvoering van artikel 22, tiende lid, van de richtlijn
banken, 19, tiende lid, van de richtlijn beleggingsdiensten en 6quater, tiende
lid, van de richtlijn beleggingsinstellingen. Onderdeel c geldt ter implementatie
van artikel 19, tiende lid, van de richtlijn beleggingsdiensten en 6quater,
tiende lid, van de richtlijn beleggingsinstellingen.HOOFDSTUK 1.4Afdeling 1.4.1Artikel 1:56Voor de artikelsgewijze toelichting wordt verwezen naar Kamerstukken II
2003/04, 29 708, nr. 3, blz. 40 tot en met 42.Artikel 1:57Er kan zich een situatie voordoen waarbij de toezichthouder die niet (hoofd)verantwoordelijk
is voor de markttoetreding (meestal de vergunningverlener) ten behoeve van
het toezicht in zijn domein informatie nodig heeft die betrekking heeft op
algemene aspecten van de bedrijfsvoering (de niet strikt naar het gedrags-
of prudentiële domein te vertalen onderdelen). Ter waarborging
van een efficiënte – voor financiële ondernemingen niet onnodig
belastende – aanpak, regelen de voorgestelde bepalingen het uitgangspunt
dat een toezichthouder die gegevens nodig heeft betreffende «algemene
aspecten van de bedrijfsvoering» (de niet strikt naar het gedrags- of
prudentiële«domein» te vertalen onderdelen), deze niet opvraagt
bij een financiële onderneming dan nadat deze gegevens bij de andere
toezichthouder zijn opgevraagd, en vervolgens is gebleken dat deze de gegevens
niet kan verstrekken. Het uitgangspunt is derhalve steeds dat gegevens worden
verkregen via de toezichthouder die op dat punt de rechtstreekse toezichtrelatie
heeft met de betreffende financiële onderneming (doorgaans als vergunningverlener).
Deze regels brengen derhalve een beperking aan bij het hanteren van algemene
toezichtbevoegdheden, waarover de toezichthouders en hun medewerkers beschikken
op grond van artikel 1:71 (juncto de artikelen 5:15, 5:16 en 5:17 van de Awb),
onderscheidenlijk 1:56. Om de effectiviteit van het toezicht (door de toezichthouder
die niet (hoofd)verantwoordelijk is voor de markttoetreding van de betreffende
financiële onderneming, maar wel toeziet op de naleving van de regels
in zijn «domein» door die onderneming) niet onnodig te belemmeren
in gevallen waarin zowel sprake is van een redelijk vermoeden van een overtreding
als van onverwijlde spoed, kunnen in zo'n situatie gegevens toch rechtstreeks
worden opgevraagd bij de financiële onderneming zelf (dit is geregeld
in het voorgestelde derde lid van de artikelen 1:57 en 1:71. Ook in zo'n
geval vindt echter steeds vooraf (kort) overleg plaats met de andere toezichthouder,
om te voorkomen dat de onderneming – mocht de andere toezichthouder
bijvoorbeeld reeds zelf bezig zijn met een onderzoek bij de betreffende financiële
onderneming – onnodig twee maal wordt benaderd.Artikel 1:57aVerwezen wordt naar de toelichting op artikel 1:57 en naar Kamerstukken
II 2003/04, 29 708, nr. 3, blz. 45 en 46. Dit artikel (voorheen 1:71)
is vanuit afdeling 1.4.3 (Overige bepalingen) van Hoofdstuk 1.4 Toezicht en
handhaving verplaatst naar afdeling 1.4.1 (Toezicht op de naleving). Onderhavig
artikel is immers een bevoegdheid in het kader van toezicht op de naleving.
Dit komt duidelijker tot uitdrukking door het onderbrengen van dit artikel
in afdeling 1.4.1. Afdeling 1.4.3 komt daarmee te vervallen.In aanvulling op eerdere toelichtingen kan het volgende worden opgemerkt.
Bij de vergunningverlening aan financiële ondernemingen is het alleen
de vergunningverlener die met een beroep op onderhavig artikel informatie
kan opvragen. Dit volgt uit het feit dat de vergunningverlening in het Deel
Markttoegang financiële ondernemingen steeds exclusief is toegedeeld
aan DNB of de AFM. De niet-vergunningverlenende toezichthouder heeft dan geen
toezichtstaak. Dit geldt ook voor de vergunningverlening aan financiële
ondernemingen, zoals de bankbeleggingsondernemingen waarbij ook aspecten worden
getoetst die niet tot het domein van de vergunningverlener behoren en waarover
de niet-vergunningverlenende toezichthouder adviseert. De adviserende toezichthouder
zal de daarvoor benodigde informatie door tussenkomst van de vergunningverlenende
toezichthouder kunnen opvragen. Dit is de één loket-benadering
bij de vergunningverlening. Uiteraard kan de niet-vergunningverlenende toezichthouder
in het lopend toezicht wel van de bevoegdheid van artikel 1:57a gebruik maken.
Van belang is dat er een wettelijke toezichtstaak is. Die is er in het lopend
toezicht. Hetgeen hiervoor is opgemerkt ten aanzien van artikel 1:57a van
het voorstel geldt ook voor de toepassing van de algemene inlichtingenbevoegheid
op grond van artikel 5:16 van de Awb.Afdeling 1.4.2Artikel 1:58In dit voorstel zijn de mogelijkheden voor de toezichthouder om een aanwijzing
op te leggen flink verruimd. Het opleggen van een aanwijzing is ingevolge
het eerste lid van dit artikel mogelijk ten aanzien van een financiële
onderneming, een vertegenwoordiger van een verzekeraar of een houder van een
verklaring van geen bezwaar, die niet voldoet aan hetgeen bij of krachtens
deze wet is bepaald. Hieronder vallen ook algemeen verbindende voorschriften
op het terrein van de (integere) bedrijfsvoering. De aanwijzingsbevoegdheid
in het eerste lid kan door zowel de AFM als DNB worden aangewend.Iets anders geldt, zo staat ook in de Nota naar aanleiding van het nader
verslag (Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 9, blz. 25 onderaan en
26) met betrekking tot de aanwijzingsbevoegdheid van het tweede lid van artikel
1:58. Deze bevoegdheid hoort alleen thuis in het prudentieel toezicht. Om
dit te verhelderen is het onderdeel «of de bedrijfsvoering» uit
het tweede lid geschrapt, ter voorkoming van verwarring dat hieronder ook
gedragsaspecten zouden vallen. Het artikel is hiermee tevens in overeenstemming
gebracht met artikel 1:59, eerste lid, onderdeel c. Overigens kan DNB op basis
van de gewijzigde formulering nog steeds op grond van het tweede lid een aanwijzing
geven ten aanzien van de bedrijfvoering. Voorwaarde is dan wel dat het de
onderdelen van de bedrijfsvoering betreffen die betrekking hebben op het eigen
vermogen, de solvabiliteit of de liquiditeit.In de Nota naar aanleiding van het nader verslag is overigens abusievelijk
vermeld dat alleen DNB een curator zou kunnen benoemen op grond van 1:59,
eerste lid, onderdeel b. Dit geldt enkel ten aanzien van de bevoegdheid tot
benoeming ingevolge artikel 1:59, eerste lid, onderdeel c.Artikelen 1:59Dit artikel creëert de mogelijkheid dat de toezichthouder in specifieke
omstandigheden een curator benoemt bij een financiële onderneming. Het
eerder opgenomen artikel 1:59 is te beperkend gebleken. Hiertoe is de redactie
van dit artikel gewijzigd, waarbij aansluiting is gezocht met de systematiek
van de huidige regelgeving. De onderstaande tekst vervangt de artikelsgewijze
toelichting, zoals die eerder was opgenomen bij het voorstel (Kamerstukken
II 2004/05, 29 708, nr. 3, blz. 43 e.v.).Naast de aanwijzingsbevoegdheid van artikel 1:58 kan het onder omstandigheden
noodzakelijk zijn om bij financiële ondernemingen of bij illegaal opererende
(rechts)personen op de financiële markten verdergaande greep te krijgen
op de bedrijfsvoering, indien gestelde regels (dreigen te) worden overtreden.
Indien het nog niet opportuun is om de activiteiten te beëindigen, de
vergunning in te trekken of de noodregeling aan te vragen, kan gebruik worden
gemaakt van de curatele. Overigens wordt met de nu voorliggende tekst geen
substantiële wijziging beoogd ten opzichte van de huidige wettelijke
regeling in de verschillende sectorale wetten voor wat betreft de gevallen
waarin een curator kan worden benoemd.Wat betreft het proces van de inzet van het instrument van de curator
wordt aangesloten bij de systematiek van artikel 1:58. In beginsel geeft de
toezichthouder altijd eerst een aanwijzing om een bepaalde gedragslijn te
volgen. Indien dat instrument niet tot het gewenste resultaat leidt kan de
benoeming van een curator volgen. Het aansluiten bij artikel 1:58 betekent
overigens ook dat enkel in de bijzondere gevallen als bedoeld in artikel 1:58, tweede lid, het mogelijk is om een curator te benoemen zonder
dat er reeds een overtreding is geconstateerd door de toezichthouder.Het eerste tot en met het vierde lid geven aan in welke gevallen en op
welke wijze de AFM en DNB een curator kunnen benoemen. Op basis van het eerste
lid en het tweede lid, onderdeel a, kunnen zowel de AFM en de DNB een curator
benoemen nadat een financiële onderneming hetgeen bij of krachtens dit
voorstel is bepaald, heeft overtreden én bovendien niet of niet volledig
binnen de gestelde termijn aan een aanwijzing van de toezichthouder heeft
voldaan.Op grond van het eerste en tweede lid kan zowel DNB als de AFM een curator
benoemen. DNB heeft deze bevoegdheid als er overtredingen zijn van bepalingen
waarop DNB toezicht houdt («prudentieel domein»). De AFM kan een
curator benoemen bij overtredingen van bepalingen waarop zij toezicht houdt
(«gedragsdomein»). Verder geldt dat bij een voorgenomen benoeming
van een curator de AFM en DNB moeten samenwerken door elkaar te informeren
en elkaars zienswijze te vragen (artikel 1:30).Niet altijd zal het echter mogelijk zijn om voorafgaand aan de benoeming
van de curator een aanwijzing te geven. Een dergelijke benoeming zonder voorafgaande
aanwijzing maken de onderdelen b en c van het tweede lid van 1:59 mogelijk.
Hierbij moet gedacht worden aan die gevallen waarbij de normovertreding en
de daaruit volgende consequenties zeer ingrijpend zijn én deze consequenties
bovendien nog niet (volledig) zijn ingetreden. In deze gevallen moet de benoeming
van een curator er voor zorg dragen dat deze consequenties worden voorkomen
of beperkt. Enerzijds betreft dit gevallen waarbij de functionering van de
financiële onderneming acuut gevaar loopt (onderdeel b), anderzijds betreft
dit gevallen waarbij de inzet van de curator bijvoorbeeld bijdraagt aan de
bescherming van de belangen van de consumenten van de financiële onderneming
die onder curatele wordt gesteld (onderdeel c).Naast de benoeming op basis van het eerste en tweede lid kan DNB op basis
van het derde en het vierde lid een curator benoemen. Het bijzondere karakter
van de aanwijzingsbevoegdheid van artikel 1:58, tweede lid, komt terug in
het derde lid van 1:59, derde lid. In geval DNB bij een financiële onderneming
tekenen ontwaart van een ontwikkeling die het eigen vermogen, de solvabiliteit
of de liquiditeit van die onderneming in gevaar brengen kan zij – zonder
dat daar een overtreding van een bepaling uit dit voorstel aan vooraf gaat –
overgaan tot de benoeming van een curator. Deze benoeming zal in principe
vooraf worden gegaan door een aanwijzing krachtens artikel 1:58, tweede lid.
Alleen in gevallen waarin onverwijld ingrijpen door DNB noodzakelijk is, zal
een voorafgaande aanwijzing achterwege kunnen blijven. Het woord «onverminderd»
drukt dit uit.Uiteraard zullen de toezichthouders de inzet van deze bevoegdheid, evenals
dat in het verleden is gebeurd, met terughoudend betrachten. Enkel de ernstige
normovertredingen bieden voldoende basis om een curator in te zetten. Veelal
zal het gaan om een instelling die meerdere overtredingen in een relatief
kort tijdsbestek begaat en waarbij de inrichting van de bedrijfsvoering zodanig
is dat deze daar debet aan is. Immers, bij een enkele overtreding ligt het
meer voor de hand om te reageren met een dwangsom dan wel een boete. De proportionele
inzet van het handhavingsinstrumentarium staat in een dergelijk geval veelal
de benoeming van een curator in de weg.In het besluit waarbij een curator wordt benoemd, dient de toezichthouder
aan te geven welke organen van de financiële onderneming in hun autonomie
worden beperkt en met ingang van welk tijdstip. De curator is een door de
toezichthouder aangewezen persoon, met een eigen rol. De curator wordt weliswaar
aangewezen bij besluit van de toezichthouder, maar oefent zelf geen overheidstaak
uit. In het besluit waarbij de curator wordt benoemd, zal uit de motivering
en de benoemingsopdracht te herleiden zijn door welke belangen de curator
zich dient te laten leiden.De curatele is in beginsel een intern werkende maatregel. De betrokken
organen en vertegenwoordigers dienen te opereren met inachtneming van de instructies
van de curator, en hun besluiten worden intern slechts rechtsgeldig na goedkeuring
van de curator. Hierdoor wordt de reputatie van de financiële onderneming
zoveel als mogelijk onbeschadigd gelaten, hetgeen de kans vergroot dat de
curatele te zijner tijd kan worden ingetrokken in plaats van dat deze wordt
opgevolgd door een verdergaande maatregel (zoals bijvoorbeeld een noodregeling).
De leden van het orgaan die zonder goedkeuring van de curator rechtshandelingen
verrichtten, zijn tegenover de financiële onderneming hoofdelijk aansprakelijk
voor schade ten gevolge van deze rechtshandelingen.Onder omstandigheden kan het echter nodig zijn om de benoeming publiek
te maken, bijvoorbeeld juist om een geschaad vertrouwen in de financiële
onderneming te herstellen, of kan bijvoorbeeld vanwege een contractuele meldplicht
in een financieringsovereenkomst in de markt bekend worden dat een curator
is benoemd. In dat geval krijgt de benoeming ook externe werking, in die zin
dat de rechtshandeling – op vordering van de curator – vernietigbaar
is, indien een wederpartij wist of behoorde te weten dat de vereiste goedkeuring
door de curator ontbrak.De kosten van de curator zijn in beginsel voor rekening van de onder curatele
gestelde. Dit is anders in die gevallen waarin het verhalen van de kosten
een onredelijke situatie voor andere belanghebbenden betekent. Het lijkt immers
niet juist om deze categorie kosten die voornamelijk in het belang van één
financiële onderneming (en haar crediteuren en cliënten) is, per
definitie te laten drukken op de gehele sector. Een en ander zal worden uitgewerkt
in de krachtens artikel 1:23 vast te stellen kostenregelingen.Zodra de omstandigheden die leidden tot benoeming van de curator, als
bedoeld in het eerste en derde lid, niet langer aanwezig zijn, trekt de toezichthouder
het besluit tot benoeming van een curator in. Dit heeft tot gevolg dat de
organen of vertegenwoordigers die het betrof, hun bevoegdheden weer zonder
beperking door de curator kunnen uitoefenen. Ook is het mogelijk dat de inzet
van de curator niet heeft geleid tot het gewenste resultaat en dat verdergaande
maatregelen moeten worden getroffen, zoals de noodregeling. In een dergelijk
geval zal ook het besluit tot benoeming van de curator worden ingetrokken.Het achtste lid van artikel 1:59 maakt het voorts mogelijk voor DNB om
ook tegen (rechts)personen op te treden die zich bezig houden met onder andere
het aantrekken van gelden, zonder dat deze vervolgens weer worden uitgezet.
In een dergelijk geval is er (nog) geen sprake van een financiële onderneming
en zou zonder dit achtste lid mogelijk onduidelijkheid bestaan of deze zogenaamde «illegale
2:28 instellingen» ook onderwerp zouden kunnen zijn van een benoeming
van een curator. Met opname van dit achtste lid wordt benadrukt dat deze mogelijkheid
bestaat.Artikel 1:59aDit artikel betreft het niet voldoen door een – kortheidshalve –
financiële onderneming met zetel in Nederland en een bijkantoor buiten
Nederland, aan een aanwijzing van de Nederlandse toezichthouder, die is gegeven
omdat een bepaling van dit voorstel is overtreden. In het laatste aspect onderscheidt
de bepaling zich van artikel 1:39 van deze nota van toelichting op grond waarvan
een aanwijzing kan worden gegeven omdat een wettelijk voorschrift van een
andere lidstaat is overtreden. Onderhavig artikel regelt dat wanneer geen
of onvoldoende gevolg wordt gegeven aan de gedragslijn die met de aanwijzing
is aangegeven, de toezichthouder kan besluiten de instemming als bedoeld in
de artikelen 1a:105, 1a:108, 1a:112, 1a:118, 1a:119, 1a:122 en 1a:124 te herzien.
Van dit besluit wordt mededeling gedaan aan de toezichthoudende instantie
van de lidstaat waar de financiële onderneming een bijkantoor heeft en
aan de financiële onderneming. Vanaf het moment van deze mededeling is
het verboden nog langer werkzaamheden te verrichten vanuit het bijkantoor.
In artikel 16 van de Wtk 1992, artikel 13 van de Wte 1995 en artikel 80 van
de Wtv komt een soortgelijke bepaling voor.Artikel 1:60Voor de artikelsgewijze toelichting wordt verwezen naar Kamerstukken II
2003/04, 29 708, nr. 3, blz. 44.Artikelen 1:61 en 1:62Deze bepalingen komen grotendeels overeen met de dwangsom- en boetebepalingen
uit de huidige toezichtwetten. Om praktische redenen is gekozen voor een opsomming
van de bepalingen in een bijlage van de wet in plaats van in de artikelen
zelf. Bij de omzetting van de huidige bepalingen in deze nota van wijziging
is wel gestreefd naar meer consistentie tussen vergelijkbare artikelen bij
de toekenning van de bevoegdheid om boetes en/of dwangsommen op te leggen.
Bij diverse wetswijzigingen van de laatste jaren zijn hierin soms discrepanties
ontstaan. Bovendien voorzien de bepalingen in dit voorstel niet meer in boetes
en dwangsommen voor overtredingen krachtens bepalingen die zich niet rechtstreeks
lenen voor toepassing van die bevoegdheden. Hierbij kan gedacht worden aan
schakelbepalingen die een andere bepaling van overeenkomstige toepassing verklaren.
In die gevallen is oplegging van een boete of een last onder dwangsom mogelijk
indien de bepaling waarnaar in de schakelbepaling wordt verwezen in een dergelijke
sanctie wordt voorzien. Ook kan worden gedacht aan bepalingen die specifieke
subjecten of gevallen uitzonderen van een hoofdregel. Wanneer niet aan de
voorwaarden die de uitzonderingsbepaling stelt wordt voldaan, is de hoofdregel
van toepassing en kunnen in beginsel dus geen boetes en lasten onder dwangsom
worden opgelegd op het niet voldoen aan de voorwaarden van de uitzonderingsregel.
Dit kan anders zijn wanneer het bijvoorbeeld betreft overtredingen van voorwaarden
die zijn gesteld bij het verlenen van ontheffingen en vrijstellingen. Bij
het niet voldoen aan die voorwaarden kan de toezichthouder voor een minder
verstrekkende sanctie (boete/last onder dwangsom) kiezen in plaats van bijvoorbeeld
intrekking van een vergunning.Uitgangspunt bij het toekennen van de bevoegdheid om een last onder dwangsom
op te leggen voor overtreding van een specifieke bepaling is de vraag of de
desbetreffende norm doorlopend kan worden overtreden en of met de last onder
dwangsom kan worden bewerkstelligd dat de overtreding wordt beëindigd
of herhaling van de overtreding kan worden voorkomen. Dat is duidelijk het
geval bij overtreding van een verplichting om rapportages, jaarverslagen en
dergelijke bij de toezichthouder in te dienen maar ook bij overtreding
van de verboden inzake markttoetreding en veel van de gedragsnormen die bij
of krachtens de wet aan financiële instellingen worden opgelegd.Voor alle overtredingen waarop de last onder dwangsom kan worden toegepast
geldt dat de toezichthouder de keuze heeft tussen het opleggen van een last
onder dwangsom, een bestuurlijke boete of beiden. De toezichthouders kunnen
in dergelijke gevallen kiezen welke van die twee bevoegdheden de beste oplossing
biedt gezien de omstandigheden bij de desbetreffende concrete overtreding.Ten slotte is in deze nota van wijziging de omissie in de verwijzing in
artikel 1:61 (alleen naar artikel 5:32, tweede tot en met vijfde lid, van
de Awb verwezen) hersteld. Onderhavig artikel is daarmee ook in overeenstemming
met de eerdere artikelsgewijze toelichting gebracht. Hiervoor wordt verwezen
naar Kamerstukken II 2003/04, 29 708, nr. 3, blz. 45 bovenaan.Artikelen 1:63 tot en met 1:70Voor de artikelsgewijze toelichting wordt verwezen naar Kamerstukken II
2003/04, 29 708, nr. 3, blz. 44 en 45.Artikel 1:71Dit artikel is opgenomen in artikel 1:57a.HOOFDSTUK 1.5Afdeling 1.5.1Artikel 1:72Voor een toelichting wordt verwezen naar Kamerstukken II 2003/04, 29 708,
nr. 3, blz. 46 tot en met 48.Artikel 1:73In het voorgestelde artikel 1:73 is geregeld dat onder bepaalde voorwaarden,
in uitzondering op de geheimhoudingsplicht van artikel 1:72, aan buitenlandse
toezichthoudende instanties inlichtingen of gegevens mogen worden verstrekt.
Uit de verschillende Europese richtlijnen waarin onderhavig artikel zijn basis
vindt, volgt evenwel dat dit alleen toezichthoudende instanties van de andere
lidstaten kunnen zijn. Met de onderhavige wijziging wordt artikel 1:73 in
overeenstemming gebracht met bedoelde richtlijnbepalingen. Voor de mogelijkheden
van de toezichthouder om informatie uit te wisselen met toezichthoudende instanties
in staten die geen lidstaat zijn, wordt verwezen naar afdeling 1.3.3. Voor
de eerdere toelichting op onderhavig artikel wordt verwezen naar Kamerstukken
II 2003/04, 29 708, nr. 3, blz. 48 tot en met 50.Artikel 1:74Onderhavig artikel voorziet, bij wijze van uitzondering op de geheimhoudingsplicht,
in een bevoegdheid tot verstrekking van vertrouwelijke informatie in het kader
van insolventieprocedures. Dit artikel regelt die bevoegdheid voor liquidatieprocedures
(het faillissement en de noodregeling als liquidatieprocedure) en voor saneringsprocedures
(de surseance van betaling en de noodregeling als saneringsprocedure). Op
grond van de richtlijnen gelden de volgende hoofdregels:1. in liquidatieprocedures mogen derdengegevens alleen worden uitgewisseld,
niet openbaar gemaakt; andere gegevens mogen worden uitgewisseld en openbaar
gemaakt;2. in saneringsprocedures mogen derdengegevens alleen worden uitgewisseld,
niet openbaar gemaakt.Dit geldt gelijkelijk voor andere gegevens; deze mogen ook alleen worden
uitgewisseld, en niet openbaar gemaakt worden.Ten behoeve van de uitvoering van het toezicht van de rechter-commissaris
op de curator in het faillissement of de noodregeling als liquidatieprocedure
van een financiële onderneming mag de toezichthouder vertrouwelijke informatie
verstrekken aan die rechter-commissaris, gevraagd of ongevraagd. Op grond
van dit artikel handelt de toezichthouder dan niet in strijd met de geheimhoudingsverplichting,
bedoeld in het artikel 1:72, eerste lid. Voor de goede orde wordt hier vermeld
dat het element «vertrouwelijke» aan het begrip «gegevens
of inlichtingen» is toegevoegd.In tegenstelling tot liquidatieprocedures mogen bij saneringsprocedures
geen gegevens openbaar worden gemaakt, dat wil zeggen dat vertrouwelijke gegevens
niet in het verslag mogen worden opgenomen. Teneinde de rechter-commissaris
in staat te stellen toezicht uit te oefenen op de bewindvoerders, is het wel
toegestaan dat vertrouwelijke gegevens aan de rechter-commissaris worden verstrekt.
Dat geldt ook voor gegevens die betrekking hebben op derden die zijn betrokken
bij een poging de desbetreffende onderneming in staat te stellen haar bedrijf
voort te zetten. Dat is ook gewenst: zou de rechter-commissaris niet over
deze gegevens kunnen beschikken, dan kan hij niet beoordelen of de bewindvoerders
hun taak behoorlijk uitvoeren.Het eerste lid is onder andere ontleend aan de volgende sectorale bepalingen:
artikel 26a, eerste lid, van de Wtb, artikel 33a, eerste lid, van de Wte 1995,
artikel 65a, eerste lid, van de Wtk 1992, artikel 88a, eerste lid, van de
Wtn en artikel 183a, eerste lid, van de Wtv 19931.
Voorts vloeit de inhoud voort uit richtlijnen nr. 2001/17/EG inzake sanering
en liquidatie van verzekeringsondernemingen2
en nr. 2001/24/EG inzake sanering en liquidatie van kredietinstellingen3. Op basis van dit lid (onderdelen a en b) kan de toezichthouder
indien de noodregeling ten opzichte van een financiële onderneming is
uitgesproken in vijf gevallen informatie verstrekken aan de rechter-commissaris:
(i) indien er geen machtiging is verleend, (ii) indien er een machtiging tot
sanering is verleend, (iii) indien er een machtiging tot liquidatie is verleend,
(iv) indien er een machtiging tot sanering en liquidatie is verleend tot het
moment waarop de activa van de desbetreffende financiële onderneming
te gelde zijn gemaakt met het oogmerk de opbrengst te verdelen onder de schuldeisers,
aandeelhouders of leden van de desbetreffende onderneming en (v) indien er
een machtiging tot sanering en liquidatie is verleend vanaf het moment waarop
activa van de desbetreffende financiële onderneming te gelde zijn gemaakt
met het oogmerk de opbrengst te verdelen onder de schuldeisers, aandeelhouders
of leden van de desbetreffende onderneming.De bovenstaande situaties gelden ook voor verstrekking aan de bewindvoerder
die wordt benoemd indien de noodregeling is uitgesproken.Als aan een financiële onderneming surseance van betaling is verleend,
kan de toezichthouder informatie verstrekken aan een rechter-commissaris en
een bewindvoerder. Hiertoe strekken de onderdelen c en d van het eerste lid.Op basis van de onderdelen e en f van het eerste lid kan de toezichthouder
gegevens verstrekken aan een rechter-commissaris en een curator, indien een
financiële onderneming failliet is verklaard.Het tweede lid is ontleend aan de volgende bepalingen uit de sectorale
wetten: de artikelen 26a, tweede lid, van de Wtb, 33a, tweede lid, van de
Wte 1995, 65a, tweede lid, van de Wtk 1992, 88a, tweede lid, van de Wtn en
183a, tweede lid, van de Wtv 1993. De waarborg die is opgenomen in onderdeel
a strekt ertoe dat de toezichthouder de vertrouwelijke informatie niet verstrekt
indien dit in strijd is of zou kunnen komen met de belangen die deze wet beoogt
te beschermen. Met deze informatieverstrekking aan de rechter-commissaris
handelt de toezichthouder niet in strijd met de geheimhoudingsplicht.Het derde lid strekt ertoe dat de curator zonder overtreding van de geheimhoudingsbepalingen
vertrouwelijke informatie die is verkregen van de toezichthouder mag opnemen
in de verslagen aan de rechtbank. Van deze bevoegdheid is uitgezonderd informatie
over «reddende derden». Deze mag niet openbaar worden gemaakt,
maar wel aan de rechter-commissaris worden verstrekt. De verplichting tot
het maken van verslagen vloeit voort uit artikel 73a van de Faillissementswet.
In de artikelen 26a, derde lid, van de Wtb, 33a, derde lid, van de Wte 1995,
65a, derde lid, van de Wtk1992, 88a, derde lid, van de Wtn en 183a, derde
lid, van de Wtv 1993 is thans echter nog opgenomen dat de rechter-commissaris
in zijn hoedanigheid van toezichthouder op het beheer en de vereffening van
de failliete boedel van een onderneming evenzeer als de toezichthouder in
de zin van deze wet verplicht is tot geheimhouding als bedoeld in artikel
1:72, eerste lid. Het derde lid voorziet dan ook in de benodigde uitzondering
op de geheimhoudingsplicht voor curatoren en dient eventuele discrepanties
tussen de Faillissementswet en dit voorstel op te heffen.Het vierde lid verenigt de artikelen 24, derde lid, van de Wtb, 31, vierde
lid van de Wte 1995, 64, vierde lid, van de Wtk 1992, 87, vierde lid, van
de Wtn en 182, vierde lid, van de Wtv 1993.1De rechter-commissaris heeft onder andere tot taak het houden van toezicht
op de curator, op grond van artikel 68 juncto 64 van de Faillissementswet.
Daartoe beschikt hij over bepaalde bevoegdheden. Zo mag de rechter-commissaris
getuigen dagvaarden om voor hem te verschijnen, aldus artikel 66, eerste en
tweede lid, van de Faillissementswet. Als getuige geldt ook een betrokkene
bij de uitvoering van toezichttaken ingevolge deze wet, dus huidige of voormalige
werknemers en huidige of voormalige opdrachtnemers van de toezichthouder.
De betrokkene is dan verplicht te verschijnen voor de rechter-commissaris.
Onder bepaalde voorwaarden kan betrokkene informatie verstrekken zonder in
strijd met de op hem rustende geheimhoudingsplicht te handelen.Op grond van artikel 66 van de Faillissementswet zijn diverse bepalingen
uit het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering van toepassing, reden waarom
de betreffende verwijzing in de sectorale bepalingen thans achterwege is gelaten.
Buiten de hier bedoelde uitzondering valt informatie betreffende een onderneming
die de failliete onderneming heeft getracht te redden of heeft gered. Daartoe
stekt de laatste volzin van het derde lid.2Artikel 1:74 voegt de artikelen 1:74 en 1:75 samen. Het oorspronkelijk
voorgestelde artikel 1:75 komt derhalve te vervallen.Artikel 1:75 tot en met 1:77Voor de artikelsgewijze toelichting wordt verwezen naar Kamerstukken II
2003/04, 29 708, nr. 3, blz. 52 tot en met 56.Afdeling 1.5.2Artikel 1:78Publicatie is een noodzakelijke en belangrijke bevoegdheid binnen dit
voorstel en draagt bij aan een betere voorlichting en bescherming van de consument.
Dit artikel voorziet in de bevoegdheid van de toezichthouders om bepaalde
overtredingen die zij in het kader van hun toezicht constateren ter openbare
kennis te brengen. Deze bevoegdheid strekt tot de bescherming van de partijen
op de financiële markten en daarmee ook tot het bevorderen van het adequaat
functioneren van deze markten. Daarbij maakt de toezichthouder de afweging
tussen het belang van het waarschuwen van het publiek enerzijds en mogelijke
nadelige gevolgen voor de betrokken financiële onderneming anderzijds.
Ook het Europese Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) heeft het bestaan
van preventieve maatregelen ter bescherming van het publiek erkend. Verwezen
kan worden naar de uitspraken van 28 oktober 1999 (Escoubet – België)1 en 7 november 2000 (Blokker – Nederland)2. In deze gevallen was sprake van het tijdelijk ontnemen
van een rijbewijs ter bescherming van de verkeersveiligheid.De belangenafweging is uiteraard van groot belang. Indien de verwachting
gerechtvaardigd is dat de financiële schade voor de betreffende onderneming
als gevolg van de publicatie substantieel zal zijn terwijl de meerwaarde van
die publicatie om de markt te waarschuwen niet kan worden aangetoond, dan
zal een dergelijke publicatie door het EHRM mogelijk toch als sanctie worden
aangemerkt.De toezichthouder kan een openbare waarschuwing uitvaardigen bij overtreding
van nader aangeduide bepalingen. De bedoelde overtredingen zijn vergelijkbaar
met de overtredingen die op basis van de huidige financiële toezichtwetten
openbaar kunnen worden gemaakt. In de formulering van artikel 1:78 is echter
gekozen voor een clustering die inzicht geeft in het type overtredingen waartegen
kan worden gewaarschuwd. Deze zijn overtreding van de verbodsbepalingen uit
dit voorstel, overtreding van de transactieverboden en overtreding van het
acquisitieverbod.Indien de toezichthouder een waarschuwing uitvaardigt, staat deze waarschuwing
los van handhavend optreden door de toezichthouder. Indien de toezichthouder
het nodig acht het publiek te waarschuwen, zal het in de regel gaan om een
feit dat voldoende ernstig is om het niet ongemoeid te laten door af te zien
van handhaving. Het is dan ook niet de bedoeling is dat de waarschuwingsmogelijkheid
in de plaats gaat treden van het handhavend optreden van de toezichthouders.
Slechts indien zich bijzondere omstandigheden voordoen kan de toezichthouder
afzien van handhavend optreden.3 Dit is bijvoorbeeld
aan de orde wanneer de toezichthouder geen mogelijkheden heeft om effectief
op te treden. Dit is het geval bij (illegale) buitenlandse ondernemingen die
de Nederlandse markt benaderen. In dergelijke gevallen ligt het in de rede
dat de toezichthouder, na een waarschuwing aan het publiek te hebben gegeven,
zich wendt tot een buitenlandse toezichthouder op de financiële markten
of tot het Openbaar Ministerie.Uit elke publicatie zal voldoende duidelijk moeten blijken dat de toezichthouder
een redelijk vermoeden heeft dat de betreffende onderneming de in dit artikel
genoemde regels overtreedt en niet de indruk mogen wekken dat
reeds in rechte is vastgesteld dat de overtreding is begaan. Een publicatie
mag de onschuldpresumptie nimmer ter zijde stellen. In dit kader wordt verwezen
naar de uitspraak van de rechtbank Den Haag van 3 maart 2004 (NJ 2004,
356) over een perspublicatie van de NMa. De rechtbank overwoog dat in casu
het persbericht voldoende duidelijk maakte dat slechts sprake was van een
redelijk vermoeden en dat de branche zich nog moest verweren. Er was daardoor
geen sprake van een «stellig en voorbehoudloze schuldigverklaring».
De rechter kwam uiteindelijk tot het oordeel dat het optreden van de NMa niet
onrechtmatig was, ondanks de gemaakte «schoonheidsfouten».Ten slotte wordt nog opgemerkt dat het opstellen van beleid door de AFM
en DNB over – globaal – in welke situaties van de discretionaire
publicatiebevoegdheid gebruik wordt gemaakt, voor de hand ligt. Dit beleid
kan er mede toe bijdragen dat klachten over discriminatoir optreden worden
voorkomen. Dit beleid kan voor beide toezichthouders verschillend zijn.Artikel 1:79De publicatiebevoegdheid van artikel 1:78 is bedoeld om het publiek te
waarschuwen. De waarschuwing kan niettemin door de betrokken financiële
onderneming als ingrijpend worden ervaren. Daarbij komt dat de waarschuwing
kan worden uitgevaardigd op een moment dat nog niet is besloten tot concrete
handhavingmaatregelen. Dit brengt met zich mee dat de onderhavige bevoegdheid
van de toezichthouder met voldoende waarborgen omkleed dient te worden, zodat
de besluitvorming zorgvuldig tot stand komt. Er zijn voor de betrokken onderneming
meerdere mogelijkheden om bedenkingen aangaande de publicatie naar voren te
brengen, via de regelingen in de Awb en de onderhavige paragraaf.In het systeem van de Awb speelt het besluitbegrip een cruciale rol. Een
belangrijk criterium bij het bepalen of een handeling (publicatie) al dan
niet een besluit is, is het feit dat de handeling een rechtshandeling dient
te zijn. Dit wil zeggen dat de beslissing gericht moet zijn op rechtsgevolg.
Hier is bijvoorbeeld sprake van als de beslissing leidt tot een wijziging
in de rechten of verplichtingen van het rechtssubject. Dit laatste hoeft bij
de publicatie door de toezichthouder niet zonder meer het geval te zijn.Uit het oogpunt van rechtsbescherming is gekozen om het voornemen tot
publicatie in artikel 1:79 uitdrukkelijk als besluit aan te merken. In de
literatuur1 wordt wel gesproken over het strategische
beschikkingsbegrip waarbij de rechter «als beschikking behandelt wat
de rechtsbescherming verdient die hij kan bieden». Een dergelijke situatie
is bij de publicatiebevoegdheid aan de orde; publicaties door de toezichthouder
dienen immers vanwege de mogelijke gevolgen voor de betrokken onderneming
met voldoende waarborgen omkleed te zijn. De publicatie zelf is een feitelijke
handeling.De eerste mogelijkheid voor de betrokken onderneming om haar zienswijze
naar voren te brengen, volgt uit de hoorplicht van artikel 4:8, eerste lid,
van de Awb waarin wordt bepaald dat voordat een bestuursorgaan een beschikking
geeft waartegen een belanghebbende die de beschikking niet heeft aangevraagd
naar verwachting bedenkingen zal hebben, het bestuursorgaan de belanghebbende
in staat stelt zijn zienswijze naar voren te brengen. De hoorplicht heeft
als doel het zorgvuldig voorbereiden van de beschikking. Dat neemt niet weg
dat het overleg tussen de toezichthouder en de betrokken onderneming er toe
kan leiden dat de gedragingen waar de publicatie op zal zien, reeds voor de
publicatie beëindigd worden. Dit wil overigens niet zeggen dat de toezichthouder in deze gevallen niet meer tot het informeren van
het publiek kan overgaan. Deze publicatie kan bijvoorbeeld nuttig zijn om
partijen te waarschuwen die reeds overeenkomsten hebben gesloten met ondernemingen
waarvan blijkt dat deze (op bepaalde punten) in strijd met deze wet handelen.
Een waarschuwing van de toezichthouder kan voor deze partijen aanleiding zijn
om hun bestaande posities zo mogelijk te wijzigen dan wel te beëindigen.Artikel 1:79, tweede lid, bepaalt welke onderdelen het besluit om een
openbare waarschuwing uit te vaardigen in elk geval bevat. Het betreft de
geconstateerde overtreding, de inhoud van de openbaarmaking, de gronden waarop
het besluit berust en de wijze waarop en de termijn waarna wordt gepubliceerd.
Deze bestanddelen zijn voor de betrokken onderneming van belang om zich een
beeld te kunnen vormen van het voornemen van de toezichthouder en de gronden
waarop dat voornemen berust.Aan de inhoud van de openbaarmaking worden geen nadere eisen gesteld.
Expliciet wordt de mogelijkheid geboden dat de toezichthouder de overwegingen
op basis waarvan besloten is tot publicatie, ook publiceert. Op deze manier
laat de toezichthouder zien hoe bepaalde situaties worden beoordeeld en wordt
inzicht gegeven in de toezichtpraktijk. Wel is van belang dat het, gelet op
de Europese geheimhoudingsbepalingen, niet mogelijk is om bij de openbare
waarschuwing ook vertrouwelijke gegevens te publiceren. Verwezen wordt naar
artikel 1:72 en de toelichting op dat artikel.De manier waarop de overtredingen openbaar worden gemaakt, wordt evenzeer
overgelaten aan de toezichthouders. In algemene zin lijkt het voor de hand
te liggen dat gekozen wordt voor publicatie via de website van de betreffende
toezichthouder en indien gewenst een persbericht. Daarnaast kunnen zich gevallen
voordoen waarin het nuttig of noodzakelijk is om een advertentie te plaatsen.De toezichthouder is niet gehouden de betrokken financiële onderneming
in de gelegenheid te stellen om zijn zienswijze naar voren te brengen, indien
van de betrokken financiële onderneming geen adres bekend is en het adres
ook niet met een redelijke inspanning kan worden verkregen. Deze voorziening
is opgenomen in artikel 1:79, derde lid. Het kan onmogelijk zijn om achter
de vestigingslocatie van illegaal opererende financiële ondernemingen
te komen indien de vermelde adressen vals zijn. Ook blijkt in de praktijk
dat de gedupeerde consument niet altijd informatie over de vestigingsplaats
verschaffen omdat het contact ook alleen telefonisch of per e-mail plaats
kan vinden. Artikel 1:79, derde lid, ziet op ondernemingen zonder vergunning
die wel bepaalde activiteiten uitoefenen en waarvan het adres niet bekend
is. De bekendste voorbeelden hiervan zijn instellingen die zonder de vereiste
vergunning via het Internet of advertenties in de krant gelden aantrekken
van het publiek en instellingen die effecten uitgeven zonder een prospectus
beschikbaar te stellen. Om het publiek te kunnen waarschuwen dan wel te informeren,
is in deze uitzondering voorzien.Artikel 1:80Het eerste lid van dit artikel regelt de termijn die van toepassing is
op het uitvaardigen van de waarschuwing tegen de in de artikelen 1:78 bedoelde
overtredingen. Deze termijn vangt aan vanaf het moment van bekendmaking aan
de onderneming van het besluit tot publicatie te zullen overgaan. In de Awb
is bepaald dat een besluit niet in werking treedt voordat het bekend is gemaakt
(artikel 3:40 van de Awb). Artikel 3:41 van de Awb bepaalt verder
dat de bekendmaking geschiedt door toezending of uitreiking. Indien uitreiking
of toezending niet mogelijk is, geschiedt bekendmaking op een andere geschikte
wijze. Na de bekendmaking van de beschikking aan de betrokken onderneming,
moet de toezichthouder vijf dagen wachten met het uitvaardigen van de waarschuwing.
Gedurende deze vijf dagen is er ruimte voor nader overleg tussen de toezichthouder
en de betrokken onderneming. De betrokken onderneming kan van deze periode
eveneens gebruik maken om, in afwijking van de hoofdregel van de Awb (artikel
6:16 van de Awb), schorsing van de beschikking te bewerkstelligen door bij
de voorzieningenrechter van de rechtbank een verzoek in te dienen een voorlopige
voorziening te treffen (artikel 8:81 van de Awb).Het tweede lid van het artikel ziet erop dat de voorlopige voorziening
ook betekenis kan hebben: de werking van het besluit wordt opgeschort tot
er een uitspraak is van de voorzieningenrechter. De voorzieningenrechter doet
zo spoedig mogelijk uitspraak en van aanzienlijke vertraging zal derhalve
geen sprake zijn.Het laatste lid van dit artikel ziet op de situatie waarin de door de
toezichthouder geconstateerde misstanden dermate ernstig zijn, dat onverwijld
tot uitvaardiging van de waarschuwing dient te worden overgegaan. Deze (spoed)publicatie
betreft uitzonderingsgevallen waarbij er een acuut gevaar is voor de belangen
van een groot aantal afnemers op de financiële markten.Een dergelijk spoedeisend belang kan bijvoorbeeld aan de orde zijn indien
de toezichthouder het publiek wil waarschuwen tegen activiteiten van illegale
ondernemingen. Hierbij valt te denken aan ondernemingen die zodanig opereren
dat binnen korte tijd gelden worden aangetrokken met het risico dat de betrokkenen
deze gelden nooit meer terug zien. Verder kan gedacht worden aan ondernemingen
die bijvoorbeeld producten of diensten aanbieden die in het geheel niet bestaan
(aandelen van niet bestaande vennootschappen), daarbij gebruik maken van moeilijk
te traceren kanalen als het internet, telefonisch contact of advertenties
in dagbladen met slechts vermelding van een (mobiel) telefoonnummer en aangetrokken
gelden onmiddellijk via verschillende kanalen doorsluizen naar buitenlandse
rekeningen en/of bedrijven. In dergelijke gevallen wordt het voor de consument
vrijwel onmogelijk de gelden nog te achterhalen. In dergelijke spoedeisende
gevallen is het in het belang van effectief toezicht dat kan worden afgeweken
van de waarborgen zoals hierboven beschreven.Voor wat betreft de hoorplicht voorziet de Awb in deze uitzondering. Artikel
4:11 van de Awb bepaalt dat het horen achterwege kan blijven indien de vereiste
spoed zich daartegen verzet.Bij de «spoedpublicaties» door de toezichthouder, is er voor
de betrokken onderneming altijd achteraf de mogelijkheid om de rechter te
laten toetsen of de toezichthouder in redelijkheid tot zijn beslissing heeft
kunnen komen. De toezichthouder motiveert daarbij hoe hij tot zijn beslissing
is gekomen.Artikel 1:81De publicatie van een bestuurlijke boete dan wel een dwangsom zoals vormgegeven
in dit voorstel, is evenmin als de publicatie op grond van artikel 1:78 punitief
van aard. Overtredingen waarbij de toezichthouder overgaat tot het opleggen
van een bestuurlijke boete of een last onder dwangsom zijn ernstig te noemen,
zodat een waarschuwing over het algemeen op zijn plaats zal zijn. Om op dit
punt duidelijkheid te verschaffen, is gekozen voor een regeling
met als uitgangspunt dat de toezichthouders verplicht zijn besluiten tot het
opleggen van bestuurlijke boetes of lasten onder dwangsom na bekendmaking
openbaar te maken. De toezichthouder kan dan ook laten zien wat het sluitstuk
van zijn toezichtuitoefening is.Bij de publicatiemogelijkheid uit dit artikel is gekozen voor aansluiting
bij de regeling in de Mededingingswet. Bij de voorbereiding van het besluit
tot het opleggen van een bestuurlijke boete of last onder dwangsom is de toezichthouder
gehouden aan de regeling van de Awb. De onderneming die in dat kader haar
zienswijze naar voren brengt, weet dat het besluit openbaar zal worden gemaakt.
Het is dan ook niet nodig dat de toezichthouder een apart besluit met het
voornemen tot publicatie kenbaar maakt aan de onderneming. Evenals bij de
Mededingingswet is de publicatie aan te merken als een feitelijke handeling.
De bezwaarfase rond het besluit tot het opleggen van een bestuurlijke boete
of last onder dwangsom hoeft niet te worden afgewacht. Het ligt wel voor de
hand dat de toezichthouders bij de openbaarmaking aangeven dat de onderneming
nog de mogelijkheid heeft om bezwaar en beroep aan te tekenen en, voor zover
bekend, of de onderneming daar gebruik van gaat maken.Het is niet ondenkbaar dat de toezichthouder eerst een publiekswaarschuwing
op grond van artikel 1:78 uitvaardigt en later ten aanzien van diezelfde overtreding
een last onder dwangsom en/of een bestuurlijke boete oplegt. Als gevolg van één
overtreding zijn dan twee of in sommige gevallen wellicht drie publicaties
mogelijk. Het is dan van belang dat de toezichthouder aangeeft dat die publicatie(s)
ingevolge artikel 1:81 betrekking hebben op dezelfde normovertreding van de
betreffende onderneming als waarvoor eerder werd overgegaan tot een waarschuwing
ingevolge artikel 1:78.Gelet op de uiteenlopende profielen van het prudentieel toezicht en het
gedragstoezicht zal in het kader van het toezicht door DNB terughoudend worden
omgegaan met deze publicatie en in de praktijk veelal gebruik worden gemaakt
van de «tenzij-clausule».HOOFDSTUK 1.6 PROCEDURESAfdeling 1.6.1Artikel 1:82In verband met de introductie van het Deel Markttoegang financiële
ondernemingen wordt bij deze nota van wijziging voorgesteld het eerste en
zesde lid van onderhavig artikel zoals eerder voorgesteld (Kamerstukken II
2003/04, 29 708, nr. 2, blz. 18) te verplaatsen naar dit nieuwe deel.
Het eerste artikel komt in het Deel Markttoegang financiële ondernemingen
terug daar waar een aanvraag voor een vergunning of een zware ontheffing kan
worden gedaan. Het zesde lid komt tot uitdrukking in het hoofdstuk Inleidende
bepalingen van dat deel.Ten slotte is in lijn met opmerkingen van de Raad van State de formulering
betreffende de mogelijkheid tot het stellen van voorschriften en beperkingen
aan vergunningsbesluiten (tweede lid van onderhavig artikel), beurserkenningen,
verklaringen van ondertoezichtstelling, verklaringen van geen bezwaar en zware
ontheffingen (artikel 1:84, eerste lid, juncto tweede lid van onderhavig artikel)
licht gewijzigd. In plaats van «kunnen voorschriften worden verbonden
en beperkingen worden gesteld met het oog op doeleinden die deze wet beoogt
te beschermen» wordt nu voorgesteld: «kunnen voorschriften worden
verbonden en beperkingen worden gesteld met het oog op belangen
die het desbetreffende deel van deze wet beoogt te beschermen».Hiermee wordt bereikt dat de toezichthouder bij het eventueel stellen
van beperkingen of het verbinden van voorschriften alleen de belangen van
het desbetreffende domein (gedrag of prudentieel) meeweegt. Dit doet meer
recht aan de eigenstandige positie en afweging van de AFM respectievelijk
DNB.Artikel 1:82aEr zijn gevallen mogelijk waarin een financiële onderneming die een
vergunning aanvraagt bij de AFM gelijktijdig een aanvraag voor een verklaring
van geen bezwaar (vvgb) in behandeling heeft bij de minister of DNB. Op grond
van het Deel Markttoegang financiële ondernemingen wordt een vergunning
pas verleend indien, voorzover van toepassing, degenen die een gekwalificeerde
deelneming houden in de betrokken financiële onderneming een vvgb hebben
verkregen. Het kan voorkomen dat de vvgb door een andere toezichthouder wordt
verleend dan de toezichthouder die de vergunning verleent. Zo wordt een vvgb
voor deelnemingen in beleggingsondernemingen in icbe-beheerders altijd verleend
door DNB. Voor beleggingsondernemingen en icbe-beheerders is echter de AFM
de vergunningverlenende toezichthouder. Dit betekent dat de AFM alleen positief
op een aanvraag voor een vergunning van genoemde ondernemingen kan beslissen,
als DNB een vvgb heeft verleend. Voor dergelijke gevallen is een aanhoudingsbepaling
opgesteld.Met de onderhavige bepaling wordt de complexe besluitvorming die ontstaat
wanneer beide toezichthouders gelijktijdig een aanvraag van dezelfde financiële
onderneming in behandeling hebben via een zekere bundeling van beslismomenten
gestroomlijnd, zonder dat deze bundeling afbreuk doet aan de autonomie van
beide toezichthouders. Het zijn echter niet alleen de toezichthouders, die
gebaat zijn bij stroomlijning van de onderhavige vergunningprocedure. Evenzeer
zijn belanghebbende financiële ondernemingen gebaat bij een doelmatige
besluitvorming. Met de onderhavige bepaling wordt namelijk zoveel mogelijk
voorkomen dat een financiële onderneming, indien zij zich niet kan verenigen
met een besluit op haar aanvraag van een vvgb, zich genoodzaakt ziet twee
bestuursrechtelijke procedures te beginnen tegen twee verschillende bestuursorganen
(kostbaar en tijdrovend). Door tijdig een verzoek om voorlopige voorziening
in te dienen, kan de aanvrager het besluit inzake de vvgb aan een rechterlijke
toets onderwerpen nog voordat op de vergunningaanvraag is besloten. De vergunningverlenende
toezichthouder kan de getroffen voorlopige voorziening vervolgens meewegen
bij het besluit omtrent vergunningverlening.Artikel 1:83Ten opzichte van het eerder voorgestelde artikel 1:83 (Kamerstukken II
2003/04, 29 708, nr. 2, blz. 18 en 19) wordt een aantal wijzigingen voorgesteld.Ten eerste wordt in de aanhef van het eerste lid het woord «wijzigen»
toegevoegd teneinde te verduidelijken dat dit ook met de eerdere versie van
dit artikel was beoogd. Vervolgens wordt in onderdeel a de zinsnede «daarom
verzoekt» vervangen door: daartoe een aanvraag heeft ingediend en wordt
in onderdeel b de zinsnede «bij de aanvraag» vervangen door: bij
de aanvraag van een vergunning. Ten vierde wordt de intrekkingsgrond van onderdeel
d verruimd, met dien verstande dat intrekking ook mogelijk is indien de houder
van het vergunningsbesluit niet meer voldoet aan de aan de vergunning
verbonden voorschriften of handelt in strijd met de aan de vergunning gestelde
beperkingen.Vervolgens is de gebonden bevoegdheid in de aanhef van het tweede lid
aangescherpt tot een gedwongen intrekken van de vergunning. De situaties die
zich in de onderdelen a tot en met c voordoen zijn zo ernstig dat slechts
intrekking van vergunning is voorgeschreven en niet langer een beperking van
de vergunning. Hiermee wordt meteen de zesde wijziging geïntroduceerd,
namelijk het opnemen, conform de huidige wetgeving, van een gebonden intrekkingsbevoegdheid
na instemming van DNB met de genoemde portefeuilleoverdracht. De volgende
wijziging – om redenen van consistentie – betreft het schrappen
van de beslistermijn van acht weken in geval een financiële onderneming
zelf verzoekt om intrekking van de vergunning. In gevallen waarin de wetgever
een termijn van acht weken voor ogen staat, is binnen het gehele voorstel
aangesloten bij de redelijke termijn van artikel 4:13 van de Awb. De achtste
wijziging betreft herformulering van onderdeel i en j van het eerste lid teneinde
beter aan te sluiten bij de desbetreffende bepalingen van het Deel Prudentieel
toezicht financiële ondernemingen. De aanpassing van het derde lid van
artikel 1:83 betreft wel een inhoudelijke wijziging. Door in het kader van
afwikkeling de curator in het faillissement aan te merken als vergunninghoudende
onderneming heeft de toezichthouder de mogelijkheid toe te zien op onder meer
een juiste behandeling van de bij de overeenkomsten betrokken cliënten.Artikel 1:84Het onderdeel b is vervallen onder verlettering van onderdelen c tot en
met e tot b tot en met d. Reden hiervoor is dat het Deel Markttoegang financiële
ondernemingen voorziet in een bijzondere procedure voor zogeheten notificaties.Vervolgens wordt voorgesteld om de overeenkomstige toepassing van afdeling
1.6.1 te verruimen tot besluiten inhoudende instemming van DNB met een portefeuilleoverdracht.
Met het oog op de in sommige gevallen noodzakelijk afstemming met toezichthoudende
instanties van andere lidstaten kan de beslistermijn van dertien weken worden
opgeschort.Voorts is aan het tweede lid de tweede volzin toegevoegd. Het tweede lid
heeft betrekking op lichte ontheffingen, de ontheffingen genoemd in het eerste
lid, onderdeel d, zijn zware ontheffingen. Hieronder volgt een nadere toelichting
op het onderscheid tussen zgn. zware en zgn. lichte ontheffingen zoals dat
in het voorstel, de eerste nota van wijziging en onderhavige nota van wijziging
wordt gemaakt.Zware ontheffingen houden een ontheffing in voor een bepaalde onderneming
van gewichtige normen, doorgaans in het kader van toegang tot de financiële
markten. Binnen het gehele Wft-voorstel worden als zware ontheffing gekwalificeerd,
ontheffing van de verboden genoemd in de artikelen 1a:20, 1a:52, 1a:57, 1a:72,
1a:77, 1a:83, 1a:89, 2:28, 4:3, 5:27, tweede lid, en 5:71, zesde lid. Aan
deze ontheffingen kunnen beperkingen worden verbonden en ze kunnen gedeeltelijk
en/of voor bepaalde tijd worden verleend waardoor de ontheffing beperkt kan
worden. Daarnaast kunnen aan de zware ontheffingen, die slechts op aanvraag
kunnen worden verleend, door de toezichthouder voorschriften worden verbonden
(zie artikel 1:84, eerste lid, aanhef en onderdeel d, juncto 1:82, tweede
lid). De intrekking van het zware ontheffingsbesluit kan zowel ambtshalve
als op aanvraag geschieden (zie artikel 1:83).Lichte ontheffingen houden een ontheffing in van – voor het merendeel –
eisen die gelden in het kader van het lopend toezicht, ook wel aangeduid als
lopendtoezichteisen, en bepaalde vergunningeisen. Wellicht ten overvloede
zij opgemerkt dat het bij de laatste categorie gaat om ontheffing van een
onderdeel van de vergunningplicht, niet van de vergunningplicht als zodanig;
zware ontheffingen betreffen de ontheffing van een verbod waardoor de gehelevergunningplicht niet meer geldt. De lichte ontheffing
kan gedeeltelijk worden verleend. Aan deze ontheffingen kunnen ingevolge het
Wft-voorstel niet langer door de toezichthouder te bepalen voorschriften worden
verbonden. Op deze wijze wordt voorkomen dat er een alternatief normenkader
wordt gecreëerd en wordt de transparantie van de toezichtpraktijk en
de rechtszekerheid voor de sector vergroot. Wel is het mogelijk dat bij ministeriële
regeling regels worden gesteld met betrekking tot voorschriften die aan lichte
ontheffingen kunnen worden verbonden. Lichte ontheffingen kunnen al dan niet
op verzoek worden ingetrokken (artikel 1:84, tweede lid). Ambtshalve intrekking
is bijvoorbeeld mogelijk indien de omstandigheden waaronder de ontheffing
is verleend zich niet meer voordoen of indien niet langer aan een aan de ontheffing
verbonden voorschrift wordt voldaan.Artikel 1:85Deze bepaling strekt tot uitvoering van de artikelen 23, vijfde en zesde
lid, van de richtlijn banken, 7, vijfde en zesde lid, van de richtlijn beleggingsdiensten,
29ter, vierde en vijfde lid, van de eerste richtlijn schadeverzekeraars en
59, vierde en vijfde lid, van de richtlijn levensverzekeraars. Kort weergegeven
hebben deze richtlijnbepalingen betrekking op de situatie dat in een staat
die geen lidstaat is de markttoegang of de concurrentiemogelijkheden voor
financiële ondernemingen met zetel in de Europese Unie beperkter zijn
dan voor financiële ondernemingen met zetel in die staat zelf. De Europese
Commissie kan dan maatregelen nemen om deze ongelijke behandeling tegen te
gaan. Er worden twee soorten maatregelen onderscheiden. De eerste maatregel
betreft het starten van onderhandelingen door de Europese Commissie, daarin
gesteund door de Raad van de Europese Unie, met de desbetreffende staat ten
einde de ongelijke behandeling van financiële ondernemingen van de Gemeenschap
tegen te gaan. De tweede maatregel gaat een stap verder. Deze betreft namelijk
een (in beginsel) door de Europese Commissie voor de duur van maximaal drie
maanden te nemen bindend besluit om binnen de Europese Unie de behandeling
van vergunningaanvragen of aanvragen van verklaringen van geen bezwaar, die
zijn of worden ingediend door financiële ondernemingen met zetel in de
desbetreffende staat die geen lidstaat is, op te schorten of te beperken.
Het besluit kan door de Raad van de Europese Unie worden verlengd. Het besluit
kan betrekking hebben op vergunningen en op gekwalificeerde deelnemingen in
banken, beleggingsondernemingen, elektronischgeldinstellingen, levensverzekeraars
of schadeverzekeraars. Het is vervolgens aan de toezichthouder om in Nederland
een dergelijk besluit ter uitvoering te brengen. Dit volgt uit het eerste
lid van onderhavig artikel. Daarbij geldt dat waar nodig kan worden afgeweken
van de gebonden bevoegdheid tot vergunningverlening, zoals bepaald in artikel
1:82, eerste lid.Het tweede lid geeft een uitzondering op de opschortende gevolgen van
het besluit, bedoeld in het eerste lid, voor aanvragen inzake dochtermaatschappijen
of gekwalificeerde deelnemingen die tevens onder zeggenschap staan van een
financiële onderneming die over een vergunning beschikt binnen de Europese
Unie. Het derde lid heeft betrekking op het desgevraagd in kennis stellen
van de Europese Commissie van vergunningaanvragen van financiële ondernemingen
die een zetel hebben in een staat die geen lidstaat is. De Europese Commissie
zal een dergelijk verzoek alleen doen als een besluit is genomen
als bedoeld in het eerste lid of als zij van oordeel is dat de markttoegang
en concurrentiemogelijkheden in de staat die geen lidstaat is voor financiële
ondernemingen met zetel in de Europese Unie worden beperkt. De bepaling geldt
ter vervanging van de artikelen van de 45 van de Wte 1995 en 81 van de Wtk
1992. Anders dan ingevolge die artikelen wordt na het besluit van de Europese
Commissie of de Raad van de Europese Unie tussenkomst door de minister niet
langer noodzakelijk geacht.Artikelen 1:86 tot en met 1:92Deze artikelen zijn als gevolg van de herstructurering van het voorstel
verplaatst naar het Deel Markttoegang financiële ondernemingen.Afdeling 1.6.2Artikelen 1:93 en 1:94In aanvulling op Kamerstukken II 2003/04, 29 708, nr. 3, blz. 60
zijn een aantal bepalingen aan artikel 1:93 toegevoegd. Het doel van deze
aanvulling is om alle registratieplichten van de Wft op te nemen in één
Wft-register.In het eerste lid van het onderhavige artikel is bepaald dat de registerhouder
zorg draagt voor het goed functioneren van het register. Dit ziet niet alleen
op de inschrijving, maar tevens op de doorhaling van de gegevens.In het tweede lid, onderdeel a, onder 6°, van het onderhavige artikel
is bepaald dat in het register dient te worden opgenomen of op een financiële
onderneming een vangnetregeling als bedoeld in afdeling 2.5.8 van toepassing
is. Een vangnetregeling is een beleggerscompensatiestelsel of een depositogarantiestelsel.Beleggingsinstellingen die beheerd worden door beheerders waaraan een
vergunning is verleend dienen te worden opgenomen in het register. In artikel
4:50 is bepaald welke gegevens de beleggingsinstellingen dienen aan te leveren
ten behoeve van de opname in het register. Deze beleggingsinstellingen worden
in het register opgenomen bij de beheerder die over hen het beheer voert.
Tevens dienen beleggingsinstellingen die zich hebben gemeld als beleggingsmaatschappij
met veranderlijk kapitaal in het register te worden ingeschreven.De erkenning van een markt in financiële instrumenten geschiedt door
Onze Minister (zie artikel 5:26, tweede lid). Aangezien het primaire doel
van het register is het zijn van informatiebron voor cliënten, potentiële
cliënten en andere wederpartijen van de geregistreerde, teneinde te kunnen
nagaan of een bepaalde activiteit in beginsel legaal wordt verricht, is er
voor gekozen om ook de erkenning van een markt in financiële instrumenten
op te nemen in het register, alsmede de verlening van een ontheffing op grond
van artikel 5:27. Deze inschrijving geschiedt naast de in artikel 5:26, derde
lid, naar aanleiding van het advies van de Raad van State, voorgestelde publicatie
in de Staatscourant.Op grond van de artikelen 2:74 en 2:76 moet een verzekeraar met een bijkantoor
in Nederland of een verzekeraar die diensten verricht naar Nederland een vertegenwoordiger
in Nederland aanstellen. De naam en woonplaats van deze vertegenwoordiger
moeten op grond van het tweede lid, onderdeel c van het onderhavige artikel
in het register worden opgenomen. Met betrekking tot verzekeraars die door
middel van dienstverrichting hun bedrijf in Nederland uitoefenen
geldt bovendien dat de aard van de risico's voor schadeverzekeraars dan
wel de aard van de overeenkomst van levensverzekering in het register moet
worden opgenomen (tweede lid, onderdeel d).In tegenstelling tot hetgeen is opgemerkt in de toelichting bij het oorspronkelijke
artikel 1:93 (zie eerdergenoemde Kamerstukken) zijn ook de bepalingen die
afkomstig zijn uit het voorstel van de Wet melding zeggenschap en kapitaalbelang
in effectenuitgevende ondernemingen (wetsvoorstel Wmz) en de Wet marktmisbruik
in het onderhavige artikel opgenomen. Deze bepalingen zijn opgenomen in de
hoofdstukken 5.3 onderscheidenlijk 5.4 (zie de artikelen 5:58 en 5:60). De
gegevens die op grond van deze hoofdstukken moeten worden gemeld, dienen in
het register te worden ingeschreven. Hierbij geldt dat de gegevens die zijn
gemeld op basis van hoofdstuk 5.3 in afwijking van de hoofdregel dat inschrijving
in het register onverwijld dient plaats te vinden, moeten worden ingeschreven
binnen een werkdag volgende op de werkdag waarop de AFM deze heeft ontvangen.
Voor alle volledigheid wordt hier reeds opgemerkt dat deze verplichting tot
inschrijving niet geldt indien de AFM heeft besloten om inlichtingen in te
winnen in verband met een Wmz-melding (zie artikel 5:49, derde lid). Voor
de meldingen op grond van zowel hoofdstuk 5.3 als hoofdstuk 5.4 geldt dat
de adresgegevens van meldingsplichtigen, indien deze natuurlijke personen
zijn (dat is wat hoofdstuk 5.4 betreft altijd het geval), niet worden ingeschreven
in het register. Tevens moeten prospectussen die op grond van artikel 5:9
van deze nota van wijziging zijn goedgekeurd worden opgenomen in het register.In het eerste lid van artikel 1a:5 en artikel 1a:48 is bepaald dat het
een ieder met zetel buiten Nederland verboden is zonder een daartoe door DNB
verleende vergunning vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor het bedrijf
van clearinginstelling of natura-uitvaartverzekeraar uit te oefenen. Dit verbod
is ingevolge het tweede lid van artikel 1a:5 en artikel 1a:48 niet van toepassing
op financiële ondernemingen met zetel in een door Onze Minister bij besluit
aan te wijzen staat waar toezicht op deze ondernemingen wordt uitgeoefend
dat in voldoende mate waarborgen biedt ten aanzien van de belangen die deze
wet beoogt te beschermen (aanwijzing tot adequaat-toezichtland). Eenzelfde
bepaling is opgenomen in artikel 1a:63, eerste lid. De door Onze Minister
aangewezen staten moeten worden opgenomen in het register.Afdeling 1.6.3Artikel 1:95Het tweede lid van dit artikel zoals eerder ingediend (Kamerstukken II
2003/04, 29 708, nr. 2) was bedoeld voor het beroep in één
instantie (College van Beroep voor het bedrijfsleven), zoals dat geldt op
basis van de Wet assurantiebemiddelingsbedrijf. Uit artikel 99 van de Wfd,
waarin de Wet assurantiebemiddelingsbedrijf opgaat, volgt dat het beroep in één
instantie komt te vervallen. Het tweede lid van artikel 1:95 is daarom niet
langer nodig.Voor de overige artikelsgewijze toelichting wordt verwezen naar Kamerstukken
II 2003/04, 29 708, nr. 3, blz. 60 tot en met 62.BDEEL MARKTTOEGANG FINANCIËLE ONDERNEMINGENHOOFDSTUK 1a.1Artikel 1a:1Artikel 1:82, zesde lid, is van het Algemeen deel verplaatst naar het
Deel Markttoegang financiële ondernemingen en in dit artikel opgenomen.
In dit artikel is – om elk mogelijk misverstand daarover te voorkomen –
expliciet bepaald dat de vergunning persoonlijk en niet overdraagbaar is.
Dit betreft overdracht als bedoeld in artikel 3:84 van het Burgerlijk Wetboek
(BW), een van de wijzen van verkrijging van goederen krachtens bijzondere
titel als bedoeld in artikel 3:80, derde lid, van het BW. Een verkrijging
onder algemene titel in de zin van het eerste lid van artikel 3:80 van het
BW – zoals een fusie als bedoeld in artikel 2:308 van het BW –
brengt wel met zich dat ook de vergunning van rechtswege overgaat met de overige
goederen die krachtens die algemene titel overgaan naar de nieuwe rechtspersoon.
Indien overgang onder algemene titel met zich brengt dat tevens wijzigingen
plaatsvinden in de activiteiten die door de rechtsopvolger worden verricht
op de financiële markten – zodat de oorspronkelijke vergunning «de
lading niet meer dekt» – dan is dit aanleiding om de vergunning
opnieuw te beoordelen en daaraan bijvoorbeeld nieuwe voorschriften te verbinden,
dan wel een geheel nieuwe vergunning te verlenen.Artikel 1a:2 en 1a:2aIn onderhavig voorstel kunnen lichte ontheffingen in het kader van markttoegang
(ontheffing van bepaalde vergunningeisen) en lichte ontheffingen in het kader
van lopend toezicht (ontheffing van bepaalde lopendtoezichteisen uit de Delen
Prudentieel toezicht financiële ondernemingen en Gedragstoezicht financiële
ondernemingen) worden aangevraagd. Indien in het kader van markttoegang ontheffing
wordt aangevraagd van bepaalde vergunningeisen en die eisen gelijkluidend
zijn aan lopendtoezichteisen, ligt het voor de hand dat ontheffing van die
(vergunning)eisen niet slechts beperkt is tot de toegang tot de financiële
markten. De vergunningaanvrager of vergunninghouder zou dan immers nog een
keer ontheffing moeten aanvragen in het kader van lopend toezicht. Met het
oog op de doelstelling van marktgerichtheid van dit voorstel wordt in dit
artikel getracht aan deze inefficiëntie tegemoet te komen. Dit wordt
geregeld in deze artikelen.Binnen dit voorstel kunnen vergunningen en ontheffingen enkel na een daartoe
gedane aanvraag worden verleend. In artikel 1a:2 wordt daarop echter een uitzondering
gemaakt. Indien bij het verlenen van een vergunning tevens (op aanvraag) ontheffing
wordt verleend van bepaalde vergunningeisen die vallen binnen het domein van
de vergunningverlenende toezichthouder, houdt deze ontheffing van vergunningeisen
tevens een ontheffing van lopendtoezichteisen in. De desbetreffende financiële
onderneming hoeft dus niet een aanvraag voor een ontheffing van lopendtoezichteisen
in te dienen en de vergunningverlenende toezichthouder kan volstaan met het
ene besluit in het kader van markttoegang. Als er zich redenen voordoen die
zouden leiden tot een wijziging of intrekking van het lichte ontheffingsbesluit,
dient dit in een partiële wijziging van het vergunningsbesluit tot uitdrukking
te komen. Dit is de consequentie van het feit dat het vergunningsbesluit tevens
geldt als ontheffingsbesluit lopend toezicht: er is immers geen ontheffingsbesluit
lopendtoezichteisen dat kan worden gewijzigd of ingetrokken.Indien een toezichthouder in het kader van een vergunningaanvraag wordt
geconfronteerd met een aanvraag van ontheffing van eisen die niet binnen zijn
domein liggen vindt naast artikel 1a:2 ook artikel 1a:2a toepassing (dit wordt
tot uitdrukking gebracht door het woordje «onverminderd» aan het
begin van het eerste en tweede lid van artikel 1a:2a). Het éénloket-model
bij vergunningverlening brengt met zich dat de aanvraag voor ontheffing van
vergunningeisen bij de vergunningverlener wordt ingediend. Ingevolge de bepalingen
uit afdeling 1.3.1 (Samenwerking toezichthouders nationaal) wordt er advies
gevraagd aan de andere toezichthouder. Gelet op deze bepalingen zal het advies
niet enkel betrekking hebben op de lichte ontheffingen in het kader van markttoegang
maar ook op de lichte ontheffingen in het kader van lopend toezicht.Indien de toezichthouder in een dergelijke vergunningprocedure1 ontheffing verleent van bepaalde vergunningeisen en
deze eisen gelijkluidend zijn aan bepaalde eisen uit het lopend toezicht,
maar afkomstig uit het domein waarbinnen de andere toezichthouder absoluut
bevoegd is, bestaat er een ambtshalve bevoegdheid tevens een besluit te nemen
dat ziet op lichte ontheffingen van eisen uit het domein van de andere toezichthouder.
Een toezichthouder neemt in dat geval in het kader van markttoegang formeel
twee besluiten: 1: een besluit tot het al dan niet verlenen van markttoegang
waarvan de beoordeling van de ontheffing van bepaalde vergunningeisen onderdeel
uitmaakt (artikel 1a:2 is van toepassing voorzover het gaat om ontheffing
van vergunningeisen die binnen het eigen domein vallen), en 2: een besluit
tot het al dan niet verlenen van een lichte ontheffing van bepaalde lopendtoezichteisen
die buiten zijn domein vallen. De ambtshalve bevoegdheid van de toezichthouder
op dit punt is geen dwingende bevoegdheid. Het lijkt echter enkel theoretisch
denkbaar dat de toezichthouder wel een lichte ontheffing verleent in het kader
van markttoegang en niet in het kader van lopend toezicht.De laatste zinsnede van de eerste volzin van artikel 1a:2a, eerste respectievelijk
tweede lid, brengt tot uitdrukking dat de vergunningverlenende toezichthouder
slechts tot ontheffing in het kader van lopend toezicht over gaat indien de
andere toezichthouder daarover positief heeft geadviseerd. In de tweede volzin
is bepaald dat de door de adviserende toezichthouder in zijn advies vermelde
voorwaarde(n) door de vergunningverlenende toezichthouder in het lichte ontheffingsbesluit
onverkort tot uitdrukking moeten worden gebracht. Ingevolge de derde volzin
wordt het besluit tot het verlenen van lichte ontheffing van lopendtoezichteisen
ingevolge artikel 1a:2a, geheel of gedeeltelijk geacht te zijn genomen door
de andere (adviserende) toezichthouder. Hiermee wordt bewerkstelligd dat slechts
de toezichthouder binnen wiens terrein de lopendtoezichteisen vallen, bevoegd
is tot wijziging of intrekking van die lichte ontheffing lopend toezicht.
Samenwerking door de toezichthouders op onderwerp is cruciaal: een financiële
onderneming heeft immers niet zo veel aan een door de vergunningverlenende
toezichthouder verleende lichte ontheffing als die niet in lijn is met het
advies van de andere (adviserende) toezichthouder gelet op de wijzigings-
en intrekkingsbevoegdheid van die laatste toezichthouder. Anderzijds staat
waarschijnlijk het vertrouwensbeginsel er aan in de weg dat die intrekkingsbevoegdheid
al te gemakkelijk wordt aangewend.Volledigheidshalve worden de denkbare samenwerkingssituaties die zich
in de praktijk kunnen voordoen en de inwerking van artikel 1a:2a daarop hieronder
nader toegelicht. Gemakshalve wordt de Autoriteit Financiële Markten
(AFM) als vergunningverlenende toezichthouder aangemerkt en de Nederlandsche
Bank (DNB) als de adviserende toezichthouder. In de voorbeelden
kan evengoed DNB als vergunningverlenende toezichthouder worden gelezen en
de AFM als de adviserende toezichthouder. Hoewel de lengte van deze toelichting
anders doet vermoeden gaat het hier om uitzonderingssituaties. Doorgaans vindt
zowel de vergunningverlening en (lichte) ontheffingverlening zich binnen een
en hetzelfde domein af en is enkel artikel 1a:2 van toepassing. In die gevallen
geldt, zoals hierboven als toegelicht, het positieve besluit ten aanzien van
de ontheffing van vergunningeisen in het kader van markttoegang tevens als
een lichte ontheffing van lopendtoezichteisen. Dit sluit ook aan bij de huidige
toezichtpraktijk van de AFM en DNB.Casus 1: vergunningaanvraag AFM met prudentiële aspecten
en positieve advisering DNBDe AFM vraagt ten aanzien van de prudentiële aspecten advies aan
DNB over 1: ontheffing in het kader van markttoegang; 2: ontheffing in het
kader van de lichte ontheffingverlening lopend toezicht. Beide adviezen van
DNB luiden positief.De AFM verleent indien de toetsing op gedragsaspecten positief is: i)
vergunning (op aanvraag); ii) lichte ontheffing van vergunningeisen (op aanvraag)
en iii) lichte ontheffing van lopendtoezichteisen (ambtshalve).i) en ii) tezamen vormen één besluit. Tegen dit besluit
staat bezwaar open bij de AFM, voorts is de AFM absoluut bevoegd tot wijziging
en/of intrekking van het besluit. Tegen het besluit onder iii) staat bezwaar
open bij DNB, die ook absoluut bevoegd is tot wijziging en/of intrekking daarvan
(zie fictie van artikel 1a:2a, eerste lid, laatste volzin).Of: de AFM verleent: i) geen vergunning omdat onvoldoende wordt voldaan
aan gedragseisen; ii) geen lichte ontheffing van vergunningeisen (het markttoegangbesluit
luidt negatief); en iii) geen lichte ontheffing van lopendtoezichteisen (de
bevoegdheid hiertoe ontbreekt omdat uit artikel 1a:2a volgt dat de bevoegdheid
tot verlenen van een lichte ontheffing van lopendtoezichteisen slechts ontstaat
indien de AFM een ontheffing van vergunningeisen heeft verleend).i) en ii) tezamen vormen één besluit (i.c. een negatief
besluit) Tegen dit besluit staat bezwaar open bij de AFM. Tegen het besluit
onder iii) staat eveneens bezwaar open bij de AFM. De fictie van artikel 1a:2a,
eerste lid, laatste volzin werkt immers eerst na een positief ontheffingsbesluit
lopendtoezichteisen van de AFM.Casus 2: vergunningaanvraag AFM met prudentiële aspecten
en negatieve advisering DNBDe AFM vraagt ten aanzien van de prudentiële aspecten advies aan
DNB over 1: ontheffing in het kader van markttoegang; 2: ontheffing in het
kader van de lichte ontheffingverlening lopend toezicht. Beide adviezen van
DNB luiden negatief.De AFM verleent: i) geen vergunning; ii) geen lichte ontheffing van vergunningeisen
en iii) geen lichte ontheffing van lopendtoezichteisen.i) en ii) tezamen vormen één besluit. Tegen dit besluit
staat bezwaar open bij de AFM. Tegen het besluit onder iii) staat eveneens
bezwaar open bij de AFM.Ook mogelijk is deze situatie: de AFM verleent: i) een vergunning; ii)
een lichte ontheffing van prudentiële vergunningeisen (gemotiveerd afwijken
van het advies); en iii) geen lichte ontheffing van lopendtoezichteisen.i) en ii) vormen één besluit. Tegen dit besluit staat bezwaar
open bij de AFM (hetgeen niet te verwachten is van de kant van de financiële
onderneming, het is immers een positief besluit). Tegen het besluit onder
iii) staat eveneens bezwaar open bij de AFM. Artikel 1a.2a, eerste lid, laatste
zinsnede, voorkomt dat de AFM in afwijking van het advies van DNB een positief
besluit kan nemen over de lichte ontheffing van lopendtoezichteisen. Reden
hiervoor is dat een financiële onderneming niet gebaat is bij een positief
lichte ontheffingsbesluit lopend toezicht (dat dus is genomen in weerwil van
het advies van DNB); DNB kan dit besluit immers op grond van 1a:2a, eerste
lid, laatste volzin intrekken. De rechtszekerheid is hiermee vanzelfsprekend
niet gediend.Casus 3A: vergunningaanvraag AFM met prudentiële
aspecten en deels positieve advisering van DNBDe AFM vraagt advies aan DNB over 1: ontheffing in het kader van markttoegang;
2: ontheffing in het kader van de lichte ontheffingverlening lopend toezicht.
Het advies over 1 is positief, het advies over 2 is negatief.De AFM verleent: i) vergunning; ii) lichte ontheffing van vergunningeisen
en iii) geen lichte ontheffing van lopendtoezichteisen.i) en ii) tezamen vormen één besluit. Tegen dit besluit
staat bezwaar open bij de AFM. Tegen het besluit onder iii) staat eveneens
bezwaar open bij de AFM.Of de situatie: de AFM verleent: i) geen vergunning omdat onvoldoende
wordt voldaan aan gedragseisen; ii) geen lichte ontheffing van vergunningeisen
(het markttoegangbesluit luidt negatief; en iii) geen lichte ontheffing van
lopendtoezichteisen. Tegen de besluiten (i + ii) en iii) staat bezwaar open
bij de AFM.Casus 3B: vergunningaanvraag AFM met prudentiële
aspecten en deels positieve advisering van DNBDe AFM vraagt advies aan DNB over 1: ontheffing in het kader van markttoegang;
2: ontheffing in het kader van de lichte ontheffingverlening lopend toezicht.
Het advies over 1 is negatief, het advies over 2 is positief.Een dergelijke advisering zal zich in de praktijk niet voordoen. Om die
reden is deze variant niet verder uitgewerkt.Ten slotte is het van belang te wijzen op het volgende. Als het lichte
ontheffingsbesluit lopendtoezichteisen door de (destijds adviserende) toezichthouder
wordt ingetrokken, zal doorgaans ook het vergunningsbesluit aanpassing behoeven,
bijvoorbeeld door partiële wijziging of zelfs intrekking daarvan. Dit
is geregeld in afdeling 1.3.1.HOOFDSTUK 1a.2Artikelen 1a:3 tot en met 1a:51Voor de artikelen 1a:3 tot en met 1a:51a geldt het volgende. De meeste
van deze artikelen zijn eerder toegelicht. De toelichting op de artikelen
die zijn overgeheveld van het Algemeen Deel naar het Deel Markttoegang financiële
ondernemingen is opgenomen in de memorie van toelichting, Kamerstukken II
2005/05, 29 708, nr. 3. De toelichting op de artikelen die zijn overgeheveld
van het Deel Prudentieel toezicht financiële ondernemingen naar het Deel
Markttoegang financiële ondernemingen is opgenomen in de toelichting
bij de eerste nota van wijziging, Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr.
10. Aan de hand van onderstaande tabel kan worden gevonden waar
artikelen uit het Deel Markttoegang financiële ondernemingen eerder zijn
toegelicht.Soms zijn artikelen die eerder in het Deel Prudentieel toezicht financiële
ondernemingen waren opgenomen bij de overheveling naar het Deel Markttoegang
financiële ondernemingen gewijzigd. Na de tabel worden de belangrijkste
wijzigingen toegelicht. Artikelen die nog niet eerder waren toegelicht, worden
eveneens na de tabel toegelicht.transponeringstabel Deel Markttoegang financiële
ondernemingen – Algemeen deel en Deel Prudentieel toezicht Deel Markttoegang financiële ondernemingenDeel Prudentieel Toezicht financiële
ondernemingen (toelichting in Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10)Algemeen deel (toelichting in Kamerstukken
II 2004/05, 29 708, nr. 3)1a:32:7 1a:42:8, eerste lid 1a:52:23 1a:62:24 1a:72:25 1a:82:26 1a:92:27 1a:102:7 1a:112:8, eerste lid 1a:122:8, tweede lid 1a:142:13 1a:152:14 1a:172:17 1a:182:18, eerste lid 1a:192:18, tweede lid 1a:202:19 1a:222:142 1a:242:7 1a:252:10 1a:262:11 1a:272:12 1a:282:8, eerste lid 1a:292:8, derde lid 1a:302:8, vierde lid 1a:31 1:901a:322:13 1a:332:14 1a:352:15 1a:362:16 1a:372:17 1a:382:18, eerste lid 1a:392:18, derde lid 1a:402:18, vierde lid 1a:412:22 1a:422:20 1a:432:21 1a:452:7 1a:462:8, eerste lid 1a:482:23 1a:492:24 1a:502:25 1a:512:26 1a:51a2:27 Artikel 1a:4, eerste lid, onderdelen i en j, 1a:11, eerste
lid, onderdelen j en k, 1a:28, eerste lid, onderdeel i en 1a:46, eerste lid,
onderdeel iIn de artikelen die de toegangseisen voor clearinginstellingen en kredietinstellingen
regelen, is geregeld dat ook zal worden getoetst of zal worden voldaan aan
liquiditeitseisen en solvabiliteitseisen bij clearinginstellingen en kredietinstellingen,
en aan alleen solvabiliteitseisen bij verzekeraars. In de praktijk wordt reeds
in het kader van de vergunningaanvraag aandacht geschonken aan
de vraag of de verwachting bestaat dat de aanvrager tijdens lopend toezicht
zal kunnen voldoen aan deze eisen. Uit de praktijk komen commentaren dat het
ongewenst is dat in het Deel Markttoegang financiële ondernemingen niet
alle toegangseisen zouden worden genoemd, en dat sommige eisen als het ware
zouden moeten worden afgeleid uit de verplichting om bepaalde gegevens over
te leggen bij de aanvraag.Met betrekking tot kredietinstellingen wordt het volgende opgemerkt. In
artikel 9, aanhef en eerste lid, onderdeel h, van de Wet toezicht kredietwezen
1992 (Wtk 1992), is bepaald dat de vergunning zal worden geweigerd indien
DNB van oordeel is dat de onderneming niet in staat zal zijn om haar voornemens
ten uitvoer te leggen dan wel om aan de haar uit hoofde van het toezicht te
stellen eisen te voldoen. Een dergelijke omschrijving is bij nader inzien
te ruim. Deze komt er immers op neer dat in het kader van de vergunningaanvraag
reeds zou worden getoetst of de aanvrager in staat zal zijn om aan alle lopendtoezichteisen
te voldoen. In de praktijk gaat het toch voornamelijk om de eisen inzake liquiditeit
en solvabiliteit. In de Wet toezicht verzekeringsbedrijf 1993 (Wtv 1993)
ontbreekt een dergelijke bepaling. Wel wordt in artikel 32 bepaald dat de
aanvrager dient te beschikken over het minimumbedrag van het garantiefonds
dan wel over een solvabiliteitsmarge. Op grond van artikel 7, onderdelen f
en g, van de richtlijn levensverzekeraars1 moet
het bij de aanvraag over te leggen programma van werkzaamheden onder andere
de te verwachten kaspositie en een raming van de solvabiliteitsmarge bevatten.
Liquiditeit wordt bij verzekeraars echter niet getoetst tijdens lopend toezicht.
Om die reden wordt, anders dan bij kredietinstellingen, de liquiditeitseis
niet gesteld in de artikelen 1a:28 en 1a:46 als toegangseis.Nadrukkelijk wordt opgemerkt dat met deze wijziging wordt aangesloten
bij de praktijk. Door het opnemen van deze eisen in de wetsbepalingen over
markttoegang in plaats van in de bepalingen betreffende de bij de aanvraag
over te leggen gegevens (zoals in de huidige toezichtwetten) wordt beter zichtbaar
welke eisen worden gesteld.In artikel 1a:6, eerste lid, worden de eisen opgesomd waaraan moet worden
voldaan door degene met zetel in een niet-aangewezen staat die een vergunning
aanvraagt voor de uitoefening van het bedrijf van clearinginstelling vanuit
een in Nederland gelegen bijkantoor. In het Deel Prudentieel toezicht financiële
ondernemingen zoals dat aan de Tweede Kamer is gezonden bij de eerste nota
van wijziging was deze materie geregeld in artikel 2:24, eerste lid (Kamerstukken
II 2004/05, 29 708, nr. 10). Dat artikel kwam erop neer dat de aanvrager
van een vergunning voor het uitoefenen van het bedrijf van clearinginstelling
slechts behoefde te voldoen aan de eis betreffende het minimum eigen vermogen.
Dit strookt niet geheel met het uitgangspunt dat clearinginstellingen waar
mogelijk op een lijn moeten worden gesteld met kredietinstellingen. Thans
is aangesloten bij artikel 1a:18, met betrekking tot kredietinstellingen met
zetel in een staat die geen lidstaat is.Artikelen 1a:6, eerste lid, 1a:16, eerste lid, 1a:18,
eerste lid, 1a:19, eerste lid, 1a:33, tweede lid, 1a:34, eerste lid, 1a:38,
eerste lid, 1a:42, eerste lid en 1a:49, eerste lidDe artikelen 1a:6, eerste lid, 1a:16, eerste lid, 1a:18, eerste lid, 1a:19,
eerste lid, 1a:33, tweede lid, 1a:34, eerste lid, 1a:38, eerste lid, 1a:42,
eerste lid en 1a:49, eerste lid, hebben betrekking op de situatie waarin de
desbetreffende onderneming haar bedrijf uitoefent vanuit een bijkantoor, hetzij
vanuit een in een andere staat gelegen bijkantoor, hetzij vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor. In deze artikelen worden andere
bepalingen van overeenkomstige toepassing verklaard. De bepalingen die van
overeenkomstige toepassing worden verklaard hebben betrekking op een financiële
onderneming als geheel. Sommige artikelen dienen bij de overeenkomstige toepassing
evenwel betrekking te hebben op het bijkantoor, en niet op de financiële
onderneming als geheel. Teneinde dat duidelijker tot uitdrukking te brengen
is in de hier aan de orde zijnde artikelen steeds een zinsnede opgenomen met
de strekking dat die artikelen betrekking hebben op het bijkantoor. Zo bepaalt
artikel 2:36 dat het dagelijks beleid van de daar genoemde financiële
ondernemingen wordt bepaald door personen die deskundig zijn. Dit artikel
wordt van overeenkomstige toepassing verklaard in onder andere 1a:18 voor
de situatie waarin een kredietinstelling met zetel in een staat die geen lidstaat
is bij DNB een vergunning aanvraagt voor de uitoefening van haar bedrijf vanuit
een in Nederland gelegen bijkantoor. De van overeenkomstige toepassing verklaring
in artikel 1a:18 komt erop neer dat degenen die het dagelijks beleid van het
bijkantoor bepalen deskundig moeten zijn. Dit betekent overigens niet dat
aan degenen die het dagelijks beleid van de onderneming als geheel bepalen
geen deskundigheidseis zou worden gesteld. Ook artikel 2:37 wordt immers van
overeenkomstige toepassing verklaard; dit artikel bepaalt dat degenen die
het beleid van de daar genoemde ondernemingen bepalen deskundig moeten zijn.
Doordat dit artikel van overeenkomstige toepassing is verklaard in geval van
een bijkantoor in Nederland, dienen de personen die het beleid van het bijkantoor
bepalen deskundig te zijn. Dat zullen de personen zijn die het dagelijks beleid
van de onderneming als geheel bepalen.Artikelen 1a:7, zesde lid, 1a:9, derde en vierde lid,
1a:13, 1a:21 1a:31, 1a:44 en 1a:50, vijfde lidIn de paragrafen met betrekking tot bijkantoor en het verrichten van diensten
zijn procedurebepalingen die zich richten tot financiële ondernemingen
en procedurebepalingen die zich richten tot de toezichthouder opgenomen.De artikelen 1a:7 en 1a:9 betreffen bijkantoor en dienstverrichting door
clearinginstellingen. Indien de toezichthouder van een clearinginstelling
met zetel in een aangewezen staat een kennisgeving ontvangt omtrent het voornemen
om naar Nederland diensten te gaan verrichten of om een bijkantoor te vestigen,
bevestigt hij de ontvangst hiervan aan de clearinginstelling. De Nederlandse
toezichthouder kan binnen twee maanden voorwaarden kenbaar maken, die de clearinginstelling
in acht moet nemen bij het uitoefenen van haar activiteiten in Nederland.Artikel 1a:11, tweede lidDeze bepaling ziet op de situatie waarin een gekwalificeerde deelneming
in de aanvrager wordt gehouden op het moment van de aanvraag. DNB verleent
de vergunning eerst dan, indien de deelnemer een verklaring van geen bezwaar
heeft verkregen.Artikel 1a:13Dit artikel betreft het mededelen van gegevens door de toezichthoudende
instantie van een andere lidstaat aan de Nederlandse toezichthouder, in gevallen
waarin een kredietinstelling de toezichthoudende instantie in de andere lidstaat
kennis heeft gegeven van haar voornemen met betrekking tot het verlenen van
financiële diensten vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor. De toezichthouder
kan voorwaarden mededelen, die de kredietinstelling in acht moet nemen bij
het uitoefenen van haar activiteiten in Nederland. De toezichthouder
heeft hiervoor een termijn van twee maanden, en bericht de toezichthoudende
instantie van de andere lidstaat in voorkomend geval welke voorwaarden worden
gesteld. Dezelfde procedure geldt op grond van artikel 1a:21 en artikel 1a:31
voor financiële instellingen en levens- en schadeverzekeraars met zetel
in een andere lidstaat.Artikel 1a:16 en 1a:34De artikelen 1a:16 en 1a:34 houden verband met de artikelen 1a:15 en 1a:33.
In laatstgenoemde artikelen wordt de situatie geregeld waarin een financiële
onderneming met zetel in een lidstaat niet voldoet aan de definitie in die
lidstaat van kredietinstelling onderscheidenlijk levensverzekeraar of schadeverzekeraar,
maar wel aan de definitie van dit wetsvoorstel. In die gevallen is een vergunning
nodig voor het uitoefenen van het desbetreffende bedrijf vanuit een in Nederland
gelegen bijkantoor. In de artikelen 1a:16 en 1a:34 is opgenomen aan welke
eisen moet worden voldaan om een vergunning te krijgen. Deze artikelen sluiten
aan bij de artikelen 1a:18 en 1a:38, met betrekking tot kredietinstellingen
onderscheidenlijk levensverzekeraars of schadeverzekeraars met zetel in een
staat die geen lidstaat is en die voornemens zijn hun bedrijf uit te oefenen
vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor.Artikelen 1a:16a en 1a:16bMet deze artikelen worden de artikelen 32 en 32a Wtk 1992 overgenomen.
In het Deel Prudentieel toezicht financiële ondernemingen, zoals bij
eerste nota van wijziging aan de Tweede Kamer gezonden, ontbraken deze artikelen
nog. De artikelen regelen de dienstverrichting naar Nederland vanuit een andere
lidstaat door een bank onderscheidenlijk een elektronischgeldinstelling. Dezelfde
materie wordt voor verzekeraars geregeld in artikel 1a:35. Een verschil met
dat artikel is dat in de artikelen 1a:16a en 1a:16b niet is bepaald dat de
dienstverrichting moet plaatsvinden vanuit een andere lidstaat dan Nederland.
Bij verzekeraars komt het voor dat een onderneming een zetel heeft in lidstaat
A en een bijkantoor in lidstaat B en uitsluitend vanuit dat bijkantoor diensten
verricht naar Nederland. Bij banken komt dat niet voor, reden waarom de artikelen
1a:35 enerzijds en 1a:16a en 1a:16b anderzijds op dit punt niet zijn geharmoniseerd.Artikel 1a:21 en 1a:22De ondertoezichtstelling is op zichzelf geen kwestie van markttoegang.
De ondernemingen die voor een ondertoezichtstelling in aanmerking komen, hebben
ook zonder een ondertoezichtstelling toegang tot de markt: de activiteit die
zij uitoefenen is immers niet verboden. De regeling van de wijze waarop en
de voorwaarden waaronder een onderneming onder toezicht wordt gesteld is dan
ook niet overgebracht naar het Deel Markttoegang financiële ondernemingen
en is nog steeds opgenomen in artikel 2:138 en volgende. Indien een onderneming
evenwel eenmaal onder toezicht is gesteld, gelden er wel bepaalde regels indien
zij in een andere lidstaat haar bedrijf wil uitoefenen vanuit een daar gelegen
bijkantoor. Het «inkomende verkeer» wordt geregeld in de artikelen
1a:21 en 1a:22, het «uitgaande verkeer» wordt geregeld in afdeling
1a.3.2.Artikel 1a:23In de artikelsgewijze toelichting op de artikelen 2:139 tot en met 2:142
wordt opgemerkt dat in voornoemde artikelen vorm wordt gegeven aan de notificatieprocedures
ten behoeve van financiële instellingen die een verklaring
van ondertoezichtstelling hebben als bedoeld in artikel 2:138 en die door
middel van een bijkantoor dan wel door middel van het verrichten van diensten
hun bedrijf in andere lidstaten willen uitoefenen. Voor de gehele toelichting
wordt verwezen naar Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 294
e.v. In artikel 1a:23 wordt de notificatieprocedure geregeld voor financiële
instellingen met zetel in een andere lidstaat die hun bedrijf uitoefenen door
middel van het verrichten van diensten naar Nederland. Artikel 1a:23 is afgestemd
op het overeenkomstige artikel 2:67, tweede lid, voor een kredietinstelling
met zetel in een andere lidstaat. Voor de toelichting wordt verwezen naar
dit artikel.Artikelen 1a:42, 1a:43 en 1a:44In vergelijking met artikel 2:20 zoals dat aan de Tweede Kamer is gezonden
bij de eerste nota van wijziging, is vervallen dat de verzekeraar eerst twee
maanden na de ontvangst van de ontvangstbevestiging bedoeld in artikel 1a:44
kan aanvangen met het uitoefenen van zijn bedrijf door middel van het verrichten
van diensten naar Nederland. De wijziging brengt de regeling meer in overeenstemming
met de richtlijnen schadeverzekeraars en levensverzekeraars.Artikel 1a:44 betreft de procedure ten aanzien van het bijkantoor of het
verrichten van diensten in Nederland door een levens- of schadeverzekeraar
met zetel in een staat die geen lidstaat is. Inhoudelijk geldt hiervoor dezelfde
procedure als voor financiële ondernemingen uit een andere lidstaat.
Er wordt echter geen samenwerking voorgeschreven van de toezichthouder met
de toezichthoudende instantie van de staat van herkomst. Afdeling 1a.2.5Artikel 1a:52Het eerste lid van dit artikel bevat het verbod om in Nederland zonder
vergunning beleggingsobjecten aan te bieden. Dit verbod wordt overgenomen
uit artikel 10 van de Wet financiële dienstverlening (Wfd). Het eerste
lid onderwerpt het in Nederland verlenen van deze financiële dienst aan
een vergunningplicht.Het element «vanuit Nederland» wordt niet overgenomen uit
de Wfd, omdat het verlenen van vergunningen aan in Nederland gevestigde ondernemingen
die uitsluitend diensten verlenen voor buitenlandse cliënten niet past
in de doelstelling van dit voorstel om het verlenen van financiële diensten
op de Nederlandse financiële markten via een vergunning te reguleren.
Een uitzondering hierop vormen de financiële diensten die via het internet
in een andere lidstaat worden verleend door financiële ondernemingen
met zetel in Nederland. Op grond van het land-van-herkomstbeginsel van de
richtlijn inzake elektronische handel1 wordt
in Nederland toezicht gehouden op deze financiële ondernemingen, ook
in die gevallen waarin de financiële diensten via het internet alleen
aan inwoners van andere lidstaten verleend worden. Dit wordt geregeld in artikel
1:6j.In het tweede lid van dit artikel wordt de bevoegdheid van artikel 18
van de Wfd om ontheffing te verlenen van het verbod tot het aanbieden van
beleggingsobjecten, de zogenaamde zware ontheffingen, overgenomen. De ontheffing
wordt op aanvraag verleend door de vergunningverlenende toezichthouder. Deze
ontheffing kan voorwaardelijk, gedeeltelijk en/of voor bepaalde tijd worden
verleend. Aan deze zware ontheffingen kunnen door de toezichthouder voorschriften
worden verbonden en beperkingen worden gesteld op gelijke wijze als bij de
vergunningsbesluiten het geval is (zie artikel 1:84, eerste lid, aanhef en
onderdeel d, juncto 1:82, tweede lid). De intrekking kan zowel ambtshalve
als op aanvraag geschieden (zie artikel 1:83). Voorts is in
een bevoegdheid tot afwikkeling voorzien (artikel 1:83, derde lid). Als wettelijke
beslistermijn voor verlening van de ontheffing is een termijn van 13 weken
opgenomen (artikel 1:82, derde lid).In het tweede lid wordt bepaald dat de aanvrager van de ontheffing aan
moet tonen dat de belangen die het Deel Markttoegang financiële ondernemingen
en het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen beogen te beschermen
anderszins voldoende worden beschermd. Dit onderscheid doet recht aan de eigenstandige
betekenis van het door de AFM uit te oefenen toezicht en waarborgt dat de
belangen van het «eigen» toezicht leidend zijn bij de beoordeling
van de aanvraag. De aanvrager dient aan te tonen dat op andere wijze het gewenste
beschermingsniveau wordt bereikt. Uiteindelijk is het aan de toezichthouder
om te beoordelen of de zware ontheffing daadwerkelijk kan worden verleend,
het betreft niet een gebonden bevoegdheid. Het beëindigen van de ontheffing
kan geëffectueerd worden op eigen verzoek van de houder of bij besluit
van de toezichthouder. Ook hierbij is geen sprake van een gebonden bevoegdheid
tenzij de situaties opgesomd in artikel 1:83, tweede lid, zich voordoen.Artikel 1a:53In dit artikel worden de uitzonderingen op de vergunningplicht voor het
aanbieden van beleggingsobjecten opgenomen. Hierin zijn de financiële
ondernemingen opgenomen die op basis van artikel 14 van de Wfd over een vergunning
van rechtswege beschikken. Dit houdt verband met het voorstel om de figuur
van vergunning van rechtswege niet op te nemen in dit voorstel, verwezen wordt
naar het algemeen deel van de toelichting op deze nota van wijziging, paragraaf 6.4.3.De categorieën van uitgezonderde financiële ondernemingen worden
anders gegroepeerd dan in de huidige toezichtwetten, omdat de bepalingen waarnaar
verwezen wordt in de huidige wetten anders of niet meer terugkomen in het
voorstel, bijvoorbeeld de verwijzingen naar de registerbepalingen. De beperking «voorzover
het aan hen ingevolge die vergunning/verklaring van ondertoezichtstelling
is toegestaan beleggingsobjecten aan te bieden» is in onderdeel a en
b opgenomen om te bewerkstelligen dat de uitzondering op het in artikel 1a:52
bepaalde verbod slechts geldt indien er uit hoofde van een vergunning op basis
van het Deel Markttoegang financiële ondernemingen of indien er uit hoofde
van een verklaring van ondertoezichtstelling op basis van het Deel Prudentieel
toezicht financiële ondernemingen aan financiële ondernemingen toegang
tot de markt is verleend om beleggingsobjecten aan te bieden. Voor verzekeraars
met een vergunning op grond van het Deel Markttoegang financiële ondernemingen
betekent de uitzonderingsbepaling dat zij voor het aanbieden van beleggingsobjecten
niet vergunningplichtig zijn, voorzover zij deze activiteiten ook in het kader
van hun vergunning krachtens dit voorstel mogen verrichten. Krachtens het
zogenaamde verbod op nevenbedrijf artikel 2:64, mogen zij alleen werkzaamheden
verrichten die voortvloeien uit het verzekeringsbedrijf.In onderdeel c van het eerste lid komt tot uitdrukking dat deze beperking
niet geldt voor banken, omdat voor banken in de Wfd een ongeclausuleerde uitzondering
geldt.Artikel 1a:54In dit artikel wordt het bepaalde in artikel 13, eerst lid, onderdeel
a en c, van de Wfd overgenomen.Ook hier is de beperking opgenomen «voorzover het aan hen ingevolge afdeling ... is toegestaan beleggingsobjecten aan te bieden»
om te bewerkstelligen dat de uitzondering op het in artikel 1a:52, eerste
lid, bepaalde verbod slechts geldt indien er uit hoofde van een«notificatie»
op basis van het Deel Markttoegang financiële ondernemingen, toegang
tot de markt is verleend om beleggingsobjecten aan te bieden.Artikel 1a:55Artikel 1:82, eerste lid, is van het Algemeen deel verplaatst naar het
Deel Markttoegang financiële ondernemingen en in dit artikel opgenomen.
Vergunningverlening geschiedt op aanvraag en niet ambtshalve. De vergunning
wordt verleend aan de aanvragerIn het eerste lid van dit artikel wordt bepaald dat de AFM aan de aanvrager
een vergunning zal verlenen voor het aanbieden van beleggingsobjecten indien
de aanvrager aantoont dat aan de vergunningeisen als genoemd in de onderdelen
a tot en met e zal worden voldaan. Het betreft eisen die preventief worden
getoetst, dat wil zeggen voordat de financiële onderneming de markt betreedt.
Hiermee wordt ten opzichte van de huidige wetten in de vergunningeisen geen
materiële wijziging aangebracht. Dit artikel komt in de plaats van artikel
11, eerste lid, van de Wfd. Met de zinsnede «zal worden voldaan»
wordt onderkend dat op het moment van vergunningverlening nog niet aan (sommige)
vergunningeisen voldaan zal kunnen zijn, bijvoorbeeld omdat de financiële
onderneming nog in de oprichtingsfase zit. Dit neemt niet weg dat preventief
getoetst kan worden dat binnen korte tijd na de vergunningverlening aan deze
eisen «zal» worden voldaan. Met deze formulering wordt recht gedaan
aan het feit dat bij de vergunningverlening moet worden «vooruitgekeken»
naar de bedrijfsuitoefening – en dus alle aspecten daarbij moeten worden
beoordeeld, ook die waaraan nog niet kan worden voldaan – terwijl onderscheid
blijft bestaan tussen de vergunningeisen en de lopendtoezichteisen uit het
Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen.Voor de artikelsgewijze toelichting op het eerste lid, eerste volzin,
aanhef en onderdelen a tot en met e, wordt verwezen naar de toelichting op
de desbetreffende artikelen.De tweede volzin wordt voorgesteld om te bepalen dat in de algemene maatregel
van bestuur die uitwerking geeft aan de eisen die in het eerste lid worden
genoemd, wordt geregeld welke ingevolge de wet geregelde eisen ook vergunningeis
zijn.In het tweede lid wordt bepaald dat de aanvrager bij zijn vergunningaanvraag
aan de AFM de bij of krachtens algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens
moet overleggen. De gegevens hebben betrekking op de vergunningeisen die zijn
opgenomen in het eerste lid van dit artikel. Uit het overleggen van de gegevens
zal moeten blijken of de aanvrager naar het oordeel van de toezichthouder
in voldoende mate zal voldoen aan de vergunningeisen uit het eerste lid van
dit artikel.In het derde lid wordt de in artikel 18 van de Wfd bepaalde bevoegdheid
om ontheffingen te verlenen van de in het eerste lid geregelde verplichting
om bij vergunningverlening aan te tonen dat aan bepaalde eisen wordt voldaan,
zogenaamde lichte ontheffingen, overgenomen. Bij lichte ontheffingen gaat
het om ontheffingen van een voorschrift, niet zijnde een verbod, waaraan een
financiële onderneming (of een andere normadressaat), gelet op de bijzondere
omstandigheden van die (rechts)persoon, redelijkerwijs niet kan voldoen en
wel op een andere wijze kan voldoen aan de doeleinden die de wetgever met
het geven van dat voorschrift beoogt te bereiken. Voor die bijzondere omstandigheden,
die voor de wetgever onvoorzienbaar zijn, maar waaraan het wenselijk
is om tegemoet te komen, kan de financiële onderneming een lichte ontheffing
krijgen. Door de woorden «geheel of gedeeltelijk» op te nemen
in de bepaling kan de ontheffing beperkt worden tot een of meer in het eerste
lid bedoelde eisen.Artikel 1a:56In dit artikel wordt de grondslag uit artikel 9 van het de Wfd overgenomen
om bij ministeriële regeling vrijstelling te regelen van het verbod om
beleggingsobjecten aan te bieden en van de vergunningeisen. De bepaling dat
aan een vrijstelling voorschriften en beperkingen mogen worden gesteld, wordt
niet overgenomen, omdat het inherent aan de bevoegdheid van de minister om
vrijstellingen te regelen is dat in een dergelijke regeling voorschriften
en beperkingen kunnen worden geregeld.Door in het tweede lid de woorden «geheel of gedeeltelijk»
op te nemen, kan de vrijstelling beperkt worden tot een of meer in artikel
1a:55, eerste lid, genoemde of daarop gebaseerde bepalingen.Afdeling 1a.2.6Artikel 1a:57Het eerste lid van dit artikel bevat het verbod om in Nederland zonder
vergunning krediet aan te bieden. Dit verbod wordt overgenomen uit artikel
10 Wfd. Het eerste lid onderwerpt het in Nederland verlenen van deze financiële
dienst aan een vergunningplicht.Het element «vanuit Nederland» wordt niet overgenomen uit
de Wfd, omdat het verlenen van vergunningen aan in Nederland gevestigde ondernemingen
die uitsluitend diensten verlenen voor buitenlandse cliënten niet past
in de doelstelling van dit voorstel om het verlenen van financiële diensten
op de Nederlandse financiële markten via een vergunning te reguleren.
Een uitzondering hierop vormen de financiële diensten die via het internet
in een andere lidstaat worden verleend door financiële ondernemingen
met zetel of bijkantoor in Nederland. Op grond van het land-van-herkomstbeginsel
van de richtlijn inzake elektronische handel wordt in Nederland toezicht gehouden
op deze financiële ondernemingen, ook in die gevallen waarin de financiële
diensten via het internet alleen aan inwoners van andere lidstaten verleend
worden. Dit wordt geregeld in artikel 1:6j.In het tweede lid van dit artikel wordt de bevoegdheid van artikel 18
van de Wfd om ontheffing te verlenen van het verbod tot het aanbieden van
krediet, de zogenaamde zware ontheffingen, overgenomen. De ontheffing wordt
op aanvraag verleend door de vergunningverlenende toezichthouder. Deze ontheffing
kan voorwaardelijk, gedeeltelijk en/of voor bepaalde tijd worden verleend.
Aan deze zware ontheffingen kunnen door de toezichthouder voorschriften worden
verbonden en beperkingen worden gesteld op gelijke wijze als bij de vergunningsbesluiten
het geval is (zie artikel 1:84, eerste lid, aanhef en onderdeel d, juncto
1:82, tweede lid). De intrekking kan zowel ambtshalve als op aanvraag geschieden
(zie artikel 1:83). Voorts is in een bevoegdheid tot afwikkeling voorzien
(artikel 1:83, derde lid). Als wettelijke beslistermijn voor verlening van
de ontheffing is een termijn van 13 weken opgenomen (artikel 1:82, derde lid).In het tweede lid wordt bepaald dat de aanvrager van de ontheffing aan
moet tonen dat de belangen die het Deel Markttoegang financiële ondernemingen
en het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen beogen
te beschermen anderszins voldoende worden beschermd. Dit onderscheid doet
recht aan de eigenstandige betekenis van het door de AFM uit te oefenen toezicht
en waarborgt dat de belangen van het«eigen» toezicht leidend zijn
bij de beoordeling van de aanvraag. De aanvrager dient aan te tonen dat op
andere wijze het gewenste beschermingsniveau wordt bereikt. Uiteindelijk is
het aan de toezichthouder om te beoordelen of de zware ontheffing daadwerkelijk
kan worden verleend, het betreft niet een gebonden bevoegdheid. Het beëindigen
van de ontheffing kan geëffectueerd worden op eigen verzoek van de houder
of bij besluit van de toezichthouder. Ook hierbij is geen sprake van een gebonden
bevoegdheid tenzij de situaties opgesomd in artikel 1:83, tweede lid, zich
voordoen.Artikel 1a:58In dit artikel worden de uitzonderingen opgenomen de vergunningplicht
voor het aanbieden van krediet opgenomen. Hierin zijn de financiële ondernemingen
opgenomen die op basis van artikel 14 van de Wfd over een vergunning van rechtswege
beschikken. Dit houdt verband met het voorstel om de figuur van vergunning
van rechtswege niet op te nemen in dit voorstel, verwezen wordt naar het algemeen
deel van de toelichting op deze nota van wijziging, paragraaf 6.4.3.De categorieën van uitgezonderde financiële ondernemingen worden
anders gegroepeerd dan in de huidige toezichtwetten, omdat de bepalingen waarnaar
verwezen wordt in de huidige wetten anders of niet meer terugkomen in het
voorstel, bijvoorbeeld de verwijzingen naar de registerbepalingen. De beperking «voorzover
het aan hen ingevolge die vergunning/verklaring van ondertoezichtstelling
is toegestaan krediet aan te bieden» is in onderdeel a en b opgenomen
om te bewerkstelligen dat de uitzondering op het in artikel 1a:57 bepaalde
verbod slechts geldt indien er uithoofde van een vergunning op basis van het
Deel Markttoegang financiële ondernemingen of indien er uit hoofde van
een verklaring van ondertoezichtstelling op basis van het Deel Prudentieel
toezicht financiële ondernemingen aan financiële ondernemingen toegang
tot de markt is verleend om beleggingsobjecten aan te bieden. Voor verzekeraars
met een vergunning op grond van het Deel Markttoegang financiële ondernemingen
betekent de uitzonderingsbepaling dat zij voor het aanbieden van krediet niet
vergunningplichtig zijn, voorzover zij deze activiteiten ook in het kader
van hun vergunning krachtens dit voorstel mogen verrichten. Krachtens het
zogenaamde verbod op nevenbedrijf van artikel 2:64 mogen zij alleen werkzaamheden
verrichten die voortvloeien uit het verzekeringsbedrijf.In onderdeel c komt tot uitdrukking dat deze beperking niet geldt voor
banken, omdat voor banken in de Wfd een ongeclausuleerde uitzondering geldt.In het tweede lid is bepaald dat het verbod op het aanbieden van krediet
niet van toepassing is op gemeentelijke kredietbanken waarop artikel 4:37
van toepassing is. Zie ook de toelichting op artikel 4:37. Artikel 1a:59In dit artikel wordt het bepaalde in artikel 13, eerst lid, onderdelen
a en c, van de Wfd overgenomen.Ook hier is de beperking opgenomen «voorzover het aan hen ingevolge
afdeling (...) is toegestaan krediet aan te bieden» om te bewerkstelligen
dat de uitzondering op het in artikel 1a:57, eerste lid, bepaalde verbod slechts
geldt indien er uit hoofde van een «notificatie» op basis van
het Deel Markttoegang financiële ondernemingen tot de markt
is verleend om beleggingsobjecten aan te bieden.Artikel 1a:60Artikel 1:82, eerste lid, is van het Algemeen deel verplaatst naar het
Deel Markttoegang financiële ondernemingen en in dit artikel opgenomen.
Vergunningverlening geschiedt op aanvraag en niet ambtshalve. De vergunning
wordt verleend aan de aanvrager.In het eerste lid van dit artikel wordt bepaald dat de AFM aan de aanvrager
een vergunning zal verlenen voor het aanbieden van krediet indien de aanvrager
aantoont dat aan de vergunningeisen als genoemd in de onderdelen a tot en
met f zal worden voldaan. Het betreft eisen die preventief worden getoetst,
dat wil zeggen voordat de financiële onderneming de markt betreedt. Hiermee
wordt ten opzichte van de huidige wetten in de vergunningeisen geen materiële
wijziging aangebracht. Dit artikel komt in de plaats van artikel 11, eerste
lid, van de Wfd. Met de zinsnede «zal worden voldaan» wordt onderkend
dat op het moment van vergunningverlening nog niet aan (sommige) vergunningeisen
voldaan zal kunnen zijn, bijvoorbeeld omdat de financiële onderneming
nog in de oprichtingsfase zit. Dit neemt niet weg dat preventief getoetst
kan worden dat binnen korte tijd na de vergunningverlening aan deze eisen «zal»
worden voldaan. Met deze formulering wordt recht gedaan aan het feit dat bij
de vergunningverlening moet worden «vooruitgekeken» naar de bedrijfsuitoefening –
en dus alle aspecten daarbij moeten worden beoordeeld, ook die waaraan nog
niet kan worden voldaan – terwijl onderscheid blijft bestaan tussen
de vergunningeisen en de lopendtoezichteisen uit het Deel Gedragstoezicht
financiële ondernemingen.Voor de artikelsgewijze toelichting op het eerste lid, eerste volzin,
aanhef en onderdelen a tot en met f, wordt verwezen naar de toelichting op
de betreffende artikelen.De tweede volzin wordt voorgesteld om te bepalen dat in de algemene maatregel
van bestuur die uitwerking geeft aan de eisen die in het eerste lid worden
genoemd, wordt geregeld welke ingevolge de wet geregelde eisen ook vergunningeis
zijn.In het tweede lid wordt bepaald dat de aanvrager bij zijn vergunningaanvraag
aan de AFM de bij of krachtens algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens
moet overleggen. De gegevens hebben betrekking op de vergunningeisen die zijn
opgenomen in het eerste lid van dit artikel. Uit het overleggen van de gegevens
zal moeten blijken of de aanvrager naar het oordeel van de toezichthouder
in voldoende mate zal voldoen aan de vergunningeisen uit het eerste lid van
dit artikel.In het derde lid wordt de in artikel 18 van de Wfd bepaalde bevoegdheid
om ontheffingen te verlenen van de in het eerste lid geregelde verplichting
om bij vergunningverlening aan te tonen dat aan bepaalde eisen wordt voldaan,
zogenaamde lichte ontheffingen, overgenomen. Bij lichte ontheffingen gaat
het om ontheffingen van een voorschrift, niet zijnde een verbod, waaraan een
financiële onderneming (of een andere normadressaat), gelet op de bijzondere
omstandigheden van die (rechts)persoon, redelijkerwijs niet kan voldoen en
wel op een andere wijze kan voldoen aan de doeleinden die de wetgever met
het geven van dat voorschrift beoogt te bereiken. Voor die bijzondere omstandigheden,
die voor de wetgever onvoorzienbaar zijn, maar waarvan het wenselijk is om
tegemoet te komen, kan de financiële onderneming een lichte ontheffing
krijgen.Door de woorden «geheel of gedeeltelijk» op te nemen in de
bepaling kan de ontheffing beperkt worden tot een of meer in het eerste lid
bedoelde eisen.Artikel 1a:61In dit artikel wordt de grondslag uit artikel 9 van de Wfd overgenomen
om bij ministeriële regeling vrijstelling te regelen van het verbod om
krediet aan te bieden en van de vergunningeisen. De bepaling dat aan een vrijstelling
voorschriften en beperkingen mogen worden gesteld, wordt niet overgenomen,
omdat het inherent aan de bevoegdheid van de minister om vrijstellingen te
regelen is dat in een dergelijke regeling voorschriften en beperkingen kunnen
worden geregeld.Door in het tweede lid de woorden «geheel of gedeeltelijk»
op te nemen, kan de vrijstelling beperkt worden tot een of meer in artikel
1a:60, eerste lid genoemde of daarop gebaseerde bepalingen.Afdeling 1a.2.7Artikelen 1a:62 tot en met 1a:66In paragraaf 1a.2.7.1. wordt voor beleggingsinstellingen de toegang
tot de Nederlandse markt geregeld. Voor een beschrijving van de vormen die
een beleggingsinstelling kan aannemen wordt verwezen naar de toelichting op
de begrippen «beleggingsinstelling», «beleggingsfonds», «beleggingsmaatschappij»
en «instelling voor collectieve belegging in effecten» in artikel
1:1. Daarnaast wordt gewezen op de reikwijdtebepalingen in de artikelen 1:6e,
1:6f, 1:6g en 1:6j.Bij de wijziging van de Wet toezicht beleggingsinstellingen (Wtb) met
het oog op modernisering van die wet en implementatie van richtlijn nr. 2001/107/EG1 en richtlijn nr. 2001/108/EG2 is het systeem van vergunningverlening per beheerder geïntroduceerd.3 Een beheerder waaraan een vergunning is verleend verkrijgt
daarmee toestemming om – binnen de grenzen van die vergunning –
beleggingsinstellingen op de markt te brengen zonder voor die beleggingsinstellingen
afzonderlijke vergunningen nodig te hebben4.
De enige uitzondering op dit uitgangspunt betreft het aanbieden van rechten
van deelneming in een icbe-maatschappij die een afzonderlijke beheerder heeft.
De beheerder moet op grond van artikel 1a:62, tweede lid, voor deze beleggingsmaatschappij
over een aparte vergunning beschikken. Dit volgt uit de richtlijn beleggingsinstellingen.5Ingevolge artikel 4:42 dienen alle beleggingsfondsen een onafhankelijke
bewaarder te hebben. Een bewaarder is een rechtspersoon met als enig statutair
doel het bewaren van activa en het administreren van de goederen waar een
belegginginstelling in belegt (zie artikel 4:44, eerste lid). In beginsel
is het toegestaan dat een bewaarder de activa van meerdere beleggingsinstellingen
bewaart. Bepaalde beleggingsfondsen zullen echter op grond van artikel 4:44,
tweede lid, een bewaarder moeten hebben die uitsluitend ten behoeve van dat
fonds bewaart.Beleggingsmaatschappijen hoeven hun activa in beginsel niet in bewaring
te geven aan een onafhankelijke bewaarder. In artikel 4:56 wordt echter als één
van de aanvullende eisen voor icbe's gesteld dat ook de icbe die de rechtsvorm
van beleggingsmaatschappij heeft, een onafhankelijke bewaarder dient te hebben.
Dit volgt uit artikel 14, eerste lid, van de richtlijn beleggingsinstellingen.
Het eerste lid van artikel 4:56 voorziet in de mogelijkheid om daar onder
bij algemene maatregel van bestuur te stellen voorwaarden van
af te wijken. Deze voorwaarden vloeien voort uit artikel 14, vierde en vijfde
lid, van de richtlijn beleggingsinstellingen (zie ook de artikelen 17, tweede
en derde lid, en 75 van het Besluit toezicht beleggingsinstellingen 2005 (Btb
2005)).Indien (een beheerder van) een beleggingsmaatschappij (al dan niet icbe),
waarop niet de verplichting rust een bewaarder te hebben, uit zichzelf ertoe
overgaat om een bewaarder in te schakelen, dan zijn alle bepalingen die ingevolge
dit voorstel gelden voor een bewaarder van toepassing op die aan de beleggingsmaatschappij
verbonden bewaarder. Dit betekent onder meer dat de personen die het dagelijks
beleid bepalen van de bewaarder aan de eisen van deskundigheid moeten voldoen,
dat de personen die het beleid (mede) bepalen en de eventuele leden van toezichthoudende
organen van deze bewaarder aan de eisen met betrekking tot betrouwbaarheid
moeten voldoen en dat tussen de (beheerder van) de beleggingsmaatschappij
en de bewaarder een overeenkomst van beheer en bewaring gesloten moet worden
die aan de daarvoor geldende eisen voldoet. De ratio van de toepasselijkheid
van de regelgeving op de niet-wettelijk verplichte bewaarders is tweeërlei.
Ten eerste is het van belang dat deelnemers in een beleggingsmaatschappij
met bewaarder een bescherming wordt geboden die gelijkwaardig is aan die,
welke voor deelnemers in beleggingsfondsen geldt. Ten tweede dient sprake
te zijn van zoveel mogelijk gelijke concurrentievoorwaarden tussen beleggingsinstellingen
waarvan de activa zijn ondergebracht bij afzonderlijke bewaarders, ongeacht
of dit een verplichting is (beleggingsfondsen) of een mogelijkheid (beleggingsmaatschappijen).Het systeem van vergunningverlening aan de beheerder houdt in dat in een
registratiedocument als bedoeld in artikel 4:48 de informatie wordt opgenomen
die bij vergunningverlening noodzakelijk is voor de AFM om een vergunning
af te geven en de beheerder in te schrijven in het register, bedoeld in artikel
1:93. In dit registratiedocument wordt informatie opgenomen over de beheerder
en de beleggingsinstellingen die hij voornemens is te beheren of beheert.
Afhankelijk van de typen beleggingsinstellingen zal in het registratiedocument
ook informatie over de bewaarders die aan de beleggingsinstellingen (moeten)
zijn verbonden, moeten worden opgenomen.Een beheerder heeft in dit systeem de mogelijkheid om voor één,
een beperkt of juist een uitgebreider aantal typen beleggingsinstellingen
een registratiedocument over te leggen. Indien een beheerder voornemens is
rechten van deelneming aan te bieden van beleggingsinstellingen die onderling
sterk op elkaar lijken, dan kan hij volstaan met een «smaller»
registratiedocument dan wanneer hij voornemens is verschillende typen beleggingsinstellingen
aan te bieden. Bij de introductie van een nieuwe, soortgelijke beleggingsinstelling
na vergunningverlening kan de beheerder volstaan met een prospectus over de
beleggingsinstelling algemeen verkrijgbaar te stellen en gegevens met betrekking
tot de beleggingsinstelling aan de toezichthouder toe te zenden (zie de artikelen
4:49 en 4:50). Het prospectus maakt deel uit van het aanbod en heeft als doel
beleggers te informeren over de beleggingsinstelling.De mogelijkheid om bij eerste vergunningverlening een registratiedocument
te overleggen dat geschikt is voor meerdere typen beleggingsinstellingen is
bijvoorbeeld afhankelijk van de op dat moment aanwezige deskundigheid binnen
de beheerder. Een beheerder met een breed productenscala dient immers de deskundigheid
van degenen die zijn dagelijks beleid bepalen aan te tonen op een breder terrein.
Hierbij kan gedacht worden aan opname in het registratiedocument van een lijst
van personen die het dagelijks beleid bepalen die over de noodzakelijkedeskundigheid beschikken. Zodoende zal bij de introductie van een
nieuwe beleggingsinstelling veelal geen toetsing van de deskundigheid van
deze personen nodig zijn. Een beheerder met een beperkt productenscala in
het registratiedocument zal bij de introductie van een nieuwe beleggingsinstelling
die specifieke deskundigheid vereist het registratiedocument moeten wijzigen
en waarschijnlijk wel nieuwe dagelijks beleidsbepalers met de vereiste deskundigheid
moeten laten toetsen. Hetzelfde geldt voor een beheerder die bij vergunningaanvraag
in het registratiedocument aangeeft alleen beleggingsmaatschappijen te gaan
beheren, doch in een later stadium ook beleggingsfondsen op de markt wil brengen.
Deze beheerder dient de vermelding van de soorten beleggingsinstellingen in
het registratiedocument te wijzigen, gegevens over de bewaarder(s) op te nemen
in het registratiedocument en een overeenkomst met iedere bewaarder te sluiten.
De procedure voor wijziging van het registratiedocument zal conform artikel
38 van het Btb 2005 op grond van artikel 4:26, derde lid, worden geregeld.Artikel 1a:62In dit artikel wordt de vergunningplicht van artikel 4, eerste en tweede
lid, van de Wtb overgenomen.In het eerste lid, aanhef en onderdeel a, wordt bepaald dat het aanbieden
van een deelnemingsrecht in een beleggingsinstelling alleen is toegestaan
indien de beheerder van de beleggingsinstelling over een vergunning beschikt.
Zie ook de toelichting op onderdeel b van het begrip «aanbieden»
in artikel 1:1.Uit het eerste lid, aanhef en onderdeel b, volgt dat een beleggingsmaatschappij
die niet door een aparte beheerder wordt beheerd zelf een vergunning dient
te hebben. Uit de formulering van het eerste lid, onderdeel a, volgt dat een
beleggingsfonds altijd een beheerder heeft. Een beleggingsmaatschappij is
alleen in het geval van artikel 4:58 verplicht een beheerder te hebben. Indien
een beleggingsmaatschappij een beheerder heeft, dient deze over een vergunning
te beschikken ongeacht de vraag of het gaat om een verplichte beheerder.Het element «vanuit Nederland» wordt niet overgenomen uit
de Wtb, omdat het verlenen van vergunningen aan in Nederland gevestigde ondernemingen
die uitsluitend diensten verlenen voor buitenlandse cliënten niet past
in de doelstelling van dit voorstel om het verlenen van financiële diensten
op de Nederlandse financiële markten via een vergunning te reguleren.
Een uitzondering hierop vormen de financiële diensten die via het internet
in een andere lidstaat worden verleend door financiële ondernemingen
met zetel of bijkantoor in Nederland. Op grond van het land-van-herkomstbeginsel
van de richtlijn inzake elektronische handel wordt in Nederland toezicht gehouden
op deze financiële ondernemingen, ook in die gevallen waarin de financiële
diensten via het internet alleen aan inwoners van andere lidstaten verleend
worden. Dit wordt geregeld in artikel 1:6j. In de Wet effectenhandel (voorloper
van de Wtb en de Wte 1995) is het element «vanuit Nederland» destijds
opgenomen om te voorkomen dat Nederland als vestigingsland zou worden gebruikt
voor het benaderen van buitenlandse beleggers1.
Gelet op ontwikkelingen die de Nederlandse effectenregelgeving sinds die tijd
heeft doorgemaakt, lijkt Nederland niet meer aantrekkelijk als toevluchtsoord
om de effectenregelgeving in andere landen te ontduiken.De dubbele vergunningplicht voor icbe-maatschappijen van artikel 4, tweede
lid, van de Wtb is opgenomen in artikel 1a:62, tweede lid. De relatie tussen
artikel 1a:62, eerste en tweede lid, wordt tot uitdrukking gebracht door de
formulering «Onverminderd het derde lid,». Deelnemingsrechten
in een icbe-maatschappij die een aparte beheerder heeft, mogen derhalve pas
worden aangeboden als de beheerder de vergunningen, bedoeld in artikel 1a:62,
eerste én tweede lid, heeft. In afwijking van artikel 4, tweede lid,
van de Wtb wordt voorgesteld deze vergunning aan de beheerder te laten verlenen.
Dit betekent dat de beheerder de vergunning ten behoeve van de icbe-maatschappij
zal moeten aanvragen. Het is vervolgens ook de beheerder die met inachtneming
van artikel 1:6f, eerste lid, ervoor dient te zorgen dat de door hem beheerde
icbe-maatschappij aan de verplichtingen van deze wet voldoet.De relatie tussen de vergunningplicht van artikel 1a:62 en de vergunningeisen
van de artikelen 1a:64, 1a:65 en 1a:66 is als volgt. Bij de aanvraag van een
vergunning voor een beheerder als bedoeld in artikel 1a:62, eerste lid, aanhef
en onderdeel a, zal moeten worden aangetoond dat de beheerder en de eventuele
bewaarder(s) voldoen aan de in artikel 1a:64, eerste lid, opgenomen eisen.
Indien een beheerder tevens icbe's wil beheren dan zal in aanvulling
daarop op grond van artikel 1a:64, tweede lid, moeten worden aangetoond dat
de beheerder voldoet aan de aldaar opgenomen extra eisen. Vervolgens kan de
beheerder op grond van die vergunning icbe-beleggingsfondsen op de markt brengen.
Indien de beheerder echter icbe-maatschappijen op de markt wenst te brengen,
zal voor elke icbe-maatschappij de vergunningprocedure van artikel 1a:62,
tweede lid, moeten worden doorlopen en worden aangetoond dat aan de vergunningeisen
van artikel 1a:66, eerste lid, zal worden voldaan.Bij aanvraag van een vergunning voor een beleggingsmaatschappij zonder
aparte beheerder als bedoeld in artikel 1a:62, eerste lid, aanhef en onderdeel
b, zal moeten worden aangetoond dat de beleggingsmaatschappij en de eventuele
bewaarder voldoen aan de in artikel 1a:65, eerste lid, opgenomen eisen. Indien
het een icbe-maatschappij zonder aparte beheerder betreft dan zal in aanvulling
daarop op grond van artikel 1a:65, tweede lid, moeten worden aangetoond dat
de icbe-maatschappij en de eventuele bewaarder voldoen aan de aldaar opgenomen
extra eisen.De bevoegdheid om van de verbodsbepaling een ontheffing te verlenen is
niet overgenomen uit artikel 14a van de Wtb, omdat bij nader inzien geen behoefte
bestaat aan deze bevoegdheid.Artikel 1a:63In het eerste en tweede lid wordt artikel 17c, eerste lid, van de Wtb
overgenomen. Bij wijziging van de Wtb met het oog op modernisering van die
wet en implementatie van richtlijn nr. 2001/107/EG en richtlijn nr. 2001/108/EG
is de mogelijkheid om staten aan te wijzen waar adequaat toezicht wordt uitgeoefend
op beleggingsinstellingen geïntroduceerd.1
Beleggingsinstellingen die hun zetel in een dergelijke aangewezen staat hebben
worden in beperkte mate aan Nederlands toezicht onderworpen. De Minister van
Financiën kan aan de hand van in een algemene maatregel van bestuur op
te nemen criteria een staat aanwijzen waar adequaat toezicht wordt gehouden
op beleggingsinstellingen.2 Deze criteria zijn
thans opgenomen in artikel 81 van het Btb 2005. Een besluit tot aanwijzing
van een staat en de intrekking van een dergelijk besluit worden bekendgemaakt
in de Staatscourant. Het aanbieden van deelnemingsrechten in een beleggingsinstelling
met zetel in een aldus aangewezen staat is niet vergunningplichtig op voorwaarde
dat aan de notificatieplicht van artikel 1a:70 wordt voldaan. Beleggingsinstellingen
met zetel in een aangewezen staat, beheerders van deze beleggingsinstellingen
en de eventueel daaraan verbonden bewaarders staan niet onder prudentieel
toezicht in Nederland. Zie voor de toepassing van de overige regels van dit
voorstel op deze financiële ondernemingen name de artikelen
1:6f, tweede lid, 4:8, eerste lid, aanhef en onderdeel b, 4:12, aanhef en
onderdeel b, en 4:38, tweede lid.In het derde lid wordt artikel 4, derde lid, onderdeel a, van de Wtb overgenomen.
Deelnemingsrechten in een icbe met zetel in een andere lidstaat kunnen in
Nederland worden aangeboden zonder dat daarvoor een vergunning benodigd is1. Wel dient de beheerder het aanbieden van de deelnemingsrechten
in Nederland te notificeren op grond van de artikelen 1a:68 en 1a:69. Icbe's
met zetel in een andere lidstaat, beheerders van deze icbe's en de eventueel
daaraan verbonden bewaarders staan niet onder prudentieel toezicht in Nederland.
Zie voor de toepassing de overige regels van dit voorstel op deze financiële
ondernemingen de artikelen 4:8, eerste lid, aanhef en onderdeel a, 4:12, eerste
lid, aanhef en onderdeel a, en 4:38, eerste lid.Artikel 1a:64Artikel 1:82, eerste lid, is van het Algemeen deel verplaatst naar het
Deel Markttoegang financiële ondernemingen en in dit artikel opgenomen.
Vergunningverlening geschiedt op aanvraag en niet ambtshalve.In het eerste en het tweede lid van dit artikel wordt bepaald dat de AFM
aan de aanvrager een vergunning zal verlenen voor het beheren van beleggingsinstellingen
indien de aanvrager aantoont dat aan de vergunningeisen als genoemd in het
eerste lid, onderdelen a tot en met l, respectievelijk het tweede lid, onderdelen
a tot en met g, zal worden voldaan. Het betreft eisen die preventief worden
getoetst, dat wil zeggen voordat de financiële onderneming de markt betreedt.
Hiermee wordt ten opzichte van de huidige wetten in de vergunningeisen geen
materiële wijziging aangebracht. Dit artikel komt in de plaats van artikel
5, eerste lid, van de Wtb en de daarop gebaseerde bepalingen.Met de zinsnede «zal worden voldaan» wordt onderkend dat op
het moment van vergunningverlening nog niet aan (sommige) vergunningeisen
voldaan zal kunnen zijn, bijvoorbeeld omdat de financiële onderneming
nog in de oprichtingsfase zit. Dit neemt niet weg dat preventief getoetst
kan worden dat binnen korte tijd na de vergunningverlening aan deze eisen «zal»
worden voldaan. Met deze formulering wordt recht gedaan aan het feit dat bij
de vergunningverlening moet worden «vooruitgekeken» naar de bedrijfsuitoefening –
en dus alle aspecten daarbij moeten worden beoordeeld, ook die waaraan nog
niet kan worden voldaan – terwijl onderscheid blijft bestaan tussen
de vergunningeisen en de lopendtoezichteisen uit het Deel Gedragstoezicht
financiële ondernemingen.Het eerste lid bevat de eisen waar een vergunningaanvraag voor een beheerder
van een beleggingsinstelling aan zal moeten voldoen. Afhankelijk van het type
beleggingsinstelling dat de beheerder voornemens is op de markt te brengen,
zullen in het kader van de vergunningaanvraag ook de bewaarder (of in voorkomend
geval: bewaarders) preventief getoetst worden. Hiermee worden de artikelen
5, eerste en tweede lid, en 9 van de Wtb en 3 tot en met 12 van het Btb 2005
overgenomen.Voor de artikelsgewijze toelichting op het eerste lid, eerste volzin,
onderdelen a tot en met k, wordt verwezen naar de toelichting op de betreffende
artikelen. Voor de artikelsgewijze toelichting op het eerste lid, onderdeel
l, wordt verwezen naar de toelichting op artikel 2:78 (Kamerstukken II 2004/05,
29 708, nr. 10). De tweede volzin wordt voorgesteld om te bepalen dat
in de algemene maatregel van bestuur die uitwerking geeft aan
de eisen die in het eerste lid worden genoemd, wordt geregeld welke ingevolge
de wet geregelde eisen ook vergunningeis zijn.Het tweede lid van bevat de aanvullende vergunningeisen voor een beheerder
die voornemens is icbe's te beheren. Hiermee worden de artikelen 6, eerste,
derde, vierde, zesde en zevende lid, van de Wtb en 16 tot en met 18 van het
Btb 2005 overgenomen. Voor de artikelsgewijze toelichting op het tweede lid,
eerste volzin, onderdelen a tot en met e, wordt verwezen naar de artikelsgewijze
toelichting op de betreffende artikelen. Voor de artikelsgewijze toelichting
op het tweede lid, eerste volzin, aanhef en onderdelen f en g, wordt verwezen
naar de toelichting op de artikelen 2:78 en 2:82 (Kamerstukken II 2004/05,
29 708, nr. 10). De tweede volzin wordt voorgesteld om te bepalen dat
in de algemene maatregel van bestuur die uitwerking geeft aan de eisen die
in het eerste lid worden genoemd, wordt geregeld ingevolge de wet geregelde
eisen ook vergunningeis zijn.In het derde lid wordt bepaald dat indien een gekwalificeerde deelneming
als bedoeld in artikel 2:122 in de beheerder wordt gehouden, de AFM pas een
vergunning verleent indien DNB de benodigde verklaring van geen bezwaar heeft
verleend. Hiermee wordt artikel 15 van het Btb 2005 overgenomen.In het vierde lid wordt bepaald dat de aanvrager bij zijn vergunningaanvraag
aan de AFM de bij of krachtens algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens
moet overleggen. De gegevens hebben betrekking op de vergunningeisen die zijn
opgenomen in het eerste lid van dit artikel. Uit het overleggen van de gegevens
zal moeten blijken of de aanvrager naar het oordeel van de toezichthouder
in voldoende mate zal voldoen aan de vergunningeisen uit het eerste en het
tweede lid van dit artikel.In het vijfde lid wordt de in artikel 5, derde lid, Wtb, bepaalde bevoegdheid
om ontheffingen te verlenen van de in het eerste lid geregelde verplichting
om bij vergunningverlening aan te tonen dat aan bepaalde eisen wordt voldaan,
zogenaamde lichte ontheffingen, overgenomen. Bij lichte ontheffingen gaat
het om ontheffingen van een voorschrift, niet zijnde een verbod, waaraan een
financiële onderneming (of een andere normadressaat), gelet op de bijzondere
omstandigheden van die (rechts)persoon, redelijkerwijs niet kan voldoen en
wel op een andere wijze kan voldoen aan de doeleinden die de wetgever met
het geven van dat voorschrift beoogt te bereiken. Voor die bijzondere omstandigheden,
die voor de wetgever onvoorzienbaar zijn, maar waaraan het wenselijk is om
tegemoet te komen, kan de financiële onderneming een lichte ontheffing
krijgen. Door de woorden «geheel of gedeeltelijk» op te nemen
in de bepaling kan de ontheffing beperkt worden tot een of meer in het eerste
lid bedoelde eisen.Artikel 1a:65Artikel 1:82, eerste lid, is van het Algemeen deel verplaatst naar het
Deel Markttoegang financiële ondernemingen en in dit artikel opgenomen.
Vergunningverlening geschiedt op aanvraag en niet ambtshalve. De vergunning
wordt verleend aan de aanvrager.Het eerste en tweede lid bevatten de vergunningeisen voor een beleggingsmaatschappij
zonder aparte beheerder. Voor de artikelen waarnaar in het eerste en tweede
lid wordt verwezen geldt onverkort dat bepalingen die zich richten tot een
beheerder van overeenkomstige toepassing zijn op de beleggingsmaatschappij
zonder beheerder (zie artikel 1:6f, tweede lid). In het eerste en tweede lid
van dit artikel wordt bepaald dat de AFM aan de aanvrager een vergunning zal
verlenen voor het aanbieden deelnemingsrechten in een beleggingsinstelling
indien de aanvrager aantoont dat aan de vergunningeisen als genoemd in het
eerste lid, onderdelen a tot en met j, respectievelijk het tweede lid, onderdelen
a tot en met h, zal worden voldaan. Het betreft eisen die preventief worden
getoetst, dat wil zeggen voordat de financiële onderneming de markt betreedt.
Hiermee wordt ten opzichte van de huidige wetten in de vergunningeisen geen
materiële wijziging aangebracht.Met de zinsnede «zal worden voldaan» wordt onderkend dat op
het moment van vergunningverlening nog niet aan (sommige) vergunningeisen
voldaan zal kunnen zijn, bijvoorbeeld omdat de financiële onderneming
nog in de oprichtingsfase zit. Dit neemt niet weg dat preventief getoetst
kan worden dat binnen korte tijd na de vergunningverlening aan deze eisen «zal»
worden voldaan. Met deze formulering wordt recht gedaan aan het feit dat bij
de vergunningverlening moet worden «vooruitgekeken» naar de bedrijfsuitoefening –
en dus alle aspecten daarbij moeten worden beoordeeld, ook die waaraan nog
niet kan worden voldaan – terwijl onderscheid blijft bestaan tussen
de vergunningeisen en de lopendtoezichteisen uit het Deel Gedragstoezicht
financiële ondernemingen.In het eerste lid zijn de eisen opgenomen voor een vergunning voor een
beleggingsmaatschappij zonder beheerder als bedoeld in artikel 1a:62, eerste
lid, aanhef en onderdeel b, en de eventueel daaraan verbonden bewaarder. Hiermee
worden de artikelen 5, eerste lid, en 9, eerste lid, van de Wtb en 3 tot en
met 12 van het Btb 2005 overgenomen. Voor de artikelsgewijze toelichting op
het eerste lid, eerste volzin, aanhef en onderdelen a tot en met i wordt verwezen
naar de toelichting op de betreffende artikelen. Voor de artikelsgewijze toelichting
op het eerste lid, onderdeel j, wordt verwezen naar de toelichting op artikel
2:78 (Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10).De tweede volzin wordt voorgesteld om te bepalen dat in de algemene maatregel
van bestuur die uitwerking geeft aan de eisen die in het eerste lid worden
genoemd, wordt geregeld welke ingevolge de wet geregelde eisen ook vergunningeis
zijn.In het tweede lid worden de aanvullende vergunningeisen voor de aanvraag
van een vergunning voor een icbe-maatschappij opgenomen. Hiermee worden de
artikelen 6, eerste lid, zesde en zevende lid, van de Wtb en 16 tot en met
18 van het Btb 2005 overgenomen. Voor de artikelsgewijze toelichting op het
tweede lid, eerste volzin, aanhef en onderdelen a tot en met g, wordt verwezen
naar de artikelsgewijze toelichting op de betreffende artikelen. Voor de artikelsgewijze
toelichting op het tweede lid, eerste volzin aanhef en onderdeel h, wordt
verwezen naar de toelichting op artikel 2:78 (Kamerstukken II 2004/05, 29 708,
nr. 10). De tweede volzin wordt voorgesteld om te bepalen dat in de algemene
maatregel van bestuur die uitwerking geeft aan de eisen die in het eerste
lid worden genoemd, wordt geregeld welke ingevolge de wet geregelde eisen
ook vergunningeis zijn.In het derde lid wordt bepaald dat de aanvrager bij zijn vergunningaanvraag
aan de AFM de bij of krachtens algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens
moet overleggen. De gegevens hebben betrekking op de vergunningeisen die zijn
opgenomen in het eerste lid van dit artikel. Uit het overleggen van de gegevens
zal moeten blijken of de aanvrager naar het oordeel van de toezichthouder
in voldoende mate zal voldoen aan de vergunningeisen uit het eerste lid van
dit artikel.In het vierde lid wordt de in artikel 5, derde lid, van de Wtb bepaalde
bevoegdheid om ontheffingen te verlenen van de in het eerste lid geregelde
verplichting om bij vergunningverlening aan te tonen dat aan bepaalde eisen
wordt voldaan, zogenaamde lichte ontheffingen, overgenomen. Bij lichte ontheffingen
gaat het om ontheffingen van een voorschrift, niet zijnde een verbod, waaraan
een financiële onderneming (of een andere normadressaat), gelet op de
bijzondere omstandigheden van die (rechts)persoon, redelijkerwijs niet kan
voldoen en wel op een andere wijze kan voldoen aan de doeleinden die de wetgever
met het geven van dat voorschrift beoogt te bereiken. Voor die bijzondere
omstandigheden, die voor de wetgever onvoorzienbaar zijn, maar waaraan het
wenselijk is om tegemoet te komen, kan de financiële onderneming een
lichte ontheffing krijgen. Door de woorden «geheel of gedeeltelijk»
op te nemen in de bepaling kan de ontheffing beperkt worden tot een of meer
in het eerste lid bedoelde eisen.Artikel 1a:66Artikel 1:82, eerste lid, is van het Algemeen deel verplaatst naar het
Deel Markttoegang financiële ondernemingen en in dit artikel opgenomen.Het eerste lid bevat de eisen waar een aanvraag van een vergunning voor
een icbe-beleggingsmaatschappij met een aparte beheerder als bedoeld in artikel
1a:62, tweede lid, en de eventueel daaraan verbonden bewaarder aan zal moeten
voldoen. Hiermee worden de artikelen 6, eerste, derde, zesde en zevende lid,
van de Wtb en 6, 12, derde lid, 17, tweede en derde lid, van het Btb 2005
overgenomen.In het eerste lid van dit artikel wordt bepaald dat de AFM aan de aanvrager
een vergunning zal verlenen voor het aanbieden van een recht van deelneming
in een instelling voor collectieve belegging in effecten die een beleggingsmaatschappij
is, indien de aanvrager aantoont dat aan de vergunningeisen als genoemd in
de onderdelen a tot en met i zal worden voldaan. Het betreft eisen die preventief
worden getoetst, dat wil zeggen voordat de financiële onderneming de
markt betreedt. Hiermee wordt ten opzichte van de huidige wetten in de vergunningeisen
geen materiële wijziging aangebracht.Met de zinsnede «zal worden voldaan» wordt onderkend dat op
het moment van vergunningverlening nog niet aan (sommige) vergunningeisen
voldaan zal kunnen zijn, bijvoorbeeld omdat de financiële onderneming
nog in de oprichtingsfase zit. Dit neemt niet weg dat preventief getoetst
kan worden dat binnen korte tijd na de vergunningverlening aan deze eisen «zal»
worden voldaan. Met deze formulering wordt recht gedaan aan het feit dat bij
de vergunningverlening moet worden «vooruitgekeken» naar de bedrijfsuitoefening –
en dus alle aspecten daarbij moeten worden beoordeeld, ook die waaraan nog
niet kan worden voldaan – terwijl onderscheid blijft bestaan tussen
de vergunningeisen en de lopendtoezichteisen uit het Deel Gedragstoezicht
financiële ondernemingen.In het kader van de vergunningverlening aan deze icbe's wordt een
lichtere preventieve toets uitgevoerd dan bij de beheerder. Deze icbe-maatschappij
wordt immers beheerd door een icbe-beheerder die een vergunning heeft en in
dat kader preventief is getoetst aan de eisen van artikel 1a:64, eerste en
tweede lid. Artikel 13 van de richtlijn beleggingsinstellingen vereist ook
geen volledige toetsing. In het kader van de vergunningprocedure voor een
icbe-maatschappij met een aparte beheerder worden alleen de eisen met betrekking
tot de zeggenschapsstructuur (artikel 4:13), de plaats waar de personen die
het dagelijks beleid van de beleggingsmaatschappij bepalen hun
werkzaamheden uitoefenen (artikel 4:40), de bewaarder (artikelen 4:56 en 4:57)
en de specifieke voorschriften met betrekking tot het statutaire doel van
de icbe-maatschappij, de in- en verkoop van de deelnemingsrechten, zetel in
Nederland en beperking van de werkzaamheden tot het beheer van haar vermogen
(artikel 4:60, eerste tot en met vierde lid).Voor de toelichting op het eerste lid, eerste volzin, aanhef en onderdelen
a tot en met i, wordt verwezen naar de toelichting op de betreffende artikelen.
De tweede volzin wordt voorgesteld om te bepalen dat in de algemene maatregel
van bestuur die uitwerking geeft aan de eisen die in het eerste lid worden
genoemd, wordt geregeld welke ingevolge de wet geregelde eisen ook vergunningeis
zijn.In het tweede lid wordt bepaald dat de aanvrager bij zijn vergunningaanvraag
aan de AFM de bij of krachtens algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens
moet overleggen. De gegevens hebben betrekking op de vergunningeisen die zijn
opgenomen in het eerste lid van dit artikel. Uit het overleggen van de gegevens
zal moeten blijken of de aanvrager naar het oordeel van de toezichthouder
in voldoende mate zal voldoen aan de vergunningeisen uit het eerste lid van
dit artikel.Artikelen 1a:67 tot en met 1a:69In de artikelen 6, 6bis en 6ter van richtlijn nr. 2001/107/EG is het Europees
paspoort voor de icbe-beheerder geïntroduceerd, naast de op grond van
artikel 46 van de richtlijn beleggingsinstellingen al langer bestaande mogelijkheid
om deelnemingsrechten in een andere lidstaat aan te bieden. Op basis van de
vergunning die hem conform de richtlijn is verleend in de lidstaat van herkomst
kan de icbe-beheerder zijn activiteiten in andere lidstaten uitoefenen, zowel
vanuit een bijkantoor (artikel 6bis van de richtlijn beleggingsinstellingen)
als door middel van het verrichten van diensten (artikel 6ter van de richtlijn
beleggingsinstellingen). Het betreft het aanbieden van rechten van deelneming
in zijn icbe's en het beheren van individuele vermogens met inbegrip
van de nevendiensten adviseren en bewaarnemen. Ook kan een beheerder van icbe's
met zetel in een andere lidstaat in Nederland taken die tot het beheer van
een beleggingsinstelling behoren, vervullen in opdracht en voor rekening van
de beheerders van deze beleggingsinstellingen met zetel in Nederland (zie
ook overweging 7 van richtlijn nr. 2001/107/EG). In dat geval zal sprake zijn
van uitbesteding door een beheerder of beleggingsmaatschappij met zetel in
Nederland. Uiteraard zal de uitbesteding aan de regels van artikel 4:16 moeten
voldoen, doch de uitvoerende de icbe-beheerder met zetel in een andere lidstaat
hoeft daarvoor geen notificatieprocedure te volgen.De notificatieprocedures voor het in Nederland aanbieden van deelnemingsrechten
in een icbe met zetel in een andere lidstaat zijn neergelegd in de artikelen
1a:67 tot en met 1a:69. De notificatieprocedures die een icbe-beheerder moet
doorlopen ten behoeve van het in Nederland beheren van individuele vermogens
en het verlenen van de nevendiensten van Bijlage C van de richtlijn beleggingsdiensten
zijn vervat in de artikelen 1a:97 tot en met 1a:99 aangezien de beheerder
die diensten in hoedanigheid van beleggingsonderneming verleent.De voorgestelde bepalingen met betrekking tot de notificatie door een
beheerder van een icbe met zetel in een andere lidstaat in de artikelen 1a:67
tot en met 1a:69 zijn ten opzichte van de artikelen 17, 17a en 17b van de
Wtb gewijzigd. Deze wijziging hangt samen met de discussie die over de notificatieprocedure
van de richtlijn beleggingsinstellingen door de lidstaten is gevoerd in het
Icbe-contactcomité. Mede naar aanleiding van die discussie
is door het Committee of European Securities Regulators (CESR) een gemeenschappelijk
standpunt geformuleerd ten aanzien van de interpretatie en toepassing van
de notificatiebepalingen van de richtlijn beleggingsinstellingen.1 Dit gemeenschappelijke standpunt dat duidelijkheid
schept over de toepassing de notificatiebepalingen, wordt binnen CESR breed
gedragen en onderschreven door de Commissie van de Europese Gemeenschappen
(Europese Commissie). De verwachting bestaat dat de lidstaten dit standpunt
zullen volgen. Gelet daarop is het wenselijk dat Nederland zich daarbij aansluit
en wordt voorgesteld om het gemeenschappelijk standpunt te volgen.De richtlijn beleggingsinstellingen maakt een onderscheid tussen de notificatie
door de icbe-beheerder ten behoeve van het openen van zijn bijkantoor en notificatie
van het «product», de deelnemingsrechten in een icbe. De icbe-beheerder
die vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor deelnemingsrechten in door
hem beheerde icbe's wenst aan te bieden, dient voor het openen van het
bijkantoor de procedure van artikel 6bis van de richtlijn beleggingsinstellingen
te doorlopen. Hij zal in de lidstaat van herkomst de toezichthoudende instantie
kennis geven van zijn voornemen en aan geven welke werkzaamheden hij in Nederland
wenst te verrichten (artikel 6bis, eerste lid, van de richtlijn beleggingsinstellingen).
De toezichthoudende instantie van de lidstaat van herkomst zal gelet op artikel
6bis, derde lid, van de richtlijn beleggingsinstellingen, de AFM mededeling
doen van het voornemen en in dat kader de nodige gegevens over de icbe-beheerder
aan de AFM verstrekken. De AFM zal de betrokken beheerder op grond van artikel
1a:67, eerste lid, in kennis stellen van de ontvangst van de mededeling. Vanaf
de ontvangst van de mededeling van de toezichthoudende instantie heeft de
AFM een termijn van twee maanden voor het kenbaar maken van de voorwaarden
die de beheerder in acht moet nemen bij het uitoefenen van zijn activiteiten
vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor (artikel 1a:67, tweede lid). De
icbe-beheerder mag op grond van artikel 1a:68, eerste lid, zijn werkzaamheden
vanuit het bijkantoor in Nederland aanvangen twee maanden nadat de toezichthoudende
instantie de mededeling aan de AFM heeft gedaan of onmiddellijk na ontvangst
van de voorwaarden, bedoeld in artikel 1a:67, tweede lid. Overigens hoeft
een icbe-beheerder die voor het beheren van individuele vermogens vanuit een
in Nederland gelegen bijkantoor de notificatieprocedure van artikel 1a:98,
eerste lid, al heeft doorlopen niet nogmaals te notificeren. Dit is geregeld
in artikel 1a:68, tweede lid.De icbe-beheerder dient naast de procedure van de artikelen 1a:67 en 1a:68
(artikel 6bis van de richtlijn beleggingsinstellingen) voor elke icbe waarvan
hij de deelnemingsrechten vanuit het in Nederland gelegen bijkantoor wenst
aan te bieden de procedure van artikel 46 van de richtlijn beleggingsinstellingen
te doorlopen. Dit is geregeld in artikel 1a:69. Dit geldt voor elk «product»
en ook nadat de icbe-beheerder de notificatieprocedure ten aanzien van zijn
bijkantoor heeft doorlopen. Aan de AFM wordt op deze wijze de benodigde gegevens
over de betreffende icbe verstrekt (zie artikel 46, eerste alinea, van de
richtlijn beleggingsinstellingen). De AFM kan zo verifiëren dat de icbe
in kwestie inderdaad aan alle voorwaarden van de richtlijn beleggingsinstellingen
voldoet en zonodig de verhandeling van deze deelnemingsrechten tegengaan indien
de beoogde verhandelingswijze niet in overeenstemming is met de in de artikelen
44, eerste lid, en 45 van de richtlijn beleggingsinstellingen bedoelde bepalingen.In lijn met het door CESR geformuleerde standpunt wordt voorgesteld de
notificatieprocedure van artikel 6ter van de richtlijn beleggingsinstellingen
te beperken tot de beleggingsdiensten die icbe-beheerders op grond van de
artikelen 5, derde lid, en 6 van de richtlijn beleggingsinstellingen
door middel van het verrichten van diensten in een andere lidstaat mogen verlenen.
Deze procedure is geregeld in artikel 1a:99.Voor het aanbieden van deelnemingsrechten in icbe's door middel van
het verrichten van diensten geldt de notificatieprocedure van artikel 46 van
de richtlijn beleggingsinstellingen, die is vervat in artikel 1a:69. Zoals
hiervoor is aangegeven, geldt de procedure van 1a:69 wat icbe-beheerders betreft
zowel voor het aanbieden van deelnemingsrechten in een icbe vanuit een in
Nederland gelegen bijkantoor als voor het door middel van het verrichten van
diensten naar Nederland, aanbieden van deelnemingsrechten in een icbe. Daarnaast
heeft artikel 1:69 conform artikel 46 van de richtlijn beleggingsinstellingen
betrekking op icbe-maatschappijen die geen aparte beheerder hebben.De richtlijn beleggingsinstellingen voorziet niet in een Europees paspoort
voor het vestigen van een bijkantoor in een andere lidstaat door icbe-maatschappijen.
Met het oog hierop is artikel 1a:68 uitgezonderd van de van overeenkomstige
toepassingverklaring in artikel 1:6f, tweede lid.Artikel 1a:70In dit artikel wordt de notificatieplicht geregeld voor beleggingsinstellingen
met zetel in een door de Minister van Financiën op grond van artikel
1a:63, eerste lid, aangewezen staat en neemt artikel 17c, tweede lid, van
de Wtb over. Een beleggingsinstelling met zetel in een aangewezen staat zal
van haar voornemen om in Nederland rechten van deelneming aan te bieden de
AFM vooraf in kennis moeten stellen. Daarbij moet zij een verklaring overleggen
waaruit blijkt dat zij in de aangewezen staat daadwerkelijk onder toezicht
staat. Indien de AFM de beleggingsinstelling niet laat weten dat het voornemen
of de beoogde wijze van verhandeling in strijd is met de toepasselijke Nederlandse
bepalingen, kan zij na acht weken overgaan tot het aanbieden van deelnemingsrechten
in Nederland.Artikel 1a:71In dit artikel wordt de vrijstellingsmogelijkheid van artikel 14, eerste
lid, van de Wtb overgenomen.De bepaling van artikel 14, tweede lid, van de Wtb dat aan een vrijstelling
voorschriften en beperkingen mogen worden gesteld, wordt niet overgenomen
omdat het inherent aan de bevoegdheid van de Minister van Financiën om
vrijstellingen te regelen is dat in een dergelijke regeling voorschriften
en beperkingen kunnen worden geregeld.Afdeling 1a.2.8Artikel 1a:72Het eerste lid van dit artikel bevat het verbod om in Nederland zonder
vergunning te adviseren. Dit verbod wordt overgenomen uit artikel 10 van de
Wfd. Het eerste lid onderwerpt het in Nederland verrichten van deze financiële
dienst aan een vergunningplicht.Het element «vanuit Nederland» wordt niet overgenomen uit
de Wfd, omdat het verlenen van vergunningen aan ondernemingen met zetel in
Nederland die uitsluitend diensten verlenen voor buitenlandse cliënten
niet past in de doelstelling van dit voorstel om het verlenen van financiële
diensten op de Nederlandse financiële markten via een vergunning te reguleren.
Een eerste uitzondering hierop vormen de financiële diensten die via
het internet in een andere lidstaat worden verleend door financiële ondernemingen
met zetel of bijkantoor in Nederland. Op grond van het land-van-herkomstbeginsel
van de richtlijn inzake elektronische handel wordt in Nederland toezicht gehouden
op deze financiële ondernemingen, ook in die gevallen waarin de financiële
diensten via het internet alleen aan inwoners van andere lidstaten verleend
worden. Dit wordt geregeld in artikel 1:6j. Een tweede uitzondering voor adviseren
over verzekeringen die verband houdt met de richtlijn verzekeringsbemiddeling
wordt in artikel 1:6o geregeld. Zie de toelichting van dat artikel.In het tweede lid van dit artikel wordt de bevoegdheid van artikel 18
van de Wfd om ontheffing te verlenen van het verbod tot het adviseren, de
zogenaamde zware ontheffingen, overgenomen. De ontheffing wordt op aanvraag
verleend door de vergunningverlenende toezichthouder. Deze ontheffing kan
voorwaardelijk, gedeeltelijk en/of voor bepaalde tijd worden verleend. Aan
deze zware ontheffingen kunnen door de toezichthouder voorschriften worden
verbonden en beperkingen worden gesteld op gelijke wijze als bij de vergunningsbesluiten
het geval is (zie artikel 1:84, eerste lid, aanhef en onderdeel d, juncto
1:82, tweede lid). De intrekking kan zowel ambtshalve als op aanvraag geschieden
(zie artikel 1:83). Voorts is in een bevoegdheid tot afwikkeling voorzien
(artikel 1:83, derde lid). Als wettelijke beslistermijn voor verlening van
de ontheffing is een termijn van 13 weken opgenomen (artikel 1:82, derde lid).In het tweede lid wordt bepaald dat de aanvrager van de ontheffing aan
moet tonen dat de belangen die het Deel Markttoegang financiële ondernemingen
en het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen beogen te beschermen
anderszins voldoende worden beschermd. Dit onderscheid doet recht aan de eigenstandige
betekenis van het door de AFM uit te oefenen toezicht en waarborgt dat de
belangen van het «eigen» toezicht leidend zijn bij de beoordeling
van de aanvraag. De aanvrager dient aan te tonen dat op andere wijze het gewenste
beschermingsniveau wordt bereikt. Uiteindelijk is het aan de toezichthouder
om te beoordelen of de zware ontheffing daadwerkelijk kan worden verleend,
het betreft niet een gebonden bevoegdheid. Het beëindigen van de ontheffing
kan geëffectueerd worden op eigen verzoek van de houder daarvan of bij
besluit van toezichthouder. Ook hierbij is geen sprake van een gebonden bevoegdheid
tenzij de situaties opgesomd in artikel 1:83, tweede lid, zich voordoen.Artikel 1a:73In dit artikel worden de uitzonderingen op de vergunningplicht opgenomen
voor adviseren. Hierin zijn de financiële ondernemingen opgenomen die
op basis van artikel 14 van de Wfd over een vergunning van rechtswege beschikken.
Dit houdt verband met het voorstel om de figuur van vergunning van rechtswege
niet op te nemen in dit voorstel, verwezen wordt naar het algemeen deel van
de toelichting op deze nota van wijziging, paragraaf 6.4.3.De categorieën van uitgezonderde financiële ondernemingen worden
anders gegroepeerd dan in de huidige toezichtwetten, omdat de bepalingen waarnaar
verwezen wordt in de huidige wetten anders of niet meer terugkomen in het
voorstel, bijvoorbeeld de verwijzingen naar de registerbepalingen. De beperking «voorzover
het aan hen ingevolge die vergunning/verklaring van ondertoezichtstelling
is toegestaan te adviseren» is in onderdeel a en b opgenomen om te bewerkstelligen
dat de uitzondering op het in artikel 1a:72 bepaalde verbod slechts geldt
indien er uit hoofde van een vergunning op basis van het Deel Markttoegang
financiële ondernemingen of indien er uit hoofde van een verklaring van
ondertoezichtstelling op basis van het Deel Prudentieel toezicht financiële
ondernemingen aan financiële ondernemingen toegang tot de markt is verleend
om beleggingsobjecten aan te bieden. Voor verzekeraars met een
vergunning op grond van het Deel Markttoegang financiële ondernemingen
betekent de uitzonderingsbepaling dat zij voor het adviseren niet vergunningplichtig
zijn, voorzover zij deze activiteiten ook in het kader van hun vergunning
krachtens dit voorstel mogen verrichten. Krachtens het zogenaamde verbod op
nevenbedrijf van artikel 2:64, mogen zij alleen werkzaamheden verrichten die
voortvloeien uit het verzekeringsbedrijf.In onderdeel c komt tot uitdrukking dat deze beperking niet geldt voor
banken, omdat voor banken in de Wfd ongeclausuleerde uitzondering geldt.In onderdeel d is een uitzondering opgenomen voor elektronischgeldinstellingen
die een door de Nederlandsche Bank op grond van dit deel verleende vergunning
hebben, voorzover het aan hen ingevolge die vergunning is toegestaan te adviseren.
De beperking heeft alleen betrekking op het adviseren over elektronisch geld.In het tweede lid wordt een uitzondering opgenomen op het verbod om te
adviseren zonder een daartoe verleende vergunning. Dit ter voorkoming van
een dubbele vergunningplicht voor degenen die adviseren over de financiële
producten ten aanzien waarvan zij ook andere financiële diensten mogen
verlenen. Zie de toelichting op de definitie van «financiële dienst»
in artikel 1:1. Hiermee wordt tevens voldaan aan het bepaalde in artikel 3
van de richtlijn beleggingsdiensten, waarin is bepaald dat een vergunning
voor de in deel A van de bijlage bij de richtlijn genoemde werkzaamheden tevens één
of meer van de in deel C van de bijlage bij de richtlijn genoemde nevendiensten
(waaronder adviseren) kan omvatten. In het kader van het tweede lid betekent
dit dat een financiële onderneming met een vergunning voor het verlenen
van beleggingsdiensten niet vergunningplichtig is voor het adviseren over
financiële instrumenten. Icbe-maatschappijen zijn uitgezonderd in het
tweede lid, omdat uit artikel 13 van de richtlijn beleggingsinstellingen volgt
dat icbe-maatschappijen niet mogen adviseren.Het vierde lid van dit artikel ziet op de zogenaamde verbonden bemiddelaar
die bij de Wfd is geïntroduceerd. Bij de Wfd is toegelicht dat de verbonden
bemiddelaar «uitsluitend werkt voor één aanbieder, of
voor meerdere aanbieders indien deze geen concurrerende producten verkopen.
Vanuit het oogpunt van administratieve lasten wordt het deze dienstverlener
toegestaan om zonder vergunning te werken onder de voorwaarde dat de aanbieder
zich verantwoordelijk stelt voor de gedragingen van de verbonden bemiddelaar.
Deze verantwoordelijkheid houdt in dat de aanbieder waarborgt, dat de verbonden
bemiddelaar, via welke hij overeenkomsten met consumenten aangaat, zich houdt
aan de regels die bij of krachtens het voorstel zijn bepaald. De verantwoordelijkheid
van een aanbieder voor een verbonden bemiddelaar is vergelijkbaar met de verantwoordelijkheid
die een aanbieder draagt voor de gedragingen van zijn werknemers. Alleen onder
deze strikte voorwaarde kan het wenselijk worden geacht dat de verbonden bemiddelaar
niet zelfstandig een vergunning hoeft aan te vragen.»1 In artikel 4:93 is de norm inzake de verantwoordelijkheid van de aanbieder
vastgelegd. Van onderling concurrerende producten is sprake indien producten
substitueerbaar zijn en voorzien in dezelfde behoefte van de cliënt,
zoals een brand- en een levensverzekering.Op grond het vierde lid kunnen in navolging van artikel 17, tweede lid,
van de Wfd bij of krachtens algemene maatregel van bestuur regels worden gesteld
voor de aanmelding, bedoeld in het derde lid, onderdeel b, en
de mededeling, bedoeld in het vierde lid, inzake de verbonden bemiddelaar.In het vijfde lid wordt een uitzondering geregeld voor bemiddelaars die
een ontheffing als bedoeld in artikel 1a:77, eerste lid is hebben voorzover
het betreft het adviseren over een financieel product waartoe die ontheffing
strekt.Artikel 1a:74In dit artikel wordt het bepaalde in artikel 13, eerst lid, onderdeel
a, b en c van de Wfd overgenomen.Ook hier is de beperking opgenomen «voorzover het aan hen ingevolge
afdeling (...) is toegestaan te adviseren» om te bewerkstelligen dat
de uitzondering op het in artikel 1a:72, eerste lid bepaalde verbod slechts
geldt indien er uit hoofde van een «notificatie» op basis van
het Deel Markttoegang financiële ondernemingen aan financiële ondernemingen
toegang tot de markt is verleend om te adviseren.Artikel 1a:75Artikel 1:82, eerste lid, is van het Algemeen deel verplaatst naar het
Deel Markttoegang financiële ondernemingen en in dit artikel opgenomen.
Vergunningverlening geschiedt op aanvraag en niet ambtshalve. De vergunning
wordt verleend aan de aanvrager.In het eerste lid van dit artikel wordt bepaald dat de AFM aan de aanvrager
een vergunning zal verlenen voor het adviseren indien de aanvrager aantoont
dat aan de vergunningeisen als genoemd in de onderdelen a tot en met e zal
worden voldaan. Het betreft eisen die preventief worden getoetst, dat wil
zeggen voordat de financiële onderneming de markt betreedt. Hiermee wordt
ten opzichte van de huidige wetten in de vergunningeisen geen materiële
wijziging aangebracht. Dit artikel komt in de plaats van artikel 11, eerste
lid, van de Wfd.Met de zinsnede «zal worden voldaan» wordt onderkend dat op
het moment van vergunningverlening nog niet aan (sommige) vergunningeisen
voldaan zal kunnen zijn, bijvoorbeeld omdat de financiële onderneming
nog in de oprichtingsfase zit. Dit neemt niet weg dat preventief getoetst
kan worden dat binnen korte tijd na de vergunningverlening aan deze eisen «zal»
worden voldaan. Met deze formulering wordt recht gedaan aan het feit dat bij
de vergunningverlening moet worden «vooruitgekeken» naar de bedrijfsuitoefening –
en dus alle aspecten daarbij moeten worden beoordeeld, ook degene waaraan
nog niet kan worden voldaan – terwijl anderzijds onderscheid blijft
bestaan tussen de vergunningeisen en de lopendtoezichteisen uit het Deel Gedragstoezicht
financiële ondernemingen.Voor de artikelsgewijze toelichting op het eerste lid, eerste volzin,
aanhef en onderdelen a tot en met e, wordt verwezen naar de toelichting op
de betreffende artikelen. De tweede volzin wordt voorgesteld om te bepalen
dat in de algemene maatregel van bestuur die uitwerking geeft aan de eisen
die in het eerste lid worden genoemd, wordt geregeld welke ingevolge de wet
geregelde eisen ook vergunningeis zijn.In het tweede lid wordt bepaald dat de aanvrager bij zijn vergunningaanvraag
aan de AFM de bij of krachtens algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens
moet overleggen. De gegevens hebben betrekking op de vergunningeisen die zijn
opgenomen in het eerste lid van dit artikel. Uit het overleggen van de gegevens
zal moeten blijken of de aanvrager naar het oordeel van de toezichthouder
in voldoende mate zal voldoen aan de vergunningeisen uit het eerste lid van
dit artikel.In het derde lid wordt de in artikel 18 van de Wfd bepaalde bevoegdheid
om ontheffingen te verlenen van de in het eerste lid geregelde verplichting
om bij vergunningverlening aan te tonen dat aan bepaalde eisen wordt voldaan,
zogenaamde lichte ontheffingen, overgenomen. Bij lichte ontheffingen gaat
het om ontheffingen van een voorschrift, niet zijnde een verbod, waaraan een
financiële onderneming (of een andere normadressaat), gelet op de bijzondere
omstandigheden van die persoon, redelijkerwijs niet kan voldoen en wel op
een andere wijze kan voldoen aan de doeleinden die de wetgever met het geven
van dat voorschrift beoogt te bereiken. Voor die bijzondere omstandigheden,
die voor de wetgever onvoorzienbaar zijn, maar waarvan het wenselijk is om
er aan tegemoet te komen, kan de financiële onderneming een lichte ontheffing
krijgen. Door de woorden «geheel of gedeeltelijk» op te nemen
in de bepaling kan de ontheffing beperkt worden tot één of meer
in het eerste lid bedoelde eisen.Artikel 1a:76In dit artikel wordt de grondslag uit artikel 9 van de Wfd overgenomen
om bij ministeriële regeling vrijstelling te regelen van het verbod om
te adviseren en van de vergunningeisen. De bepaling dat aan een vrijstelling
voorschriften en beperkingen mogen worden gesteld, wordt niet overgenomen,
omdat het inherent aan de bevoegdheid van de Minister van Financiën om
vrijstellingen te regelen is dat in een dergelijke regeling voorschriften
en beperkingen kunnen worden geregeld. Door in het tweede lid de woorden «geheel
of gedeeltelijk» op te nemen, kan de vrijstelling beperkt worden tot één
of meer in artikel 1a:75, eerste lid, genoemde of daarop gebaseerde bepalingen.Afdeling 1a.2.9Artikel 1a:77Het eerste lid van dit artikel bevat het verbod om in Nederland zonder
vergunning te bemiddelen. Dit verbod wordt overgenomen uit artikel 10 van
de Wfd. Het eerste lid onderwerpt het in Nederland verrichten van deze financiële
dienst aan een vergunningplicht.Het element «vanuit Nederland» wordt niet overgenomen uit
de Wfd, omdat het verlenen van vergunningen aan ondernemingen met zetel in
Nederland die uitsluitend diensten verlenen voor buitenlandse cliënten
niet past in de doelstelling van dit voorstel om het verlenen van financiële
diensten op de Nederlandse financiële markten via een vergunning te reguleren.
Een eerste uitzondering hierop vormen de financiële diensten die via
het internet in een andere lidstaat worden verleend door financiële ondernemingen
met zetel of bijkantoor in Nederland. Op grond van het land-van-herkomstbeginsel
van de richtlijn inzake elektronische handel wordt in Nederland toezicht gehouden
op deze financiële ondernemingen, ook in die gevallen waarin de financiële
diensten via het internet alleen aan inwoners van andere lidstaten verleend
worden. Dit wordt geregeld in artikel 1:6j. Een tweede uitzondering voor bemiddelen
in verzekeringen die verband houdt met de richtlijn verzekeringsbemiddeling
wordt in artikel 1:6o geregeld. Zie de toelichting van dat artikel.In het tweede lid van dit artikel wordt de bevoegdheid van artikel 18
van de Wfd om ontheffing te verlenen van het verbod om te bemiddelen, de zogenaamde
zware ontheffingen, overgenomen. De ontheffing wordt op aanvraag verleend
door de vergunningverlenende toezichthouder. Deze ontheffing
kan voorwaardelijk, gedeeltelijk en/of voor bepaalde tijd worden verleend.
Aan deze zware ontheffingen kunnen door de toezichthouder voorschriften worden
verbonden en beperkingen worden gesteld op gelijke wijze als bij de vergunningsbesluiten
het geval is (zie artikel 1:84, eerste lid, aanhef en onderdeel d, juncto
1:82, tweede lid). De intrekking kan zowel ambtshalve als op aanvraag geschieden
(zie artikel 1:83). Voorts is in een bevoegdheid tot afwikkeling voorzien
(artikel 1:83, derde lid). Als wettelijke beslistermijn voor verlening van
de ontheffing is een termijn van 13 weken opgenomen (artikel 1:82, derde lid).In het tweede lid wordt bepaald dat de aanvrager van de ontheffing aan
moet tonen dat de belangen die het Deel Markttoegang financiële ondernemingen
en het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen beogen te beschermen
anderszins voldoende worden beschermd. Dit onderscheid doet recht aan de eigenstandige
betekenis van het door de AFM uit te oefenen toezicht en waarborgt dat de
belangen van het «eigen» toezicht leidend zijn bij de beoordeling
van de aanvraag. De aanvrager dient aan te tonen dat op andere wijze het gewenste
beschermingsniveau wordt bereikt. Uiteindelijk is het aan de toezichthouder
om te beoordelen of de zware ontheffing daadwerkelijk kan worden verleend,
het betreft niet een gebonden bevoegdheid. Het beëindigen van de ontheffing
kan geëffectueerd worden op eigen verzoek van de houder daarvan of bij
besluit van toezichthouder. Ook hierbij is geen sprake van een gebonden bevoegdheid
tenzij de situaties opgesomd in artikel 1:83, tweede lid, zich voordoen.In het derde en vierde lid van dit artikel worden met enkele tekstuele
wijzigingen het tweede en derde lid van artikel 22 van de Wfd overgenomen.
Met de tijdelijke ontheffing van het verbod om zonder vergunning te bemiddelen
wordt aan de in de onderdelen a en b van het derde lid genoemde personen de
mogelijkheid geboden om het bedrijf van een overleden bemiddelaar voort te
zetten. In beginsel krijgen zij een jaar de tijd om aan de vergunningeisen
te voldoen en zelf een vergunning aan te vragen. Gedurende die tijd dienen
zij uiteraard de overige regels van dit voorstel in acht te nemen. Artikel
22, vijfde lid, van de Wfd is vervat in artikel 1:84, eerste lid, onderdeel
d, juncto 1:82, tweede lid. De AFM kan op grond van deze artikelen voorschriften
verbinden aan deze zware ontheffing en daarmee aan het voortzetten van het
bedrijf.Artikel 1a:78In dit artikel worden de uitzonderingen opgenomen die voor het bemiddelen
gelden. Hierin zijn de financiële ondernemingen opgenomen die op basis
van artikel 14 van de Wfd over een vergunning van rechtswege beschikken. Dit
houdt verband met het voorstel om de figuur van vergunning van rechtswege
niet op te nemen in dit voorstel, verwezen wordt naar het algemeen deel van
de toelichting op deze nota van wijziging, paragraaf 6.4.3.De categorieën van uitgezonderde financiële ondernemingen worden
anders gegroepeerd dan in de huidige toezichtwetten, omdat de bepalingen waarnaar
verwezen wordt in de huidige wetten anders of niet meer terugkomen in het
voorstel, bijvoorbeeld de verwijzingen naar de registerbepalingen. De beperking «voorzover
het aan hen ingevolge die vergunning/verklaring van ondertoezichtstelling
is toegestaan te bemiddelen» is in onderdeel a en b opgenomen om te
bewerkstelligen dat de uitzondering op het in artikel 1a:77 bepaalde verbod
slechts geldt indien er uit hoofde van een vergunning op basis van het Deel
Markttoegang financiële ondernemingen of indien er uit hoofde van een
verklaring van ondertoezichtstelling op basis van het Deel Prudentieel toezicht
financiële ondernemingen aan financiële ondernemingen
toegang tot de markt is verleend om te bemiddelen. Voor verzekeraars met een
vergunning op grond van het Deel Markttoegang financiële ondernemingen
betekent de uitzonderingsbepaling dat zij voor het bemiddelen niet vergunningplichtig
zijn, voorzover zij deze activiteiten ook in het kader van hun vergunning
krachtens dit voorstel mogen verrichten. Krachtens het zogenaamde verbod op
nevenbedrijf artikel 2:64, mogen zij alleen werkzaamheden verrichten die voortvloeien
uit het verzekeringsbedrijf.In onderdeel c van het eerste lid komt tot uitdrukking dat deze beperking
niet geldt voor banken, omdat voor banken in de Wfd een ongeclausuleerde uitzondering
geldt.Artikel 1a:79In dit artikel wordt het bepaalde in artikel 13, eerst lid, onderdeel
a, b en c van de Wfd overgenomen.Ook hier is de beperking opgenomen «voorzover het aan hen ingevolge
afdeling (...) is toegestaan te bemiddelen» om te bewerkstelligen dat
de uitzondering op het in artikel 1a:77, eerste lid bepaalde verbod slechts
geldt indien er uit hoofde van een «notificatie» op basis van
het Deel Markttoegang financiële ondernemingen aan financiële ondernemingen
toegang tot de markt is verleend om te bemiddelen.Artikel 1a:80Artikel 1:82, eerste lid, is van het Algemeen deel verplaatst naar het
Deel Markttoegang financiële ondernemingen en in dit artikel opgenomen.
Vergunningverlening geschiedt op aanvraag en niet ambtshalve. De vergunning
wordt verleend aan de aanvrager.In het eerste lid van dit artikel wordt bepaald dat de AFM aan de aanvrager
een vergunning zal verlenen voor het bemiddelen indien de aanvrager aantoont
dat aan de vergunningeisen als genoemd in de onderdelen a tot en met f zal
worden voldaan. Het betreft eisen die preventief worden getoetst, dat wil
zeggen voordat de financiële onderneming de markt betreedt. Hiermee wordt
ten opzichte van de huidige wetten in de vergunningeisen geen materiële
wijziging aangebracht. Dit artikel komt in de plaats van artikel 11, eerste
lid, van de Wfd.Met de zinsnede «zal worden voldaan» wordt onderkend dat op
het moment van vergunningverlening nog niet aan (sommige) vergunningeisen
voldaan zal kunnen zijn, bijvoorbeeld omdat de financiële onderneming
nog in de oprichtingsfase zit. Dit neemt niet weg dat preventief getoetst
kan worden dat binnen korte tijd na de vergunningverlening aan deze eisen «zal»
worden voldaan. Met deze formulering wordt recht gedaan aan het feit dat bij
de vergunningverlening moet worden «vooruitgekeken» naar de bedrijfsuitoefening –
en dus alle aspecten daarbij moeten worden beoordeeld, ook degene waaraan
nog niet kan worden voldaan – terwijl anderzijds onderscheid blijft
bestaan tussen de vergunningeisen en de lopendtoezichteisen uit het Deel Gedragstoezicht
financiële ondernemingen.Voor de artikelsgewijze toelichting op het eerste lid, eerste volzin,
aanhef en onderdelen a tot en met f, wordt verwezen naar de toelichting op
de betreffende artikelen van deze nota van toelichting. De tweede volzin wordt
voorgesteld om te bepalen dat in de algemene maatregel van bestuur die uitwerking
geeft aan de eisen die in het eerste lid worden genoemd, wordt geregeld welke
ingevolge de wet geregelde eisen ook vergunningeis zijn.In het tweede lid wordt bepaald dat de aanvrager bij zijn vergunningaanvraag
aan de AFM de bij of krachtens algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens
moet overleggen. De gegevens hebben betrekking op de vergunningeisen die zijn
opgenomen in het eerste lid van dit artikel. Uit het overleggen van de gegevens
zal moeten blijken of de aanvrager naar het oordeel van de toezichthouder
in voldoende mate zal voldoen aan de vergunningeisen uit het eerste lid van
dit artikel.In het derde lid wordt de in artikel 18 van Wfd bepaalde bevoegdheid om
ontheffingen te verlenen van de in het eerste lid geregelde verplichting om
bij vergunningverlening aan te tonen dat aan bepaalde eisen wordt voldaan,
zogenaamde lichte ontheffingen, overgenomen. Bij lichte ontheffingen gaat
het om ontheffingen van een voorschrift, niet zijnde een verbod, waaraan een
financiële onderneming (of een andere normadressaat), gelet op de bijzondere
omstandigheden van die persoon, redelijkerwijs niet kan voldoen en wel op
een andere wijze kan voldoen aan de doeleinden die de wetgever met het geven
van dat voorschrift beoogt te bereiken. Voor die bijzondere omstandigheden,
die voor de wetgever onvoorzienbaar zijn, maar waarvan het wenselijk is om
er aan tegemoet te komen, kan de financiële onderneming een lichte ontheffing
krijgen. Door de woorden «geheel of gedeeltelijk» op te nemen
in de bepaling kan de ontheffing beperkt worden tot één of meer
in het eerste lid bedoelde eisen.Artikel 1a:81Dit artikel betreft het geval waarin een bemiddelaar in verzekeringen
met zetel in een andere lidstaat de toezichthoudende instantie van die lidstaat
op de hoogte heeft gesteld van zijn voornemen om in Nederland een bijkantoor
te openen of diensten te gaan verrichten. Het bepaalde vloeit voort uit artikel
3 en artikel 6, derde alinea van de richtlijn verzekeringsbemiddeling.1 Deze bepaling is bij de implementatie van de richtlijn
verzekeringsbemiddeling niet opgenomen in de Wfd. In verband hiermee zal in
het overgangsrecht een voorziening getroffen worden voor financiële ondernemingen
die op het moment van inwerkingtreding van dit voorstel al actief zijn in
Nederland.De procedure bij grensoverschrijdende activiteiten van een bemiddelaar
in verzekeringen wijkt op onderdelen af van die bij de meeste andere financiële
ondernemingen. Zo hoeft de toezichthouder van de lidstaat van herkomst geen
besluit te nemen inzake instemming met het voornemen, maar hoeft hij «slechts»
de toezichthoudende instantie van de lidstaat van ontvangst van het voornemen
van de bemiddelaar in verzekeringen binnen een maand in kennis te stellen,
indien de desbetreffende lidstaat dit blijkens een kennisgeving van de Europese
Commissie wenst. De bemiddelaar in verzekeringen kan vervolgens binnen een
maand met zijn werkzaamheden kan aanvangen. Als echter de Europese Commissie
geen kennisgeving heeft gedaan als bedoeld in tweede lid van artikel 6 van
de richtlijn verzekeringsbemiddeling, kan de bemiddelaar in verzekeringen
direct na mededeling van het voornemen aanvangen met zijn werkzaamheden in
het land van ontvangst. De toezichthouder zal dat aan de bemiddelaar in verzekeringen
laten weten na ontvangst van het voornemen. Verder heeft de toezichthouder
van het land van herkomst geen taak bij het op de hoogte stellen van de bemiddelaar
in verzekeringen van eventuele voorwaarden die de toezichthoudende instantie
van de lidstaat van ontvangst stelt bij het uitoefenen van werkzaamheden.Artikel 1a:82In dit artikel wordt de grondslag uit artikel 9 van de Wfd overgenomen
om bij ministeriële regeling vrijstelling te regelen van het verbod om
te bemiddelen en van de vergunningeisen. De bepaling dat aan
een vrijstelling voorschriften en beperkingen mogen worden gesteld, wordt
niet overgenomen, omdat het inherent aan de bevoegdheid van de Minister van
Financiën om vrijstellingen te regelen is dat in een dergelijke regeling
voorschriften en beperkingen kunnen worden geregeld. Door in het tweede lid
de woorden «geheel of gedeeltelijk» op te nemen, kan de vrijstelling
beperkt worden tot één of meer in artikel 1a:80, eerste lid,
genoemde of daarop gebaseerde bepalingen.Afdeling 1a.2.10Artikel 1a:83Het eerste lid van dit artikel bevat het verbod om in Nederland zonder
vergunning te herverzekeringsbemiddelen. Dit verbod wordt overgenomen uit
artikel 10 Wfd. Het eerste lid onderwerpt het in Nederland verrichten van
deze financiële dienst aan een vergunningplicht.Het element «vanuit Nederland» wordt niet overgenomen uit
de Wfd, omdat het verlenen van vergunningen aan ondernemingen met zetel in
Nederland die uitsluitend diensten verlenen voor buitenlandse cliënten
niet past in de doelstelling van dit voorstel om het verlenen van financiële
diensten op de Nederlandse financiële markten via een vergunning te reguleren.
Een eerste uitzondering hierop vormen de financiële diensten die via
het internet in een andere lidstaat worden verleend door financiële ondernemingen
met zetel of bijkantoor in Nederland. Op grond van het land-van-herkomstbeginsel
van de richtlijn inzake elektronische handel wordt in Nederland toezicht gehouden
op deze financiële ondernemingen, ook in die gevallen waarin de financiële
diensten via het internet alleen aan inwoners van andere lidstaten verleend
worden. Dit wordt geregeld in artikel 1:6j. Een tweede uitzondering voor herverzekeringsbemiddelen
die verband houdt met de richtlijn verzekeringsbemiddeling wordt in artikel
1:6o geregeld. Zie de toelichting van dat artikel.In het tweede lid van dit artikel wordt de bevoegdheid van artikel 18
van de Wfd om ontheffing te verlenen van het verbod om te herverzekeringsbemiddelen,
de zogenaamde zware ontheffingen, overgenomen. De ontheffing wordt op aanvraag
verleend door de vergunningverlenende toezichthouder. Deze ontheffing kan
voorwaardelijk, gedeeltelijk en/of voor bepaalde tijd worden verleend. Aan
deze zware ontheffingen kunnen door de toezichthouder voorschriften worden
verbonden en beperkingen worden gesteld op gelijke wijze als bij de vergunningsbesluiten
het geval is (zie artikel 1:84, eerste lid, aanhef en onderdeel d, juncto
1:82, tweede lid). De intrekking kan zowel ambtshalve als op aanvraag geschieden
(zie artikel 1:83). Voorts is in een bevoegdheid tot afwikkeling voorzien
(artikel 1:83, derde lid). Als wettelijke beslistermijn voor verlening van
de ontheffing is een termijn van 13 weken opgenomen (artikel 1:82, derde lid).
De beslistermijn bij een verzoek om intrekking bedraagt acht weken (artikel
1:83, vierde lid).In het tweede lid wordt bepaald dat de aanvrager van de ontheffing aan
moet tonen dat de belangen die het Deel Markttoegang financiële ondernemingen
en het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen beogen te beschermen
anderszins voldoende worden beschermd. Dit onderscheid doet recht aan de eigenstandige
betekenis van het door de AFM uit te oefenen toezicht en waarborgt dat de
belangen van het «eigen» toezicht leidend zijn bij de beoordeling
van de aanvraag. De aanvrager dient aan te tonen dat op andere wijze het gewenste
beschermingsniveau wordt bereikt. Uiteindelijk is het aan de toezichthouder
om te beoordelen of de zware ontheffing daadwerkelijk kan worden verleend, het betreft niet een gebonden bevoegdheid. Het beëindigen van
de ontheffing kan geëffectueerd worden op eigen verzoek van de houder
daarvan of bij besluit van toezichthouder. Ook hierbij is geen sprake van
een gebonden bevoegdheid tenzij de situaties opgesomd in artikel 1:83, tweede
lid, zich voordoen.Artikel 1a:84In dit artikel worden de uitzonderingen op de vergunningplicht voor het
herverzekeringsbemiddelen opgenomen. Hierin zijn de financiële ondernemingen
opgenomen die op basis van artikel 14 van de Wfd over een vergunning van rechtswege
beschikken. Dit houdt verband met het voorstel om de figuur van vergunning
van rechtswege niet op te nemen in dit voorstel, verwezen wordt naar het algemeen
deel van de toelichting op deze nota van wijziging, paragraaf 6.4.3.De categorieën van uitgezonderde financiële ondernemingen worden
anders gegroepeerd dan in de huidige toezichtwetten, omdat de bepalingen waarnaar
verwezen wordt in de huidige wetten anders of niet meer terugkomen in het
voorstel, bijvoorbeeld de verwijzingen naar de registerbepalingen. De beperking «voorzover
het aan hen ingevolge die verklaring/vergunning is toegestaan te bemiddelen»
is in onderdeel a en b opgenomen om te bewerkstelligen dat de uitzondering
op het in artikel 1a:83 bepaalde verbod slechts geldt indien er uit hoofde
van een verklaring van ondertoezichtstelling of vergunning op basis van het
Deel Markttoegang financiële ondernemingen toegang tot de markt is verleend
om te herverzekeringsbemiddelen. Voor verzekeraars met een vergunning op grond
van het Deel Markttoegang financiële ondernemingen betekent de uitzonderingsbepaling
dat zij voor het bemiddelen niet vergunningplichtig zijn, voorzover zij deze
activiteiten ook in het kader van hun vergunning krachtens dit voorstel mogen
verrichten. Krachtens het zogenaamde verbod op nevenbedrijf artikel 2:64,
mogen zij alleen werkzaamheden verrichten die voortvloeien uit het verzekeringsbedrijf.In onderdeel c komt tot uitdrukking dat deze beperking niet geldt banken,
omdat voor banken in de Wfd een ongeclausuleerde uitzondering geldt.Artikel 1a:85In dit artikel wordt het bepaalde in artikel 13, eerst lid, onderdeel
b van de Wfd overgenomen.Artikel 1a:86Artikel 1:82, eerste lid, is van het Algemeen deel verplaatst naar het
Deel Markttoegang financiële ondernemingen en in dit artikel opgenomen.
Vergunningverlening geschiedt op aanvraag en niet ambtshalve. De vergunning
wordt verleend aan de aanvrager.In het eerste lid van dit artikel wordt bepaald dat de AFM aan de aanvrager
een vergunning zal verlenen voor het herverzekeringsbemiddelen indien de aanvrager
aantoont dat aan de vergunningeisen als genoemd in de onderdelen a tot en
met e zal worden voldaan. Het betreft eisen die preventief worden getoetst,
dat wil zeggen voordat de financiële onderneming de markt betreedt. Hiermee
wordt ten opzichte van de huidige wetten in de vergunningeisen geen materiële
wijziging aangebracht. Dit artikel komt in de plaats van artikel 11, eerste
lid, van de Wfd.Met de zinsnede «zal worden voldaan» wordt onderkend dat op
het moment van vergunningverlening nog niet aan (sommige) vergunningeisen
voldaan zal kunnen zijn, bijvoorbeeld omdat de financiële onderneming
nog in de oprichtingsfase zit. Dit neemt niet weg dat preventief getoetst
kan worden dat binnen korte tijd na de vergunningverlening aan deze eisen «zal»
worden voldaan. Met deze formulering wordt recht gedaan aan het feit dat bij
de vergunningverlening moet worden «vooruitgekeken» naar de bedrijfsuitoefening –
en dus alle aspecten daarbij moeten worden beoordeeld, ook degene waaraan
nog niet kan worden voldaan – terwijl anderzijds onderscheid blijft
bestaan tussen de vergunningeisen en de lopendtoezichteisen uit het Deel Gedragstoezicht
financiële ondernemingen.Voor de artikelsgewijze toelichting op het eerste lid, eerste volzin,
aanhef en onderdelen a tot en met e, wordt verwezen naar de toelichting op
de betreffende artikelen van deze nota van toelichting. De tweede volzin wordt
voorgesteld om te bepalen dat in de algemene maatregel van bestuur die uitwerking
geeft aan de eisen die in het eerste lid worden genoemd, wordt geregeld welke
ingevolge de wet geregelde eisen ook vergunningeis zijn.In het tweede lid wordt bepaald dat de aanvrager bij zijn vergunningaanvraag
aan de AFM de bij of krachtens algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens
moet overleggen. De gegevens hebben betrekking op de vergunningeisen die zijn
opgenomen in het eerste lid van dit artikel. Uit het overleggen van de gegevens
zal moeten blijken of de aanvrager naar het oordeel van de toezichthouder
in voldoende mate zal voldoen aan de vergunningeisen uit het eerste lid van
dit artikel.In het derde lid wordt de in artikel 18 van Wfd bepaalde bevoegdheid om
ontheffingen te verlenen van de in het eerste lid geregelde verplichting om
bij vergunningverlening aan te tonen dat aan bepaalde eisen wordt voldaan,
zogenaamde lichte ontheffingen, overgenomen. Bij lichte ontheffingen gaat
het om ontheffingen van een voorschrift, niet zijnde een verbod, waaraan een
financiële onderneming (of een andere normadressaat), gelet op de bijzondere
omstandigheden van die (rechts)persoon, redelijkerwijs niet kan voldoen en
wel op een andere wijze kan voldoen aan de doeleinden die de wetgever met
het geven van dat voorschrift beoogt te bereiken. Voor die bijzondere omstandigheden,
die voor de wetgever onvoorzienbaar zijn, maar waarvan het wenselijk is om
er aan tegemoet te komen, kan de financiële onderneming een lichte ontheffing
krijgen. Door de woorden «geheel of gedeeltelijk» op te nemen
in de bepaling kan de ontheffing beperkt worden tot één of meer
in het eerste lid bedoelde eisen.Artikel 1a:87Dit artikel betreft het geval waarin een herverzekeringsbemiddelaar met
zetel in een andere lidstaat de toezichthoudende instantie van die lidstaat
op de hoogte heeft gesteld van zijn voornemen om in Nederland een bijkantoor
te openen of diensten te gaan verrichten. Het bepaalde vloeit voort uit artikel
3 en artikel 6, derde alinea, van de richtlijn verzekeringsbemiddeling. Deze
bepaling is bij de implementatie van de richtlijn verzekeringsbemiddeling
niet opgenomen in de Wfd. In verband hiermee zal in het overgangsrecht een
voorziening getroffen worden voor financiële ondernemingen die op het
moment van inwerkingtreding van dit voorstel al actief zijn in Nederland.De procedure bij grensoverschrijdende activiteiten van een herverzekeringsbemiddelaar
wijkt op onderdelen af van die bij de meeste andere financiële ondernemingen.
Zo hoeft de toezichthouder van de lidstaat van herkomst geen
besluit te nemen inzake instemming met het voornemen, maar hoeft hij «slechts»
de toezichthoudende instantie van de lidstaat van ontvangst van het voornemen
van de herverzekeringsbemiddelaar binnen een maand in kennis te stellen, indien
de desbetreffende lidstaat dit blijkens een kennisgeving van de Europese Commissie
wenst. De herverzekeringsbemiddelaar kan vervolgens binnen een maand met zijn
werkzaamheden kan aanvangen. Als echter de Europese Commissie geen kennisgeving
heeft gedaan als bedoeld in tweede lid van artikel 6 van de richtlijn verzekeringsbemiddeling,
kan de herverzekeringsbemiddelaar direct na mededeling van het voornemen aanvangen
met zijn werkzaamheden in het land van ontvangst. De toezichthouder zal dat
aan de herverzekeringsbemiddelaar laten weten na ontvangst van het voornemen.
Verder heeft de toezichthouder van het land van herkomst geen taak bij het
op de hoogte stellen van de herverzekeringsbemiddelaar van eventuele voorwaarden
die de toezichthoudende instantie van de lidstaat van ontvangst stelt bij
het uitoefenen van werkzaamheden.Artikel 1a:88In dit artikel wordt de grondslag uit artikel 9 van de Wfd overgenomen
om bij ministeriële regeling vrijstelling te regelen van het verbod om
te herverzekeringsbemiddelen en van de vergunningeisen. De bepaling dat aan
een vrijstelling voorschriften en beperkingen mogen worden gesteld, wordt
niet overgenomen, omdat het inherent aan de bevoegdheid van de Minister van
Financiën om vrijstellingen te regelen is dat in een dergelijke regeling
voorschriften en beperkingen kunnen worden geregeld. Door in het tweede lid
de woorden «geheel of gedeeltelijk» op te nemen, kan de vrijstelling
beperkt worden tot één of meer in artikel 1a:86, eerste lid,
genoemde of daarop gebaseerde bepalingen.Afdeling 1a.2.11Artikel 1a:89Het eerste lid van dit artikel bevat het verbod om in Nederland zonder
vergunning op te treden als gevolmachtigde of ondergevolmachtigde agent. Dit
verbod wordt overgenomen uit artikel 10 van de Wfd. Het eerste lid onderwerpt
het in Nederland verrichten van deze financiële dienst aan een vergunningplicht.Het element «vanuit Nederland» wordt niet overgenomen uit
de Wfd, omdat het verlenen van vergunningen aan in Nederland gevestigde ondernemingen
die uitsluitend diensten verlenen voor buitenlandse cliënten niet past
in de doelstelling van dit voorstel om het verlenen van financiële diensten
op de Nederlandse financiële markten door middel van een vergunning te
reguleren. Een eerste uitzondering hierop vormen de financiële diensten
die via het internet in een andere lidstaat worden verleend door financiële
ondernemingen met zetel of bijkantoor in Nederland. Op grond van het land-van-herkomstbeginsel
van de richtlijn inzake elektronische handel wordt in Nederland toezicht gehouden
op deze financiële ondernemingen, ook in die gevallen waarin de financiële
diensten via het internet alleen aan inwoners van andere lidstaten verleend
worden. Dit wordt geregeld in artikel 1:6j.Een tweede uitzondering voor bemiddelen in verzekeringen die verband houdt
met de richtlijn verzekeringsbemiddeling wordt in artikel 1:6o geregeld. Zie
de toelichting van dat artikel.In het tweede lid van dit artikel wordt de bevoegdheid van artikel 18
van de Wfd om ontheffing te verlenen van het verbod om op te treden als gevolmachtigde
of ondergevolmachtigde agent, de zogenaamde zware ontheffingen,
overgenomen. De ontheffing wordt op aanvraag verleend door de AFM. Deze ontheffing
kan voorwaardelijk, gedeeltelijk en/of voor bepaalde tijd worden verleend.
Aan deze zware ontheffingen kunnen door de AFM voorschriften worden verbonden
en beperkingen worden gesteld op gelijke wijze als bij de vergunningsbesluiten
het geval is (zie artikel 1:84, eerste lid, aanhef en onderdeel d, juncto
1:82, tweede lid). De intrekking kan zowel ambtshalve als op aanvraag geschieden
(zie artikel 1:83). Voorts is in een bevoegdheid tot afwikkeling voorzien
(artikel 1:83, derde lid). Als wettelijke beslistermijn voor verlening van
de ontheffing is een termijn van 13 weken opgenomen (artikel 1:82, derde lid).In het tweede lid wordt bepaald dat de aanvrager van de ontheffing aan
moet tonen dat de belangen die het Deel Markttoegang financiële ondernemingen
en het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen beogen te beschermen
anderszins voldoende worden beschermd. Dit onderscheid doet recht aan de eigenstandige
betekenis van het door de AFM uit te oefenen toezicht en waarborgt dat de
belangen van het «eigen» toezicht leidend zijn bij de beoordeling
van de aanvraag. De aanvrager dient aan te tonen dat op andere wijze het gewenste
beschermingsniveau wordt bereikt. Uiteindelijk is het aan de toezichthouder
om te beoordelen of de zware ontheffing daadwerkelijk kan worden verleend,
het betreft niet een gebonden bevoegdheid. Het beëindigen van de ontheffing
kan geëffectueerd worden op eigen verzoek van de houder daarvan of bij
besluit van de AFM. Ook hierbij is geen sprake van een gebonden bevoegdheid
tenzij de situaties opgesomd in artikel 1:83, tweede lid, zich voordoen.Artikel 1a:90In dit artikel worden de uitzonderingen op de vergunningplicht voor het
optreden als gevolmachtigde of ondergevolmachtigde agent opgenomen. Hierin
zijn de financiële ondernemingen opgenomen die op basis van artikel 14
van de Wfd over een vergunning van rechtswege beschikken. Dit houdt verband
met het voorstel om de figuur van vergunning van rechtswege niet op te nemen
in dit voorstel. Verwezen wordt naar het algemeen deel van de toelichting
op deze nota van wijziging, paragraaf 6.4.3.De categorieën van uitgezonderde financiële ondernemingen worden
anders gegroepeerd dan in de huidige toezichtwetten, omdat de bepalingen waarnaar
verwezen wordt in de huidige wetten anders of niet meer terugkomen in het
voorstel, bijvoorbeeld de verwijzingen naar de registerbepalingen. De beperking «voorzover
het aan hen ingevolge die vergunning/verklaring van ondertoezichtstelling
is toegestaan op te treden als gevolmachtigde of ondergevolmachtigde agent»
is in onderdeel a en b opgenomen om te bewerkstelligen dat de uitzondering
op het in artikel 1a:89 bepaalde verbod slechts geldt indien er uit hoofde
van een vergunning op basis van het Deel Markttoegang financiële ondernemingen
of indien er uit hoofde van een verklaring van ondertoezichtstelling op basis
van het Deel Prudentieel toezicht financiële ondernemingen aan financiële
ondernemingen toegang tot de markt is verleend om op te treden als gevolmachtigde
of ondergevolmachtigde agent. Voor verzekeraars met een vergunning op grond
van het Deel Markttoegang financiële ondernemingen betekent de uitzonderingsbepaling
dat zij voor het optreden als gevolmachtigde of ondergevolmachtigde agent
niet vergunningplichtig zijn, voorzover zij deze activiteiten ook in het kader
van hun vergunning krachtens dit voorstel mogen verrichten. Krachtens het
zogenaamde verbod op nevenbedrijf in artikel 2:64 mogen zij alleen werkzaamheden
verrichten die voortvloeien uit het verzekeringsbedrijf.In onderdeel c komt tot uitdrukking dat deze beperking niet geldt voor
banken, omdat voor banken in de Wfd een ongeclausuleerde uitzondering geldt.Artikel 1a:91Artikel 1:82, eerste lid, is van het Algemeen deel verplaatst naar het
Deel Markttoegang financiële ondernemingen en in dit artikel opgenomen.
Vergunningverlening geschiedt op aanvraag en niet ambtshalve. De vergunning
wordt verleend aan de aanvrager.In het eerste lid van dit artikel wordt bepaald dat de AFM aan de aanvrager
een vergunning zal verlenen voor het optreden als gevolmachtigde of ondergevolmachtigde
agent indien de aanvrager aantoont dat aan de vergunningeisen als genoemd
in de onderdelen a tot en met e zal worden voldaan. Het betreft eisen die
preventief worden getoetst, dat wil zeggen voordat de financiële onderneming
de markt betreedt. Hiermee wordt ten opzichte van de huidige wetten in de
vergunningeisen geen materiële wijziging aangebracht. Dit artikel komt
in de plaats van artikel 11, eerste lid, van de Wfd.Met de zinsnede «zal worden voldaan» wordt onderkend dat op
het moment van vergunningverlening nog niet aan (sommige) vergunningeisen
voldaan zal kunnen zijn, bijvoorbeeld omdat de financiële onderneming
nog in de oprichtingsfase zit. Dit neemt niet weg dat preventief getoetst
kan worden dat binnen korte tijd na de vergunningverlening aan deze eisen «zal»
worden voldaan. Met deze formulering wordt recht gedaan aan het feit dat bij
de vergunningverlening moet worden «vooruitgekeken» naar de bedrijfsuitoefening –
en dus alle aspecten daarbij moeten worden beoordeeld, ook degene waaraan
nog niet kan worden voldaan – terwijl anderzijds onderscheid blijft
bestaan tussen de vergunningeisen en de lopendtoezichteisen uit het Deel Gedragstoezicht
financiële ondernemingen.Voor de artikelsgewijze toelichting op het eerste lid, eerste volzin,
aanhef en onderdelen a tot en met e, wordt verwezen naar de toelichting op
de betreffende artikelen van deze nota van toelichting.De tweede volzin wordt voorgesteld om te bepalen dat in de algemene maatregel
van bestuur die uitwerking geeft aan de eisen die in het eerste lid worden
genoemd, wordt geregeld welke ingevolge de wet geregelde eisen ook vergunningeis
zijn.In het tweede lid wordt bepaald dat de aanvrager bij zijn vergunningaanvraag
aan de AFM de bij of krachtens algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens
moet overleggen. De gegevens hebben betrekking op de vergunningeisen die zijn
opgenomen in het eerste lid van dit artikel. Uit het overleggen van de gegevens
zal moeten blijken of de aanvrager naar het oordeel van de AFM in voldoende
mate zal voldoen aan de vergunningeisen uit het eerste lid van dit artikel.In het derde lid wordt de in artikel 18 van de Wfd bepaalde bevoegdheid
om ontheffingen te verlenen van de in het eerste lid geregelde verplichting
om bij vergunningverlening aan te tonen dat aan bepaalde eisen wordt voldaan,
zogenaamde lichte ontheffingen, overgenomen. Bij lichte ontheffingen gaat
het om ontheffingen van een voorschrift, niet zijnde een verbod, waaraan een
financiële onderneming (of een andere normadressaat), gelet op de bijzondere
omstandigheden van die persoon, redelijkerwijs niet kan voldoen en wel op
een andere wijze kan voldoen aan de doeleinden die de wetgever met het geven
van dat voorschrift beoogt te bereiken. Voor die bijzondere omstandigheden,
die voor de wetgever onvoorzienbaar zijn, maar waarvan het wenselijk
is om er aan tegemoet te komen, kan de financiële onderneming een lichte
ontheffing krijgen. Door de woorden «geheel of gedeeltelijk» op
te nemen in de bepaling kan de ontheffing beperkt worden tot een of meer van
de in het eerste lid bedoelde eisen.Artikel 1a:92In dit artikel wordt de grondslag uit artikel 9 van de Wfd overgenomen
om bij ministeriële regeling vrijstelling te regelen van het verbod om
zonder vergunning op te treden als gevolmachtigde of ondergevolmachtigde agent
en van de vergunningeisen. De bepaling dat aan een vrijstelling voorschriften
en beperkingen mogen worden gesteld, wordt niet overgenomen, omdat het inherent
aan de bevoegdheid van de minister om vrijstellingen te regelen is dat in
een dergelijke regeling voorschriften en beperkingen kunnen worden geregeld.
Door in het tweede lid de woorden «geheel of gedeeltelijk» op
te nemen, kan de vrijstelling beperkt worden tot een of meer in artikel 1a:91,
eerste lid, genoemde of daarop gebaseerde bepalingen.Afdeling 1a.2.12Artikel 1a:93Het eerste lid van dit artikel bevat het verbod om in Nederland zonder
vergunning beleggingsdiensten te verlenen. Dit verbod wordt overgenomen uit
artikel 7, eerste lid, van de Wte 1995. In artikel 1:1 is een definitie opgenomen
van «verlenen van een beleggingsdienst».Het eerste lid onderwerpt het in Nederland verrichten van deze financiële
dienst aan een vergunningplicht.Het element «vanuit Nederland» wordt niet overgenomen uit
de Wte 1995, omdat het verlenen van vergunningen aan in Nederland gevestigde
ondernemingen die uitsluitend diensten verlenen voor buitenlandse cliënten
niet past in de doelstelling van dit voorstel om het verlenen van financiële
diensten op de Nederlandse financiële markten via een vergunning te reguleren.
Een uitzondering hierop vormen de financiële diensten die via het internet
in een andere lidstaat worden verleend door financiële ondernemingen
met zetel of bijkantoor in Nederland. Op grond van het land-van-herkomstbeginsel
van de richtlijn inzake elektronische handel wordt in Nederland toezicht gehouden
op deze financiële ondernemingen, ook in die gevallen waarin de financiële
diensten via het internet alleen aan inwoners van andere lidstaten verleend
worden. Dit wordt geregeld in artikel 1:6j. In de Wet effectenhandel (voorloper
van de Wtb en de Wte 1995) is het element «vanuit Nederland» destijds
opgenomen om te voorkomen dat Nederland als vestigingsland zou worden gebruikt
voor het benaderen van buitenlandse beleggers.1
Gelet op ontwikkelingen die de Nederlandse effectenregelgeving sinds die tijd
heeft doorgemaakt, lijkt Nederland niet meer aantrekkelijk als toevluchtsoord
om de effectenregelgeving in andere landen te ontduiken.Artikel 1a:94In dit artikel worden de uitzonderingen op de vergunningplicht voor het
verlenen van beleggingsdiensten opgenomen. Het bepaalde in artikel 7, tweede
lid, van de Wte 1995 wordt overgenomen.De categorieën van uitgezonderde financiële ondernemingen worden
anders gegroepeerd dan in de huidige toezichtwetten, omdat de bepalingen waarnaar
verwezen wordt in de huidige wetten anders of niet meer terugkomen
in dit voorstel, bijvoorbeeld de verwijzingen naar de registerbepalingen.
De beperking «voorzover het aan hen ingevolge die verklaring/vergunning
is toegestaan beleggingsdiensten te verlenen» is in de onderdelen b
en c en opgenomen om te bewerkstelligen dat de uitzondering op het in artikel
1a:93 bepaalde verbod slechts geldt indien er uithoofde van een ondertoezichtstelling
of een vergunning op basis het Deel Prudentieel toezicht financiële ondernemingen
of het Deel Markttoegang financiële ondernemingen toegang tot de markt
is verleend om beleggingsdiensten te verlenen. Banken wordt het in artikel
2:60 bijvoorbeeld toegestaan werkzaamheden, genoemd in bijlage I van de richtlijn
banken1, te verrichten, tenzij deze in de vergunning
zijn uitgesloten. Dit betekent dat een bank met een vergunning van DNB is
uitgezonderd van de vergunningplicht in het Deel Markttoegang financiële
ondernemingen voor in die bijlage genoemde werkzaamheden, tenzij de werkzaamheden
in de vergunning zijn uitgesloten.In onderdeel a komt tot uitdrukking dat deze beperking niet geldt voor
verzekeraars, omdat voor verzekeraars in de Wte 1995 een ongeclausuleerde
uitzondering geldt.Voor de toelichting op het tweede lid wordt verwezen naar de toelichting
op artikel 4:37.Met het derde lid wordt aan het bepaalde in artikel 5, derde lid, van
de richtlijn beleggingsinstellingen voldaan. In navolging van artikel 6, vierde
lid, van de Wtb en artikel 5, derde lid, van de richtlijn beleggingsinstellingen
wordt in dit onderdeel de icbe-beheerder uitgezonderd van de vergunningplicht
voor het beheren van individuele vermogens. Op grond van artikel 4:59, tweede
lid, mogen icbe-beheerders immers tevens individuele vermogens beheren. Voor
de goede orde wordt opgemerkt dat voorzover icbe-beheerders met zetel in een
andere lidstaat in Nederland individuele vermogens (wensen te) beheren, zij
wat betreft het verlenen van die diensten als beleggingsonderneming worden
aangemerkt en derhalve onder het eerste lid van dit artikel vallen.Artikel 1a:95In dit artikel wordt het bepaalde in artikel 7, tweede lid, onderdelen
i en j, van de Wte 1995 overgenomen. Voor de goede orde zij opgemerkt dat
voorzover icbe-beheerders met zetel in een andere lidstaat in Nederland individuele
vermogens (wensen te) beheren, zij wat betreft het verlenen van die diensten
als beleggingsonderneming worden aangemerkt en derhalve onder het tweede lid
van dit artikel vallen.Artikel 1a:96Artikel 1:82, eerste lid, is van het Algemeen deel verplaatst naar het
Deel Markttoegang financiële ondernemingen en in dit artikel opgenomen.
Vergunningverlening geschiedt op aanvraag en niet ambtshalve. De vergunning
wordt verleend aan de aanvrager. In de vergunning wordt aangegeven welke activiteiten
met behulp van de vergunning mogen worden verricht.In het eerste lid van dit artikel wordt bepaald dat de AFM aan de aanvrager
een vergunning zal verlenen voor het verlenen van beleggingsdiensten indien
de aanvrager aantoont dat aan de vergunningeisen, genoemd in het eerste lid
zal worden voldaan. Het betreft eisen die preventief worden getoetst, dat
wil zeggen voordat de financiële onderneming de markt betreedt. Hiermee
wordt ten opzichte van de huidige wetten in de vergunningeisen geen materiële
wijziging aangebracht. Dit artikel komt in de plaats van artikel
7, vierde lid, van de Wte 1995 en de daarop gebaseerde artikelen in het Bte
1995. Ten opzichte van de huidige regelgeving is er een duidelijke selectie
gemaakt van wat preventief getoetst wordt.Met de zinsnede «zal worden voldaan» wordt onderkend dat op
het moment van vergunningverlening nog niet aan (sommige) vergunningeisen
voldaan zal kunnen zijn, bijvoorbeeld omdat de financiële onderneming
nog in de oprichtingsfase zit. Dit neemt niet weg dat preventief getoetst
kan worden dat binnen korte tijd na de vergunningverlening aan deze eisen «zal»
worden voldaan. Met deze formulering wordt recht gedaan aan het feit dat bij
de vergunningverlening moet worden «vooruitgekeken» naar de bedrijfsuitoefening –
en dus alle aspecten daarbij moeten worden beoordeeld, ook degene waaraan
nog niet kan worden voldaan – terwijl anderzijds onderscheid blijft
bestaan tussen de vergunningeisen en de lopendtoezichteisen uit het Deel Gedragstoezicht
financiële ondernemingen.Voor de artikelsgewijze toelichting op het eerste lid, eerste volzin,
aanhef en onderdelen a tot en met h, wordt verwezen naar de toelichting op
de betreffende artikelen van deze nota van toelichting. Voor de artikelsgewijze
toelichting op het eerste lid, aanhef en onderdeel i, wordt verwezen naar
de toelichting op artikel 2:78 (Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr.
10).In onderdeel j van het eerste lid wordt het bepaalde in artikel 7, vierde
lid, tweede alinea, van de Wte 1995 overgenomen. Bij vestiging van een bijkantoor
van een beleggingsonderneming met zetel in een staat die geen lidstaat is
geldt als additionele vergunningeis dat wordt aangetoond dat het de beleggingsonderneming
in het land van herkomst is toegestaan beleggingsdiensten te verlenen als
beleggingsonderneming en een bijkantoor in Nederland mag openen. Dit vereiste
is bij de Wet actualisering en harmonisatie financiële toezichtswetten
(Stb. 2003, 55) in de Wte 1995 opgenomen en is een uitwerking van de zogenaamde «minimum
standards» van het Bazelse comité die dienen om het toezicht
op bijkantoren van beleggingsondernemingen uit niet lidstaten te versterken.1De tweede volzin wordt voorgesteld om te bepalen dat in de algemene maatregel
van bestuur die uitwerking geeft aan de eisen die in het eerste lid worden
genoemd, wordt geregeld welke bij of krachtens de wet geregelde eisen ook
vergunningeis zijn.In het tweede lid wordt bepaald dat indien een gekwalificeerde deelneming
als bedoeld in artikel 2:122 in de beleggingsonderneming wordt gehouden, de
AFM pas een vergunning verleent indien DNB de benodigde verklaring van geen
bezwaar heeft verleend. Hiermee wordt artikel 11 van het Bte 1995 overgenomen.In het derde lid wordt bepaald dat de aanvrager bij zijn vergunningaanvraag
aan de AFM de bij of krachtens algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens
moet overleggen. De gegevens hebben betrekking op de vergunningeisen die zijn
opgenomen in het eerste lid van dit artikel. Uit het overleggen van de gegevens
zal moeten blijken of de aanvrager naar het oordeel van de AFM in voldoende
mate zal voldoen aan de vergunningeisen uit het eerste lid van dit artikel.In het vierde lid wordt de in artikel 7, zesde lid, van de Wte 1995 bepaalde
bevoegdheid om ontheffingen te verlenen van de in het eerste lid geregelde
verplichting om bij vergunningverlening aan te tonen dat aan bepaalde eisen
wordt voldaan, zogenaamde lichte ontheffingen, overgenomen.
Bij lichte ontheffingen gaat het om ontheffingen van een voorschrift, niet
zijnde een verbod, waaraan een financiële onderneming (of een andere
normadressaat), gelet op de bijzondere omstandigheden van die persoon, redelijkerwijs
niet kan voldoen en wel op een andere wijze kan voldoen aan de doeleinden
die de wetgever met het geven van dat voorschrift beoogt te bereiken. Voor
die bijzondere omstandigheden, die voor de wetgever onvoorzienbaar zijn, maar
waarvan het wenselijk is om er aan tegemoet te komen, kan de financiële
onderneming een lichte ontheffing krijgen.Door de woorden «geheel of gedeeltelijk» op te nemen in de
bepaling kan de ontheffing beperkt worden tot een of meer van de in het eerste
lid bedoelde eisen.Artikel 1a:97Dit artikel betreft het mededelen van gegevens door de toezichthoudende
instantie van een andere lidstaat aan de AFM, in gevallen waarin een beleggingsonderneming
de toezichthoudende instantie van de lidstaat van herkomst haar voornemen
met betrekking tot het verlenen van financiële diensten vanuit een bijkantoor
in Nederland of het verrichten van diensten naar Nederland kenbaar heeft gemaakt.
De AFM kan voorwaarden kenbaar maken die de financiële onderneming in
acht moet nemen bij het uitoefenen van haar activiteiten in Nederland. Indien
het om dienstverlening vanuit een bijkantoor gaat, heeft de AFM hiervoor een
termijn van twee maanden. De AFM bericht de toezichthoudende instantie van
de andere lidstaat in voorkomend geval welke voorwaarden worden gesteld.Artikel 1a:98In dit artikel wordt het bepaalde in artikel 7, tweede lid, onderdeel
j, van de Wte 1995 gedeeltelijk overgenomen. Het bepaalde in het eerste lid
vloeit voort uit artikel 14 van de richtlijn beleggingsdiensten.Artikel 1a:99In dit artikel wordt het bepaalde in artikel 7, tweede lid, onderdeel
i, van de Wte 1995 gedeeltelijk overgenomen. Het bepaalde in het eerste lid
vloeit voort uit artikel 14 van de richtlijn beleggingsdiensten.Artikel 1a:100In dit artikel wordt het bepaalde in artikel 7, derde lid, van de Wte
1995 overgenomen.Artikel 1a:101In dit artikel wordt de grondslag uit 10 van de Wte 1995 overgenomen om
bij ministeriële regeling vrijstelling te regelen van het verbod om zonder
vergunning beleggingsdiensten te verlenen. De bepaling dat aan een vrijstelling
voorschriften en beperkingen mogen worden gesteld, wordt niet overgenomen,
omdat het inherent aan de bevoegdheid van de minister om vrijstellingen te
regelen is dat in een dergelijke regeling voorschriften en beperkingen kunnen
worden geregeld. De bevoegdheid om bij ministeriële regeling vrijstelling
te regelen van de vergunningeisen is nieuw. Door in het tweede lid de woorden «geheel
of gedeeltelijk» op te nemen, kan de vrijstelling beperkt worden tot
een of meer in artikel 1a:96, eerste lid, genoemde of daarop gebaseerde bepalingen.Het voornemen bestaat om op basis van dit artikel beleggingsondernemingen
vrij te stellen die hun zetel hebben in een staat die geen lidstaat is en
waar toezicht op de financiële onderneming wordt uitgeoefend dat in voldoende
mate waarborgen biedt ten aanzien van de belangen het die dit voorstel beoogt
te beschermen. Bedoelde instellingen krijgen onder de huidige regelgeving
ontheffing van de vergunningeisen op grond van artikel 7, zesde lid, van de
Wte 1995. Een effecteninstelling die is gevestigd in een derde land en die
in Nederland effectendiensten wil aanbieden of verrichten, dient krachtens
artikel 7, eerste lid, van de Wte 1995 te beschikken over een door de AFM
verleende vergunning. Aangezien een dergelijke effecteninstelling doorgaans
niet kan voldoen aan alle bij of krachtens de Wte 1995 gestelde vergunningeisen
zal zij een vergunning op grond van artikel 7, zesde lid, van de Wte 1995
aanvragen. Om in aanmerking te komen voor een vergunning op grond van artikel
7, zesde lid, van de Wte 1995 dient de effecteninstelling te verzoeken om
een vergunning waarbij enige door de haar specifiek aan te duiden vergunningeisen
buiten toepassing blijven. De effecteninstelling dient hierbij aan te tonen
dat zij redelijkerwijs niet volledig kan voldoen aan de door haar specifiek
genoemde bij of krachtens de Wte 1995 gestelde regels en dat de doeleinden
die de Wte 1995 beoogt te bereiken anderszins voldoende zijn bereikt. Zie
Beleidsregel 02-01 van de AFM («derde landen beleid»). In een
vrijstellingsregeling zal het zogenaamde derde landen beleid generiek geregeld
kunnen worden.Afdeling 1a.2.13Artikel 1a:102Dit artikel wordt overgenomen uit artikel 16, eerste tot en met derde
lid, van de Wfd. Het vierde lid van artikel 16 van de Wfd betreft het lopend
toezicht en wordt opgenomen in het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen.
Het tweede lid van artikel 16 van de Wfd wordt zowel in het Deel Markttoegang
financiële ondernemingen (artikel 1a:102, derde lid) als in het Deel
Gedragstoezicht financiële ondernemingen (artikel 4:5, eerste lid) opgenomen.Indien een financiële onderneming bestaat uit meerdere rechtspersonen
die bij elkaar zijn aangesloten, in die zin dat aan de voorwaarden bedoeld
in het eerste lid is voldaan, kan worden volstaan met één vergunning,
de zogenaamde «collectieve vergunning». De regeling is bedoeld
voor organisaties met meerdere zelfstandige vestigingen, die zonder deze bepaling
voor elke zelfstandige vestiging een aparte vergunning nodig zouden hebben.
Een collectieve vergunning kan niet aan elk samenstel van rechtspersonen worden
verleend. In het eerst lid worden de eisen opgesomd. De «centrale»
rechtspersoon, die wordt aangemerkt als de houder van de collectieve vergunning,
moet over voldoende statutaire bevoegdheden jegens de aangesloten ondernemingen
beschikken om gedragingen van een aangesloten onderneming tegen te kunnen
gaan die in strijd zijn met de in het derde lid genoemde bepalingen. Hierbij
kan aan de bevoegdheid worden gedacht om bindende regels en aanwijzingen vast
te stellen. Voorts moet de centrale rechtspersoon beschikken over voldoende
mogelijkheden tot deskundige ondersteuning van de aangesloten instellingen.
Met name kleinere aangesloten ondernemingen die niet met hoge frequentie financiële
producten aanbieden zullen niet steeds de benodigde deskundigheid in huis
hebben. Ten slotte dient de centrale rechtspersoon te beschikken over een
machtiging om de aangesloten onderneming te vertegenwoordigen bij de vergunningaanvraag
en bij de overige toepassing van de bepalingen inzake vergunningen.In plaats van de term «instelling» uit artikel 16 van de Wfd
wordt in dit artikel de term «onderneming» gebruikt. Aan de bepaling
zoals die luidt in de Wfd is in het eerste lid, onderdeel a, «en door
de Autoriteit Financiële Markten gegeven aanwijzingen te laten opvolgen»
toegevoegd. Hiermee wordt verduidelijkt dat de centrale rechtspersoon ook
het opvolgen van aanwijzingen van de AFM moet kunnen afdwingen. Daarnaast
is in het eerste lid, onderdeel a, ten opzichte van de Wfd verduidelijkt dat
naast het handelen ook het nalaten van een aangesloten onderneming aan de
centrale onderneming wordt toegerekend. Ten aanzien van het tweede lid kan
nog opgemerkt worden dat voor de aansluiting van nieuwe ondernemingen geen
beslissing van de AFM nodig is.Ten opzichte van de Wfd wordt voorts de reikwijdte van de bepaling over
de collectieve vergunning uitgebreid tot het verlenen van beleggingsdiensten.
Hiermee wordt de regeling van de collectieve vergunning van toepassing op
alle financiële diensten waarop het Deel Gedragstoezicht financiële
ondernemingen op financiële ondernemingen van toepassing is, behalve
op het optreden als clearinginstelling en aanbieden van deelnemingsrechten
in beleggingsinstellingen. De bepaling wordt niet uitgebreid met het aanbieden
van deelnemingsrechten in beleggingsinstellingen, omdat in de Wtb al de mogelijkheid
is gecreëerd om een vergunning te verlenen aan een beheerder die meerdere
beleggingsinstellingen beheert.Tevens wordt in het vierde lid voorgesteld dat de Minister de bepaling
van toepassing kan verklaren op financiële ondernemingen die een vergunning
hebben van DNB en hebben aangetoond aan de eisen voor het verkrijgen van een
collectieve vergunning te voldoen als bedoeld in het eerste lid. Deze bepaling
moet er voor zorgen dat organisaties die al over een vergunning van DNB beschikken
en uit dien hoofde zijn uitgezonderd van de vergunningplicht in het Deel Gedragstoezicht
financiële ondernemingen, zoals bijvoorbeeld de Rabobank Nederland en
de aangesloten banken, in het toezicht kunnen worden behandeld alsof ze een
collectieve vergunning hebben.Aan de uitbreiding tot het verlenen van beleggingsdiensten liggen de volgende
overwegingen ten grondslag. In het Deel Prudentieel toezicht financiële
ondernemingen van dit voorstel wordt ter beperking van de administratieve
lasten en ter voorkoming van een concurrentienadeel met andere banken die
een groot aantal bijkantoren hebben, in artikel 2:143 een grondslag gecreëerd
om de bij Rabobank Nederland aangesloten banken vrij te stellen van het toezicht
uit hoofde van het Deel Prudentieel toezicht financiële ondernemingen.
In plaats van DNB oefent Rabobank Nederland op een aantal aspecten van het
prudentiële toezicht langs privaatrechtelijke weg controle uit over de
aangesloten instellingen. In de Wfd is voor organisaties zoals de Rabobank
de regeling van de collectieve vergunning opgenomen (zie artikel 16 van de
Wfd). De Wfd ziet echter niet op Rabobank Nederland en de aangesloten banken
als beleggingsondernemingen, omdat beleggingsdiensten niet onder de reikwijdte
van die wet vallen. Met het oog op dezelfde doelstellingen als in het Deel
Prudentieel toezicht financiële ondernemingen zijn gehanteerd voor de
in dat deel geregelde toezichtfiguur, wordt nu voorgesteld om voor het gedragstoezicht
op financiële ondernemingen een regeling op te nemen die er in resulteert
dat organisaties met meerdere zelfstandige vestigingen, zoals de Rabobank
Nederland en de aangesloten instellingen, in het gedragstoezicht op financiële
ondernemingen net zo worden behandeld als financiële ondernemingen met één
vergunningplichtige rechtspersoon en een groot aantal onzelfstandige lokale
kantoren. Rabobank Nederland en de bij haar aangesloten banken nemen in het
kader van dit voorstel door hun organisatiestructuur een bijzondere positie
in ten opzichte van andere financiële ondernemingen. Binnen
de Rabobank bestaan naast Rabobank Nederland aangesloten banken met eigen
rechtspersoonlijkheid. Voor de toezichtregelgeving zijn Rabobank Nederland
en de aangesloten banken elk apart aan te merken als (vergunningplichtige)
financiële ondernemingen, omdat de aangesloten banken zelfstandige rechtspersonen
zijn die (vergunningplichtige) activiteiten verrichten als bank en als beleggingsonderneming.
Andere financiële ondernemingen werken met één vergunningplichtige
rechtspersoon en een groot aantal bijkantoren, waaronder hier verstaan wordt
onzelfstandige lokale kantoren. In het toezicht worden de financiële
ondernemingen met bijkantoren als één geheel behandeld.De voorgestelde regeling voldoet aan de richtlijn beleggingsdiensten,
omdat alle regels voor beleggingsondernemingen van toepassing blijven op de
aangesloten ondernemingen en de AFM verantwoordelijk blijft voor het toezicht
op de naleving van die regels. Hierin verschilt de voorgestelde regeling van
het zogenaamde Rabobank-regime, zoals geregeld in het Deel Prudentieel toezicht
(artikel 2:143), waarin de aangesloten instellingen bij ministeriële
regeling worden vrijgesteld van het toezicht op de naleving van bepaalde regels
door DNB. In plaats daarvan oefent Rabobank Nederland op een aantal aspecten
van het prudentiële toezicht langs privaatrechtelijke weg controle uit
op de aangesloten banken.Op basis van de voorgestelde regeling worden organisaties zoals Rabobank
Nederland en de aangesloten banken aangemerkt als centrale rechtspersoon respectievelijk
aangesloten ondernemingen in de zin van het Deel Gedragstoezicht financiële
ondernemingen. Het toezicht op de aangesloten instellingen zal lopen via de
centrale rechtspersoon. Voor de AFM is die rechtspersoon het centrale aanspreekpunt.
Aangezien de centrale rechtspersoon controle uitoefent op de naleving van
de regels door de aangesloten ondernemingen is het vanzelfsprekend dat de
centrale rechtspersoon ook de noodzakelijke maatregelen neemt tegenover de
aangesloten ondernemingen om de naleving van de regels te bevorderen. De centrale
rechtspersoon beschikt hiervoor over de noodzakelijke privaatrechtelijke bevoegdheden
ten opzichte van de aangesloten ondernemingen.De informatie-uitwisseling over de activiteiten van de aangesloten instellingen
zal in principe plaatsvinden tussen de AFM en de centrale rechtspersoon. Hiermee
worden de administratieve lasten voor zowel de AFM als voor de betreffende
organisatie zoveel mogelijk beperkt. De AFM kan, indien eerst een informatieverzoek
aan de centrale rechtspersoon is gericht die de gewenste informatie niet heeft
kunnen of willen verschaffen en in gevallen waarin dat evenredig is, rechtstreeks
bij de aangesloten onderneming informatie opvragen. Op basis van artikel 1:57a
kan een toezichthouder immers bij een ieder inlichtingen inwinnen.Zoals in de toelichting bij het Algemeen deel is opgemerkt, wordt een
aanwijzing (artikel 1:58) niet gegeven aan de bij een collectieve vergunninghouder,
centrale rechtspersoon, aangesloten instelling, maar alleen aan de collectieve
vergunninghouder zelf. Dit uiteraard voorzover het gaat om een normovertreding
die op grond van de wet aan de collectieve vergunninghouder kan worden toegerekend
(Kamerstukken II 2003/04, 29 708, nr. 3, blz. 43). In dit kader is het
derde lid van artikel 1a:102 van belang. Daarin wordt bepaald dat voor de
toepassing van dit voorstel het handelen en het nalaten te handelen van de
aangesloten onderneming als het handelen onderscheidenlijk het nalaten te
handelen van de rechtspersoon gelden.HOOFDSTUK 1a.3Artikel 1a:103Dit hoofdstuk, met uitzondering van de artikelen 1a:114 en 1a:115, is
niet van toepassing op financiële diensten die in een andere lidstaat
worden verleend door een financiële onderneming met zetel in Nederland
die als dienst van de informatiemaatschappij (zoals het verrichten van transacties
met betrekking tot financiële instrumenten via het internet) kunnen worden
aangemerkt. Op grond van de richtlijn inzake elektronische handel en de Aanpassingswet
richtlijn inzake elektronische handel is op deze financiële diensten
het land-van-herkomstbeginsel van toepassing. Dit betekent dat een financiële
onderneming wanneer zij haar financiële diensten via het internet grensoverschrijdend
verleent, moet voldoen aan de eisen die de regelgeving van het land van haar
zetel stelt aan de verlening van die diensten. Het beginsel brengt ook met
zich dat de financiële onderneming niet kan worden gebonden aan regelgeving
ten aanzien van de financiële diensten van de lidstaat waar de afnemers
zich bevinden. Financiële ondernemingen met zetel in Nederland die hun
financiële diensten via het internet in andere lidstaten verlenen, staan
voor die diensten volledig onder Nederlands toezicht en hoeven niet te voldoen
aan de notificatiebepalingen voor het verrichten van diensten in deze afdeling.
Hetzelfde geldt voor financiële ondernemingen met zetel in een staat
die geen lidstaat is die vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor hun financiële
diensten via het internet in andere lidstaten verlenen. Een uitzondering hierop
wordt gemaakt voor de notificatiebepalingen met betrekking tot het verrichten
van diensten door verzekeraars. Dit volgt uit artikel 3, derde lid, en de
bijlage van de richtlijn inzake elektronische handel.Voor de goede orde zij opgemerkt dat de richtlijn inzake elektronische
handel toestaat dat het land van ontvangst in een individueel geval in het
algemeen belang maatregelen neemt tegen inkomende diensten van de informatiemaatschappij
(artikel 3, vierde lid, van de richtlijn inzake elektronische handel).Afdeling 1a.3.1Voor de artikelen 1a:104 tot en met 1a:118 geldt het volgende. Deze artikelen
zijn eerder toegelicht. De toelichting op de artikelen die zijn overgeheveld
van het Algemeen Deel naar het Deel Markttoegang financiële ondernemingen
zijn opgenomen in de memorie van toelichting, Kamerstukken II, 2005/05, 29 708,
nr. 3. De toelichting op de artikelen die zijn overgeheveld van het Deel Prudentieel
toezicht financiële ondernemingen naar het Deel Markttoegang financiële
ondernemingen is opgenomen in de toelichting bij de eerste nota van wijziging,
Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10. Aan de hand van onderstaande
tabel kan worden gevonden waar artikelen uit het Deel Markttoegang financiële
ondernemingen eerder zijn toegelicht. Deel MarkttoegangDeel Prudentieel Toezicht financiële ondernemingen (toelichting
in Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10)Algemeen Deel (toelichting in Kamerstukken II 2004/05, 29 708,
nr. 3)1a:1042:33 1a:1052:29 1a:106 1:861a:1072:30 1a:1082:32 1a:1092:139 1a:110 1:861a:1112:141 1a:1122:29 1a:113 1:861a:1142:31 1a:1152:34 1a:116 1:891a:1172:32 1a:1182:33 Artikel 1a:104Voor de toelichting op het eerste en tweede lid wordt verwezen naar de
toelichting op artikel 2:33 in de eerste nota van wijziging (Kamerstukken
II 2004/05, 29 708, nr. 10).Het derde en vierde lid betreffen de rol van DNB in de situatie waarin
een clearinginstelling met zetel in Nederland door middel van een bijkantoor
buiten Nederland haar bedrijf wil uitoefenen. DNB beslist binnen drie maanden
na ontvangst van de aanvraag of zij instemt met het voornemen van de clearinginstelling.
Er wordt geen samenwerking met de toezichthoudende instanties van de andere
staat voorgeschreven.Afdeling 1a.3.2Artikel 1a:105 en 1a:106Deze artikelen betreffen de situatie waarin een kredietinstelling met
zetel in Nederland door middel van een bijkantoor in een andere lidstaat haar
bedrijf wil gaan uitoefenen of financiële diensten wil gaan verrichten.Voor de toelichting op artikel 1a:105 wordt verwezen naar de toelichting
op artikel 2:29 in de eerste nota van wijziging (Kamerstukken II 2004/05,
29 708, nr. 10). De maximale termijn voor het nemen van een besluit voor
DNB is drie maanden. DNB doet mededeling van haar besluit alsmede van de voorgeschreven
gegevens, aan de toezichthoudende instantie van de ontvangende lidstaat. De
toezichthoudende instantie van de andere lidstaat heeft vervolgens twee maanden
de tijd om, in voorkomend geval, voorwaarden aan de uitvoering van de werkzaamheden
te verbinden. Voorts wordt voorgeschreven dat het doorgeven van de voorwaarden
aan de financiële onderneming in alle gevallen via DNB loopt.Artikel 1a:107Voor de toelichting op het eerste lid wordt verwezen naar de toelichting
op artikel 2:30 in de eerste nota van wijziging (Kamerstukken II 2004/05,
29 708, nr. 10).Het tweede lid betreft de rol van DNB bij het verrichten van diensten
door een kredietinstelling vanuit Nederland naar een andere lidstaat. Voor
het verrichten van diensten geldt een lichtere procedure dan voor vestiging
van een bijkantoor. Anders dan in geval van een bijkantoor is bij het verrichten
van diensten geen instemming van de toezichthouder vereist. Een kennisgeving
van het voornemen aan DNB is voldoende.Artikel 1a:108Voor de toelichting op het eerste lid wordt verwezen naar de toelichting
op artikel 2:32 in de eerste nota van wijziging (Kamerstukken II 2004/05,
29 708, nr. 10).Het tweede en derde lid betreffen de rol van DNB bij vestiging van een
bijkantoor in een staat die geen lidstaat is. Evenals bij vestiging van een
bijkantoor in een andere lidstaat, beslist DNB binnen drie maanden of instemming
wordt verleend. Er wordt in deze situatie geen samenwerking tussen DNB met
de toezichthoudende instantie van de ontvangende staat voorgeschreven.Artikel 1a:109Voor de toelichting op dit artikel wordt verwezen naar de toelichting
op artikel 2:139 in de eerste nota van wijziging (Kamerstukken II 2004/05,
29 708, nr. 10).Artikel 1a:110Voor de toelichting op dit artikel wordt verwezen naar de toelichting
op artikel 1a:106, met dien verstande dat voor «kredietinstelling»
gelezen moet worden «financiële instelling».Artikel 1a:111Voor de toelichting op het eerste lid wordt verwezen naar de toelichting
op artikel 2:141 in de eerste nota van wijziging (Kamerstukken II 2004/05,
29 708, nr. 10).Voor een toelichting op het tweede lid wordt verwezen naar de toelichting
op artikel 1a:107, met dien verstande dat voor «kredietinstelling»
gelezen moet worden «financiële instelling».Afdeling 1a.3.3Artikel 1a:112Voor de toelichting op dit artikel wordt verwezen naar de toelichting
op artikel 2:29 in de eerste nota van wijziging (Kamerstukken II 2004/05,
29 708, nr. 10).Artikel 1a:113Voor de toelichting op dit artikel wordt verwezen naar de toelichting
op artikel 1a:106, met dien verstande dat voor «kredietinstelling»
gelezen moet worden «levensverzekeraar of schadeverzekeraar».Artikel 1a:114Voor de toelichting op dit artikel wordt verwezen naar de toelichting
op artikel 2:31 in de eerste nota van wijziging (Kamerstukken II 2004/05,
29 708, nr. 10).Artikel 1a:115Voor de toelichting op dit artikel wordt verwezen naar de toelichting
op artikel 2:34 in de eerste nota van wijziging (Kamerstukken II 2004/05,
29 708, nr. 10).Artikel 1a:116Anders dan op grond van de bepalingen met betrekking tot dienstverrichting
voor overige financiële ondernemingen, neemt DNB ten aanzien van een
schade- of levensverzekeraar, die voornemens is diensten te gaan verrichten
naar een andere lidstaat, ingevolge dit artikel wel een besluit over instemming.
De termijn voor het nemen van het besluit is één maand.Artikel 1a:117Voor de toelichting op het eerste lid wordt verwezen naar de toelichting
op artikel 2:32 in de eerste nota van wijziging (Kamerstukken II 2004/05,
29 708, nr. 10).Voor de toelichting op het tweede en derde lid van dit artikel wordt verwezen
naar de toelichting op artikel 1a:108.Afdeling 1a.3.4Artikel 1a:118Voor de toelichting op het eerste lid wordt verwezen naar de toelichting
op artikel 2:33 in de eerste nota van wijziging (Kamerstukken II 2004/05,
29 708, nr. 10).Voor de toelichting op het tweede en derde lid van dit artikel wordt verwezen
naar de toelichting op artikel 1a:108.Afdeling 1a.3.5In de artikelen 6, 6bis en 6ter van richtlijn nr. 2001/107/EG is het Europees
paspoort voor de icbe-beheerder geïntroduceerd, naast de op grond van
artikel 46 van de richtlijn beleggingsinstellingen al langer bestaande mogelijkheid
om deelnemingsrechten in een andere lidstaat aan te bieden. Op basis van de
vergunning die hem conform de richtlijn in Nederland is verleend kan de icbe-beheerder
zijn activiteiten in andere lidstaten uitoefenen, zowel vanuit een bijkantoor
(artikel 6bis van de richtlijn beleggingsinstellingen) als door middel van
het verrichten van diensten (artikel 6ter van de richtlijn beleggingsinstellingen).
Het betreft het aanbieden van rechten van deelneming in zijn icbe's en
het beheren van individuele vermogens met inbegrip van de nevendiensten adviseren
en bewaarnemen. Ook kan de beheerder in een andere lidstaat taken die tot
het beheer van een beleggingsinstelling behoren, vervullen in opdracht en
voor rekening van de beheerders van deze beleggingsinstellingen met zetel
in een andere lidstaat (zie ook overweging 7 van richtlijn nr. 2001/107/EG).
In dat geval is sprake van uitbesteding door de beheerder of de beleggingsmaatschappij
met zetel in de andere lidstaat. Uiteraard zal de uitbesteding aan de regels
van artikel 5octies van de richtlijn beleggingsinstellingen moeten voldoen,
doch de uitvoerende de beheerder van icbe's met zetel in Nederland is
voor deze activiteiten niet vergunningplichtig en hoeft daarvoor geen notificatieprocedure
te volgen.De notificatieprocedures voor het aanbieden van deelnemingsrechten in
een icbe in een andere lidstaat zijn neergelegd in de artikelen 1a:119 tot
en met 1a:120. De notificatieprocedures die een icbe-beheerder moet doorlopen
ten behoeve van het beheren van individuele vermogens en het verlenen van
de nevendiensten van Bijlage C van de richtlijn beleggingsdiensten in een
andere lidstaat zijn vervat in de artikelen 1a:124 tot en met 1a:126 aangezien
de beheerder die diensten in hoedanigheid van beleggingsonderneming verleent.De notificatieprocedure voor het aanbieden van deelnemingsrechten in een
icbe in een andere lidstaat wijkt af van de artikelen 13, 13a en 13b van de
Wtb. Dit hangt samen met de discussie die over de notificatieprocedure van
de richtlijn beleggingsinstellingen die door de lidstaten is gevoerd in het
Icbe-contactcomité en het naar aanleiding daarvan door CESR geformuleerde
gemeenschappelijk standpunt geformuleerd ten aanzien van de interpretatie
en toepassing van de notificatiebepalingen van de richtlijn beleggingsinstellingen.1 Zie ook de toelichting bij paragraaf 1a.2.7.2.
Aangezien het is wenselijk is dat Nederland zich daarbij aansluit, wordt voorgesteld
het gemeenschappelijk standpunt te volgen.De richtlijn beleggingsinstellingen maakt een onderscheid tussen de notificatie
door de icbe-beheerder ten behoeve van het vestigen van zijn bijkantoor en
notificatie van het «product», de deelnemingsrechten in een icbe.
De icbe-beheerder die vanuit een bijkantoor in een andere lidstaat deelnemingsrechten
in door hem beheerder icbe's wenst aan te bieden, dient voor het vestigen
van het bijkantoor de procedure van artikel 6bis van de richtlijn beleggingsinstellingen
te doorlopen en aan te geven welke werkzaamheden hij wenst te verrichten.
In dat kader worden de nodige gegevens over de icbe-beheerder door de AFM
aan de toezichthoudende instantie van het land van ontvangst verstrekt. De
icbe-beheerder mag zijn werkzaamheden vanuit het bijkantoor aanvangen na het
doorlopen van die procedure, neergelegd in artikel 1a:119. Daarnaast dient
de icbe-beheerder voor elke icbe waarvan hij de deelnemingsrechten vanuit
het bijkantoor in de betreffende lidstaat wenst aan te bieden de procedure
van artikel 46 van de richtlijn beleggingsinstellingen te doorlopen. Dit is
geregeld in artikel 1a:120. Dit geldt voor elk «product» en ook
nadat de icbe-beheerder de notificatieprocedure ten aanzien van zijn bijkantoor
heeft doorlopen. Dit betreft geen overbodige procedure – aan de toezichthoudende
instantie van het land van ontvangst worden op deze wijze de benodigde gegevens
over de betreffende icbe verstrekt (zie artikel 46, eerste alinea, van de
richtlijn beleggingsinstellingen). De toezichthoudende instantie kan hierdoor
verifiëren dat de icbe in kwestie inderdaad aan alle voorwaarden van
de richtlijn beleggingsinstellingen voldoet en zonodig de verhandeling van
deze deelnemingsrechten tegengaan indien de beoogde verhandelingswijze niet
in overeenstemming is met de in de artikelen 44, eerste lid, en 45 van de
richtlijn beleggingsinstellingen bedoelde bepalingen.In lijn met het door CESR geformuleerde standpunt wordt voorgesteld de
notificatieprocedure van artikel 6ter van de richtlijn beleggingsinstellingen
te beperken tot de beleggingsdiensten die icbe-beheerders op grond van de
artikelen 5, derde lid, en 6 van de richtlijn beleggingsinstellingen door
middel van het verrichten van diensten in een andere lidstaat mogen verlenen.
Deze procedure is geregeld in artikel 1a:126.Voor het aanbieden van deelnemingsrechten in icbe's door middel van
het verrichten van diensten geldt de notificatieprocedure van artikel 46 van
de richtlijn beleggingsinstellingen, die is vervat in artikel 1a:120. Zoals
hiervoor is aangegeven, geldt de procedure van artikel 46 van de richtlijn
beleggingsinstellingen wat icbe-beheerders betreft voor het aanbieden van
deelnemingsrechten in een icbe vanuit een bijkantoor en door middel van het
verrichten van diensten. Daarnaast heeft artikel 46 van de richtlijn beleggingsinstellingen
betrekking op icbe-maatschappijen die geen aparte beheerder hebben.Artikelen 1a:119 en 1a:121In dit artikel wordt de procedure geregeld voor het voor de eerste maal
door een beheerder aanbieden van deelnemingsrechten in een icbe met zetel
in Nederland vanuit een in een andere lidstaat gelegen bijkantoor. De procedure
vloeit voort uit artikel 6bis van de richtlijn beleggingsinstellingen. De
richtlijn beleggingsinstellingen voorziet niet in een Europees paspoort voor
het vestigen van een bijkantoor in een andere lidstaat door icbe-maatschappijen.
In artikel 1a:119 is door verwijzing naar artikel 1a:62, eerste lid, aanhef
en onderdeel a, gespecificeerd dat het artikel alleen van toepassing is op
icbe-beheerders en niet op icbe-maatschappijen.De beheerder die een vergunning als bedoeld in artikel 1a:62, eerste lid,
aanhef en onderdeel a, en, indien het deelnemingsrechten in een icbe-maatschappij
betreft, tevens een vergunning als bedoeld in artikel 1a:62, tweede lid, dient
een aanvraag tot instemming in bij de AFM. Deze aanvraag geschiedt onder opgave
van bij algemene maatregel van bestuur te bepalen gegevens. De instemming
van de AFM geschiedt op grond van artikel 1a:121.Indien de AFM tot het oordeel komt dat, gelet op de werkzaamheden die
de beheerder vanuit het bijkantoor voornemens is te verrichten, de bedrijfsvoering
of de financiële positie van de beheerder toereikend zijn, zal zij instemmen
met het voornemen. Op grond van artikel 1a:121, tweede en derde lid, neemt
de AFM haar besluit binnen twee maanden en doet mededeling van het besluit
aan de toezichthoudende instantie van de betreffende lidstaat. Van die mededeling
stelt de AFM de beheerder op grond van artikel 1a:121, derde lid, op de hoogte.
Indien de AFM niet met het voornemen kan instemmen omdat de bedrijfsvoering
of de financiële positie van de beheerder niet toereikend is, wijst zij
de aanvraag af binnen twee maanden na ontvangst daarvan.De beheerder moet het voornemen om vanuit een in een andere lidstaat gelegen
bijkantoor deelnemingsrechten aan te bieden op grond van artikel 1a:120, eerste
lid (artikel 46 van de richtlijn beleggingsinstellingen), ook aan de toezichthoudende
autoriteiten van de lidstaat van ontvangst en de AFM melden. De AFM verstrekt
op grond van artikel 1a:120, tweede lid, op aanvraag een verklaring ten behoeve
van die melding. Zie ook de toelichting op artikel 1a:120. Het moment waarop
de beheerder vervolgens de deelnemingsrechten vanuit het bijkantoor mag aanbieden
wordt bepaald door de wetgeving in de lidstaat van ontvangst in overeenstemming
met de artikelen 6bis en 46 van de richtlijn beleggingsinstellingen.Overigens hoeft een icbe-beheerder die voor het beheren van individuele
vermogens vanuit een in de andere lidstaat gelegen bijkantoor de notificatieprocedure
van artikel 1a:124, eerste lid, al heeft doorlopen niet de procedure van artikel
1a:119 te doorlopen. Dit wordt geregeld in artikel 1a:119, derde lid.Artikel 1a:120Dit artikel ziet zowel op icbe-beheerders als op icbe-maatschappijen.
Een icbe-beheerder die deelnemingsrechten in door hem beheerde icbe's
wil aanbieden vanuit een bijkantoor in een andere lidstaat of door middel
van het verrichten van diensten dient op grond van dit artikel de toezichthoudende
instantie van de betreffende lidstaat en de AFM van dat voornemen op de hoogte
te stellen. Bij het openen van het bijkantoor in een andere lidstaat dient
hij tevens de procedure van artikel 1a:119 te doorlopen.De richtlijn beleggingsinstellingen voorziet zoals al is aangegeven niet
in een Europees paspoort voor icbe-maatschappijen. Een icbe-maatschappij met
zetel in Nederland kan haar deelnemingsrechten alleen door middel van het
verrichten van diensten in een andere lidstaat aanbieden nadat
zij dat voornemen op grond van dit artikel heeft gemeld aan de toezichthoudende
instantie in de betreffende lidstaat en aan de AFM.De beheerder onderscheidenlijk de icbe-maatschappij zal aan de toezichthoudende
autoriteit van die lidstaat conform artikel 46 van de richtlijn beleggingsinstellingen
een verklaring over moeten leggen dat de door de beheerder beheerde icbe onderscheidenlijk
de icbe-maatschappij aan de richtlijn voldoet. De AFM verstrekt op grond van
het tweede lid op aanvraag een verklaring ten behoeve van die melding. Gelet
op artikel 47 van de richtlijn beleggingsinstellingen zal van de beheerder
in de lidstaat van ontvangst worden vereist dat hij zijn registratiedocument,
prospectus, vereenvoudigd prospectus en de jaarstukken overeenkomstig de regels
van deze wet aldaar verspreidt in een officiële taal van de lidstaat
van ontvangst of een andere door de toezichthoudende autoriteiten goedgekeurde
taal.De wetgeving van de lidstaat van ontvangst bepaalt vervolgens in overeenstemming
met artikel 46 van de richtlijn beleggingsinstellingen wanneer de beheerder
onderscheidenlijk de icbe-maatschappij de deelnemingsrechten mag aanbieden.Afdeling 1a.3.6Artikel 1a:122Dit artikel betreft het geval waarin een bemiddelaar in verzekeringen
met zetel in Nederland in een andere lidstaat zijn diensten wil verlenen.
De procedure vloeit voort uit artikel 6 van de richtlijn verzekeringsbemiddeling
en is thans opgenomen in artikel 25 van de Wfd.De bemiddelaar in verzekeringen dient op grond van het eerste lid de AFM
op de hoogte te stellen van zijn voornemen om in een andere lidstaat een bijkantoor
te openen of diensten te gaan verrichten. De AFM doet binnen een maand mededeling
van het voornemen van de bemiddelaar aan de toezichthoudende instantie van
de lidstaat van ontvangst, indien de desbetreffende lidstaat dit blijkens
een kennisgeving van de Europese Commissie wenst. Conform artikel 6, eerste
lid, derde alinea, eerste volzin, van de richtlijn verzekeringsbemiddeling
zal in de regelgeving van de lidstaat van ontvangst geregeld zijn dat de bemiddelaar
een maand na die mededeling van de AFM met zijn werkzaamheden kan aanvangen.
Indien de Europese Commissie geen kennisgeving heeft gedaan als bedoeld in
tweede lid van artikel 6 van de richtlijn verzekeringsbemiddeling, zal in
overeenstemming met artikel 6, eerste lid, derde alinea, tweede volzin van
de richtlijn verzekeringsbemiddeling in de regelgeving van de lidstaat van
ontvangst geregeld zijn dat de bemiddelaar direct na de mededeling van het
voornemen kan aanvangen met zijn werkzaamheden in de lidstaat van ontvangst.
De AFM zal op grond van het derde lid na ontvangst van de kennisgeving van
het voornemen aan de bemiddelaar laten weten dat aan de betreffende lidstaat
een dergelijke mededeling niet hoeft te worden gedaan. Verder heeft de AFM
geen taak bij het op de hoogte stellen van de bemiddelaar van eventuele voorwaarden
die de toezichthoudende instantie van de lidstaat van ontvangst stelt bij
het uitoefenen van zijn werkzaamheden.Afdeling 1a.3.7Artikel 1a:123Dit artikel betreft het geval waarin een herverzekeringsbemiddelaar met
zetel in Nederland in een andere lidstaat zijn diensten wil verlenen. De procedure vloeit voort uit artikel 6 van de richtlijn verzekeringsbemiddeling
en is thans opgenomen in artikel 25 van de Wfd.De herverzekeringsbemiddelaar dient op grond van het eerste lid de AFM
op de hoogte te stellen van zijn voornemen om in een andere lidstaat een bijkantoor
te openen of diensten te gaan verrichten.De AFM doet binnen een maand mededeling van het voornemen van de bemiddelaar
aan de toezichthoudende instantie van de lidstaat van ontvangst, indien de
desbetreffende lidstaat dit blijkens een kennisgeving van de Europese Commissie
wenst. Conform artikel 6, eerste lid, derde alinea, eerste volzin, van de
richtlijn verzekeringsbemiddeling zal in de regelgeving van de lidstaat van
ontvangst geregeld zijn dat de herverzekeringsbemiddelaar een maand na die
mededeling van de AFM met zijn werkzaamheden kan aanvangen. Indien de Europese
Commissie geen kennisgeving heeft gedaan als bedoeld in tweede lid van artikel
6 van de richtlijn verzekeringsbemiddeling, zal in overeenstemming met artikel
6, eerste lid, derde alinea, tweede volzin, van de richtlijn verzekeringsbemiddeling
in de regelgeving van de lidstaat van ontvangst geregeld zijn dat de herverzekeringsbemiddelaar
direct na de mededeling van het voornemen kan aanvangen met zijn werkzaamheden
in de lidstaat van ontvangst. De AFM zal op grond van het derde lid na ontvangst
van de kennisgeving van het voornemen aan de herverzekeringsbemiddelaar laten
weten dat aan de betreffende lidstaat een dergelijke mededeling niet hoeft
te worden gedaan. Verder heeft de AFM geen taak bij het op de hoogte stellen
van de herverzekeringsbemiddelaar van eventuele voorwaarden die de toezichthoudende
instantie van de lidstaat van ontvangst stelt bij het uitoefenen van zijn
werkzaamheden.Afdeling 1a.3.8Artikelen 1a:124 en 1a:125De in dit artikel neergelegde procedure vloeit voort uit artikel 18 van
de richtlijn beleggingsdiensten en artikel 6bis van de richtlijn beleggingsinstellingen
wat het beheren van individuele vermogens door icbe-beheerders betreft.Een beleggingsonderneming met zetel in Nederland die een vergunning op
grond van artikel 1a:93 of 1a:62, eerste lid, aanhef en onderdeel a,
heeft, beschikt met betrekking tot instrumenten, opgenomen in deel B van de
bijlage bij de richtlijn beleggingsdiensten, over een Europees paspoort. De
beperking tot de financiële instrumenten van deel B van de bijlage bij
de richtlijn beleggingsdiensten hangt samen met het feit dat de voorgestelde
definitie van financiële instrumenten – evenals de definitie van
effect onder de Wte 1995 – ruimer is dan de lijst instrumenten van de
richtlijn beleggingsdiensten. Zo vallen grondstofderivaten niet onder het
Europees paspoort.Om in een andere lidstaat vanuit een bijkantoor beleggingsdiensten te
kunnen verlenen dient de beleggingsonderneming de notificatieprocedure te
volgen die in dit artikel is neergelegd. Deze procedure is thans geregeld
in artikel 13 van de Wte 1995 en vloeit voort uit artikel 17 van de richtlijn
beleggingsdiensten, en wat betreft het beheren van individuele vermogens door
icbe-beheerders uit artikel 6bis van de richtlijn beleggingsinstellingen.
Voor de goede orde wordt opgemerkt dat beleggingsondernemingen die een vergunning
op grond van (artikel 1a:12 of 1a:19) hebben (de bank-beleggingsondernemingen)
of een verklaring van ondertoezichtstelling als bedoeld in 2:138, vierde of
vijfde lid, hebben (de financiële instellingen die beleggingsdiensten
mogen verlenen), de notificatieprocedure in afdeling 1a.3.2 dienen te volgen.De beleggingsonderneming dient een aanvraag tot instemming in bij de AFM.
Deze aanvraag geschiedt onder opgave van bij algemene maatregel van bestuur
te bepalen gegevens. Indien de AFM tot het oordeel komt dat, gelet op de financiële
diensten die de beleggingsonderneming vanuit het bijkantoor voornemens is
te verrichten, de bedrijfsvoering of de financiële positie van de beleggingsonderneming
toereikend zijn, zal zij binnen twee maanden instemmen met het voornemen.
De AFM doet mededeling van het besluit aan de toezichthoudende instantie van
de betreffende lidstaat. Van de mededeling stelt de AFM de beleggingsonderneming
op de hoogte. De wetgeving van de lidstaat van ontvangst bepaalt wanneer de
beleggingsonderneming haar werkzaamheden vanuit het bijkantoor kan aanvangen.
Naast het verlenen van beleggingsdiensten mag de beleggingsonderneming ook
de nevendiensten genoemd in bijlage C van de richtlijn beleggingsdiensten
verlenen. Voor degenen die op grond van hun vergunning als icbe-beheerder
individuele vermogens mogen beheren, zijn deze nevendiensten beperkt tot adviseren
en bewaarneming. Dit volgt uit artikel 5, derde lid, onderdeel b, van de richtlijn
beleggingsinstellingen. Zie ook de toelichting op afdeling 1a.3.5 en artikel
4:59, tweede lid. Indien de AFM niet met het voornemen kan instemmen omdat
de bedrijfsvoering of de financiële positie van de beleggingsonderneming
niet toereikend is, wijst zij de aanvraag binnen twee maanden af.Artikel 1a:126Deze procedure is afkomstig uit artikel 14 van de Wte 1995 en vloeit voort
uit artikel 18 van de richtlijn beleggingsdiensten en artikel 6ter van de
richtlijn beleggingsinstellingen wat het beheren van individuele vermogens
door icbe-beheerders betreft. Het betreft een puur administratieve procedure,
er vindt geen beoordeling plaats. Wel dient de beleggingsonderneming over
een vergunning te beschikken. De beleggingsonderneming geeft kennis van haar
voornemen aan de AFM onder opgave van de lidstaat en van de financiële
diensten die zij wil verlenen. De wetgeving van de lidstaat van ontvangst
is bepalend voor het moment waarop de beleggingsonderneming kan aanvangen
met het verrichten van diensten, waaronder ook de nevendiensten van Bijlage
C van de richtlijn beleggingsdiensten. Ook hier geldt dat voor degenen die
op grond van hun vergunning van icbe-beheerder individuele vermogens mogen
beheren deze nevendiensten beperkt zijn tot adviseren en bewaarneming (zie
de toelichting op artikel 4:59, tweede lid). In voorkomend geval zal de toezichthoudende
instantie in de lidstaat van ontvangst de beleggingsonderneming op grond van
artikel 18, tweede lid, tweede alinea, van de richtlijn beleggingsdiensten
of artikel 6ter, derde lid, tweede alinea, van de richtlijn beleggingsinstellingen
op de hoogte stellen van de voorwaarden die in de lidstaat van ontvangst voor
de dienstverrichting gelden.Artikel 1a:127De in dit artikel opgenomen procedure wordt overgenomen uit artikel 15a
van de Wte 1995.Deze bepaling is in de Wte 1995 opgenomen bij de Wet actualisering
en harmonisatie financiële toezichtwetten. Het betreft een uitwerking
van de Bazelse «minimum standards» die bepalen dat het openen
van bijkantoren in niet-EU landen moet worden beoordeeld en zonodig tegengehouden.
Indien de bedrijfsvoering of financiële positie van de beleggingsonderneming
niet toereikend is, zal de aanvraag door de AFM worden afgewezen.CDEEL PRUDENTIEEL TOEZICHT FINANCIËLE ONDERNEMINGENHOOFDSTUK 2.1Artikelen 2:1, 2:2 en 2:6Deze artikelen zijn verplaatst naar het Algemeen deel.Artikelen 2:7 en 2:8Deze artikelen zijn verplaatst naar het Deel Markttoegang financiële
ondernemingen.Artikel 2:9Dit artikel is geschrapt vanwege het vervallen van de lichte ontheffing
bij vergunningverlening.Artikel 2:10 tot en met 2:27Deze artikelen zijn verplaatst naar het Deel Markttoegang financiële
ondernemingen.HOOFDSTUK 2.2Artikel 2:28In het tweede lid is de verwijzing naar «de Nederlandsche Bank»
verwijderd. Met de opname van artikel 1:4 bij deze nota van wijziging is deze
uitzondering immers overbodig, aangezien artikel 1:4 de Nederlandsche Bank
(DNB) uitzondert van de toepassing van de wet.In het tweede lid is in onderdeel e (Kamerstukken II 2004/05, 29 708,
nr. 10, blz. 17 en 18) de verwijzing naar beleggingsobjecten komen te vervallen
omdat deze geen opvorderbare gelden betreffen.De formulering van de vrijstellingsgrondslag in het derde lid is aangepast,
om aan te sluiten bij de formulering van vrijstellingsgrondslagen die elders
in dit voorstel wordt gehanteerd.De formulering van de eerste zin van het vierde lid is aangepast, om aan
te sluiten bij de formulering die elders in dit voorstel voor zware ontheffingen
wordt gehanteerd.Artikel 2:29 tot en met 2:34Deze artikelen zijn verplaatst naar het Deel Markttoegang financiële
ondernemingen.HOOFDSTUK 2.3Afdeling 2.3.1Artikel 2:35In het eerste lid is het woord «vergunninghoudende» toegevoegd
om te verduidelijken dat het slechts een vergunninghoudende kredietinstelling
is toegestaan het woord «bank» of vertalingen of vormen daarvan
te bezigen in haar naam of bij de uitoefening van haar bedrijf.In het tweede lid is de verwijzing naar «de Nederlandsche Bank»
verwijderd. Met de opname van artikel 1:4 is deze uitzondering immers overbodig,
aangezien artikel 1:4 DNB uitzondert van de toepassing van de wet.De formulering van de vrijstellingsgrondslag in het derde lid is aangepast,
om aan te sluiten bij de formulering van vrijstellingsgrondslagen die elders
in dit voorstel wordt gehanteerd.Voorts is de formulering van de tweede volzin van het vierde lid aangepast,
om aan te sluiten bij de formulering van artikel 2:28, vierde lid, tweede
volzin.Afdeling 2.3.1Artikel 2:37In het eerste lid wordt voorgesteld te expliciteren dat de betrouwbaarheid
van de personen die toezicht houden op het beleid en de algemene gang van
zaken van een clearinginstelling, een kredietinstelling of een verzekeraar
(zoals leden van raden van commissarissen en leden van raden van toezicht)
buiten twijfel staat.In de artikelsgewijze toelichting op artikel 2:37 (Kamerstukken II 2004/05,
29 708, nr. 10, blz. 238 tot en met 240) is aangegeven dat bij personen
die het beleid mede bepalen onder meer kan worden gedacht aan leden van raden
van commissarissen. Ook in de huidige toezichtwetgeving worden deze personen
begrepen onder « mede beleidsbepalers». Echter vaak bestaat er
toch onduidelijkheid wie onder personen die het beleid mede bepalen vallen
en dan met name of daar de leden van de raden van commissarissen of leden
van de raden van toezicht onder vallen. Met het oog hierop en in verband met
afstemming op het vennootschaprecht, waarin een onderscheid wordt gemaakt
tussen het bestuur en degenen die toezicht houden op het beleid van het bestuur,
wordt voorgesteld de leden van eventueel aanwezige toezichthoudende organen
expliciet te noemen en niet langer deze categorie personen te laten vallen
onder de term «mede beleidsbepalers». Er is niet beoogd een inhoudelijke
wijziging te bewerkstelligen.De delegatiegrondslag in het derde lid is naar aanleiding van het advies
van de Raad van State op het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen
gespecificeerd. Nu blijkt duidelijker uit het derde lid wat bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur zal worden geregeld. Naast de wijze waarop
de betrouwbaarheidtoets wordt uitgevoerd, zullen de feiten en omstandigheden
die daarbij in aanmerking worden genomen in de algemene maatregel van bestuur
worden opgenomen.Artikel 2:38In het eerste lid, onderdeel a, is «verstrengeling van tegenstrijdige
belangen wordt tegengegaan» vervangen door: belangenverstrengeling wordt
tegengegaan. Hiermee is geen inhoudelijke wijziging beoogd.Artikel 2:45, derde lid, zoals opgenomen in de eerste nota van wijziging,
is verwerkt in artikel 2:38, derde lid. Verwezen wordt naar de toelichting
op artikel 2:45, derde lid (Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10,
blz. 240).In het vierde lid wordt een ontheffingsmogelijkheid opgenomen. Naast de
mogelijkheid van een ontheffing van de inrichting van de bedrijfsvoering (inclusief
integere bedrijfsvoering) op grond van artikel 2:45, vijfde lid, is ook behoefte
aan de mogelijkheid tot ontheffing van het beleid tot het waarborgen
van de integere bedrijfsvoering. De ontheffing zal slechts door DNB worden
gegeven indien de aanvrager aantoont dat redelijkerwijs niet aan artikel 2:38
kan worden voldaan en dat de doeleinden die dit artikel beoogt te bereiken
anderszins worden bereikt.Afdeling 2.3.3Artikel 2:43In artikel 2:43, eerste lid, wordt bepaald dat ten minste twee natuurlijke
personen het dagelijkse beleid van de desbetreffende financiële onderneming
bepalen en in het tweede lid wordt bepaald dat de personen die het dagelijkse
beleid van de financiële onderneming bepalen hun werkzaamheden vanuit
Nederland verrichten. In het derde lid is nu nog de mogelijkheid opgenomen
om ontheffing te verlenen van zowel het eerste lid als het tweede lid. Deze
bepaling behoeft aanpassing.De verplichting dat ten minste twee natuurlijke personen het dagelijkse
beleid bepalen is slechts opgenomen in de richtlijn banken.1 Artikel 6 van de richtlijn banken laat de mogelijkheid ontheffing
van deze verplichting te verlenen niet toe ten aanzien van kredietinstellingen.
De ontheffingsmogelijkheid dient dus niet mede kredietinstellingen te omvatten.
Clearinginstellingen vallen in het geheel niet onder een richtlijn, zodat
de eis voor deze categorie financiële ondernemingen niet uit een richtlijn
voortvloeit. Er is dan reden om de ontheffingsmogelijkheid op te nemen. Hetzelfde
geldt voor natura-uitvaartverzekeraars. Met betrekking tot levensverzekeraars
en schadeverzekeraars kan worden opgemerkt dat daarvoor uiteraard wel richtlijnen
gelden, maar dat hierin niet de verplichting is opgenomen om het dagelijkse
beleid door ten minste twee personen te laten bepalen. Nu in dit voorstel
ook voor verzekeraars deze verplichting is opgenomen, is er reden om een ontheffingsmogelijkheid
voor deze categorie financiële ondernemingen op te nemen.Van de verplichting om – kort gezegd – het hoofdbestuur in
de lidstaat van de statutaire zetel te hebben, staan de richtlijnen voor geen
enkele financiële onderneming die onder de werking van de richtlijnen
valt, een ontheffingsmogelijkheid toe. Voor clearinginstellingen en natura-uitvaartverzekeraars
zou deze ontheffingsmogelijkheid dus wel kunnen worden opgenomen. Echter,
gelet op de doelstelling waarmee deze eis in de richtlijnen is opgenomen –
als gevolg van de zogenaamde BCCI-richtlijn2,
is er evenmin reden ten aanzien van clearinginstellingen en natura-uitvaartverzekeraars
een dergelijke ontheffingsmogelijkheid op te nemen.Artikel 2:44Aan artikel 2:44 is een lid toegevoegd. Bij clearinginstellingen en natura-uitvaartverzekeraars
wordt verwezen naar het recht van een andere staat omdat de verwijzing naar
het recht van een andere lidstaat te beperkt is voor deze financiële
ondernemingen.Artikel 2:45Het derde lid is vervallen en verplaatst naar artikel 2:38 van deze nota
van wijziging. Voor het overige zijn het redactionele wijzigingen of wijzigingen
die voorvloeien uit stroomlijning met het Deel Gedragstoezicht financiële
ondernemingen.Artikel 2:46De toevoegingen in het eerste lid zijn redactioneel van aard of vloeienvoort uit stroomlijning met het Deel Gedragstoezicht financiële
ondernemingen. De mogelijkheid tot subdelegatie van regelgevende bevoegdheid
aan DNB is in het tweede lid vervallen. In de algemene maatregel van bestuur
zal worden opgenomen welke werkzaamheden niet worden uitbesteed. De beslissing
welke werkzaamheden niet worden uitbesteed, is niet organisatorische of technisch
van aard zodat het stellen van toezichthouderregels niet past bij de uitgangspunten
over het niveau van regelgeving.Artikelen 2:50 en 2:53In de bestaande regelgeving voor beleggingsinstellingen (Wet toezicht
beleggingsinstellingen (Wtb) en Besluit toezicht beleggingsinstellingen 2005
(Btb 2005)) worden ondernemingen met zetel in een staat die geen lidstaat
is die in Nederland door middel van een bijkantoor of door middel van dienstverrichting
hun bedrijf uitoefenen hetzelfde behandeld. De artikelen 2:50 en 2:53 zijn
ten onrechte alleen van toepassing op beleggingsinstellingen die door middel
van een bijkantoor actief zijn. Om deze reden dient de reikwijdte van dit
artikel te worden aangepast.Afdeling 2.3.4Artikel 2:57In het tweede lid was met betrekking tot wijzigingen in gegevens betreffende
een bijkantoor van een andere lidstaat van een financiële onderneming
met zetel in Nederland was bepaald dat deze wijzigingen alleen aan DNB moeten
worden gemeld. Opgenomen is dat deze wijzigingen ook aan de toezichthoudende
instantie van de desbetreffende lidstaat worden gemeld.Verder is de formulering van het derde lid verduidelijkt.Artikel 2:61Voor een toelichting op dit artikel wordt verwezen naar de toelichting
op onderhavig artikel in de eerste nota van wijziging (Kamerstukken II 2004/05,
29 708, nr. 10, blz. 249) en de toelichting op artikel 2:8 (Kamerstukken
II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 206 tot en met 210), thans verwerkt
de artikelen 1a:11 en – in het bijzonder – 1a:12.Artikel 2:67In artikel 2:67, eerste en tweede lid, is het woord «kredietinstelling»
vervangen door het woord «bank».Artikel 2:70In artikel 2:70, eerste lid, is het woord «kredietinstelling»
vervangen door het woord «bank».Artikel 2:72Voor een toelichting op dit artikel wordt verwezen naar de toelichting
op artikel 2:8 (Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 206 tot
en met 210), thans verwerkt de artikelen 1a:11 en – in het bijzonder –
1a:12.Artikel 2:73Dit artikel is aangepast omdat de eis om onder geconsolideerd toezicht te staan niet wordt gesteld aan het bijkantoor maar aan de onderneming
die het bijkantoor heeft.Artikel 2:74De wijziging is redactioneel van aard.Afdeling 2.3.5Artikel 2:78In het vierde lid is «artikel 2:82, vierde lid» geschrapt
aangezien deze verwijzing onjuist was.Artikel 2:79Voor een toelichting wordt deels verwezen naar de toelichting op de artikelen
2:50 en 2:53 van deze nota van wijziging. Ook voor beleggingsondernemingen
(Wet toezicht effectenverkeer 1995 (Wte 1995) en Besluit toezicht effectenverkeer
1995 (Bte 1995)) geldt dat in de bestaande regelgeving ondernemingen met zetel
in een staat die geen lidstaat is die in Nederland hun bedrijf uitoefenen
hetzelfde worden behandeld, ongeacht of zij dat door middel van een bijkantoor
of door middel van dienstverrichting doen. In het bij de tweede nota van wijziging
voorgestelde Deel Prudentieel toezicht worden ten onrechte alleen aan de ondernemingen
die door middel van een bijkantoor actief zijn prudentiële eisen gesteld.
Om deze reden dient de reikwijdte van de artikelen 2:79, 2:83 en 2:111 te
worden aangepast.Voor beleggingsinstellingen moet, naast de artikelen 2:50 en 2:53, ook
artikel 2:80 worden aangepast.Artikel 2:80Verwezen wordt naar de toelichting op artikel 2:79 bij deze nota van wijziging.Afdeling 2.3.6Artikel 2:82In artikel 2:82, vierde lid, is het bepaalde dat «bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur regels worden gesteld met betrekking tot het
garantiefonds» geschrapt. Dit is nu opgenomen in het tweede lid. Tevens
is de formulering van het tweede en derde lid op onderdelen verduidelijkt.Naast de «eigenlijke» solvabiliteitsvereisten worden aan sommige
categorieën financiële ondernemingen tevens eisen gesteld met betrekking
tot het doen van beleggingen en het aangaan van leningen en andere verplichtingen
teneinde financiële risico's te beperken. Om misverstanden over
de vraag of dergelijke bij lagere regelgeving te stellen regels onder de grondslag
van het eerste lid gevat kunnen worden te voorkomen, is ervoor gekozen hiervoor
in een nieuw zevende lid een afzonderlijke grondslag te creëren.Artikel 2:83Verwezen wordt naar de toelichting op artikel 2:79 van deze nota van wijziging.Artikel 2:84Het tweede lid van dit artikel geeft een grondslag om bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur regels te stellen met betrekking tot onder
meer het minimumbedrag van het garantiefonds.
Dit moet echter zijn het garantiefonds. Artikel
2:79, derde lid, van deze nota van wijziging bevat reeds een grondslag tot
het stellen van nadere regels aan het minimumbedrag van het garantiefonds.
De algemene maatregel van bestuur onder artikel 2:84, tweede lid, zal onder
meer regels geven over de samenstelling van het garantiefonds.Afdeling 2.3.7Artikel 2:88In het eerste lid is «en verkocht» vervangen door «of
terugbetaald». Het betreft een redactionele wijziging.Artikel 2:91In dit artikel is «en verkocht» vervangen door «of terugbetaald».
Het betreft een redactionele wijziging.Afdeling 2.3.9Artikel 2:96Het woord «onderscheidenlijk» is toegevoegd teneinde duidelijk
te maken dat de verwijzing naar artikel 2:361, eerste lid, van het BW slaat
op de jaarrekening, de verwijzing naar artikel 2:391, eerste lid, van het
BW op het jaarverslag en de verwijzing naar artikel 2:392, eerste lid, onderdelen
a tot en met h, van het BW op de overige gegevens. Dit is naar aanleiding
van het advies van de Raad van State op het nagenoeg gelijkluidende artikel
in het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen, welk advies is
opgevolgd. Uit oogpunt van consistentie is dat advies ook voor het onderhavige
artikel gevolgd.Artikel 2:97Dit artikel is niet meer opgenomen. Zie de toelichting op artikel 2:121a
van deze nota van wijziging.Artikel 2:98Het nieuwe lid 5a vervangt mede het artikel 2:101 in de huidige tekst
van het voorstel. Laatstgenoemd artikel bepaalde dat DNB in bijzondere gevallen
kan eisen dat verzekeraars bijzondere opgaven indienen. Bijzondere opgaven
zijn staten als bedoeld in artikel 2:98, derde lid, die met een afwijkende
frequentie of termijn moeten worden verstrekt. Voor banken, beleggingsondernemingen
en clearinginstellingen is een zelfde soort regeling voorzien in de algemene
maatregel van bestuur onder artikel 2:98, vijfde lid. Om de regeling voor
verzekeraars enerzijds en banken, beleggingsondernemingen en clearinginstellingen
anderzijds te stroomlijnen, is besloten om een nieuw lid 5a in artikel 2:98
te voegen. Dit lid brengt tot uiting dat DNB in bijzondere (crisis-)situaties
kan bepalen dat de staten in individuele gevallen tijdelijk met een hogere
frequentie of met een kortere termijn dan krachtens het vijfde lid bepaald
aan haar verstrekt moeten worden. Dergelijke staten zijn vertrouwelijk en
worden niet openbaar gemaakt.Omdat artikel 2:101 niet meer is opgenomen en in artikel 2:98 wordt geïncorporeerd,
komen ook de verwijzingen naar artikel 2:101 te vervallen. In concreto betekent
dit dat de artikelen 2:113 en 2:120 eveneens komen te vervallen.De verwijzing in het zesde lid naar artikel 2:97 is niet meer opgenomen.
Verwezen wordt naar de toelichting op artikel 2:121a van deze nota van wijziging.Artikel 2:100Dit artikel is niet meer opgenomen. Zie de toelichting op artikel 2:121a
van deze nota van wijziging.Artikel 2:101Dit artikel is niet meer opgenomen. Zie de toelichting op artikel 2:98,
lid 5a, van deze nota van wijziging.Artikel 2:104De verwijzing in het tweede lid naar artikel 2:97 is niet meer opgenomen.
Handhaven van de verwijzing (i.e. naar artikel 2:121a van deze nota van wijziging)
zou betekenen dat de accountant of andere deskundige die de jaarrekening van
een bank met zetel in een andere lidstaat onderzoekt een meldingsplicht aan
DNB wordt opgelegd. Een dergelijke extraterritoriale werking van dit voorstel
is niet gewenst omdat dit zou inhouden dat de accountant aan meerdere toezichthouders
moet melden. De meldingsplicht uit hoofde van de BCCI-richtlijn geldt immers
ook in andere lidstaten.Artikel 2:109De verwijzing naar artikel 2:97 vervalt. Verwezen wordt naar de toelichting
op de artikelen 2:121a tot en met 2:121g van deze nota van wijziging.Artikel 2:110Dit artikel is niet meer opgenomen. De BCCI-richtlijn verplicht niet tot
het opleggen van een meldingsplicht aan een accountant die de jaarrekening
controleert van een beleggingsonderneming met zetel in een staat die geen
lidstaat is die haar bedrijf uitoefent vanuit een bijkantoor in Nederland.
Een bijkantoor stelt immers geen afzonderlijke jaarrekening op, omdat een
bijkantoor geen rechtspersoonlijkheid bezit. De in te dienen jaarrekening
heeft betrekking op alle werkzaamheden van de beleggingsonderneming met zetel
in een staat die geen lidstaat is. Voor de accountant die de staten van het
bijkantoor in Nederland controleert is dit anders. De staten slaan immers
slechts op de werkzaamheden die vanuit het bijkantoor worden verricht.Artikel 2:111De eerste wijziging is een puur redactionele aanpassing. Voor de aanpassing
van de reikwijdte wordt verwezen naar de toelichting op artikel 2:80 van deze
nota van wijziging.Artikel 2:112Dit artikel is niet meer opgenomen. Voor een toelichting wordt verwezen
naar artikel 2:121a van deze nota van wijziging.Artikel 2:113Omdat artikel 2:101 met betrekking tot de bijzondere opgaven in artikel
2:98 wordt geïncorporeerd komt artikel 2:113 te vervallen. De verwijzing
naar het nieuwe lid 5a van artikel 2:98 is reeds in artikel 2:111, tweede
lid, vervat.Artikel 2:116Voor herverzekeraars wordt de verwijzing in het tweede lid beperkt zodat
het artikel 2:97 (artikel 2:121a van deze nota van wijziging) niet van toepassing
is op de accountant van een herverzekeraar. Nu in artikel 2:109 de verwijzing
naar artikel 2:97 niet meer is opgenomen, moet in artikel 2:116, tweede lid,
naar het gehele artikel 2:109 worden verwezen.Artikel 2:117Dit artikel is niet meer opgenomen. Verwezen wordt naar de toelichting
op artikel 2:110 van deze nota van wijziging.Artikel 2:119Dit artikel is niet meer opgenomen. Voor een toelichting wordt verwezen
naar artikel 2:121a van deze nota van wijziging.Artikel 2:120Omdat artikel 2:101 met betrekking tot de bijzondere opgaven in artikel
2:98 wordt geïncorporeerd, is artikel 2:120 niet meer opgenomen. De verwijzing
naar het nieuwe lid 5a van artikel 2:98 is reeds in artikel 2:118, tweede
lid, vervat.Afdeling 2.3.9aArtikelen 2:121a tot en met 2:121gUit oogpunt van inzichtelijkheid en consistentie met het Deel Gedragstoezicht
financiële ondernemingen is ervoor gekozen om de huidige bepalingen met
betrekking tot de meldingsplichten van de accountant (artikel 2:97) en de
actuaris (artikel 2:100) bijeen te plaatsen in een nieuwe, afzonderlijke afdeling.
Deze bepalingen staan nu verspreid tussen de artikelen met betrekking tot
de rapportageverplichtingen van financiële ondernemingen. De keuze voor
een afzonderlijke afdeling betekent dat de artikelen 2:97, 2:98, zesde lid,
laatste volzin, 2:100, 2:110, 2:112, 2:117 en 2:119 «verhuizen»
naar de nieuwe afdeling «Meldingsplichten», die direct na de afdeling «Boekhouding
en rapportage» wordt geplaatst, volgens het volgende schema: Artikel oudArtikel nieuw 2:972:121a 2:98, zesde lid, laatste volzin2:121a 2:1002:121b 2:1122:121e2:1192:121gDe nieuwe artikelen 2:121c, 2:121d en 2:121f komen in de plaats van verwijzingen
in de huidige artikelen 2:105, laatste volzin, 2:111, eerste lid, eerste volzin
en tweede lid, eerste volzin, en 2:118, eerste lid, eerste volzin en tweede
lid, eerste volzin. Deze verwijzingen hoeven overigens niet te worden gewijzigd.De huidige artikelen 2:104, tweede lid, laatste volzin, 2:109, derde lid,
laatste volzin, 2:110 en 2:117 worden niet in de nieuwe afdeling opgenomen,
omdat in deze artikelen ten onrechte een meldingsplicht is opgenomen voor
de accountant die de jaarrekening van een buitenlandse financiële onderneming
controleert. Een dergelijke extraterritoriale werking is ongewenst.In artikel 2:121a is tevens een aantal tekstuele aanpassingen gedaan naar
aanleiding van het advies van de Raad van State op het nagenoeg gelijkluidende
artikel in het Deel Gedragstoezicht.Afdeling 2.3.10Artikel 2:123In artikel 2:123, eerste lid, onderdeel d, is verduidelijkt dat zowel
directe als middellijk over te nemen activa en passiva in aanmerking worden
genomen voor het bepalen van het totaalbedrag van de over te nemen activa
of van de over te nemen passiva.Artikel 2:134Dit artikel is niet meer opgenomen omdat het toezicht op geconsolideerde
basis op banken in hoofdstuk 2.6.2 wordt geregeld.HOOFDSTUK 2.4Afdeling 2.4.1Artikel 2:138In dit artikel is sprake van een verplaatsing van de leden; het betreft
geen inhoudelijke wijziging.In de toelichting op het vierde lid (Kamerstukken II 2004/05, 29 708,
nr. 10, blz. 292 e.v.) is opgemerkt dat een financiële instelling die
voornemens is te bemiddelen in financiële instrumenten of die voornemens
is individuele vermogens te beheren (dit is in deze nota van wijziging vervangen
door: «(...) die voornemens is een beleggingsdienst te verlenen (...)»),
bij de aanvraag van een verklaring van ondertoezichtstelling preventief moet
voldoen aan bepaalde gedragsregels. De gedragsregels waaraan zij moet voldoen,
dienen dezelfde te zijn als waaraan een bank met het voornemen een beleggingsdienst
te verlenen, moet voldoen. Een bank dient onder meer te voldoen aan het ingevolge
de artikelen 2:36, 2:37, 2:79 en 2:82 van deze nota van wijziging bepaalde.
Dit is de reden dat bedoelde artikelen zijn toegevoegd aan artikel 2:138,
vierde en vijfde lid, van deze nota van wijziging. Het zevende lid is toegevoegd
omdat in het vierde en vijfde lid bij de (verlening van) de verklaring van
ondertoezichtstelling ook wordt gekeken naar elementen die niet tot het domein
van de vergunningverlenende toezichthouder (DNB) behoren. In die gevallen
is het noodzakelijk dat ook de toezichthouder die niet de verklaring van ondertoezichtstelling
verleent (AFM) zijn expertise kan inbrengen bij de (verlening) van de verklaring
van ondertoezichtstelling. Ten aanzien van een financiële instelling
die voornemens is een beleggingdienst te verlenen toetst de AFM de inrichting
van de bedrijfsvoering, de zorgvuldige behandeling van cliënten
en het tegengaan van belangenconflicten.Zie tevens de toelichting bij artikel 1:31.Artikel 2:139, 2:141 en 2:142Deze artikelen zijn verplaatst naar het Deel Markttoegang financiële
ondernemingen.Afdeling 2.4.3Artikel 2:143De in artikel 2:143, tweede lid, opgenomen verwijzing naar artikel 2:97
wordt vervangen door een verwijzing naar artikel 2:121a van deze nota van
wijziging.HOOFDSTUK 2.5Afdeling 2.5.1Artikel 2:144In de praktijk is gebleken dat de regeling van de portefeuilleoverdracht
in de Wtv 1993 enige verduidelijking behoeft. Daarom wordt voorgesteld het
eerste lid van dit artikel te verduidelijken.De vraag is gerezen of een portefeuilleoverdracht alleen in de gevallen,
voorzien in de artikelen 121, eerste lid, en 129, eerste lid, van de Wtv 1993
mogelijk is of dat er ook nog andere gevallen denkbaar zijn. In genoemde artikelen
is geen regeling gegeven voor alle denkbare gevallen. De Nederlandse regelgeving
kan immers geen regeling geven voor een portefeuilleoverdracht die geheel
in de rechtssfeer ligt van een staat die geen lidstaat is en die bijvoorbeeld
in strijd is met het recht van dat land of een mogelijkheid biedt (zoals een
portefeuilleoverdracht zonder toestemming van polishouders) die het recht
van dat land niet kent. Het is dan ook niet zinvol om te voorzien in een regeling
voor een levensverzekeraar met zetel in Nederland om te komen tot een portefeuilleoverdracht
van zijn bijkantoor in een staat die geen lidstaat is aan een vestiging aldaar
van een andere levensverzekeraar.De wijzigingen in artikel 2:144, eerste lid, en de daarmee overeenkomende
artikelen verduidelijken door de woorden «indien het betreft»
dat alleen in de genoemde gevallen instemming van DNB is vereist.In artikel 129, eerste lid, van de Wtv 1993 wordt door het woord «slechts»
uitgedrukt dat een portefeuilleoverdracht door levensverzekeraars alleen mogelijk
is via de weg van artikel 129 e.v. van de Wtv 1993. De weg via het BW is dus
uitgesloten. De nu voorgestelde redactie maakt dit duidelijk door het woord «behoeft»,
waardoor in genoemde gevallen altijd instemming van DNB is benodigd.De tekst van artikel 2:144, tweede lid, van de eerste nota van wijziging
is verplaatst naar artikel 2:145, tweede lid, van deze nota van wijziging.Artikel 2:144, tweede lid, van deze nota van wijziging bevat een deel
van de tekst die voorheen was opgenomen in artikel 2:144, het eerste lid,
onderdeel c, van de eerste nota van wijziging.Artikel 2:145Voor een toelichting op het eerste en tweede lid wordt verwezen naar de
toelichting op artikel 2:144, eerste lid, van deze nota van wijziging.Artikel 2:146Voor een toelichting wordt verwezen naar de toelichting op artikel 2:144,
eerste lid, van deze nota van wijziging met dien verstande dat in het geval
van een portefeuilleoverdracht door een schadeverzekeraar niet per se de instemming
is vereist van DNB. Dit wordt uitgedrukt door de woorden «kan die overdracht
met instemming van DNB». Het staat de schadeverzekeraar vrij om de weg
van het BW te volgen, dat wil zeggen met instemming van zijn wederpartij de
polis aan een andere verzekeraar over te dragen.Artikel 2:150In artikel 2:82 van deze nota van wijziging wordt gesproken over het minimumbedrag
aan solvabiliteitsmarge. In een aantal artikelen, waaronder artikel 2:150,
wordt echter nog de uit de Wtv 1993 overgenomen term «vereiste solvabiliteitsmarge»
gebruikt. Deze oude termen dienen te worden vervangen door «het minimumbedrag
aan solvabiliteitsmarge».In het zesde lid werd ten onrechte niet voorzien in de mogelijkheid dat
een herstelplan is geëist van een levensverzekeraar of een natura-uitvaartverzekeraar.Artikelen 2:158 en 2:159Voor een toelichting op het eerste lid wordt verwezen naar de toelichting
op artikel 2:144, eerste lid, van deze nota van wijziging.Artikel 2:160Voor een toelichting wordt verwezen naar de toelichting op artikel 2:150
van deze nota van wijziging.Artikel 2:163Artikel 53, derde lid, van de Wet toezicht naturauitvaartverzekeringsbedrijf
(Wtn) is abusievelijk niet verwerkt. Dit is alsnog geschied in het derde lid.
Bovendien is, nu ook voor natura-uitvaartverzekeraars is voorzien in de mogelijkheid
van een herstelplan, hiermee rekening gehouden.Afdeling 2.5.3Artikel 2:166aArtikel 36 van de Wtn regelt de overboeking door natura-uitvaartverzekeraars
met zetel in Nederland en door natura-uitvaartvaartverzekeraars met zetel
in een andere staat (in dit voorstel is «met zetel in een andere staat»
vervangen door «met zetel in een niet-aangewezen staat»). In artikel
2:165, tweede lid, van deze nota van wijziging is de overboeking opgenomen
door natura-uitvaartverzekeraars met zetel in Nederland. De overboeking door
natura-uitvaartverzekeraars met zetel in een niet-aangewezen staat ontbrak.
Artikel 2:166a voorziet daar nu in.Afdeling 2.5.5Artikel 2:171De verwijzing in het eerste lid naar artikel 2:82 van deze nota van wijziging
is aangepast in verband met wijziging van het vierde lid van artikel 2:82
van deze nota van wijziging. Verder is in het tweede lid «minimumbedrag
van het garantiefonds» vervangen door: het garantiefonds bedoeld in
artikel 2:82, vierde lid. In het vierde lid wordt namelijk gesproken van garantiefonds.Artikel 2:179De formulering van artikel 2:179 is aangepast aan de formulering van artikel
2:173, eerste lid, van deze nota van wijziging. Verwezen wordt naar artikel
2:171, tweede lid, van deze nota van wijziging in plaats van het bepaalde
in dat artikellid uit te schrijven.Afdeling 2.5.6Artikel 2:185Met de toevoeging van het derde lid wordt beoogd een grondslag te creëren
voor het bij ministeriële regeling stellen van regels met betrekking
tot de werkwijze van de vertrouwenscommissie zoals de wijze van vergaderen
en de stemprocedure. Onder de Wtv 1993 zijn deze regels vastgelegd in de statuten.Artikel 2:191Verwezen wordt naar de toelichting op artikel 2:150 van deze nota van
wijziging. Met deze wijziging wordt aansluiting gezocht bij artikel 2:82 van
deze nota van wijziging.Afdeling 2.5.7Artikel 2:209Het tweede en derde lid van artikel 2:209 zijn aangepast aan het voorstel
van wet betreffende de Uitvoering van Richtlijn nr. 2002/47/EG van het Europees
Parlement en de Europese Raad van de Europese Unie van 6 juni 2002 betreffende
financiëlezekerheidsovereenkomsten.1Artikel 2:211Voor een toelichting op de wijziging in dit artikel wordt verwezen naar
de toelichting op artikel 2:209 van deze nota van wijziging.Afdeling 2.5.8Artikel 2:294De eerdere redactie van het derde lid, onderdeel a, biedt slechts de mogelijkheid
categorieën van financiële ondernemingen en personen uit te sluiten
van de vangnetregeling. Met de huidige wijziging is beoogd tevens een grondslag
te creëren voor het aanwijzen van categorieën van financiële
ondernemingen en personen die juist wel onder de vangnetregeling vallen.Met de wijziging van het derde lid, onderdeel b, wordt beoogd een grondslag
te creëren voor het beperken van de maximum vergoeding in de algemene
maatregel van bestuur. Beleggers en depositohouders hebben geen ongelimiteerde
aanspraak op vergoeding van hun vorderingen op grond van de vangnetregelingen.
De huidige beleggerscompensatieregeling en de collectieve garantieregeling
hanteren als maximale vergoeding € 20 000 overeenkomstig de
Europese richtlijnen inzake beleggerscompensatiestelsels en depositogarantiestelsels1.Artikel 2:302In het eerste en tweede lid wordt «op aanvraag» vervangen
door «al dan niet op aanvraag». Onder de huidige redactie van
het eerste lid kan DNB slechts op aanvraag besluiten het beleggerscompensatiestelsel
van overeenkomstige toepassing te verklaren op bijkantoren van beleggingsondernemingen
met zetel in een staat die geen lidstaat is. Het is evenwel wenselijk DNB
tevens de bevoegdheid toe te kennen bijkantoren van beleggingsondernemingen
met zetel in een staat die geen lidstaat is op eigen initiatief te verplichten
deel te nemen aan het Nederlandse beleggerscompensatiestelsel indien de dekking
van de vangnetregeling die op deze bijkantoren van toepassing is, onredelijk
ver achterblijft bij Nederlandse dekking. Hetzelfde geldt voor het tweede
lid met betrekking tot bijkantoren van banken die zijn gevestigd in een staat
die geen lidstaat is.EDEEL GEDRAGSTOEZICHT FINANCIËLE ONDERNEMINGENIn dit deel wordt het gedragstoezicht op financiële ondernemingen
geregeld. Voor een algemene toelichting wordt verwezen naar de hoofdstukken
5 en 6 van het algemeen deel van de toelichting op deze nota van wijziging.HOOFDSTUK 4.1Afdeling 4.1.1Artikel 4:1Dit artikel bepaalt de (territoriale) reikwijdte van dit deel en knoopt
daarvoor aan bij het Deel Markttoegang. Dit deel is uitsluitend van toepassing
beleggingsondernemingen, financiëledienstverleners, financiële instellingen,
kredietinstellingen en verzekeraars waaraan het op grond van hoofdstuk 1a.2
van het Deel Markttoegang financiële ondernemingen is toegestaan in Nederland
hun bedrijf uit te oefenen of financiële diensten te verlenen. Gelet
op artikel 1:6j valt hieronder ook het «on line» verlenen van
financiële diensten in een andere lidstaat vanuit een zetel of bijkantoor
in Nederland. Zie ook artikel 1:6p voor adviseurs en bemiddelaars in verzekeringen
en herverzekeringsbemiddelaars.Het voorgaande geldt ook voor beleggingsinstellingen: alleen indien deelnemingsrechten
in de beleggingsinstelling op grond van het Deel Markttoegang financiële
ondernemingen in Nederland mogen worden aangeboden, vallen de beleggingsinstelling
en haar beheerder en bewaarder onder dit deel.In afdeling 1a.2.1 is de reikwijdte van de vergunningplicht voor clearinginstellingen
op de Nederlandse markt geregeld. Uit het in die afdeling bepaalde vloeit
voort dat de vergunningplicht zich ook uitstrekt tot clearinginstellingen
die niet voor Nederlandse cliënten clearen. Het valt buiten de doelstellingen
van het in dit voorstel geregelde gedragstoezicht om met betrekking tot deze
activiteiten toezicht uit te oefenen. De reikwijdte van het toezicht uit hoofde
van dit deel wordt daarom beperkt tot het optreden als clearinginstelling
voor Nederlandse cliënten.Artikel 4:2Het eerste lid wordt met enkele redactionele wijzigingen overgenomen uit
artikel 4, eerste lid, van de Wet financiële dienstverlening (Wfd). De
uitzondering vloeit voort uit de in artikel 4:37, eerste en tweede lid, opgenomen
verplichting voor een gemeentelijke kredietbank een aantal normen uit dit
voorstel in haar reglement op te nemen en dit reglement ter goedkeuring voor
te leggen aan gedeputeerde staten. Bovendien is op grond van dat artikel het
toezicht op de uitvoering van dit reglement vormgegeven. Op grond van artikel
4:37, eerste lid, dient het college van burgemeester en wethouders, dan wel
de bij de gemeenschappelijke regeling betrokken gemeenteraden, een reglement
op te stellen indien door een gemeentelijke kredietbank krediet wordt aangeboden
ter uitvoering van haar publieke taak. In dat reglement moeten voorschriften
worden opgenomen die overeenkomen met de gedragsregels uit dit deel die van
toepassing zijn op de aanbieders van krediet. Het tweede lid van artikel 4:37
bepaalt dat dit reglement ter goedkeuring moet worden voorgelegd aan gedeputeerde
staten. Indien wordt voldaan aan artikel 4:37, eerste en tweede lid, is dit
deel niet van toepassing op het aanbieden van krediet door de gemeentelijke
kredietbank. Het toezicht op de naleving van het reglement blijft op grond
van het derde en vierde lid van artikel 4:37 de verantwoordelijkheid van het
college van burgemeester en wethouders, dan wel, indien sprake is van een
gemeenschappelijke regeling, het algemeen bestuur van een niet-private gemeentelijke
kredietbank, gebaseerd op een gemeenschappelijke regeling. Voor privaatrechtelijke
gemeentelijke kredietbanken is een aparte regeling opgenomen in onderdeel
b van het derde lid en in het vierde lid van artikel 4:37.Indien een gemeentelijke kredietbank commercieel krediet aanbiedt, concurreert
zij rechtstreeks met andere aanbieders van krediet. Zij komt in dat geval
niet in aanmerking voor de uitzondering van dit deel. Op dergelijke gemeentelijke
kredietbanken zijn de bepalingen van het Algemeen deel, het Deel Markttoegang
financiële ondernemingen en het Deel Gedragstoezicht financiële
ondernemingen integraal van toepassing.Voor de volledigheid wordt hier nog opgemerkt dat gemeentelijke kredietbanken
ten aanzien van niet-hypothecair krediet altijd dienen te voldoen aan de privaatrechtelijke
bepalingen van hoofdstuk IV van de Wet op het consumentenkrediet (Wck), ten
aanzien waarvan het voornemen bestaat deze op te nemen in het Burgerlijk Wetboek
(BW). Ook de bepalingen over schuldbemiddeling van de Wck zijn van toepassing
op gemeentelijke kredietbanken.Op grond van het tweede lid van artikel 4:2 zijn gemeentelijke kredietbanken
uitgezonderd van de vereisten inzake de betrouwbaarheid en de deskundigheid
van personen die het dagelijks beleid van de gemeentelijke kredietbank bepalen.
De voorgestelde formulering van het tweede lid breidt deze uitzondering ten
opzichte van de Wfd uit naar alle gemeentelijke kredietbanken, maar zorgt
er tegelijk voor dat de uitzondering alleen geldt voor die personen die lid
zijn of voorzitter van een gemeenteraad dan wel een college van burgemeester
en wethouders. Een gemeentelijke kredietbank met stichtingvorm valt eveneens
onder deze uitzondering, ongeacht de aard van de te verlenen financiële
dienst.Afdeling 4.1.2Artikel 4:3In dit artikel wordt het «bemiddelingsverbod» van artikel
82 van de Wet toezicht kredietwezen 1992 (Wtk 1992) overgenomen. Aangezien
het een verbod op een gedraging betreft en geen prudentiële aspecten
met zich brengt, wordt voorgesteld dit verbod in het Deel Gedragstoezicht
financiële ondernemingen op te nemen. De overige elementen van artikel
82 van de Wtk 1992 worden overgenomen in artikel 2:28. De zinsnede «of
vanuit Nederland in een andere lidstaat als dienst van de informatiemaatschappij
als bedoeld in artikel 15d, derde lid, van Boek 3 van het Burgerlijk Wetboek»
regelt dat het verbod van toepassing is de werkzaamheden die on-line in een
andere lidstaat worden verleend vanuit Nederland. In dit verband wordt verwezen
naar de toelichting bij de artikelen 1:6i en 1:6j.In artikel 82 van de Wtk 1992 wordt de term «bemiddelen» gehanteerd.
Dit begrip wordt in dit voorstel echter alleen gehanteerd met betrekking tot
financiële producten. Opvorderbare gelden als zodanig kwalificeren niet
als financiële producten. Daarom wordt in plaats van de term bemiddelen
de formulering «als tussenpersoon werkzaamheden te verrichten ten behoeve
van» voorgesteld. Hiermee is geen inhoudelijke wijziging beoogd.Zie voor een toelichting op «aantrekken», «ter beschikking
krijgen», «al dan niet op termijn opvorderbare gelden» de
toelichting op artikel 2:28 (Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10,
blz. 228 tot en met 230).In het tweede lid wordt bepaald op welke instellingen en ondernemingen
het verbod niet van toepassing is. De uitzonderingen in de onderdelen a tot
en met d komen overeen met de uitzonderingen in artikel 2:28, tweede lid,
onderdelen a tot en met d, van deze nota van wijziging. Deze onderdelen worden
toegelicht in Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 230 en 231.In de onderdelen e en f wordt het bepaalde in artikel 7, tweede lid, van
de Vrijstellingsregeling Wtk 1992 overgenomen. Het betreft beleggingsondernemingen
die een door de Autoriteit Financiële Markten (AFM) verleende vergunning
hebben (onderdeel e) of die genotificeerd hebben (onderdeel f). Zij mogen
als tussenpersoon werkzaamheden verrichten bij het aantrekken of ter beschikking
krijgen van opvorderbare gelden bij het aanbieden van verhandelbare obligaties
en schuldinstrumenten.In onderdeel g worden degenen met een door de AFM verleende vergunning
voor het bemiddelen in betaal- en spaarrekeningen uitgezonderd. Hiermee wordt
een gedeelte van artikel 11 van de Vrijstellingsregeling Wtk 1992 overgenomen.
In afdeling 4.3.8 wordt geregeld dat deze bemiddelaars alleen mogen bemiddelen
voor «legale aanbieders», in dit geval banken.Het resterende gedeelte van artikel 11 van de Vrijstellingsregeling Wtk
1992 (dat geen betrekking heeft op opvorderbare gelden in de vorm van betaal-
en spaarrekeningen) zal in de vrijstellingsregeling op grond van het derde
lid worden overgenomen. Hetzelfde geldt voor de inhoud van de artikelen 9,
tweede lid, en 10, tweede lid, van de Vrijstellingsregeling Wtk 1992.Op grond van het vierde lid kan de AFM ontheffing verlenen van het verbod
(een zogenaamde «zware ontheffing»). Het betreft een ontheffing
waaraan op grond van artikel 1:84, eerste lid, onderdeel d, in samenhang met artikel 1:82, tweede lid, voorschriften kunnen worden verbonden
en beperkingen kunnen worden gesteld.Artikel 4:4Dit artikel vervangt gedeeltelijk de artikelen 21 en 22, eerste lid, onderdeel
c, van de Wfd, 12, vierde lid, van de Wet toezicht effectenverkeer 1995 (Wte
1995) en het derde en vierde lid van artikel 17c, van de Wet toezicht belegginginstellingen
(Wtb), voorzover het de financiële ondernemingen uit niet-lidstaten betreft.
Voor financiële ondernemingen uit andere lidstaten wordt in het Algemeen
deel een soortgelijke bepaling opgenomen (artikel 1:38, tweede lid ). Het
verbod ziet evenals artikel 21 Wfd niet op de verbonden bemiddelaar. De aanbieder
is verantwoordelijk voor de verbonden bemiddelaar en het toezicht op verbonden
bemiddelaar loopt via de aanbieder.Verwezen wordt naar paragraaf 6.4.3 van het algemeen deel van de
toelichting op deze nota van wijziging voor een toelichting op dit artikel.
In aanvulling daarop wordt het volgende opgemerkt. Van de bevoegdheid om een
verbod op te leggen zal doorgaans pas gebruik gemaakt worden nadat «lichtere»
handhavinginstrumenten, zoals de aanwijzing als bedoeld in artikel 1:58 niet
het gewenste resultaat hebben gehad. Het opleggen van een verbod is het pendant
van het intrekken van de vergunning en staat dan ook in de hiërarchie
van handhavingsinstrumenten op datzelfde niveau. In artikel 1:30 wordt bepaald
dat de AFM vooraf de zienswijze dient te vragen van de Nederlandsche Bank
(DNB) over het opleggen van een verbod, omdat het meewegen van het oordeel
van de andere toezichthouder (gegeven vanuit diens specifieke taak en verantwoordelijkheid)
van belang wordt geacht. In het kader van deze bepaling moet gedacht worden
aan het oordeel van DNB over de gevolgen voor bijvoorbeeld de soliditeit van
de instelling of voor het betalingsverkeer.Afgezien van dit voorschrift om DNB te raadplegen dient de AFM gelet op
artikel 3:2 (bij de voorbereiding van een besluit vergaart het bestuursorgaan
de nodige kennis omtrent de relevante feiten en de af te wegen belangen) en
artikel 3:4, eerste lid (het bestuursorgaan weegt de rechtstreeks bij het
besluit betrokken belangen af, voorzover niet uit wettelijk voorschrift of
uit de aard van de uit te oefenen bevoegdheid een beperking voortvloeit) van
de Algemene wet bestuursrecht (Awb) een bredere afweging van belangen te maken.Artikel 4:5Dit artikel heeft betrekking op de houders van een collectieve vergunning
en de aangesloten ondernemingen en neemt het tweede lid (wat betreft het lopend
toezicht) en het vierde lid van artikel 16 van de Wfd over. Het eerste lid,
tweede lid (wat betreft de vergunningaanvraag) en derde lid van artikel 16
Wfd worden opgenomen in artikel 1a:102, eerste, tweede en derde lid. Artikel
1a:102 regelt de voorwaarden waaronder een collectieve vergunning kan worden
verleend.Op grond van het eerste lid wordt voor de toepassing van de daar genoemde
onderdelen van dit deel het handelen en nalaten van de aangesloten onderneming
toegerekend aan de centrale onderneming. Dit betekent bijvoorbeeld dat indien
een aangesloten onderneming de voor haar geldende regels van dit deel overtreedt,
de toezichtmaatregelen van de AFM zich slechts tot de centrale onderneming
kunnen richten. Ten opzichte van artikel 16, tweede lid, van de Wfd wordt
in het eerste lid verduidelijkt dat naast het handelen ook het nalaten van
een aangesloten onderneming aan de centrale onderneming wordt toegerekend.In het tweede lid wordt bepaald dat wanneer een onderneming zich aansluit
bij de houder van een collectieve vergunning van deze aansluiting melding
wordt gemaakt. Beëindiging van een aansluiting moet eveneens worden gemeld.Artikel 4:6In artikel 1a:78, tweede lid, wordt een uitzondering op de vergunningplicht
opgenomen voor de zogenaamde verbonden bemiddelaar. Indien de aanbieder niet
langer verantwoordelijk is voor deze bemiddelaar houdt de bijzondere relatie
op grond waarvan de uitzondering op de vergunningplicht is gestoeld op te
bestaan. De aanbieder moet dan de (voorheen) verbonden bemiddelaar afmelden
bij de AFM zodat ook de inschrijving van de verbonden bemiddelaar in het register
kan worden doorgehaald en het register actueel blijft. Deze verplichting wordt
overgenomen uit artikel 12, tweede lid, van de Wfd. Op grond van het tweede
lid kunnen evenals op grond van artikel 17, tweede lid, van de Wfd regels
worden gesteld met betrekking tot de afmelding.Artikel 4:6aAls een financiële onderneming deel uitmaakt van een groep zal het
veelal zo zijn dat zij (mede) wordt aangestuurd vanuit de onderneming die
aan het hoofd staat van de groep. Dit artikel heeft tot doel te voorkomen
dat de holding van een groep een ongewenste invloed uitoefent op de financiële
ondernemingen in de groep. Op grond van dit artikel kan de AFM de holding
aanspreken op overtredingen door financiële ondernemingen, die terug
te voeren zijn op instructies vanuit de holding. Deze laatste heeft een expliciete
verantwoordelijkheid om zich te onthouden van zodanige gedragingen of beleid
dat de financiële ondernemingen in de groep worden aangezet of verleid
tot overtreding van de gedragregels. Bij overtreding van deze norm kan de
AFM de holding een aanwijzing geven. Zie ook hoofdstuk 4 van het algemeen
deel van de toelichting bij de derde nota van wijziging (Kamerstukken II 2005/06,
29 708, nr. 17, blz. 17).Afdeling 4.1.3Artikel 4:7Dit artikel bevat de mogelijkheid om bij ministeriële regeling vrijstelling
te regelen van regels die bij of krachtens dit deel zijn gesteld. Deze mogelijkheid
wordt overgenomen uit artikel 9 van de Wfd. De mogelijkheid tot vrijstelling
van de lopendtoezichteisen van de Wtb en de Wte 1995 vloeit voort uit de vrijstellingsmogelijkheid
ten aanzien van de vergunningplicht in de artikelen 14 van de Wtb en 10 van
de Wte 1995 en het feit dat het lopend toezicht in deze wetten aan de vergunningplicht
is gekoppeld.Vrijstelling van afdeling 4.2.5 en paragraaf 4.3.1.5 is niet mogelijk,
aangezien de richtlijn verkoop op afstand van financiële diensten aan
consumenten1, de richtlijn levensverzekeraars2, de richtlijn rechtsbijstandverzekering3, de vierde Wam-richtlijn4 onderscheidenlijk
de tweede richtlijn schadeverzekeraars5 dat
niet toelaten.HOOFDSTUK 4.2Afdeling 4.2.1Artikel 4:8In het eerste lid is de toepassing van deze afdeling uitgezonderd voor
de financiële ondernemingen die op grond van een «Europees paspoort»
(onderdelen a, c, d, e, f, g en h) of vanwege hun zetel in een aangewezen
staat (onderdelen b en i) in Nederland financiële diensten mogen verlenen.
Zij staan wat betreft de aspecten die in deze afdeling worden geregeld onder
toezicht van de (lid)staat van herkomst.In het tweede lid worden bankbeleggingsondernemingen en financiële
instellingen met een verklaring van ondertoezichtstelling die beleggingsdiensten
verlenen (zie de artikelen 1a:12, 1a:19 en 2:138, vierde en vijfde lid) uitgezonderd
van deze afdeling. Zij dienen op grond van de artikelen 2:36 tot en met 2:39
en 2:138, zesde lid, aan regels met betrekking tot deskundigheid, betrouwbaarheid
en integriteitbeleid te voldoen en staan daarvoor onder toezicht van DNB.Artikel 4:9In dit artikel wordt tot uitdrukking gebracht dat binnen de financiële
onderneming verschillende soorten van deskundigheid aanwezig dienen te zijn.
Het eerste lid heeft betrekking op bepalers van het dagelijks beleid van een
beheerder, beleggingsmaatschappij, beleggingsonderneming, bewaarder en financiëledienstverlener.
Onder dagelijks beleid wordt in dit verband verstaan de beleid- en besluitvorming
gericht op het dagelijkse daadwerkelijke uitoefenen van het bedrijf van de
financiële onderneming. Deze personen dienen deskundig te zijn op het
gebied van de uitoefening van het bedrijf van de financiële onderneming.
Gedacht kan worden aan bijvoorbeeld managementvaardigheden en de vaardigheid
om inhoudelijke vakbekwaamheid bij het personeel te organiseren. Dit lid vervangt
de deskundigheidsverplichting uit hoofde van de artikelen 27, eerste lid,
van de Wfd, 12, eerste lid, onderdeel a, van de Wtb en 3, eerste lid, en 20
van het Besluit toezicht beleggingsinstellingen 2005 (Btb 2005), 11, eerste
lid, onderdeel a, van de Wte 1995 en 10, eerste lid, en 22b, eerste lid, van
het Besluit toezicht effectenverkeer 1995 (Bte 1995). Het eerste lid brengt
inhoudelijk geen wijziging met zich mee ten opzichte van de genoemde toezichtwetten.
Personen die krachtens wet, statuten of reglementen de financiële onderneming
vertegenwoordigen dienen deskundig te zijn indien zij het dagelijks beleid
bepalen.Het tweede lid bevat een zorgplicht voor een financiëledienstverlener,
financiële instelling met verklaring van ondertoezichtstelling, kredietinstelling
en verzekeraar met betrekking tot de inhoudelijke vakbekwaamheid van werknemers,
maar bijvoorbeeld ook van uitzendkrachten en gedetacheerden die werkzaam zijn
bij de financiële onderneming of van verbonden bemiddelaars. In het tweede
lid is uitdrukkelijk bepaald dat de eis zich beperkt tot de vakbekwaamheid
van personen die zich rechtstreeks bezighouden met het verlenen van financiële
diensten aan consumenten of, in het geval van verzekeringen, cliënten.
De verplichting wordt overgenomen uit artikel 27, tweede lid, in samenhang
met artikel 6 van de Wfd. Zie voor een toelichting op de uitbreiding van de
reikwijdte tot cliënten bij advies over financiële instrumenten
de toelichting op het begrip «adviseren» in artikel 1:1.Voorgesteld wordt om de bestaande reikwijdte van verplichting te handhaven.
Deze verplichting geldt op grond van artikel 27, tweede lid, van de Wfd alleen
voor financiëledienstverleners, financiële instellingen, kredietinstellingen
en verzekeraars. De Wte 1995 en het Bte 1995 kennen een dergelijke verplichting
niet en deze specifieke verplichting is niet opgenomen in de richtlijn betreffende
markten voor financiële instrumenten.1
Zoals in paragraaf 6.2 van het algemeen deel van de toelichting op deze
nota van wijziging is aangegeven, worden wijzigingen in de regelgeving voor
beleggingsdiensten alleen doorgevoerd indien aan de volgende twee voorwaarden
wordt voldaan: de wijziging (a) draagt bij aan de harmonisatie met de regels
die voor andere financiële diensten gelden en (b) is consistent met de
nieuwe richtlijn betreffende markten voor financiële instrumenten. Daarom
wordt voorgesteld om deze verplichting niet te laten gelden voor beleggingsondernemingen.
Ook onder de Wtb bestaat een dergelijke verplichting niet. Clearinginstellingen
bedienen alleen professionelen zodat het uit oogpunt van bescherming niet
nodig is om te eisen dat medewerkers deskundig zijn.De deskundigheid van de medewerkers, bedoeld in het tweede lid, kan op
verschillende wijzen worden georganiseerd. Zo kunnen personen zelf deskundig
zijn op een bepaald werkterrein. Kennis kan echter ook toegankelijk worden
gemaakt door deze in een computersysteem of handleiding te vatten. Wordt voor
dit laatste gekozen, dan dienen de instructies zo te zijn geformuleerd en
gerangschikt, dat de gebruiker ze ook daadwerkelijk kan opvolgen. Wat dient
te worden verstaan onder een «zodanig aantal feitelijk leidinggevenden»
is onder meer afhankelijk van de omvang van de financiële onderneming.
Voorop staat dat de kwaliteit van de financiële dienstverlening moet
kunnen worden gewaarborgd. Op grond van het vierde lid kunnen bij algemene
maatregel van bestuur regels worden gesteld over deze deskundigheid van de
medewerkers en de wijze waarop die deskundigheid wordt aangetoond. De personen
in het tweede lid zijn in ieder geval deskundig indien zij beschikken over
een voor hen relevant diploma dat is afgegeven door een door de Minister van
Financiën erkend exameninstituut. De erkenning van exameninstituten en
het toezicht op exameninstituten wordt bij algemene maatregel van bestuur
geregeld.Ten slotte wordt er op gewezen dat, evenals onder de Wfd, geen deskundigheidseisen
zullen worden gesteld aan financiële dienstverlening met betrekking tot
sparen en betalen.Artikel 4:10De integriteit van de personen en ondernemingen die actief zijn op de
financiële markten is van groot belang voor het maatschappelijk vertrouwen
in deze markten en de ondernemingen die hierop actief zijn. Over de betrouwbaarheid
van degenen die het beleid (mede) bepalen en personen die toezicht houden
op het beleid en de algemene gang van zaken van de financiële onderneming,
zoals bestuurders en leden van raden van commissarissen, mag geen twijfel
bestaan. In dat kader zijn in de financiële toezichtwetgeving regels
gesteld met betrekking tot deze betrouwbaarheid en zijn DNB en AFM belast
met het toezicht daarop. De toezichthouders hebben het beleid inzake de door
hen in dat verband te verrichten betrouwbaarheidstoetsing onderling afgestemd,
hetgeen heeft geleid tot de zogenaamde Beleidsregel betrouwbaarheid2.Deze bepaling omvat de eisen betreffende betrouwbaarheid uit de artikelen
26, van de Wfd, 12, eerste lid, onderdeel a, en tweede lid, van de Wtb en
3, tweede lid, en 20 van het Btb 2005, 11, eerste lid, onderdeel a, en tweede
lid, van de Wte 1995 en 10, tweede lid, en 22b, tweede lid, van het Bte 1995.De bepaling is bewust zodanig geformuleerd dat zij ook personen betreft
die feitelijk substantiële invloed uitoefenen op het beleid of de besluitvorming gericht op de langetermijnstrategie van de financiële
onderneming. Dit zou kunnen blijken uit statuten, reglementen, (aandeelhouders)overeenkomsten,
interne afspraken of uit feitelijke omstandigheden. Onder beleid wordt in
dit verband verstaan de beleids- en besluitvorming gericht op de langetermijnstrategie
van de financiële onderneming. Onder «bepalen van beleid»
wordt mede verstaan het bepalen van het dagelijks beleid van de financiële
onderneming. Dit betekent dat alle personen die
het beleid (mede) bepalen onder de betrouwbaarheidseis vallen. De personen
die het dagelijks beleid bepalen vallen zowel
onder de betrouwbaarheidseis als onder de deskundigheidseis van artikel 4:9.Daarnaast worden degenen die eventueel toezicht houden op het beleid en
de algemene gang van zaken van de financiële onderneming, zoals leden
van raden van commissarissen en raden van toezicht, expliciet genoemd in het
eerste lid. In de artikelen 26, tweede lid, van de Wfd en 10, tweede lid,
en 22b, tweede lid, van het Bte 1995 worden deze personen – zoals dat
in de toezichtregelgeving gebruikelijk is – aangeduid als «mede
beleidsbepalers». In verband met afstemming op het BW (waarin een onderscheid
wordt gemaakt tussen bestuur en degenen die toezicht houden op het beleid
van het bestuur), consistentie binnen dit voorstel en ter voorkoming van onduidelijkheid,
wordt voorgesteld de leden van eventueel aanwezige toezichthoudende organen
expliciet te noemen. Er is geen uitbreiding beoogd van de kring van op betrouwbaarheid
te toetsen personen ten opzichte van de Wte 1995 en de Wfd.De verwijzing in de artikelen 11, tweede lid, van de Wte 1995 en 10, tweede
lid, en 22b, tweede lid, van het Bte 1995 naar overige personen die middellijk
of onmiddellijk bevoegd zijn een bestuurder te benoemen of te ontslaan, is
komen te vervallen. Aandeelhouders met benoemings- of ontslagrecht vallen
ook onder deze formulering, hetgeen tot een erg ruime kring van te toetsen
personen leidt.Overigens dient ook de betrouwbaarheid van aandeelhouders die beschikken
over een gekwalificeerde deelneming in een icbe-beheerder of beleggingsonderneming
op grond van afdeling 2.3.10 buiten twijfel te staan.De betrouwbaarheid van (kandidaat)(mede) beleidsbepalers en degenen die
toezicht houden op de algemene gang van zaken en het beleid van een financiële
onderneming zal, voordat zij die functie mogen vervullen, worden getoetst
door de AFM. Op grond van het derde lid worden regels gesteld over de wijze
waarop die toets wordt uitgevoerd en welke feiten en omstandigheden daarbij
in aanmerking worden genomen. Daarbij zal worden aangesloten bij de huidige
beleidsregel inzake de betrouwbaarheidstoetsing. De AFM zal de betrouwbaarheid
onder andere beoordelen aan de hand van strafrechtelijke- en toezichtantecedenten.
Een persoon van wie de betrouwbaarheid eenmaal is getoetst dient blijvend
te voldoen aan de wettelijk vereiste betrouwbaarheid. Onder betrouwbaarheid
wordt verstaan dat de betrokkene zich onthoudt van gedragingen die in de weg
staan aan het vervullen van zijn (toekomstige) functie. Onder gedragingen
wordt zowel een doen als een nalaten begrepen.Het tweede lid dient ter voorkoming van dubbele toetsing door een toezichthouder
van de betrouwbaarheid van personen van wie al eerder in het kader van deze
wet is vastgesteld dat hun betrouwbaarheid buiten twijfel staat. De betrouwbaarheid
van een bepaalde persoon wordt dus in principe slechts eenmaal getoetst. Van
dit uitgangspunt wordt slechts afgeweken indien de toezichthouder aanleiding
heeft om te veronderstellen dat zich sinds de toetsing wijzigingen in de antecedenten
hebben voorgedaan. Het staat de toezichthouder vrij om zelf
onderzoek te doen naar de antecedenten van een bepaalde persoon.Artikel 4:11Bij de Wet Actualisering en harmonisatie financiële toezichtswetten
is integriteit als toezichtdoelstelling in de huidige regelgeving geëxpliciteerd.1 Ten behoeve daarvan zijn in de toezichtregelgeving
bepalingen opgenomen die de financiële ondernemingen verplichten een
op integriteit gericht beleid te voeren en dit beleid in de inrichting van
de bedrijfsvoering te verankeren. In het onderhavige artikel wordt de verplichting
om een op integriteit gericht beleid te voeren overgenomen. In het eerste
lid worden de artikelen 10, 30, eerste lid, eerste volzin, en 31, eerste lid,
van het Btb 2005 en de artikelen 17a, 24a, eerste lid, eerste volzin, en 24b,
eerste lid, van het Bte 1995 overgenomen. Het tweede lid omvat het bepaalde
in artikel 28, derde lid, van de Wfd waarmee de reikwijdte van de Wfd voor
financiëledienstverleners is gehandhaafd.In het derde lid worden de artikelen 30, tweede lid, en 31, derde lid,
van het Btb 2005, de artikelen 24a, tweede lid, en 24b, derde lid, van het
Bte 1995 en artikel 100 van de Wfd overgenomen. In het vierde lid wordt de
grondslag voor de artikelen 33 van het Btb en 24e van het Bte 1995 opgenomen.In de artikelen 4:14 en 4:15 wordt de verplichting opgenomen om de bedrijfsvoering
zodanig in te richten dat een integere uitoefening van het bedrijf van de
financiële onderneming wordt gewaarborgd. Die inrichting van de bedrijfsvoering
is ondersteunend aan het in onderhavig artikel bedoelde beleid.Het beleid van de financiële onderneming zal moeten voorzien in de
bewustwording, de bevordering en de handhaving van integer handelen binnen
alle lagen van de financiële onderneming. De financiële onderneming
zal aan de hand van analyse van de voor haar relevante integriteitsrisico's
het beleid op moeten stellen en vervolgens uitvoeren. Bij verstrengeling van
tegenstrijdige belangen kan bijvoorbeeld worden gedacht aan nevenfuncties
van bestuurders bij zakelijke relaties, het verstrekken van kredieten aan
bestuurders en commissarissen en privé-beleggingstransacties. Een belangrijk
criterium bij het voorkomen van strafbare feiten en wetsovertredingen is of
daardoor het vertrouwen in de financiële onderneming of de financiële
markten kan worden geschaad. Zo zal het rijden door rood licht van een personeelslid
dat vertrouwen niet schaden. Ook dient het integriteitsbeleid er op te zijn
gericht te voorkomen dat het vertrouwen in de financiële onderneming
of in de financiële markten door toedoen van een cliënt kan worden
geschaad, bijvoorbeeld door fraude en illegale praktijken zoals witwassen
van gelden. Het vertrouwen in de financiële onderneming en de financiële
markten kan naast het begaan van strafbare feiten en andere wetsovertredingen
door de financiële onderneming of haar werknemers ook door het schenden
van een maatschappelijke norm (anders dan bedoeld onder 1° tot en met
3°) worden geschaad. Daarbij moet echter bedacht worden dat vooraf niet
altijd valt vast te stellen of een handeling al dan niet indruist tegen hetgeen
in het maatschappelijk verkeer betamelijk is. Bovendien is de maatschappelijke
norm continu aan verandering onderhevig. Anders dan bij de onder 1° tot
en met 3° genoemde aspecten wordt de reikwijdte onder 4° dan ook beperkt
tot onmiskenbare schendingen van de maatschappelijke norm die het vertrouwen
in de financiële onderneming ernstig kunnen
schaden.Voor de aspecten die samenhangen met het optreden van financiële
ondernemingen op de markten in financiële instrumenten worden aanvullende
regels gesteld in afdeling 5.4.3.De financiële onderneming beslist in beginsel zelf hoe zij invulling
aan het beleid geeft, zij het dat bij of krachtens algemene maatregel van
bestuur kaders worden vastgesteld.Voor financiëledienstverleners is de verplichting een op integriteit
gericht beleid te voeren in het tweede lid beperkt tot die aspecten die in
de Wfd zijn neergelegd. Dit betreft het tegengaan van het begaan van strafbare
feiten of andere wetsovertredingen van artikel 28, derde lid, aanhef en onder
a, van de Wfd. Ook hier geldt dat een belangrijk criterium is of het vertrouwen
in de financiëledienstverlener of de financiële markten kan worden
geschaad. Een financiëledienstverlener moet immers niet alleen zijn bedrijfsvoering
daarop inrichten, maar ook een beleid voeren. In de op grond van het derde
lid op te stellen algemene maatregel van bestuur zal in ieder geval het bepaalde
uit het Besluit financiële dienstverlening (Bfd) worden opgenomen. Daarnaast
wordt conform artikel 28, derde lid, onderdeel b, van de Wfd de mogelijkheid
opgenomen om bij algemene maatregel van bestuur andere onderwerpen aan te
wijzen waar het integriteitbeleid van een financiëledienstverlener betrekking
op moet hebben.In het vierde lid wordt opgenomen dat bij algemene maatregel van bestuur
wordt voorgeschreven dat de financiële onderneming informatie over incidenten
die samenhangen met integriteitonderwerpen aan de AFM verstrekt. Daarbij kan
onder andere worden gedacht aan het melden van fraudegevallen.Afdeling 4.2.2Artikel 4:12Op grond van het eerste lid zijn de bepalingen over waarborgen voor het
toezicht, inrichting van de bedrijfsvoering en adequate behandeling van klachten
niet van toepassing op icbe-beheerders met zetel in een andere lidstaat, icbe's
met zetel in een andere lidstaat en daaraan verbonden bewaarders, beheerders
van beleggingsinstellingen met zetel in een aangewezen staat, beleggingsinstellingen
met zetel in een aangewezen staat en de daaraan verbonden bewaarders, beleggingsondernemingen
met zetel in een andere lidstaat, bemiddelaars in verzekeringen met zetel
in een andere lidstaat en herverzekeringsbemiddelaars. Zij staan voor deze
aspecten onder toezicht van de (lid)staat van herkomst. Hetzelfde geldt voor
een adequate behandeling van klachten door financiële instellingen, kredietinstellingen,
levensverzekeraars en schadeverzekeraars met zetel in een andere lidstaat
en clearinginstellingen en natura-uitvaartverzekeraars met zetel in een aangewezen
staat. Gelet daarop worden zij in het tweede lid van artikel 4:17 uitgezonderd.
Onder de Wfd zal deze uitzondering geregeld worden in een ministeriële
regeling.In het derde lid worden bankbeleggingsondernemingen en financiële
instellingen met verklaring van ondertoezichtstelling die beleggingsdiensten
verlenen (zie de artikelen 1a:12, 1a:19 en 2:138, vierde en vijfde lid) uitgezonderd
van de artikelen 4:13 en 4:14, derde lid, onderdelen a en b. Zij dienen op
grond van de artikelen 2:44, 2:45, eerste en tweede lid, onderdelen a en b,
2:51 en 2:138, zesde lid, aan regels met betrekking tot waarborgen voor het
toezicht en de beheerste en integere bedrijfsvoering te voldoen en staan daarvoor
onder toezicht van DNB.Artikel 4:16 is overigens wél van toepassing op alle bovengenoemde
financiële ondernemingen. Uit dat artikel zelf volgt echter al de beperking
dat de derde zich alleen hoeft te houden aan de bepalingen die voor die werkzaamheden
op de desbetreffende uitbestedende financiële onderneming van toepassing
zijn.Artikel 4:13Dit artikel bevat de waarborgen voor het toezicht die thans zijn neergelegd
in de artikelen 28, tweede lid, van de Wfd en het Bfd, 12, eerste lid, onderdeel
e, van de Wtb en 12 en 50 van het Btb 2005 en 11, eerste lid, onderdeel e,
van de Wte 1995 en 18a en 22a van het Bte 1995.De in dit artikel geregelde bepalingen vloeien voort uit de artikelen
5bis, tweede lid, en 13bis, eerste lid, van de richtlijn beleggingsinstellingen1 en 3, derde lid, derde en vierde alinea, van de richtlijn
beleggingsdiensten2. De – in de terminologie
van de richtlijnen –«nauwe banden» die een financiële
onderneming met andere (natuurlijke of rechts)personen heeft, mogen het toezicht
niet feitelijk onmogelijk maken. Evenmin mag (de toepassing van) het recht
van een derde land dat van toepassing is op een of meer (natuurlijke of rechts-)personen
waarmee de financiële onderneming «nauwe banden» heeft, een
belemmering vormen voor adequaat toezicht.In de artikelen 12 en 50 van het Btb 2005 en 18a en 22a van het Bte 1995
is gebruik gemaakt van het begrip «groep» als gedefinieerd in
artikel 1, onderdeel l, van de Wtb en artikel 1, onderdeel g, van de Wte 1995
waarin het begrip «nauwe banden» is verwerkt. Dit groepsbegrip
wijkt af van het groepsbegrip in het BW. Met behulp van dit groepsbegrip zijn
in het Btb 2005 de artikelen 5bis, tweede lid, en 13bis, eerste lid, van de
richtlijn beleggingsinstellingen en in het Bte 1995 artikel 3, derde lid,
derde en vierde alinea, van de richtlijn beleggingsdiensten geïmplementeerd.Zoals bij artikel 2:44 al is toegelicht (Kamerstukken II 2004/05, 29 708,
nr. 10, blz. 241 en 242), wordt thans voorgesteld om geen gebruik meer te
maken van het van het BW afwijkende groepsbegrip om de «nauwe banden»
te beschrijven. In plaats daarvan wordt de formulering «een formele
of feitelijke zeggenschapsstructuur met personen» voorgesteld. Onder «personen»
worden in dit voorstel zowel natuurlijke personen als rechtspersonen begrepen.
De formulering van artikel 4:13 wijkt in verband daarmee af van de formulering
in de artikelen 12 en 50 van het Btb 2005 en 18a en 22a van het Bte 1995.
Een inhoudelijk verschil is niet beoogd.Artikel 4:14Dit artikel bevat regels voor de bedrijfsvoering van beheerders, beleggingsinstellingen,
beleggingsondernemingen en bewaarders. Een soortgelijke bepaling is opgenomen
in artikel 2:45. Zoals in de toelichting op dat artikel is vermeld (Kamerstukken
II 2004/05, 29 708 nr. 10, blz. 242), is het toezicht op de bedrijfsvoering
van financiële ondernemingen door de toezichthoudende instantie in de
lidstaat van herkomst ingegeven door de aldaar genoemde richtlijnbepalingen.
Daarnaast is integriteit als toezichtdoelstelling bij de Wet Actualisering
en harmonisatie financiële toezichtswetten in de huidige regelgeving
geëxpliciteerd.3Regels voor de bedrijfsvoering zijn thans opgenomen in de artikelen 12,
eerste lid, aanhef en onderdeel c, en derde lid van de Wtb, 8, 29, 30, eerste
lid, tweede volzin en 31, tweede lid, van het Btb 2005, 11, eerste lid, aanhef
en onderdeel c, van de Wte 1995 en 17, 17a, 22, eerste lid, onderdelen e en
f, en derde lid, 24a, eerste lid, tweede volzin, 24b, tweede lid, 24e en 34
van het Bte 1995.In tegenstelling tot de huidige bepalingen wordt in artikel 4:14 niet
meer de formulering «administratieve organisatie en interne controleprocedures»
(AO/IC) gehanteerd ter voorkoming van verwarring met het gelijkluidende maar
naar strekking beperktere begrip AO/IC dat accountants bijvoorbeeld in het
kader van de controle van de jaarrekening hanteren. In plaats daarvan wordt
voorgesteld het begrip «bedrijfsvoering» te hanteren.Bij artikel 2:45 (Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 243)
is toegelicht dat de bedrijfsvoering de volgende aspecten omvat: algemene
aspecten (aspecten van de bedrijfsvoering die noch betrekking hebben op de
integriteit, noch specifiek prudentieel noch specifiek gedragstypisch van
aard zijn), integriteitaspecten, prudentiële aspecten en gedragsaspecten.
De algemene, prudentiële en gedragsaspecten hebben betrekking op een
beheerste bedrijfsuitoefening. De integriteitaspecten zien uiteraard op een
integere bedrijfsuitoefening. Zoals is toegelicht bij artikel 2:45 (Kamerstukken
II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 243) is het waarborgen van een beheerste
en integere bedrijfsuitoefening primair de eigen verantwoordelijkheid van
de financiële onderneming en is in het belang van die onderneming zelf.
Artikel 4:14 gaat evenals artikel 2:45 uit van een doelgerichte of «principle
based» benadering. Een financiële onderneming zal zelf een analyse
moeten maken van de risico's en haar bedrijfsvoering daarnaar inrichten.
Binnen de kaders van de op grond van het tweede lid bij of krachtens algemene
maatregel van bestuur te stellen regels moet de financiële onderneming
bepalen welke maatregelen in de bedrijfsvoering moeten worden getroffen gelet
op de risico's die de onderneming loopt.Voor beheerders, beleggingsinstellingen, beleggingsondernemingen en bewaarders
worden op grond van het eerste en tweede lid, onderdeel a, bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur regels gesteld met betrekking tot de algemene
aspecten van de bedrijfsvoering die betrekking hebben op het beheersen van
bedrijfsprocessen en bedrijfsrisico's. Beheersen bevat het hele traject
van vaststellen, besturen, monitoren en bijsturen van doelstellingen en processen.
De financiële onderneming dient voor het beheersen van bedrijfsprocessen
onder meer te beschikken over een duidelijke organisatiestructuur en heldere
rapportagelijnen. Een dergelijke bedrijfsvoering levert inzichtelijke en betrouwbare
rapportages op: het systeem van maatregelen en procedures waarborgt de kwaliteit
van de output.Het toezicht op de naleving van de regels met betrekking tot de algemene
aspecten van de bedrijfsvoering zal bij beheerders, beleggingsinstellingen,
beleggingsondernemingen en bewaarders plaatsvinden door de AFM. DNB zal op
grond van de artikelen 2:45, eerste lid en tweede lid, onderdeel a, 2:51,
2:54, 2:55, 2:138, zesde lid, toezicht houden op de algemene aspecten van
de bedrijfsvoering die zien op het beheersen van bedrijfsprocessen en bedrijfsrisico's
door de in die artikelen bedoelde clearinginstellingen, kredietinstellingen,
verzekeraars en financiële instellingen met verklaring van ondertoezichtstelling.Op grond van het eerste en tweede lid, onderdeel b, zullen voor beheerders,
beleggingsinstellingen, beleggingsondernemingen en bewaarders in het kader
van een integere bedrijfsvoering onder andere regels worden gesteld met betrekking
tot het tegengaan van verstrengeling van tegenstrijdige belangen van de financiële
onderneming enerzijds en haar bestuurders en commissarissen anderzijds, het
tegengaan van het begaan van strafbare feiten door de financiële onderneming
en haar werknemers, de beoordeling van de betrouwbaarheid van personeelsleden
alsmede de behandeling en administratieve vastlegging van incidenten.
Zie bijvoorbeeld de artikelen 4 en 5 van het Besluit integere bedrijfsvoering
kredietinstellingen en verzekeraars en artikel 31 van het Btb 2005.Voor het optreden van financiële ondernemingen op markten in financiële
instrumenten, zoals het omgaan met koersgevoelige informatie en het tegengaan
van koersmanipulatie worden aanvullende regels gesteld in het Deel Gedragstoezicht
financiële markten, afdeling 5.4.3.Het toezicht op de naleving van de regels met betrekking tot de integriteitaspecten
van de bedrijfsvoering door beheerders, beleggingsinstellingen, beleggingsondernemingen,
bewaarders en financiëledienstverleners (zie artikel 4:15) zal door de
AFM worden uitgevoerd. Clearinginstellingen, kredietinstellingen, verzekeraars
en financiële instellingen met verklaring van ondertoezichtstelling zullen
voor het aspect integriteit op grond van de artikelen 2:45, eerste lid en
tweede lid, onderdeel b, artikelen 2:51, en 2:54, 2:55 en 2:138, zesde lid,
onder toezicht staan van DNB.Voor beheerders, beleggingsinstellingen, beleggingsondernemingen en bewaarders
zullen op grond van het eerste en tweede lid, onderdeel c, regels worden gesteld
met betrekking tot de gedragsaspecten van de bedrijfsvoering. Deze regels
zullen op grond van het derde lid ook gelden voor de aldaar genoemde (bijkantoren
van) clearinginstellingen, kredietinstellingen, verzekeraars en financiële
instellingen die een verklaring van ondertoezichtstelling hebben. De AFM zal
het toezicht op de naleving van deze gedragselementen van de bedrijfsvoering
door genoemde financiële ondernemingen uitoefenen. Daarnaast dienen beheerders,
beleggingsinstellingen, beleggingsondernemingen en bewaarders op grond van
artikel 2:45, vierde lid, aan de regels omtrent de prudentiële aspecten
van de bedrijfsvoering te voldoen en staan zij wat die aspecten betreft onder
toezicht van DNB.Naast het vereiste dat de inrichting van de bedrijfsvoering gericht moet
zijn op integriteit, soliditeit en de zorgvuldige behandeling van cliënten
en consumenten wordt van de financiële onderneming ingevolge diverse
bepalingen in dit voorstel ook vereist dat zij een beleid voert, maatregelen
neemt of handelingen verricht gericht op integriteit, soliditeit en de zorgvuldige
behandeling van cliënten en consumenten. Zie bijvoorbeeld de artikelen
2:38, 2:78, 2:88, 2:92, 4:11, 4:20, 4:23, 4:25, eerste lid, 4:87 en 4:88.
De inrichting van de bedrijfsvoering op grond van onderhavig artikel is ondersteunend
daaraan.Artikel 4:15Dit artikel bevat regels voor de bedrijfsvoering van financiëledienstverleners
en is gebaseerd op artikel 28 van de Wfd.Anders dan in artikel 28 van de Wfd wordt in dit artikel niet meer de
formulering «administratieve organisatie en interne controleprocedures»
(AO/IC) gehanteerd, maar wordt het begrip «bedrijfsvoering» voorgesteld.
Zie hiervoor de toelichting op artikel 4:14. Daarnaast wordt de formulering «stellen
de toezichthouder in staat toezicht te houden op de naleving van de bij of
krachtens deze wet gestelde regels» niet overgenomen doch wordt uit
oogpunt van terminologische consistentie de formulering «beheerste (...)
uitoefening van zijn bedrijf waarborgt» voorgesteld.Bij artikel 2:45 (Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 243)
is toegelicht dat de bedrijfsvoering de volgende aspecten omvat: algemene
aspecten (aspecten van de bedrijfsvoering die noch betrekking hebben op de
integriteit, noch specifiek prudentieel noch specifiek gedragstypisch van aard zijn), integriteitaspecten, prudentiële aspecten en
gedragsaspecten. Financiëledienstverleners staan niet onder prudentieel
toezicht zodat de prudentiële aspecten van de bedrijfsvoering voor hen
niet relevant zijn.De algemene en gedragsaspecten hebben betrekking op een beheerste bedrijfsuitoefening.
De integriteitsaspecten zien uiteraard op een integere bedrijfsuitoefening.
Zoals is toegelicht bij artikel 2:45 (Kamerstukken II 2004/05, 29 708,
nr. 10, blz. 243) is het waarborgen van een beheerste en integere bedrijfsuitoefening
primair de eigen verantwoordelijkheid van de financiële onderneming en
is in het belang van die onderneming zelf. Artikel 4:15 gaat evenals de artikelen
4:14 en 2:45 uit van een doelgerichte of «principle based» benadering.
Een financiëledienstverlener zal zelf een analyse moeten maken van de
risico's en haar bedrijfsvoering daarnaar inrichten. Binnen de kaders
van de op grond van het tweede lid bij of krachtens algemene maatregel van
bestuur te stellen regels moet de financiële onderneming bepalen welke
maatregelen in de bedrijfsvoering moeten worden getroffen gelet op de risico's
die de onderneming loopt.Aan financiëledienstverleners zullen anders dan voor de andere financiële
ondernemingen op grond van het tweede lid in navolging van artikel 28 van
de Wfd en het Bfd geen regels worden gesteld met betrekking tot de algemene
aspecten van bedrijfsvoering. Wel kunnen op grond van het tweede lid nadere
eisen worden gesteld aan gedragsaspecten die betrekking hebben op de beheerste
bedrijfsuitoefening (zie hierna). Daarnaast zullen voor financiëledienstverleners
de regels op grond van het tweede lid, onderdeel a, beperkt worden tot het
tegengaan van strafbare feiten door de financiëledienstverleners en hun
werknemers en tot maatregelen met betrekking tot eventueel bij algemene maatregel
van bestuur aan te wijzen onderwerpen. Dit is in lijn met artikel 28, derde
lid, van de Wfd.Op grond van het eerste en tweede lid, onderdeel b, zullen voor financiëledienstverleners
regels worden gesteld over de inrichting van de bedrijfsvoering met het oog
op het waarborgen van de informatieverstrekking en zorgvuldige behandeling
van cliënten en consumenten. Deze waarborg zal zijn gelegen in de het
vastleggen van bepaalde gegevens, zoals dat ook op grond van artikel 28 van
de Wfd in het Bfd is gebeurd.Naast het vereiste dat de inrichting van de bedrijfsvoering gericht moet
zijn op integriteit, soliditeit en de zorgvuldige behandeling van cliënten
en consumenten wordt van de financiëledienstverlener ingevolge diverse
bepalingen in dit voorstel ook vereist dat zij een beleid voert, maatregelen
neemt of handelingen verricht gericht op integriteit en de zorgvuldige behandeling
van cliënten en consumenten. Zie bijvoorbeeld de artikelen 4:11, 4:20,
4:23 en 4:25, eerste lid. De inrichting van de bedrijfsvoering op grond van
onderhavig artikel is ondersteunend daaraan.Artikel 4:16Op grond van dit artikel is een financiële onderneming die bepaalde
werkzaamheden aan een derde uitbesteedt, bijvoorbeeld een deel van de werving
van consumenten of cliënten, er ook voor verantwoordelijk dat deze derde
daarbij de regels die ingevolge dit deel met betrekking tot die werkzaamheden
voor de financiële onderneming zelf gelden, naleeft. Dit betekent dat
de overtreding van zo'n bepaling door die derde een overtreding van artikel
4:16 door de financiële onderneming kan opleveren. Onder uitbesteding
wordt verstaan het laten uitvoeren van werkzaamheden door derden. Met uitbesteding
aan een derde wordt overigens uitdrukkelijk niet het inschakelen van een bemiddelaar
beoogd.Deze bepaling beoogt geenszins onmogelijk te maken dat marktpartijen werkzaamheden
diensten uitbesteden aan derden. Dit kan immers economisch zeer goed te rechtvaardigen
zijn. Deze uitbesteding mag er echter niet toe leiden dat door uitbesteding
het toezicht door AFM wordt bemoeilijkt of dat de bepalingen van dit deel
op eenvoudige wijze kunnen worden ontdoken. De zorgplicht omvat voorts het
element dat de financiële onderneming bij de selectie van degene aan
wie zij bepaalde werkzaamheden uitbesteedt, de nodige zorgvuldigheid in acht
moet nemen. Het tweede lid voorziet in de mogelijkheid om bij algemene maatregel
van bestuur bepaalde werkzaamheden aan te wijzen die de financiële onderneming
niet mag uitbesteden. Daarnaast worden op grond van het derde lid regels gesteld
ten aanzien van de voorwaarden waaronder uitbesteding kan plaatsvinden, bijvoorbeeld
dat werkzaamheden alleen kunnen worden uitbesteed indien dat schriftelijk
is vastgelegd.Artikel 4:16 is gebaseerd op artikel 39 van de Wfd. De regels omtrent
uitbesteding van de artikelen 27 en 76 van het Btb 2005 zullen in de algemene
maatregel van bestuur worden vastgesteld. In de overige toezichtwetten is
geen bepaling opgenomen over het uitbesteden van werkzaamheden. Wel bestaan
toezichthouderregels met betrekking tot uitbesteding.Artikel 4:17De verplichting voor beheerders, beleggingsondernemingen, financiëledienstverleners,
financiële instellingen met verklaring van ondertoezichtstelling, kredietinstellingen
en verzekeraars om te voorzien in een adequate behandeling van klachten is
thans geregeld in artikel 37 van de Wfd (mede ter implementatie van de artikelen
10 en 11 van de richtlijn verzekeringsbemiddeling1
en 14 van de richtlijn verkoop op afstand van financiële diensten aan
consumenten), 8, derde lid, onderdeel h, en 29, eerste lid, van het Btb 2005
en 31 van de Nadere Regeling gedragstoezicht effectenverkeer 2002. De bepaling
die hier wordt voorgesteld, is gebaseerd op artikel 37 van de Wfd. Voor clearinginstellingen
is deze verplichting nieuw.In de toelichting op artikel 37 van de Wfd is vermeld dat onder adequate
behandeling van klachten zowel de klachtenprocedure als de geschillenprocedure
valt.2 De klachtenprocedure als bedoeld in het
eerste lid, onderdeel a, ziet op de behandeling van klachten binnen de financiële
onderneming zelf. De financiële onderneming dient in haar organisatie
zodanige maatregelen te treffen dat klachten spoedig en zorgvuldig afgehandeld
kunnen worden. Een zorgvuldige behandeling omvat onder meer het voeren van
een behoorlijke klachtenadministratie en een objectieve houding van de financiële
onderneming ten aanzien van de klacht. Het is niet nodig dat de financiële
onderneming voor al haar financiële diensten en producten aparte klachtenprocedures
inricht. De financiële onderneming kan volstaan met één
interne klachtenprocedure die voorziet in de behandeling van klachten over
al haar financiële diensten en producten.De geschillenprocedure in het eerste lid, onderdeel b, betreft de afhandeling
van geschillen bij een externe geschilleninstantie. Met een geschil wordt
een klacht bedoeld ten aanzien waarvan de cliënt en de financiële
onderneming geen overeenstemming over een oplossing hebben bereikt. Voor de
afhandeling van geschillen dient de financiële onderneming aangesloten
te zijn bij een door de Minister van Financiën erkende geschilleninstantie,
indien een zodanige instantie bestaat. Zoals in de toelichting op artikel
37 van de Wfd al is aangegeven, kan het voorkomen dat een financiële
onderneming zich bij meerdere erkende geschilleninstanties moet aansluiten,
omdat er geen erkende geschilleninstantie bestaat die het gehele scala van
dienstverlening van de onderneming omvat.1Het tweede lid bepaalt dat de verplichte aansluiting bij een erkende geschilleninstantie
niet geldt voor beheerders en beleggingsondernemingen. Onder de Wte 1995 en
Wtb bestaat een dergelijke verplichting niet. Vanwege het feit dat clearinginstellingen
uitsluitend de zakelijke markt bedienen wordt verplichte aansluiting bij een
erkende geschilleninstantie voor deze financiële ondernemingen niet noodzakelijk
geacht.Bij algemene maatregel van bestuur kunnen regels worden gesteld met betrekking
tot de afhandeling van de klachten en worden regels gesteld met betrekking
tot de erkenning van geschilleninstanties.Op grond van de regels met betrekking tot erkenning zal een geschilleninstantie
die uitsluitend de mogelijkheid biedt om bindende uitspraken te doen niet
voor erkenning in aanmerking komen, zoals dat ook in het Bfd is bepaald. Een
verplichte aansluiting bij een erkende geschilleninstantie die geschillen
uitsluitend beslecht door middel van bindend advies zou immers in strijd zijn
met het grondrecht van toegang tot de rechter dat is vastgelegd in artikel
17 van de Grondwet. Een geschilleninstantie zal alleen erkend kunnen worden
als de beslechting van een geschil door die geschilleninstantie ook kan resulteren
in een niet-bindend advies.Afdeling 4.2.3Artikel 4:18Met dit artikel worden herverzekeringsbemiddelaars en financiële
diensten met betrekking tot de verzekering van grote risico's van deze
paragraaf uitgezonderd. Het betreft financiële diensten die worden verleend
aan dat deel van de zakelijke markt dat geacht kan worden de bescherming van
de bepalingen van deze paragraaf niet nodig te hebben. De inhoud van dit reikwijdteartikel
is afkomstig uit de artikelen 5 en 8 van de Wfd, ter implementatie van artikel
12, vierde lid, van de richtlijn verzekeringsbemiddeling.Artikel 4:19Artikel 4:19 bevat de algemene regels voor informatievoorziening door
de financiële onderneming en is gebaseerd op artikel 30 van de Wfd (mede
ter uitvoering van artikel 13, eerste lid, van de richtlijn verzekeringsbemiddeling).Het eerste lid ziet op alle informatie die de financiële onderneming
verstrekt of beschikbaar stelt, dus zowel op onverplichte als verplichte informatie.
Het tweede lid ziet slechts op informatie die de financiële onderneming
op grond van deze afdeling moet verstrekken. Op grond van het eerste lid dient
de financiële onderneming ervoor te zorgen dat de informatie die zij
op welke manier dan ook verstrekt of beschikbaar stelt, niet strijdig is met
de informatie die zij ingevolge dit deel dient te verstrekken of beschikbaar
te stellen. In een reclame-uiting over krediet mag bijvoorbeeld geen informatie
over de rente worden opgenomen die in strijd is met de informatie over de
rente die ingevolge artikel 4:20 voorafgaand aan het sluiten een overeenkomst
moet worden verstrekt.Het tweede lid stelt algemene inhoudelijke regels voor de informatie die
op grond van deze afdeling moet worden verstrekt. Deze inhoudelijke algemene
regels gelden op grond van de artikelen 4:30a, vijfde lid, 4:33, vijfde
lid, 4:72, vierde lid, en 4:73, vierde lid, ook voor de informatie die ingevolge
die artikelen moet worden verstrekt.De regel dat informatie feitelijk juist moet zijn en niet misleidend mag
zijn, spreekt voor zich. Wat de begrijpelijkheid van informatie betreft mag
de financiële onderneming, zoals in paragraaf 6.3.1 van het algemeen
deel van de toelichting op deze nota van wijziging is opgemerkt, de gemiddelde
consument of cliënt als uitgangspunt nemen. Daarbij zal ook de complexiteit
van het financiële product of de financiële dienst een rol spelen.
Naarmate het product of de dienst complexer en/of risicovoller wordt, kan
van de gemiddelde consument of cliënt minder kennis en inzicht worden
verwacht en zal de informatie daarop toegesneden moeten zijn. Op het uitgangspunt
dat de financiële onderneming van de gemiddelde consument of cliënt
mag uitgaan geldt een uitzondering indien sprake is van advies of individueel
vermogensbeheer. In die gevallen dient de financiële onderneming haar
informatieverstrekking af te stemmen op de individuele kenmerken en behoeften
van de cliënt (zie de artikelen 4:23 en 4:90). Daarnaast geldt dat indien
de financiële onderneming zich richt tot een specifieke groep consumenten
of cliënten de informatie ook begrijpelijk moet zijn voor die specifieke
groep consumenten onderscheidenlijk cliënten.Artikel 4:20Dit artikel bevat regels voor de informatie die een financiële onderneming
bij het aangaan van overeenkomsten inzake financiële producten en financiële
diensten dient te verstrekken. Dit is thans geregeld in artikel 31 van de
Wfd, 11, eerste lid, onderdeel c, van de Wte 1995 en 24, onderdeel c, en 35,
onderdeel c, van het Bte 1995.De tekst van artikel 4:20 is grotendeels gelijk aan de tekst van artikel
31 van de Wfd, met dien verstande dat voorgesteld wordt met het oog op de
diensten van de beleggingsonderneming de «overeenkomst inzake een financiële
dienst» aan de bepaling toe te voegen. Hiermee wordt ook voor financiële
diensten geëxpliciteerd dat voorafgaand aan het sluiten en gedurende
de looptijd van de dienstverleningsovereenkomst bepaalde informatie moet worden
verstrekt. De Wfd voorziet in die informatieverstrekking door te bepalen dat
een adequate beoordeling van het product alleen mogelijk is indien ook informatie
over de dienstverlening wordt gegeven.1 Daarnaast
wordt in deze bepaling geëxpliciteerd ten aanzien van wie de verplichting
geldt, te weten de consument en, indien het een financieel instrument of verzekering
betreft, de cliënt. Dit volgt uit artikel 6 van de Wfd en uit de Wte
1995 en het Bte 1995.In het eerste lid van artikel 4:20 wordt het uitgangspunt vervat dat voorafgaand
aan het sluiten van een overeenkomst informatie wordt verstrekt die de consument
of cliënt in staat stelt een adequate beoordeling van het financiële
product of de financiële dienst uit te voeren. De informatie moet voorafgaand
worden verstrekt (dus niet bij of na de totstandkoming) zodat de consument
of cliënt gedegen kan afwegen of hij tot het sluiten van een overeenkomst
terzake van het financiële product of de financiële dienst zal overgaan.
Om een adequate beoordeling mogelijk te maken zullen in ieder geval gegevens
over het product of de producten (waaronder het daaraan verbonden rendement
en risico), de dienstverlening, de overeenkomst zelf en de betrokken financiële
onderneming(en) moeten worden verschaft. Deze elementen zullen van invloed
zijn op de uiteindelijke keuze van de consument of cliënt. De informatie
die moet worden verstrekt om een adequate beoordeling mogelijk te maken is
onder meer afhankelijk van de complexiteit van het financiële product
en/of de financiële dienst. Zo zal een complex financieel product als
een beleggingshypotheek zwaardere eisen aan de informatie stellen
dan een eenvoudig financieel product als een betaalrekening. Zoals in de toelichting
op artikel 4:19 al is aangegeven, mag de financiële onderneming bij de
naleving van dit artikel de gemiddelde consument of cliënt uit uitgangspunt
nemen, met uitzondering van de situatie waarin de financiële onderneming
adviseert of individueel vermogensbeheer verricht. Indien de financiële
onderneming in het kader van artikel 4:23 of artikel 4:90 in het belang van
de consument of cliënt informatie heeft ingewonnen over onder meer diens
kennis en ervaring op de financiële markten, is zij gehouden haar informatieverstrekking
precies af te stemmen op de individuele kenmerken van de consument of cliënt.Ten slotte wordt met «informatie relevant voor een adequate beoordeling»
tot uitdrukking gebracht dat indien relevante informatie al op een eerder
moment is verstrekt, bijvoorbeeld in de vorm van een financiële bijsluiter,
er geen verplichting bestaat deze informatie nogmaals te verstrekken omdat
de informatie dan niets meer toevoegt aan de beoordeling.Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kan voor bepaalde financiële
producten of financiële diensten informatie worden aangewezen die in
ieder geval moet worden verstrekt, zoals de informatie genoemd in artikel
3 van de richtlijn verkoop op afstand van financiële diensten aan consumenten
en artikel 12 van de richtlijn verzekeringsbemiddeling. Daarnaast zal, mede
ter implementatie van artikel 5 van de richtlijn verkoop op afstand van financiële
diensten aan consumenten en artikel 13 van de richtlijn verzekeringsbemiddeling,
bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden bepaald dat de informatie
bedoeld in het eerste lid in bepaalde gevallen schriftelijk of op een andere
duurzame drager moet worden verstrekt. Voorafgaande verstrekking van informatie
op schrift of duurzame drager is echter niet onder alle omstandigheden mogelijk –
te denken valt aan het sluiten van een overeenkomst op afstand per telefoon.
Ook kan voorafgaande informatieverstrekking op schrift of duurzame drager
achterwege blijven indien de consument of cliënt de mogelijkheid heeft
de overeenkomst binnen een bepaalde termijn te herroepen. Daarom kan op grond
van het tweede lid bij algemene maatregel van bestuur tevens worden geregeld
onder welke omstandigheden en welke voorwaarden een financiële onderneming
informatie, bijvoorbeeld informatie die op schrift of duurzame drager moet
worden gesteld, na het aangaan van de overeenkomst mag verstrekken. Daarbij
zal ook worden geregeld welke informatie de financiële onderneming de
consument of cliënt in dat geval voorafgaand aan het sluiten van de overeenkomst
mondeling dient te geven.Het derde lid bepaalt dat de genoemde financiële ondernemingen de
consument of cliënt ook gedurende de looptijd van de overeenkomst tijdig
informeren over wezenlijke wijzigingen in de informatie die de financiële
onderneming op grond van het eerste lid heeft verstrekt, voorzover de wijzigingen
voor de cliënt relevant zijn. Daarnaast dient gedurende de looptijd van
de overeenkomst informatie te worden verstrekt over bij of krachtens algemene
maatregel van bestuur aan te wijzen onderwerpen. Daarbij kan onder andere
worden gedacht aan de effectennota als bedoeld in de artikelen 28 en 38 van
het Bte 1995, het overzicht van het beheerde vermogen als bedoeld in de artikelen
29 en 39 van het Bte 1995 en informatie over de actuele waarde van het product
waar die waarde afhankelijk is van schommelingen op de financiële markten
waar de financiële onderneming geen vat op heeft.Met «tijdig» in de aanhef van het derde lid wordt een zodanig
moment bedoeld dat de cliënt een reële mogelijkheid wordt geboden
om naar aanleiding van de te ontvangen informatie eventueel actie te ondernemen. De in het derde lid bedoelde informatie is in ieder geval
niet tijdig verstrekt indien de cliënt een nadeel heeft ondervonden dat
voorkomen had kunnen worden indien hij bedoelde informatie op een eerder tijdstip
had ontvangen (en de informatie ook op dat eerdere tijdstip beschikbaar was).Op grond van het vierde lid kunnen bij of krachtens algemene maatregel
van bestuur regels worden gesteld met betrekking tot situaties waarin een
financiële onderneming in ieder geval gedurende de looptijd van een overeenkomst
informatie moet verstrekken en over de wijze waarop de financiële onderneming
uitvoering dient te geven aan deze informatieplicht. In het vijfde lid is
geregeld dat bij algemene maatregel van bestuur tevens kan worden bepaald
dat informatie die volgens het derde lid gedurende de looptijd van de overeenkomst
moet worden verstrekt, alleen moet worden verstrekt indien de cliënt
daar expliciet om vraagt. Zo kan bijvoorbeeld worden bepaald dat de afkoop-
of premievrije waarde van een financieel product alleen op uitdrukkelijk verzoek
van de cliënt hoeft te worden verstrekt in plaats van bijvoorbeeld jaarlijks.Op grond van het zevende lid geldt de informatieverplichting van dit artikel
niet bij het adviseren over financiële instrumenten of het verlenen van
beleggingsdiensten aan professionele beleggers. Vanwege hun professionele
werkzaamheden worden deze beleggers als deskundig en ervaren beschouwd, zodat
zij geacht worden de informatie bedoeld in dit artikel niet nodig te hebben.
Een vergelijkbare regeling is thans opgenomen in de artikelen 26 en 37 van
het Bte 1995, ter uitvoering van artikel 11, aanhef en tweede volzin, van
de richtlijn beleggingsdiensten.Artikel 4:21In dit artikel wordt met enkele tekstuele aanpassingen artikel 36 van
de Wfd overgenomen. Dit artikel ziet op de situatie waarin financiële
ondernemingen door tussenkomst van een (onder)bemiddelaar of (onder)gevolmachtigde
agent financiële producten aanbieden of bemiddelen in financiële
producten. In dat geval rust op de desbetreffende financiële onderneming
geen verplichting om aan de cliënt voorafgaand aan en gedurende de looptijd
van een concrete overeenkomst de informatie te verstrekken bedoeld in het
eerste en derde lid van artikel 4:20. Niet alleen staat de financiële
onderneming zelf niet direct in contact met de cliënt maar ook zal de
informatieverstrekking door haar dubbelop zijn. De (onder)bemiddelaar of (onder)gevolmachtigde
agent staat immers in een eerder stadium van het proces in contact met de
cliënt en voorziet deze uit hoofde van zijn eigen informatieverplichting
op grond van artikel 4:20 al van de benodigde informatie over de financiële
dienst en/of het financiële product. De financiële onderneming zal
op haar beurt op grond van artikel 4:99 ervoor moeten zorgen dat de (onder)bemiddelaar
of (onder)gevolmachtigde agent die informatie ook daadwerkelijk kan verstrekken.Om die reden is ervoor gekozen om de verplichtingen van artikel 4:20 in
beginsel uitsluitend op de (onder)bemiddelaar of (onder)gevolmachtigde agent
van toepassing te laten zijn. In beginsel, omdat partijen (de financiële
onderneming die aanbiedt, bemiddelt of als gevolmachtigd agent optreedt aan
de ene kant en de (onder)bemiddelaar of (onder)gevolmachtigde agent aan de
andere kant) ervoor kunnen kiezen om bedoelde informatie door de financiële
onderneming die aanbiedt, bemiddelt of als gevolmachtigd agent optreedt te
laten verstrekken mits zij dit conform artikel 4:21 expliciet overeenkomen.Artikel 4:22Op basis van dit artikel zullen bij algemene maatregel van bestuur regels
worden gesteld met betrekking tot de informatievoorziening omtrent financiële
diensten en financiële producten, waaronder de financiële bijsluiter.
Daarnaast kunnen regels worden gesteld ten aanzien van reclame-uitingen.De formulering van het eerste lid is ingegeven door artikel 35 van de
Wfd en omvat daarnaast de bepalingen van de artikelen 12, eerste lid, onderdeel
d, en derde lid, van de Wtb en 11, eerste lid, onderdeel d, van de Wte 1995.Op grond van het tweede lid kan de AFM ontheffing verlenen van de te stellen
regels.Artikel 4:23Wanneer een financiële onderneming een consument of, indien het een
financieel instrument of verzekering betreft, cliënt adviseert, dient
zij te voldoen aan de eisen van het eerste lid van dit artikel. Deze zogenaamde «ken
uw klant» bepaling verplicht de financiële onderneming zich in
de financiële positie, kennis, ervaring, doelstellingen en risicobereidheid
van de consument of cliënt te verdiepen en haar advies vervolgens af
te stemmen op het aldus verkregen profiel van de consument onderscheidenlijk
cliënt.De mate waarin informatie wordt ingewonnen, zal afhangen van de complexiteit
van het product of de dienst waarover advies wordt gegeven. Alleen die informatie
die redelijkerwijs relevant is voor dat product of die dienst moet worden
ingewonnen. Zo zal verdergaande informatie over de financiële positie,
kennis, ervaring, doelstellingen en risicobereidheid van de consument of cliënt
moeten worden ingewonnen indien de advisering ziet op beleggingen, terwijl
bij advisering over een eenvoudiger product met minder informatie over de
consument of cliënt kan worden volstaan. Op grond van het derde lid,
onderdelen a en b, kunnen bij of krachtens algemene maatregel van bestuur
nadere regels worden gesteld met betrekking tot de informatie die moet worden
ingewonnen, de wijze waarop de informatie wordt ingewonnen en de manier waarop
het advies aan de consument of cliënt wordt toegelicht.De formulering van deze verplichting is ingegeven door artikel 32, eerste
lid, van de Wfd (mede ter implementatie van artikel 12, derde lid, van de
richtlijn verzekeringsbemiddeling). Artikel 4:23 omvat daarnaast «de
ken uw klant» verplichtingen uit de artikelen 24, onderdeel b, 35, onderdeel
b, van het Bte 1995 (implementatie van artikel 11, eerste lid van de richtlijn
beleggingsdiensten) en 28, eerste lid, van de Nadere regeling gedragstoezicht
effectenverkeer 2002, zij het dat de «ken uw klant» verplichting
in artikel 4:23 in tegenstelling tot deze laatstgenoemde artikelen alleen
geldt indien de financiële onderneming adviseert.Ook in deze bepaling wordt geëxpliciteerd ten aanzien van wie de
verplichting geldt, te weten de consument en, indien het een financieel instrument
of verzekering betreft, de cliënt. Dit volgt uit artikel 6 van de Wfd
en uit de Wte 1995 en het Bte 1995.Van de verplichting bij advies een profiel op te stellen en het advies
daarop af te stemmen zullen in navolging van de Wfd bepaalde eenvoudige financiële
producten, zoals betaalrekeningen, spaarrekeningen en schadeverzekeringen
door middel van een vrijstelling uitgezonderd worden.1Het is van belang te benadrukken dat financiële ondernemingen niet
verplicht zijn te adviseren. Zij kunnen hun producten ook aanbieden of hun
diensten ook verlenen zonder daarbij te adviseren, hetgeen ook wel wordt aangeduid
als «execution only». De financiële onderneming hoeft zich
dan (behoudens in enkele uitzonderingsgevallen, waarover hierna) niet te verdiepen
in de consument of cliënt zoals dat bij advisering op grond van het eerste
lid verplicht is. Van execution only zal bijvoorbeeld sprake zijn indien een
consument of cliënt aan een bemiddelaar in financiële instrumenten
opdracht geeft een bepaald aantal specifieke aandelen voor hem te kopen, wanneer
een consument of cliënt bij een verzekeraar een aanvraag doet tot het
sluiten van een bepaalde autoverzekering of indien een financieel product
wordt aangeboden zonder dat daarbij advies gegeven wordt.Het tweede lid van het onderhavige artikel heeft betrekking op de bovengenoemde
situatie. In dat geval is de financiële onderneming verplicht de consument
of cliënt te attenderen op het feit dat geen sprake is van advisering.
Zo krijgt de consument of cliënt een juist beeld van de aard en omvang
van de dienstverlening van de financiële onderneming. Over de wijze waarop
de financiële onderneming de consument of cliënt hierover informeert
kunnen bij of krachtens de algemene maatregel van bestuur bedoeld in het derde
lid, onderdeel c, nadere regels worden gesteld. Deze verplichting de cliënt
te attenderen op het feit dat geen sprake is van advisering is afkomstig uit
artikel 31, tweede lid, van de Wfd. De reikwijdte van verplichting is uitgebreid
tot alle financiële ondernemingen, omdat dienstverlening zonder daarbij
te adviseren door alle ondernemingen kan worden uitgevoerd.Overigens ontslaat de mogelijkheid financiële diensten te verlenen
zonder daarbij te adviseren de financiële onderneming niet van haar verplichting
de consument of cliënt adequaat voor te lichten. De verplichting tot
informatieverstrekking van artikel 4:20 blijft bij execution only onverkort
van toepassing.Zoals hierboven al werd aangegeven dient de financiële onderneming
zich in bepaalde gevallen altijd – dus ook bij execution only –
in haar cliënt te verdiepen. Dit is aan de orde bij bepaalde transacties
in financiële instrumenten en andere bij algemene maatregel van bestuur
aan te wijzen financiële diensten (zie artikel 4:24), bij aanbieden van
krediet (zie artikel 4:34) en bij beheren van individuele vermogens (zie artikel
4:90).Het vijfde lid bepaalt dat de «ken uw klant» verplichting
niet geldt bij het adviseren over financiële instrumenten aan professionele
beleggers. Zoals bij artikel 4:20, zevende lid, is toegelicht, worden deze
beleggers vanwege hun professionele werkzaamheden als deskundig en ervaren
beschouwd en worden zij geacht de bescherming van dit artikel niet nodig te
hebben. Op grond van de artikelen 26 en 37 van het Bte 1995 (ter uitvoering
van artikel 11, aanhef en tweede volzin, van de richtlijn beleggingsdiensten)
geldt artikel 28, eerste lid, van de Nadere regeling gedragstoezicht effectenverkeer
2002 thans ook niet voor deze groep beleggers.Artikel 4:24Dit artikel heeft betrekking op twee situaties waarin, ondanks het feit
dat geen sprake is van advies, de financiële onderneming zich bij het
verlenen van een financiële dienst in enige mate in de consument of cliënt
moet verdiepen. In deze situaties dient aan de hand van de kennis en ervaring
van de consument of cliënt een beperkte geschiktheidstoets te worden
uitgevoerd, die eventueel moet worden gevolgd door een waarschuwing dat de
dienst in kwestie ongeschikt is voor de consument of cliënt.De eerste situatie betreft het verlenen van een beleggingsdienst, met
uitzondering van individueel vermogensbeheer, althans voorzover het gaat om
transacties die niet op het initiatief van de cliënt plaatsvinden of
om transacties in andere financiële instrumenten dan aandelen die tot
de handel op een markt in financiële instrumenten zijn toegelaten, geldmarktinstrumenten,
obligaties of andere schuldinstrumenten (voorzover het geen converteerbare
obligaties of schuldinstrumenten betreffen) en rechten van deelneming in een
beleggingsinstelling. Dit volgt uit het eerste lid in combinatie met het vierde
lid. Deze beperking is ingegeven door artikel 19, vijfde en zesde lid, van
de richtlijn betreffende markten voor financiële instrumenten (de herziene
richtlijn beleggingsdiensten). Kort gezegd betreft het transacties in bepaalde
financiële instrumenten die meer risico met zich brengen en meer inzicht
vergen, zoals opties en warrants, en transacties in alle financiële instrumenten
die niet op initiatief van de cliënt plaatsvinden. In overweging 30 van
de richtlijn betreffende markten voor financiële instrumenten is aangegeven
dat een dienst geacht wordt te zijn verleend op initiatief van de cliënt,
tenzij de cliënt vraagt om de dienst in antwoord op een gepersonaliseerde
tot die bewuste cliënt gerichte mededeling van of namens de financiële
onderneming. Het moet dan gaan om een mededeling die een uitnodiging behelst
of bedoeld is om de cliënt te beïnvloeden met betrekking tot een
specifiek financieel instrument of specifieke transactie. Van zo'n mededeling
is geen sprake als het gaat om een promotie of aanbieding door enig middel
van algemene aard dat is gericht tot het publiek dan wel een brede groep of
categorie cliënten.De tweede situatie betreft bij algemene maatregel van bestuur aan te wijzen
andere financiële diensten. Het zal daarbij gaan om het aanbieden van
of bemiddelen in financiële producten die wat risico betreft gelijk gesteld
kunnen worden met de financiële instrumenten bedoeld in de eerste situatie.
Van deze mogelijkheid om bij algemene maatregel van bestuur andere financiële
diensten aan te wijzen zal met het oog op de ermee gemoeide administratieve
lasten spaarzaam gebruik gemaakt worden.In deze twee situaties dient de financiële onderneming informatie
in te winnen over de kennis en ervaring van de consument of cliënt met
betrekking tot de financiële dienst in kwestie.Deze verplichting om informatie in te winnen is minder uitgebreid dan
bij adviseren op grond van artikel 4:23. Indien de financiële onderneming
op grond van de informatie over de kennis en ervaring van de consument of
cliënt van oordeel is dat de verlangde financiële dienst niet geschikt
is voor deze consument of cliënt, dient zij de consument of cliënt
daarvan middels een waarschuwing op de hoogte te stellen. Vervolgens is het
de eigen verantwoordelijkheid van de consument of cliënt of hij ondanks
de waarschuwing de transactie toch wil doorzetten. Uiteraard kan de consument
of cliënt er ook voor kiezen om alsnog advies te vragen – er is
echter geen sprake van een adviesplicht voor de financiële onderneming.
Bij algemene maatregel van bestuur kan de wijze waarop de beoordeling van
de geschiktheid van de dienst voor de consument of cliënt plaatsvindt
worden uitgewerkt. Daarnaast kunnen bij of krachtens algemene maatregel van
bestuur nadere regels worden gesteld met betrekking tot de waarschuwing die
daarop eventueel moet volgen en de wijze waarop de financiële onderneming
kenbaar maakt dat zij de geschiktheid van de financiële dienst voor de
consument of cliënt niet heeft beoordeeld. Daarbij zal worden aangesloten
bij de uitwerking die op grond van de richtlijn betreffende markten voor financiële
instrumenten plaatsvindt.De regeling van artikel 4:24 behelst ten aanzien van het verlenen van
andere beleggingsdiensten dan individueel vermogensbeheer overigens een verlichting
ten opzichte van het regime van de artikelen 24, onderdeel b, en 35, onderdeel
b, van het Bte 1995 en 28, eerste lid, van de Nadere regeling gedragstoezicht
effectenverkeer 2002. Het huidige regime vereist immers ook bij het enkele
verrichten van transacties met betrekking tot aandelen, geldmarktinstrumenten,
obligaties en andere schuldinstrumenten en deelnemingsrechten in beleggingsinstellingen
op initiatief van de cliënt het opstellen van een (beperkt) cliëntenprofiel.
Op grond van het vijfde lid van dit artikel behoeft de beleggingsonderneming
bij dergelijke transacties daarentegen geen informatie meer in te winnen.Zoals al is aangegeven, is deze regeling in lijn met artikel 19, zesde
lid, van de richtlijn betreffende markten voor financiële instrumenten.
Aangezien dit nieuwe regime een lastenverlichting voor beleggingsondernemingen
met zich brengt, wordt voorgesteld dit regime vooruitlopend op de volledige
implementatie van de richtlijn betreffende markten voor financiële instrumenten
alvast in dit deel op te nemen. In lijn met de artikelen 26 en 37 van het
Bte 1995 wordt in het achtste lid bepaald dat dit artikel niet van toepassing
is op het verlenen van beleggingsdiensten aan professionele beleggers.Artikel 4:25Een financiële onderneming dient consumenten en cliënten zorgvuldig
te behandelen. In verband daarmee worden in deze paragraaf enkele voorschriften
opgenomen die alle financiële ondernemingen in acht dienen te nemen bij
het verlenen van financiële diensten. Daarnaast bevat hoofdstuk 4.3 nog
enkele specifieke bepalingen met betrekking tot de zorgvuldige behandeling
van consumenten of cliënten in het kader van aanbieden, bemiddelen, adviseren,
verlenen van beleggingsdiensten en optreden als clearinginstelling.In aanvulling daarop zullen bij of krachtens algemene maatregel van bestuur
regels worden gesteld voor de zorgvuldige behandeling van consumenten en cliënten
door financiële ondernemingen. Hierbij kan onder andere gedacht worden
aan bepalingen over het achterwege laten van misleidende handelingen en het
uitvoeren van transacties voor consumenten of cliënten met het enkele
oogmerk additionele commissie of provisie te generen.De formulering van het eerste lid van artikel 4:25 is ingegeven door de
artikelen 6 en 38 van de Wfd en bevat de grondslag voor (onder andere) de
artikelen 26 van het Btb 2005 en 24 en 35 van het Bte 1995.De ingevolge dit deel te regelen specifieke bepalingen over de zorgvuldigheid
die een financiële onderneming moet betrachten ten aanzien van de consument
en cliënt laten overigens de (algemene) zorgvuldigheidsverplichtingen
die voor de financiële onderneming uit het civiele recht kunnen voortvloeien
onverlet. Het toezicht door de AFM zal zich uiteraard beperken tot de handhaving
van de regels die ingevolge dit deel gelden voor de financiële onderneming.Het derde lid van artikel 4:25 legt de parlementaire controle vast voor
het wijzigen van de bepalingen die op grond van krachtens het eerste lid worden
vastgesteld. Hier kan slechts van worden afgeweken indien het vaststellen
van de algemene maatregel van bestuur spoedeisend is. Deze bijzondere parlementaire
voorhangprocedure vloeit voort uit de behandeling van artikel 38 van de Wfd
in de Tweede Kamer.1 In verband met de technische
omzetting van deze bepaling van de Wfd naar dit voorstel zijn
ook met betrekking tot deze procedure geen materiële wijzigingen aangebracht.Afdeling 4.2.4Om adequaat gedragstoezicht te kunnen uitoefenen dient de AFM te beschikken
over informatie over de onder haar toezicht staande financiële ondernemingen.
In verband hiermee worden in deze afdeling de verplichting voor financiële
ondernemingen tot melding van wijzigingen en de meldplicht voor accountants
van financiële ondernemingen met zetel in Nederland geregeld.Artikel 4:26Dit artikel regelt het melden van wijzigingen met betrekking tot onderwerpen
waarover verstrekking van gegevens voorgeschreven is en die onder het lopend
toezicht door de AFM vallen.Het tweede lid voorziet in het doorgeven van wijzigingen aan de AFM en
de toezichthoudende instantie in de lidstaat van ontvangst met betrekking
tot onderwerpen waarover in het kader van notificatie van een bijkantoor in
of dienstverrichting naar die lidstaat verstrekking van gegevens is voorgeschreven.
Dit is thans geregeld in de artikelen 13, vijfde en zesde lid, en 14, vierde
lid, en 15b van de Wte 1995 (mede ter implementatie van de artikelen 17, zesde
en zevende lid, en 18, derde lid, van de richtlijn beleggingsdiensten) en
13, derde lid, en 13b, vijfde lid, van de Wtb (ter implementatie van de artikelen
6bis, zesde en zevende lid, en 6ter, vierde lid, van de richtlijn beleggingsinstellingen).Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur zal worden bepaald welke
wijzigingen dat precies zijn en welke procedures daarbij worden gevolgd. Het
derde lid voorziet ook in de mogelijkheid te regelen dat bepaalde wijzigingen
slechts onder voorwaarden ten uitvoer mogen worden gelegd. Aangezien deze
voorwaarden afhankelijk kunnen zijn van de specifieke omstandigheden van het
geval ziet de mogelijkheid nadere regels te stellen met name zien op het stellen
van voorwaarden voor het uitvoeren van de wijziging.Artikel 4:27De verplichting tot melding uit eigen beweging van alle omstandigheden
waarvan een accountant bij het onderzoek naar de jaarrekening van een financiële
onderneming met zetel in Nederland kennis krijgt en die voor de AFM van belang
kunnen zijn, is afkomstig uit artikel 5 van de zogenaamde BCCI-richtlijn.1 Deze verplichting is voor de accountant die de jaarrekening
van een beheerder, een beleggingsinstelling en een beleggingsonderneming onderzoekt,
vervat in de artikelen 12, vijfde en zesde lid, van de Wtb (artikel 50bis
van de richtlijn beleggingsinstellingen) en 11a, derde en vierde lid, van
de Wte 1995 (artikel 25bis van de richtlijn beleggingsdiensten). De meldingsplicht
van de accountant van een kredietinstelling en verzekeraar is geregeld in
de artikelen 30, vierde lid, van de Wtk 1992, 33a, tweede lid, van de Wet
toezicht natura-uitvaartverzekeringsbedrijf (Wtn) en 72a, tweede lid van de
Wet toezicht verzekeringsbedrijf 1993 (Wtv 1993).Het eerste lid bevat de meldingsplicht ten aanzien van omstandigheden
van gedragstypische aard, te weten elke omstandigheid die in strijd is met
de verplichtingen die ingevolge dit deel aan de desbetreffende financiële
ondernemingen zijn opgelegd. Omstandigheden die in strijd zijn met de regels
van het Deel Prudentieel toezicht financiële ondernemingen of die het voortbestaan van de financiële onderneming bedreigen, dient
de accountant ingevolge artikel 2:121a aan DNB te melden.Het tweede lid bevat de meldingsplicht voor de accountant die de jaarrekening
van een beheerder, beleggingsinstelling of beleggingsonderneming onderzoekt,
ten aanzien van algemene omstandigheden die leiden tot het weigeren van een
verklaring omtrent de getrouwheid of tot het maken van voorbehouden bij die
verklaring. Voor de accountant van een clearinginstelling, kredietinstelling
en verzekeraar met zetel in Nederland wordt eenzelfde meldingsplicht aan DNB
opgenomen in artikel 2:121a, tweede lid.Ingevolge het derde lid is de meldingsplicht uit het eerste en tweede
lid ook van toepassing op de accountant die naast de jaarrekening van de financiële
onderneming ook de jaarrekening onderzoekt van een andere (natuurlijke of
rechts)persoon waarmee de financiële onderneming in een formele of feitelijke
zeggenschapsstructuur is verbonden. De omstandigheden waar het eerste en tweede
lid op zien kunnen immers ook zwaarwegende gevolgen hebben voor de financiële
onderneming. De redactie van dit lid wijkt af van de artikelen 11, vierde
lid, van de Wte 1995 en 12, zesde lid, van de Wtb. In plaats van verwijzing
naar artikel 2:24a van het BW met uitbreiding tot dochterrelaties met natuurlijke
personen en vennootschappen, wordt de formulering «een andere persoon
met welke de financiële onderneming in een formele of feitelijke zeggenschapsstructuur
is verbonden» gebruikt. Deze wijziging vloeit voort uit de wijziging
van de inhoud van het begrip «uit een zeggenschapsband voortvloeiende
nauwe banden» van artikel 5, eerste lid, onderdeel b, van de BCCI-richtlijn
door richtlijn nr. 2003/51/EG.1 Zie ook de toelichting
op artikel 2:121a, derde lid (Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10,
blz. 270 en 271, artikel 2:97, derde lid).Naast de informatieverplichting die uit de BCCI-richtlijn voortvloeit,
is de accountant op grond van het vierde lid verplicht ongevraagd alle andere
inlichtingen te verstrekken die nodig zijn voor de uitoefening van het toezicht
de naleving van dit deel. Deze inlichtingenplicht is neergelegd in de artikelen
12, zevende lid, van de Wtb en 11a, vijfde lid, van de Wte 1995. Voor de accountant
van kredietinstellingen en verzekeraars is deze verplichting thans gebaseerd
op een tripartiete overeenkomst. Dit is toegelicht bij artikel 2:121a, vierde
lid (Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 270 en 271, artikel
2:97). Artikel 4:27 beoogt evenals artikel 2:121a de wettelijke regeling van
de meldingsplicht te stroomlijnen. In de bij of krachtens algemene maatregel
van bestuur te stellen regels over de te verstrekken gegevens en te volgen
procedures zal waar mogelijk aangesloten worden bij hetgeen daarover in de
huidige tripartiete overeenkomsten en artikel 37 van het Btb 2005 wordt bepaald.Op grond van het vijfde lid dient de AFM de financiële onderneming
in de gelegenheid te stellen aanwezig te zijn bij het melden van omstandigheden
of het geven van inlichtingen door de accountant. Deze bepaling is thans niet
in de Wtb of Wte 1995 opgenomen, wel in de artikelen 30, tweede lid, van de
Wtk 1992, 33a, eerste lid, van de Wtn en 72a, eerste lid, van de Wtv 1993.
Uit het oogpunt van consistentie wordt voorgesteld deze bepaling toe te passen
ten aanzien van alle financiële ondernemingen op wier accountant een
meldingsplicht en inlichtingenplicht rust.In het zesde lid is bepaald dat de accountant in beginsel niet aansprakelijk
is voor de schade die een derde mogelijk kan lijden ten gevolge een melding
of inlichting van de accountant. Dat is slechts anders indien de gedupeerde
aannemelijk kan maken dat de accountant de omstandigheid in redelijkheid niet
had mogen melden. Ook deze bepaling vloeit voort uit artikel
5 van de BCCI-richtlijn, zoals neergelegd in de artikelen 50bis van de richtlijn
beleggingsinstellingen en 25bis van de richtlijn beleggingsdiensten.Op grond van het zevende lid is het tweede lid niet van toepassing op
accountants van bankbeleggingsondernemingen (zie de artikelen 1a:12 en 1a:19).
Dit zijn banken die tevens beleggingsonderneming zijn zodat hun accountants
uit dien hoofde onder het bereik van het tweede lid artikel zouden vallen.
De accountants van deze bankbeleggingsondernemingen zijn echter al op grond
van artikel 2:121a, tweede lid, verplicht om aan DNB de omstandigheden te
melden die leiden tot de weigering van het afgeven van de verklaring omtrent
de getrouwheid of het maken van voorbehouden.Afdeling 4.2.5Artikelen 4:28 tot en met 4:30Deze bepalingen worden overgenomen uit de artikelen 40, 41 en 101 van
de Wfd en vloeien voort uit de artikelen 6, 7 en 12 van de richtlijn verkoop
op afstand van financiële diensten aan consumenten. Deze bepalingen regelen
het ontbindingsrecht van consumenten ten aanzien van overeenkomsten op afstand.De inhoud van de bepalingen uit de Wfd is met enkele tekstuele aanpassingen
overgenomen met dien verstande dat gelet op het bereik van het onderhavige
voorstel het bereik van deze bepalingen is uitgebreid tot het domein van de
Wte 1995 en Wtb. Bij overeenkomsten op afstand inzake financiële instrumenten
zal doorgaans echter de uitzondering opgenomen in artikel 4:28, vierde lid,
onderdeel a, (artikel 6, tweede lid, onderdeel a, van de richtlijn verkoop
op afstand van financiële diensten aan consumenten) aan het ontbindingsrecht
in de weg staan.De reikwijdte van deze afdeling is beperkt tot consumenten – óók
indien het overeenkomsten inzake verzekeringen of financiële instrumenten
betreft. Dit vloeit voort uit de richtlijn verkoop op afstand van financiële
diensten aan consumenten waarvan de reikwijdte is beperkt tot consumenten.Artikel 4:28In het vierde lid van artikel 4:28 worden, conform artikel 6 van de richtlijn
verkoop op afstand van financiële diensten aan consumenten, enkele financiële
producten uitgesloten waarvoor het ontbindingsrecht niet goed toepasbaar of
onredelijk bezwarend is voor de financiële onderneming. Onder financiële
producten waarvan de waarde gedurende de ontbindingstermijn afhankelijk is
van ontwikkelingen op de financiële markten of andere markten worden
ook combinaties van financiële producten verstaan wanneer de waarde van
een van de elementen van een combinatie gedurende de ontbindingstermijn afhankelijk
is van ontwikkelingen op de financiële markten of andere markten (vierde
lid, onderdeel a). Als voorbeeld kan dienen een beleggingsverzekering, die
een combinatie is van het financiële product «verzekering»
en het product «financiële instrumenten».Tot overeenkomsten die op uitdrukkelijk verzoek van de consument door
beide partijen volledig zijn uitgevoerd voordat de consument van zijn ontbindingstermijn
gebruik maakt, moeten bijvoorbeeld worden gerekend overeenkomsten inzake een
betaalrekening, wanneer de betaalrekening op uitdrukkelijk verzoek van de
consument zowel geopend als opgeheven is door de aanbieder binnen
de termijn van het ontbindingsrecht en de consument tevens binnen deze periode
de overeengekomen vergoeding voor de aanbieder voldoet. Wanneer een overeenkomst
volledig is uitgevoerd, wil dit immers zeggen dat zowel de aanbieder als de
afnemer volledig aan zijn contractuele verplichtingen heeft voldaan (vierde
lid, onderdeel c).Krediet waarbij hypothecaire zekerheid wordt verleend is uitgezonderd
van het ontbindingsrecht. Het niet uitzonderen van krediet waarbij hypothecaire
zekerheid wordt verleend zou tot praktische problemen kunnen leiden in die
zin, dat consumenten gebruik zouden kunnen maken van hun ontbindingsrecht
nadat de hypotheekakte al is verleden en de notaris de gelden reeds heeft
vrijgegeven. In de praktijk wordt consumenten bij het aangaan van een hypothecaire
geldlening een recht van opzegging toegekend. Dit recht kan worden uitgeoefend
op een tijdstip gelegen tussen het moment van de acceptatie van de hypotheekofferte
en het moment waarop het hypotheekrecht wordt gevestigd (de hypotheekakte
wordt verleden door de notaris en wordt ingeschreven in de openbare registers)
zodat de notaris de aan hem door de hypotheekhouder overgemaakte gelden kan
vrijgegeven. Dit opzeggingsrecht wordt in de praktijk, in tegenstelling tot
hetgeen ter zake van het herroepingsrecht wordt geregeld in de richtlijn verkoop
op afstand van financiële diensten aan consumenten, niet beperkt tot
een periode van twee weken. Een aantal aanbieders van krediet waarbij hypothecaire
zekerheid wordt verleend vraagt in de praktijk om een vergoeding voor de gemaakte
kosten wanneer de consument zijn opzeggingsrecht uitoefent. Wanneer aanbieders
een dergelijke vergoeding bedingen komt dit in ieder geval tot uitdrukking
in de offertevoorwaarden. Er is geen noodzaak tot codificatie van deze praktijk.Het is daarnaast niet wenselijk om slechts een ontbindingsrecht in het
leven te roepen voor spaar- en annuïteitenhypotheken die op afstand worden
aangeboden en geen ontbindingsrecht te verbinden aan beleggingshypotheken
of hypothecaire kredieten die in direct contact zijn aangegaan. Beleggingshypotheken
zijn immers zonder meer uitgezonderd van het ontbindingrecht omdat dit product
een beleggingselement kent (vierde lid, onderdeel a) en omdat de richtlijn
verkoop op afstand van financiële diensten aan consumenten niet ziet
op de reguliere verkoop van hypotheken met direct contact.Van een verbonden overeenkomst als bedoeld in het vijfde lid is sprake
indien er een zodanig nauw verband bestaat tussen deze overeenkomst en de
overeenkomst op afstand dat de consument beide overeenkomsten in samenhang
is aangegaan, waarbij de verbonden overeenkomst niet gesloten zou zijn zonder
de overeenkomst op afstand en vice versa.Artikel 4:29Dit artikel regelt de gevolgen van een ontbinding uit hoofde van artikel
4:28 en vloeit eveneens voort uit artikel 7 van de richtlijn verkoop op afstand
van financiële diensten aan consumenten. Het voorschrift dat met de uitvoering
van een overeenkomst op afstand pas mag worden begonnen na toestemming van
de consument betekent niet dat deze toestemming altijd separaat van de overeenkomst
dient te worden gegeven. De toestemming van de consument kan ook in de overeenkomst
worden vastgelegd (eerste lid).De volgende situatie kan als voorbeeld dienen bij het tweede en derde
lid. Een verzekeraar begint op verzoek van een consument met de uitvoering
van een inboedelverzekering voor het verstrijken van de in artikel
4:28 genoemde ontbindingstermijn omdat hij op verzoek van de consument (per
direct) een voorlopige dekking afgeeft. Een verzekering is een overeenkomst
waarbij een verzekeraar zich verbindt tot het doen van een of meer uitkeringen
aan een consument, tegen het genot van een door de consument te betalen premie,
waarbij voor partijen geen zekerheid bestaat, dat, wanneer of tot welk bedrag
enige uitkering moet worden gedaan, of ook hoe lang de premiebetaling zal
duren. Vanaf het moment dat de voorlopige dekking door de financiële
onderneming is verleend, staat de verzekeraar garant voor vergoeding van schade
in het geval dat het voorlopig verzekerde risico zich voordoet in de periode
tot aan het moment waarop de verzekeraar beslist op het acceptatieverzoek
van de consument.De verzekeraar geeft dus door het verlenen van de voorlopige dekking uitvoering
aan de verzekering. Tot aan het moment waarop de acceptatie plaatsvindt zal
de hoogte van de te betalen premie nog niet zijn bepaald en zal de verzekeringnemer
daarom geen uitvoering kunnen geven aan de verzekering, in zijn geval het
betalen van de premie. Er is dus wel op verzoek van de consument begonnen
met het geven van uitvoering aan de verzekering, maar de overeenkomst is niet
volledig uitgevoerd als bedoeld in artikel 4:28, vierde lid, onderdeel c.
De consument komt in beginsel dus een ontbindingsrecht toe. De consument zal
de voorlopige verzekering uiteraard niet willen ontbinden wanneer het verzekerde
risico zich voordoet gedurende de acceptatietermijn. De consument zal proberen
de geleden schade door de verzekeraar te laten vergoeden. Wanneer het verzekerde
risico zich echter niet voordoet, zal de consument wellicht wel gebruik willen
maken van zijn ontbindingsrecht gedurende de acceptatieperiode. Na de ontbinding
van de verzekering zal de verzekeraar van de consument kunnen verlangen dat
deze onverwijld een betaling verricht voor de financiële dienst die de
verzekeraar krachtens de overeenkomst op afstand tot het moment van de ontbinding
al effectief heeft verricht (tweede lid). Hierbij wordt wel als voorwaarde
gesteld dat de verzekeraar kan aantonen dat hij is begonnen met het uitvoering
geven aan de overeenkomst nadat hij daartoe van de consument een verzoek heeft
ontvangen en dat hij met de uitvoering is begonnen vóór het
verstrijken van de in artikel 4:28 genoemde ontbindingstermijn. Daarnaast
moet de verzekeraar kunnen aantonen dat hij de consument conform artikel 4:20,
eerste lid, heeft geïnformeerd over het te betalen bedrag (derde lid).
De hoogte van het vanwege het inroepen van het ontbindingsrecht te betalen
bedrag zal de verzekerde dus voorafgaand aan het verlenen van de voorlopige
dekking (het aangaan van de «voorlopige» verzekering) moeten zijn
meegedeeld. De hoogte van de aan de verzekeraar te betalen vergoeding voor
het verlenen van de «voorlopige» dekking zal aan twee voorwaarden
moeten voldoen. Het bedrag mag niet hoger zijn dan een bedrag evenredig aan
de verhouding tussen het reeds geleverde product en de volledige uitvoering
van de overeenkomst op afstand. Vanwege het karakter van de (voorlopige) schadeverzekering,
namelijk een risicoverzekering, zal echter meteen met het verlenen van de
voorlopige dekking voor een bepaalde periode de overeenkomst volledig zijn
uitgevoerd voor die periode en mag de verzekeraar een redelijke premie rekenen
voor het door hem gedurende deze periode gedragen risico. In geen geval mag
deze premie zo hoog zijn (in vergelijking met de premie die verschuldigd zou
zijn als de overeenkomst niet ontbonden zou zijn) dat deze kan worden opgevat
als boete. Indien de verzekeraar de aanvraag accepteert gedurende de ontbindingstermijn
heeft dit overigens tot gevolg dat de voorwaarden van de overeenkomst komen
vast te staan en dat ook de premie wordt vastgesteld. De «voorlopige»
verzekering gaat aldus over in een «definitieve» verzekering.
Omdat het hierbij niet om een nieuwe aanvraag tot verzekering gaat, maar de «definitieve»
verzekering een logisch gevolg is van de aanvraag die tot de «voorlopige»
verzekering heeft geleid, komt de consument niet nogmaals een ontbindingsrecht
toe.De in het vijfde lid door de consument terug te geven zaken zien op die
zaken die onderwerp van de ontbonden overeenkomst zijn.Artikel 4:30Conform artikel 12 van de richtlijn verkoop op afstand van financiële
diensten consumenten wordt in dit artikel bepaald dat de bepalingen van dwingend
recht zijn in die zin dat er niet in het nadeel van de consument van kan worden
afgeweken.HOOFDSTUK 4.3Afdeling 4.3.1Artikel 4:30aIn dit artikel wordt de prospectusplicht voor de aanbieder van een beleggingsobject
en zijn bemiddelaar van het Bfd opgenomen. Voorgesteld wordt om de prospectusplicht
op het niveau van de wet op te nemen evenals de prospectusplicht ten aanzien
van het aanbieden van krediet (artikel 4:33), beleggingsinstellingen (artikel
4:49) en bij aanbieding van effecten (artikel 5:2). Door middel van het beschikbaar
houden of verstrekken van een beleggingsobjectprospectus biedt de aanbieder
van een beleggingsobject een consument op een (deels) gestandaardiseerde,
beknopte en begrijpelijke wijze informatie over de meest relevante kenmerken
van een door hem aangeboden beleggingsobject. Doel van het beleggingsobjectprospectus
is dat de consument deze informatie gebruikt om inzicht te verwerven in de
meest relevante kenmerken van dat beleggingsobject en om het aangeboden product
te vergelijken met andere beleggingsobjecten.Op grond van het eerste lid dient een aanbieder van beleggingsobject in
beginsel een website te hebben en een beleggingsobjectprospectus beschikbaar
te houden op deze website, ongeacht de wijze waarop het beleggingsobject aan
de man wordt gebracht bij de consument. Dat wil zeggen dat de verplichting
tot het beschikbaar houden van een beleggingsobjectprospectus op de website
rust op de aanbieder van het beleggingsobject, ongeacht of deze het beleggingsobject
rechtstreeks verkoopt aan de consument of via een bemiddelaar. Het beschikbaar
houden van een beleggingsobjectprospectus op zijn website houdt een passieve
verstrekkingsplicht in voor de aanbieder. Het eerste lid schrijft bovendien
voor dat indien de aanbieder een beleggingsobjectprospectus beschikbaar houdt
op zijn website met betrekking tot een bepaald beleggingsobject, hij de consument,
wanneer deze hierom vraagt, onverwijld een beleggingsobjectprospectus verstrekt
(actieve verstrekkingsplicht). Mocht de aanbieder van beleggingsobject niet
over een website beschikken, dan geldt voor hem altijd een actieve verstrekkingsplicht.
Dat wil zeggen dat hij elke consument voorafgaand aan de totstandkoming van
een overeenkomst inzake een beleggingsobject een beleggingsobjectprospectus
moet doen toekomen. Deze uitzondering op de hoofdregel van passieve informatieverstrekking
is opgenomen als faciliteit voor kleine aanbieders van beleggingsobjecten
die niet over een website beschikken.Een aanbieder die meerdere beleggingsobjecten (meerdere varianten van
het product beleggingsobject die niet specifiek zijn toegesneden op een consument
maar aan een brede groep van consumenten worden aangeboden) aanbiedt, dient
per beleggingsobject een beleggingsobjectprospectus beschikbaar te houden
en te verstekken.Het tweede lid maakt een uitzondering op de actieve verstrekkingsverplicht
van de aanbieder. Indien de aanbieder gebruik maakt van de diensten van een
bemiddelaar, rust de verplichting om het beleggingsobjectprospectus te verstrekken
aan de consument op de bemiddelaar, tenzij de aanbieder en de bemiddelaar
zijn overeengekomen dat de aanbieder zelf aan deze verplichting voldoet. Het
eerste lid is op die verstrekkingsplicht van overeenkomstige toepassing: indien
de aanbieder een beleggingsobjectprospectus beschikbaar houdt op zijn website
hoeft de bemiddelaar de consument alleen desgevraagd het beleggingsobjectprospectus
onverwijld te verstrekken. Indien de aanbieder niet over een website beschikt,
dient de bemiddelaar het beleggingsobjectprospectus altijd te verstrekken.Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden bepaald welke gegevens
in het beleggingsobjectprospectus moeten worden opgenomen.De in het vierde lid opgenomen mogelijkheid om af te wijken van de verplichting
om een beleggingsobjectprospectus beschikbaar te houden en aan de consument
te verstrekken is bedoeld om een dubbele informatieverplichting te voorkomen.
Indien de gegevens die in het beleggingsobjectprospectus moeten worden opgenomen
reeds worden behandeld in een financiële bijsluiter die in verband met
het bewuste beleggingsobject beschikbaar wordt gesteld op grond van artikel
4:22 behoeft de aanbieder geen beleggingsobjectprospectus beschikbaar te houden
of (door zijn bemiddelaar) aan de consument (te laten) verstrekken.In het vijfde lid wordt het bepaalde in artikel 30, tweede lid, van de
Wfd overgenomen. Zie ook de toelichting op artikel 4:19, tweede lid. Artikel 4:31Dit artikel bevat de omwisselplicht van artikel 85b, eerste lid, van de
Wtk 1992, dat is gebaseerd op artikel 3 van de richtlijn elektronisch geld.1 De omwisselplicht wordt in het hoofdstuk Aanbieden
geregeld omdat de kredietinstelling die het elektronisch geld uitgeeft, aanbieder
is van overeenkomsten met betrekking tot dat elektronisch geld. De omwisselplicht
houdt in dat de kredietinstelling opgeslagen en ongebruikt elektronisch geld
op verzoek van de houder van het elektronische geld dient te restitueren in
de vorm van een ander betaalmiddel. Het gaat daarbij uiteraard om elektronisch
geld dat door de kredietinstelling zelf is uitgegeven, dit is in het artikel
verduidelijkt.Bij de omwisseling mogen uitsluitend de voor de omwisseling noodzakelijke
kosten (zoals administratiekosten en stortingskosten) in rekening worden gebracht.
De kosten mogen echter geen punitief karakter hebben om de houder ervan te
weerhouden een verzoek tot omwisseling te doen.Op grond van het tweede lid kunnen bij of krachtens algemene maatregel
van bestuur regels worden gesteld met betrekking tot het omwisselen van elektronisch
geld. Onderwerpen waarover regels gesteld kunnen worden zijn: (i) de termijn
waarbinnen de omwisseling dient te geschieden; (ii) de verplichting van de
aanbieder om de terugbetalingsvoorwaarden duidelijk in de overeenkomst met
de houder te vermelden; (iii) de geldigheidstermijn van elektronisch geld
en (iv) een minimumdrempel voor omwisseling.De verplichting tot omwisseling geldt ook voor de elektronischgeldinstellingen
die op grond van artikel 1:5 worden uitgezonderd van dit voorstel.
Naleving van de verplichting tot omwisseling van elektronisch geld is een
voorwaarde voor uitzondering.1Artikel 4:32De verplichting uit dit artikel wordt overgenomen uit artikel 52 van de
Wfd. Op grond van artikel 14, tweede lid, van de Wck was de deelname aan een
stelsel van kredietregistratie een aan de vergunning verbonden voorschrift.
In de toelichting op artikel 52 van de Wfd is opgemerkt dat tot de taken van
een stelsel van kredietregistratie in ieder geval het verzamelen, vastleggen,
ordenen en het ter beschikking stellen aan deelnemers van kredietgegevens
behoren en dat de Stichting Bureau Krediet Registratie op dit moment voldoet
aan deze vereisten. Het is echter niet uitgesloten dat in de toekomst ook
andere kredietregistratiebureau's als een stelsel van kredietregistratie
in de zin van dit deel kunnen worden aangemerkt.2Artikel 4:33In dit artikel wordt de prospectusplicht voor de aanbieder van krediet
en zijn bemiddelaar uit het Bfd opgenomen. Voorgesteld wordt om de prospectusplicht
op het niveau van de wet op te nemen evenals de prospectusplicht ten aanzien
van beleggingsinstellingen (artikel 4:49) en bij aanbieding van effecten (artikel
5:2). Door middel van het beschikbaar houden of verstrekken van een kredietprospectus
biedt de aanbieder van krediet een consument op een (deels) gestandaardiseerde,
beknopte en begrijpelijke wijze informatie over de meest relevante kenmerken
van een door hem aangeboden krediet. Doel van het kredietprospectus is dat
de consument deze informatie gebruikt om inzicht te verwerven in de meest
relevante kenmerken van dat krediet en om het aangeboden product te vergelijken
met andere kredietproducten.Op grond van het eerste lid dient een aanbieder van krediet in beginsel
een website te hebben en een kredietprospectus beschikbaar te houden op deze
website, ongeacht de wijze waarop het krediet aan de man wordt gebracht bij
de consument. Dat wil zeggen dat de verplichting tot het beschikbaar houden
van een kredietprospectus op de website rust op de aanbieder van het krediet,
ongeacht of deze het krediet rechtstreeks verkoopt aan de consument of via
een bemiddelaar. Het beschikbaar houden van een kredietprospectus op zijn
website houdt een passieve verstrekkingsplicht in voor de aanbieder. Het eerste
lid schrijft bovendien voor dat indien de aanbieder een kredietprospectus
beschikbaar houdt op zijn website met betrekking tot een bepaald krediet,
hij de consument, wanneer deze hierom vraagt, onverwijld een kredietprospectus
verstrekt (actieve verstrekkingsplicht). Mocht de aanbieder van krediet niet
over een website beschikken, dan geldt voor hem altijd een actieve verstrekkingsplicht.
Dat wil zeggen dat hij elke consument voorafgaand aan het aangaan van een
kredietovereenkomst een kredietprospectus moet doen toekomen. Deze uitzondering
op de hoofdregel van passieve informatieverstrekking is opgenomen als faciliteit
voor de vele kleine kredietverstrekkers (bijvoorbeeld thuiswinkelorganisaties)
die niet over een website beschikken.Een aanbieder die meerdere kredietproducten (meerdere varianten van het
product krediet die niet specifiek zijn toegesneden op een consument maar
aan een brede groep van consumenten worden aangeboden) aanbiedt, dient per
kredietproduct een kredietprospectus beschikbaar te houden en te verstrekken.Het tweede lid maakt een uitzondering op de actieve verstrekkingsverplicht
van de aanbieder. Indien de aanbieder gebruik maakt van de diensten
van een bemiddelaar, rust de verplichting om het kredietprospectus te verstrekken
aan de consument op de bemiddelaar, tenzij de aanbieder en de bemiddelaar
zijn overeengekomen dat de aanbieder zelf aan deze verplichting voldoet. Het
eerste lid is op die verstrekkingsplicht van overeenkomstige toepassing: indien
de aanbieder een kredietprospectus beschikbaar houdt op zijn website hoeft
de bemiddelaar de consument alleen desgevraagd het kredietprospectus onverwijld
te verstrekken. Indien de aanbieder niet over een website beschikt, dient
de bemiddelaar het kredietprospectus altijd te verstrekken.Met inachtneming van het Bfd zal bij of krachtens algemene maatregel van
bestuur worden bepaald welke gegevens in het kredietprospectus moeten worden
opgenomen.De in het vierde lid opgenomen mogelijkheid om af te wijken van de verplichting
om een kredietprospectus beschikbaar te houden en aan de consument te verstrekken
is bedoeld om een dubbele informatieverplichting te voorkomen. Indien de gegevens
die in het kredietprospectus moeten worden opgenomen reeds worden behandeld
in een financiële bijsluiter die in verband met het bewuste krediet beschikbaar
wordt gesteld op grond van artikel 4:22 behoeft de aanbieder geen kredietprospectus
beschikbaar te houden of (door zijn bemiddelaar) aan de consument (te laten)
verstrekken.In het vijfde lid wordt het bepaalde in artikel 30, tweede lid, van de
Wfd overgenomen. Zie ook de toelichting op artikel 4:19, tweede lid. Artikel 4:34Naast de verplichting tot het verstrekken van informatie zoals vastgelegd
in artikel 4:20 heeft de aanbieder waar het krediet betreft ook een verplichting
tot het inwinnen van informatie en het aan de hand van die informatie beoordelen
of de kredietverlening verantwoord is voor de consument in verband met het
risico van overkreditering. Deze verplichting wordt overgenomen uit artikel
51 van de Wfd en zal in lagere regelgeving worden uitgewerkt. In bepaalde
gevallen zal de verplichting er toe leiden dat voorafgaande aan het sluiten
van een overeenkomst inzake krediet de databank van een stelsel van kredietregistratie
moet worden geraadpleegd. In de toelichting op artikel 51 van de Wfd is aangegeven
dat de aanbieder van krediet om tot een goede beoordeling van de financiële
positie van de consument te komen, inzicht moet hebben in zowel de inkomsten,
bijvoorbeeld de bron en hoogte van de inkomsten van de consument of relevante
derden, als bepaalde vaste uitgaven van de consument, zoals de huur dan wel
de hypotheeklasten, alimentatie en ziektekostenverzekering.1 Een zwakke of onzekere positie, bijvoorbeeld van jongeren met een
laag inkomen, zal er eerder toe leiden dat het aangaan van een overeenkomst
inzake krediet onverantwoord is in het kader van het voorkomen van overkreditering
van de betrokken consument.In het tweede lid van artikel 4:34 is uitdrukkelijk vastgelegd dat er
geen krediet mag worden verleend indien dit met het oog op voorkoming van
overkreditering van de consument onverantwoord is. De aanbieder van krediet
baseert zich daarbij op de informatie die verzameld is op grond van het bij
en krachtens het eerste lid bepaalde.De regels die bij of krachtens de algemene maatregel van bestuur kunnen
worden gesteld kunnen onder andere betrekking hebben op de informatie die
op grond van het eerste lid moet worden ingewonnen en op de beantwoording
van de vraag wanneer sprake is van overkreditering.Artikel 4:35Ten einde het aanvaarden van te grote risico's door aanbieders van
krediet tegen te gaan zal bij algemene maatregel van bestuur een maximaal
toegelaten kredietvergoeding worden vastgesteld. Deze regeling zal worden
overgenomen uit het Besluit Kredietvergoeding.Artikelen 4:36 en 4:37In de artikelen 4:36 en 4:37 zijn met enkele aanpassingen de bepalingen
van de artikelen 54 en 55 van de Wfd overgenomen. Deze artikelen zijn onder
andere aangepast waar het gaat om gemeentelijke kredietbanken die zijn opgericht
door het treffen van een gemeenschappelijke regeling. Het regime zoals dat
gold onder de Wck en de Wfd, was niet volledig toegesneden op de bijzondere
kenmerken van deze vorm van gemeentelijke kredietbanken.Een gemeentelijke kredietbank wordt ingevolge artikel 4:36 opgericht en
opgeheven bij of ingevolge een daartoe strekkend besluit van de gemeenteraad1, dan wel door middel van het treffen van een gemeenschappelijke
regeling. Dit besluit wordt onderworpen aan de goedkeuring van gedeputeerde
staten. De rechtsvorm van de gemeentelijke kredietbank staat vrij. Een gemeente
kan er derhalve voor kiezen de gemeentelijke kredietbank als privaatrechtelijke
rechtspersoon op te richten.In het kader van de inwerkingtreding van de Wet financiering decentrale
overheden (Wet Fido) is de afbakening van de publieke taak van de gemeentelijke
kredietbanken aan de orde geweest. Artikel 2 van de Wet Fido bepaalt dat openbare
lichamen alleen middelen mogen aantrekken, uitzetten en leningen mogen garanderen
uit hoofde van de publieke taak. Gevolg hiervan is dat publiekrechtelijke
gemeentelijke kredietbanken uit hoofde van de publieke taak slechts bevoegd
zijn tot het verstrekken van sociaal krediet. Deze bepaling brengt tevens
met zich mee dat gemeenten privaatrechtelijke gemeentelijke kredietbanken
slechts mogen financieren ten behoeve van de publieke taak. Dit betekent dat
het hen niet toegestaan is de commerciële kredietverlening door deze
gemeentelijke kredietbanken te financieren.Het college van burgemeester en wethouders of de bij de gemeenschappelijke
regeling betrokken gemeenteraden stelt of stellen ten behoeve van het uitvoeren
van haar publieke taak voor de gemeentelijke kredietbank een reglement op
waarin voorschriften staan opgenomen die overeenkomen met de materiële
regels van dit deel die van toepassing zijn bij het aanbieden van krediet,
waaronder regels met betrekking tot deskundigheid en betrouwbaarheid, structurering
en inrichting, zorgvuldige dienstverlening, overeenkomst op afstand, verhouding
tussen aanbieder, (onder)bemiddelaar en (onder)gevolmachtigde agent, en de
specifieke regels over aanbieden van krediet. Verder dienen gemeentelijke
kredietbanken met betrekking tot niet-hypothecair krediet te voldoen aan de
privaatrechtelijke bepalingen uit hoofdstuk IV van de Wck (die overigens te
zijner tijd in het BW zullen worden ondergebracht). Ook de bepalingen inzake
schuldbemiddeling in de Wck zijn van toepassing op gemeentelijke kredietbanken.
Zie ook de toelichting op artikel 4:2.Het reglement moet ter goedkeuring worden voorgelegd aan gedeputeerde
staten. In het geval dat een gemeentelijke kredietbank in meerdere provincies
haar activiteiten verricht staat het een gemeentelijke kredietbank vrij zelf
te bepalen in welke provincie zij het reglement ter goedkeuring voorlegt.
Dit kan bijvoorbeeld de provincie zijn waarin de plaats van vestiging van
de gemeentelijke kredietbank is gelegen.Het toezicht op de naleving van het reglement blijft de verantwoordelijkheid
van het college van burgemeester en wethouders of, wanneer het gaat om een
gemeenschappelijke regeling zonder private rechtsvorm, het algemeen bestuur
van de gemeentelijke kredietbank. Voor gemeentelijke kredietbanken met een
private rechtsvorm wordt het toezicht gewaarborgd door de banden van de gemeentelijke
kredietbank met de betrokken gemeenten indien wordt voldaan aan één
van de in onderdeel b van het derde lid omschreven kenmerken. Uitgangspunt
is dat er vanuit de betrokken gemeenten voldoende invloed moet zijn op de
naleving van het reglement. Bij een gemeentelijke kredietbank opgericht door
middel van het treffen van een gemeenschappelijke regeling heeft het algemeen
bestuur van de gemeentelijke kredietbank de taak toezicht te houden op de
naleving van het reglement en vindt de controle door de betrokken gemeenten
plaats via de uit de Wet gemeenschappelijke regeling voortvloeiende verantwoordingsregels.
Bij gemeentelijke kredietbanken met een private rechtsvorm wordt de betrokkenheid
van de betrokken gemeenten vormgegeven door de in onderdeel b van het derde
lid omschreven vormen van invloed van de gemeente op de gemeentelijke kredietbank.
Indien een negatief exploitatiesaldo van een gemeentelijke kredietbank met
private rechtsvorm wordt aangezuiverd door een of meerdere betrokken gemeenten
wordt er voldoende controle vanuit de gemeente op de gemeentelijke kredietbank
geacht te zijn.Indien privaatrechtelijke gemeentelijke kredietbanken commercieel krediet
aanbieden zijn zij op de kredietmarkt actief als commerciële aanbieder.
Deze commerciële kredietvertrekking valt, om een gelijk speelveld te
creëren, op grond van artikel 4:2 volledig onder de werking van dit voorstel,
inclusief het toezicht. Zie voor een nadere toelichting, de toelichting op
artikel 4:2.Artikelen 4:39 tot en met 4:62In paragraaf 4.3.1.4 worden de regels ten aanzien van beheerders,
beleggingsinstellingen en bewaarders opgenomen. In de artikelen 4:39 tot en
met 4:55 worden de regels opgenomen die gelden voor alle beleggingsinstellingen
en hun beheerders en bewaarders. De artikelen 4:56 tot en met 4:62 bevatten
de aanvullende regels die alleen gelden voor icbe's, de beheerders van
icbe's en de eventueel daaraan verbonden bewaarders.Artikel 4:38In het eerste lid van dit artikel worden icbe's met zetel in een
andere lidstaat en hun beheerders en bewaarders uitgezonderd van het merendeel
van de bepalingen van deze paragraaf. Zij staan voor die aspecten onder toezicht
in de lidstaat van herkomst. Zoals ook in artikel 17a, vijfde lid, van de
Wtb is bepaald, kan de AFM op grond van artikel 4:53, onderdeel b, van een
icbe of haar beheerder verlangen dat een verklarende vermelding aan de naam
wordt toegevoegd indien gevaar voor verwarring of misleiding te duchten is.
Dit vloeit voort uit artikel 48 van de richtlijn beleggingsinstellingen. Daarnaast
wordt in artikel 4:62 de informatievoorziening en de uitkeringen, inkoop,
verkoop en terugbetaling door beheerders van icbe's met zetel in een
andere lidstaat geregeld. Zie de toelichting op dat artikel.Het tweede lid zondert de beleggingsinstellingen met zetel in een aangewezen
staat (zie artikel 1:1) en de daaraan verbonden beheerders en bewaarders uit
van het merendeel van de bepalingen van deze paragraaf. Zie ook artikel 1a:63,
eerste lid. De bepalingen over informatieverstrekking en de benaming van de
beheerder en belegginginstelling zijn wel op hen van toepassing.
Dit volgt uit de artikelen 10 en 17c, tweede lid, laatste volzin, van de Wtb.Artikel 4:39In dit artikel komt het zogenaamde vier-ogen-beginsel of beginsel van
tweehoofdige dagelijkse leiding tot uitdrukking. Het artikel is gebaseerd
op de artikelen 5 en 23 van het Btb 2005 en vloeit voort uit de artikelen
5bis, eerste lid, onderdeel b, en 13bis, eerste lid, tweede gedachtestreepje,
van de richtlijn beleggingsinstellingen. De regel dat twee of meer natuurlijke
personen het dagelijks beleid van een beheerder, beleggingsmaatschappij of
een bewaarder bepalen, strekt tot waarborging van de continuïteit en
kwaliteit van uitoefening van het bedrijf en de dienstverlening. De beheerder,
beleggingsmaatschappij en bewaarder dienen vanaf het moment van vergunningverlening
blijvend te voldoen aan het vereiste van een tweehoofdige dagelijkse leiding.
Dit betekent dat bij belet of ontstentenis van een of meer personen die het
dagelijks beleid bepalen, de betreffende financiële onderneming onverwijld
voor vervanging dient te zorgen.Artikel 4:40Dit artikel bepaalt dat degenen die het dagelijks beleid bepalen van een
beheerder en een beleggingsmaatschappij met zetel in Nederland hun werkzaamheden
in verband met dat dagelijks beleid in Nederland verrichten. Hiermee worden
met een kleine redactionele aanpassing de artikelen 6 en 24 van het Btb 2005
overgenomen. De beleggingsmaatschappij wordt in dit artikel apart genoemd
omdat dit vereiste zowel voor een beleggingsmaatschappij met aparte beheerder
als een beleggingsmaatschappij zonder aparte beheerder geldt. Dit vereiste
vloeit voort uit de artikelen 3 en 5bis, eerste lid, onderdeel d, van de richtlijn
beleggingsinstellingen, die bepalen dat het hoofdkantoor zich in de lidstaat
van de statutaire zetel moet bevinden. Deze eis is ook in andere richtlijnen
opgenomen (zoals de richtlijn beleggingsdiensten) en strekt ertoe het uitoefenen
van toezicht op financiële ondernemingen mogelijk te maken en te voorkomen
dat financiële ondernemingen zich ter ontwijking van de toezichtregels
vestigen in andere staten dan die waarin zij feitelijk hun (hoofd)werkzaamheden
verrichten.De richtlijn omschrijft niet wat onder term «hoofdkantoor»
moet worden verstaan, maar onomstreden is dat dit de plaats is waar degenen
die het dagelijks beleid bepalen, zijn gehuisvest.1 De personen die het dagelijks beleid bepalen van financiële ondernemingen
met zetel in Nederland dienen de werkzaamheden die verband houden met het
dagelijks beleid dan ook in Nederland te verrichten.Artikel 4:41Met de eis dat beheerders statutair bestuurder moeten zijn van de door
hen beheerde beleggingsmaatschappijen wordt de aanbeveling uit de paragrafen
4.3.1 en 5.3.1 van het Rapport van de Commissie Modernisering Beleggingsinstellingen
van 22 december 2004 overgenomen. Op deze wijze wordt bereikt dat de
bestuurdersverantwoordelijkheid voor de beleggingsmaatschappij die uit het
rechtspersonenrecht voortvloeit ook op de beheerder rust. Daarmee maakt dit
vereiste onderdeel uit van het systeem waarin de beheerder degene is die vergunningplichtig
is en verplicht is ervoor zorg te dragen dat de beleggingsmaatschappij voldoet
aan de voor haar geldende normen en verplichtingen. Zie ook de toelichting
op de artikelen 1:6f, eerste lid, en 1a:62.Artikel 4:42Dit artikel vloeit voort uit artikel 5, tweede lid, en 12, negende lid,
van de Wtb.Zoals bij de definities van de begrippen «beleggingsfonds», «beleggingsinstelling»
en «beleggingsmaatschappij» in artikel 1:1 is toegelicht kunnen
beleggingsinstellingen in twee rechtsvormen worden onderverdeeld: beleggingsmaatschappijen
en beleggingsfondsen. Een beleggingsmaatschappij is een beleggingsinstelling
met rechtspersoonlijkheid. Meestal is dit een naamloze vennootschap. Het beleggingsfonds
bezit geen rechtspersoonlijkheid; het is een vermogen dat ten behoeve van
de deelnemers door een beheerder wordt beheerd.Het bewaren van de activa door een van de beheerder onafhankelijke bewaarder
vormt een onderdeel van de vermogensscheiding die nodig is om te voorkomen
dat andere crediteuren van de beheerder, die niets met het beleggingsfonds
van doen hebben, of crediteuren van de afzonderlijke deelnemers zich op het
fondsvermogen kunnen verhalen. Artikel 4:42, aanhef en onderdeel a, verlangt
daarom dat het vermogen van een beleggingsfonds wordt verkregen door een bewaarder.
De bewaarder is rechthebbende op het vermogen van het beleggingsfonds, hij
heeft de «eigendom» van het fonds ten titel van beheer. De bewaarder
moet onafhankelijk zijn van de beheerder, dat wil zeggen dat er geen personele
of financiële banden tussen hen mogen bestaan waardoor een juiste uitoefening
van de bewaarfunctie in gevaar kan worden gebracht.De beheerder bepaalt binnen de grenzen van de voorwaarden van het fonds
het beleggingsbeleid en beslist over de aan- en verkoop van beleggingen. De
bewaarder heeft als taak de activa te bewaren ten behoeve van de deelnemers
en er op toe te zien dat de beheerder zijn handelingen in overeenstemming
met de reglementen of de statuten van het beleggingsfonds verricht. Artikel
4:42, aanhef en onderdeel b, schrijft in dat verband voor dat de beschikkingsbevoegdheid
over het vermogen van het fonds aan de beheerder en de bewaarder gezamenlijk
moet toekomen. Op die manier is gewaarborgd dat hetzij de bewaarder hetzij
de beheerder niet afzonderlijk ten nadele van de deelnemers bijvoorbeeld activa
kunnen verkopen.Artikel 4:43Dit artikel verplicht de beheerder en bewaarder van een beleggingsinstelling
om een overeenkomst inzake beheer en bewaring aan te gaan. Deze verplichting,
thans neergelegd in de artikelen 9, eerste lid, 18, eerste lid, 28 en 75 van
het Btb 2005, is gebaseerd op de artikelen 5, eerste lid, onderdeel c, en
12, eerste lid, onderdeel c, van de Wtb. Het tweede lid biedt de grondslag
voor het stellen van regels met betrekking tot de inhoud van de tussen een
beheerder en bewaarder te sluiten overeenkomst. Die regels zijn thans neergelegd
in de artikelen 9, tweede lid, 18, 28 en 75 van het Btb 2005, op grond van
de artikelen 5, eerste lid, onderdeel c, 6, eerste lid, en 12, eerste lid,
onderdeel c, en derde lid, van de Wtb.Artikelen 4:44 en 4:45Artikel 4:44, eerste lid, vloeit voort uit artikel 9, eerste lid, van
de Wtb. In plaats van de term «beleggingsobjecten» wordt hier «goederen
waar een beleggingsinstelling in belegt» gebruikt. De term «beleggingsobjecten»
heeft in dit voorstel immers een andere betekenis (zie artikel 1:1). Het tweede
lid van artikel 4:44 bevat de bepaling uit de artikelen 7 en 25 van het Btb
2005, die zijn gebaseerd op artikel 9, tweede lid, van de Wtb. Artikel
4:44, tweede lid, wordt hieronder, in samenhang met artikel 4:45 nader toegelicht.Artikel 4:45 is gebaseerd op artikel 16a van de Wtb. In de formulering
van het derde lid is ten opzichte van artikel 16a van de Wtb verduidelijkt
dat het een afwijking betreft van de hoofdregel, dat het vermogen van een
beleggingsfonds uitsluitend dient ter voldoening van vorderingen die voortvloeien
uit schulden die verband houden met het beheer en het bewaren van het fonds
en de rechten van deelneming. Er is geen inhoudelijk verschil met artikel
16a van de Wtb beoogd.Artikel 4:45 bevat een rangregeling ten aanzien van het vermogen van beleggingsfondsen.
Deze rangregeling houdt in dat het vermogen van een beleggingsfonds uitsluitend
dient tot voldoening van vorderingen die voortvloeien uit schulden die rechtstreeks
verband houden met de werkzaamheden uitgeoefend ten behoeve van dat fonds
en vorderingen die voortvloeien uit de rechten van deelneming. In afwijking
van het eerste lid zijn op grond van artikel 4:45, derde lid, op het fondsvermogen
alleen andere vorderingen verhaalbaar indien vaststaat dat bovengenoemde vorderingen
kunnen worden voldaan en dat in de toekomst dergelijke vorderingen niet meer
zullen ontstaan. Voorts bepaalt artikel 4:45, vierde lid, dat indien het fondsvermogen
niet toereikend is voor deze vorderingen, het vermogen van de bewaarder kan
worden aangesproken. Het eigen vermogen van de bewaarder zal doorgaans toereikend
zijn voor de voldoening van de vorderingen die voortvloeien uit het beheer
en de bewaring van een fonds en uit de rechten van deelneming. Dit kan slechts
anders zijn indien een restschuld kan ontstaan doordat het beleggingsfonds
belegt met geleend geld of belegt in derivaten anders dan ter afdekking van
beleggingsrisico's. In die gevallen bestaat een reële mogelijkheid
dat het fondsvermogen en het eigen vermogen van de bewaarder ontoereikend
zijn, zodat de bewaarder in de problemen geraakt of zelfs in surseance geraakt
of failleert. Het is uit oogpunt van bescherming van deelnemers in andere
beleggingsinstellingen en ook uit prudentieel oogpunt niet wenselijk dat een
dergelijke bewaarder voor meerdere beleggingsfondsen optreedt. Gelet daarop
dienen beleggingsfondsen die vanwege hun beleggingsbeleid een reëel risico
lopen dat het fondsvermogen en het eigen vermogen van de bewaarder ontoereikend
zijn, een bewaarder te hebben die uitsluitend ten behoeve van dat beleggingsfonds
bewaart.Het is in eerste instantie aan de beheerder om te beoordelen of voor een
beleggingsfonds dat hij voornemens is te beheren een afzonderlijke bewaarder
moet worden aangesteld. Is dat het geval, dan zal hij bij vergunningaanvraag
meerdere bewaarders moeten opnemen in zijn registratiedocument. Uiteraard
zal ook de AFM bij vergunningverlening beoordelen of gelet op het beleggingsbeleid
en de daaraan verbonden risico's van de beleggingsfondsen die de beheerder
voornemens is op de markt te brengen, voor bepaalde beleggingsfondsen een
afzonderlijke bewaarder moet worden aangesteld. Indien de beheerder niet in
afzonderlijke bewaarders heeft voorzien en na vergunningverlening een beleggingsfonds
wil introduceren waaraan gelet op het risico een afzonderlijke bewaarder moet
worden verbonden, dan zal hij – ter opname van die bewaarder –
zijn registratiedocument moeten wijzigen.Artikel 4:46Dit artikel neemt artikel 40 van het Btb 2005 over. Het eerste lid bevat
de verplichting voor de beheerder om een website te hebben. Op deze website
moet de beheerder informatie publiceren die op grond van dit voorstel verkrijgbaar
moet worden gesteld of moet worden verstrekt. Dit betreft onder andere het
registratiedocument (artikel 4:48, eerste lid), het prospectus
(artikel 4:49, eerste lid), alsmede het fondsreglement en de statuten van
de door hem beheerde beleggingsinstellingen en, voorzover openbaargemaakt,
de jaarrekening van de beleggingsinstelling over de twee jaren voorafgaand
aan het moment van aanbieden (artikel 4:50). Daarnaast zal ook bij algemene
maatregel van bestuur worden voorzien in het publiceren van bepaalde informatie
op de website, zoals de halfjaarcijfers, jaarrekening, het jaarverslag en
de overige gegevens op grond van artikel 4:52, derde lid.Op grond van het tweede lid moet informatie op de website van de beheerder
voorzover relevant per afzonderlijke beleggingsinstelling gerangschikt worden.
Om ervoor te zorgen dat de website van de beheerder gemakkelijk te vinden
is voor beleggers moet op grond van het derde lid het adres in het prospectus
van de door hem beheerde beleggingsinstellingen alsmede in het jaarverslag
en de halfjaarcijfers van de beheerder en de beleggingsinstellingen worden
opgenomen.Het vierde lid bepaalt dat bij plaatsing op de website aangegeven moet
worden dat van de betreffende informatie op verzoek ook een afschrift (op
papier) wordt verstrekt. Of daar kosten aan verbonden zijn, volgt uit de artikelen
waarin de verkrijgbaarstelling of de verstrekking van de betreffende informatie
is geregeld. Zo volgt uit artikel 4:50, tweede lid, dat het prospectus (waarin
het registratiedocument wordt opgenomen), het fondsreglement of de statuten
van de beleggingsinstelling en de jaarrekening van de beleggingsinstelling
over de twee voorafgaande jaren kosteloos moeten worden verstrekt.Artikel 4:47Dit artikel is gebaseerd op artikel 39 van het Btb 2005 en ziet op bekendmaking
en invoering van wijzigingen in de voorwaarden die gelden tussen de beleggingsinstelling
en haar deelnemers. Dit betreft onder andere de statuten of het fondsreglement,
het prospectus en eventuele algemene voorwaarden van de beleggingsinstelling.
Ongeacht de vraag of de voorwaarden met instemming of slechts met medeweten
van de deelnemers kunnen worden gewijzigd, dient een voorstel tot wijziging
en de wijziging zelf bekend te worden gemaakt door middel van een advertentie
in een landelijk verspreid Nederlands dagblad of aan het adres van iedere
deelnemer. De beheerder heeft daarin een vrije keus. In de algemene maatregel
van bestuur op grond van artikel 4:49, tweede lid, onderdeel e, zal worden
geregeld dat in het prospectus wordt opgenomen welke methode van bekendmaking
zal worden gebruikt (vergelijk de onderdelen 3.2 en 3.3 van bijlage B bij
het Btb 2005). Daarnaast dient de beheerder een (voorstel tot) wijziging altijd
bekend te maken en toe te lichten op zijn website. Toezending van (het voorstel
tot) de wijziging aan de toezichthouder geschiedt ter informatie; de toezichthouder
heeft geen instemmingsrecht. Uiteraard kan de toezichthouder in het kader
van zijn toezichthoudende taak nagaan of de wijziging in lijn is met de wet
en het besluit en zonodig optreden tegen een strijdige wijziging door het
geven van een aanwijzing of een last onder dwangsom.Indien de wijziging tot vermindering van de rechten of zekerheden van
deelnemers, een lastenverzwaring van de deelnemers (zoals een verhoging van
de beheervergoeding die ten laste komt van het resultaat van de beleggingsinstelling,
in mindering wordt gebracht op het beheerde vermogen of anderszins ten laste
komt van de deelnemers) of tot een ander beleggingsbeleid leidt, geldt op
grond van het derde en vierde lid een wachttermijn van drie maanden na bekendmaking.
Gedurende die periode kunnen de deelnemers tegen de gebruikelijke voorwaarden
uittreden.Artikel 4:48Zoals bij artikel 1a:62 is toegelicht, is bij de wijziging van de Wtb
met het oog op modernisering van die wet en implementatie van richtlijn nr.
2001/107/EG1 en richtlijn nr. 2001/108/EG2 het systeem van vergunningverlening per beheerder geïntroduceerd.3 Een beheerder die een vergunning verkrijgt op grond
van artikel 1a:62, eerste lid, verkrijgt daarmee toestemming om – binnen
de grenzen van die vergunning – beleggingsinstellingen op de markt te
brengen zonder voor die beleggingsinstellingen afzonderlijke vergunningen
nodig te hebben. De enige uitzondering op dit uitgangspunt betreft icbe-maatschappijen.
Conform de richtlijn beleggingsinstellingen moet de beheerder op grond van
artikel 1a:62, tweede lid, voor deze beleggingsmaatschappijen over een aparte
vergunning beschikken. In artikel 4:58 wordt geregeld wanneer een icbe-maatschappij
een beheerder moet hebben.Ter uitwerking van dit systeem van verlening van een vergunning aan de
aanbieder (beheerder) in plaats van vergunningverlening per product (beleggingsinstelling)
is op grond van artikel 5, eerste lid, onderdeel d, van de Wtb in artikel
11 van het Btb 2005 het registratiedocument geïntroduceerd.4 Onderhavig artikel bevat de verplichting voor beheerders om een registratiedocument
beschikbaar te hebben. In dit document wordt de informatie opgenomen die noodzakelijk
is om een vergunning te verkrijgen en dat na vergunningverlening deel uitmaakt
van het prospectus, bedoeld in artikel 4:49, eerste lid. Bij algemene maatregel
van bestuur zal worden bepaald welke gegevens het registratiedocument moet
bevatten. Dit betreft de gegevens genoemd in artikel 11, tweede lid, van het
Btb 2005 en Bijlage A bij het Btb 2005. Het betreft gegevens over onder meer
de activiteiten van de beheerder, de soorten beleggingsinstellingen die hij
beheert of voornemens is te beheren, gegevens over de personen die het dagelijks
beleid van de beheerder bepalen en gegevens over de bewaarder.Het registratiedocument dient als onderdeel van het prospectus ook bij
het aanbieden van deelnemingsrechten beschikbaar te worden gesteld aan het
publiek (zie artikel 4:50, tweede lid).De beheerder heeft de mogelijkheid om in het registratiedocument meer
informatie op te nemen over de door hem te introduceren beleggingsinstellingen.
Op deze wijze heeft de beheerder de mogelijkheid om bij vergunningverlening
voor één, een beperkt of juist een uitgebreider aantal typen
beleggingsinstellingen een registratiedocument over te leggen. Indien de beheerder
voornemens is rechten van deelneming aan te bieden in beleggingsinstellingen
die onderling sterk op elkaar lijken, kan hij volstaan met een «smaller»
registratiedocument dan wanneer hij voornemens is verschillende typen beleggingsinstellingen
aan te bieden. De mogelijkheid om bij de vergunningverlening een registratiedocument
over te leggen dat geschikt is voor meerdere typen beleggingsinstellingen,
zal bijvoorbeeld afhankelijk zijn van de op dat moment aanwezige deskundigheid
van de personen die het dagelijks beleid bepalen van de beheerder. Deze personen
moeten immers deskundig zijn in verband met de uitoefening van het bedrijf
van de beheerder en dus ten aanzien van de beleggingsinstellingen die de beheerder
beheert. Een beheerder die een breed productenscala in zijn registratiedocument
wenst op te nemen, dient bij vergunningaanvraag de deskundigheid van deze
personen aan te tonen op een breder terrein.Indien een beheerder na vergunningverlening een beleggingsinstelling wil
introduceren die niet in het registratiedocument is opgenomen en een specifieke
deskundigheid vereist waarop de in het registratiedocument genoemde personen
die het dagelijks beleid bepalen niet zijn getoetst, zal de
beheerder het registratiedocument moeten wijzigen. In het kader van de wijzigingsprocedure
zullen deze (eventueel nieuwe) personen op de voor de nieuwe beleggingsinstelling
vereiste deskundigheid worden getoetst. De wijzigingsprocedure zal conform
artikel 38 van het Btb 2005 worden opgenomen in de algemene maatregel van
bestuur op grond van artikel 4:26.Artikel 4:49Op grond van dit artikel, waarin gedeeltelijk het bepaalde in artikel
41 van het Btb 2005 wordt overgenomen, dient de beheerder voor elke door hem
beheerde beleggingsinstelling te beschikken over een prospectus. In het prospectus
moeten de gegevens worden opgenomen die worden genoemd in het tweede lid.
Het prospectus strekt ertoe dat de belegger zich een verantwoord oordeel kan
vormen over de beleggingsinstelling. Onderdeel e bevat de grondslag voor artikel
41, (gedeelte van het) derde, vijfde en zesde lid, van het Btb 2005.De beheerder is verantwoordelijk voor de inhoud van het prospectus en
kan daarop worden aangesproken. Hij dient te verklaren dat de beleggingsinstelling
en de bewaarder voldoen aan de bij of krachtens deze wet gestelde regels.
Daarnaast kan de beheerder door de deelnemers in de beleggingsinstelling worden
aangesproken op de naleving van hetgeen in het prospectus staat vermeld. Eventuele
civielrechtelijke aansprakelijkheid van de beheerder ten gevolge van de niet-naleving
van het prospectus kan gevolgen hebben voor het oordeel van de AFM over de
deskundigheid of de betrouwbaarheid van de dagelijks personen die het dagelijks
beleid bepalen. Een meer dan incidentele niet-naleving van hetgeen het prospectus
vermeldt kan een signaal zijn dat de dagelijks beleidsbepalers niet integer
handelen. Langs deze weg zal niet-naleving van het prospectus gevolgen kunnen
hebben voor de personen die het dagelijks beleid bepalen van de beheerder,
beleggingsmaatschappij en de bewaarder.In het derde lid is in navolging van artikel 41, zevende lid, van het
Btb 2005 de verplichting voor de beheerder opgenomen om de gegevens in het
prospectus te actualiseren zodra daar aanleiding toe is. De actualisering
kan bijvoorbeeld plaatsvinden door middel van een inlegvel bij het bestaande
prospectus.Op grond van het vierde lid kan de AFM eisen dat het prospectus in een
door haar te bepalen taal beschikbaar wordt gesteld indien dat met het oog
op de voorgenomen verspreiding van het prospectus noodzakelijk is voor een
adequate informatieverschaffing aan het publiek.In het zesde lid worden de zogenaamde closed-end beleggingsinstellingen
die onder de reikwijdte van de richtlijn prospectus1 vallen uitgezonderd van de prospectusplicht. Verhandelbare deelnemingsrechten
in deze beleggingsinstellingen worden beschouwd als effecten zodat op de informatievoorziening
daarover hoofdstuk 5.1 van toepassing is.Artikel 4:50Uit het systeem van vergunningverlening aan de beheerder volgt dat beheerders
voor de introductie van een nieuwe beleggingsinstelling geen afzonderlijke
toestemming behoeven van de AFM. Wel dient de beheerder twee weken voorafgaand
aan het aanbieden de in het eerste lid genoemde gegevens aan de AFM te verstrekken
ten behoeve van de opname in het register. Met deze bepaling wordt artikel
42, eerste lid, van het Btb 2005 overgenomen.Vanzelfsprekend houden de AFM en DNB (ten aanzien van de regels die op
grond van het Deel Prudentieel toezicht financiële ondernemingen voor
beheerders, beleggingsinstellingen en bewaarders gelden) in het kader van
het lopend toezicht de mogelijkheid om op te treden tegen overtreding van
het bij of krachtens de wet bepaalde. Een eventueel optreden van de toezichthouder
kan plaatsvinden voor het eerste moment van aanbieden en daarna.Het prospectus van een beleggingsinstelling, het fondsreglement of de
statuten en – voorzover openbaargemaakt – de jaarrekening van
de beleggingsinstelling dienen op grond van het tweede lid voorafgaand aan
het aanbod van deelnemingsrechten kosteloos algemeen verkrijgbaar te worden
gesteld, zodat het publiek zich een verantwoord oordeel kan vormen over de
beleggingsinstelling alvorens tot de aanschaf van deelnemingsrechten over
te gaan. Deze documenten dienen ook op de website van de beheerder te worden
gepubliceerd.In het tweede lid wordt artikel 42, derde lid, van het Btb 2005 (ter implementatie
van de artikelen 27 en 33 van de richtlijn beleggingsinstellingen) overgenomen.In het derde lid worden evenals in artikel 42, vierde lid, van het Btb
2005 de zogenaamde closed-end beleggingsinstellingen die onder de reikwijdte
van de richtlijn prospectus vallen uitgezonderd van de prospectusplicht. Verhandelbare
deelnemingsrechten in deze beleggingsinstellingen worden beschouwd als effecten
zodat op de informatievoorziening bij het aanbieden daarvan hoofdstuk 5.1
van toepassing is.Artikel 4:51Dit artikel bevat regels ten aanzien van de jaarstukken en halfjaarcijfers.
Deze regels zijn thans opgenomen in de artikelen 43 en 44 van het Btb 2005
(ter implementatie van de artikelen 27, 31 en 32 van de richtlijn beleggingsinstellingen).Het eerste lid van dit artikel bevat de verplichting voor beheerders,
beleggingsinstellingen en bewaarders om jaarstukken (jaarrekening, jaarverslag
en de overige gegevens) aan de AFM te verstrekken. Voor financiële ondernemingen
die ingevolge het BW niet reeds verplicht zijn om de jaarstukken op te stellen,
houdt dit artikel tevens de verplichting in om dat te doen. In verband daarmee
worden in het derde lid de bepalingen omtrent de jaarrekening, het jaarverslag
en de overige gegevens van Titel 9 van Boek 2 van het BW van overeenkomstige
toepassing verklaard. Uiteraard betekent dit dat ook de op Titel 9 van Boek
2 van het BW gebaseerde besluiten, zoals het Besluit modellen jaarrekening
van toepassing zijn. Een uitzondering wordt gemaakt voor artikel 2:403 BW.
De vrijstelling van dit artikel is wat dit voorstel betreft niet van toepassing
op beheerders van beleggingsinstellingen.De in het eerste lid genoemde termijn van vier maanden wijkt af van de
termijn van zes maanden die in de artikelen 4:85, en 2:96, eerste lid, wordt
gesteld voor beleggingsondernemingen, clearinginstellingen, herverzekeraars,
kredietinstellingen en verzekeraars. Deze afwijkende termijn vloeit voort
uit de richtlijn beleggingsinstellingen, die ziet op icbe's. In de toelichting
op artikel 44 van het Btb 2005 is opgemerkt dat gekozen is voor toepassing
van deze termijn op alle beleggingsinstellingen na afweging van het belang
voor beleggers om zo spoedig mogelijk over de in de jaarstukken opgenomen
informatie te beschikken enerzijds en het belang van praktische uitvoerbaarheid
anderzijds.1Het tweede lid bevat de verplichting voor beheerders en beleggingsinstellingen
om hun halfjaarcijfers aan de AFM te verstrekken. Verstrekking aan de AFM
impliceert de verplichting deze halfjaarcijfers op te maken.De jaarstukken en de halfjaarcijfers zijn ook van belang voor het prudentieel
toezicht door DNB. Beheerders, beleggingsinstellingen en bewaarders zijn echter
niet verplicht deze jaarstukken ook bij DNB in te dienen. Zoals in paragraaf 7.2
van het algemeen deel van de toelichting op de eerste nota van wijziging al
is toegelicht (Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 136), worden «algemene
rapportages», zoals de jaarrekening, het jaarverslag en de overige gegevens,
die zowel voor het prudentieel als het gedragstoezicht relevant zijn, door
de financiële onderneming verstrekt aan de vergunningverlenende toezichthouder.
De vergunningverlenende toezichthouder zorgt er vervolgens zonodig voor dat
de informatie ook in het bezit van de andere toezichthouder komt. Op deze
wijze wordt een dubbele rapportagelast voorkomen. De AFM zal derhalve zorgdragen
voor de verstrekking van de jaarstukken en de halfjaarcijfers aan DNB. Anderzijds
zal DNB zorgdragen voor de verstrekking aan de AFM ten behoeve van het gedragstoezicht
van de jaarstukken die clearinginstellingen, kredietinstellingen en verzekeraars
op grond van artikel 2:96 bij DNB moeten indienen.Ingevolge het vierde lid worden bij of krachtens algemene maatregel van
bestuur regels gesteld met betrekking tot de verstrekking en de inhoud van
de jaarstukken. De regels met betrekking tot de verstrekking zullen onder
andere de wijze van verstrekking betreffen en het aantal exemplaren van de
jaarstukken dat moet worden verstrekt. In de algemene maatregel van bestuur
zal onder meer worden bepaald dat de verstrekking van de jaarstukken en halfjaarcijfers
elektronisch mag geschieden. De regels met betrekking tot de inhoud van de
jaarstukken en de halfjaarcijfers zijn thans vastgelegd in de artikelen 45,
46, 47 en 73 van het Btb 2005. Die regels houden met name verband met de tweede
functie die de jaarstukken en halfjaarcijfers van deze financiële ondernemingen
hebben naast informatieverschaffing aan de toezichthouders: het beschikbaar
stellen van alle van belang zijnde gegevens aan de (potentiële) deelnemers
zodat zij zich een oordeel kunnen vormen over de ontwikkeling en resultaten
van de beleggingsinstelling. In artikel 4:52 wordt de openbaarmaking van de
jaarstukken en de halfjaarcijfers geregeld.In het vijfde lid wordt de bevoegdheid van de AFM opgenomen om op aanvraag
(al dan niet gedeeltelijk) ontheffing van de rapportageverplichting ingevolge
dit artikel te verlenen.Artikel 4:52Dit artikel verplicht tot openbaarmaking van de jaarstukken en de halfjaarcijfers
van beheerders en beleggingsinstellingen en van de jaarstukken van bewaarders.
Deze openbaarmaking is thans geregeld in artikel 44 van het Btb 2005 ter implementatie
van artikel 27 van de richtlijn beleggingsinstellingen. De wijze waarop openbaarmaking
plaatsvindt, zal bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden bepaald.De jaarstukken en halfjaarcijfers vervullen een belangrijke rol in de
informatieverschaffing aan de (potentiële) deelnemers in een beleggingsinstelling.
Op grond van deze gegevens kunnen zij zich een oordeel vormen over de ontwikkeling
en resultaten van de beleggingsinstelling.Artikel 4:53In dit artikel wordt artikel 10 van de Wtb overgenomen. Op grond van deze
bepaling kan de AFM optreden tegen een beheerder of beleggingsinstelling die
een naam draagt die tot verwarring kan leiden of misleidend is. Dit ter bescherming
van het publiek tegen misleiding omtrent de aard van het product. In de toelichting
op artikel 10 van de Wtb is hierover opgemerkt: «Indien de aard van
het product niet overeenkomt met de naam van de beleggingsinstelling kan er
verwarring ontstaan over de soort instelling waarmee men te maken heeft. Zo
kan, indien de naam van een beheerder of beleggingsinstelling de suggestie
wekt dat het een bancair dan wel een verzekeringsproduct betreft, worden verlangd
dat deze misleidende naam wordt gewijzigd.»1Artikel 4:54Het in dit artikel bepaalde wordt overgenomen uit artikel 16, tweede tot
en met vijfde lid, van de Wtb en ziet op ontbinding van een beleggingsmaatschappij
onderscheidenlijk vereffening van het vermogen van een beleggingsfonds. Anders
dan in artikel 16, tweede tot en met vierde lid, van de Wtb wordt hier een
discretionaire bevoegdheid in plaats van een gebonden bevoegdheid voorgesteld.
In het geval dat de vergunning van de beheerder is ingetrokken of gewijzigd
is het immers niet uitgesloten dat een andere beheerder die wel een (juiste)
vergunning heeft het beheer van de beleggingsinstelling overneemt of de beleggingsmaatschappij
zelf een vergunning aanvraagt. In zo'n geval ligt ontbinding van de beleggingsmaatschappij
onderscheidenlijk vereffening van het fondsvermogen niet in de rede.In het eerste lid is verduidelijkt dat ook een beleggingsmaatschappij
waarvan de vergunning is ingetrokken, door de rechtbank dient te worden ontbonden.
De ontbinding van een beleggingsmaatschappij valt onder de bepalingen van
het BW met betrekking tot de ontbinding van een rechtspersoon (zie de artikelen
2:22 tot en met 2:24 van het BW). Het tweede lid bevat een analoge regeling
voor beleggingsfondsen die geen rechtspersoon zijn en dus niet onder boek
2 van het BW vallen.De tekst van het derde lid, onderdeel a, is aangepast om de strekking
van de bepaling duidelijk te maken. Zoals in de toelichting op artikel 16,
vierde lid, van de Wtb is aangegeven, kan ontbinding van de beleggingsmaatschappij
of vereffening van het fondsvermogen ook aan de orde zijn indien de vergunning
van de beheerder niet wordt ingetrokken maar gewijzigd: «Dat kan het
geval zijn indien de beheerder meerdere beleggingsinstellingen beheert en
hij blijft voldoen aan de vergunningvereisten zoals betrouwbaarheid en deskundigheid
voor bepaalde beleggingsinstellingen maar er geen deskundigheid meer is voor
een bepaald fonds of een bepaalde beleggingsmaatschappij. De vergunning zal
dan in die zin moeten worden gewijzigd dat het niet langer mogelijk is die
bepaalde beleggingsinstellingen op de markt te zetten. Voor dat geval bevat
het vierde lid een voorziening om het beleggingsfonds of de beleggingsinstelling
te vereffenen respectievelijk te ontbinden.»2 In het derde lid, onderdeel b, wordt een aantal concrete gronden opgenomen
die tot ontbinding van een beleggingsmaatschappij of vereffening van het vermogen
van een beleggingsfonds kunnen leiden.Artikel 4:55Op grond van dit artikel dient de beheerder van een open-end beleggingsinstelling
onverwijld het opschorten van de inkoop of terugbetaling van deelnemingsrechten
in die beleggingsinstelling aan de AFM te melden. Indien het
een icbe betreft moet de beheerder tevens de toezichthoudende instantie van
elke lidstaat waar de betreffende deelnemingsrechten worden verhandeld onverwijld
op de hoogte stellen. Deze verplichting is thans neergelegd in artikel 23
van de Wtb en vloeit voort uit artikel 37, derde lid, van de richtlijn beleggingsinstellingen.Artikel 4:56Het eerste lid neemt artikel 6, zesde lid, van de Wtb over. De verplichting
voor icbe-maatschappijen om hun activa in bewaring te geven bij een bewaarder
vloeit voort uit artikel 14, eerste lid, van de richtlijn beleggingsinstellingen.
Bij algemene maatregel van bestuur zal in overeenstemming met het vierde en
vijfde lid van artikel 14 van de richtlijn beleggingsinstellingen worden geregeld
onder welke voorwaarden van deze verplichting kan worden afgeweken. Voor icbe-fondsen
wordt de verplichting een bewaarder te hebben al opgenomen in artikel 4:42.Artikel 4:57Dit artikel bepaalt dat bewaarders van icbe's hun zetel in een lidstaat
moeten hebben en een bijkantoor in Nederland, voorzover zij hun zetel niet
in Nederland hebben. Hiermee wordt artikel 6, zevende lid, van de Wtb, ter
implementatie van de artikelen 8, eerste lid, en 15, eerste lid, van de richtlijn
beleggingsinstellingen, overgenomen.Artikel 4:58De verplichting voor icbe-maatschappijen om een beheerder aan te wijzen,
vloeit voort uit artikel 13bis, eerste lid, van de richtlijn beleggingsinstellingen.
Voor beleggingsmaatschappijen met een eigen vermogen van ten minste € 300 000
geldt hierop een uitzondering. Deze verplichting is thans vervat in de artikelen
16, eerste lid, en 52, eerste lid, van het Btb 2005.Artikel 4:59Het eerste lid neemt artikel 6, eerste lid, onderdeel c, van de Wtb en
artikel 17, eerste lid, van het Btb 2005 over. De verplichting tot het hebben
van zijn zetel in Nederland vloeit voor een beheerder van een icbe-fonds voort
uit artikel 3 van de richtlijn beleggingsinstellingen. Voor een beheerder
van een icbe-maatschappij vloeit deze verplichting voort uit artikel 3 van
de richtlijn in samenhang met overweging 7 van richtlijn nr. 2001/107, artikel
5octies van de richtlijn beleggingsinstellingen en bijlage II bij de richtlijn
beleggingsinstellingen.In het tweede lid wordt het bepaalde in artikel 6, derde lid en vierde
lid, van de Wtb overgenomen. Op grond van artikel 5, tweede lid, van de richtlijn
beleggingsinstellingen dienen de werkzaamheden van een icbe-beheerder in beginsel
beperkt te zijn tot het beheer van beleggingsinstellingen waaronder wordt
begrepen het beheer van de beleggingen, de administratie, de verkoop en het
aanbieden van de deelnemingsrechten. In artikel 5, derde lid, van de richtlijn
beleggingsinstellingen is echter bepaald dat een icbe-beheerder daarnaast
ook individuele vermogens mag beheren, beleggingsadvies mag geven en deelnemingsrechten
mogen bewaren.Artikel 4:60In het eerste lid wordt artikel 6, eerste lid, onderdeel a, van de Wtb
overgenomen. De eis dat een icbe alleen mag beleggen in bepaalde financiële
instrumenten en deposito's met toepassing van het beginsel van risicospreiding
vloeit voort uit artikel 1, tweede lid, eerste gedachtestreepje, van de richtlijn
beleggingsinstellingen.Het tweede lid omvat artikel 6, eerste lid, onderdeel b, van de Wtb, dat
voortvloeit uit artikel 1, tweede lid, tweede gedachtestreepje, en artikel
4, derde lid bis, van de richtlijn beleggingsinstellingen.In het derde lid wordt in navolging van artikel 6, eerste lid, onderdeel
c, van de Wtb bepaald dat een icbe haar zetel in Nederland moet hebben. Deze
verplichting vloeit voort uit artikel 3 van de richtlijn beleggingsinstellingen.
Opgemerkt zij dat deze verplichting voor icbe-fondsen ook al volgt uit artikel
4:59, eerste lid, in samenhang met artikel 1:6f, vierde lid.Het vierde lid beperkt de werkzaamheden van een beleggingsmaatschappij
conform artikel 6, derde lid, van de Wtb tot het beheer van haar eigen vermogen.
Deze beperking vloeit voort uit artikel 13 van de richtlijn beleggingsinstellingen.In het vijfde tot en met zevende lid wordt artikel 11 van de Wtb overgenomen.
Het verbod aan icbe's om zich aan het icbe-regime te onttrekken vloeit
voort uit artikel 1, vijfde lid, van de richtlijn beleggingsinstellingen.
Bij implementatie in de Wtb is dit als volgt toegelicht: «Hiermede wordt
voorkomen dat aan het bijzondere karakter van een icbe afbreuk gedaan wordt
door fundamentele wijzigingen in haar structuur of beleggingsactiviteiten.
Hierdoor wordt ook voorkomen dat een tot een andere Lid-Staat toegelaten icbe
aldaar kan blijven opereren hoewel zij niet meer aan de richtlijn voorwaarden
voldoet. Dit zou het systeem van één toelating voor het gehele
EG-gebied ondermijnen. Een wijziging van de statuten of reglementen van een
beleggingsinstelling die tot gevolg heeft dat het verbod wordt overtreden,
wordt door nietigheid getroffen. De bewindvoerder die wordt aangesteld om
de nietige handeling ongedaan te maken, dient bij zijn optreden terdege rekening
te houden met de belangen van de deelnemers. Dit houdt bijvoorbeeld in dat
vermogensverliezen, die het gevolg zouden kunnen zijn van een snelle ongedaanmaking,
zoveel mogelijk voorkomen dienen te worden.»1Artikel 4:61Dit artikel bevat de grondslag voor de regels ten aanzien van icbe's
over het verstrekken van informatie aan de AFM en het beleggen die voortvloeien
uit de richtlijn beleggingsinstellingen en thans in de artikelen 56 tot en
met 71 van het Btb 2005 zijn vastgelegd. Hiermee wordt artikel 12, derde lid,
van de Wtb gedeeltelijk overgenomen.De overige bijzondere bepalingen ten aanzien van icbe's die voortvloeien
uit de richtlijn beleggingsinstellingen en die op grond van artikel 12, derde
lid, van de Wtb in het Btb 2005 zijn opgenomen zullen worden gebaseerd op
de artikelen 4:14, derde lid en 4:22.Artikel 4:62Informatieverstrekking door beheerders die deelnemingsrechten in icbe's
met zetel in een andere lidstaat aanbieden is geregeld in het eerste lid.
Hiermee wordt het bepaalde in artikel 17a, derde lid van de Wtb overgenomen
en artikel 47 van de richtlijn beleggingsinstellingen geïmplementeerd.
In het tweede lid wordt het bepaalde uit artikel 17a, zesde lid, van de Wtb
overgenomen. Het in dit lid bepaalde vloeit voort uit artikel 45 van de richtlijn
beleggingsinstellingen.Artikel 4:63In dit artikel worden met enkele redactionele wijzigingen de artikelen
53 van de Wtv 1993 en 26 van de Wtn overgenomen, mede ter implementatie van
artikel 35 van de richtlijn levensverzekeraars.Voorgesteld wordt om naast de schriftelijke opzegging en kennisgeving
ook opzegging en kennisgeving door middel van een voor de verzekeraar onderscheidenlijk
verzekeringnemer beschikbare en toegankelijke duurzame drager mogelijk te
maken.Er wordt op gewezen dat in artikel 4:28 voor consumenten een bijzondere
ontbindingsmogelijkheid wordt opgenomen met betrekking tot op afstand gesloten
overeenkomsten.Artikelen 4:64 tot en met 4:69Voor schadeverzekeraars die de branche Rechtsbijstand uitoefenen («rechtsbijstandverzekeraars»)
worden specifieke regels gesteld met betrekking tot de bedrijfsvoering, de
overeenkomst met betrekking tot de rechtsbijstanddekking en informatieverstrekking
bij belangenconflicten. Deze regels zijn thans opgenomen in de artikelen 58
tot en met 63 van de Wtv 1993 en zijn afkomstig uit de artikelen 2 tot en
met 7 van de richtlijn rechtsbijstandverzekering.1
Deze regels hebben als doel het zoveel mogelijk voorkomen van een potentieel
belangenconflict tussen de rechtsbijstandverzekeraar enerzijds en de verzekerde
anderzijds en, indien zo'n conflict zich desondanks toch voordoet, te
voorzien in de oplossing ervan. Aangezien de regels omtrent de rechtsbijstandverzekering
zich primair richten op de zuivere verhoudingen tussen de partijen en op de
zorgvuldige behandeling van de verzekerde, wordt voorgesteld deze bepalingen
op te nemen in het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen en niet
in het Deel Prudentieel toezicht financiële ondernemingen. Zie in dit
verband ook het algemeen deel van de toelichting op de eerste nota van wijziging
(Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 130).Belangenconflicten kunnen met name ontstaan indien een verzekeraar meer
dan één branche uitoefent. Bijvoorbeeld indien een multibranche
verzekeraar de schadeveroorzakende partij heeft verzekerd tegen civiele aansprakelijkheid
en het slachtoffer voor rechtsbijstand. In een dergelijk geval kan de verzekeraar
in de verleiding komen zijn kosten tweeledig te beperken. Door zich niet adequaat
in te spannen voor de verhaalsactie van het slachtoffer kan hij de kosten
van rechtsbijstand beperken en tegelijkertijd de kans verkleinen dat de claim
tegen de schadeveroorzaker wordt toegewezen met als gevolg een beperking van
de schadelast van de verzekeraar. Ook kan zich een belangenconflict voordoen
indien de verzekeraar een verzekerde zowel voor rechtsbijstand als voor een
andere branche heeft verzekerd. Indien zich bijvoorbeeld een geschil voordoet
over de uitkering op grond van een verzekering in die andere branche, zou
de verzekeraar ingevolge de rechtsbijstandverzekering als het ware gedwongen
worden tegen zichzelf te procederen. In deze gevallen wordt de kans dat de
verzekeraar zijn eigen belang vooropstelt, aanzienlijk vergroot doordat hij
uit hoofde van de uitoefening van de ene branche over informatie beschikt
die hij bij de uitoefening van de andere branche ten nadele van de verzekerde
kan gebruiken.De bepalingen met betrekking tot de branche Rechtsbijstand zijn met enkele
redactionele aanpassingen en aanpassingen aan de terminologie van dit voorstel
uit de Wtv 1993 overgenomen. Daarnaast wordt in afwijking van de Wtv 1993
en in lijn met de derde richtlijn schadeverzekeraars2 voorgesteld om het zogenaamde land-van-herkomst-beginsel volledig
op de branche Rechtsbijstand toe te passen. In de Wtv 1993 is dit beginsel
wat de branche Rechtsbijstand betreft beperkt tot het verrichten van diensten
naar Nederland door een verzekeraar met zetel buiten Nederland (zie artikel
50 van de Wtv 1993).Toepassing van het land-van-herkomst-beginsel komt tot uiting in artikel
4:64, onderdeel a, door de uitzondering voor rechtsbijstandverzekeraars met
zetel in een andere lidstaat van de toepassing van de artikelen 4:65 tot en
met 4:69. Dit brengt met zich dat rechtsbijstandverzekeraars met zetel in
een andere lidstaat op grond van hun daar verkregen vergunning in Nederland
al dan niet door middel van een bijkantoor rechtsbijstandverzekeringen mogen
aanbieden terwijl zij wat betreft de prudentiële aspecten van het verzekeringsbedrijf
en de specifieke geharmoniseerde bepalingen over de rechtsbijstandverzekering
onder toezicht staan van de lidstaat van herkomst. Deze beleidswijziging is
mede ingegeven door de vereenvoudiging die dit systeem brengt in het toezicht
op bijkantoren van rechtsbijstandverzekeraars met zetel in een andere lidstaat.Daarnaast wordt erop gewezen dat de bescherming van de voorgestelde bepalingen
zich uitstrekt tot de «verzekerde» en niet tot de «cliënt».
Dit hangt samen met de mogelijkheid om een rechtsbijstandverzekering af te
sluiten ten behoeve van een derde, die niet als cliënt (contractspartij)
is aan te merken doch wel rechten onder de verzekering kan inroepen. Om ook
die situatie onder het bereik van deze bepalingen te brengen is gekozen voor
de term verzekerde. De term «verzekerde» is ruim, onder verzekerde
wordt ook de persoon die handelt in de uitoefening van beroep of bedrijf verstaan
(zie ook de toelichting op de definitie van het begrip «cliënt»
in artikel 1:1).Bij de vergunningverlening door DNB aan rechtsbijstandverzekeraars met
zetel in Nederland of met zetel in een staat die geen lidstaat is, wordt op
basis van de artikelen 1a:30 en 1a:40 getoetst of wordt voldaan aan de regels
voor waarborgen ter voorkoming van belangenconflicten van artikel 4:65. Deze
toetsing zal worden uitgevoerd door de AFM, die DNB adviseert. De samenwerking
tussen de toezichthouders wordt geregeld in artikel 1:31. Zie ook het algemeen
deel van de toelichting op het Deel Prudentieel toezicht financiële ondernemingen
(Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 130) en de toelichting
op de artikelen 1a:30 en 1a:40 (Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr.
10, blz. 206, 207 en 219, artikelen 2:8, vierde lid, en 2:18, vierde lid).Het lopend toezicht op de naleving van de artikelen 4:64 tot en met 4:69
zal worden uitgeoefend door de AFM.Artikel 4:64In onderdeel a van dit artikel komt het land-van-herkomstbeginsel tot
uitdrukking: verzekeraars met zetel in een andere lidstaat hoeven niet aan
de regels van deze paragraaf te voldoen omdat zij daarvoor onder toezicht
staan in de lidstaat van herkomst.In de onderdelen b en c is in navolging van artikel 63 van de Wtv 1993
en in overeenstemming met artikel 2, tweede lid, eerste en derde gedachtestreepje,
van de richtlijn rechtsbijstandverzekering een tweetal rechtsbijstandverzekeringen
vrijgesteld van de regels van deze paragraaf. Het betreft ten eerste rechtsbijstandactiviteiten
die verband houden met zeeschepen. Deze activiteiten worden verricht door
zogenaamde «Protection and Indemnity clubs» (P&I-clubs) die
internationaal opereren. Deze P&I-clubs bekleden een geheel aparte positie
in de verzekeringswereld; reders verzekeren hierin op onderlinge basis hun
aansprakelijkheidsrisico's waarvoor op de particuliere
verzekeringsmarkt geen dekking bestaat.De tweede uitzondering betreft de rechtsbijstand die in het buitenland
aan een verzekerde wordt verleend in aanvulling op aldaar te zijnen behoeve
verrichte hulpverleningsactiviteiten. Deze uitzondering is bij de implementatie
van de richtlijn rechtsbijstandverzekering als volgt toegelicht: «Deze
uitzondering is opgenomen teneinde het mogelijk te maken dat het personeel
dat de hulpverlening organiseert zich tevens met rechtsbijstand kan bezig
houden. Aangezien bij noodsituaties in het buitenland rechtsbijstand veelal
het karakter van eerste hulp heeft en aldus in het verlengde ligt van de hulpverlening,
zou een strikte scheiding van het daarbij betrokken personeel ongewenst zijn.
Bovendien kunnen door deze gecombineerde taakvervulling alsmede door het ontbreken
van de verplichting de verzekerde een vrije advocaatkeuze toe te staan de
kosten van de rechtsbijstand beperkt blijven. Daar komt bij dat zoals de praktijk
heeft uitgewezen in dit soort gevallen deze gecombineerde uitoefening zelden
of nooit tot belangenconflicten aanleiding geeft.»1Artikel 4:65In navolging van artikel 58 van de Wtv 1993 bevat dit artikel de maatregelen
die een rechtsbijstandverzekeraar dient te nemen ter voorkoming van belangenconflicten.
De genoemde methoden voor de wijze waarop belangenconflicten kunnen worden
voorkomen vloeien voort uit artikel 3, tweede lid, van de richtlijn rechtsbijstandverzekering.
Op grond van de richtlijn dienen lidstaten ten minste één van
deze methoden voor te schrijven. Indien meer dan één methode
wordt voorgeschreven, kan de keuze aan de rechtsbijstandverzekeraar overgelaten
worden.De rechtsbijstandverzekeraar die uitsluitend de branche Rechtsbijstand
uitoefent heeft op grond van het eerste lid de keuze tussen de volgende mogelijkheden:a. gescheiden bedrijfsvoering;b. inschakeling van een juridisch zelfstandig schaderegelingkantoor; ofc. inschakeling van een advocaat of andere rechtens bevoegde deskundige.Multibranche-verzekeraars hebben op grond van het tweede lid de keuze
tussen inschakeling van een juridisch zelfstandig schaderegelingkantoor of
inschakeling van een advocaat of andere rechtens bevoegde deskundige. Evenals
in het huidige artikel 58, eerste lid, van de Wtv 1993, hebben de multibranche-verzekeraars
derhalve niet de mogelijkheid de methode van gescheiden bedrijfsvoering toe
te passen. Bij implementatie van de richtlijn rechtsbijstandverzekering is
destijds opgemerkt dat het bij de gecombineerde uitoefening van de branche
Rechtsbijstand met andere branches binnen één verzekeraar niet
goed mogelijk is een zondanige scheiding aan te brengen dat ongewenste overdracht
van gevoelige informatie steeds kan worden voorkomen.2Van een juridisch zelfstandig schaderegelingkantoor in de zin van artikel
4:65, eerste lid, onderdeel b en tweede lid, onderdeel b, is sprake wanneer
het kantoor zelfstandige rechtspersoonlijkheid heeft en zich uitsluitend bezig
houdt met de schaderegeling voor de branche Rechtsbijstand.3 Daarnaast wordt in het derde lid vereist dat het personeel van het
schaderegelingkantoor dat zich bezighoudt met de regeling van schadegevallen
niet tegelijkertijd soortgelijke werkzaamheden mag verrichten ten behoeve
van de andere branches van een verzekeraar waarmee dat schaderegelingkantoor
financiële, commerciële of administratieve banden heeft.Met een andere rechtens bevoegde deskundige in het eerste lid, onderdeel
c, wordt gedoeld op in Nederland (en daarbuiten) bestaande regels met betrekking
tot procesbevoegdheid van niet-advocaten in bepaalde gerechtelijke of administratieve
procedures. In het eerste lid, onderdeel a, en derde lid, ziet «een
andere verzekeraar» op elke verzekeraar en niet slechts op een verzekeraar
met zetel in Nederland of in een staat die geen lidstaat is.Artikel 4:66In dit artikel wordt met enkele redactionele aanpassingen artikel 59 van
de Wtv 1993 overgenomen. De verplichting om de inhoud van de rechtsbijstanddekking
op te nemen in een aparte overeenkomst of in een apart hoofdstuk van de overeenkomst
indien de verzekering op meer branches ziet, vloeit voort uit artikel 3, eerste
lid, van de richtlijn rechtsbijstandverzekering.Artikel 4:67Dit artikel bepaalt evenals artikel 60 van de Wtv 1993 (ter implementatie
van artikel 4 van de richtlijn rechtsbijstandverzekering) dat in de verzekering
moet worden opgenomen dat het de verzekerde vrij staat in genoemde omstandigheden
een advocaat of andere rechtens bevoegde deskundige te kiezen. Het moment
van inschakelen van een advocaat of andere rechtens bevoegde deskundige als
bedoeld in onderdeel a staat ter beoordeling van de rechtsbijstandverzekeraar.1Van een belangenconflict als bedoeld in onderdeel b is sprake indien de
verzekeraar ieder van de betrokken partijen bij een juridisch geschil heeft
verzekerd of indien die partijen een beroep doen op hetzelfde juridisch zelfstandig
schaderegelingkantoor. Een dergelijk belangenconflict is niet te voorkomen
door de regelingen genoemd in artikel 4:65, eerste lid, onderdelen a en b,
en tweede lid, onderdeel a. Wanneer een dergelijk conflict zich voordoet,
heeft de verzekerde het recht zich te wenden tot een advocaat of andere rechtens
bevoegde deskundige.2 Op grond van het tweede
lid geldt dit artikel niet voor rechtsbijstandverzekeraars die op grond van
artikel 4:65, eerste lid, onderdeel c, of tweede lid, onderdeel b, uitsluitend
als juridische kostenverzekeraars fungeren. De reden hiervoor is dat de verzekerde
direct een advocaat of andere rechtens bevoegde deskundige naar keuze kan
inschakelen en het belangenconflict waarop dit artikel ziet zich niet voordoet.Artikel 4:68Evenals artikel 61 van de Wtv 1993 behelst het eerste lid een speciale
regeling die uitsluitend geldt voor het bepalen van de te volgen gedragslijn
bij een verschil van mening tussen de rechtsbijstandverzekeraar en de verzekerde
over de regeling van het geschil waarvoor een beroep op de rechtsbijstandverzekering
wordt gedaan. Op andere geschillen tussen de rechtsbijstandverzekeraar en
de verzekerde, zoals geschillen over de vraag of de verzekering dekking biedt,
is dit artikel niet van toepassing.3 Voor dergelijke
geschillen dient een (rechtsbijstand)verzekeraar te beschikken over een procedure
voor behandeling van klachten als bedoeld in artikel 4:17. Op grond van het
tweede lid is dit artikel niet van toepassing op rechtsbijstandverzekeraars
die op grond van artikel 4:65, eerste lid, onderdeel c, of tweede lid, onderdeel
b, uitsluitend als juridische kostenverzekeraars fungeren. De reden hiervoor
is dat de verzekerde direct een advocaat of andere rechtens bevoegde deskundige
naar keuze kan inschakelen en een dergelijk verschil van mening tussen de
rechtsbijstandverzekeraar en de verzekering zich niet kan voordoen.Dit artikel biedt de mogelijkheid om bij verschil van mening over de gedragslijn
ofwel te voorzien in een scheidsrechtelijke procedure of in een procedure
die vergelijkbare garanties omtrent objectiviteit biedt. Bij de implementatie
van artikel 6 van de richtlijn rechtsbijstandverzekering is over die laatste
procedure opgemerkt: «Bij een procedure die met een scheidsrechterlijke
procedure vergelijkbare garanties biedt, zal in ieder geval sprake moeten
zijn van een voor verzekeraar en verzekerde bindend advies, gegeven door een
van de verzekeraar onafhankelijke ter zake kundige derde. De door rechtsbijstandverzekeraars
veelal gehanteerde zogeheten geschillenregeling voldoet aan deze eisen. Indien
de verzekerde het oneens is met de aanpak van zijn zaak door de verzekeraar
of diens zienswijze over de kans van slagen kan hij de verzekeraar verzoeken
het probleem voor te leggen aan een door hemzelf te kiezen advocaat, die daarover
een bindend advies uitbrengt. Indien de advocaat de zienswijze van de verzekerde
deelt, kan hij de behandeling van de zaak voortzetten op kosten van de verzekeraar.
Is evenwel de advocaat de mening van de verzekeraar toegedaan, dan kan de
verzekerde zijn zaak voor eigen rekening voortzetten en zal de verzekeraar –
zo de verzekerde zijn zaak wint – de kosten alsnog vergoeden.»1Artikel 4:69De in het eerste lid geregelde verplichting om de verzekerde op de hoogte
te stellen van het recht een advocaat of andere rechtens bevoegde deskundige
in te schakelen of van de mogelijkheid gebruik te maken van de scheidsrechtelijke
procedure vloeit voort uit artikel 7 van de richtlijn rechtsbijstandverzekering.
Anders dan in artikel 62 van de Wtv 1993 wordt het schaderegelingkantoor niet
meer apart genoemd. Het is de rechtsbijstandverzekeraar die ervoor moet zorgen
dat de verzekerde op de hoogte wordt gesteld. Hij kan dit ofwel zelf doen
ofwel dit laten doen, bijvoorbeeld door het schaderegelingkantoor.Aangezien de artikelen 4:67 en 4:68 niet van toepassing zijn op rechtsbijstandverzekeraars
die op grond van artikel 4:65, eerste lid, onderdeel c, of tweede lid, onderdeel
b, uitsluitend als juridische kostenverzekeraars fungeren, hoeven dergelijke
rechtsbijstandverzekeraars de verzekerde ook niet op grond van het tweede
lid van onderhavig artikel op de hoogte te stellen van de waarborgen die in
de artikelen 4:67 en 4:68 zijn opgenomen.Artikelen 4:70 en 4:71In deze artikelen worden de artikelen 52 en 109 van de Wtv 1993 voor schadeverzekeraars
die de branche Aansprakelijkheid motorrijtuigen uitoefenen (Wam-verzekeraars)
overgenomen. Deze bepalingen zien erop dat Wam-verzekeraars zijn aangesloten
bij het Nederlands Bureau der Motorrijtuigverzekeraars en dat zij hun verplichtingen
jegens het Waarborgfonds Motorverkeer nakomen, dat de polis voldoet aan de
eisen van de Wet aansprakelijkheidsverzekering motorrijtuigen (Wam), en dat
zij een schaderegelaar en een schade-afhandelaar hebben benoemd die over voldoende
bevoegdheden beschikken om de schadeverzekeraar te vertegenwoordigen tegenover
personen die schade hebben geleden, met inbegrip van de vergoeding van vorderingen
van deze personen. De bepalingen inzake melding van de naam en het adres van
de schaderegelaars in iedere lidstaat dienen om de informatiecentra goed te
laten werken. Deze informatiecentra voorzien benadeelden van de door motorrijtuigen
veroorzaakte ongevallen in een andere lidstaat dan hun woonplaats, van informatie
over de Wam-verzekeraar van het motorrijtuig waarmee de schade is veroorzaakt
en diens schaderegelaar.Deze bepalingen zien dus vooral op de zorgvuldige behandeling van benadeelden
en dienen niet om de financiële soliditeit van de Wam-schadeverzekeraar
te waarborgen. Om deze reden wordt voorgesteld om de bepalingen in het Deel
Gedragstoezicht financiële ondernemingen op te nemen.Bij vergunningverlening door DNB op basis van de artikelen 1a:24, eerste
lid, en 1a:37, eerste lid, aan Wam-verzekeraars met zetel in Nederland of
met zetel in een staat die geen lidstaat is, wordt gelet op de artikelen 1a:29
en 1a:39, het voldoen aan artikel 4:70, eerste lid, onderdelen a en b, en
tweede lid (ter implementatie van de artikelen 8, eerste lid, onderdeel f,
van de eerste richtlijn schadeverzekeraars1)
door de AFM getoetst. De AFM adviseert DNB daarover. De samenwerking tussen
de toezichthouders wordt geregeld in artikel 1:31. Het lopend toezicht op
de naleving van deze artikelen zal worden uitgeoefend door de AFM.Artikel 4:70Met dit artikel wordt met enige redactionele wijzigingen artikel 52 van
de Wtv 1993 overgenomen. Het eerste lid bevat de eisen die gelden voor alle
Wam-verzekeraars met vestiging (zetel of bijkantoor) in Nederland. Zij dienen
te voldoen aan hun verplichtingen op grond van de Wam, te weten aansluiting
bij het Nederlands Bureau der Motorrijtuigverzekeraars, het nakomen van hun
verplichtingen jegens het Waarborgfonds Motorverkeer en het aan- en afmelden
van verzekeringen bij de Dienst wegverkeer. Het voldoen aan de eisen in verband
met het Nederlands Bureau der Motorrijtuigverzekeraars en het Waarborgfonds
Motorverkeer wordt bij vergunningverlening preventief getoetst om zeker te
stellen dat de Wam-verzekeraar vanaf het moment waarop hij zijn activiteiten
met betrekking tot de branche Aansprakelijkheid motorrijtuigen uitoefent,
daadwerkelijk is aangesloten bij het bureau en zijn verplichtingen jegens
het Waarborgfonds zal nakomen.Het tweede lid bevat de verplichting voor een Wam-verzekeraar om een schaderegelaar
aan te stellen in elk van de andere lidstaten. Deze verplichting geldt voor
Wam-verzekeraars met zetel in Nederland en voor Wam-verzekeraars met zetel
in een staat die geen lidstaat is die vanuit een in Nederland gelegen een
bijkantoor actief zijn en vloeit voort uit artikel 4 van de vierde Wam-richtlijn.2 De aanstelling van de schaderegelaar zorgt ervoor dat
een verkeersslachtoffer dat buiten zijn eigen land schade heeft geleden zich
in zijn eigen land tot de contactpersoon van de Wam-verzekeraar van de aansprakelijke
partij kan wenden, indien de verzekeraar niet in de lidstaat van het slachtoffer
is gevestigd. Bij implementatie van deze verplichting in artikel 52 van de
Wtv 1993 is het volgende opgemerkt: «De schaderegelaar moet ingevolge
artikel 4, eerste lid, van de richtlijn, door de verzekeraar worden belast
met het namens hem behandelen en afwikkelen van vorderingen van benadeelden
als bedoeld in de richtlijn. Dit betreft derhalve personen die in een andere
lidstaat dan die van hun woonplaats of in derde landen die behoren tot het
groene kaartsysteem, schade hebben geleden, veroorzaakt door motorrijtuigen
uit lidstaten. Ingevolge artikel 4, vierde lid, eerste volzin, van de richtlijn,
dient de schaderegelaar met betrekking tot vorderingen tot schadevergoeding
alle inlichtingen te verzamelen die nodig zijn om deze vorderingen af te kunnen
handelen en dient hij alle passende maatregelen te nemen om over een afwikkeling
te onderhandelen. In overweging nr. 15 van de richtlijn wordt de taak van
de schaderegelaar nader gespecificeerd door te vermelden dat deze over voldoende
bevoegdheden moet beschikken om de verzekeraar te vertegenwoordigen tegenover
dergelijke personen.»3In het derde lid wordt conform artikel 4, eerste lid, laatste volzin,
en vijfde lid, laatste volzin, van de vierde Wam-richtlijn de eis gesteld
dat de schaderegelaar zijn woonplaats of vestiging heeft in de lidstaat waar
hij is aangesteld en dat hij de bij hem ingediende schadevorderingen behandelt
en afwikkelt in de officiële taal of de officiële talen van die
lidstaat. In de toelichting op artikel 52, tweede lid, van de Wtv 1993 is
opgemerkt dat naast deze eisen geen voorwaarden aan de schaderegelaar worden
gesteld: «Artikel 4, tweede lid, van de richtlijn bepaalt immers dat
de keuze van de schaderegelaar wordt overgelaten aan het oordeel van de verzekeraar
en dat die keuzevrijheid niet door de lidstaten kan worden beperkt, terwijl
artikel 4, derde lid, bepaalt dat een schaderegelaar voor rekening van een
of meer verzekeraars kan optreden. Uiteraard zal de verzekeraar er in zijn
eigen belang op moeten toezien dat hij als schaderegelaar een persoon of instelling
aanwijst die deskundig is op het terrein van het behandelen en afwikkelen
van Wam-schaden en dat procedures worden vastgelegd hoe dient te worden gehandeld
bij mogelijke belangenconflicten in gevallen dat een schaderegelaar voor meer
dan een verzekeraar optreedt.»1 Als schaderegelaar
kunnen worden aangewezen de eigen bijkantoren van de schadeverzekeraar in
de betrokken lidstaten, andere verzekeraars, gespecialiseerde schaderegelings-
en expertisebureaus, tussenpersonen, advocatenkantoren en dergelijke.In het vierde lid wordt ter uitvoering van artikel 4, achtste lid, van
de vierde Wam-richtlijn bepaald dat de schaderegelaar zich niet namens de
Wam-verzekeraar mag bezighouden met de uitoefening van het bedrijf van verzekeraar.
De schaderegelaar dient zich uitsluitend bezig te houden met de behandeling
en afwikkeling van schadevorderingen als bedoeld in het tweede lid van dit
artikel en kan niet worden beschouwd als een bijkantoor van de betrokken Wam-verzekeraar.
De schaderegelaar is evenmin een vestiging van de Wam-verzekeraar in de zin
van Verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van de Europese Unie van 22 december
2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging
van beslissingen in burgerlijke- en handelszaken of het EEX-verdrag.De verplichting ingevolge het vijfde lid voor een Wam-verzekeraar om aan
de informatiecentra in alle andere lidstaten de namen en het adres te melden
van de door hem in iedere lidstaat aangestelde schaderegelaar vloeit voort
uit artikel 5, tweede lid, van de vierde Wam-richtlijn. Daarbij is evenals
in artikel 52, vierde lid, van de Wtv 1993 de verplichting opgenomen ook wijzigingen
in deze gegevens te melden. De wijziging moet op grond van artikel 4:26 ook
worden gemeld aan de AFM, die het lopend toezicht op de naleving van dit artikel
uitoefent.Het zesde lid bevat de verplichting van artikel 4, zesde lid, van de vierde
Wam-richtlijn, voor de Wam-verzekeraar of diens schaderegelaar om binnen drie
maanden nadat de benadeelde een schadevordering heeft ingediend een voorstel
tot schadevergoeding te doen of gemotiveerd te reageren. Deze bepaling is
bij de implementatie in de Wtv 1993 als volgt toegelicht: «Het doel
van deze bepaling is om de verzekeraar of diens schaderegelaar te dwingen
in alle gevallen binnen de genoemde termijn een gemotiveerde reactie te geven.
De in dit lid opgenomen bepaling betreft in feite een materiële regel
voor schadeafhandeling en zou daarom wellicht eerder thuishoren in de Wam
dan in de Wtv 1993. Daar staat tegenover dat de richtlijn voorschrijft dat
lidstaten aan de niet-nakoming van deze verplichting passende, afdoende en
systematische financiële en daaraan gelijkwaardige administratieve sancties
moeten verbinden. In overweging nr. 18 wordt een uitgebreide reeks voorbeelden
van dergelijke sancties genoemd: met administratieve geldboeten gecombineerde
dwangbevelen, regelmatige rapportage aan de toezichthoudende autoriteiten,
controles ter plaatse, bekendmakingen in het nationale publicatieblad en in
de pers, schorsing van de werkzaamheden van de verzekeraar (verbod om gedurende
een bepaalde periode nieuwe contracten af te sluiten), aanwijzing van een
speciale vertegenwoordiger van de toezichthoudende autoriteiten die moet nagaan
of het bedrijf conform de verzekeringswetgeving wordt uitgeoefend, intrekking
van de vergunning voor deze branche, sancties tegen de bestuurders en het
kaderpersoneel en tegen de verzekeraar.»1
Aangezien deze bevoegdheden ingevolge de Wtv 1993 indertijd aan de PVK zijn
toegekend, is de bepaling bij implementatie van de vierde Wam-richtlijn in
de Wtv 1993 opgenomen en niet in de Wam. In lijn met het voorgaande wordt
voorgesteld deze bepaling in dit voorstel over te nemen met dien verstande
dat de AFM het toezicht op de naleving door de Wam-verzekeraar zal uitoefenen.In
dit verband is het volgende nog van belang. Indien een Wam-verzekeraar zijn
verplichting uit artikel 4, zesde lid, van de vierde Wam-richtlijn niet is
nagekomen en het in artikel 1 van de Wam bedoelde Schadevergoedingsorgaan
ingevolge artikel 27t van de Wam over moet gaan tot restitutie van een door
een collega schadevergoedingsorgaan in een andere lidstaat uitgekeerde schadevergoeding,
zal het Schadevergoedingsorgaan op grond van artikel 27t van de Wam aan de
AFM de naam van de Wam-verzekeraar melden. De AFM zal vervolgens moeten besluiten
of een sanctie wordt opgelegd en, zo ja, welke sanctie.2In de laatste volzin van het zesde lid wordt volledigheidshalve verwezen
naar artikel 119 van Boek 6 BW. Dit in verband met de verplichting voor de
lidstaten ingevolge de laatste volzin van artikel 4, zesde lid, van de vierde
Wam-richtlijn, om ervoor te zorgen dat, indien niet voldaan wordt aan de geschetste
eisen, interest verschuldigd is.In het achtste lid is de mogelijkheid voor de AFM opgenomen om ontheffing
te verlenen van de verplichtingen van het eerste en tweede lid aan schadeverzekeraars
die als bijkomend risico aansprakelijkheden dekken die voortvloeien uit het
gebruik van motorrijtuigen maar waarbij geen sprake is van verzekeringen in
de zin van artikel 2, eerste lid, van de Wam.Artikel 4:71In dit artikel wordt artikel 109 van de Wtv 1993, waarin artikel 12bis,
van de tweede richtlijn schadeverzekeraars is geïmplementeerd, overgenomen.
Deze bepaling bevat de eisen voor schadeverzekeraars met zetel buiten Nederland
die door middel van het verrichten van diensten naar Nederland de branche
Aansprakelijkheid Motorrijtuigen uitoefenen. De eisen ingevolge het eerste
lid, onderdelen a tot en met d, komen overeen met de eisen die in artikel
4:70 worden gesteld aan Wam-verzekeraars met vestiging in Nederland.Onderdeel e vereist dat de Wam-verzekeraar een schade-afhandelaar aanstelt
die hier te lande een vestiging (zetel of bijkantoor) heeft. Deze eis vloeit
voort uit artikel 12bis, vierde lid, van de tweede richtlijn schadeverzekeraars.
Voor de goede orde wordt er op gewezen dat de schade-afhandelaar niet dezelfde
taken heeft als de schaderegelaar, bedoeld in artikel 4:70, tweede lid. De
benadeelden als bedoeld in artikel 1 van de Wam waaraan onderdeel e refereert,
vormen een andere categorie van benadeelden dan die in artikel 4:70, tweede
lid. Met de mogelijkheid om Wam-verzekeringen af te sluiten bij een Wam-verzekeraar
met zetel buiten Nederland kan de situatie zich voordoen waarin een persoon
die in zijn eigen land schade oploopt door een motorrijtuig dat in dienstverrichting
is verzekerd bij een schadeverzekeraar met zetel buiten Nederland, zich tot
die buitenlandse Wam-verzekeraar moet wenden. Om dit te voorkomen worden
dienstverrichtende Wam-verzekeraars verplicht om in de lidstaat van dienstverrichting
een schade-afhandelaar aan te stellen die wordt belast met het namens de Wam-verzekeraars
afwikkelen van vorderingen van benadeelden als bedoeld in artikel 1 van de
Wam.1 Hoewel de taken en bevoegdheden van de
schaderegelaar, bedoeld in artikel 4:70, tweede lid, en de schade-afhandelaar,
bedoeld in dit onderdeel, in een aantal opzichten samenvallen, dienen zij
naast elkaar te blijven bestaan. De categorieën benadeelden in wier belang
zij in het leven zijn geroepen verschillen immers. Het staat Wam-verzekeraars
echter wel vrij om dezelfde persoon als schaderegelaar en als schade-afhandelaar
aan te wijzen.2In het tweede lid wordt bepaald dat de schade-afhandelaar uitsluitend
mag worden belast met het namens de Wam-verzekeraar afhandelen van vorderingen
van benadeelden en dat hij over voldoende bevoegdheden dient te beschikken
om de verzekeraar zowel in als buiten rechte te vertegenwoordigen. Daaronder
valt ook het doen van schade-uitkeringen. De schade-afhandelaar mag zich echter
voor de verzekeraar niet bezig houden met de uitoefening van het verzekeringsbedrijf.Toezending van een afschrift van de akte van aanstelling op grond van
het derde lid dient ertoe om de AFM in staat te stellen na te gaan of de schade-afhandelaar
daadwerkelijk is aangesteld en over de vereiste bevoegdheden beschikt. Melding
aan de AFM van een wijziging in de akte zal worden geregeld in de algemene
maatregel van bestuur op grond van 4:26 en kennisgeving van een wijziging
in de naam of het adres van de schade-afhandelaar aan de verzekeringnemer
op grond van artikel 4:20.In de algemene maatregel van bestuur op grond van het vierde lid zullen
de regels worden opgenomen met betrekking tot ontslag en opvolging van de
schade-afhandelaar die thans in het vijfde, zesde en zevende lid van artikel
109 van de Wtv 1993 zijn neergelegd. Deze bepalingen zijn vergelijkbaar met
die van de artikelen 86 en 88 van de Wtv 1993, die op grond van artikel 2:74,
zesde lid, ook in een algemene maatregel van bestuur zullen worden opgenomen.In het zevende lid is een deel van artikel 110, eerste lid, van de Wtv
1993 overgenomen.Afdeling 4.3.2Artikel 4:72De transparantieverplichtingen in deze bepaling zijn gebaseerd op artikel
34 van de Wfd. Anders dan in artikel 34 van de Wfd is evenwel in de tekst
van deze bepaling tot uitdrukking gebracht dat de transparantieverplichting
alleen geldt voor adviseurs die niet tevens optreden als aanbieder, beleggingsonderneming,
gevolmachtigde agent, ondergevolmachtigde agent of bemiddelaar. Deze formulering
brengt hetzelfde tot uitdrukking als de definitie van adviseur in artikel
1, eerste lid, onderdeel c, van de Wfd, met dien verstande dat gelet op de
opname van de Wte 1995 in dit voorstel de beleggingsonderneming aan deze opsomming
is toegevoegd.De formulering en vormgeving van het eerste, tweede en derde lid wijken
af van artikel 34 van de Wfd. Dit betreft slechts een verduidelijking, een
inhoudelijke wijziging is niet beoogd. Daarnaast is gelet op artikel 6 van
de Wfd de reikwijdte bij het adviseren in verzekeringen uitgebreid tot adviseren
aan cliënten.Transparantie over de verhouding tussen de adviseur en de aanbieder(s)
van een financieel product biedt de cliënt een ondersteuning om het advies
op waarde te schatten. De adviseur dient op grond van onderdeel a inzicht
te geven in de door hem te verlenen financiële dienst alsmede in zijn
positionering en eventuele gebondenheid aan bepaalde aanbieders. Ten eerste
bestaat de mogelijkheid dat de adviseur op geen enkele wijze contractueel
gebonden is aan bepaalde aanbieders en adviseert op basis van een objectieve
analyse als bedoeld in het tweede lid. Ten tweede kan een adviseur contractueel
gebonden zijn uitsluitend te adviseren voor een of meer aanbieders. De adviseur
moet dat melden aan de cliënt en desgevraagd tevens de namen van de aanbieders
mededelen. Ten slotte is het mogelijk dat een adviseur bij zijn activiteiten
niet contractueel gebonden is doch ervoor kiest om niet te adviseren op basis
van een objectieve analyse in het tweede lid. Ook dat dient aan de cliënt
te worden verteld, waarbij de adviseur desgevraagd de namen verstrekt van
de aanbieders waarvoor hij kan adviseren.De cliënt dient op grond van onderdeel b in ieder geval geïnformeerd
te worden over de wijze waarop de adviseur wordt beloond door de aanbieder(s).Daarnaast moet de adviseur op grond van de onderdelen c en d kenbaar maken
of er sprake is van een bepaalde eigendomsverhouding met de aanbieder of de
moedermaatschappij van de aanbieder. Het gaat hier om een eventuele gekwalificeerde
deelneming van tien procent of meer van de stemrechten of van het kapitaal
in elkaars onderneming, zoals gedefinieerd in artikel 1:1. Ten slotte moet
de adviseur op grond van onderdeel e de consument of cliënt informeren
over bij algemene maatregel van bestuur aan te wijzen andere onderwerpen.In het tweede lid wordt aangeven wat een objectieve analyse inhoudt. Een
adviseur die geen contractuele verplichting heeft om uitsluitend voor een
of meer aanbieders te adviseren en die de consument of cliënt meedeelt
dat hij op basis van een objectieve analyse adviseert, dient aan de vereisten
van het tweede lid te voldoen. Voor de goede orde wordt opgemerkt dat een
adviseur niet gehouden is om een objectieve analyse uit te voeren. De adviseur
kan ervoor kiezen om een dergelijke analyse niet uit te voeren, doch dient
de consument of cliënt daarover in overeenstemming met het eerste lid,
onderdeel a, onder 3°, in te lichten.In het derde lid is de mogelijkheid opgenomen om bij algemene maatregel
van bestuur nadere regels te stellen met betrekking tot de in het eerste lid
bedoelde informatie en de objectieve analyse. Daarnaast biedt dit lid een
grondslag om bij algemene maatregel van bestuur regels te stellen met betrekking
tot de beloning of vergoeding die de adviseur ontvangt.Het vierde lid bepaalt dat de informatie die ingevolge dit artikel wordt
verstrekt feitelijk juist, begrijpelijk en niet misleidend moet zijn. Zie
ook de toelichting op artikel 4:19, tweede lid.In het vijfde lid worden adviseurs die adviseren over de verzekering van
grote risico's (conform artikel 8 van de Wfd) uitgezonderd. Voor adviseurs
in de verzekering van grote risico's geldt dat hun cliënten afkomstig
zijn uit de zakelijke markt en de bescherming van dit artikel niet nodig hebben.Afdeling 4.3.3Artikel 4:73De informatieverplichtingen in dit artikel zijn afkomstig uit artikel
33 van de Wfd, mede ter implementatie van artikel 12, eerste
lid, tweede alinea, van de richtlijn verzekeringsbemiddeling, en komen overeen
met artikel 4:72. Zie ook de toelichting op dat artikel.De formulering en vormgeving van het eerste, tweede en derde lid wijken
af van artikel 33 van de Wfd. Dit betreft slechts een verduidelijking, een
inhoudelijke wijziging is niet beoogd. De uitbreiding van de reikwijdte bij
het bemiddelen in verzekeringen tot cliënten vloeit voort uit artikel
6 van de Wfd.Artikel 4:74De beloningsregels van bemiddelaars in krediet zijn ten opzichte van de
Wfd onveranderd gebleven. Van deze uit artikel 53 van de Wfd overgenomen provisiebepaling
blijft net als in de Wfd hypothecaire kredietverstrekking uitgezonderd.In het tweede lid is de mogelijkheid opgenomen om bij algemene maatregel
van bestuur regels te stellen «ten einde een zorgvuldige kredietbemiddeling
te bevorderen». In de memorie van toelichting bij de Wck wordt die zinsnede
als volgt toegelicht: «Het gaat er daarbij om dat de kredietbemiddelaars
niet door onevenredig hoge provisies tot productiejacht worden aangezet en
voorts dat zij mede geldelijk belang hebben bij de kredietwaardigheid van
de door hen aangebrachte kredietnemers, tot uiting komend in een regelmatige
betaling. Incidenten in deze sfeer dienen hun weerslag te hebben op de provisie
die de betrokken bemiddelaars ontvangen. Zo niet, dan wordt in de hand gewerkt
dat de kredietbemiddelaars kredietgevers bewegen tot het aanvaarden van niet
verantwoorde risico's.»1Voor een toelichting op het vierde lid wordt verwezen naar paragraaf 2.5
van het algemeen deel van de toelichting op deze nota van wijziging, alsmede
de artikelsgewijze toelichting op artikel 1:6p.Artikel 4:75Ingevolge dit artikel en artikel 4:76 zijn bemiddelaars in verzekeringen
en herverzekeringsbemiddelaars verplicht te beschikken over een beroepsaansprakelijkheidsverzekering
of een daarmee vergelijkbare voorziening. Deze verplichting wordt overgenomen
uit artikel 29 van de Wfd en volgt uit artikel 4, derde lid, van de richtlijn
verzekeringsbemiddeling. In de toelichting op artikel 29 van de Wfd is als
voorbeeld van «een daarmee vergelijkbare voorziening» genoemd
de garantie die binnen een concern door een moeder kan worden afgegeven ter
zekerstelling van de nakoming van de verplichtingen van een dochter.2In het tweede lid is de mogelijkheid opgenomen om bij of krachtens algemene
maatregel van bestuur regels te stellen ten aanzien van de beroepsaansprakelijkheidsverzekering
en de daarmee vergelijkbare voorziening. Het derde lid biedt de basis voor
het bij ministeriële regeling vaststellen van de hoogte van de dekking
van de beroepsaansprakelijkheidsverzekering, die door de Commissie van de
Europese Gemeenschappen (Europese Commissie) op grond van artikel 4, derde
en zevende lid, van de richtlijn verzekeringsbemiddeling, om de vijf jaar
wordt aangepast.In het vierde lid zijn enkele bemiddelaars in verzekeringen en herverzekeringsbemiddelaars
uitgezonderd van de artikelen 4:75 en 4:76. Het betreft in de onderdelen a
en b degenen die een vergunning als bank of verzekeraar hebben. Dit volgt
uit artikel 14, tweede lid, van de Wfd. In onderdeel c zijn in navolging van
artikel 13, tweede lid, van de Wfd bemiddelaars in verzekeringen
en herverzekeringsbemiddelaars met zetel in een andere lidstaat uitgezonderd.Afdeling 4.3.4Artikel 4:76Voor een toelichting op dit artikel wordt verwezen naar de toelichting
op artikel 4:75.Afdeling 4.3.5Artikel 4:77 en 4:78Voor de toelichting op de in deze artikelen voorgestelde bepalingen wordt
verwezen naar paragraaf 6.1 van het algemeen deel van de toelichting
op deze nota van wijziging.Afdeling 4.3.6Artikelen 4:79 tot en met 4:81In de artikelen 4:79, 4:80, eerste en tweede lid, en 4:81 worden met enkele
tekstuele wijzigingen de bepalingen van de artikelen 61 en 62 van de Wfd en
van het Bfd overgenomen. In afwijking van de Wfd wordt voorgesteld de term «verzekeraar»
te gebruiken waar de Wfd de term «aanbieder» gebruikt. In dit
voorstel worden de financiële ondernemingen immers met hun specifieke
benaming (zoals verzekeraar) aangeduid indien een bepaling zich tot die specifieke
financiële onderneming richt. Inhoudelijk is er echter geen verschil
met de Wfd en het Bfd beoogd.In het derde lid van artikel 4:80 wordt artikel 22, vierde lid, van de
Wfd overgenomen. Het derde lid vormt allereerst een uitzondering op de regel
van artikel 1:83, derde lid, dat de toezichthouder bij intrekking van een
vergunning beslist over afwikkeling door (in dit geval) de (onder)gevolmachtigde
agent. Daarnaast vormt dit lid een uitzondering op de regel van artikel 4:4,
tweede lid, dat het opleggen van een verbod bepaalde activiteiten te verrichten
niet ziet op de afwikkeling van reeds gesloten overeenkomsten. Dit is in de
toelichting op artikel 22, vierde lid, van de Wfd als volgt toegelicht: «De
aanbieder (lees: verzekeraar en volmachtgever) moet uiteindelijk zelf kunnen
bepalen wie hij belast met het beheer en de afwikkeling van een verzekeringsportefeuille
opgebouwd door een gevolmachtigde agent van wie de volmacht is beëindigd.
Ook indien de AFM de vergunning van de betreffende gevolmachtigde agent heeft
ingetrokken. Zonder dit lid, zou de gevolmachtigde agent de door hem opgebouwde
portefeuille altijd zelf kunnen afwikkelen.»1 Indien een verzekeraar besluit de gevolmachtigde agent waarvan de
vergunning is ingetrokken of waaraan een verbod is opgelegd, te belasten met
het beheer en de afwikkeling van een verzekeringsportefeuille, kan de AFM
bepalen hoe deze afwikkeling geschiedt op grond van artikel 1:84, eerste lid,
onderdeel d, en artikel 1:82, derde lid.Afdeling 4.3.7Artikel 4:82In dit artikel worden enkele financiële ondernemingen uitgezonderd
van bepaalde regels die gelden voor beleggingsondernemingen. Het eerste lid
betreft bankbeleggingsondernemingen en financiële instellingen met verklaring
van ondertoezichtstelling die beleggingsdiensten verlenen (zie de
artikelen 1a:12, 1a:19 en 2:138, vierde en vijfde lid). Zij dienen op grond
van de artikelen 2:43, 2:49, eerste lid, en 2:138, zesde lid, wel aan de regels
over het vier-ogen-beginsel en plaats van het hoofdkantoor te voldoen, doch
staan daarvoor onder toezicht van DNB.Aan de verplichting van artikel 4:87, tweede lid, onderdeel b, tot voorkoming
van het gebruik van gelden van de cliënt voor eigen rekening, hoeven
bankbeleggingsondernemingen en financiële instellingen niet te voldoen.
Deze eis kan niet gesteld worden aan financiële ondernemingen die juist
hun bedrijf maken van het aantrekken (banken) en uitzetten van gelden (banken
en financiële instellingen). Dit is thans geregeld in artikel 16, eerste
lid, van het Bte 1995.Daarnaast moeten bankbeleggingsondernemingen op grond van de artikelen
2:96 en 2:109 hun jaarrekening bij DNB indienen. DNB zal deze stukken vervolgens
aan de AFM verstrekken. Financiële instellingen met verklaring van ondertoezichtstelling
zijn op grond van het Deel Prudentieel toezicht financiële ondernemingen
niet verplicht tot het indienen van een jaarrekening en zijn daarom niet uitgezonderd
van artikel 4:85, eerste lid.In het tweede lid worden beleggingsondernemingen met zetel in een andere
lidstaat die in Nederland al dan niet door middel van een bijkantoor beleggingsdiensten
mogen verlenen, uitgezonderd van de bepalingen over het vier-ogen-beginsel,
waarborgen voor het toezicht en vermogensscheiding. Zij staan wat deze aspecten
betreft onder toezicht van de lidstaat van herkomst.Artikel 4:83In dit artikel komt het zogenaamde vier-ogen-beginsel of beginsel van
tweehoofdige dagelijkse leiding tot uitdrukking. Het artikel is gebaseerd
op artikel 14 van het Bte 1995 en vloeit voort uit artikel 3, derde lid, tweede
alinea, van de richtlijn beleggingsdiensten. Voor een toelichting op het vier-ogen-beginsel
wordt verwezen naar de toelichting op artikel 4:39.In het tweede lid is een uitzondering op het vier-ogen-beginsel opgenomen.
Indien een beleggingsonderneming geen rechtspersoonlijkheid bezit, kan er
sprake van zijn dat één natuurlijk persoon de diensten verleent.
Het tweede lid voorziet in de mogelijkheid dat de AFM, bij wijze van afwijking
van de eis van tweehoofdige dagelijkse leiding, op aanvraag ontheffing verleent
van het vier-ogen-beginsel en daarmee een eenhoofdige dagelijkse leiding toestaat.
Deze uitzondering komt overeen met artikel 3, derde lid, tweede alinea, richtlijn
beleggingsdiensten. De beleggingsonderneming die verzoekt om te mogen volstaan
met één dagelijks beleidsbepaler, dient wel passende maatregelen
te treffen ter waarboring van de continuïteit van en controle op de werkzaamheden
van haar enige beleidsbepaler, opdat de belangen van de cliënten niet
worden geschaad door afwezigheid van een medeverantwoordelijke tweede beleidsbepaler.
Hierbij kan onder andere worden gedacht aan maatregelen voor het geval dat
de werkzaamheden van de beleggingsonderneming moeten worden beëindigd
door het overlijden van de natuurlijke persoon, diens onbekwaamheid of andere,
vergelijkbare omstandigheden.Het derde lid bepaalt dat de ontheffingsmogelijkheid ook openstaat voor
beleggingsondernemingen die wel een rechtspersoon of vennootschap zijn, maar
waarbij slechts één feitelijk leidinggevende aan het hoofd staat.Artikel 4:84Dit artikel is gebaseerd op artikel 18 van het Bte 1995. Het vereiste
dat het hoofdkantoor zich moet bevinden in de staat waar de beleggingsonderneming
haar zetel heeft, vloeit voort uit artikel 3, tweede lid, van de richtlijn
beleggingsdiensten. Voor een nadere toelichting op dit vereiste wordt verwezen
naar de toelichting op artikel 4:40. De voorgestelde redactie van het artikel
sluit daarbij aan. Inhoudelijk is geen wijziging ten opzichte van artikel
18 van het Bte 1995 beoogd.Het tweede lid van dit artikel bevat in navolging van artikel 18, tweede
lid, van het Bte 1995 de bepaling dat de personen die het dagelijks beleid
bepalen van bijkantoren van beleggingsondernemingen met zetel in een staat
die geen lidstaat is hun werkzaamheden vanuit dat bijkantoor moeten verrichten.
Deze bepaling hangt samen met de eis van artikel 5 van de richtlijn beleggingsdiensten
dat een beleggingsonderneming met zetel in een staat die geen lidstaat is
niet gunstiger mag worden behandeld dan een beleggingsonderneming met zetel
in een lidstaat.Artikel 4:85Dit artikel bevat regels met betrekking tot de jaarstukken en halfjaarcijfers.
Deze regels zijn thans neergelegd in artikel 11a van de Wte 1995 gelet op
artikel 11, eerste lid, aanhef, eerste volzin, van de richtlijn beleggingsdiensten.Het eerste lid van dit artikel bevat de verplichting voor beleggingsondernemingen
met zetel in Nederland om jaarstukken (jaarrekening, jaarverslag en de overige
gegevens) aan de AFM te verstrekken. Voor financiële ondernemingen die
ingevolge het BW niet reeds verplicht zijn om de jaarstukken op te stellen,
houdt dit artikel tevens de verplichting in om dat te doen. In verband daarmee
worden in het tweede lid de bepalingen omtrent de jaarrekening, het jaarverslag
en de overige gegevens van Titel 9 van Boek 2 van het BW van overeenkomstige
toepassing verklaard. Uiteraard betekent dit dat ook de op Titel 9 van Boek
2 van het BW gebaseerde besluiten, zoals het Besluit modellen jaarrekening
van toepassing zijn.In de huidige formulering van de Wte 1995 wordt gesproken van «jaarrekening»
(artikel 11a, eerste lid, van de Wte 1995). Het eerste lid verlangt echter
dat beleggingsondernemingen zowel een jaarrekening, als een jaarverslag en
overige gegevens verstrekken aan de AFM. De voorgestelde bepaling zal de verplichting
niet wezenlijk wijzigen, omdat deze stukken doorgaans al aan de toezichthouder
worden verstrekt. Jaarrekening, jaarverslag en de overige gegevens worden
zowel in Nederland als in het buitenland in één document gepresenteerd.
Met de voorgestelde formulering wordt de tekst van de bepaling dan ook in
lijn met de praktijk gebracht. Zie ook de toelichting op artikel 2:96 (Kamerstukken
II 2005/04, 29 708, nr. 10, blz. 268).In de voorgestelde bepaling wordt de verklaring omtrent de getrouwheid,
afgegeven door een accountant (zie artikel 11a, tweede lid, van de Wte 1995)
niet meer afzonderlijk genoemd. Deze verklaring maakt namelijk al deel uit
van de overige gegevens, bedoeld in artikel 2:392, eerste lid, onderdeel a,
van het BW. De verklaring omtrent de getrouwheid, die van belang is voor de
betrouwbaarheid en daarmee de bruikbaarheid van de gegevens, moet derhalve
ook ingevolge de voorgestelde bepaling worden verstrekt.De jaarstukken zijn ook van belang voor het prudentieel toezicht door
DNB. De beleggingsondernemingen zijn echter niet verplicht de jaarstukken ook bij DNB in te dienen. Zoals in in het algemeen deel van de
nota van toelichting op de eerste nota van wijziging, onder 7.2 al is toegelicht
(Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 136), worden«algemene
rapportages», zoals de jaarrekening, het jaarverslag en de overige gegevens,
die zowel voor het prudentieel als het gedragstoezicht relevant zijn, door
de financiële onderneming verstrekt aan de vergunningverlenende toezichthouder.
De vergunningverlenende toezichthouder zorgt er vervolgens zonodig voor dat
de informatie ook in het bezit van de andere toezichthouder komt. Op deze
wijze wordt een dubbele rapportagelast voorkomen. Informatie die alleen relevant
is voor het gedragstoezicht dan wel het prudentieel toezicht wordt rechtstreeks
aan de betrokken toezichthouder verstrekt.De AFM zal derhalve zorgdragen voor de verstrekking van deze gegevens
aan DNB. Anderzijds zal DNB zorgdragen voor de verstrekking aan de AFM ten
behoeve van het gedragstoezicht van de jaarstukken die clearinginstellingen,
kredietinstellingen en verzekeraars op grond van artikel 2:96 bij DNB moeten
indienen.Ingevolge het derde lid worden bij of krachtens algemene maatregel van
bestuur regels gesteld met betrekking tot de verstrekking van de jaarstukken.
Dit betreft met name de wijze van verstrekking en het aantal exemplaren van
de jaarstukken dat moet worden verstrekt. In de algemene maatregel van bestuur
zal onder meer worden bepaald dat de verstrekking van de jaarstukken elektronisch
mag geschieden.In het vierde en vijfde lid wordt het bepaalde in artikel 32 van het Bte
1995 overgenomen. Het vierde lid bevat de verplichting tot het verstrekken
van een jaarrekening door een beleggingsonderneming met zetel buiten Nederland
(artikel 32, eerste volzin, van het Bte 1995). Het vijfde lid bevat de verplichting
deze jaarrekening te laten voorzien van een verklaring over de getrouwheid
of een daarmee overeenkomende verklaring door een accountant dan wel een daarmee
vergelijkbare deskundige in de staat waar de beleggingsonderneming haar zetel
heeft.In het zesde lid wordt de bevoegdheid van de AFM opgenomen om op aanvraag
(al dan niet gedeeltelijk) ontheffing van de rapportageverplichting ingevolge
dit artikel te verlenen. Deze ontheffingsbevoegdheid is nieuw ten opzichte
van de Wte 1995 en consistent met de mogelijkheid tot ontheffing die voor
clearinginstellingen, kredietinstellingen en verzekeraars in artikel 2:96
en voor beheerders, bewaarders en beleggingsinstellingen in artikel 4:51 is
opgenomen.Artikel 4:86Ingevolge dit artikel kunnen bij of krachtens algemene maatregel van bestuur
regels worden gesteld met betrekking tot de verplichting tot informatieverstrekking
ten behoeve van het toezicht op de naleving van dit deel. Hierbij kan onder
andere gedacht worden aan de regels die thans in de artikelen 30 en 40 van
het Bte 1995 zijn opgenomen.Artikel 4:87Dit artikel bevat regels omtrent de scheiding tussen de financiële
instrumenten en gelden van beleggingsondernemingen en die van hun cliënten.
De formulering van dit artikel wijkt af van de formulering van artikel 16
van het Bte 1995 doordat de mogelijkheid tot gebruik van financiële instrumenten
van cliënten met hun uitdrukkelijke toestemming in dit artikel is opgenomen.
Deze mogelijkheid, die voortvloeit uit artikel 10, aanhef, tweede en derde
gedachtestreepje, van de richtlijn beleggingsdiensten, is thans
geregeld in artikel 12, derde lid, van de Nadere regeling gedragstoezicht
effectenverkeer 2002.Een beleggingsonderneming dient ten eerste adequate maatregelen te treffen
ter waarborging van de rechten van haar cliënten op hun financiële
instrumenten en gelden die zij onder zich houdt. De maatregelen dienen onder
andere te voorzien in de bescherming van de rechten van de cliënten in
geval van faillissement of surséance van betaling van de beleggingsonderneming.
Ten tweede dient een beleggingsonderneming adequate maatregelen te treffen
ter voorkoming van het eigen gebruik van de financiële instrumenten en
gelden van cliënten. Ten aanzien van financiële instrumenten geldt
hierop de uitzondering dat gebruik wél is toegestaan indien de cliënt
daarmee uitdrukkelijk heeft ingestemd. De beleggingsonderneming moet in voorkomend
geval de instemming van de cliënt kunnen aantonen en zal die instemming
dan ook schriftelijk of anderszins duurzaam moeten vastleggen.Op grond van het derde lid kunnen bij of krachtens algemene maatregel
van bestuur nadere regels worden gesteld met betrekking tot de maatregelen
die een beleggingsonderneming dient te treffen ter waarborging van de rechten
van elk van haar cliënten en de wijze waarop instemming van de cliënt
voor het gebruik van diens financiële instrumenten voor eigen rekening
door de beleggingsonderneming kan worden verkregen.Artikel 4:88De verplichtingen die in dit artikel worden geregeld zijn thans vervat
in de artikelen 24, onderdeel d, 24a, 35, onderdeel d, en 35a van het Bte
1995 ter implementatie van artikel 11, eerste lid, van de richtlijn beleggingsdiensten.Bij financiële diensten met betrekking tot financiële instrumenten
kunnen zich belangenconflicten voordoen tussen een beleggingsonderneming en
haar cliënten of tussen haar cliënten onderling. Die belangenconflicten
kunnen voortvloeien uit de uiteenlopende activiteiten die een financiële
onderneming ten aanzien van financiële instrumenten kan ontplooien, zoals
het emissiebedrijf, de handel voor eigen rekening, handel voor rekening van
cliënten, adviseren over beleggingen, beheren van individuele vermogens
en het aanbieden van krediet. Het streven naar een optimale uitvoering van
al die activiteiten kan dan belemmerend werken of strijdig zijn met een goede
uitvoering van de andere diensten of werkzaamheden dan wel van dezelfde diensten
voor andere cliënten.Naast het nemen van maatregelen op het gebied van haar bedrijfsvoering
ter voorkoming van deze belangenconflicten (zie artikel 4:14, derde lid, onderdeel
c, onder 4°) dient een beleggingsonderneming een beleid gericht op het
voorkomen van belangenconflicten te voeren en daar ook in de dagelijkse praktijk
en in de omgang met cliënten uitvoering aan te geven. Dat kan onder meer
door alle relevante informatie ten aanzien van de algemene aard of bronnen
van bestaande of potentiële belangentegenstellingen beschikbaar te stellen,
zodat cliënten zich ervan bewust kunnen zijn. Indien onverhoopt sprake
is van een belangenconflict tussen de bemiddelaar en de cliënt of tussen
cliënten onderling, dient een beleggingsonderneming haar cliënten
op billijke wijze te behandelen.Op grond van het derde lid kunnen bij of krachtens algemene maatregel
van bestuur regels worden gesteld met betrekking tot het beleid ter voorkoming
van belangenconflicten. Zo zal van vermogensbeheerders die tevens beheerder
van beleggingsinstellingen zijn ter voorkoming van belangenconflicten worden
vereist dat zij alleen met voorafgaande schriftelijke toestemming van hun
cliënten het geld van die cliënten in de door hen
beheerde beleggingsinstellingen beleggen. Een dergelijke verplichting is ook
opgenomen in artikel 56 van het Btb 2005 ter implementatie van artikel 5septies,
tweede lid, eerste gedachtestreepje, van de richtlijn beleggingsinstellingen.Beleggingsondernemingen met zetel in een andere lidstaat staan wat de
inrichting van hun bedrijfsvoering betreft onder toezicht van de lidstaat
van herkomst. Dit uitgangspunt is neergelegd in artikel 4:12, eerste lid,
onderdeel c. Op grond van artikel 10, vijfde gedachtestreepje, van de richtlijn
beleggingsdiensten en artikel 5septies, eerst lid, onderdeel b, van de richtlijn
beleggingsinstellingen mag de inrichting van de bedrijfsvoering van een bijkantoor
echter niet in strijd zijn met de voor de beleggingsonderneming geldende gedragsregels
over belangenconflicten. Dit wordt in het vierde lid geregeld.Artikel 4:89De verplichting tot het schriftelijk of op een duurzame drager vastleggen
van de overeenkomst tussen een bemiddelaar in financiële instrumenten
en zijn cliënt is afkomstig uit de artikelen 25 en 36 van het Bte 1995.De zogenaamde cliëntenovereenkomst is van belang vanwege de veelheid
van werkzaamheden die een beleggingsonderneming kan verrichten naast het verlenen
van beleggingsdiensten, zoals adviseren, het verrichten van administratieve
diensten en het zelfstandig uitvoeren van bepaalde, al dan niet voorwaardelijke
rechten van cliënten (bijvoorbeeld opties). Duidelijk moet zijn wat de
rechten en verplichtingen van beide partijen zijn en welke diensten op welke
wijze worden verricht zodat beide partijen weten waar zij aan toe zijn. Bij
of krachtens algemene maatregel van bestuur wordt nader gespecificeerd welke
onderwerpen op welke wijze in de overeenkomst vastgelegd dienen te worden.
In de algemene maatregel van bestuur kunnen verdergaande regels worden gesteld
met betrekking tot de cliëntenovereenkomst die in het kader van het beheer
van een individueel vermogen moet worden gesloten. Dit is thans ook het geval
in de artikelen 25, derde lid, en 36, derde lid, van het Bte 1995.Voor de goede orde wordt opgemerkt dat ook indien de dienstverlening zich
beperkt tot het enkele uitvoeren van transacties en er geen sprake is van
advies (execution only) een cliëntenovereenkomst opgesteld moet worden.
Dit is in belang van zowel de beleggingsonderneming als de cliënt: zo
wordt de omvang van de dienstverlening duidelijk vastgelegd zodat daar achteraf
geen discussie over hoeft te worden gevoerd. Uiteraard kan (ook) in dat geval
gebruik worden gemaakt van een (elektronisch beschikbare) standaardovereenkomst.In het derde lid wordt de reikwijdte van dit artikel beperkt. Indien sprake
is van dienstverlening aan een professionele belegger is de beleggingsonderneming
niet verplicht de afspraken met de cliënt in een cliëntenovereenkomst
vast te leggen. Deze beperking wordt overgenomen uit de artikelen 26 en 37
van het Bte 1995.Artikel 4:90Dit artikel verplicht de vermogensbeheerder ertoe om zich in het kader
van het beheren van individuele vermogens te verdiepen in de financiële
positie, kennis, ervaring, doelstellingen en risicobereidheid van de cliënt.
Daartoe dient hij informatie in te winnen voorzover die informatie redelijkerwijs
relevant is voor het beheer van het vermogen van de cliënt. Welke informatie
moet worden ingewonnen is onder meer afhankelijk van het doel
van het vermogensbeheer (bijvoorbeeld pensioenvoorziening) en de wijze waarop
het beheer zal worden ingevuld (bijvoorbeeld belegging in aandelen, opties
of obligaties). Vervolgens dient de vermogensbeheerder bij het beheer zelf
ook rekening te houden met het aldus verkregen cliëntenprofiel en aan
de cliënt uitleg te geven over de wijze waarop invulling wordt gegeven
aan het beheer van het individuele vermogen.Het cliëntenprofiel dient bij het aangaan van de relatie te worden
opgesteld en vervolgens te worden aangepast indien de cliënt de vermogensbeheerder
informeert over wijzigingen, bijvoorbeeld in de doelstelling van het beheer
van het individuele vermogen, of indien er bij het beheer andere financiële
instrumenten of markten in beeld komen dan bij aanvang van de relatie in beeld
waren. Aanpassing van het profiel kan dan op grond van het eerste lid, onderdeel
b, leiden tot een aanpassing van de wijze waarop het beheer van het individuele
vermogen wordt uitgevoerd. Op grond van het tweede lid, kunnen bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur nadere regels worden gesteld over de informatie
die moet worden ingewonnen, de wijze waarop de informatie wordt ingewonnen
en de manier waarop het advies aan de consument of cliënt wordt toegelicht.In dit artikel wordt de verplichting van de artikelen 24, onderdeel b,
en 35, onderdeel b, van het Bte 1995 (implementatie van artikel 11, eerste
lid, van de richtlijn beleggingsdiensten) en artikel 28, eerste lid, van de
Nadere regeling gedragstoezicht effectenverkeer 2002, overgenomen. De formulering
van dit artikel sluit aan bij de formulering van artikel 4:23. Van belang
is echter in het oog te houden dat de verplichting voor de vermogensbeheerder
om zich in de cliënt te verdiepen geldt ongeacht de vraag of hij de cliënt
tevens adviseert. Ook wanneer de cliënt zich niet laat adviseren, dient
de vermogensbeheerder een cliëntenprofiel op te stellen en daarnaar te
handelen.Uit het derde lid volgt dat dit artikel niet van toepassing is op het
beheren van individuele vermogens voor professionele beleggers. Deze beperking
wordt overgenomen uit de artikelen 26 en 37 van het Bte 1995.Artikel 4:91In dit artikel wordt artikel 30 van de Wte 1995 overgenomen. Deze bepaling
heeft betrekking op de controle op de naleving van regels van een gereglementeerde
markt in Nederland door beleggingsondernemingen die tot de betreffende markt
zijn toegelaten. Indien een beleggingsonderneming ter medewerking aan die
controle verplicht is persoonsgegevens te verstrekken behoeft zij niet de –
ingevolge de Wet bescherming persoonsgegevens vereiste – toestemming
van de desbetreffende persoon. Deze bepaling heeft slechts tot doel te waarborgen
dat de vigerende, krachtens de eigen regels bestaande onderzoeks- en controlebevoegdheden
niet onaanvaardbaar worden beperkt door de voorschriften van de Wet bescherming
persoonsgegevens. De bepaling laat derhalve onverlet dat de betrokken gereglementeerde
markt gehouden is om in zijn eigen regeling bovengenoemde bevoegdheid jegens
de toegelaten beleggingsondernemingen te verankeren.Voor de goede orde wordt opgemerkt dat artikel 4:91 slechts op het punt
van toestemming voor het verstrekken van gegevens aan een gereglementeerde
markt afwijkt van de Wet bescherming persoonsgegevens. Voor het overige geldt
de Wet bescherming persoonsgegevens onverkort ten aanzien van beleggingsondernemingen.Afdeling 4.3.8Artikel 4:92In het eerste lid wordt op dezelfde manier als in artikel 42, eerste lid,
van de Wfd tot uitdrukking gebracht dat de regels van deze paragraaf niet
alleen gelden voor de onderlinge verhouding tussen aanbieders en bemiddelaars
maar ook voor de relatie tussen financiële ondernemingen die in het distributieproces
een met de aanbieder en bemiddelaar vergelijkbare rol vervullen, namelijk
voor gevolmachtigde agenten en ondergevolmachtigde agenten in relatie tot
bemiddelaars, en bemiddelaars in relatie tot onderbemiddelaars. Dezelfde gelijkschakeling
wordt, evenals in artikel 42, tweede lid, van de Wfd, in het tweede lid voorgesteld
ten aanzien van de regels in deze paragraaf met betrekking tot de verhouding
tussen aanbieders en gevolmachtigde agenten; deze regels gelden ook voor gevolmachtigde
agenten in relatie tot ondergevolmachtigde agenten en voor ondergevolmachtigde
agenten in relatie tot andere ondergevolmachtigde agenten waaraan zij een
ondervolmacht hebben verleend.Artikel 4:93Volgens het eerste lid is een aanbieder verplicht ervoor zorg te dragen
dat de verbonden bemiddelaar waarmee hij samenwerkt de regels van dit deel
naleeft. In dit artikel wordt de norm vastgelegd die eveneens terug te vinden
is in artikel 1a:78, tweede lid, als voorwaarde voor de uitzondering op het
verbod om te bemiddelen, zoals vastgelegd in het eerste lid van hetzelfde
artikel.Deze bepaling is afkomstig uit artikel 43 van de Wfd. De uitbreiding tot
cliënt bij verzekeringen vloeit voort uit artikel 6 van de Wfd.In de toelichting op artikel 43 van de Wfd is opgemerkt dat «wanneer
de verbonden bemiddelaar voor meerdere aanbieders werkt (...) elk van de aanbieders
verantwoordelijk (zal) zijn voor die overeenkomsten die hij aangaat via de
verbonden bemiddelaar. Deze verantwoordelijkheid houdt in dat de aanbieder
waarborgt dat de verbonden bemiddelaar, via welke hij overeenkomsten met consumenten
aangaat, zich houdt aan de regels die bij of krachtens het voorstel zijn bepaald.
De verantwoordelijkheid van een aanbieder voor een verbonden bemiddelaar is
daarbij vergelijkbaar met de verantwoordelijkheid die een aanbieder draagt
voor de gedragingen van zijn werknemers.»1Op grond van het tweede lid kunnen evenals op grond van artikel 100 Wfd
bij algemene maatregel van bestuur regels worden gesteld met betrekking tot
de manier waarop aanbieders ervoor zorgen dat de verbonden bemiddelaars aan
de wet voldoen.Artikelen 4:94, 4:95 en 4:96Deze artikelen geven in navolging van de artikelen 44, 45 en 46 van de
Wfd en het Bfd de partijen in de distributieketen een rol bij het weren van
malafide partijen op de markt. De verboden uit artikel 44 van de Wfd en de
praktische uitwerking daarvan in de artikelen 45 en 46 van de Wfd en het Bfd
zijn in de artikelen 4:94 tot en met 4:96 samengevoegd. Op deze manier wordt
in de bepalingen tot uitdrukking gebracht op welke momenten aanbieders, bemiddelaars
en gevolmachtigde agenten moeten nagaan of de partijen in de distributieketen
die zij inschakelen of door welke zij worden ingeschakeld handelen in strijd
met een verbod als bedoeld in artikel 1:38, tweede lid, of artikel 4:4, eerste
lid, of met een verbod als neergelegd in hoofdstuk 1a.2. Van handelen in strijd
met een verbod als neergelegd in hoofdstuk 1a.2 is sprake indien
de betreffende financiële onderneming vergunningplichtig is en niet valt
onder een uitzondering, ontheffing of vrijstelling. Als daarvan sprake is,
mag de desbetreffende partij in de distributieketen niet (langer) worden ingeschakeld
of mogen er niet (langer) activiteiten voor de desbetreffende partij worden
verricht. Wel wordt de mogelijkheid geboden om bestaande overeenkomsten af
te wikkelen.Artikelen 4:94 en 4:95Deze artikelen bevatten een vergewisplicht met betrekking tot de «legaliteit»
van een lagere schakel in de distributieketen en vervangen daarmee de artikelen
44, derde en vierde lid, 45 en 46 van de Wfd. Artikel 4:94 bevat een vergewisplicht
voor aanbieders die door tussenkomst van een bemiddelaar aanbieden alsmede –
op grond van artikel 4:92, eerste lid – voor (onder)gevolmachtigde agenten
die door tussenkomst van een bemiddelaar optreden en voor bemiddelaars die
door tussenkomst van een onderbemiddelaar bemiddelen. Artikel 4:95 bevat een
vergewisplicht voor aanbieders die een volmacht verlenen aan een gevolmachtigde
agent alsmede – op grond van artikel 4:92, tweede lid – voor gevolmachtigde
agenten die een ondervolmacht verlenen aan een ondergevolmachtigde agent en
voor ondergevolmachtigde agenten die op hun beurt een ondervolmacht verlenen
aan een andere ondergevolmachtigde agent. Kortheidshalve zal hierna alleen
gesproken worden over de verplichtingen van de aanbieder.De aanbieder heeft op grond van de artikelen 4:94 en 4:95 een vergewisplicht.
Het eerste lid, onderdeel a, verplicht hem om na te gaan of de bemiddelaar
waarmee hij voornemens is voor de eerste maal te gaan samenwerken onderscheidenlijk
de kandidaat-gevolmachtigde agent, niet handelt in strijd met de vergunningplicht
van artikel 1a:77, eerste lid, onderscheidenlijk 1a:89, eerste lid. Daartoe
dient de aanbieder na te gaan of de bemiddelaar onderscheidenlijk de gevolmachtigde
agent wellicht is uitgezonderd van de vergunningplicht, een ontheffing heeft
of onder een vrijstelling valt. Door middel van raadpleging van het register,
bedoeld in artikel 1:93, kan worden nagegaan of een vergunningplichtige partij
inderdaad over een vergunning, een grond voor uitzondering op de vergunningplicht
(zoals notificatie), of een ontheffing beschikt. Daarnaast dient de aanbieder
na te gaan of aan de bemiddelaar of gevolmachtigde agent geen activiteitenverbod
is opgelegd als bedoeld in artikel 1:38, tweede lid, of 4:4, eerste lid.
Ook dit kan de aanbieder nagaan door raadpleging van het register. Indien
de bemiddelaar onderscheidenlijk de gevolmachtigde agent niet over de vereiste
vergunning of ontheffing beschikt en evenmin onder een uitzondering valt,
is het de aanbieder niet toegestaan de bemiddelaar in te schakelen of een
volmacht te verlenen aan de kandidaat-gevolmachtigde agent.Daarna moet de aanbieder op grond van het tweede lid deze controle eens
in de twaalf maanden herhalen. Bovendien moet de aanbieder deze controle uitvoeren
indien hem tussentijds in het kader van de normale bedrijfsvoering signalen
bereiken die twijfel oproepen over de legaliteit van het handelen van de bemiddelaar
onderscheidenlijk de gevolmachtigde agent. Een artikel in de vakpers, stevige
geruchten in de branche of een mededeling van de toezichthouders omtrent de
illegaliteit van een bemiddelaar of gevolmachtigde agent kunnen aanleiding
zijn voor de aanbieder om dat na te gaan.Indien inderdaad blijkt dat de bemiddelaar onderscheidenlijk de gevolmachtigde
agent handelt in strijd met het verbod in artikel 1a:77, eerste lid, onderscheidenlijk
1a:89, eerste lid, of dat aan hem een verbod als bedoeld in
artikel 1:38, tweede lid, of 4:4, eerste lid, is opgelegd, kan de aanbieder
gelet op het derde lid geen overeenkomsten meer aangaan door tussenkomst van
de bemiddelaar en dient hij de volmacht van de gevolmachtigde agent te beëindigen.
Voorzover het hem is toegestaan overeenkomsten af te wikkelen kan de bemiddelaar
de aanbieder nog assisteren bij het beheer en de uitvoering van reeds aangegane
overeenkomsten inzake een krediet of een verzekering.Voor de gevolmachtigde agent geldt dat de verzekeraar hem kan belasten
met het beheer en de afwikkeling van de door hem gevormde verzekeringsportefeuille.Artikel 4:96Dit artikel bevat een vergewisplicht met betrekking tot de «legaliteit»
van een hogere schakel in de distributieketen en vervangt daarmee artikel
44, eerste en tweede lid, van de Wfd en hetgeen daarover in het Bfd is opgenomen.
Het eerste lid bevat een vergewisplicht voor bemiddelaars die voor een aanbieder
bemiddelen alsmede- op grond van artikel 4:92, eerste lid – voor de
bemiddelaars die voor een (onder)gevolmachtigde agent bemiddelen en voor onderbemiddelaars
die voor een bemiddelaar bemiddelen. Het tweede lid bevat een vergewisplicht
voor gevolmachtigde agenten die een volmacht verkrijgen van een aanbieder
alsmede – op grond van artikel 4:92, tweede lid – voor ondergevolmachtigde
agenten die een ondervolmacht verkrijgen van een gevolmachtigde agent en andere
ondergevolmachtigde agenten die een volmacht verkrijgen van een ondergevolmachtigde
agent. Kortheidshalve zal hierna alleen gesproken worden over de verplichtingen
van de bemiddelaar en de gevolmachtigde agent.De bemiddelaar en gevolmachtigde agent hebben op grond van dit artikel
een beperkte vergewisplicht. Alleen indien hen in het kader van de normale
bedrijfsvoering signalen bereiken die twijfel oproepen over de legaliteit
van het handelen van de aanbieder dienen zij zich ervan te vergewissen of
de aanbieder wellicht handelt in strijd met hoofdstuk 1a.2 of dat aan hem
een verbod als bedoeld in artikel 1:38, tweede lid, of 4:4, eerste lid,
is opgelegd. De aanbieder handelt in strijd met hoofdstuk 1a.2 indien hij:– onder het verbod in artikel 1a:10, eerste lid, 1a:15, eerste lid,
1a:17, eerste lid, 1a:20, eerste lid, 1a:24, eerste lid, 1a:33, eerste lid,
1a:37, eerste lid, 1a:45, eerste lid, 1a:47, eerste lid, 1a:52, eerste lid,
of 1a:57, eerste lid, valt doch geen vergunning heeft of niet onder een
uitzondering op het verbod valt, een ontheffing daarvan heeft of onder een
vrijstelling valt; of– op grond van artikel 1a:14, 1a:15, derde lid, 1a:22, 1a:32, 1a:33,
tweede lid, 1a:35, 1a:36, 1a:42, 1a:43 of 1a:49 dient te notificeren
doch dit achterwege heeft gelaten.Voor de goede orde wordt opgemerkt dat in de situaties die worden bestreken
door artikel 4:92 de bemiddelaar of de gevolmachtigde agent handelt in strijd
met hoofdstuk 1a.2 indien hij onder het verbod van artikel 1a:77, eerste lid,
of 1a:89, eerste lid, valt doch geen vergunning heeft of niet onder een
uitzondering op het verbod valt, een ontheffing daarvan heeft of onder een
vrijstelling valt.Indien inderdaad blijkt dat de aanbieder handelt in strijd met een verbod
in hoofdstuk 1a.2 of dat aan hem een verbod als bedoeld in artikel 1:38, tweede
lid, of 4:4, eerste lid, is opgelegd, mag de bemiddelaar of de gevolmachtigde
agent niet meer voor de aanbieder bemiddelen onderscheidenlijk als gevolmachtigde
agent optreden. Een uitzondering daarop geldt voorzover het de aanbieder is
toegestaan overeenkomsten af te wikkelen.Artikel 4:97Een aanbieder die in het kader van zijn normale bedrijfsvoering (bijvoorbeeld
tijdens een periodiek gesprek dat een aanbieder met een bemiddelaar of gevolmachtigde
agent voert) constateert dat een bemiddelaar of een gevolmachtigde agent de
regels met betrekking tot deskundigheid, betrouwbaarheid, bedrijfsvoering
of de beroepsaansprakelijkheidsverzekering overtreedt, moet dit onverwijld
melden bij de AFM. Dit zelfde geldt wanneer het stelselmatige overtredingen
betreft van regels die andere dan de hiervoor genoemde onderwerpen betreffen.Zoals in de toelichting op de gelijkluidende bepaling in artikel 47 van
de Wfd is opgemerkt, rust op de aanbieder géénonderzoeksplicht.1 Er is wel sprake
van een meldplicht omdat de aanbieder die er voor
kiest zijn product via een bemiddelaar of gevolmachtigde agent in de markt
te zetten, daar in zekere zin ook verantwoordelijkheid voor draagt. Een dergelijke
verantwoordelijkheid voor de distributieketen rust niet op een bemiddelaar
of een gevolmachtigde agent. Om die reden is er ook geen meldplicht voor een
bemiddelaar of gevolmachtigde agent over eventuele misstanden bij zijn aanbieder.
Het staat hun uiteraard wel vrij misstanden te melden. De AFM moet op basis
van de melding van een aanbieder, bemiddelaar of gevolmachtigde agent afwegen
of een (nader) onderzoek wordt ingesteld.Het derde lid biedt de grondslag voor het stellen van nadere regels over
de gevallen waarin een aanbieder een overtreding meldt en de wijze waarop
die melding geschiedt.Artikel 4:99In bepaalde gevallen kunnen financiële ondernemingen van elkaar afhankelijk
zijn voor het voldoen aan de verplichtingen die dit deel stelt. Zo kan een
bemiddelaar alleen een financiële bijsluiter verstrekken aan een cliënt
indien de aanbieder de financiële bijsluiter aan hem ter beschikking
heeft gesteld. Voor dit type afhankelijkheid bepaalt dit artikel in navolging
van artikel 49 van de Wfd dat financiële ondernemingen ervoor moeten
zorgen dat de afhankelijke partij aan zijn verplichtingen kan voldoen. In
de toelichting op artikel 49 van de Wfd is in dit verband het voorbeeld gegeven
dat «indien een aanbieder zeer complexe producten via een bemiddelaar
wil aanbieden, hij deze bemiddelaar van zodanige informatie en instructies
moet voorzien dat deze bemiddelaar, uitgaande van het wettelijk voorgeschreven
deskundigheidsniveau van deze bemiddelaar, over voldoende kennis beschikt
om het betreffende product op de markt te brengen. Dit betekent onder andere
dat de informatie begrijpelijk moet zijn voor de bemiddelaar die beschikt
over het door het voorstel voorgeschreven deskundigheidsniveau.»2Artikel 4:100Dit artikel vervangt artikel 41 van de Nadere regeling gedragstoezicht
effectenverkeer 2002. Anders dan onder artikel 41 van de Nadere regeling gedragstoezicht
effectenverkeer 2002 is er geen voortdurende verplichting om na te gaan of
een andere beleggingsonderneming voor welke beleggingsdiensten worden verricht
of door welke cliënten worden aangebracht eventueel handelt in strijd
met de vergunningplicht of een opgelegd verbod. Deze verplichting bestaat
alleen bij het eerste contact en vervolgens eens per jaar alsmede wanneer
signalen daartoe aanleiding geven. Zie hiervoor ook de toelichting op artikel
4:94.Artikelen 4:101 tot en met 4:104De bepalingen in de deze artikelen zijn overgenomen uit de artikelen 57
tot en met 60 van de Wfd met inachtneming van artikel 6 van de Wfd (op hun
beurt afkomstig uit de artikelen 12, 17 en 14 van de Wet assurantiebemiddelingsbedrijf).
In afwijking van de Wfd wordt voorgesteld de term «verzekeraar»
te gebruiken waar de Wfd de term «aanbieder» gebruikt. In dit
voorstel worden de financiële ondernemingen immers met de specifieke
term (zoals verzekeraar) aangeduid indien een bepaling zich tot die specifieke
financiële onderneming richt. Inhoudelijk is er echter geen verschil
met de Wfd beoogd. Artikel 56 van de Wfd is niet overgenomen; uit de bepalingen
volgt namelijk al dat deze paragraaf alleen van toepassing is op financiële
diensten met betrekking tot verzekeringen.In de toelichting op de artikelen 57 en 58 van de Wfd, die overeenkomen
met de artikelen 4:101 en 4:102, is het volgende opgenomen: «De verzekeringsovereenkomst
die door bemiddeling van een onderbemiddelaar tot stand is gekomen behoort
in de verhouding tussen de onderbemiddelaar en de bemiddelaar tot de portefeuille
van de onderbemiddelaar. Aldus kan een verzekeringsovereenkomst tot twee portefeuilles
behoren, namelijk tot die van de onderbemiddelaar in zijn relatie tot de bemiddelaar
en tot die van de bemiddelaar in diens relatie tot de verzekeraar. Wanneer
de verzekeraar zich laat vertegenwoordigen door een (onder)gevolmachtigde
agent, behoort een verzekeringsovereenkomst in ieder geval tot de portefeuille
van de bemiddelaar in zijn relatie tot de (onder)gevolmachtigde agent.»1FDEEL GEDRAGSTOEZICHT FINANCIËLE MARKTENHOOFDSTUK 5.1Dit hoofdstuk bevat regels voor het aanbieden van effecten aan het publiek
en het toelaten van effecten tot de handel op een gereglementeerde markt.
Voor een algemene toelichting op dit hoofdstuk wordt verwezen naar paragraaf 7.2
van het algemeen deel van de toelichting op deze nota van wijziging.Afdeling 5.1.1Artikel 5:1De in onderdeel a opgenomen definitie van aanbieden van effecten aan het
publiek is gedeeltelijk gebaseerd op de definitie in artikel 2, eerste lid,
onderdeel d, van de richtlijn prospectus2. Het
moet gaan om het aanéén of meerdere personen doen van een voldoende
bepaald aanbod tot het aangaan van een overeenkomst tot het kopen of anderszins
verkrijgen van effecten. Met aanbod wordt niet alleen een aanbod bedoeld in
de zin van artikel 6:217, eerste lid, van het Burgerlijk Wetboek (BW), maar
ook een uitnodiging tot het doen van een dergelijk aanbod.In onderdeel b is de definitie van aanbieder opgenomen. Deze definitie
sluit aan bij de definitie van aanbieder in de zin van artikel 2, eerste lid,
onderdeel i, van de richtlijn prospectus en wijkt af van de definitie van
het begrip «aanbieder» in artikel 1:1.In onderdeel c is een definitie van «aanbiedingsprogramma»
opgenomen, hetgeen strekt tot implementatie van artikel 2, eerste lid, onderdeel
k, van de richtlijn prospectus. Een aanbiedingsprogramma is een programma
dat de mogelijkheid opent voor het gedurende een gespecificeerde
aanbiedingsperiode doorlopend of periodiek aanbieden van effecten zonder aandelenkarakter,
van eenzelfde categorie of klasse. Hiermee wordt bedoeld dat een dergelijk
programma niet alleen betrekking heeft op identieke effecten, maar ook op
effecten die doorgaans totéén categorie behoren. Binnen een
categorie van effecten kunnen uiteenlopende vormen bestaan met name wat betreft
rangorde, type van onderliggende waarden of de basis ter bepaling van het
bedrag van terugbetaling of couponbetaling.In de onderdelen d en e wordt een onderscheid gemaakt tussen effecten
met en effecten zonder aandelenkarakter. Dit onderscheid is in belangrijke
mate bepalend voor de vraag welke toezichthoudende instantie bevoegd is om
het prospectus goed te keuren (vergelijk de artikelen 5:6 en 5:7). Welke effecten
als effecten met een aandelenkarakter dienen te worden beschouwd is geregeld
in artikel 5:1 onderdeel d. Daarbij dient ten eerste te worden gedacht aan
de verhandelbare aandelen, bedoeld in boek 2 van het BW, of, indien het rechtspersonen
betreft die zijn opgericht naar het recht van een andere staat, met aandelen
gelijk te stellen verhandelbare gedeelten waarin het maatschappelijk kapitaal
van dergelijke rechtspersonen is verdeeld.Andere met aandelen gelijk te stellen verhandelbare waardebewijzen en
rechten zijn bijvoorbeeld verhandelbare certificaten van aandelen, verhandelbare
rechten in personenvennootschappen en verhandelbare rechten van deelneming
in closed-end beleggingsinstellingen. In onderdeel d, onder 2°, is bepaald
dat onder effecten met aandelenkarakter tevens dienen te worden verstaan alle
andere door een rechtspersoon, vennootschap of instelling, uitgegeven verhandelbare
waardebewijzen waarmee door conversie of omruiling of uitoefening van de daaraan
verbonden rechten, andere effecten met een aandelenkarakter (zoals hierboven
onder 1° omschreven) kunnen worden verworven. Daarbij geldt als voorwaarde
dat de uitgevende instelling van dergelijke converteerbare of om te ruilen
waardebewijzen, de uitgevende instelling is die ook de onderliggende, te verwerven
effecten met een aandelenkarakter heeft uitgegeven of een in een groep met
die instelling verbonden groepsmaatschappij is.Bij de effecten zonder aandelenkarakter is getracht om zoveel mogelijk
aan te sluiten bij de definitie van artikel 2, eerste lid, onder c, van de
richtlijn prospectus, waarbij tussen het bepaalde onder ten eerste en het
bepaalde onder ten tweede een onderscheid wordt gemaakt. Dit onderscheid is
van belang voor de vraag welke toezichthouder bevoegd is om het prospectus
goed te keuren. Uit het onder ten eerste van dit onderdeel bepaalde volgt
dat effecten die bij conversie of omruiling of uitoefening van de daaraan
verbonden rechten, het recht geven op effecten waarvan de uitgevende instelling
niet de uitgevende instelling, of een groepsmaatschappij daarvan, is van de
converteerbare of om te ruilen effecten, effecten zonder aandelenkarakter
zijn. Uit het onder ten tweede van dit onderdeel bepaalde volgt dat effecten
die bij uitoefening van de aan deze effecten verbonden rechten voorzien in
een afwikkeling in geld, eveneens effecten zonder aandelenkarakter zijn. Onder
3° is een restcategorie opgenomen. Daarbij valt in het bijzonder te denken
aan (gewone) obligaties en andere verhandelbare schuldinstrumenten.Het begrip «groep», bedoeld in de onderdelen d en e, wordt
gebruikt in de betekenis van artikel 2:24b van het BW. Niet aannemelijk is
dat in de richtlijn prospectus beoogd is van dit algemene begrip af te wijken.
Zo is in de richtlijn prospectus geen verwijzing opgenomen naar het begrip «nauwe
banden» uit BCCI-richtlijn.1 Ter verduidelijking
is daarom in onderdeel f een definitie van het groepsbegrip
opgenomen waarin wordt verwezen naar artikel 2:24b van het BW.Afdeling 5.1.2Artikel 5:2Onderhavig artikel behelst de zogeheten prospectusplicht. Het is verboden
in Nederland effecten aan te bieden aan het publiek of te doen toelaten tot
de handel op een gereglementeerde markt, tenzij terzake van de aanbieding
of de toelating een prospectus algemeen verkrijgbaar is dat is goedgekeurd
door de AFM of een toezichthoudende instantie van een andere lidstaat. Het
begrip «goedkeuren» is afkomstig uit artikel 2, eerste lid, onderdeel
q, van de richtlijn prospectus en omvat een toets op «volledigheid», «consistentie»
en «begrijpelijkheid» van het prospectus. De toetsing van het
prospectus door de AFM op volledigheid, met inbegrip van de consistentie en
begrijpelijkheid, ziet op de toets of in het prospectus een beschrijving is
opgenomen van de informatie die op grond van artikel 5:9 en volgende en de
prospectusverordening in het prospectus dient te worden opgenomen. Deze toets
kan met zich brengen dat de AFM tot het oordeel komt dat de in het prospectus
opgenomen informatie innerlijk tegenstrijdig is of in tegenspraak is met andere
bij de AFM beschikbare informatie omtrent de uitgevende instelling of de aanbieder
van de effecten. Voorts kan deze toets tot het oordeel van de AFM leiden dat
in het prospectus aanvullende informatie dient te worden opgenomen omdat het
prospectus niet alle gegevens bevat die voor de beleggers de noodzakelijke
informatie vormen om hen in staat te stellen een verantwoord oordeel over
de aangeboden effecten te vormen.Onderhavig artikel dient ter implementatie van artikel 3, eerste en derde
lid, van de richtlijn prospectus en vervangt artikel 3, eerste lid, van de
Wet toezicht effectenverkeer 1995 (Wte 1995). Het tweede en derde lid van
artikel 3 van de Wte 1995 worden niet opgenomen in dit voorstel. Deze leden
bevatten grondslagen voor het stellen van regels bij algemene maatregel van
bestuur (vergelijk artikelen 1b en 1e tot en met 1o van het Besluit toezicht
effectenverkeer 1995 (Bte 1995)). Het in het vierde lid van artikel 3 van
de Wte 1995 opgenomen verbod tot het zonder goedgekeurd prospectus aanbieden
van effecten die niet onder de richtlijn prospectus vallen wordt evenmin in
dit voorstel overgenomen. Dergelijke «effecten» zijn geen effecten
in de zin van artikel 1:1.Een deel van deze «artikel 3, vierde lid, van de Wte 1995 effecten»
kwalificeren in artikel 1:1 als «financieel instrument». Een ander
deel, namelijk de categorie niet verhandelbare rechten van deelneming in een
closed-end beleggingsinstelling, kwalificeren als «financieel product»
in artikel 1:1, onderdeel f. Voorts valt een deel van de effecten, bedoeld
in artikel 3, vierde lid, van de Wte 1995, onder het begrip «beleggingsobject»
als bedoeld in artikel 1:1.Het vijfde lid van artikel 3 van de Wte 1995 wordt niet opgenomen in onderhavig
artikel. Bedoeld lid bepaalt dat de prospectusregelgeving bij en krachtens
artikel 3, eerste tot en met vierde lid, van de Wte 1995 niet van toepassing
is op aanbiedingen van rechten van deelneming in een beleggingsinstelling
die niet van het closed-end type zijn. Die bepaling is niet nodig, aangezien
rechten van deelneming in een beleggingsinstelling die niet van het closed-end
type zijn, reeds zijn uitgezonderd van de definitie van effect in artikel
1:1.Artikel 5:3De in dit artikel opgenomen uitzonderingen op het verbod van artikel 5:2
zijn alleen van toepassing, indien het aanbiedingen van effecten aan het publiek
betreft. De uitzonderingen genoemd in het eerste lid zijn gebaseerd op artikel
3, tweede lid, onderdelen a tot en met e, van de richtlijn prospectus.De in het eerste lid, onderdeel a, opgenomen uitzondering ziet op de situatie
dat de effecten uitsluitend worden aangeboden aan een of meer professionele
marktpartijen. Dergelijke partijen dragen, gelet op de bij hen veronderstelde
deskundigheid, een hoge mate van eigen verantwoordelijkheid voor hun functioneren
op de financiële markten. In dit verband wordt nog eens opgemerkt dat
een aanbieding van effecten aan één persoon niet onder het verbod
van artikel 5:2 valt. Van aanbieden van effecten aan het publiek is immers
pas sprake indien een voorstel aan meer dan één persoon wordt
gedaan.De in onderdeel b van het eerste lid opgenomen uitzondering bewerkstelligt
dat op het aanbieden van effecten in Nederland aan minder dan 100 personen
het verbod van artikel 5:2 niet van toepassing is.Onderdeel c van het eerste lid bevat een uitzondering voor effecten die
slechts kunnen worden verworven tegen een totale economische tegenwaarde van
ten minste € 50 000 per belegger per aanbieding. De ratio hiervan
is dat effecten die in dergelijke grote pakketten worden aangeboden in het
algemeen zullen worden gekocht door beleggers waarvan mag worden verondersteld
dat zij voldoende deskundig en professioneel zijn om, zonder prospectus, zich
een behoorlijk inzicht te kunnen vormen omtrent de aard van de aangeboden
effecten. Bij dergelijke aanbiedingen is het niet relevant wat de nominale
waarde per aangeboden effect is.In onderdeel d van het eerste lid is een uitzondering opgenomen voor aanbiedingen
van effecten waarvan de nominale waarde per effect ten minste € 50 000
bedraagt. De ratio hiervan komt overeen met de ratio van artikel 4 van de
Vrijstellingsregeling Wte 1995. Effecten met een dergelijke hoge nominale
waarde zullen in het algemeen worden gekocht door beleggers waarvan mag worden
verondersteld dat zij voldoende deskundig en professioneel zijn om, zonder
prospectus, zich een behoorlijk inzicht te kunnen vormen omtrent de aard van
de aangeboden effecten.Ingevolge de op grond van artikel 5:5 (vergelijk artikel 1b, tweede lid,
van de Vrijstellingsregeling Wte 1995) vast te stellen ministeriële regeling
zal het aan het publiek aanbieden van effecten die deel uitmaken van een aanbieding
waarbij de totale tegenwaarde minder dan € 2 500 000 bedraagt
niet onderhevig zijn aan de prospectusplicht.Eveneens wordt in het eerste lid, onderdeel e, van dit artikel expliciet
opgenomen de vrijstelling voor aanbiedingen van effecten aan het publiek met
een totale tegenwaarde van minder dan € 100 000 als bedoeld
artikel 3, tweede lid, onderdeel e, van de richtlijn prospectus. De vrijstelling
voor effecten met een totale tegenwaarde van € 100 000 heeft
met name betekenis voor het aanbieden van verhandelbare deelnemingsrechten
in closed-end beleggingsinstellingen.Het is mogelijk dat een aanbieding van effecten aan het publiek zodanig
is vormgegeven dat meerdere uitzonderingsbepalingen tegelijkertijd van toepassing
zijn (bijvoorbeeld een aanbieding van effecten die gericht is tot professionele
marktpartijen of die slechts kunnen worden verworven tegen een tegenwaarde
van ten minste € 50 000 per belegger). Bij een dergelijke combinatie
hoeft uiteraard evenmin een prospectus te worden opgesteld. Indien een aanbieding
van effecten heeft plaatsgevonden enéén van de hiervoor genoemde
uitzonderingsbepalingen van toepassing is, betekent dit niet dat de aldus
door de belegger verkregen effecten zonder meer mogen worden doorverkocht
aan andere beleggers. Elke doorverkoop van effecten die met toepassing van één
van de vrijstellingen van het eerste lid verkregen zijn en die als een aanbieding
aan het publiek kan worden aangemerkt, is in beginsel weer onderhevig aan
het verbod van artikel 5:2.Het tweede lid bevat uitzonderingen van het verbod om effecten aan te
bieden aan het publiek zonder dat een goedgekeurd prospectus voorafgaand aan
de aanbieding van effecten aan het publiek algemeen verkrijgbaar is gesteld.
Deze bepalingen zijn materieel gelijkluidend aan de in artikel 5:4, onderdeel
b tot en met f, opgenomen uitzonderingen op het verbod om zonder goedgekeurd
prospectus effecten tot de handel op een gereglementeerde markt te laten toelaten.
Ondanks dat de richtlijn prospectus slechts spreekt over aandelen, mag worden
aangenomen dat daaronder tevens certificaten van aandelen worden verstaan.
Waar in deze regeling gesproken wordt over «categorie» worden
de verschillende soorten effecten bedoeld (aandelen en obligaties behoren
bijvoorbeeld tot een verschillende categorie effecten). Met het begrip «klasse»
wordt een onderverdeling gemaakt binnen een categorie (bijvoorbeeld aandelen
A of B). In onderdeel a wordt het aanbieden van aandelen aan het publiek ter
vervanging van aandelen van dezelfde categorie of klasse uitgezonderd van
het verbod, indien de aanbieding van deze nieuwe aandelen geen verhoging van
het geplaatst kapitaal tot gevolg heeft. Het ligt in de rede dat ook een marginale
verhoging onder de reikwijdte van de uitzondering valt. Daarvan zou sprake
kunnen zijn bij een aandelensplitsing. Indien in een dergelijk geval slechts
de nominale waarde van een aandeel wijzigt en niet het soort aandeel, wordt
een marginale verhoging van het geplaatste kapitaal als gevolg van de afronding
bij een splitsing gelijkgesteld aan geen verhoging van het geplaatste kapitaal.In het tweede lid, onderdeel b, is een uitzondering opgenomen voor aanbiedingen
van effecten aan het publiek die worden aangeboden bij een overname door middel
van een openbaar bod tot ruil indien een document beschikbaar is dat informatie
bevat dat gelijkwaardig is aan die in het prospectus. Daarbij kan gedacht
worden aan de informatie die verstrekt dient te worden in het kader van een
ruilbod als bedoeld in artikel 9n van het Bte 1995.Er is geen verplichting om het «gelijkwaardige» document te
laten goedkeuren of om het document bij de AFM te deponeren. Het is niet de
bedoeling dat de AFM op dezelfde wijze als bij het prospectus ex ante het
gelijkwaardige document gaat goedkeuren. In een dergelijk geval zou de uitzondering
van het verbod namelijk weinig voordeel opleveren. Het staat een uitgevende
instelling, die over een gelijkwaardig document beschikt en dit beschikbaar
stelt, vrij om effecten aan te bieden. Uiteraard heeft de AFM de mogelijkheid
om handhavend op te treden, indien achteraf blijkt dat de uitzondering niet
van toepassing was. De AFM kan slechts aan de hand van de concrete omstandigheden
van het geval oordelen of er sprake was van een document dat informatie bevatte
die gelijkwaardig is aan de informatie die in een prospectus dient te worden
opgenomen. Relevant daarbij is dat het document geen prospectus is en dus
ook niet hoeft te voldoen aan alle eisen die de richtlijn prospectus stelt.
Daarnaast zal rekening worden gehouden met op Europees niveau ontstane inzichten
ten aanzien van de invulling van het begrip «gelijkwaardige
informatie». In artikel 4, derde lid, van de richtlijn prospectus is
immers bepaald dat de Commissie van de Europese Gemeenschappen (Europese Commissie)
uitvoeringsmaatregelen vaststelt wat betreft de invulling van het begrip «gelijkwaardig».In onderdeel c van het tweede lid is een uitzondering opgenomen voor aanbiedingen
van effecten aan het publiek in verband met een fusie of splitsing. Daarbij
kan bijvoorbeeld worden gedacht aan een fusie of een splitsing als bedoeld
in artikel 2;309 onderscheidenlijk 2:334a van het BW. Maar ook fusies en splitsingen
naar het recht van een andere lidstaat vallen hieronder. Ook deze uitzondering
is afhankelijk van de beschikbaarstelling van een document dat informatie
bevat die gelijkwaardig is aan de informatie die het prospectus bevat.In onderdeel d van het tweede lid is een uitzondering opgenomen voor aandelen
die kosteloos worden aangeboden, toegewezen of zullen worden toegewezen aan
de aandeelhouders, als dan niet bij wijze van dividenduitkering. Deze uitzondering
is slechts van toepassing indien aan de volgende voorwaarden is voldaan. Ten
eerste dienen de dividenden te worden uitbetaald in de vorm van aandelen van
dezelfde categorie of klasse. Daarnaast dient een document beschikbaar te
worden gesteld.In onderdeel e van het tweede lid worden aanbiedingen van effecten die
door een werkgever worden aangeboden, toegewezen of zullen worden toegewezen
aan voormalige bestuurders, leden van de raad van commissarissen, of werknemers,
uitgezonderd van het verbod. Deze bepaling is eveneens van toepassing voor
zover een aanbieding (mede) gericht is tot voormalige werknemers, zo volgt
uit de richtlijn prospectus. Ook deze uitzondering is gebonden aan twee voorwaarden.
Ten eerste dienen er reeds effecten te zijn toegelaten tot de handel op een
gereglementeerde markt van dezelfde categorie of klasse als de effecten die
worden aangeboden aan het publiek. Ten tweede dient een document beschikbaar
te worden gesteld. Dergelijke documenten kunnen niet als een Europees paspoort
worden gebruikt.Het derde tot en met zesde lid hebben betrekking op de verplichting van
de AFM om een register bij te houden van bij algemene maatregel van bestuur
aangewezen categorieën van professionele marktpartijen. De bepaling geldt
ter vervanging van artikel 4, derde lid, van de Wte 1995 en artikel 1f, tweede
tot en met vierde lid, van de Vrijstellingsregeling Wet toezicht effectenverkeer
1995.Artikel 5:4In dit artikel wordt een aantal uitzonderingen opgenomen op het verbod
om effecten toe te laten tot de handel op een gereglementeerde markt zonder
dat een goedgekeurd prospectus voorafgaand algemeen verkrijgbaar is gesteld.
In onderdeel a is een uitzondering opgenomen voor het toelaten van aandelen
tot de handel op een gereglementeerde markt die, bezien over een periode van
twaalf maanden, minder dan tien procent vertegenwoordigen van aandelen van
dezelfde categorie of klasse die reeds tot de handel op een gereglementeerde
markt zijn toegelaten. Ondanks dat de richtlijn prospectus slechts spreekt
over aandelen, mag worden aangenomen dat daaronder tevens certificaten van
aandelen worden verstaan. Het maximale aantal aandelen dat op basis van deze
uitzondering tot de handel op dezelfde gereglementeerde markt kan worden toegelaten,
dient te worden berekend over een voorafgaande periode van twaalf maanden.
Daartoe dient bij een voorgenomen toelating van aandelen tot de handel op
een gereglementeerde markt eerst het, op dat moment
reeds tot de handel op die markt toegelaten, totale aantal aandelen te worden
bepaald. Bij deze vaststelling zijn de voorafgaande twaalf maanden
dus niet van belang. Vervolgens dient te worden vastgesteld of het voorgenomen
toe te laten aantal aandelen tezamen met de aandelen in de voorafgaande periode
van twaalf maanden minder dan tien procent bedraagt. Is dat laatste het geval,
dan hoeft geen prospectus algemeen verkrijgbaar te worden gesteld. Wanneer,
bijvoorbeeld, van een uitgevende instelling op 1 oktober 2006 100
aandelen zijn toegelaten tot de handel op een gereglementeerde markt, dan
hoeft voor de toelating van vier nieuwe aandelen geen prospectus te worden
opgesteld, mits de twaalf voorafgaande maanden bij elkaar opgesteld minder
dan zes aandelen zijn toegelaten tot de handel op die gereglementeerde markt.
Gesteld dat vanaf 1 december 2005 inderdaad alleen de genoemde vier
aandelen zijn toegelaten en de uitgevende instelling op 1 december 2006
zes nieuwe aandelen wil doen toelaten tot de handel op dezelfde gereglementeerde
markt, dan kan het opnieuw een beroep doen op de tien procent-vrijstelling.
Het totaal aantal toegelaten aandelen betreft op 1 december 2006 immers
104 (100 + 4), terwijl het aantal toegelaten aandelen over de voorbije
twaalf maanden inclusief de zes nieuw toe te laten aandelen, tien bedraagt,
hetgeen 9,62 procent van het totaal (en daarmee beneden de tien procent-grens)
is.Bedacht dient te worden dat niet iedere toelating van aandelen tot de
handel op een gereglementeerde markt die groter is dan tien procent van het
aantal aandelen dat reeds tot de handel op een gereglementeerde markt is toegelaten
tot de verplichting hoeft te leiden om een geheel nieuw prospectus op te stellen.
Indien binnen twaalf maanden na een prospectusplichtige aanbieding van aandelen
aan het publiek of een prospectusplichtige toelating van aandelen tot de handel
op een gereglementeerde markt (opnieuw) aandelen tot de handel op een gereglementeerde
markt worden toegelaten, kan worden volstaan met het actualiseren van het
oude prospectus conform artikel 5:23. In de onderdelen b tot en met h van
dit artikel zijn uitzonderingen opgenomen van het verbod om effecten toe te
laten tot de handel op een gereglementeerde markt zonder dat een goedgekeurd
prospectus voorafgaand algemeen verkrijgbaar is gesteld. Deze uitzonderingen
zijn, afgezien van de onderdelen g en h, materieel gelijkluidend aan de in
artikel 5:3, tweede lid, onderdeel a tot en met e opgenomen uitzonderingen
van het verbod om zonder goedgekeurd prospectus effecten aan het publiek aan
te bieden.Artikel 5:5Dit artikel geeft een grondslag om bij ministeriële regeling vrijstelling
te regelen van het verbod. Het artikel geldt ter vervanging van artikel 4,
eerste lid, van de Wte 1995. Ingevolge de vast te stellen ministeriële
regeling zal het aan het publiek aanbieden van effecten die deel uitmaken
van een aanbieding waarbij de totale tegenwaarde minder dan € 2 500 000
bedraagt niet onderhevig zijn aan de prospectusplicht (vergelijk artikel 1b,
tweede lid, van de Vrijstellingsregeling Wte 1995).De mogelijkheid om (individuele) ontheffingen te verlenen is komen te
vervallen. Dit strookt namelijk niet met de richtlijn prospectus die uitgaat
van het stelsel van algemeen geldende wettelijke uitzonderingen op en vrijstellingen
van de prospectusplicht.Afdeling 5.1.3Artikel 5:6In dit artikel is geregeld in welke situaties de AFM bevoegd is tot goedkeuring
van een prospectus. In de terminologie van de richtlijn prospectus wordt dit
aangeduid als: de «toezichthouder van de lidstaat van herkomst».
Of de AFM bevoegd is hangt af van een aantal omstandigheden.
Een eerste omstandigheid die een belangrijke rol speelt is de vestigingsplaats
of woonplaats van de uitgevende instelling. Voor rechtspersonen is dat volgens
artikel 1:10 van het BW de plaats waar zij volgens wettelijk voorschrift of
volgens hun statuten of reglementen hun zetel hebben. Ten aanzien van de statutaire
zetel is een drietal varianten mogelijk: de statutaire zetel van de uitgevende
instelling is gelegen in Nederland, in een andere lidstaat of in een staat
die geen lidstaat is. Een tweede omstandigheid die van belang is voor het
antwoord op de vraag of de AFM de bevoegde toezichthouder is, is de categorie
effecten die wordt aangeboden. De richtlijn prospectus maakt een onderscheid
tussen effecten met en zonder een aandelenkarakter. Binnen de categorie effecten
zonder aandelenkarakter wordt weer een onderscheid gemaakt tussen de effecten
zonder aandelenkarakter met een nominale waarde per effect kleiner dan€ 1 000
en de overige effecten zonder aandelenkarakter. Ten slotte kan het land waar
de aanbieding plaatsvindt van belang zijn, bijvoorbeeld bij aanbiedingen van
effecten die zijn uitgegeven door een uitgevende instelling die haar zetel
heeft in een staat die geen lidstaat is.Op grond van het tweede lid heeft de aanbieder van effecten de keuze om
het prospectus ter goedkeuring voor te leggen aan de AFM. In dat geval is
de AFM ook verplicht om het verzoek tot goedkeuring van het prospectus in
behandeling te nemen. In artikel 5:6, derde lid, is vastgelegd dat voor de
bepaling van de grens van € 1 000 voor effecten zonder aandelenkarakter
als bedoeld in het eerste lid onder c en d en in het tweede lid, die grens
ook geldt indien de nominale waarde van de effecten op het moment van het
aanbieden van effecten aan het publiek of het toelaten tot de handel op een
gereglementeerde markt, omgerekend in euro's, nagenoeg gelijk is aan € 1 000.
Een afwijking van maximaal vijf procent kan redelijkerwijs worden aangemerkt
als «nagenoeg gelijk».Artikel 5:7In dit artikel is geregeld dat indien de AFM niet bevoegd is tot goedkeuring,
de AFM toch deze bevoegdheid kan verkrijgen, indien een daartoe wel bevoegde
toezichthoudende instantie van een andere lidstaat (in termen van de richtlijn
prospectus de «toezichthouder van de lidstaat van herkomst») de
AFM verzoekt om de behandeling over te nemen. Het spreekt voor zich dat alleen
kan worden overgedragen indien de AFM instemt met deze overdracht. De spiegelbeeldige
situatie – de AFM verzoekt een toezichthoudende instantie van een andere
lidstaat om het prospectus goed te keuren – wordt geregeld in artikel
5:8.Artikel 5:8In bepaalde gevallen kan bij de AFM de wens bestaan om, ten aanzien van
aanbiedingen van effecten waarvoor zij ingevolge artikel 5:6 bevoegd is om
het prospectus goed te keuren, een toezichthoudende instantie van een andere
lidstaat te verzoeken om het prospectus goed te keuren. Indien deze instantie
daarmee instemt, besluit de AFM de aanvraag niet verder te behandelen en doet
zij daarvan mededeling aan de aanvrager. Vanaf het tijdstip van de mededeling
is de AFM niet langer bevoegd om het prospectus goed te keuren.Het ligt in de rede dat de AFM met terughoudendheid gebruik maakt van
haar bevoegdheid tot overdracht. De richtlijn prospectus voorziet immers in
een bepaalde systematiek voor de aanwijzing van de bevoegde toezichthouder –
die in beginsel aansluit bij de statutaire zetel van de uitgevende instelling –
waarvoor in de Europese regelgeving gekozen is met het oog op de internationale
ontwikkelingen op de financiële markten. In verband met deze nieuwe bevoegdheidsverdeling
mag van de toezichthoudende autoriteiten worden verwacht dat
zij bij de uitoefening van hun taken samenwerken (zo wordt ook in de overwegingen
bij de richtlijn prospectus opgemerkt). Een kenmerk van het aanknopingspunt
van de statutaire zetel is dat deze relatief eenvoudig te bepalen is –
eenvoudiger bijvoorbeeld dan het bepalen van het feitelijke hoofdkantoor van
een uitgevende instelling – en dat de statutaire zetel slechts op één
plaats kan zijn gelegen. Om die reden is ook in andere Europese richtlijnen,
waaronder de richtlijn transparantie1 en de
overnamerichtlijn2, de statutaire zetel ook
als aanknopingspunt gekozen voor het toezicht op uitgevende instellingen waarvan
effecten tot de handel op een gereglementeerde markt zijn toegelaten. Met
het oog op de instandhouding en werking van deze systematiek ligt een overdracht
van de bevoegdheid tot goedkeuring van het prospectus niet voor de hand bij
toelatingen van effecten tot de handel op een gereglementeerde markt of bij
aanbiedingen van effecten aan het publiek waarvan kenbaar is dat voor deze
effecten op een later moment toelating tot de handel op een gereglementeerde
markt zal worden aangevraagd. Dit kan ook worden afgeleid uit de transparantierichtlijn,
aangezien de bepalingen van die richtlijn eveneens aansluiten bij de statutaire
zetel van uitgevende instellingen waarvan de effecten tot de handel op een
gereglementeerde markt zijn toegelaten en in die richtlijn de mogelijkheid
van overdracht van toezicht ontbreekt.Omdat de doorwerking van de systematiek voor de aanwijzing van de bevoegde
toezichthouder in de transparantierichtlijn en de overnamerichtlijn geen rol
speelt bij aanbiedingen van effecten aan het publiek die naar verwachting
niet tot de handel op een gereglementeerde markt zullen worden toegelaten,
zal in die situatie sneller sprake kunnen zijn van een overdracht van de bevoegdheid
tot goedkeuring. Daarvan kan bijvoorbeeld sprake zijn indien een overdracht
met het oog op een adequate functionering van de effectenmarkten en de positie
van de beleggers op die markten noodzakelijk is. Gedacht kan worden aan een
aanbieding van effecten aan het publiek die plaatsvindt door een uitgevende
instelling die weliswaar statutair in Nederland is gevestigd, maar die geen
enkele economische activiteit in Nederland verricht, doch al zijn activiteiten
in één andere lidstaat verricht en bovendien voornemens is een
aanbieding van effecten aan het publiek te doen die slechts is gericht tot
personen die in dat land woonachtig of gevestigd zijn (zonder beleggers uit
andere lidstaten actief te benaderen).De AFM kan haar bevoegdheid tot goedkeuring niet overdragen zonder dat
de toezichthoudende instantie van de andere lidstaat heeft ingestemd met de
overdracht. Indien een prospectus uit meerdere delen bestaat dan wordt de
bevoegdheid tot goedkeuring van alle delen gezamenlijk overgedragen. De bevoegde
toezichthoudende instantie van een andere lidstaat wordt door de overdracht
ook de bevoegde instantie voor de goedkeuring van een document ter aanvulling
van het prospectus als bedoeld in artikel 5:23. De spiegelbeeldige situatie –
een toezichthoudende instantie van een andere lidstaat verzoekt de AFM het
prospectus goed te keuren – is geregeld in artikel 5:7. Indien de AFM
een toezichthoudende instantie van een andere lidstaat verzoekt tot goedkeuring
van het prospectus, zo is in het tweede lid bepaald, dan wordt dit onverwijld,
doch uiterlijk binnen drie werkdagen nadat het besluit is genomen, aan de
aanvrager en aan de Minister van Financiën bekend gemaakt. De aanvrager
heeft er immers belang bij om zo snel mogelijk zekerheid te hebben over de
vraag welke toezichthouder de bevoegde instantie is voor de goedkeuring van
het prospectus en op welk moment de termijnen voor de goedkeuring beginnen
te lopen. De Minister van Financiën wordt aldus geïnformeerd om
hem inzicht te geven onder welke omstandigheden en met welke frequentie de
AFM gebruik maakt van de bevoegdheid zoals neergelegd in dit artikel. Deze
informatie kan de minister betrekken bij de instemming van de
begroting (artikel 1:13, vierde lid) waarin onder meer de middelen worden
vastgelegd die de AFM ter beschikking heeft voor de uitoefening van de bevoegdheid.
Het gehele proces, dus zowel het besluit als de bekendmaking, dient binnen
de in artikel 5:9a genoemde termijn – binnen tien werkdagen –
te zijn afgerond.In het derde lid is geregeld dat de AFM de op de aanvraag betrekking hebbende
documenten onverwijld aan de toezichthoudende instantie van de andere lidstaat
toestuurt indien deze instantie heeft ingestemd met het nemen van een besluit
omtrent goedkeuring van het prospectus.Artikel 5:9Het eerste lid bepaalt waaraan de AFM (indien zij op grond van artikel
5:6 of 5:7 bevoegd is tot goedkeuring) het prospectus toetst. Het vijfde
lid van artikel 26 van de prospectusverordening, dat handelt over definitieve
voorwaarden bij een basisprospectus, is niet van toepassing, aangezien definitieve
voorwaarden niet zelfstandig behoeven te worden goedgekeurd. Als een toezichthoudende
instantie van een andere lidstaat bevoegd is omtrent goedkeuring te beslissen,
is uiteraard de in de desbetreffende lidstaat geldende regelgeving van toepassing
op de goedkeuring en niet het bepaalde ingevolge dit voorstel.In het tweede lid wordt bepaald onder welke voorwaarden de AFM, indien
zij daartoe bevoegd is, goedkeuring kan verlenen aan een prospectus van een
uitgevende instelling met zetel in een staat die geen lidstaat is. Ten eerste
moet het prospectus zijn opgesteld in overeenstemming met de wetgeving van
het land waar de uitgevende instelling haar zetel heeft. Ten tweede moet het
prospectus zijn opgesteld conform door internationale organisaties van effectentoezichthouders
opgestelde internationale standaarden, met inbegrip van de standaarden voor
de informatievoorziening die door de International Organization of Securities
Commissions («IOSCO») worden bepaald. Ten slotte moeten de informatievereisten
omtrent het bedrijf van de uitgevende instelling gelijkwaardig zijn aan de
voorschriften van de richtlijn prospectus en daarmee van dit besluit. Indien
aan deze drie voorwaarden is voldaan, kan de AFM het desbetreffende prospectus
goedkeuren.Artikel 5:9aDit artikel regelt de verschillende termijnen voor het nemen van een besluit
tot goedkeuring van een prospectus en bevat in het derde lid een bepaling
met betrekking tot de aanvulling van een aanvraag van goedkeuring. Het artikel
vervangt artikel 3a van de Wte 1995.Artikel 5:10Dit artikel heeft betrekking op het geval waarin een uitgevende instelling
met een door de AFM goedgekeurd prospectus vervolgens in een andere lidstaat
dan Nederland effecten aan het publiek wenst aan te bieden of tot de handel
op een gereglementeerde markt wenst toe te laten. Goedkeuring van het prospectus
door een toezichthoudende instantie van die andere lidstaat is dan niet vereist.
In plaats daarvan verstrekt de AFM, op aanvraag van de uitgevende instelling
of van de met het opstellen van het prospectus belaste persoon aan de toezichthoudende
instantie van iedere andere lidstaat waar de desbetreffende effecten aan het
publiek worden aangeboden of waar toelating van die effecten tot de handel
op een gereglementeerde markt wordt aangevraagd, aan de toezichthoudende instantie
van die andere lidstaat een verklaring dat het prospectus in
overeenstemming met de richtlijn prospectus is opgesteld, alsmede een kopie
van het reeds goedgekeurde prospectus.In het tweede lid wordt bepaald dat de AFM binnen drie werkdagen nadat
zij van de uitgevende instelling een verzoek heeft ontvangen de verklaring
als bedoeld in het eerste lid en een kopie van het prospectus verstrekt aan
de toezichthoudende instantie van een andere lidstaat. Is dit verzoek al gedaan
voordat de AFM de goedkeuring heeft verleend, dan wordt de verklaring binnen
een werkdag na de goedkeuring aan de toezichthoudende instantie van een andere
lidstaat verstrekt.Het derde lid bepaalt dat indien de AFM toestaat dat de uitgevende instelling
bepaalde informatie die ingevolge dit hoofdstuk is voorgeschreven niet opneemt
in het prospectus, dit onder vermelding van redenen in de verklaring moet
worden vermeld. Het gaat hierbij onder andere om informatie waarvan openbaarmaking
in strijd zou zijn met het algemeen belang, de onderneming ernstig zou schaden
of niet zou aansluiten bij de activiteiten of rechtsvorm van de uitgevende
instelling. Verwezen wordt naar artikel 5:18 en de toelichting daarop. Artikel
5:10 strekt samen met artikel 5:11 tot implementatie van de artikelen 17 en
18 van de richtlijn prospectus.Artikel 5:11Dit artikel heeft betrekking op het geval waarin een toezichthoudende
instantie van een andere lidstaat ten behoeve van een prospectus van een uitgevende
instelling goedkeuring heeft verleend en de uitgevende instelling in Nederland
de desbetreffende effecten aan het publiek wenst te gaan aanbieden of tot
de handel op een gereglementeerde markt wenst toe te laten. Goedkeuring van
het prospectus door de AFM is dan niet nodig. In plaats daarvan verstrekt
de toezichthoudende instantie van de andere lidstaat aan de AFM een verklaring
dat het prospectus in overeenstemming met de richtlijn prospectus is opgesteld
en een afschrift van het reeds goedgekeurde prospectus. In voorkomende gevallen
(vergelijk artikel 18, eerste lid, tweede volzin, van de richtlijn prospectus)
kan daarbij een vertaling van de samenvatting verstrekt worden. In dit verband
zij gewezen op artikel 5:19, tweede lid, op grond waarvan de AFM de bevoegdheid
heeft een Nederlandse vertaling van de samenvatting te verlangen. Het goedgekeurde
prospectus wordt aan het publiek algemeen verkrijgbaar gesteld op de wijze
als bedoeld in artikel 5:21.Het tweede lid bepaalt dat indien de goedkeurende toezichthoudende instantie
van een andere lidstaat heeft toegestaan dat de uitgevende instelling bepaalde
informatie die ingevolge de richtlijn prospectus is voorgeschreven niet heeft
opgenomen in het prospectus, dit onder vermelding van redenen in de verklaring
moet worden vermeld.Artikel 5:12Dit artikel bepaalt het toepassingsbereik van de artikelen 5:13 tot en
met 5:21. Artikel 5:19 is uitgezonderd aangezien in dat artikel zelfstandig
wordt geregeld wanneer de AFM dan wel een toezichthoudende instantie van een
andere lidstaat bevoegd is. Uit dit artikel volgt dat in de situatie waarin
de AFM de bevoegdheid tot goedkeuring van het prospectus heeft, daarmee tevens
de Nederlandse (inhoudelijke) voorschriften voor het prospectus, de aanbieding
van effecten aan het publiek of de toelating van effecten tot de handel op
een gereglementeerde markt en het aanbiedingsproces van toepassing zijn.Artikel 5:13In het eerste lid, waarin artikel 5, eerste lid, van de richtlijn prospectus,
wordt geïmplementeerd, wordt de belangrijkste norm voor de inhoud van
het prospectus beschreven. Het uitgangspunt van de richtlijn prospectus is
dat verstrekking van informatie over effecten en uitgevende instellingen beleggers
in staat stelt om de risico's van een belegging te beoordelen zodat zij
met voldoende kennis van zaken beleggingsbeslissingen kunnen nemen. Daarom
dient het prospectus in beginsel alle gegevens te bevatten die beleggers nodig
hebben om zich een verantwoord oordeel te vormen over de uitgevende instelling
en over de rechten welke aan de effecten verbonden zijn. Daaronder valt tevens
informatie over de eventuele natuurlijke persoon of rechtspersoon die garant
staat voor de uitgevende instelling. In elk geval dient in het prospectus
de zogeheten minimuminformatie te worden opgenomen die ingevolge de artikelen
3 tot en met 23 van de prospectusverordening is voorgeschreven.De hoofdlijnen van de in de prospectus op te nemen gegevens zijn de volgende.
De artikelen 4 tot en met 20 van de prospectusverordening bevatten voor verschillende
categorieën van effecten bouwstenen en schema's met betrekking tot
de informatie die ten minste dient te worden opgenomen in het prospectus.
Artikel 21 van de prospectusverordening en de bijbehorende bijlage XVIII schrijven
de meest gangbare klassen van effecten (de prospectusverordening spreekt in
dit verband van typen), verplichte combinaties van bouwstenen en schema's
voor. Indien een effect niet is opgenomen in bijlage XVIII kunnen andere combinaties
worden gehanteerd. Daarbij geldt een beperking ingeval een dergelijk effect «vergelijkbaar
is met een klasse effect dat wel in de bijlage is genoemd. In dat geval dienen
voor laatstbedoeld klasse effect geldende schema's of daarin opgenomen
relevante rubrieken op grond van artikel 23, tweede lid, van de prospectusverordening
te worden gevolgd. Voor een effect dat niet vergelijkbaar is met bestaande
klassen effecten is artikel 23, derde lid, van de prospectusverordening van
belang. Ten aanzien van de minimuminformatie die in een zogeheten basisprospectus
als bedoeld in artikel 5:16 moet worden opgenomen bevat artikel 22, eerste
tot en met derde lid, van de prospectusverordening voorschriften. Zoals het
woord minimuminformatie al aangeeft, bestaat er voor de AFM de mogelijkheid
om in individuele gevallen aanvullende informatie te verlangen. Dit volgt
uit artikel 3, derde alinea, en in geval van een basisprospectus artikel 22,
eerste lid, derde alinea, van de prospectusverordening. De AFM dient daarbij
de procedure van artikel 5:9a, derde lid, in acht te nemen. Daaruit volgt
dat de aanvullende informatie nodig moet zijn in het licht van het in het
eerste lid van dit artikel genoemde belang. Tegenover de bevoegdheid van de
AFM om aanvullende informatie te verlangen, staat de mogelijkheid om informatie
als bedoeld in artikel 4 tot en met 20 van de prospectusverordening of daarmee
gelijkwaardige informatie weg te laten ingeval deze voor de aanbieding van
effecten waarop het prospectus betrekking heeft niet relevant is. Dit volgt
uit artikel 23, vierde lid, van de prospectusverordening dat aansluit bij
het vierde lid van artikel 5:18. Ten aanzien van de toetsing van het prospectus
en de eventuele documenten ter aanvulling daarvan, houdt de door de AFM uit
te voeren toets op volledigheid de vraag in of het prospectus voldoet aan
de voorschriften ten aanzien van de samenstelling en vorm die zijn opgenomen
in de artikelen 5:13 tot en met 5:19 en de hoofdstukken II tot en met IV van
de prospectusverordening. Voorts kan de toets van de AFM op volledigheid ertoe
leiden dat in het prospectus met in achtneming van artikel 5:9a, derde lid,
aanvullende informatie dient te worden opgenomen, omdat het prospectus niet
alle gegevens bevat die voor de beleggers noodzakelijk zijn om een verantwoord
oordeel over de aangeboden effecten te vormen.Het tweede lid regelt dat de gegevens, bedoeld in het eerste lid, niet
met elkaar in strijd mogen zijn of in tegenspraak mogen zijn met andere bij
de toezichthoudende autoriteit aanwezige informatie omtrent de uitgevende
instelling, aanbieder of aanvrager en moeten worden gepresenteerd in een vorm
die voor een redelijk geïnformeerde en zorgvuldig handelende persoon
begrijpelijk zijn.Artikel 5:14In aansluiting op het vorige artikel bevat dit artikel materiële
regels voor de samenvatting. De samenvatting dient beknopt te zijn en moet
worden opgesteld in bewoordingen die voor een redelijk geïnformeerde
en zorgvuldig handelende persoon begrijpelijk zijn. Zij bevat de belangrijkste
kenmerken van en risico's verbonden aan de uitgevende instelling, de
eventuele garant, en de effecten. Overweging 21 bij de richtlijn prospectus
vermeldt in dit verband dat een samenvatting normaliter niet meer dan 2500
woorden zou moeten bevatten. Ook is bepaald dat de samenvatting dient te zijn
opgesteld in dezelfde taal als waarin het prospectus oorspronkelijk is opgesteld.
Is deze taal een andere dan de Nederlandse, dan kan de AFM in gevallen als
bedoeld in artikel 5:19, tweede lid, verlangen dat de samenvatting in het
Nederlands wordt vertaald. De samenvatting dient ook een waarschuwing te bevatten.
Daarin moet onder meer staan dat de samenvatting als een inleiding op het
prospectus moet worden gelezen en dat iedere beslissing om in de uitgevende
instelling te investeren gebaseerd moet zijn op bestudering van het hele prospectus.
Ook dient de waarschuwing, kort gezegd, de mededeling te bevatten dat de samenvatting
uitsluitend in samenhang met de andere onderdelen van het prospectus tot aansprakelijkheid
kan leiden. De mededeling met betrekking tot de aansprakelijkheid behoeft
niet in een kennisgeving als bedoeld in artikel 5:10 te worden opgenomen.Het eerste lid geldt ter implementatie van de artikelen 5, tweede lid,
onderdelen a tot en met d, en 6, tweede lid, tweede alinea, van de richtlijn
prospectus. Anders dan in de andere onderdelen van het prospectus, mogen er
op grond van artikel 5:17, derde lid, geen verwijzingen in de samenvatting
worden opgenomen.Artikel 5:15Dit artikel handelt over de wijze waarop het prospectus moet worden opgesteld.
Uit het eerste lid volgt dat naar keuze van de uitgevende instelling of aanvrager
van goedkeuring een prospectus kan worden opgesteld in de vorm van een enkelvoudig
document of drie afzonderlijke documenten. Het eerste lid van dit artikel
dient ter implementatie van artikel 5, derde lid van de richtlijn prospectus.
Een uit één document bestaand prospectus bevat ten minste de
gegevens die zijn opgenomen in artikel 5:13. Ingevolge bijlage I van de richtlijn
prospectus dient er onder meer informatie te worden opgenomen over de bestuurders
en aandeelhouders, de (financiële) resultaten en vooruitzichten en de
interne organisatiestructuur van de uitgevende instelling en uiteraard de
voorgenomen aanbieding van de effecten zelf. De inhoud van de samenvatting
moet voldoen aan artikel 5:14. Verder bevat artikel 25, eerste lid, van de
prospectusverordening, nog enkele aanvullende eisen voor de vormgeving van
het enkelvoudige prospectusdocument. Een uit drie afzonderlijke documenten
bestaand prospectus bestaat uit een registratiedocument, een verrichtingsnota
en een samenvatting. Het registratiedocument dient gegevens te bevatten over
de uitgevende instelling. Het betreft in elk geval de gegevens die zijn opgenomen
in bijlage II van de richtlijn prospectus. De verrichtingsnota dient gegevens
te bevatten over de voorgenomen aanbieding van effecten aan het publiek dan wel de voorgenomen toelating van effecten tot de handel op een
gereglementeerde markt. De in de verrichtingsnota op te nemen gegevens zijn
opgenomen in bijlage III van de richtlijn prospectus. Aangaande de samenvatting,
het derde document, geeft artikel 5:14 voorschriften met betrekking tot de
informatie die ten minste dient te worden opgenomen. Verder bevat artikel
25, tweede lid, van de prospectusverordening nog enkele voorschriften voor
de vormgeving van het prospectus dat uit drie afzonderlijke documenten bestaat.Het tweede lid ziet op de situatie dat een uitgevende instelling die eenmaal
in het bezit is van een goedgekeurd prospectus dat bestaat uit drie afzonderlijke
documenten vervolgens voor verdere aanbiedingen van effecten aan het publiek
of toelatingen van effecten tot de handel op een gereglementeerde markt kan
volstaan met het opstellen van een verrichtingsnota en een samenvatting. Het
registratiedocument blijft geldig en kan zodoende vele malen gebruikt worden
mits het naar keuze in overeenstemming met artikel 5:23, eerste lid, en het
derde lid van onderhavig artikel wordt geactualiseerd. Volstaan kan dan worden
met de aanvraag van goedkeuring van een prospectus, bestaande uit een verrichtingsnota
en een samenvatting.Het derde lid bepaalt dat in bepaalde situaties, indien de uitgevende
instelling van plan is om effecten aan te bieden aan het publiek of toe te
laten tot de handel op een gereglementeerde markt, de verrichtingsnota gegevens
dient te bevatten over de uitgevende instelling die normaal gesproken in het
registratiedocument worden vermeld. Dit is alleen verplicht indien er zich
sinds de meest recente versie van het registratiedocument veranderingen of
ontwikkelingen van betekenis hebben voorgedaan die vermelding behoeven in
de verrichtingsnota. De aanbieding van effecten aan het publiek of toelating
van effecten tot de handel op een gereglementeerde markt dient echter wel
plaats te vinden binnen een periode van twaalf maanden, omdat anders het registratiedocument
niet meer geldig is (vergelijk artikel 5:22, vierde lid). De verrichtingsnota
en de samenvatting worden tezamen met het in het tweede lid bedoelde registratiedocument
als een nieuwe prospectus beschouwd nadat het door de AFM is goedgekeurd.
Het tweede en derde lid strekken tot implementatie van artikel 12, eerste
en tweede lid, van de richtlijn prospectus. Het derde lid van artikel 12 van
de richtlijn prospectus behoeft geen implementatie aangezien het voor zich
spreekt dat indien een aanbieder van effecten aan het publiek of aanvrager
van toelating van effecten tot de handel op een gereglementeerde markt slechts
een niet goedgekeurd registratiedocument bij de AFM heeft gedeponeerd, alle
documenten met inbegrip van de geactualiseerde informatie alsnog door de AFM
moeten worden goedgekeurd. Het artikel geldt ter vervanging van artikel 1k
van het Bte 1995.Artikel 5:16Dit artikel regelt dat voor aanbiedingen aan het publiek en toelatingen
tot de handel op een gereglementeerde markt inzake een tweetal categorieën
van effecten volstaan kan worden met een zogeheten basisprospectus dat alle
in de artikelen 5:13 en 5:14 omschreven relevante informatie bevat. De categorieën
van effecten betreffen ten eerste, in onderdeel a, effecten zonder aandelenkarakter
die zijn aangeboden of uitgegeven in het kader van een aanbiedingsprogramma.Voor de tweede categorie, in onderdeel b, namelijk de effecten zonder
aandelenkarakter die doorlopend of periodiek door kredietinstellingen worden
aangeboden of uitgegeven gelden de twee criteria die worden genoemd onder
1° en 2°. Ook een basisprospectus behoeft de goedkeuring
van de AFM. Uit overweging 24 bij de richtlijn prospectus valt af te leiden
dat voor aanbiedingen van deze categorieën van effecten in het bijzonder
flexibiliteit met betrekking tot het verstrekken van informatie over de voorgenomen
aanbieding of toelating gewenst is. De behoefte aan flexibiliteit houdt verband
met de aard van de aanbiedingen en toelatingen van beide categorieën
van effecten, daar dergelijke aanbiedingen of toelatingen over het algemeen
een langere looptijd, dan wel een afwijkende periodiciteit kennen. De mogelijkheid
tot het opstellen van een basisprospectus is bedoeld om hieraan tegemoet te
komen. De flexibiliteit bestaat eruit dat ingeval van een basisprospectus
de vrijheid bestaat om ervoor te kiezen bepaalde openbaar te maken informatie
niet in het goed te keuren basisprospectus op te nemen, maar in de zogeheten
definitieve voorwaarden. Een definitieve voorwaarde kan slechts een voorwaarde
betreffen die in een eerder stadium (namelijk in het basisprospectus) al een
voorlopig karakter kende. Het is niet mogelijk om voorwaarden op te nemen
die in het geheel niet zijn beschreven in het basisprospectus. Dergelijke
voorwaarden kunnen immers niet van voorlopig in definitief worden omgezet.
De definitieve voorwaarden kunnen in een afzonderlijk document worden vervat
en op een moment dat gelegen is na goedkeuring van het basisprospectus, bijvoorbeeld
kort voorafgaand aan het begin van een aanbieding van effecten aan het publiek
algemeen verkrijgbaar worden gesteld en bij de AFM worden gedeponeerd. Deponeren
van informatie bij de AFM houdt geen inhoudelijke beoordeling van die informatie
door de AFM in. In de definitieve voorwaarden kan informatie worden opgenomen
die (i) op het tijdstip waarop het basisprospectus voor goedkeuring voorligt
aan de AFM nog niet bekend is en (ii) alleen kan worden ingevuld op het tijdstip
van uitgifte. Dit volgt uit artikel 22, tweede lid, van de prospectusverordening.
Uit artikel 22, vierde lid, van de prospectusverordening volgt dat de definitieve
voorwaarden alleen informatie kunnen bevatten die vermeld is in één
van de rubrieken die behoren bij de schema's voor het opstellen van de
verrichtingsnota. Op grond van artikel 22, vijfde lid, van de prospectusverordening
dient in het basisprospectus een indicatie te worden gegeven over de informatie
die in de definitieve voorwaarden zal worden opgenomen. Dit kan bijvoorbeeld
door in het basisprospectus ruimte open te laten of een lijst op te nemen
van onderwerpen waarover in de definitieve voorwaarden informatie zal worden
verschaft. In dit verband wordt verwezen naar de overwegingen 25 en 26 bij
de prospectusverordening. Voorts zij gewezen op artikel 26, vijfde lid, derde
alinea, van de prospectusverordening waarin staat dat in de definitieve voorwaarden
een waarschuwing moet worden opgenomen dat de volledige informatie over de
uitgevende instelling en de aanbieding alleen beschikbaar is als naast de
definitieve voorwaarden ook het goedgekeurde basisprospectus wordt ingezien.Artikel 5:17De artikelen 11 van de richtlijn prospectus en 28 van de prospectusverordening
bevatten een regeling die de uitgevende instelling, aanbieder of degene die
verzoekt om toelating van effecten tot de handel op een gereglementeerde markt
de mogelijkheid biedt om in het prospectus informatie door middel van verwijzing
op te nemen. Verwezen kan slechts worden naar een eerder of gelijktijdig met
het prospectus gepubliceerd document dat door de AFM, in overeenstemming met
de richtlijn prospectus of de titels IV of V van de richtlijn 2001/34/EG1 zijn goedgekeurd of bij de toezichthoudende autoriteit
zijn gedeponeerd. Hierbij kan bijvoorbeeld worden gedacht aan verwijzing naar
informatie als bedoeld in artikel 5:24. Het kan in voorkomende gevallen ook
informatie betreffen die bij een toezichthoudende instantie van een andere
lidstaat is gedeponeerd.Het derde lid bepaalt dat het niet is toegestaan om in de samenvatting
informatie door middel van verwijzing op te nemen.De lijst met verwijzingen, bedoeld in het vierde lid, van dit artikel,
heeft als doel beleggers te informeren of, naast het prospectus, ook naar
andere documenten moet worden gekeken om een volledig beeld te krijgen over
de aangeboden of toe te laten effecten.Artikel 5:18Uit het eerste lid van dit artikel blijkt dat het nog niet vaststaan van
het definitieve aantal aan te bieden effecten, de definitieve prijs of de
ruilverhouding waartegen de effecten aan het publiek worden aangeboden, geen
belemmering hoeft te vormen voor het laten goedkeuren en algemeen verkrijgbaar
stellen van het prospectus. Het begrip prijs dient ruim te worden uitgelegd.
Hieronder dient onder meer te worden verstaan de coupon- en conversiepremie
en de conversieprijs bij converteerbare aandelen. In plaats van het noemen
van de prijs of het aantal effecten dat wordt aangeboden aan het publiek kan
volstaan worden met het opnemen van de criteria of voorwaarden die worden
gehanteerd voor het vaststellen van de definitieve prijs of het aantal effecten
dat wordt aangeboden aan het publiek.Daarbij geldt op grond van het tweede lid van dit artikel dat zodra de
prijs of het aantal aan het publiek aan te bieden effecten wel vaststaat deze
informatie ingevolge het tweede lid algemeen verkrijgbaar moet worden gesteld
en bij de AFM dient te worden gedeponeerd.Het derde lid geeft de AFM de mogelijkheid om in een drietal situaties
toe te staan dat bepaalde informatie niet in het prospectus wordt opgenomen.Op grond van het vierde lid dient de desbetreffende aanvrager, indien
de rechtsvorm van de uitgevende instelling of de effecten waarop het prospectus
ziet niet aansluiten bij de schema's en bouwstenen in de prospectusverordening,
vergelijkbare gegevens, voor zover voorhanden, op te nemen in het prospectus.Het artikel strekt tot implementatie van artikel 8, eerste tot en met
derde lid, van de richtlijn prospectus.Artikel 5:19Dit artikel geeft voorschriften voor de taal waarin het prospectus dient
te worden opgesteld. Het eerste lid regelt dat een door de AFM goed te keuren
prospectus terzake van de aanbieding van effecten aan het publiek in Nederland
of het toelaten van effecten tot de handel op een in Nederland gelegen of
functionerende gereglementeerde markt in het Nederlands of een taal die in
de internationale financiële kringen gebruikelijk is, dient te zijn opgesteld.
Het behoeft geen betoog dat de Engelse taal een taal is die in de internationale
financiële kringen gebruikelijk is. Het lid dient ter implementatie van
artikel 19, eerste lid, van de richtlijn prospectus, alsmede het derde lid
van dat artikel, voor zover er ook in een andere lidstaat wordt aangeboden
of toegelaten en Nederland de lidstaat van herkomst is.Het tweede lid van dit artikel bepaalt dat in geval van een door een toezichthoudende
instantie van een andere lidstaat goed te keuren prospectus dat betrekking
heeft op het aanbieden van effecten aan het publiek in Nederland of een toelating
van effecten tot de handel op een in Nederland gelegen of functionerende
gereglementeerde markt, dit prospectus, in het Nederlands of in een taal die
in internationale kringen gebruikelijk is, dient te worden opgesteld ongeacht
of deze effecten ook in een andere lidstaat worden aangeboden of toegelaten.
Voorts is geregeld dat in geval het prospectus in een andere taal dan het
Nederlands is opgesteld, bijvoorbeeld de Engelse taal, de AFM kan verlangen
dat de samenvatting in het Nederlands wordt vertaald. De AFM heeft de mogelijkheid
op dit punt beleid vast te stellen. Deze bepaling geldt ter implementatie
van artikel 19, tweede lid, eerste alinea, van de richtlijn prospectus, alsmede
van het derde lid van dat artikel voor zover Nederland lidstaat van ontvangst
is.Het derde lid geldt ter implementatie van artikel 19, tweede lid, tweede
alinea, van de richtlijn prospectus, en ziet op de situatie waarin de AFM
bevoegd is om een prospectus goed te keuren dat betrekking heeft op de aanbieding
van effecten aan het publiek of een toelating van effecten tot de handel op
een gereglementeerde markt in een andere lidstaat. Ook in dat geval wordt
het prospectus in het Nederlands of een taal die in internationale kringen
gebruikelijk is opgesteld. Dit neemt niet weg dat ingevolge de nationale wetgeving
van de andere lidstaat door de desbetreffende toezichthoudende instantie van
de andere lidstaat verlangd kan worden dat de samenvatting in de taal van
de andere lidstaat wordt opgesteld, mocht deze taal niet dezelfde zijn als
de taal waarin het prospectus wordt opgesteld. Het laatste volgt uit het tweede
lid, laatste volzin, van artikel 19 van de richtlijn prospectus.Het vierde lid geldt ter implementatie van artikel 19, vierde lid, van
de richtlijn prospectus.Ten slotte zij opgemerkt dat artikel 5, tweede lid, laatste alinea, van
de richtlijn prospectus lidstaten de mogelijkheid geeft om een samenvatting
verplicht te stellen bij een toelating tot de handel op een gereglementeerde
markt van effecten zonder aandelenkarakter met een nominale waarde per eenheid
van ten minste € 50 000. In dit voorstel wordt hiervan geen
gebruik gemaakt.Artikel 5:20Dit artikel implementeert artikel 15 van de richtlijn prospectus. Op grond
van het eerste en tweede lid van dit artikel moeten alle reclame-uitingen
die betrekking hebben op een aanbieding van effecten aan het publiek of een
toelating van effecten tot de handel op een gereglementeerde markt aan een
aantal regels voldoen. De belangrijkste daarbij zijn dat een reclame-uiting
in het kader van een aanbieding of toelating van effecten als zodanig herkenbaar
dient te zijn en dat de in reclame-uitingen vervatte informatie overeenstemt
met de in het prospectus opgenomen informatie.In aanvulling op de manieren van verspreiding van informatie die worden
genoemd in artikel 5:21, derde lid, bepaalt artikel 34 van de prospectusverordening
dat advertenties ook met behulp van andere communicatietechnieken onder het
publiek mogen worden verspreid. Het tweede lid van dit artikel ziet op de
informatie die wordt verstrekt in het kader van zogenoemde «roadshows»
. Bij dergelijke bijeenkomsten wordt aan veelal een kleine groep, al dan niet
professionele, beleggers belangrijke informatie verstrekt.Het derde lid bepaalt dat dergelijke informatie, indien deze van belang
is voor de beoordeling van het vermogen, de financiële positie, het resultaat
of de vooruitzichten van de uitgevende instelling of de aan de effecten verbonden
rechten en plichten, ook aan alle andere beleggers tot wie het aanbod
is gericht dient te worden verstrekt. Op deze wijze wordt ongelijke behandeling
van beleggers voorkomen. Het algemeen verkrijgbaar stellen van de informatie
geschiedt in het prospectus dan wel in een document ter aanvulling daarvan.In het vierde lid van dit artikel is geregeld dat de regels voor reclame-uitingen,
bedoeld in het eerste tot en met het derde lid, niet van toepassing zijn op
aanbiedingen van effecten aan het publiek of toelatingen van effecten tot
de handel op een gereglementeerde markt waarvoor geen prospectus algemeen
verkrijgbaar behoeft te worden gesteld. Wel dient de in het derde lid van
dit artikel bedoelde informatie aan al diegenen te worden verstrekt waarop
de aanbieding van effecten is gericht. Dit vloeit voort uit het bepaalde in
het zesde lid van artikel 15 van de richtlijn prospectus. Daarin is beschreven
dat de bevoegde toezichthouder van de lidstaat van herkomst de bevoegdheid
heeft toe te zien op de gelijke behandeling op het gebied van informatieverstrekking,
ook indien het aanbiedingen van effecten aan het publiek of toelatingen van
effecten tot de handel op een gereglementeerde markt betreft die niet prospectusplichtig
zijn. Omdat artikel 5:12 bepaalt dat artikel 5:20 van toepassing is op aanbiedingen
van effecten waarvoor de AFM bevoegd is goedkeuring te verlenen van het prospectus,
kan de AFM dit toezicht ook uitoefenen indien geen prospectus is opgesteld
maar – als wel een prospectus zou zijn opgesteld – zij bevoegd
zou zijn geweest dit prospectus goed te keuren.Artikel 5:21Dit artikel dient ter implementatie van artikel 14 van de richtlijn prospectus
en vervangt artikel 1q van het Bte 1995. Het eerste lid van dit artikel bepaalt
dat het prospectus aan het publiek algemeen verkrijgbaar wordt gesteld nadat
het is goedgekeurd. Van algemene verkrijgbaarheid is sprake indien een prospectus
gepubliceerd is of anderszins voor potentiële beleggers beschikbaar is.
Dit volgt uit het derde lid. Met «beschikbaar» wordt daarbij gedoeld
op de mogelijkheid om van de inhoud van het prospectus kennis te nemen. Daarbij
geldt dat een uit verschillende delen bestaand prospectus pas algemeen verkrijgbaar
is gesteld zodra alle delen zijn gepubliceerd. Bij toelating van effecten
tot de handel op een gereglementeerde markt is het uiterste tijdstip van algemeenverkrijgbaarstelling
het moment voor toelating van de effecten tot de handel op de gereglementeerde
markt. Bij aanbieding van effecten aan het publiek is het uiterste tijdstip
het moment waarop de aanbieding van effecten aan het publiek aanvangt. De
duur van een aanbieding van effecten aan het publiek kan sterk fluctueren,
afhankelijk van het soort transactie. Door geen minimumtermijn op te nemen
wordt aan aanbieders van effecten aan het publiek en degene die verzoekt om
toelating van effecten tot de handel op een gereglementeerde markt overgelaten
op welk tijdstip zij hun prospectus algemeen verkrijgbaar willen stellen.In afwijking van het eerste lid wordt in het tweede lid van dit artikel
geregeld dat bij een aanbieding aan het publiek of toelating van effecten
tot de handel op een gereglementeerde markt een categorie van aandelen die
nog niet tot de handel op een gereglementeerde markt zijn toegelaten en die
voor de eerste keer tot de handel worden toegelaten (de zogenaamde IPO, ofwel
Initial Public Offering) het prospectus minimaal zes werkdagen voor het einde
van de aanbieding of de toelating algemeen verkrijgbaar moet worden gesteld.
Het gevolg hiervan is dat indien de inschrijvingstermijn voor een IPO minder
dan zes werkdagen bedraagt, het prospectus desondanks toch zes werkdagen voor
het einde van de aanbieding of toelating algemeen verkrijgbaar moet worden
gesteld. Deze bepaling is opgenomen om degenen tot wie de aanbieding of toelating
is gericht voldoende tijd te bieden voor een adequate beoordeling
van het vermogen, de financiële positie, het resultaat en de vooruitzichten
van de uitgevende instelling en de aan de effecten verbonden rechten en plichten.Het derde lid geeft de uitgevende instelling, aanbieder of aanvrager van
toelating van effecten tot de handel op een gereglementeerde markt de mogelijkheid
om het prospectus algemeen verkrijgbaar te stellen op de traditionele manier:
(a) opname in een dagblad of (b) in een apart drukwerk dan wel (c) te kiezen
voor algemeenverkrijgbaarstelling door middel van plaatsing op de website
van de uitgevende instelling, (d) de houder van de gereglementeerde markt
of (e) de AFM indien deze die mogelijkheid aanbiedt. Het derde lid van artikel
14 van de richtlijn prospectus biedt lidstaten de keuze om al dan niet de
eis te stellen dat een bericht wordt gepubliceerd waarin wordt vermeld op
welke wijze het prospectus algemeen verkrijgbaar is gesteld. Deze mogelijkheid
is niet overgenomen in dit voorstel. Oplegging van de verplichting om dergelijke
berichten te publiceren levert lasten op, terwijl aan de toegevoegde waarde
ervan kan worden getwijfeld. Het is aan de aanbieder of degene die om toelating
verzoekt om, met inachtneming van artikel 5:20, te bepalen hoe hij ruchtbaarheid
geeft aan de aanbieding van de effecten aan het publiek of de toelating van
de effecten tot de handel op een gereglementeerde markt.Het vierde lid bepaalt dat indien een prospectus uit meerdere delen bestaat,
de uitgevende instelling de mogelijkheid heeft om de afzonderlijke delen ieder
op hun eigen manier algemeen verkrijgbaar te stellen. Wel dient in elk afzonderlijk
document beschreven te worden waar en hoe de andere delen kunnen worden verkregen.Het vijfde lid bepaalt dat indien de AFM het prospectus of het registratiedocument
eenmaal heeft goedgekeurd eventuele informatie die naderhand wordt opgenomen
in een aanvullend document of een verrichtingsnota wat betreft de vorm en
gegevens overeenstemt met het originele goedgekeurde prospectus.Het zesde lid zorgt voor een waarborg indien de belegger een schriftelijk
afschrift van het prospectus wil, omdat hij bijvoorbeeld niet de middelen
heeft om het prospectus elektronisch te raadplegen. In dat geval moet de belegger
dit zelf bij de uitgevende instelling, de aanbieder, de aanvrager van toelating
van effecten tot de handel of de effecteninstelling bekend maken. Deze moet
dan alsnog kosteloos een afschrift van het prospectus aan de belegger sturen.Het zevende lid bepaalt dat indien in het prospectus informatie door middel
van verwijzing is opgenomen, de afzonderlijke documenten die het prospectus
omvat ieder op hun eigen manier algemeen verkrijgbaar kunnen worden gesteld.
Wel moet in elk document dat algemeen verkrijgbaar wordt gesteld, worden aangegeven
waar en hoe de andere delen van het prospectus algemeen verkrijgbaar zijn
gesteld.Artikel 5:22Dit artikel dient ter implementatie van artikel 9 van de richtlijn prospectus
en vervangt artikel 1r van het Bte 1995. Overweging 26 van de richtlijn prospectus
geeft aan dat het van belang is dat er een duidelijke tijdslimiet voor de
geldigheidsduur van een prospectus dient te worden vastgesteld om te vermijden
dat achterhaalde informatie algemeen verkrijgbaar wordt gesteld.Het eerste lid bepaalt daarom dat een prospectus geldig is voor een periode
van twaalf maanden na algemeenverkrijgbaarstelling, mits het wordt geactualiseerd
overeenkomstig artikel 5:23.Wanneer sprake is van algemeenverkrijgbaarstelling wordt nader uitgelegd
in de toelichting van artikel 5:21. Bedacht dient hierbij te worden dat onder
een belangrijke nieuwe ontwikkeling zoals bedoeld in artikel 5:23, eerste
lid, die noopt tot een actualisering van het prospectus, niet de publicatie
van halfjaar- en kwartaalcijfers dient te worden verstaan. Publicatie van
dergelijke financiële informatie is op zichzelf immers geen nieuwe ontwikkeling,
in ieder geval niet indien in het prospectus publicatie van dergelijke financiële
informatie reeds was aangekondigd.Het tweede lid van dit artikel geeft aan dat bij een aanbiedingsprogramma
het eerder ingediende basisprospectus geldig is gedurende een periode van
ten hoogste twaalf maanden na algemeenverkrijgbaarstelling. Dit betekent dat
de eerste aanbieding van effecten onder het aanbiedingsprogramma binnen een
periode van twaalf maanden na de eerste algemeenverkrijgbaarstelling van het
basisprospectus dient plaats te vinden. Indien na twaalf maanden opnieuw een
aanbieding van effecten aan het publiek of toelating van effecten tot de handel
op een gereglementeerde markt onder het aanbiedingsprogramma plaatsvindt,
moet een nieuw basisprospectus zijn goedgekeurd door de AFM.Het derde lid bepaalt dat voor effecten zonder aandelenkarakter die doorlopend
of periodiek door kredietinstellingen worden aangeboden of uitgegeven het
basisprospectus geldig is vanaf algemeenverkrijgbaarstelling totdat de betrokken
effecten niet langer doorlopend of periodiek worden aangeboden of uitgegeven,
hetgeen dus ook langer dan twaalf maanden kan zijn.Het vierde lid bepaalt dat een eerder gedeponeerd registratiedocument
geldig is voor een periode van ten hoogste twaalf maanden na algemeenverkrijgbaarstelling
van dat document, mits het actueel is. Het registratiedocument dat vergezeld
gaat van de eventueel overeenkomstig artikel 5:15, derde lid, geactualiseerde
verrichtingsnota en de samenvatting, wordt als een geldig prospectus beschouwd.Artikel 5:23In het eerste lid van dit artikel is geregeld dat indien zich een belangrijke
nieuwe ontwikkeling voordoet die verband houdt met de informatie in een goedgekeurd
prospectus of indien in het prospectus een materiële vergissing of een
onjuistheid wordt geconstateerd die van invloed kan zijn op de beoordeling
van de aangeboden effecten, tussen het tijdstip van de goedkeuring van het
prospectus en het tijdstip waarop de handel in de desbetreffende effecten
op een gereglementeerde markt aanvangt of de aanbieding van effecten wordt
afgesloten, de aanbieder van de effecten een document ter aanvulling van het
prospectus dient op te stellen. Omdat het tot de verantwoordelijkheid behoort
van degene die de effecten aanbiedt om een document op te stellen, dient de
afweging of sprake is van «nieuwe ontwikkelingen», «een
materiële vergissing» of «onjuistheden» in het prospectus
in beginsel door deze persoon te worden gemaakt.In het tweede lid is geregeld dat de AFM binnen een termijn van zeven
werkdagen na ontvangst van het document ter aanvulling van het prospectus
een besluit omtrent de goedkeuring van dit document dient te nemen en dit
bekend dient te maken aan de aanvrager. Het aanvullend document wordt door
de AFM goedgekeurd indien wordt voldaan aan de in dit hoofdstuk opgenomen
regels. Gedacht kan daarbij worden aan voorschriften omtrent
de samenvatting, de vertaling van het document en de wijze waarop het document
algemeen verkrijgbaar wordt gesteld.In het derde lid van dit artikel is geregeld dat de samenvatting, bedoeld
in artikel 5:14, en de eventuele vertaling daarvan indien nodig worden geactualiseerd
met informatie die bekend is gemaakt in het document dat ter aanvulling is
bedoeld.In het vierde lid is geregeld dat documenten ter aanvulling van het prospectus,
nadat deze zijn goedgekeurd door de AFM, deel uitmaken van het prospectus.In het vijfde lid is geregeld dat documenten ter aanvulling van het prospectus
op dezelfde wijze algemeen verkrijgbaar worden gesteld als het prospectus.
Dat wil zeggen dat algemeenverkrijgbaarstelling dus mogelijk is op de manieren
zoals beschreven in artikel 5:21, derde lid, en de toelichting daarop.Omdat in de praktijk bij een aanbieding van effecten aan het publiek vaak
gebruik wordt gemaakt van de zogenoemde «book-buildingmethode» –
hetgeen doorgaans wordt gekwalificeerd als een uitnodiging tot het doen van
een aanbod – is in het zesde lid geregeld dat degene die terzake van
de aangeboden effecten een aanbod gericht op het aangaan van een overeenkomst
inzake het kopen of verkrijgen van deze effecten heeft gedaan, het recht heeft
om binnen twee werkdagen na de publicatie van het document het aanbod te herroepen
of een aangegane overeenkomst te ontbinden. Met deze mogelijkheid voor beleggers
is voorzien in de implementatie van artikel 16, tweede lid van de richtlijn
prospectus. Het zevende lid van dit artikel bepaalt dat dit recht ook toekomt
aan beleggers indien er sprake is van een toelating van effecten tot de handel
op een gereglementeerde markt. Het achtste lid dient ter implementatie van
artikel 17, tweede lid, laatste volzin, van de richtlijn prospectus.Het artikel vervangt artikel 3b van de Wte 1995 en 1s van het Bte 1995.Artikel 5:24In het eerste lid van dit artikel is de verplichting opgenomen voor uitgevende
instellingen waarvan effecten tot de handel op een gereglementeerde markt
zijn toegelaten en waarvan het prospectus door de AFM is goedgekeurd om periodiek
financiële informatie te verstrekken. De formulering van het eerste lid
brengt met zich dat deze verplichting eveneens van toepassing is op uitgevende
instellingen waarvan reeds effecten tot de handel op een gereglementeerde
markt zijn toegelaten, voorafgaand aan de inwerkingtreding van dit voorstel,
en de AFM op grond van de in artikel 5:6, eerste lid, genoemde omstandigheden
de bevoegde toezichthouder zou zijn geweest om het prospectus goed te keuren
ware dit voorstel ten tijde van die toelating reeds van kracht. Met name kan
daarbij worden gedacht aan uitgevende instellingen die statutair in Nederland
zijn gevestigd en waarvan effecten met een aandelenkarakter thans reeds tot
de handel op een gereglementeerde markt zijn toegelaten. Op grond van artikel
10 van de richtlijn prospectus dienen ook deze uitgevende instellingen, hoewel
zij wellicht geruime tijd geen nieuwe toelatingen van effecten tot de handel
hebben gedaan waarvoor zij een prospectus algemeen verkrijgbaar dienden te
stellen, ten minste jaarlijks een document algemeen verkrijgbaar te stellen,
waarin bepaalde informatie dient te worden opgenomen of naar bepaalde informatie
dient te worden verwezen. Omdat dit artikel voorziet in implementatie van
artikel 10 van de richtlijn prospectus, is het toepassingbereik
van dit artikel beperkt tot uitgevende instellingen waarvan effecten tot de
handel op een gereglementeerde markt zijn toegelaten.Welke informatie dient te worden verstrekt, volgt uit het tweede lid.
Bij de in dit lid genoemde relevante richtlijnen van het Europees Parlement
en de Raad van de Europese Unie inzake het vennootschapsrecht dient met name
te worden gedacht aan de zogeheten vierde vennootschapsrichtlijn1 en de richtlijn geconsolideerde jaarrekening2.Het derde lid geldt mede ter implementatie van artikel 11, tweede lid,
van de richtlijn prospectus. Het document dient aan de AFM te worden verstrekt
nadat de jaarrekening is gepubliceerd, zo volgt uit het vierde lid van dit
artikel. Voor uitgevende instellingen die zijn opgericht naar Nederlands recht
wordt daarmee gedoeld op de jaarrekening, bedoeld in Boek 2 van het BW. Ook
het tijdstip en de wijze waarop de jaarrekening worden gepubliceerd zijn voor
dergelijke uitgevende instellingen geregeld in Boek 2 van het BW.Het vijfde lid voorziet in implementatie van het derde lid van artikel
10 van de richtlijn prospectus. In het zesde lid wordt het eerste tot en met
vijfde lid van overeenkomstige toepassing verklaard op uitgevende instellingen
waarvan op 1 juli 2005 reeds effecten waren toegelaten tot een gereglementeerde
markt, en ten aanzien waarvan de AFM bevoegd zou zijn geweest als toelating
na 1 juli 2005 zou hebben plaatsgevonden.Artikel 5:25Het Algemeen deel voorziet niet in de mogelijkheid om aan een uitgevende
instelling een aanwijzing te geven. De aanwijzingsbevoegdheid in het Algemeen
deel geldt immers slechts ten aanzien van financiële ondernemingen en
een uitgevende instelling is geen financiële onderneming in de zin van
artikel 1:1. In dit artikel is daarom de bevoegdheid geregeld voor de AFM
om een aanwijzing te geven indien door de AFM wordt vastgesteld dat een uitgevende
instelling, aanbieder of aanvrager van de toelating van effecten tot de handel
op een gereglementeerde markt, de ingevolge dit hoofdstuk of de prospectusverordening
geldende regels niet naleeft.HOOFDSTUK 5.2Afdeling 5.2.1Artikel 5:26Artikel 5:26 wordt overgenomen uit artikel 22 van de Wte 1995 dat de bepalingen
terzake van erkenning (in terminologie van de Wte 1995:) als effectenbeurs
bevat. In vergelijking met artikel 22 van de Wte 1995 bevat artikel 5:26,
naast enkele redactionele wijzigingen die verband houden met de in dit wetsvoorstel
gehanteerde terminologie, enkele verschillen. Een eerste verschil is dat het
derde lid van artikel 22 van de Wte 1995 (dat bepaalt dat beperkingen kunnen
worden gesteld en voorschriften kunnen worden verbonden aan een erkenning)
niet is opgenomen in artikel 5:26. Een dergelijke bepaling is niet opgenomen
omdat dit niet noodzakelijk is, aangezien in de mogelijkheid van beperkingen
en voorschriften aan een erkenning reeds wordt voorzien in artikel 1:82, tweede
lid, juncto artikel 1:84, eerste lid, onderdeel a. Een tweede verschil is
dat in artikel 5:26 (in het derde lid), in tegenstelling tot in artikel 22
van de Wte 1995, wordt bepaald dat van de verlening van een erkenning door
de Minister van Financiën mededeling wordt gedaan in de Staatscourant.
Een derde verschil is dat het vierde en vijfde lid van artikel 22 van de Wte
1995 niet als afzonderlijke leden zijn overgenomen in artikel
5:26, maar (zonder inhoudelijke wijziging) zijn samengevoegd in het vierde
lid van dit artikel.Het eerste lid van artikel 5:26 bepaalt dat het houden van een markt in
financiële instrumenten (zoals gedefinieerd in artikel 1:1) in Nederland
alleen is toegestaan indien de desbetreffende markt is erkend door de Minister
van Financiën.In het tweede lid (dat grotendeels overeenkomt met artikel 22, tweede
lid, van de Wte 1995) wordt bepaald dat de houder van een markt in financiële
instrumenten slechts voor erkenning in aanmerking komt indien hij aantoont
dat hij aan een aantal criteria voldoet, onder andere dat (i) hij zijn zetel
in Nederland heeft en (ii) het houden van die markt alsmede de regels voor
die markt en hun toepassing op de uitgevende instellingen wier effecten zijn
toegelaten tot de handel op die markt, op beleggingsondernemingen die daartoe
zullen worden toegelaten en op de dochteronderneming(en) van die markt, alsmede
de controle op de naleving van die regels, zullen voldoen aan hetgeen nodig
is met het oog op de belangen die deze wet beoogt te beschermen (onderdelen
a en b). Met het oog op deze belangen kunnen onder andere voorschriften worden
verbonden aan de aan een houder verleende erkenning (artikel 1:84, eerste
lid, onderdeel a). Overigens dient de houder van een markt in financiële
instrumenten, eveneens met het oog op deze belangen, onder andere te beschikken
over adequate financiële waarborgen en adequate voor die markt te hanteren
afwikkelingssystemen (zie de onderdelen e en f van het tweede lid). In verband
hiermee wordt opgemerkt dat evenals thans onder de Wte 1995, «systeemtoezicht»
kan worden uitgeoefend op het door die houder gebruikte effectenafwikkelingsysteem
door middel van aan de (aan de houder van een markt in financiële instrumenten
verleende) erkenning verbonden voorwaarden. In dit verband kan onder andere
worden gewezen op het door de AFM en de Nederlandsche Bank (DNB) opgestelde
Toezichtskader Clearing en Settlement EURONEXT («CSE»). Overigens
is het, met het oog op het toezicht op door houders van gereglementeerde markten
in Nederland gebruikte effectenafwikkelsystemen, vermeldenswaard dat in een
latere fase aan de Wft een Deel Infrastructuur financiële markten zal
worden toegevoegd. De in dat deel op te nemen regels zullen primair beogen
systeemrisico in de financiële markten te beperken. In het kader van
het opstellen van dit Deel Infrastructuur financiële markten zal worden
bezien welke gevolgen de in dat deel op te nemen regels zullen hebben voor
artikel 5:26.Ook zal de houder van een markt in financiële instrumenten die een
erkenning aanvraagt, moeten voldoen aan criteria (tweede lid, onderdelen c
en d) die betrekking hebben op de deskundigheid en betrouwbaarheid van de
personen die het beleid van deze houder (mede) bepalen. In dit verband wordt
een onderscheid gemaakt tussen enerzijds personen die het dagelijkse beleid
bepalen en anderzijds personen die het beleid bepalen of mede bepalen. De
personen die het dagelijks beleid bepalen dienen te voldoen aan eisen met
betrekking tot zowel deskundigheid als betrouwbaarheid, de personen die het
beleid (mede) bepalen hoeven echter alleen te voldoen aan eisen met betrekking
tot hun betrouwbaarheid.Met betrekking tot de in onderdeel b van het tweede lid genoemde voor
een markt te hanteren regels kan worden opgemerkt dat een gereglementeerde
markt in Nederland enerzijds zelfregulerend is in die zin dat de houder van
deze markt de «bevoegdheid» heeft om eigen regels op te stellen
(die civielrechtelijk van aard zijn), maar anderzijds ook verplicht is tot
het opstellen van dergelijke regels en daarbij bovendien de eerdergenoemde
doelstellingen van dit wetsvoorstel in acht dient te nemen.In het derde lid wordt bepaald dat de Minister van Financiën de verlening
van een erkenning aan de houder van een markt in financiële instrumenten
en de intrekking daarvan moet publiceren in de Staatscourant. Hiermee wordt
gevolg gegeven aan een aanbeveling van de Raad van State. Het is vanuit een
streven naar transparantie ongewenst dat, zoals thans onder het regime van
de Wte 1995, erkenningen niet worden gepubliceerd. Dit is met name van belang
omdat de in artikel 5:32 opgenomen verplichting voor de houder van een gekwalificeerde
deelneming in een houder van een gereglementeerde markt in Nederland om een
verklaring van geen bezwaar (vvgb) aan te vragen, veronderstelt dat de houder
van een dergelijke deelneming ermee bekend is dat sprake is van een gereglementeerde
markt in Nederland.In het vierde lid wordt bepaald dat het verbod om zonder een erkenning
een markt in financiële instrumenten in Nederland te houden niet van
toepassing is, indien de houder in een andere lidstaat een erkenning heeft
verkregen en zich houdt aan door de Minister van Financiën te stellen
regels. Deze regels zullen in elk geval betrekking hebben op de in het tweede
lid (in de onderdelen b tot en met f) genoemde onderwerpen.Artikel 5:27Deze bepaling, die vrijwel ongewijzigd is overgenomen uit artikel 25 van
de Wte 1995, geeft de mogelijkheid om houders van een markt in financiële
instrumenten vrij te stellen of ontheffing te verlenen van het in artikel
5:26, eerste lid, opgenomen verbod. In het eerste lid wordt bepaald dat bij
algemene maatregel van bestuur vrijstelling kan worden geregeld van dit verbod.In het tweede lid wordt bepaald dat de Minister van Financiën op
aanvraag van de houder van een markt in financiële instrumenten ontheffing
kan verlenen van dit verbod. Een dergelijke ontheffing kan onder andere worden
verleend indien de belangen die dit hoofdstuk beoogt te beschermen anderszins
voldoende worden beschermd. Dat kan bijvoorbeeld het geval zijn indien de
houder van de markt in het land waar hij zijn zetel heeft met betrekking tot
deze activiteit reeds aan eisen dient te voldoen die gelijkwaardig zijn aan
de criteria, genoemd in artikel 5:26, tweede lid, onderdelen b tot en met
f. De in artikel 25, tweede lid, van de Wte 1995, opgenomen bepaling dat aan
een ontheffing beperkingen kunnen worden gesteld en voorschriften kunnen worden
verbonden is niet opgenomen in artikel 5:27 omdat in deze mogelijkheden is
voorzien in artikel 1:82, tweede lid, juncto 1:84, eerste lid, onderdeel d.
De in artikel 25, tweede lid, van de Wte 1995, opgenomen bepaling dat aan
een vrijstelling voorschriften mogen worden verbonden en beperkingen mogen
worden gesteld, is evenmin overgenomen in dit artikel, omdat het inherent
is aan de bevoegdheid om vrijstellingen te regelen dat in een dergelijke regeling
voorschriften en beperkingen kunnen worden gesteld.Afdeling 5.2.2Artikel 5:28Dit artikel, dat grotendeels overeenkomt met artikel 24 van de Wte 1995,
schrijft voor dat de houder van een gereglementeerde markt in Nederland ervoor
zorg draagt dat de voor die markt gestelde regels kunnen worden toegepast
op de beleggingsondernemingen die zijn toegelaten tot de handel op die markt
en op de uitgevende instellingen wier effecten worden verhandeld op die markt
(eerste lid).Met het oog op het bevorderen van ordelijke en transparante financiëlemarktprocessen
en zuivere verhoudingen tussen marktpartijen kunnen bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur regels worden gesteld met betrekking tot de
door houders van gereglementeerde markten in Nederland voor die markten te
hanteren regels, alsmede de toepassing en de controle op de naleving daarvan
(tweede lid, eerste volzin). Het voornemen bestaat om deze bevoegdheid te
subdelegeren aan de AFM.Dit is niet het geval ten aanzien van de regels terzake van de voor een
gereglementeerde markt in Nederland te hanteren regels inzake beschermingsconstructies
en terzake van de opening en sluiting van een gereglementeerde markt in Nederland
(tweede lid, tweede volzin). Deze laatste regels kunnen op grond van het tweede
lid, tweede volzin, uitsluitend bij algemene maatregel van bestuur worden
gesteld. Een soortgelijke bevoegdheid, maar dan op het niveau van een ministeriële
regeling, is thans geregeld in artikel 24, tweede lid, onderdeel a, van de
Wte 1995 juncto artikel 2, eerste lid, onderdeel c, van het Overdrachtsbesluit
Wte 1995.Artikel 5:29Dit artikel bevat in het eerste lid, dat overeenkomt met artikel 6 van
de Wte 1995, de bevoegdheid voor de AFM om de houder van een gereglementeerde
markt in Nederland door middel van een aanwijzing te verplichten om een bepaalde
gedragslijn te volgen met betrekking tot een uitgevende instelling wier effecten
worden verhandeld op die markt en die zich niet houdt aan de regels van die
markt. De nieuwe structuur van het toezicht op uitgevende instellingen, waarbij
toezicht op het aanbieden van effecten aan het publiek en de aanbieding tot
toelating van effecten tot de handel op een gereglementeerde markt in Nederland
wordt uitgeoefend door de AFM (zie in verband hiermee hoofdstuk 5.1), brengt
met zich dat de houder van een gereglementeerde markt in Nederland nog slechts
taken en bevoegdheden zal hebben uit hoofde van bepalingen die gebaseerd zijn
op richtlijn 2001/34/EG.In het tweede lid is voor de AFM een soortgelijke aanwijzingsbevoegdheid
als in het eerste lid opgenomen in geval van een beleggingsonderneming die
zich niet houdt aan de regels van de reglementeerde markt in Nederland waar
zij tot de handel is toegelaten. Deze bevoegdheid is thans opgenomen in artikel
24, tweede lid, onderdeel b, van de Wte 1995.In het derde lid is een soortgelijke aanwijzingsbevoegdheid als in het
eerste en tweede lid geregeld voor de Minister van Financiën (en niet
voor de AFM) ten opzichte van de houder van een gereglementeerde markt, indien
een uitgevende instelling wier effecten worden verhandeld op die markt zich
niet houdt aan de voor die markt te gehanteerde regels inzake beschermingsconstructies.
Deze bevoegdheid is thans geregeld in artikel 6 van de Wte 1995. In artikel
2, eerste lid, onderdeel a, van het Overdrachtsbesluit Wet toezicht effectenverkeer
1995 is deze aanwijzingsbevoegdheid uitgezonderd van de overdracht van taken
en bevoegdheden aan de AFM .Een bepaling die expliciet voorschrijft dat de houder van een gereglementeerde
markt in Nederland feitelijk moet toezien op de naleving van de regels inzake
beschermingsconstructies is niet opgenomen in dit artikel. Een indirecte verplichting
daartoe is echter wel in artikel 5:26, tweede lid, opgenomen. In onderdeel
b van dat artikel wordt namelijk bepaald dat aan een houder slechts een erkenning
wordt verleend indien deze aantoont dat de controle op de naleving van de
voor de betreffende markt te hanteren regels (waaronder de regels met betrekking
tot beschermingsconstructies) zal voldoen aan hetgeen nodig is met het oog
op de belangen die deze wet beoogt te beschermen.Artikel 5:30Deze bepaling, die vrijwel ongewijzigd uit artikel 27 van de Wte 1995
is overgenomen, schrijft voor dat de houder van een gereglementeerde markt
in Nederland de voor die markt te hanteren regels in overeenstemming houdt
met de relevante EU-regelgeving.Voorgenomen wijzigingen in de bedoelde regels moeten vooraf worden voorgelegd
aan de Minister van Financiën (derde lid). Deze kan aan de houder van
een gereglementeerde markt in Nederland een aanwijzing geven om uitvoering
te geven aan de EU-regelgeving (tweede lid, eerste volzin).Artikel 5:31Deze bepaling komt vrijwel overeen met artikel 23 van de Wte 1995. Teneinde
de AFM de mogelijkheid te geven te beoordelen of de door de houder van een
gereglementeerde markt in Nederland opgestelde regels en de controle op de
naleving hiervan voldoen aan de in artikel 5:26, tweede lid, genoemde (markttoetredings)criteria,
dient de AFM voorafgaand aan de invoering van wijzigingen in deze regels of
in de controle op de naleving hiervan, in kennis te worden gesteld van deze
beoogde wijzigingen. Deze verplichting tot kennisgeving aan de AFM ligt in
het verlengde van de uitvoering van het toezicht op de houder van de gereglementeerde
markt in Nederland, dat immers wordt uitgeoefend door de AFM. Ook in de huidige
regelgeving heeft een houder van een gereglementeerde markt in Nederland een
dergelijke verplichting tot kennisgeving aan de AFM (artikel 23 van de Wte
1995 juncto artikel 2, eerste lid, van het Overdrachtsbesluit Wet toezicht
effectenverkeer 1995).Overigens zal de houder van een gereglementeerde markt in Nederland ook
na het verkrijgen van een erkenning voortdurend moeten voldoen aan de eerdergenoemde
criteria. Indien hij niet aan deze verplichting voldoet, kan de Minister van
Financiën zijn erkenning intrekken op grond van artikel 1:83, eerste
lid, onderdeel d, juncto 1:84, eerste lid, onderdeel a.Artikel 5:32In dit artikel wordt, met enige redactionele wijzigingen, artikel 26a
van de Wte 1995 overgenomen. Dit artikel bevat het verbod om een gekwalificeerde
deelneming in een houder van een markt in financiële instrumenten, die
een erkenning als bedoeld in artikel 5:26, tweede lid, heeft verkregen, te
houden, te verwerven of te vergroten zonder een vvgb van de Minister van Financiën.
Hiermee wordt beoogd te voorkomen dat het vertrouwen in een gereglementeerde
markt in Nederland en daarmee de ordelijke handel en prijsvorming op die markt
worden aangetast door een financieel niet-solide of niet betrouwbare grootaandeelhouder
in de houder van die gereglementeerde markt in Nederland, of dat bij de toepassing
van de regels van die gereglementeerde markt in Nederland een belangenconflict
kan ontstaan met een grootaandeelhouder die tegelijkertijd een belanghebbende
beleggingsonderneming of uitgevende instelling is. Met het oog hierop vindt
onder andere toetsing plaats van de betrouwbaarheid en de soliditeit van de
houder van een gekwalificeerde deelneming. Overigens kan worden verwezen naar
de toetsingsgronden die gelden in het kader van de verlening van een vvgb
zoals bedoeld in het Deel Prudentieel toezicht financiële ondernemingen.De genoemde redactionele wijzigingen zijn opgenomen om dit artikel wat
formulering betreft zoveel mogelijk in lijn te brengen met de hieraan verwante
bepalingen in het Algemeen deel (onder andere de artikelen 1:82
en 1:83) en in het Deel Prudentieel toezicht financiële ondernemingen
(met name Afdeling 2.3.10, Gekwalificeerde deelnemingen in en door financiële
ondernemingen). Ten opzichte van het huidige artikel 26a van de Wte 995 leidt
dit onder meer tot de volgende verschillen:– Een gekwalificeerde deelneming wordt aanwezig geacht indien sprake
is van een deelneming van ten minste tien procent, zoals gedefinieerd in artikel
1:1. Dit criterium wijkt (enigszins) af van het thans in artikel 26a, eerste
lid, van de Wte 1995, opgenomen criterium van meer dan tien procent. Uit een
oogpunt van consistentie met de overige in dit wetsvoorstel (in het Deel Prudentieel
toezicht financiële ondernemingen) opgenomen vvgb-bepalingen, en omdat
er geen reden aanwezig is om het genoemde criterium van de Wte 1995 op dit
punt te handhaven, wordt een gekwalificeerde deelneming in een houder van
een gereglementeerde markt in Nederland voortaan ook reeds bij een deelneming
van ten minste tien procent aanwezig geacht.– Het vervallen van de termijn van dertien weken voor de beslissing
van de Minister van Financiën uit het derde lid van artikel 26a, van
de Wte 1995. De termijn wordt in beginsel acht weken op grond van artikel
4:13 van de Awb.– Het invoeren van een bepaling dat een verleende vvgb in de Staatscourant
wordt gepubliceerd (derde lid, tweede volzin), naast een mededeling aan de
houder van de gereglementeerde markt in Nederland op wie de betreffende gekwalificeerde
deelneming betrekking heeft (derde lid, eerste volzin, en zoals thans bepaald
in artikel 26a, vierde lid, van de Wte 1995). Met de verplichte publicatie
in de Staatscourant wordt een vergroting van de transparantie en bruikbaarheid
van deze wet voor gebruikers beoogd.– Het invoeren van een bepaling (ook in het derde lid) dat ook van
de intrekking van een vvgb mededeling wordt gedaan aan de houder van een gereglementeerde
markt in Nederland (eerste volzin) en, in beginsel, in de Staatscourant (tweede
volzin).– De bepaling in het vijfde lid van artikel 26a, van de Wte 1995,
inhoudende dat aan een vvgb beperkingen kunnen worden gesteld en voorwaarden
kunnen worden verbonden, is niet opgenomen. Dit is niet nodig omdat in deze
mogelijkheid wordt voorzien in artikel 1:82, tweede lid, juncto artikel 1:84,
eerste lid, onderdeel c.– Als gevolg van de onder (v) genoemde wijziging is het zesde lid
van artikel 26a, van de Wte 1995, in redactioneel aangepaste vorm overgenomen
in artikel 5:32, vierde lid.– De in het achtste lid van artikel 26a van de Wte 1995, geregelde
bevoegdheid van de Minister van Financiën om een termijn vast te stellen
waarbinnen een houder van een verklaring van geen bezwaar alsnog de daaraan
verbonden voorschriften moet nakomen, indien hij dat niet reeds deed, is niet
overgenomen, omdat dit onderwerp wordt geregeld in artikel 1:58.– Het negende lid van artikel 26a van de Wte 1995, dat bepaalt in
welke situaties de Minister van Financiën een vvgb kan wijzigen of intrekken
dan wel daaraan nadere beperkingen of voorschriften kan verbinden, is evenmin
overgenomen. Ook hierin wordt thans voorzien in artikel 1:83, eerste lid,
dat op grond van artikel 1:84, eerste lid, onderdeel d, eveneens van toepassing
is op een vvgb.HOOFDSTUK 5.3De in dit hoofdstuk opgenomen regels worden in hoofdzaak ongewijzigd overgenomen
van het voorstel van wet houdende regels betreffende de melding van zeggenschap
en kapitaalbelang in, alsmede de melding van het geplaatste kapitaal van,
ter beurze genoteerde vennootschappen (Wet melding zeggenschap en kapitaalbelang
in effectenuitgevende ondernemingen)1, hierna
te noemen het Wmz-wetsvoorstel. Dat wetsvoorstel, dat thans
aanhangig is bij de Tweede Kamer der Staten-Generaal, dient ter algehele herziening
van de huidige Wet melding zeggenschap in ter beurze genoteerde ondernemingen
1996 («Wmz 1996») en ter implementatie van enige bepalingen van
de richtlijn transparantie. De richtlijn transparantie is vastgesteld op 15 december
2004 en dient uiterlijk op 20 januari 2007 te zijn geïmplementeerd
in de Nederlandse wetgeving. De bepalingen van de richtlijn transparantie
die worden geïmplementeerd in het Wmz-wetsvoorstel zijn de bepalingen
die betrekking hebben op het meldingsregime voor (i) personen die aandelen
of stemmen hebben in uitgevende instellingen en (ii) uitgevende instellingen
met betrekking tot hun uitstaande kapitaal en stemmen.Slechts op enkele onderdelen houden de in dit hoofdstuk opgenomen bepalingen
een (beperkte) inhoudelijke wijziging in ten opzichte van het Wmz-wetsvoorstel.
Deze wijzigingen vloeien doorgaans voort uit een streven naar consistentie
met de algehele context van dit wetsvoorstel. In dit verband kunnen bijvoorbeeld
de in het Wmz-wetsvoorstel geregelde bevoegdheden voor de AFM tot het inwinnen
en uitwisselen van inlichtingen worden genoemd. In dit voorstel worden deze
bevoegdheden gewijzigd en niet meer opgenomen in het onderhavige hoofdstuk
5.3, maar in het Algemeen deel.Afdeling 5.3.1Artikel 5:33In het eerste lid van dit artikel zijn de definities opgenomen van enkele
begrippen die uitsluitend relevant zijn in het kader van hoofdstuk 5.3, alsmede
enkele definities van begrippen die in het kader van dit hoofdstuk een andere
betekenis hebben dan zoals gedefinieerd in artikel 1:1.Met betrekking tot de in dit artikel opgenomen definitie van uitgevende
instelling (onderdeel a) kunnen drie opmerkingen worden gemaakt. De definitie
van het begrip «uitgevende instelling» (onderdeel a) wijkt op
een belangrijk onderdeel af van de in artikel 1:1 opgenomen definitie van
het begrip uitgevende instelling. Het begrip «uitgevende instelling»
in het kader van dit hoofdstuk is namelijk in die zin beperkter dat een vennootschap
of rechtspersoon die uitsluitend obligaties of andere schuldinstrumenten uitgeeft
géén uitgevende instelling is in de zin van dit hoofdstuk. Ten
tweede kwalificeert een vennootschap of rechtspersoon die voornemens is aandelen
uit te geven, maar dit nog niet heeft gedaan, in het kader van dit hoofdstuk
niet als uitgevende instelling. Ten derde is er, in geval van een naamloze
vennootschap die is opgericht naar Nederlands recht, pas sprake van een uitgevende
instelling indien deze aandelen heeft uitgegeven die zijn
toegelaten tot de handel op een gereglementeerde markt. Dit vloeit
voort uit de richtlijn transparantie waarin de toelating tot de handel op
een gereglementeerde markt is opgenomen als criterium voor het zijn van uitgevende
instelling.In onderdeel b is een definitie opgenomen van het begrip «aandeel».
De subonderdelen 1°, 2° en 3° implementeren artikel 2, eerste
lid, onderdeel a, van de richtlijn transparantie. In verband hiermee worden
onder aandelen niet alleen verhandelbare aandelen in de zin van artikel 2:79,
eerste lid, van het Burgerlijk Wetboek en daarmee vergelijkbare waardebewijzen
verstaan, maar ook certificaten van aandelen en daarmee vergelijkbare waardebewijzen
(onderdeel 2°), alsmede waardebewijzen (niet zijnde de in onderdeel 4°
genoemde call-opties) die het recht geven om de in onderdeel 1° of 2°
genoemde aandelen of waardebewijzen te verwerven (bijvoorbeeld converteerbare
obligaties of warrantleningen, onderdeel 3°). Voorts worden tot het begrip
aandeel in de zin van artikel 5:33, eerste lid, onderdeel b,
ook opties gerekend die het recht geven om de in de onderdelen 1° of 2°
genoemde aandelen of waardebewijzen te verwerven, zoals call-opties (onderdeel
4°). Dit met het oog op implementatie van artikel 13 van de richtlijn
transparantie, dat de in deze richtlijn opgenomen meldingsplichten terzake
van het beschikken over aandelen in uitgevende instellingen ook van toepassing
verklaart op opties. Weliswaar zouden deze zich in beginsel ook kunnen kwalificeren
als de in onderdeel 3° genoemde waardebewijzen die het recht geven om
aandelen te verwerven, maar teneinde zoveel mogelijk aan te sluiten bij de
relevante EU-regelgeving is toch gekozen voor opname van deze opties in een
separaat onderdeel 4°. In dit verband kan worden verwezen naar Bijlage
I, Deel C, onderdeel (4), van de richtlijn betreffende markten voor financiële
instrumenten.1 In het genoemde onderdeel (4)
worden «opties» eveneens benoemd als separate categorie financiële
instrumenten, naast de in onderdeel (1) van dit Deel C genoemde categorie «effecten»
(waaronder onder andere worden verstaan aandelen en waardebewijzen die het
recht geven om aandelen te verwerven).In onderdeel g is het begrip «substantiële deelneming»
gedefinieerd als ten minste vijf procent van het kapitaal of het kunnen uitbrengen
van ten minste vijf procent van de stemmen in een uitgevende instelling. Bij
het bepalen van het aantal stemmen waarover iemand beschikt worden de stemmen
meegeteld waarover deze persoon beschikt of geacht wordt te beschikken op
grond van artikel 5:45. Met nadruk wordt erop gewezen dat een procentueel
criterium van vijf procent geldt, in tegenstelling tot bij het begrip «gekwalificeerde
deelneming», waarvoor een percentage van tien wordt gehanteerd (zie
artikel 1:1).In onderdeel h is een definitie van het begrip «drempelwaarde»
opgenomen. Dit is een belangrijk begrip in het kader van dit hoofdstuk, omdat
iemand die de beschikking verkrijgt of verliest over aandelen of stemmen in
een uitgevende instelling en daarbij een drempelwaarde bereikt, over- of onderschrijdt,
meldingsplichtig wordt ingevolge dit hoofdstuk.In het tweede lid wordt bepaald dat onder een uitgevende instelling in
het kader van dit hoofdstuk niet wordt verstaan een beleggingsmaatschappij
die niet van het closed-end type is. Dit heeft tot gevolg dat de in dit hoofdstuk
voorziene verplichtingen tot het doen van een melding met betrekking tot (i)
de noemer en (ii) aandelen en stemmen in een uitgevende instelling niet van
toepassing zijn met betrekking tot een open-end beleggingsmaatschappij respectievelijk
aandelen en stemmen in een dergelijke beleggingsmaatschappij.Afdeling 5.3.2Artikel 5:34Dit artikel bevat een meldingsplicht voor uitgevende instellingen terzake
van kapitaalswijzigingen. Om een evenwicht te realiseren tussen enerzijds
de beoogde transparantie en anderzijds het streven naar een beperking van
de administratieve lasten voor uitgevende instellingen, wordt een regeling
voorgesteld waarbij wijzigingen alleen wanneer deze in totaal meer dan één
procent van het geplaatste kapitaal bedragen onverwijld moeten worden gemeld
(eerste lid), en waarbij kan worden volstaan met een periodieke totaalmelding
terzake van de andere wijzigingen voorzover deze in totaal minder dan één
procent bedragen (tweede lid). Ingevolge de tweede volzin van het eerste lid
kan een uitgevende instelling dergelijke andere wijzigingen desgewenst eveneens
tussentijds melden, onder de voorwaarde dat dit geschiedt voor het tijdstip
van de genoemde periodieke melding. Dergelijke wijzigingen kunnen
onder andere het gevolg zijn van de uitkering van stockdividenden door een
uitgevende instelling of de uitoefening van optie- en conversierechten die
zijn toegekend door een uitgevende instelling. Indien sprake is van meer danéén
wijziging, hoeft in het kader van de periodieke totaalmelding slechts het
totaal van deze wijzigingen te worden gemeld en niet elke individuele wijziging.
Van deze totaalmelding zijn uitgesloten de wijzigingen die reeds op grond
van het eerste lid, tweede volzin, zijn gemeld.Bij de in het tweede lid bedoelde algemene maatregel van bestuur zal met
betrekking tot de in het tweede lid genoemde periodieke melding een melding
per kalenderkwartaal worden voorgeschreven, die binnen acht dagen na afloop
van het betreffende kalenderkwartaal dient te worden verricht. Door middel
van de periodieke melding per kalenderkwartaal wordt aangesloten bij de afspraken
over de melding van kapitaalswijzigingen die een groot aantal uitgevende instellingen
die zijn genoteerd aan de door Euronext Amsterdam N.V. gehouden gereglementeerde
markt zijn overeengekomen met Euronext in het kader van diens Fondsenreglement.Ten slotte zal door een op grond van dit artikel verrichte melding eveneens
zijn voldaan aan de meldingsplichten op grond van artikel 2:96 van het BW
en artikel 9, tweede lid, van de Handelsregisterwet 1996.Artikel 5:35De in dit artikel geregelde meldingsplichten hebben betrekking op wijzigingen
in de stemrechten die zijn verbonden aan de door een uitgevende instelling
uitgegeven aandelen, zoals het invoeren, wijzigen of afschaffen van statutaire
stemrechtbeperkingen. De in de toelichting op artikel 5:34 genoemde algemene
maatregel van bestuur zal met betrekking tot de wijzigingen in de stemmen,
bedoeld in het eerste en tweede lid, voorschrijven dat zowel het aantal als
de soort stemmen moet worden gemeld. Een wijziging in de soort stemmen ziet bijvoorbeeld op het uitgeven van aandelen met
een bijzonder statutair recht inzake de zeggenschap, zoals prioriteitsaandelen
en zogenaamde «golden shares».Het eerste lid, eerste volzin, bepaalt dat een uitgevende instelling onverwijld
elke wijziging in haar stemmen moet melden, tenzij deze voortvloeit uit een
kapitaalswijziging die geringer is dan één procent, ten aanzien
waarvan artikel 5:34, tweede lid, bepaalt dat deze slechts periodiek hoeft
te worden gemeld. Ingevolge de tweede volzin kan een uitgevende instelling
een wijziging in de stemmen die voortvloeit uit een kapitaalswijziging van
in totaal minder dan één procent gelijktijdig met die betreffende
kapitaalswijziging melden aan de AFM. Hier vloeit onder andere uit voort dat
deze melding (van wijziging in de stemmen) ook dient te geschieden voor het
tijdstip van de genoemde periodieke melding.Het tweede lid schrijft een periodieke meldingsplicht voor terzake van
alle wijzigingen in de stemmen die (nog) niet zijn gemeld op grond van het
eerste lid, eerste volzin, dat wil zeggen de wijzigingen die voortvloeien
uit kapitaalswijzigingen die (in totaal) minder dan één procent
bedragen, voorzover deze niet reeds zijn gemeld op grond van het eerste lid,
tweede volzin. De algemene maatregel van bestuur zal een periodieke melding
per kalenderkwartaal (aansluitend bij het kalenderkwartaal, de periode bedoeld
in artikel 5:34, tweede lid) voorschrijven, te verrichten binnen acht dagen
na dat kalenderkwartaal.De in het derde lid opgenomen meldingsplicht betreft wijzigingen in de
stemmen die het gevolg zijn van het met medewerking van de uitgevende instelling
uitgeven of intrekken van certificaten van haar aandelen of daarmee
vergelijkbare verhandelbare waardebewijzen. Een dergelijke uitgifte of intrekking
geschiedt in de praktijk altijd met medewerking van de desbetreffende uitgevende
instelling, die daardoor per definitie op de hoogte is van deze uitgifte of
intrekking en in staat is om aan deze meldingsplicht te voldoen. Op grond
van de eerste volzin hoeft de uitgevende instelling slechts een melding te
doen indien de betreffende wijzigingen betrekking hebben op een procent of
meer van de stemmen. Ingevolge de tweede volzin van het derde lid kan een
uitgevende instelling dergelijke andere wijzigingen desgewenst eveneens tussentijds
melden, indien dit geschiedt voor het tijdstip van de genoemde periodieke
melding.Het vierde lid bewerkstelligt in combinatie met het derde lid dat de in
het derde lid bedoelde uitgevende instelling ook kan volstaan met een periodieke
melding indien de wijzigingen in de stemmen betrekking hebben op minder dan
een procent van de stemmen. Bij algemene maatregel van bestuur zal een periodieke
melding per kalenderkwartaal worden voorgeschreven, te verrichten binnen acht
dagen na dat kalenderkwartaal (tweede volzin), aansluitend bij de periode
bedoeld in artikel 5:34, tweede lid, tweede volzin.Artikel 5:36Dit artikel regelt dat een naamloze vennootschap naar Nederlands recht
of een buitenlandse rechtspersoon, opgericht naar het recht van een staat
die geen lidstaat is, wier aandelen worden toegelaten tot de handel op een
gereglementeerde markt en die daardoor een uitgevende instelling wordt als
bedoeld in artikel 5:33, eerste lid, onderdeel a, onverwijld een melding moet
doen terzake van de aandelen die zij onderscheidenlijk hij heeft uitstaan,
de stemmen die op deze aandelen kunnen worden uitgebracht en de certificaten
van haar onderscheidenlijk zijn aandelen die zijn uitgegeven. Deze noemergegevens
(dat wil zeggen de gegevens met betrekking tot de uitstaande aandelen van
een uitgevende instelling en de stemmen die daarop kunnen worden uitgebracht)
zijn tot dat moment immers nog niet opgenomen in het in artikel 1:93 bedoelde
register.Artikel 5:37Op grond van dit artikel zal bij algemene maatregel van bestuur worden
bepaald welke gegevens de meldingen op grond van de artikelen 5:34 tot en
met 5:36 dienen te bevatten. Deze gegevens zullen onder andere bestaan uit
de naam, het adres en de woonplaats van de meldingsplichtige alsmede het tijdstip
van het ontstaan van de meldingsplicht. Verder zal een melding op grond van
artikel 5:34 terzake van een wijziging van het geplaatste kapitaal van een
uitgevende instelling, in aanvulling op de eerdergenoemde gegevens, het aantal
en de soort aandelen dienen te bevatten die door deze uitgevende instelling
bij een kapitaalswijziging zijn uitgegeven of ingetrokken, respectievelijk
het kapitaal dat bij een statutenwijziging wordt verminderd. Eveneens zal
worden bepaald dat een melding op grond van artikel 5:35 van deze nota van
wijziging terzake van een wijziging in de stemmen die op de aandelen van een
uitgevende instelling kunnen worden uitgebracht, in aanvulling op de eerdergenoemde
gegevens, de wijzigingen in het aantal en de aard van de stemmen dient te
bevatten. Verder zal een melding op grond van artikel 5:35, derde of vierde
lid, in aanvulling op de eerdergenoemde gegevens, het aantal en de soort certificaten
van aandelen of daarmee gelijk te stellen verhandelbare waardebewijzen dat
wordt uitgegeven of ingetrokken, moeten bevatten.Afdeling 5.3.3Artikel 5:38«De beschikking krijgen over», waaraan in dit artikel een
meldingsplicht is gekoppeld, houdt in dat een persoon aandelen of stemmen
verwerft of verkrijgt. Als gevolg van deze verwerving of verkrijging heeft
deze persoon vanaf dat moment «de beschikking over» deze aandelen
of stemmen. Voor een nadere toelichting op «beschikken over» wordt
verwezen naar de toelichting op artikel 5:45. Indien men beschikt over aandelen
of stemmen, kan men ook de beschikking daarover verliezen, bijvoorbeeld door
deze over te dragen. Voor een dergelijke handeling, die wordt aangeduid als «de
beschikking verliezen over» geldt eveneens een meldingsplicht op grond
van dit artikel. Overigens is de juridische titel waaronder men de beschikking
verkrijgt of verliest over aandelen of stemmen niet relevant. Deze titel kan
bijvoorbeeld een koop of verkoop zijn, maar kan ook een ander karakter hebben
(bijvoorbeeld de aanvaarding van een schenking, de vestiging van een pandrecht
op aandelen of een verkrijging krachtens erfrecht of huwelijksvermogensrecht).Het eerste en tweede lid regelen dat meldingsplichtig is degene wiens
kapitaalbelang respectievelijk zeggenschap een bepaalde drempelwaarde bereikt,
over- of onderschrijdt. Deze drempelwaarden worden in het derde lid vastgesteld
op vijf, tien, vijftien, twintig, 25, dertig, vijftig en 75 procent. Hierbij
geldt dat er uit hoofde van dit artikel alleen een meldingsplicht ontstaat
als dit het gevolg is van het verkrijgen of verliezen van de beschikking over
aandelen of stemmen. Dit betekent onder andere dat er op grond van dit artikel
geen meldingsplicht ontstaat indien het belang van een persoon uitsluitend
verandert door een wijziging van het geplaatste kapitaal of van de statuten
van de uitgevende instelling waarin hij een substantiële deelneming of
aandelen met bijzondere statutaire rechten inzake de zeggenschap houdt. Wijzigingen
in de noemer, die niet tevens leiden tot een toename of afname van de teller
(dat wil zeggen de aandelen en/of stemmen in een uitgevende instelling waarover
de beschikking heeft), leiden derhalve niet tot een meldingsplicht op grond
van dit artikel (wel op grond van artikel 5:39, indien als gevolg van deze
noemerwijziging een drempelwaarde wordt bereikt, over- of onderschreden).Ten slotte kan op grond van het vierde lid bij algemene maatregel van
bestuur worden bepaald in welke gevallen een meldingsplichtige behoort te
weten dat hij een drempelwaarde bereikt of passeert. In verband daarmee wordt
opgemerkt dat degene die een melding moet verrichten op grond van dit artikel,
zich hierbij mag baseren op de noemergegevens van de uitgevende instelling
waarin hij een deelneming heeft, zoals die zijn opgenomen in het in artikel
1:93 genoemde register.Artikel 5:39In artikel 5:39, eerste lid, wordt een verplichting tot het doen van een
melding voorgesteld voor een ieder wiens percentage van het kapitaal of van
de stemmen in een uitgevende instelling een drempelwaarde bereikt, over- of
onderschrijdt als gevolg van een (noemer)wijziging van die uitgevende instelling,
die aan de AFM is gemeld op grond van artikel 5:34 of 5:35. Met andere
woorden, het gaat hier om het passief bereiken,
over- of onderschrijden van een drempelwaarde. Hierbij gelden ingevolge het
tweede lid dezelfde drempelwaarden als de drempelwaarden die gelden bij een
melding op grond van artikel 5:38, eerste of tweede lid. De in dit artikel
geregelde melding zal op grond van het eerste lid, tweede volzin uiterlijk
moeten plaatsvinden op de vierde handelsdag nadat de op grondvan
artikel 5:34 of 5:35 verrichte melding terzake van een noemerwijziging
is verwerkt in het register zoals voorgeschreven in artikel 1:93. Hierbij
geldt als handelsdag in beginsel iedere dag waarop op de gereglementeerde
markt handel kan plaatsvinden in de aandelen van de betreffende uitgevende
instelling. Overigens voorziet artikel 11, vijfde lid, onderdeel b, van de
richtlijn transparantie in de mogelijkheid voor de Europese Commissie om nader
te bepalen wat onder een handelsdag moet worden verstaan. Met het oog hierop
wordt in het eerste lid, derde volzin voorgesteld dat bij algemene maatregel
van bestuur kan worden bepaald wat onder het begrip handelsdag wordt verstaan.Ten slotte kan, evenals ten aanzien van de meldingsplicht op grond van
artikel 5:38, op grond van het derde lid bij algemene maatregel van bestuur
worden bepaald wanneer een meldingsplichtige behoort te weten dat hij een
drempelwaarde bereikt of passeert.Artikel 5:40Aandelen met een bijzonder statutair recht inzake de zeggenschap (bijvoorbeeld
prioriteitsaandelen en zogenaamde golden shares) kunnen, hoewel deze in de
praktijk veelal slechts een beperkt percentage van het geplaatste kapitaal
vertegenwoordigen, aanzienlijke zeggenschap met zich brengen in specifieke
situaties. Daarom is het van belang dat inzicht bestaat in het bezit van dergelijke
aandelen.Door middel van de tweede volzin wordt bewerkstelligd dat een meldingsplichtige
kan volstaan met slechts één melding (te weten de melding bedoeld
in artikel 5:38) wanneer hij de beschikking krijgt of verliest over een of
meer aandelen met bijzondere statutaire rechten inzake de zeggenschap en hij
daardoor tevens een drempelwaarde bereikt of over- of onderschrijdt (artikel
5:38, eerste of tweede lid).Artikel 5:41Dit artikel voorziet in een verplichting voor de houder van een substantiële
deelneming om zijn melding terzake van die deelneming periodiek te actualiseren,
indien de samenstelling van zijn belang op 31 december om 24.00 uur is
gewijzigd in vergelijking met zijn meest recente melding als gevolg van bepaalde
omzettingen. Het betreft de omzetting van potentiële belangen in reële
belangen en omgekeerd. Daarvan is bijvoorbeeld sprake indien aandelen als
bedoeld in artikel 5:33, eerste lid, onderdeel b, onder 3° of 4°
(bijvoorbeeld converteerbare obligaties of call-opties), die een potentiële
deelneming vormen, worden omgezet in aandelen (als bedoeld onder 1° van
die bepaling), of wanneer certificaten van aandelen (als bedoeld onder 2°
van die bepaling) worden omgezet in aandelen (als bedoeld onder 1° van
die bepaling). In de laatste volzinnen van zowel het eerste als het tweede
lid wordt voorzien in een uitzondering op de in die leden opgenomen meldingsplichten
voorzover deze rusten op bestuurders of commissarissen op wie artikel 5:48
(in navolging van artikel 2a van de Wmz 1995 en artikel 15 van het Wmz-wetsvoorstel)
betrekking heeft. Deze personen zullen hun eventuele omzettingen van potentiële
belangen in reële belangen (bijvoorbeeld ten gevolge van de uitoefening
van management-opties of de omwisseling van certificaten van aandelen in aandelen)
immers ook al (onverwijld) moeten melden op grond van artikel 5:48, zesde
of zevende lid. Het zou voor deze personen een onnodige administratieve last
zijn om terzake van hetzelfde feit ook nog een (onverwijlde) melding op grond
van dit artikel te moeten verrichten.Artikel 5:42In dit artikel is een (onverwijlde) meldingsplicht opgenomen voor een
voormalige dochtermaatschappij terzake van de substantiële deelneming
of het bezit van aandelen met bijzondere statutaire zeggenschapsrechten in
haar voormalige moedermaatschappij waarover zij de beschikking heeft. In de
periode dat deze maatschappij nog wel de dochter van de moedermaatschappij
was, was zij op grond van artikel 5:45, derde lid, tweede volzin, niet meldingsplichtig
met betrekking tot deze belangen, maar werden deze belangen voor de doeleinden
van dit hoofdstuk toegerekend aan haar moedermaatschappij (op grond van het
derde lid, eerste volzin, van dat artikel). Na haar «ontdochtering»
is dit echter niet meer het geval en wordt zij zelf meldingsplichtig terzake
van deze belangen.Artikel 5:43In dit artikel is een verplichting tot onverwijlde melding opgenomen voor
de houder van een substantiële deelneming of van een aandeel met een
bijzonder statutair recht inzake de zeggenschap in een vennootschap of rechtspersoon
waarvan aandelen worden toegelaten tot de handel op een gereglementeerde markt
en die daardoor een uitgevende instelling wordt.Het eerste lid betreft de meldingsplicht terzake van een deelneming in
een Nederlandse naamloze vennootschap waarvan aandelen worden toegelaten tot
de handel op een gereglementeerde markt (in Nederland of een andere lidstaat),
die daardoor een uitgevende instelling wordt.Het tweede lid betreft de meldingsplicht terzake van een deelneming in
een rechtspersoon uit een staat die geen lidstaat is waarvan aandelen worden
toegelaten tot de handel op een gereglementeerde markt in Nederland, die daardoor
een uitgevende instelling wordt. In tegenstelling tot bij de in het eerste
lid opgenomen meldingsplicht, hoeven bij deze meldingsplicht de eventuele
aandelen met bijzondere statutaire zeggenschapsrechten in de uitgevende instelling
niet te worden gemeld.Op grond van het derde lid kan bij algemene maatregel van bestuur worden
bepaald wanneer een meldingsplichtige behoort te weten dat hij beschikt over
een substantiële deelneming.Artikel 5:44Ingevolge dit artikel zullen bij algemene maatregel van bestuur regels
worden gesteld met betrekking tot de in deze afdeling bedoelde meldingen.
Deze regels hebben betrekking op de te melden gegevens en de wijze van melden.
De te melden gegevens zullen onder andere bestaan uit de naam, het adres en
de woonplaats van de meldingsplichtige, de naam van de uitgevende instelling
waarin aandelen of stemmen worden gehouden alsmede het aantal en de soort
aandelen en stemmen waarover de meldingsplichtige beschikt op het moment waarop
de meldingsplicht ontstaat.Verder zal een melding op grond van artikel 5:38, eerste lid, in aanvulling
op de gegevens die in dat artikel reeds zijn genoemd, tevens het aantal en
de koers dienen te bevatten van de aandelen waarop de laatste transactie betrekking
had. Hierdoor kan de op grond van het eerste lid van dat artikel verplichte
melding tevens gelden als de melding die moet worden gedaan op grond van artikel
5:60 (zie ook het vijfde lid van dat artikel).Afdeling 5.3.4Artikel 5:45Dit artikel werkt uit wat onder de in dit hoofdstuk genoemde term «beschikken
over» wordt verstaan. Het gaat bij «beschikken over» om
alle vormen van het houden van aandelen of het beschikken over stemmen, dat
wil zeggen ongeacht of sprake is van reëel of potentieel dan wel rechtstreeks
of middellijk houden van aandelen of de daaraan verbonden stemmen. Het gaat
hierbij niet slechts om beschikken in juridische zin, maar ook om het toerekenen
van aandelen of stemmen aan een andere persoon dan de persoon die de aandelen
of de daaraan verbonden stemmen in juridische zin houdt.Het tweede lid regelt dat in een situatie van vruchtgebruik of pand de
vruchtgebruiker dan wel de pandhouder beschikt over de stemmen. In beginsel
heeft de aandeelhouder het stemrecht op de aandelen (artikelen 2:88, tweede
lid, en 2:89, tweede lid, van het BW). Bij de vestiging van een pandrecht
of een recht van vruchtgebruik kan echter worden bepaald dat het stemrecht
aan de pandhouder of vruchtgebruiker kan worden overgedragen.Het derde lid, eerste volzin, regelt dat iemand wordt geacht te beschikken
over de aandelen die zijn dochtermaatschappij houdt en over de stemmen die
zijn dochtermaatschappij kan uitbrengen. De tweede volzin van het derde lid
brengt met zich dat de dochtermaatschappij niet meer zelf meldingsplichtig
is. Aldus worden dubbele meldingsplichten voorkomen in moeder-dochter verhoudingen.Het vierde lid ziet bijvoorbeeld op de situatie dat aandelen door iemand
worden ondergebracht bij een bank, waardoor deze bank juridisch gerechtigd
wordt ten aanzien van deze aandelen maar waarbij het economisch belang blijft
berusten bij die betreffende persoon.Het vijfde lid heeft tot gevolg dat een persoon die partij is bij een
overeenkomst tot uitoefening van een gemeenschappelijk beleid inzake het stemrecht
in een uitgevende instelling, niet alleen de stemmen waarover hij zelf rechtstreeks
beschikt aan zich moet toerekenen, maar ook de overige stemmen waarop de overeenkomst
betrekking heeft.Het zesde lid heeft bijvoorbeeld betrekking op de situatie waarin aandelen
worden uitgeleend. De uitlener wordt in dat geval geacht te blijven beschikken
over de stemmen die zijn verbonden aan de uitgeleende aandelen.Op grond van het zevende lid wordt de beheerder van een beleggingsfonds
geacht te beschikken over de in dat fonds ondergebrachte aandelen en daaraan
verbonden stemmen in uitgevende instellingen. De achtergrond van deze bepaling
is dat de beheerder (weliswaar uitsluitend met goedkeuring van de bewaarder)
kan beslissen over bijvoorbeeld de uitoefening van het stemrecht op alsmede
over de aankoop en verkoop van de in het fonds ondergebrachte aandelen, hoewel
het de bewaarder is die juridisch gerechtigd is tot de aandelen en de stemmen.
De bewaarder is dus niet meldingsplichtig.Bij een in het achtste lid genoemde gemeenschap valt onder andere te denken
aan huwelijksgemeenschappen, onverdeelde boedels, maatschappen en commanditaire
vennootschappen. De uitzondering die is opgenomen ten aanzien van de stemmen
die deel uitmaken van een wettelijke gemeenschap van goederen als bedoeld
in artikel 1:93 van hetBW, heeft als achtergrond dat bij stemmen
de bestuursbevoegdheid op grond van artikel 1:97 van het BW, waaronder begrepen
het stemrecht met betrekking tot het belang in een vennootschap, uitsluitend
toekomt aan de echtgenoot van wiens kant het belang in de huwelijksgemeenschap
is gevallen.Het negende lid bevat een meldingsplicht voor een persoon die een volmacht
heeft verkregen van een andere persoon om naar eigen goeddunken (dus zonder
instructies van de volmachtgever of van iemand anders) diens stemrechten in
een uitgevende instelling uit te oefenen.Het tiende lid regelt een uitzondering van het derde lid voor moedermaatschappijen
van beheerders van beleggingsinstellingen (onderdeel a) en voor moedermaatschappijen
van vermogensbeheerders (onderdeel b). Voor deze moedermaatschappijen geldt
dus niet de verplichting om aandelen en de stemmen in een uitgevende instelling
waarover zij beschikken in het kader van hun normale bedrijfsuitoefening,
op te tellen bij de aandelen en stemmen in deze uitgevende instelling waarover
zij zelf beschikken. De bij algemene maatregel van bestuur te stellen regels
zullen betrekking hebben op de voorwaarden die gelden voor de toepasselijkheid
van deze uitzonderingen. Deze voorwaarden zijn voor een deel expliciet opgenomen
in de richtlijn transparantie, maar voor een ander deel zullen deze voorwaarden
voortvloeien uit uitvoeringsmaatregelen die de Europese Commissie kan treffen
op basis van de richtlijn transparantie.Artikel 5:46In dit artikel zijn voor enige specifiek benoemde categorieën financiële
marktpartijen uitzonderingen op de meldingsplichten terzake van het beschikken
over aandelen en stemmen in een uitgevende instelling opgenomen. Deze uitzonderingen
zijn echter alleen van toepassing indien aan enkele cumulatieve voorwaarden
wordt voldaan.In het eerste, tweede en derde lid zijn opsommingen opgenomen van categorieën
marktpartijen die onder (onderling verschillende) voorwaarden zijn uitgezonderd
van de meldingsplichten. In het derde lid, onderdelen d, e en f wordt gedoeld
op financiële ondernemingen uit andere lidstaten die onder de wederzijdse
erkenning vallen (Europees paspoort), ongeacht of zij een notificatieprocedure
hebben doorlopen.In het vierde lid wordt bepaald dat bij algemene maatregel van bestuur
regels kunnen worden gesteld met betrekking tot de genoemde uitzonderingen.
Deze regels zullen betrekking hebben op de voorwaarden die gelden voor de
toepasselijkheid van deze uitzonderingen. Deze voorwaarden zijn voor een deel
expliciet opgenomen in de richtlijn transparantie, maar voor een ander deel
zullen deze voorwaarden voortvloeien uit uitvoeringsmaatregelen die de Europese
Commissie kan treffen op basis van de richtlijn transparantie.In het vijfde lid wordt bepaald dat, indien een in het eerste, tweede
of derde lid genoemde onderneming of instelling de betreffende aandelen en
stemmen nog houdt op het tijdstip waarop de toepasselijkheid van het eerste,
tweede of derde lid eindigt, deze wordt geacht op dat moment de beschikking
te hebben verkregen over deze aandelen en stemmen. Zij kan vanaf dat moment
meldingsplichtig worden terzake van deze aandelen en stemmen, afhankelijk
van de vraag of zij beschikt over een substantiële deelneming of over
een of meer aandelen met bijzondere statutaire rechten inzake de zeggenschap
in de uitgevende instelling.Artikel 5:47Dit artikel bepaalt dat een aantal van de in dit hoofdstuk opgenomen meldingsplichten
terzake van het beschikken over aandelen of stemmen in een uitgevende instelling
niet van toepassing is, indien sprake is van aandelen of stemmen in een uitgevende
instelling uit een staat die geen lidstaat is, en die niet Nederland heeft
verkozen als lidstaat van herkomst binnen de Europese Unie. In dat geval zijn
de meldingsplichten van de artikelen 5:40 (terzake van een of meer aandelen
met bijzondere statutaire zeggenschapsrechten), 5:41 (periodieke melding)
en 5:42 (onverwijlde melding door een voormalige dochtermaatschappij die beschikt
over een of meer aandelen met bijzondere statutaire zeggenschapsrechten) niet
van toepassing (onderdeel a). Voorts gelden, indien een dergelijke uitgevende
instelling de beschikking krijgt of verliest over eigen aandelen en daardoor
meldingsplichtig wordt op grond van dit hoofdstuk, slechts de drempelwaarden
vijf en tien procent (onderdeel b).Afdeling 5.3.5Artikel 5:48Door de meldingen op grond van dit artikel kan men op elk moment een overzicht
krijgen van het aandelenbezit en stemrecht van bestuurders en commissarissen
in de uitgevende instelling waaraan zij zijn verbonden en de daaraan gelieerde
uitgevende instellingen.Het eerste lid wordt opgenomen om te voorkomen dat de in dit artikel opgenomen
meldingsplichten gelden voor bestuurders en commissarissen van buitenlandse
rechtspersonen.In het tweede lid wordt een definitie gegeven van het begrip gelieerde
uitgevende instelling. Deze definitie is in dit artikel opgenomen, omdat in
het vervolg van dit artikel ook meldingsplichten voor bestuurders en commissarissen
zijn opgenomen terzake van de aandelen en stemmen in gelieerde uitgevende
instellingen waarover zij de beschikking hebben.Met betrekking tot het derde lid wordt opgemerkt dat, indien een benoeming
geschiedt onder een opschortende voorwaarde (bijvoorbeeld de verlening van
toestemming door een toezichthouder of een benoeming op termijn), toch de
datum waarop het daartoe bevoegde orgaan van de uitgevende instelling de benoeming
heeft verricht geldt als de datum vanaf welke de in de tweede volzin genoemde
termijn van twee weken gaat lopen.Het vierde lid bevat een verplichting voor een bestuurder of commissaris
van een Nederlandse vennootschap wier aandelen (initieel) worden toegelaten
tot de handel op een gereglementeerde markt en die daardoor een uitgevende
instelling wordt.Bij het vijfde lid kan bijvoorbeeld worden gedacht aan de situatie waarin
de uitgevende instelling waarvan de betreffende persoon bestuurder of commissaris
is, een belang van meer dan 25 procent verkrijgt (bijvoorbeeld door koop)
in een andere uitgevende instelling (die hierdoor een gelieerde uitgevende
instelling wordt van de uitgevende instelling waarvan deze persoon bestuurder
of commissaris is).De meldingsplichten in het zesde en zevende lid hebben betrekking op wijzigingen
in zowel het aantal als de soort aandelen en stemmen van een bestuurder of
commissaris. Dit betekent bijvoorbeeld dat, indien een bestuurder personeelsopties
uitoefent en de verkregen aandelen verkoopt, hij dit moet melden
aangezien het aantal aandelen waarover hij de beschikking heeft wijzigt. Ook
indien hij de verkregen aandelen niet verkoopt is hij meldingsplichtig, omdat
zich dan een wijziging voordoet in de soort aandelen waarover hij beschikt.
Voor de uitoefening van de personeelsopties had hij immers de beschikking
over opties, die op grond van artikel 5:33, eerste lid, onderdeel b, onder
4°, in het kader van dit hoofdstuk worden gelijkgesteld aan aandelen.
Na de uitoefening van deze opties heeft hij echter de beschikking over aandelen
zoals bedoeld in artikel 5:33, eerste lid, onderdeel b, onder 1° of 2°,
dus een andere soort dan de soort waarover hij voor de uitoefening de beschikking
had.De tweede volzinnen van het vierde, vijfde, zesde en zevende lid beogen
een dubbele meldingsplicht voor de betrokken bestuurder of commissaris te
voorkomen. Bij het vijfde lid kan het bijvoorbeeld gaan om de situatie waarin
een bestuurder, voordat een uitgevende instelling een gelieerde uitgevende
instelling werd, reeds beschikte over zeggenschap of een kapitaalbelang in
deze uitgevende instelling en in verband daarmee al meldingsplichtig was op
grond van andere bepalingen in dit hoofdstuk (bijvoorbeeld omdat dit belang
vijf procent of meer bedroeg). Bij het zesde en zevende lid kan worden gedacht
aan de situatie waarin een bestuurder reeds een melding heeft moeten doen
wegens het bereiken, over- of onderschrijden van een drempelwaarde.Het achtste lid legt, in tegenstelling tot de andere leden van dit artikel,
een verplichting op aan uitgevende instellingen. Deze verplichting houdt in
dat een uitgevende instelling, indien een van haar bestuurders of commissarissen
niet langer als zodanig in functie is, dit onverwijld moet melden aan de AFM.
Het betreft hier uitsluitend bestuurders en commissarissen die staan ingeschreven
in het register bedoeld in artikel 5:49.Het negende lid beoogt te voorkomen dat de in dit artikel opgenomen meldingsplichten
voor bestuurders of commissarissen worden ontgaan door tussenschakeling van
een rechtspersoon.Ingevolge het tiende lid zullen bij algemene maatregel van bestuur regels
worden gesteld met betrekking tot meldingen als bedoeld in dit artikel.Afdeling 5:3.6Artikel 5:49Dit artikel bevat bepalingen die verband houden met de verwerking van
overeenkomstig dit hoofdstuk gedane meldingen in het in artikel 1:93 bedoelde
register, alsmede met de communicatie door de AFM met de betreffende uitgevende
instellingen en meldingsplichtigen in verband met deze meldingen.Het eerste lid regelt dat de uitgevende instelling waarop een melding
betrekking heeft en de meldingsplichtige door de AFM in beginsel onverwijld
over deze melding worden geïnformeerd door middel van een mededeling
die overigens geen informatie over de inhoud van de melding bevat (eerste
volzin). Deze mededeling kan voor de meldingsplichtige gelden als bewijs dat
deze aan zijn meldingsplicht heeft voldaan (tweede volzin).Het tweede lid bepaalt dat de AFM onverwijld na de verwerking van (de
gegevens van) een melding in het register aan de desbetreffende uitgevende
instelling mededeling doet van de inhoud van de melding. Een uitgevende instelling
die op grond van het tweede lid een mededeling ontvangt dat een melding is
gedaan over een deelneming in haar, is niet verplicht deze mededeling openbaar
te maken op de grond dat het koersgevoelige informatie betreft.
Het feit dat de AFM deze melding op grond van artikel 1:93, tweede lid, onderdeel
d, onder 1°, binnen een werkdag volgend op de werkdag waarop zij de melding
heeft ontvangen, verwerkt in het in die bepaling bedoelde register, heeft
tot gevolg dat deze melding haar eventuele koersgevoelige karakter verliest.Op grond van het derde lid kunnen de in het eerste en het tweede lid genoemde
termijnen terzake van de mededeling van de melding aan de meldingsplichtige
en de mededeling van de inhoud van de melding aan de uitgevende instelling
echter worden verlengd wanneer de AFM op grond van artikel 5:51, tweede lid,
de verwerking van een melding in het genoemde register opschort. Dit zal zich
kunnen voordoen indien de AFM overgaat tot het vorderen van inlichtingen in
verband met de betreffende melding (zie verder de toelichting op artikel 5:51,
tweede lid).Afdeling 5.3.7Artikel 5:50Dit artikel verplicht een uitgevende instelling om, indien deze door de
AFM wordt geïnformeerd over de inhoud van een melding en zij naar aanleiding
daarvan vermoedt dat deze melding onjuist is, onverwijld de AFM daarvan in
kennis te stellen. Doel van deze bepaling is om de AFM beter in staat te stellen
te beslissen omtrent de toepassing van haar bevoegdheden, bedoeld in artikel
5:51.Artikel 5:51Met het oog op een adequaat toezicht op de naleving van de in dit hoofdstuk
gestelde regels, dient de AFM te beschikken over passende bevoegdheden. In
verband hiermee is in artikel 5:51 een aantal bevoegdheden opgenomen. Deze
bevoegdheden heeft de AFM naast haar in het Algemeen deel geregelde bevoegdheden,
zoals die tot het vorderen van inlichtingen.Op grond van het eerste lid kan de AFM een meldingsplichtige die een onjuiste
melding heeft gedaan of ten onrechte geen melding heeft gedaan, verplichten
alsnog een (juiste) melding te doen. Deze bepaling wordt grotendeels overgenomen
uit artikel 8, vierde lid, van de Wmz 1996 en artikel 18, eerste lid, van
het WMZ-wetsvoorstel, met dien verstande dat in artikel 5:51, eerste lid,
van dit voorstel geen sprake meer is van «in de gelegenheid stellen»
maar van «verplichten».Het tweede lid heeft tot doel te voorkomen dat het register wordt vervuild
met onjuiste meldingen. Dit zou namelijk schade kunnen toebrengen aan de betreffende
uitgevende instellingen of meldingsplichtigen en tot misleiding kunnen leiden
van het beleggende publiek (en daarmee de beoogde transparantie kunnen verminderen).
In geval van opschorting van de verwerking van een melding in het in artikel
1:93 bedoelde register dient de AFM de betreffende uitgevende instelling en
de betreffende meldingsplichtige van de opschorting op de hoogte te stellen.De in het derde lid opgenomen bevoegdheid dient om de AFM in staat te
stellen de juistheid van het in artikel 1:93 bedoelde register te bevorderen.Artikel 5:52In dit artikel is een regeling terzake van civielrechtelijke sancties
opgenomen. Het is namelijk van belang dat door middel van gebruik van deze regeling degene die in zijn belang wordt getroffen door een
verzuim in het naleven van een meldingsplicht zelf in rechte kan optreden.
De regeling komt overeen met de bestaande regeling op dit terrein in de Wet
melding zeggenschap in ter beurze genoteerde vennootschappen 1996 (artikel
9) en met de dienaangaand in het Wmz-wetsvoorstel voorgestelde regeling (artikel
25).HOOFDSTUK 5.4De in afdeling 5.4.2 opgenomen regels worden in hoofdzaak ongewijzigd
overgenomen uit de Wet marktmisbruik, waardoor onlangs ter implementatie van
Europese richtlijnen op het gebied van de bestrijding van handel met voorwetenschap
en marktmanipulatie de Wet toezicht effectenverkeer 1995 werd gewijzigd. De
voorgestelde beperkte wijzigingen zijn tekstueel van aard en wenselijk omdat
er op deze manier consistent gebruik wordt gemaakt van begrippen die in deze
nota van wijziging worden gedefinieerd. Deze aanpassingen beogen geen inhoudelijke
wijziging aan te brengen. Voor een uitgebreide toelichting bij de implementatie
van de richtlijn marktmisbruik1, de uitvoeringsrichtlijn
definities en openbaarmaking2, de uitvoeringsrichtlijn
aanbevelingen3 en de uitvoeringsrichtlijn gebruikelijke
marktpraktijken en meldingsregeling4 wordt verwezen
naar de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel marktmisbruik en de toelichting
op de nota van wijziging bij dat wetsvoorstel.5Het enige artikel waarin een inhoudelijke wijziging wordt voorgesteld,
is artikel 5:64 van deze nota van wijziging. Ten opzichte van artikel 47e
van de Wte 1995 zijn enkele wijzigingen aangebracht, waardoor er beter wordt
aangesloten bij de uitvoeringsrichtlijn aanbevelingen. In de artikelsgewijze
toelichting op het betreffende artikel wordt hier nader op ingegaan.Afdeling 5.4.3 regelt het zogeheten «effectentypisch» gedragstoezicht.
De hieraan onderworpen instellingen dienen in verband met de bijzondere vertrouwenspositie
die zij innemen en in aanvulling op de voor een ieder geldende regels ter
voorkoming van marktmisbruik te voldoen aan een aantal specifieke regels,
toegespitst op het integer omgaan met financiële instrumenten. De in
dat kader getroffen voorzieningen, bijvoorbeeld in de vorm van interne voorschriften,
gedragscodes en controlemechanismen, dragen bij aan een integere bedrijfsvoering.Afdeling 5.4.1Artikel 5:53Deze bepaling wordt overgenomen uit de artikelen 45a en 46, vierde en
vijfde lid, van de Wte 1995 en geldt voor het onderhavige hoofdstuk en de
daarop berustende bepalingen. Het eerste lid van deze bepaling is gebaseerd
op de artikelen 1, eerste lid, van de richtlijn marktmisbruik en 1 van de
uitvoeringsrichtlijn definities en openbaarmaking. Het derde lid van deze
bepaling is gebaseerd op artikel 1, derde lid, van de richtlijn marktmisbruik.In het eerste lid worden de definities opgenomen van begrippen die uitsluitend
relevant zijn voor hoofdstuk 5.4. Op grond van het tweede lid kunnen marktpraktijken
als bedoeld in het eerste lid, tweede volzin, worden aangewezen. In het derde
lid is de definitie opgenomen van het begrip «aanbieder» dat in
hoofdstuk 5.4 een andere betekenis heeft dan in artikel 1:1. In het vierde
lid wordt ter implementatie van artikel 1, derde lid, negende gedachtestreepje,
van de richtlijn marktmisbruik, de definitie opgenomen van het begrip «financieel
instrument» dat in hoofdstuk 5.4 een ruimere betekenis heeft dan in
artikel 1:1. Het was niet nodig deze passage op te nemen in
de Wte 1995, omdat daar gesproken wordt van«soortgelijke waardepapieren», «soortgelijke
rechten» en«soortgelijke overeenkomsten». In de definitie
van financieel instrument in deze nota van wijziging wordt deze constructie
niet gehanteerd.In het vijfde lid wordt de definitie opgenomen van het begrip uitgevende
instelling, dat in hoofdstuk 5.4 een minder ruime betekenis heeft dan in artikel
1:1. In hoofdstuk 5.4 gaat het immers niet om «een ieder» maar
om een rechtspersoon, vennootschap of instelling. Omdat niet alle financiële
instrumenten worden uitgegeven, kan deze rechtspersoon, vennootschap of instelling
ook partij zijn bij een financieel instrument. Dit is bijvoorbeeld het geval
bij opties of swaps. Deze worden niet uitgegeven, deze instrumenten zijn overeenkomsten
die worden aangegaan.Het zesde en zevende lid zijn nieuw ten opzichte van de Wte 1995. Deze
definities zijn toegevoegd om beter aan te sluiten bij de uitvoeringsrichtlijn
aanbevelingen. Het begrip «beleggingsaanbeveling» wordt overeenkomstig
artikel 1, onderdeel a, van het Besluit marktmisbruik in het zesde lid gedefinieerd.
Onder een beleggingsaanbeveling wordt op basis van artikel 1, derde lid, van
de uitvoeringsrichtlijn aanbevelingen een beleggingsstrategie verstaan die
expliciet of impliciet in voor het publiek bestemde informatie wordt aanbevolen
of voorgesteld ten aanzien van financiële instrumenten als bedoeld in
artikel 5:56, eerste lid, onderdeel a, van deze nota van wijziging of met
betrekking tot een uitgevende instelling die financiële instrumenten
als bedoeld in dat onderdeel heeft uitgegeven of zal uitgeven of als aanbieder
partij is of voornemens is als aanbieder partij te zijn bij een financieel
instrument als bedoeld in dat onderdeel. Met een expliciete aanbeveling wordt
hetzelfde bedoeld als rechtstreeks een beleggingsaanbeveling doen of direct
aanbevelen en omvat het gebruik van de termen «kopen», «aanhouden»
of «verkopen». Een advies om te kopen, aan te houden of te verkopen
wordt uiteraard gegeven als deze begrippen letterlijk worden gebruikt, maar
ook als een gelijkwaardige formulering wordt gebruikt, zodanig, dat de gemiddelde
belegger dit interpreteert als een advies om te kopen, aan te houden of te
verkopen. Met een impliciete aanbeveling wordt hetzelfde bedoeld als middellijk
een beleggingsaanbeveling doen of indirect aanbevelen en omvat bijvoorbeeld
een verwijzing naar een richtkoers of anderszins. De richtlijn marktmisbruik
ziet niet op de situatie waarin het gaat om handel in financiële instrumenten
die buiten een lidstaat zijn toegelaten tot de handel op een markt in financiële
instrumenten, daarom worden er geen regels gesteld voor het uitbrengen van
beleggingsaanbevelingen met betrekking tot financiële instrumenten die
zijn toegelaten tot de handel op een markt in financiële instrumenten
die is gevestigd en van overheidswege is toegelaten in een staat die geen
lidstaat is, of wanneer toelating tot die handel is aangevraagd. Het begrip «uitbrenger
van een beleggingsaanbeveling» wordt overeenkomstig artikel 1, onderdeel
b, van het Besluit marktmisbruik in artikel 5:53, zevende lid, van deze nota
van wijziging gedefinieerd.Afdeling 5.4.2Artikel 5:54Deze bepaling wordt overgenomen uit artikel 45c van de Wte 1995. Ingevolge
artikel 2, derde lid, van de Wet op de economische delicten (Wed) moet in
de desbetreffende wet zelf aangegeven worden of een economisch delict als
bedoeld in artikel 1, onder 3°, van de Wed een misdrijf, dan wel een overtreding
is.Artikel 5:55Deze bepaling wordt overgenomen uit artikel 45d van de Wte 1995. Ten aanzien
van de in artikel 5:55 bedoelde strafbare feiten is de rechtbank te Amsterdam
in eerste aanleg bij uitsluiting bevoegd. Voor de duidelijkheid wordt opgemerkt
dat ten aanzien van overtredingen van de meldingsplicht (artikel 5: 59) de
rechtbank te Amsterdam ook de bevoegde instantie is, aangezien de AFM in Amsterdam
is gevestigd. Deze zaken worden ook nu al uitsluitend in het arrondissement
Amsterdam behandeld.Artikel 5:56Deze bepaling wordt overgenomen uit artikel 46 van de Wte 1995. Het eerste
en tweede lid van deze bepaling zijn gebaseerd op de artikelen 2, eerste en
tweede lid, 9 en 10 van de richtlijn marktmisbruik. Het derde lid van deze
bepaling is gebaseerd op artikel 4 van de richtlijn marktmisbruik. Het vierde
lid van deze bepaling is gebaseerd op de artikelen 1, vijfde lid, van de richtlijn
marktmisbruik en 2, 3 en 4 van de uitvoeringsrichtlijn gebruikelijke marktpraktijken
en meldingsregeling. Het vijfde lid van deze bepaling is gebaseerd op de artikelen
2, derde lid, 7 en 8 van de richtlijn marktmisbruik. Het zevende lid van deze
bepaling is gebaseerd op artikel 2, eerste lid, van de richtlijn marktmisbruik.In het eerste lid is het transactieverbod voor primaire insiders opgenomen
en in het derde lid dat voor secundaire insiders. In het tweede lid is de
primaire insider specifiek omschreven, het derde lid geeft aan dat ieder ander
die weet of behoort te weten dat hij over voorwetenschap beschikt, als secundaire
insider wordt aangemerkt. In het tweede lid is in onderdeel a bewust niet
gekozen voor het begrip «bestuurders en commissarissen» zoals
dit onder meer voorkomt in Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek. Deze formulering
is specifiek toegesneden op Nederlandse vennootschappen en als het begrip «bestuurders
en commissarissen» gebruikt zou worden, zouden daardoor personen die
in een andere rechtsorde wel als primaire insiders aangemerkt moeten worden
wellicht buiten de reikwijdte van de bepaling kunnen vallen. Bij een belang
van ten minste tien procent mag worden aangenomen dat degene die over een
deelneming als bedoeld in onderdeel b van het tweede lid beschikt, zodanig
betrokken is bij de instelling dat hij kan worden aangemerkt als primaire
insider. Met de in onderdeel c van het tweede lid omschreven categorie wordt
geduid op personen die, hoewel zij niet tot de leidinggevende organen van
de effectenuitgevende instelling behoren, toch toegang hebben tot informatie
als bedoeld in artikel 5:53, eerste lid, vanwege de uitoefening van hun werk,
beroep of functie. Daarbij kan, naast personen binnen de instelling, ook gedacht
worden aan externe adviseurs.Met betrekking tot onderdeel d van het tweede lid is het niet de bedoeling
dat degene aan wie informatie die voorwetenschap oplevert, wordt verteld overeenkomstig
artikel 5:57 als betrokkene bij een strafbaar feit gekwalificeerd wordt, waardoor
hij als primaire insider zou gaan gelden. Deze persoon is bij een strafbaar
feit betrokken zonder dat hij dit weet of behoort te weten en is dus een secundaire
insider.Ten aanzien van de primaire insider kan worden opgemerkt dat niet hoeft
te worden bewezen dat deze persoon wist of behoorde te weten dat hij over
voorwetenschap beschikte. Dat wordt aangenomen op grond van het feit dat hij
een bepaalde functie bekleedt of in een bepaalde verhouding tot de rechtspersoon,
vennootschap of instelling staat. Bij de secundaire insider moet wel worden
bewezen dat deze weet of behoorde te weten dat hij over voorwetenschap beschikte.Op grond van het zesde lid kunnen bij algemene maatregel van bestuur categorieën
van transacties worden aangewezen waarop de in het eersteen
derde lid bedoelde verboden niet van toepassing zijn. Daarbij kan binnen een
aan te wijzen categorie onderscheid worden gemaakt naar de personen door wie
en de omstandigheden waaronder de transacties worden verricht of bewerkstelligd.Reden voor deze uitzonderingsmogelijkheid is dat in het verkeer van financiële
instrumenten soorten van transacties voorkomen die weliswaar naar de letter
onder de delictsomschrijving van het verbod op het gebruik maken van voorwetenschap
vallen, maar die geen wezenlijke bedreiging vormen voor de integriteit van
de markten in financiële instrumenten of voor de belangen van de op die
markten opererende partijen. Een verbod op dergelijke op deze markten gebruikelijke
transacties, zou in dat licht een onnodige en ongerechtvaardigde belemmering
van de handel in financiële instrumenten betekenen.Ingevolge artikel 4 van de Wed wordt onder een economisch delict ook een
poging daartoe begrepen. Strafrechtelijk kan een poging tot het gebruik van
voorwetenschap of marktmanipulatie derhalve ook worden aangepakt.Artikel 5:57Deze bepaling wordt overgenomen uit artikel 46a van de Wte 1995. Deze
bepaling is gebaseerd op de artikelen 3, 4, 9 en 10 van de richtlijn marktmisbruik.In dit artikel is het mededelings- en tipverbod opgenomen. Net als bij
het transactieverbod (artikel 5:56) wordt er ook bij dit verbod een onderscheid
gemaakt tussen primaire en secundaire insiders. Met betrekking tot de secundaire
insider zal ook hier moeten worden aangetoond dat hij «weet of behoort
te weten» dat hij over voorwetenschap beschikt.Op grond van het derde lid kan bij algemene maatregel van bestuur worden
bepaald wanneer sprake is van mededelen in het kader van de normale uitoefening
van werk, beroep of functie, zoals bedoeld in het eerste lid. In deze algemene
maatregel van bestuur zal in ieder geval worden opgenomen dat een bieder die
voornemens is een openbaar bod uit te brengen en om die reden bestaande (groot)aandeelhouders
polst of zij bereid zijn bij een eventueel uit te brengen bod hun aandelen
aan te bieden, handelt in de normale uitoefening van werk, beroep of functie.
Voor een bieder is het immers van belang om te weten of een voorgenomen openbaar
bod kans van slagen heeft. Dit polsen dient dan wel beperkt te blijven tot
de (groot)aandeelhouders waarvan het voor de bieder noodzakelijk is om te
weten of deze aandeelhouders op het bod in gaan. Het kan juist in het belang
van de markten in financiële instrumenten zijn dat een bieder (groot)aandeelhouders
kan polsen of zij bereid zijn om op een bod in te gaan, omdat daardoor een
bod dat geen kans van slagen heeft, niet zal worden uitgebracht en niet tot
onnodige koersschommelingen zal leiden. De persoon aan wie de informatie die
voorwetenschap oplevert wordt medegedeeld, is gehouden tot geheimhouding daarvan
en mag geen transacties plegen. Voor het polsen van (groot)aandeelhouders
van wie het niet redelijkerwijs noodzakelijk is voor het welslagen van het
bod dat zij aangeven of zij op het bod ingaan, blijft het mededelings- en
tipverbod van artikel 5:57 onverkort gelden. Op de bieder rust de verantwoordelijkheid
om zorgvuldig om te gaan met de contacten met (groot)aandeelhouders en hij
dient te allen tijde inzichtelijk te kunnen maken dat het noodzakelijk is
dat hij bepaalde (groot)aandeelhouders heeft gepolst. Indien het polsen niet
noodzakelijk is, is er geen sprake van mededelen in de normale uitoefening
van werk, beroep of functie.Artikel 5:58Deze bepaling wordt overgenomen uit artikel 46b van de Wte 1995. Deze
bepaling is gebaseerd op de artikelen 1, tweede en vijfde lid, 5, 6, zesde
lid, 7, 8, 9 en 10 van de richtlijn marktmisbruik, 4 en 5 van de uitvoeringsrichtlijn
definities en openbaarmaking en 2 en 3 van uitvoeringsrichtlijn gebruikelijke
marktpraktijken en meldingsregeling.In dit artikel is het verbod op marktmanipulatie opgenomen. Met «te
duchten» wordt in het strafrecht gedoeld op de graad van waarschijnlijkheid
die bestaat «wanneer naar de gewone loop der dingen zonder buitengewone
omstandigheden de ernstige mogelijkheid van de noodlottige afloop aanwezig
is».1 Kortom, er is gevaar te duchten
wanneer een sterke mogelijkheid bestaat en ingezien kan worden van de verwezenlijking
van datgene waarvoor gevaar ontstaat.Het bestanddeel «te houden» in het eerste lid, onderdeel b,
moet ruim worden gelezen en omvat mede elke verrichte of bewerkstelligde transactie
of handelsorder die als doel heeft de koers van die financiële instrumenten
op een bepaald kunstmatig niveau te brengen. Een kunstmatig niveau hoeft niet,
maar kan wel abnormaal zijn: als de koers «normaal» rond de 100
schommelt, dan zou als gevolg van tegenvallende winstverwachtingen de koers
wellicht kunnen zakken naar tachtig. Wie, dat wetende, de koers zodanig manipuleert
dat deze toch rond de 100 blijft bewegen, brengt een «normale»,
maar kunstmatige koers tot stand. Onder «kunstmatig» wordt tevens «abnormaal»
verstaan.Onder de in onderdeel c bedoelde gedraging valt ook het gebruik maken
van in de richtlijn marktmisbruik genoemde oneigenlijke constructies. Hoewel
het Wetboek van Strafrecht deze materie ook gedeeltelijk regelt (bijvoorbeeld
in de artikelen 326, 328bis, 334 en 336), is het noodzakelijk om deze verboden
gedraging ook in dit wetsvoorstel op te nemen. Allereerst omdat artikel 14,
eerste lid, van de richtlijn marktmisbruik lidstaten ertoe verplicht dat passende
administratieve maatregelen of administratieve sancties kunnen worden opgelegd
bij overtreding van de verbodsbepalingen.Daarnaast zijn de huidige commune strafbaarstellingen ontoereikend om
de norm zoals vervat in de richtlijn marktmisbruik afdoende te kunnen regelen.
De genoemde commune delicten uit het Wetboek van Strafrecht zijn veel algemener
en op een aantal punten ook wezenlijk beperkter geformuleerd. Overigens is
voor een aantal van de delicten die zijn opgenomen in de genoemde artikelen
van het Wetboek van Strafrecht voorlopige hechtenis mogelijk. Dit geldt niet
voor artikel 5:58.Onder het verspreiden van informatie als bedoeld in onderdeel d van het
eerste lid wordt ook verspreiding via internet begrepen. Onder informatie
als bedoeld in onderdeel d wordt mede verstaan informatie die betrekking heeft
op de uitgevende instelling zelf dan wel op andere wijze de uitgevende instelling
raakt. Hierbij kan bijvoorbeeld gedacht worden aan valse berichten over de
uitgevende instelling, omtrent het plotselinge vertrek van een topman, een
gesuggereerd overnamebod op de uitgevende instelling, of geruchten over de
markt waarin de uitgevende instelling werkzaam is.Als voorbeelden van marktmanipulatie worden in artikel 1, tweede lid,
van de richtlijn marktmisbruik de volgende gevallen genoemd:– het door een of meer personen samenwerken om een machtspositie
te verwerven ten aanzien van het aanbod van of de vraag naar een financieel
instrument met als gevolg dat rechtstreeks of middellijk aan- of verkoopprijzen
of andere onbillijke transactievoorwaarden worden opgelegd;– de aankoop of verkoop van een financieel instrument bij het sluiten
van de handel om beleggers die op basis van slotkoersen handelen te misleiden
(marking the close), en– het profiteren van incidentele of regelmatige toegang tot de traditionele
of elektronische media door een oordeel over een financieel instrument (of
indirect over de emittent ervan) te verspreiden, terwijl van te voren posities
in dit financieel instrument zijn ingenomen om nadien profijt te trekken van
de invloed die dit oordeel heeft gehad op de koers van dit financieel instrument,
zonder tegelijkertijd deze belangenverstrengeling naar behoren en daadwerkelijk
openbaar te maken.Daarnaast is een voorbeeld van marktmanipulatie het kunstmatig hoog houden
van de vraag naar een aandeel door steeds zeer grote kooporders in te leggen
met tegelijkertijd grote verkooporders. Deze orders worden automatisch gematched,
zodat zich geen feitelijke verandering in de eigendomstructuur van de aandelen
heeft voorgedaan. Ook kan gedacht worden aan het beleggen in derivaten terwijl
men tegelijkertijd de koers van deze derivaten tracht te beïnvloeden
door met diverse koersmanipulerende mechanismen de handel en daarmee de koers
in het onderliggend aandeel te beïnvloeden. Verder is het een vorm van
marktmanipulatie wanneer enkele personen samenwerken om de koers van een financieel
instrument op een kunstmatig niveau te brengen en vervolgens al hun financiële
instrumenten in één keer verkopen waarmee een forse koerswinst
wordt behaald.Het verspreiden van geruchten om anderen aan te zetten tot koop of verkoop
van financiële instrumenten valt ook onder de verbodsbepaling. Zie voor
verdere voorbeelden artikel 4 en 5 van de uitvoeringsrichtlijn definities
en openbaarmaking.Het vierde lid bevat een uitzondering op het verbod in het eerste lid,
onderdeel d, voor journalisten. Deze uitzondering zal met name, maar niet
uitsluitend, voor financieel journalisten relevant zijn omdat vooral zij immers
risico zouden lopen om vervolgd te worden voor het verspreiden van informatie
waarvan achteraf blijkt dat deze onjuist was, terwijl zij wel in hun normale
beroepshoedanigheid hebben gehandeld. De uitzondering is van toepassing op
de «journalist» die informatie verspreidt. Hieronder moeten ook
worden verstaan de uitgever, de omroep of andere media die de informatie van
een journalist naar buiten brengen. Door het begrip «journalist»
ruim te interpreteren wordt tegemoet gekomen aan de bedoeling van de richtlijn
marktmisbruik. Het is uiteraard de bedoeling van die richtlijn om de persvrijheid
en vrijheid van meningsuiting te eerbiedigen (zie ook overweging 44 van de
richtlijn marktmisbruik).Uitgangspunt is dat het verspreiden van informatie door een journalist
in zijn normale beroepshoedanigheid beoordeeld zal worden met inachtneming
van de zelfregulering die binnen de journalistieke professie van kracht is,
zolang hij geen voordeel of winst (anders dan de beloning voor zijn journalistieke
arbeid) behaalt uit de verspreiding van deze informatie. Indien een journalist
dat wel doet is de verbodsbepaling wel van toepassing. Bij zelfregulering
kan gedacht worden aan diverse gedragsregels die zijn opgesteld, zowel door
de Nederlandse Vereniging van Journalisten als door het Genootschap van Hoofdredacteuren.
Daarnaast zijn bij diverse media nog specifieke gedragsregels voor journalisten
geformuleerd. Kernpunten van die zelfregulering zijn: het controleren van
bronnen en het toepassen van hoor en wederhoor. Kortom: van de journalist
wordt een zorgvuldige werkwijze verlangd. Daarnaast kan gedacht worden aan
het toetsingskader dat wordt gevormd door de uitspraken van de Raad voor de
Journalistiek, die veelal betrekking hebben op de zorgvuldigheid en professionaliteit
waarmee journalisten te werk zijn gegaan.Artikelen 5:59 tot en met 5:65De in paragraaf 5.4.2.1. opgenomen openbaarmakings- en meldingsverplichtingen
zijn bedoeld om preventief te werken.Artikel 5:59Deze bepaling wordt overgenomen uit artikel 47 van de Wte 1995. Deze bepaling
is gebaseerd op de artikelen 6, eerste tot en met derde lid, 9 en 10 van de
richtlijn marktmisbruik, 2 en 3 van de uitvoeringsrichtlijn definities en
openbaarmaking, 5 van de uitvoeringsrichtlijn aanbevelingen en 5 van de uitvoeringsrichtlijn
gebruikelijke marktpraktijken en meldingsregeling.Op grond van deze bepaling dient een uitgevende instelling informatie
als bedoeld in artikel 5:53, eerste lid, die op haarzelf betrekking heeft,
onverwijld openbaar te maken. Soms zal de informatie bestaan uit een situatie
of gebeurtenis die zich gedurende enige tijd voltrekt. In dat geval voldoet
de uitgevende instelling, overeenkomstig artikel 2, tweede lid, van richtlijn
uitvoeringsrichtlijn definities en openbaarmaking, aan de verplichting tot
onverwijlde melding indien zij bij het ontstaan van die situatie of het plaatsvinden
van die gebeurtenis, nog voordat die situatie of gebeurtenis definitief vaststaat,
het publiek daarover informeert.Met de bepaling dat de voorwetenschap betrekking moet hebben op de instelling
zelf wordt uitvoering gegeven aan het begrip «rechtstreeks» in
artikel 6, eerste lid, van de richtlijn marktmisbruik. Daar is sprake van
als bijvoorbeeld wijzigingen plaatsvinden in het bestuur of de raad van commissarissen
van een uitgevende instelling, als een overname gaat plaatsvinden of als er
een besluit tot inkoop van eigen aandelen is genomen. De verplichting tot
openbaarmaking houdt tevens in dat wijzigingen van betekenis in een reeds
openbaar gemaakte informatie op hun beurt openbaar worden gemaakt onverwijld
nadat deze wijzigingen hebben plaatsgevonden. Daarbij wordt van hetzelfde
kanaal gebruik gemaakt als bij de openbaarmaking van de reeds openbaar gemaakte
informatie (artikel 2, derde lid, van de uitvoeringsrichtlijn definities en
openbaarmaking). De AFM ontvangt de persberichten tegelijkertijd met de openbaarmaking
ervan. Iedereen beschikt in deze situatie tegelijkertijd over de betreffende
informatie. Euronext Amsterdam N.V. treft technische handelsmaatregelen bij
grote koersuitslagen en in aanvulling daarop kan de AFM handelsmaatregelen
treffen om in ieder geval informatie-ongelijkheid op te heffen of wanneer
een toezichthouder uit een andere lidstaat hierom verzoekt. Bij algemene maatregel
van bestuur zullen met betrekking tot deze meldingsplicht regels worden gesteld.
De verplichting tot openbaarmaking door middel van een persbericht vloeit
voort uit artikel 2, eerste lid, tweede alinea, van de uitvoeringsrichtlijn
definities en openbaarmaking.Van een rechtmatig belang als bedoeld in het derde lid, onderdeel a, kan
ingevolge de uitvoeringsrichtlijn definities en openbaarmaking sprake zijn
wanneer openbaarmaking van informatie de uitkomst of het normale verloop van
aan de gang zijnde onderhandelingen kan beïnvloeden, in het bijzonder
wanneer de financiële levensvatbaarheid van de uitgevende instelling,
anders dan in het kader van de toepasselijke insolventiewetgeving, in ernstig
en imminent gevaar is. De betekenis van het begrip rechtmatig belang zal ingevolge
het vierde lid bij algemene maatregel van bestuur worden verduidelijkt.Ten aanzien van de voorwaarde in onderdeel c, van het derde lid, dat de
vertrouwelijkheid van de bijzonderheid gewaarborgd moet zijn, geldt uiteraard
dat indien hieraan niet wordt voldaan en de koersgevoelige informatie uitlekt,
de uitgevende instelling verplicht is deze op grond van het eerste lid onverwijld
openbaar te maken. Het kan ook zo zijn dat de groep van personen die op de
hoogte is van de bijzonderheid zo groot wordt dat de instelling de vertrouwelijkheid
niet langer kan waarborgen. Ook dan zal de uitgevende instelling onverwijld
moeten overgaan tot openbaarmaking.Het vijfde lid bepaalt dat indien een uitgevende instelling als bedoeld
in het eerste lid, of een persoon die een instelling als bedoeld in het eerste
lid vertegenwoordigt, de informatie als bedoeld in artikel 5:53, eerste lid,
doelbewust aan een derde meedeelt, hij deze informatie gelijktijdig openbaar
dient te maken. Bij niet-doelbewuste bekendmaking kan worden volstaan met
onverwijlde openbaarmaking.Het zesde lid bepaalt dat geen openbaarmaking overeenkomstig het vijfde
lid hoeft plaats te vinden indien de persoon aan wie de informatie wordt meegedeeld
een geheimhoudingsplicht heeft.Het bijhouden van de in het zevende lid bedoelde lijst is een maatregel
ter bescherming van de marktintegriteit. De lijsten kunnen nuttig zijn voor
de uitgevende instellingen om de stroom van als voorwetenschap aan te merken
informatie onder controle te houden en aldus aan hun wettelijke verplichtingen
te voldoen. Bovendien kunnen deze lijsten ook een nuttig hulpmiddel vormen
voor de toezichthouder bij de uitoefening van het toezicht. Het ligt in de
bedoeling dat ten aanzien van de in het eerste, tweede en vijfde lid, bedoelde
openbaarmaking ook regels worden gesteld met betrekking tot de taal waarin
deze openbaarmaking dient te geschieden.De AFM neemt op grond van artikel 1:94de informatie die door uitgevende
instellingen wordt gemeld op grond van het eerste en vijfde lid van artikel
5:59, gedurende tenminste vijf jaar op in het openbaar register, waartoe iedereen
kosteloos toegang heeft. De AFM is op grond van artikel 1:93, tweede lid,
onderdeel d, onder 2°, verplicht om de gegevens onverwijld na de openbaarmaking
door de uitgevende instelling op te nemen in het register.Artikel 5:60Deze bepaling wordt overgenomen uit artikel 47a van de Wte 1995. Deze
bepaling is gebaseerd op de artikelen 6, vierde lid, en 9 en 10 van de richtlijn
marktmisbruik, en 1 en 6 van de uitvoeringsrichtlijn gebruikelijke marktpraktijken
en meldingsregeling.Voorgesteld wordt om niet af te wijken van de meldingsregeling zoals die
is omschreven in de betreffende richtlijnen. Het wordt van belang geacht om
op dit punt zoveel mogelijk te harmoniseren en de administratieve lastendruk
zo laag mogelijk te houden. Bovendien wordt daarmee ook de concurrentiepositie
zo min mogelijk beperkt.De bedoelde categorieën van personen dienen uiterlijk vijf werkdagen
na de transactiedatum hun transacties aan de AFM te melden. Melding mag worden
uitgesteld tot het moment dat de waarde van de voor eigen rekening verrichte
transacties, opgeteld met de door de met de betrokkene gelieerde personen
voor eigen rekening verrichte transacties, in het desbetreffende kalenderjaar
ten minste € 5 000 bedraagt. Dit betekent dat als dit bedrag
van € 5 000 niet wordt gehaald geen melding hoeft plaats te
vinden. De toegevoegde waarde van meldingen met zo'n geringe waarde voor
de transparantie en toezichtdoeleinden wordt dermate klein geacht dat dit
niet opweegt tegen de administratieve lasten die ermee gemoeid zouden zijn.De meldingen kunnen worden gedaan door tussenkomst van een door de uitgevende
instelling aan te wijzen persoon. Daarbij kan worden gedacht aan een compliance
officer.In het vijfde lid wordt een delegatiebepaling opgenomen, zodat bij algemene
maatregel van bestuur kan worden bepaald dat bijvoorbeeld aan de verplichting
tot melding op grond van het eerste lid is voldaan indien bepaalde gegevens
reeds aan de Autoriteit Financiële Markten zijn gemeld op basis van een
andere meldingsplicht, bijvoorbeeld op grond van artikelen uit hoofdstuk 5.3.In het zesde lid wordt een delegatiebepaling opgenomen, zodat bij algemene
maatregel van bestuur andere categorieën transacties kunnen worden aangewezen
waarop dit artikel niet van toepassing is. Zo kan bijvoorbeeld worden bepaald
dat indien een transactie op grond van een zogenoemde vrije-hand-beheerovereenkomst
plaatsvindt, deze transactie niet gemeld hoeft te worden aan de AFM.Dit artikel bepaalt dat een aantal categorieën van personen transacties
in aandelen van de uitgevende instelling waar men werkzaam is, dient te melden.
Het gaat hier onder meer om personen die deel uitmaken van bestuurs-, leidinggevende
of toezichthoudende organen van de uitgevende instelling.Artikel 5:61Dit artikel wordt overgenomen uit artikel 47b van de Wte 1995. Deze bepaling
is gebaseerd op artikel 6, vierde lid, van de richtlijn marktmisbruik.De AFM neemt op grond van de artikelen 1:93, tweede lid, onderdeel d,
onder 3°, en 1:94 de informatie die door uitgevende instellingen wordt
gemeld op grond van artikel 5:60, eerste lid, gedurende tenminste vijf jaar
op in het openbaar register, waartoe iedereen kosteloos toegang heeft. De
AFM is op grond van artikel 1:93, tweede lid, onderdeel d, onder 3°, verplicht
om de gegevens onverwijld na de openbaarmaking door de uitgevende instelling
op te nemen in het register.Voor de juistheid en volledigheid van de informatie die in het register
wordt opgenomen, is de uitgevende instelling verantwoordelijk. Dit vloeit
voort uit het feit dat de uitgevende instelling eerstverantwoordelijke is
voor de openbaarmaking van de in dit artikel bedoelde informatie.Met het register wordt ook nadrukkelijk het doel van transparantie gediend.
Hieruit vloeit voort dat het de bedoeling is dat de AFM zoveel mogelijk de
juistheid en volledigheid van het register zal bevorderen. Om die reden is
in het tweede lid opgenomen dat indien een melding naar het oordeel van de
AFM onjuist is en de melding niet is hersteld, zij in plaats van de gemelde
gegevens de juiste gegeven in het register kan opnemen. Benadrukt wordt dat
dit streven onverlet laat dat de AFM, ongeacht de inspanningen die zij zal
plegen voor de juistheid en volledigheid van de in het register opgenomen
gegevens, niet behoeft in te staan voor het resultaat van die inspanningen.Artikel 5:62Deze bepaling wordt overgenomen uit artikel 47c van de Wte 1995. Deze
bepaling is gebaseerd op de artikelen 6, negende lid, en artikel 9 en 10 van
de richtlijn marktmisbruik, 1, derde lid, en 7 tot en met 10 van de uitvoeringsrichtlijn
gebruikelijke marktpraktijken en meldingsregeling.In het eerste lid wordt bepaald dat een beleggingsonderneming die een
redelijk vermoeden heeft dat een transactie of een voorgenomen transactie
terzake waarvan zij bemiddelt in strijd is met artikel 5:56, eerste of derde
lid, of 5:58, eerste lid, dit vermoeden onverwijld meldt aan de AFM.Er hoeft niet onomstotelijk vast te staan dat er sprake is van marktmanipulatie
of gebruik van voorwetenschap, voldoende is dat er een redelijk vermoeden
bestaat dat er sprake is van marktmanipulatie of dat er gebruik wordt gemaakt
van voorwetenschap. Overigens kunnen sommige transacties wanneer ze afzonderlijk
beoordeeld worden niet verdacht lijken, terwijl ze in combinatie met andere
transacties, een bepaalde gedraging of andere informatie, wel een redelijk
vermoeden van gebruik van voorwetenschap of marktmanipulatie opleveren. In
dergelijke gevallen dienen al deze transacties tezamen gemeld te worden.In het derde lid wordt een delegatiebepaling opgenomen, opdat ter implementatie
van de artikelen 9 en 10 van de uitvoeringsrichtlijn gebruikelijke marktpraktijken
en meldingsregeling bij algemene maatregel van bestuur regels kunnen worden
gesteld waaraan de melding dient te voldoen en op welke wijze deze melding
dient plaats te vinden. Tevens wordt een grondslag opgenomen om te bepalen
wanneer sprake is van een redelijk vermoeden als bedoeld in het eerste lid,
omdat niet uit te sluiten valt dat in Europees verband aan dit begrip een
nadere invulling zal worden gegeven.Artikel 5:63Deze bepaling wordt overgenomen uit artikel 47d van de Wte 1995. Deze
bepaling is gebaseerd op artikel 11 van de uitvoeringsrichtlijn gebruikelijke
marktpraktijken en meldingsregeling.De beleggingsonderneming die op grond van artikel 5:62 een melding heeft
gedaan, zal achteraf worden beoordeeld op grond van de omstandigheden waarin
zij verkeerde toen zij moest besluiten om al dan niet tot melding over te
gaan. Een van de omstandigheden waarmee bij de beoordeling of in redelijkheid
tot melding had mogen worden overgegaan, is dat een beleggingsonderneming
in beginsel in een kort tijdsbestek zal moeten besluiten of zij al dan niet
tot melding overgaat omdat anders de melding over het algemeen niet langer
relevant is. Het korte tijdsbestek waarbinnen een beleggingsonderneming zal
moeten besluiten over het al dan niet doen van een melding kan ook worden
verklaard doordat op haar de zogenaamde «best execution» verplichting
rust. In de richtlijn beleggingsdiensten1 wordt
deze verplichting in artikel 21 verder aangescherpt. Onder meer wordt verplicht
gesteld dat rekening zal moeten worden gehouden met de prijs, de kosten, de
snelheid, de waarschijnlijkheid van uitvoering en afwikkeling et cetera.Artikel 5:64Deze bepaling wordt overgenomen uit artikel 47e van de Wte 1995. Deze
bepaling is gebaseerd op de artikelen 6, vijfde lid, 9 en 10 van de richtlijn
marktmisbruik, en 1 tot en met 9 van de uitvoeringsrichtlijn aanbevelingen.
Ten opzichte van artikel 47e van de Wte 1995 zijn enkele wijzigingen aangebracht,
waardoor er beter wordt aangesloten bij de uitvoeringsrichtlijn aanbevelingen.
In artikel 5:64, tweede lid, zijn de drie groepen normadressaten op eenvoudiger
wijze weergegeven dan in artikel 47e, tweede lid, van de Wte 1995.Het begrip «beleggingsaanbeveling» wordt overeenkomstig artikel
1, onderdeel a, van het Besluit marktmisbruik in het artikel 5:53, zesde lid,
gedefinieerd. In artikel 5:64 wordt daarom niet gesproken van «voor
het publiek bestemde informatie», zoals in artikel 47e van de Wte 1995
het geval is, maar van «beleggingsaanbeveling».
Het begrip «uitbrenger van een beleggingsaanbeveling» wordt overeenkomstig
artikel 1, onderdeel b, van het Besluit marktmisbruik in artikel 5:53, zevende
lid, gedefinieerd. Door het als «uitbrenger van een beleggingsaanbeveling»
geïmplementeerde begrip «betrokken persoon» uit artikel 1,
vierde lid, onderdeel c, van de uitvoeringsrichtlijn aanbevelingen te gebruiken,
wordt bovendien gevolg gegeven aan het advies van de Raad van State op het
ontwerpbesluit marktmisbruik.1Daarnaast wordt door het gebruik van de woorden «of een ieder die
niet in het kader van de uitoefening van zijn beroep of bedrijf in of vanuit
Nederland of een staat die geen lidstaat is» in het eerste lid, «uitbrengt»,
in het eerste en tweede lid, «een beleggingsonderneming als bedoeld
in het tweede lid, onderdeel a,» in het derde en vierde lid, «verspreidt»
in het vijfde lid en «uitgebrachte» en «verspreidt»
in het zesde lid, beter aangesloten bij de uitvoeringsrichtlijn aanbevelingen.Dit artikel beoogt misleiding van het publiek door beleggingsaanbevelingen
tegen te gaan.In artikel 5:64, tweede lid, worden de verschillende categorieën
rechtspersonen en natuurlijke personen genoemd ten aanzien van wie regels
worden gesteld met betrekking tot door hen aan het publiek uit te brengen
beleggingsaanbevelingen. De uitvoeringsrichtlijn aanbevelingen onderscheidt
de opsteller van de aanbeveling, de uitbrenger of verspreider van de aanbeveling
en degene die verantwoordelijk is voor het uitbrengen van de aanbeveling.
Artikel 6, vijfde lid, van de richtlijn marktmisbruik is de basis voor de
uitvoeringsrichtlijn aanbevelingen en wordt om die reden in het gehele voorgestelde
artikel 5:64 geïmplementeerd.De bij algemene maatregel van bestuur op grond van het eerste lid te stellen
regels zullen bijvoorbeeld betrekking hebben op het vermelden van alle wezenlijke
inhoudelijke bronnen en het duidelijk en opvallend vermelden van de datum
waarop de aanbeveling voor het eerst voor verspreiding werd vrijgegeven. Daarnaast
dienen feiten duidelijk onderscheiden te worden van interpretaties en ramingen.Ook zal bepaald worden wat kan worden verstaan onder informatie waarvan
redelijkerwijs mag worden aangenomen dat zij afbreuk kan doen aan de objectiviteit
van de voor het publiek bestemde informatie. Hier kan bijvoorbeeld worden
gedacht aan een wezenlijk financieel belang dat degene die de beleggingsaanbeveling
naar buiten brengt, heeft in de effecten die het voorwerp uitmaken van de
aanbeveling.Ratingbureaus vallen niet onder de reikwijdte van artikel 5:64. Ratingbureaus
brengen adviezen uit over de kredietwaardigheid van een bepaalde uitgevende
instelling of de kwaliteit van een bepaald financieel instrument op een gegeven
datum. Met het begrip «beleggingsadvies» wordt niet gedoeld op
persoonlijke aanbevelingen aan cliënten met betrekking tot een of meer
transacties in verband met financiële instrumenten, waarvan het weinig
waarschijnlijk is dat zij openbaar zullen worden gemaakt. Wel wordt gedoeld
op voor het (grotere) publiek bestemde informatie.De mogelijkheid bestaat dat marktpartijen, zoals journalisten of financieel
analisten, zelfregulering opstellen die materieel gelijkwaardige regels bevat
als de in artikel 5:64 en de daaruit voortvloeiende algemene maatregel van
bestuur opgenomen regels.In het zevende lid is een delegatiebepaling opgenomen, opdat er voor journalisten
en andere beroepsbeoefenaren afwijkende regels kunnen worden
gesteld voor het openbaar maken van beleggingsaanbevelingen wanneer blijkt
dat de vrije nieuwsgaring in bepaalde specifieke omstandigheden onverhoopt
toch wordt belemmerd.Artikel 5:65Deze bepaling wordt overgenomen uit artikel 47f van de Wte 1995. Deze
bepaling is gebaseerd op de artikelen 9 en 10 van de richtlijn marktmisbruik.In de laatste volzin wordt een delegatiebepaling opgenomen op grond waarvan
regels kunnen worden gesteld waaraan het op grond van dit artikel door uitgevende
instellingen met zetel in Nederland of een staat die geen lidstaat is, vast
te stellen reglement dient te voldoen. Deze bepaling geldt niet voor de rijksoverheid,
omdat op dit punt een specifieke regeling is opgenomen in de Ambtenarenwet.Artikel 5:66Deze bepaling wordt overgenomen uit artikel 48, tweede lid, van de Wte
1995. De aanvullende toezichtbevoegdheid uit artikel 48, eerste lid, van de
Wte 1995 wordt opgenomen in artikel 1:57a. De aanvullende toezichtbevoegdheid
uit artikel 48, derde lid, van de Wte 1995 wordt opgenomen in artikel 5:66,
tweede lid. Deze bepaling is gebaseerd op artikel 12 van de richtlijn marktmisbruik.De bevoegdheden zoals die door de richtlijn marktmisbruik worden vereist,
kunnen op grond van de Nederlandse regelgeving worden uitgeoefend, hetzij
door de AFM, hetzij door het Openbaar Ministerie, hetzij door opsporingsambtenaren
op grond van de Wed. Voorzover in redelijkheid mag worden aangenomen dat documenten
informatie bevatten die relevant is voor het toezicht op marktmisbruik kunnen
opsporingsambtenaren op grond van artikel 19, eerste lid, van de Wed en het
Openbaar Ministerie op grond van het eerste boek, titel IV, derde en zevende
afdeling, van het Wetboek van Strafvordering toegang verkrijgen tot de documenten.
Bevriezing van of beslaglegging op activa kan door het Openbaar Ministerie
worden uitgevoerd op grond van het eerste boek, titel IV, derde afdeling,
van het Wetboek van Strafvordering.Artikel 5:67Deze bepaling is gebaseerd op artikel 16, derde lid, van de richtlijn
marktmisbruik.Omdat deze bepaling alleen geldt met betrekking tot de internationale
samenwerking tussen toezichthouders in het kader van het voorkomen van marktmisbruik,
is deze bepaling opgenomen in deze afdeling en niet in de artikelen 1:38 of 1:39.Afdeling 5.4.3Artikel 5:68Bepalend voor de reikwijdte van deze afdeling is het optreden door een
instelling als bedoeld in het eerste lid op een markt in financiële instrumenten.
Deze afdeling is dus alleen van toepassing op instellingen die hun zetel in
Nederland hebben.Het toepassingsgebied van afdeling 5.4.3 omvat de in artikel 18a van de
Wte 1995 genoemde categorieën instellingen, evenals de beleggingsondernemingen en de banken die beleggingsdiensten verlenen (bankbeleggingsondernemingen).
De met artikel 18a van de Wte 1995 gerealiseerde uniformering van het effectentypisch
gedragstoezicht wordt daarmee duidelijk(er) zichtbaar gemaakt. Dit laatste
laat overigens onverlet dat voor beleggingsondernemingen en bankbeleggingsondernemingen
nog andere gedragsregels gelden die specifiek betrekking hebben op het verlenen
van beleggingsdiensten, mede in verband met hun zorgplicht ten opzichte van
de cliënten voor wie zij beleggingsdiensten verlenen. Dit geldt niet
voor de andere in artikel 5:68, eerste lid, eerste volzin, genoemde categorieën
instellingen, zoals verzekeraars, pensioenfondsen en beleggingsinstellingen,
die in hoofdzaak als institutionele beleggers actief zijn op de markten in
financiële instrumenten.In afwijking van de bestaande regeling vallen ook de clearinginstellingen
onder de reikwijdte van deze afdeling. Het betreft een categorie die in de
bestaande financiële toezichtwetten niet als zodanig voorkomt, hoewel
clearinginstellingen in de praktijk ook nu al altijd onder een vorm van toezicht
staan, hetzij op grond van de Wte 1995, hetzij, direct of indirect, op grond
van de Wet toezicht kredietwezen 1992 (Wtk 1992). Gezien de aard van hun activiteiten,
en gelet op de voorgenomen invoering van toezicht op het clearingbedrijf,
behoren clearinginstellingen tot de doelgroep van het effectentypisch gedragstoezicht.Een ander verschil met de huidige (wettelijke) reikwijdte van het effectentypisch
gedragstoezicht betreft de financiële instellingen, in de enge betekenis
van het woord, zoals gedefinieerd in artikel 1:1 (nu nog artikel 1, eerste
lid, onderdeel c, van de Wtk 1992). Artikel 18a van de Wte 1995 verwijst abusievelijk
naar de definitie in de Wtk 1992, met als onbedoeld gevolg dat een zeer groot
aantal instellingen en ondernemingen, behoudens vrijstelling, onder de reikwijdte
van dat artikel zouden vallen. Om dat te voorkomen wordt de toepassing van
het effectentypisch gedragstoezicht thans beperkt tot financiële instellingen
die in het bezit zijn van een verklaring van ondertoezichtstelling en daarmee,
ook gelet op de systematiek van de Wtk 1992, de relevante (sub)categorie vormen.Artikel 5:68 is ontleend aan de artikelen 18a van de Wte 1995 en 45a van
het Besluit toezicht effectenverkeer 1995, behoudens enkele tekstuele verschillen.
Zo is de mogelijkheid tot het verlenen van een vrijstelling of ontheffing
in twee verschillende leden ondergebracht, aangezien het eerste een bevoegdheid
van de Minister van Financiën is en het laatste een bevoegdheid van de
toezichthouder, te weten de AFM.Het eerste lid bevat de effectentypische gedragsregels die bij algemene
maatregel van bestuur nader zullen worden uitgewerkt. Nu is het nog zo dat
het Bte 1995 de vaststelling van de materiële effectentypische gedragsregels
overlaat aan de toezichthouder. Onder dit wetsvoorstel zullen deze regels
in beginsel in de algemene maatregel van bestuur zelf worden opgenomen, zij
het dat de uitwerking ervan ten dele via een regeling van de AFM zal plaatsvinden.
Deze regeling zal louter technische voorschriften bevatten.Twee onderwerpen die in artikel 18a van de Wte 1995 worden genoemd, komen
in de opsomming van artikel 5:68 niet meer voor. Het tegengaan van marktmanipulatie
wordt reeds bestreken door het voor een ieder geldende verbod van artikel
5:58. De eis inzake het vastleggen van relevante gedragscodes en andere in
dit kader getroffen voorzieningen in de administratieve organisatie en interne
controle kan in die vorm niet worden gehandhaafd nu ten aanzien van de inrichting
van de bedrijfsvoering in essentie een principle-based benadering wordt gevolgd
en de term administratieve organisatie is verlaten (zie de toelichting op
artikel 2:45, Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nr. 10, blz. 243). Wel
biedt artikel 5:68 de mogelijkheid zo nodig aanvullende regels
te stellen aangaande de inpassing van de genoemde gedragsregels in de bedrijfsvoering.Het voornemen bestaat om, net als nu, instellingen vrij te stellen die
niet of slechts in beperkte mate actief zijn op de financiële markten,
of die het beheer van hun effectenportefeuille hebben overgedragen aan een
derde op zodanige wijze dat zij geen invloed kunnen uitoefenen op de fondsselectie
of op afzonderlijke transacties in financiële instrumenten. Anders dan
in de bestaande situatie zullen deze vrijstellingsgronden ook gelden voor
beleggingsondernemingen en bankbeleggingsondernemingen in overeenstemming
met de beoogde uniformering van het effectentypisch gedragstoezicht.Financiële ondernemingen die zullen zijn vrijgesteld van de vergunningplicht
op grond van dit wetsvoorstel, zullen ook worden vrijgesteld van de onderhavige
gedragsregels, met uitzondering van zogenoemde interprofessionele beleggingsinstellingen
(dat zijn beleggingsinstellingen waarin uitsluitend kan worden deelgenomen
door financiële marktpartijen die beroeps- of bedrijfsmatig handelen
of beleggen in financiële instrumenten), en vermogensbeheerders die uitsluitend
werkzaam zijn voor een pensioenfonds en aan dat fonds zijn verbonden. Beide
categorieën behoren naar hun aard tot de doelgroep van het effectentypisch
gedragstoezicht.Artikel 5:69Hoofdstuk 1.4 van het Algemeen deel heeft betrekking op het toezicht op
de naleving en handhaving van de ingevolge dit wetsvoorstel gestelde regels
ten aanzien van financiële ondernemingen als genoemd in artikel 1:1.
De reikwijdte van afdeling 5.4.3 is breder dan die van hoofdstuk 1.4, aangezien
de effectentypische gedragsregels ook van toepassing zijn op pensioen- en
spaarfondsen, die niet onder het begrip «financiële onderneming»
vallen. Artikel 5:69 zorgt ervoor dat de AFM ook ten opzichte van die categorie
over een aanwijzingsbevoegdheid (artikel 1:58, eerste lid) beschikt. De mogelijkheid
tot het vorderen van inlichtingen en het opleggen van bestuurlijke boetes
en dwangsommen volgt reeds uit hoofdstuk 1.4 zelf. Overtreding van de effectentypische
gedragsregels is geen grond voor het aanwijzen van een stille curator, zoals
blijkt uit artikel 1:59, eerste lid. In de bestaande situatie bestaat die
mogelijkheid nog wel ten aanzien van beleggingsondernemingen. Overwogen is
dat het niet of onvoldoende naleven van de bepalingen in deze afdeling niet
een zodanig ernstige normovertreding inhoudt dat dit reden zou kunnen zijn
voor het aanstellen van een curator.HOOFDSTUK 5.5In dit hoofdstuk worden de regels opgenomen met betrekking tot openbare
biedingen op effecten en deelnemingsrechten in een beleggingsinstelling. Voor
een algemene toelichting wordt verwezen naar paragraaf 7.7 van het algemeen
deel van de toelichting bij deze nota van wijziging.Artikel 5:70De definitiebepaling van een openbaar bod is ten opzichte van de definitie
in artikel 1, onderdeel o, van de Wte 1995 gewijzigd, doordat ook een openbaar
bod op rechten van deelneming in een beleggingsinstelling uitdrukkelijk in
de definitie is opgenomen. Deze wijziging vloeit voort uit de definitie van
het begrip effecten in dit wetsvoorstel. Rechten van deelneming in een zogenaamde
open-end beleggingsinstelling vielen in de Wte 1995 als categorie onder de
definitie van effecten. Nu dit in dit wetsvoorstel niet langer
het geval is dient deze categorie in de definitie van openbaar bod te worden
opgenomen teneinde de reikwijdte van de biedingsregels ongewijzigd te houden.Voorts is de definitie van openbaar bod gewijzigd doordat het begrip «besloten
kring» is geschrapt en vervangen door het bestanddeel «toegelaten
tot de handel op een gereglementeerde markt». De reden voor deze beleidsmatige
wijziging is gelegen in de aanpassingen van de Wte 1995 van 1 juli 2005
als gevolg waarvan het besloten kring criterium geen rol meer speelt bij aanbiedingen
van effecten en de prospectusplicht. Vanwege de nauwe samenhang tussen aanbiedingen
van effecten en biedingen op effecten is het niet wenselijk het besloten kring
criterium bij biedingen op effecten te handhaven. Om te voorkomen dat door
het schrappen van het begrip besloten kring de definitie van openbaar bod
te ruim zou worden, is aan de definitie toegevoegd dat een openbaar bod betrekking
moet hebben op effecten of rechten van deelneming die tot de handel op een
gereglementeerde markt zijn toegelaten. Hierdoor is in de verbodsbepaling
van artikel 5:71, eerste lid, eveneens het begrip «geregeld verhandeld
in Nederland» vervallen (zie hierna). De reikwijdte van de regelgeving
terzake van openbare biedingen is daardoor ingeperkt tot – kort gezegd –
effecten en rechten van deelneming die ter beurze worden verhandeld. Dit is
in lijn met de overnamerichtlijn die op termijn eveneens in de Wft zal worden
geïmplementeerd.De definitie van bieder komt overeen met de definitie die thans is opgenomen
in artikel 1, onderdeel p, van de Wte 1995.Artikel 5:71De verbodsbepaling is op één onderdeel gewijzigd ten opzichte
van de verbodsbepaling in artikel 6a van de Wte 1995. Zoals hierboven reeds
is opgemerkt is het begrip «geregeld verhandeld in Nederland»
vervallen. De overige bepalingen zijn materieel gelijk gebleven. Het is, kort
gezegd, verboden een openbaar bod te doen op effecten of rechten van deelneming
die tot de handel zijn toegelaten op een gereglementeerde markt in Nederland,
tenzij ingevolge het tweede lid een biedingsbericht algemeen verkrijgbaar
is. Daarnaast moeten de bij het bod betrokkenen zich op grond van het derde
lid houden aan bij algemene maatregel van bestuur te stellen regels. Het vierde
lid waarborgt evenals in artikel 6a van de Wte 1995 de parlementaire betrokkenheid
bij de regels die via een algemene maatregel van bestuur worden gesteld via
de zogenaamde voorhangprocedure. Deze waarborg is via de standaardbepaling
van de Aanwijzingen voor de regelgeving vormgegeven (AR 43). In het vijfde
lid is voorzien in de mogelijkheid om op basis van een ministeriële regeling
uitzonderingen op de verbodsbepaling op te nemen. Deze mogelijkheid bestond
reeds in de Wte 1995. Deze vrijstellingen waren opgenomen in artikel 11a van
de Vrijstellingsregeling behorend bij de Wte 1995. Onder dit wetsvoorstel
zal tevens een ministeriële regeling worden vastgesteld die deze vrijstellingen
regelt. Het zesde en zevende lid voorzien in de mogelijkheid dat de AFM ontheffing
verleent van bepaalde verplichtingen in de wet of de daarop gebaseerde regelgeving
met betrekking tot de biedingsregels. In het achtste lid wordt een grondslag
gecreëerd om regels te stellen met betrekking tot het als tussenpersoon
verrichten van werkzaamheden terzake van een openbaar bod, zoals opgenomen
in artikel 11, eerste lid onderdeel f, van de Wte 1995.Artikel 5:72In dit artikel is het verbod opgenomen om de effecten of rechten van deelneming
tegen gunstiger voorwaarden te verwerven gedurende drie jaar
na het verkrijgbaar stellen van het biedingsbericht. Het artikel is hetzelfde
gebleven als de verbodsbepaling in artikel 6b van de Wte 1995. Het artikel
beoogt te voorkomen dat de bieder met een (groot) aandeelhouder afspreekt
dat hij na de gestanddoening de effecten of rechten van deelneming tegen gunstiger
voorwaarden zal kopen.HDEEL SLOTBEPALINGENArtikel 7:1Deze bepaling is conform aanwijzing 251 van de Aanwijzingen voor de regelgeving
opgenomen omdat er de voorkeur aan wordt gegeven de Minister van Financiën
zorg te laten dragen voor een doorlopende nummering van de wet.Artikelen 7:2 en 7:3De inwerkingtreding van dit wetsvoorstel wordt bij of krachtens invoeringswet
geregeld. In deze wet zullen tevens de overgangsbepalingen worden opgenomen.
Artikel 7:3 bevat de citeertitel.Deze artikelen zijn hernummerd in verband met het in- en toevoegen van
nieuwe delen in deze nota van wijziging.De Minister van Financiën,G. ZalmBIJLAGE ITransponeringstabel Algemeen deel – bestaande toezichtwetgevingWftWtv 1993WtnWtk 1992Wte 1995WtbWfdWetsvoorstel Wmz 1:1 definities       aanbieden     1, onderdeel a aanbieder       aangewezen staat       accountant       adviseren     1, onderdeel b adviseur     1, onderdeel c Autoriteit Financiële Markten       bank  1, lid 1, onderdeel a, sub 1    beheerder    1, onderdeel e  beheren van individueel vermogen   1, onderdeel c   beleggerscompensatiestelsel       beleggingsfonds    1, onderdeel b  beleggingsinstelling    1, onderdeel c  beleggingsinstelling met zetel in een niet-aangewezen
staat       beleggingsmaatschappij    1, onderdeel a  beleggingsobject   1, onderdeel a 1, onderdeel
d beleggingsonderneming   1, onderdeel d   bemiddelaar       bemiddelen     1, onderdeel e besloten kring       bewaarder    1, onderdeel f  bewindvoerder1, lid 1
onderdeel cc 1, lid
1, onderdeel u    bijkantoor1, lid 1, onderdeel
o 1, lid 1 onderdeel
k1, onderdeel m   centrale kredietinstelling  1, lid 1, onderdeel b    clearinginstelling       clearinginstelling met zetel in een niet-aangewezen
staat       cliënt       communautaire co-assurantie1, lid 1 onderdeel q      consument     1, onderdeel g deelnemer    1, onderdeel d  deposito    1, onderdeel h  depositogarantiestelsel  84    duurzame drager     1, onderdeel h effect   1, onderdeel
a   effectief kredietvergoedingspercentage     1, onderdeel j elektronisch geld       elektronischgeldinstelling  1, lid 1, onderdeel a, sub
2    financieel instrument   1, onderdeel a   financieel product     1, onderdeel m financiële dienst     1, onderdeel l financiële dienstverlener       financiële instelling  1, lid 1 onderdeel c    financiële onderneming       gekwalificeerde deelneming1, lid 1 onderdeel x1, onderdeel m1, lid 1 onderdeel m1, onderdeel
f   gemeentelijke kredietbank     1, onderdeel n gereglementeerde markt   22, lid 4   gereglementeerde markt in Nederland       gevolmachtigde agent     1, onderdeel o grondstoffenderivaat       grote risico's1,
lid 1 onder deel l      herverzekeraar       herverzekeringsbemiddelaar       herverzekeringsbemiddelen     1, onderdeel q instelling voor collectieve belegging in effecten    6 en 7, onderdeel d  krediet     1, onderdeel r kredietinstelling  1, lid 1 onderdeel a    levensverzekeraar1, lid
1 onderdeel g      levensverzekering1, lid
1 onderdeel b      lidstaat     1, onderdeel t markt in financiële instrumenten   1, onderdeel e   moedermaatschappij     1, onderdeel u natura-uitvaartverzekeraar 1, onderdeel c     natura-uitvaartverzekeraar met zetel in een niet-aangewezen
staat       natura-uitvaartverzekering 1, onderdeel a     Nederlandsche Bank       onderbemiddelaar     1, onderdeel v ondergevolmachtigde agent     1, onderdeel w ondernemingsspaarfonds       Onze Minister       optreden als gevolgmachtigde agent       optreden als ondergevolgmachtigde agent       opvanginstelling1, lid
1 onderdeel z      overeenkomst op afstand     1, onderdeel y persoon       pensioenfonds       premie1, lid 1 onderdeel
s1, onderdeel h     professionele belegger   43 Nrg 2002   professionele marktpartij  1, onderdeel e, Vr. Wtk 1992    prospectusverordening   1, onderdeel q   rechtsbijstandverzekeraar       reclame-uiting    1, onderdeel s1, onderdeel
z registerhouder       richtlijn banken       richtlijn beleggingsdiensten   1, onderdeel j   richtlijn beleggingsinstellingen    1, onderdeel j  richtlijn geconsolideerde jaarrekening       richtlijn kapitaaltoereikendheid   1, onderdeel i   richtlijn prospectus       richtlijn verzekeringsbemiddeling     1, onderdeel aa saneringsmaatregel1,
lid 1 onderdeel b      schadeverzekeraar1, lid
1 onderdeel f      schadeverzekering1, lid
1 onderdeel a      staat waar het risico is gelegen1, lid 1 onderdeel p      techniek voor communicatie op afstand     1, onderdeel bb  toezichthoudende instantie       toezichthouder       uitgevende instelling   1, onderdeel b, Bte 1995   vangnetregeling       verlenen van een beleggingdienst       vermogensbeheerder   1, onderdeel c   verrichten van diensten, voorzover het verzekeraars
betreft       vertegenwoordiger1, lid
1 onderdeel t1, onderdeel i     vertrouwenscommissie147 b      verzekeraar       verzekering     1, lid 1 onderdeel ee vestiging1, lid 1 onderdeel
m      vordering uit hoofde van verzekering1, lid 1 onderdeel dd      zetel1, lid 1 onderdeel
n      1:2   7, onderdeel e   1:3       1:4  1, lid 2    1:5  6 Vr. Wtk 1992    1:61, lid 2, 13, lid
1+2      1:6a22      1:6b13, lid 3+4      1:6c209     1:6d19      1:6e    1 en 2b Vr. Wtb  1:6f    3  1:6g    7, onderdeel c  1:6h   7, lid 2, onderdelen k+l 2, lid 2, onderdeel b 1:6i     3 1:6j     3 1:6k   7, lid 2, onderdelen b+c+d+g   1:6l   7, lid 2, onderdeel f   1:6m  12 Vr. Wtk 1992  2, lid 2 1:6n     2, lid 2 sub g 1:6o       1:6p       1:7       1:8      241:9       1:10       1:11       1:12       1:136 Fusiewet      1:14       1:15  864228  1:16     66 1:17       1:18       1:198 lid 1   29 lid 6  1:20   41   1:21       1:22       1:23     98 1:242289a40 64 1:25188a93a90a48a33a65 1:26       1:278 Fusiewet      1:28       1:2910a5a67a33b27a  1:30       1:31       1:32       1:3310, lid 1 2, lid 23527e  1:35184 6636   1:35a       1:36  6038   1:3757 6139   1:38115 351217b, 21  1:39141 16, lid 6–8, 2913, lid 7–9, 1522  1:40       1:41  67 16 lid 1  1:42       1:4349      1:45       1:46       1:47120      1:48 51     1:49184 6636  211:5031 67    1:51178      1:52       1:5655, 56 lid 1–3,
57 54, 5729 lid 1+21928 lid 1+2 1:57     28 lid 1+2 1:57a55, 57 54, 5729 lid 1+2, 29a1968, 69 1:58 lid 154 lid 1+2,
54a 2812 lid 2, 28 lid 1–321, lid
270 1:59 lid 154 lid 3, onderdeel
a 28 lid 3 onderdeel
a28 lid 4, onderdeel a   1:59 lid 254 lid 6+7 28 lid 528 lid 621 lid 4, onderdeel a +6  1:59 lid 354 lid 8 28 lid 5, onderdeel f28 lid 6 onderdeel f21, lid
6  1:59a80 1613   1:60 lid 172 lid 4, 72a
lid 533a lid 514a28b21a  1:60 lid 2       1:61188b93b90b48b33b72271:62188c93c90c48c33c73281:63188d93d90d48d33d74291:64188e93e90e48e33e75301:65188f93f90f48f33f76311:66188g93g90g48g33g77321:67188i93i90i48i33i79341:68188j93j90j48j33j80351:69188k93k90k48k33k81361:70188l93l90l48l33l82371:72182876431248419, lid 11:73183886533279420 1:74182, 18387 en 88a64 en 65a31 en 33a24, 26a  1:76182 lid 387 lid 364 lid 331 lid 324 lid 2 19, lid 21:77183 653327  1:78188n93n90n48n33n  1:79188m lid 193m lid 190m lid 148m lid 133m lid 1  1:80188p93p90p48p33p  1:81188q93q90q48q33q  1:8225, 2712, 14, 158, 911, 11a5  1:83148, 1526015191519, 20 1:84   20, 22, lid 3, 26, 26a, leden
5+9   1:85  8145   1:93  52 lid 1+2+321 lid 1+218 lid 1+22316, lid 1+21:94  52 lid 621 lid 418 lid 52416, lid 1+2 1:95188 lid 1939044339913BIJLAGE IITransponeringstabel Deel Markttoegang financiële
ondernemingen – bestaande toezichtwetgevingWftWtv 1993WtnWtk 1992Wte 1995Bte 1995WtbBtb 20051a:1       1a:2       1a:2a       1a:3       1a:4       1a:5       1a:6       1a:7       1a:8       1a:9       1a:10, lid1  6, lid 1    1a:10, lid 2       1a:11, lid 1  8–11    1a:11, lid 2  24    1a:11, lid 3  8, lid 2    1a:11, lid 4  6, lid 3    1a:12       1a:13       1a:14  31, lid 1    1a:15       1a:16       1a:16a  32    1a:16b  32a    1a:17  38, lid 1    1a:18  39    1a:19       1a:20  38a    1a:21       1a:22  50, lid 1    1a:23  51    1a:24, lid 124, lid1      1a:24, lid 215      1a:2564, lid 1      1a:2633, lid 1      1a:2733, lid 2      1a:28, lid 126, 28, 29,
29a, 30, 32      1a:28, lid 2+3       1a:29, lid 152      1a:29, lid 226      1a:30, lid 158, 59      1a:30, lid 226      1a:31       1a:3237, lid 1+2      1a:3324, lid 2 jo 37,
lid 1      1a:34       1a:35, lid 1–2111, lid 1      1a:35, lid 3110, lid
1      1a:36, lid 1113, lid
1      1a:36, lid 2113, lid
3      1a:36, lid 3110      1a:3724, lid 1      1a:38, lid 142, 45      1a:38, lid 240, lid 1      1a:38, lid 3       1a:39, lid 140, lid 2      1a:39, lid 240, lid 1,
41, lid 1      1a:4058      1a:4143      1a:42, lid 1118, lid
1      1a:42, lid 2118, lid
2+3      1a:42, lid 3118, lid
4      1a:42, lid 415      1a:43, lid 1+2116, lid
1      1a:43, lid 3116, lid
2      1a:43, lid 4110, lid
1      1a:44       1a:45, lid 1 11     1a:45, lid 2       1a:46, lid 1 14     1a:46, lid 2 12     1a:46, lid 3 17, lid 3, 32, 38, lid 4     1a:48, lid 1 11     1a:48, lid 2–4       1a:49, lid 1 11, 12, 21, 22, 23     1a:49, lid 2       1a:50, lid 1 49, lid 1     1a:50, lid 2–5       1a:51, lid 1 49, lid 2     1a:51, lid 2 49, lid 3     1a:51a       1a:52, lid 1       1a:52, lid 2       1a:53       1a:54       1a:55, lid 1       1a:55, lid 2       1a:55, lid 3       1a:56       1a:57, lid 1       1a:57, lid 2       1a:58, lid 1       1a:58, lid 2       1a:59       1a:60, lid 1       1a:60, lid 2       1a:60, lid 3       1a:61       1a:62     4 1a:63, lid 1+2     17 c 1a:63, lid 3     4 1a:64, lid 1     5, 93–121a:64, lid 2     616–181a:64, lid 3     15 1a:64, lid 4       1a:64, lid 5     5 1a:65, lid 1     5; 9 1a:65, lid 2     616–181a:65, lid 3       1a:65, lid 4     5 1a:66, lid 1     66, 12, 171a:66, lid 2       1a:67     17b 1a:68     17b 1a:69     17a 1a:70     17c 1a:71     14 1a:72, lid 1       1a:72, lid 2       1a:73       1a:74       1a:75, lid 1       1a:75, lid 2       1a:75, lid 3       1a:76       1a:77, lid 1       1a:77, lid 2       1a:77, lid 3+4       1a:78       1a:79       1a:80, lid 1       1a:80, lid 2       1a:80, lid 3       1a:81       1a:82       1a:83, lid 1       1a:83, lid 2       1a:84       1a:85       1a:86, lid 1       1a:86, lid 2       1a:86, lid 3       1a:87       1a:88       1a:89, lid 1       1a:89, lid 2       1a:90       1a:91, lid 1       1a:91, lid 2       1a:91, lid 3       1a:92       1a:93   7   1a:94, lid 1   7   1a:94, lid 2+3       1a:95   7   1a:96, lid 1   710–20  1a:96, lid 2    11  1a:96, lid 3       1a:96, lid 4   7   1a:97   13   1a:98, lid 1   13   1a:98, lid 2   13   1a:99   14   1a:100   7   1a:101   10   1a:102       1a:103       1a:104       1a:105  16, lid 1+2+4, 16a, lid 1+2+4    1a:106  16, lid 1–4    1a:107, lid 1  17    1a:107, lid 2  17, lid 3    1a:108  16b    1a:109  48, lid 1+2+4    1a:110  16, lid 1–4    1a:111  49    1a:11280, lid 1+2+ 4+5,
82      1a:11380      1a:114, lid 1 + 377,
78      1a:114, lid 279      1a:115105, 106, 107      1a:11677      1a:11783a, 83b, 83c      1a:118 40a, 40c     1a:119     13b 1a:120     13 1a:121, lid 1    13b, lid 1–413b 1a:121, lid 2–5     13b 1a:122       1a:123       1a:124   13   1a:125, lid 1   13   1a:125, lid 2   13   1a:125, lid 3   13   1a:126   14   1a:127   15   BIJLAGE IIITransponeringstabel Prudentieel toezicht financiële
ondernemingen – bestaande toezichtwetgevingWftWtv 1993WtnWtk 1992Wte 1995Bte 1995WtbBtb 2005 2:3, onderdeel a 5     2:3, onderdeel b17      2:4  3, Vr. Wtk 1992    2:5       2:28, lid 1  82, lid 1    2:28, lid 2  82, lid 2    2:28, lid 3  82, lid 3    2:28, lid 4  82, lid 3+4    2:35  83    2:3629, lid 1+318, lid 1+39, lid 1, onderdeel
b + d    2:37, lid 129, lid 2+418, lid 2+49, lid
1, onderdeel c + e    2:37, lid 2 + 3       2:3870a31a22a, 30a, 30ca    2:39  39, 41    2:4098a      2:41       2:42 22, lid 1, onderdeel h     2:43, lid 128, lid 217, lid 210, lid 1    2:43, lid 229a18a10, lid 2    2:43, lid 328, lid 417, lid 4     2:44, lid 128, lid 517, lid 59, lid 3    2:44, lid 228, lid 6 9, lid 4    2:44, lid 3 17, lid 6     2:4555a, 70, 70a31, 31a22, 22a, 30a, 30c,
30ca    2:46       2:47, lid 1  10, lid 3    2:47, lid 2  10, lid 4    2:47, lid 3  10, lid 5    2:4828, lid 117, lid 1     2:49  10, lid 1+2    2:50       2:5198, 98a 41    2:52118, lid 1, onderdeel
a + b      2:53       2:54 22, lid 1, onderdeel g + h     2:55       2:56 22, lid 1, onderdeel a + b     2:5738, 52, lid 4, 75,
78, 81, 83b35, 40b, 85, lid 213, 16, lid 5, 16a, lid 5, 16c, 27, lid 2    2:58  69    2:59  9, lid 5    2:60  7    2:61       2:62  7a    2:63  7b    2:64, lid 1 + 224, lid
1      2:64, lid 313, lid 1,
onderdeel g      2:64, lid 427, lid 2–4      2:65, lid 183a, lid 2,
onderdeel d40a, lid 2, onderdeel d     2:65, lid 2–483c,
lid 1–340c, lid 1–3     2:6664, lid 2      2:67  31, lid 2 en 32, lid 2    2:6884 – 88      2:6984      2:7041 + 89 39    2:71  69    2:72       2:73  9, lid 5, 39    2:7445      2:75 35     2:76  69    2:77 41     2:78, lid 132, onderdeel
a20, onderdeel a11,
lid 17, lid 4, onderdeel b, jo 11, lid 1, onderdeel
b12, 13, 23, lid 1+25, lid 1, onderdeel b, 6, 12, lid 1, onderdeel b4, 16, lid 1, 21, 52, lid 1 2:78, lid 232, onderdeel
b20, onderdeel b  19  2:78, lid 368, lid 1+2+440, lid 1+2+411, lid
2–47, lid 4, onderdeel b, 11, lid 1, onderdeel
b12, 23, lid 1+25,
lid 1, onderdeel b, 6, 12, lid 1, onderdeel b4, 16, lid 1, 21, lid 1, 52, lid 1 2:78, lid 432, onderdeel
a20, onderdeel a     2:78, lid 5      23, lid 2 2:78, lid 6  11, lid 57, lid 6, 11, lid 4 5, lid 3, 12, lid 4+6+7 2:79, lid 142, lid 1,
onderdeel d + e, lid 2 39, lid 17, lid 4, onderdeel b, 11, lid 1, onderdeel
b   2:79, lid 242, lid 1,
onderdeel f      2:79, lid 342, lid 1,
onderdeel d + e, lid 2.       2:80 22, lid 1, onderdeel d + e, lid 2    4, 21 2:81 22, lid 1, onderdeel f     2:82, lid 168, lid 140, lid 120, lid 1,
30a, 30b7, lid 4, onderdeel b, 11, lid 1, onderdeel
b13, 19, 235, lid
1, onderdeel b, 6, 12, lid 1, onderdeel b16, lid
2, 52, lid 1 2:82, lid 268, lid 1
+ 440, lid 1+420,
lid 1–3, 30a, 30b7, lid 4, onderdeel b,
11, lid 1, onderdeel b13, 19, 235, lid 1, 6, 12, lid 316, lid 2,
52, lid 1 2:82, lid 3 + 468, lid
1–440, lid 1–4     2:82, lid 568, lid 540, lid 556, lid 1 8, lid 3, NR prudentieel
2002 52, lid 2 2:82, lid 6  20, lid 47, lid 6, 11, lid 4 5, lid 3, 12, lid 4 2:83, lid 142, lid 1,
onderdeel c 417, lid 4, onderdeel b, 11, lid 1, onderdeel b13, 19, 23  2:83, lid 2118, lid 1,
onderdeel c      2:8496      2:8549      2:86, lid 1 22, lid 1, onderdeel c     2:86, lid 2 49, lid 1, onderdeel c     2:87 47     2:88, lid 1  21, lid 1, 30b  5, lid 1, onderdeel b, 12,
lid 1, onderdeel b22 2:88, lid 2  21, lid 2+3, 30b  5, lid 1, onderdeel b, 12,
lid 1, onderdeel b222:88, lid 3  56, lid 1   22, lid 3 2:88, lid 4  21, lid 4, 30b, lid 4  5, lid
3, 12, lid 4 2:89  34    2:90  41, lid 1+2    2:91       2:9266, 6738, 39     2:9394      2:94 45, 46     2:957132     2:9614, lid 2, 733430, lid 1+2+3    2:9865, 72, 72a, lid
1, 72c33, 33a, lid 1, 33c, 35, lid 4+555, lid 1–5 + lid 9, 8711, lid 123, artikel 8, lid 1+2+5 NR prudentieel
2002  2:9972, lid 333, lid 3     2:10274      2:103  36    2:104  37    2:105  55, lid 1    2:106114      2:10799      2:10897 43    2:109100, lid 7, 101 44    2:11190, 100, 100a, lid
1, 100b 55, lid 1–5
+ lid 911, lid 123  2:114102, 119      2:115 32     2:116       2:118 33, 33a, lid 1, 33c, 35, lid 4     2:121 50     2:121a72a, lid 2–4,
72b33a, lid 2–4, 33b30, lid 4–6, 55, lid 6–8    2:121b72, lid 333, lid 3     2:121c  55, lid 6–8    2:121d100a, lid 2–4 55, lid 6–8    2:121e100, lid 3      2:121f 33a, lid 2–4     2:121g 33, lid 3     2:122175, lid 182, lid 124, lid 116, lid 1 12 2:123  23, lid 1+6    2:124176, lid 1+284, lid 1+226, lid 1+216, lid 3   2:125   16, lid 2   2:126       2:127175, lid 282, lid 224, lid 216, lid 3   2:128  23, lid 2    2:129176, lid 284, lid 226, lid 216, lid 5   2:130177852716, lid 11+12   2:131175, lid 3–682, lid 3–623, lid 3–5, 24, lid 3–616, lid 7–10   2:132176, lid 5–9
+ lid 1184,lid 5–9 + lid 1126, lid 5–9 + lid 1116,lid
6   2:133   17   2:135  27, lid 3    2:136  30d    2:137  41, lid 1    2:138  45 en 46    2:140  48, lid 5+6    2:143  4, 12    2:144129, lid 1+4+6      2:145 52, lid 1+4+6     2:146121, lid 1      2:147121, lid 5, 129,
lid 752, lid 5     2:148122, lid 1, 130,
lid 153, lid 1     2:149122, lid 6, 130,
lid 4      2:150122, lid 2–9,
130, lid 2+3+ lid 5–753, lid 2+3+4     2:151131, lid 1–4+
lid 854, lid 1–4+ lid 7     2:152123, 131, lid 5+654, lid 5+6     2:153127, 135      2:154121, lid 4, 129,
lid 4      2:155124, 132, lid 5–7      2:156125, 133      2:157132, lid 1+2+4      2:158129, lid 2+3+6      2:159121, lid 2+3      2:160122, lid 3+4, 130,
lid 3      2:161126, 134      2:162127, 135      2:163 52, lid 2–4     2:164128, 13655     2:1657636     2:166104      2:166a 36     2:167137a, lid 1–3      2:168143a      2:169       2:17013756, lid 1+4+5     2:17113857     2:17213958     2:17314059     2:174140a      2:175142      2:176143      2:177144      2:178145      2:179146      2:180146a      2:181 56, lid 2+4+5     2:182 57, 58, 59     2:183 59     2:184147a, lid 1, onderdeel
a, + lid 2      2:185147b      2:186147c      2:187147c1, 147d      2:188147h      2:189147e, 147f, 147g      2:190147i, lid 1+3+4,
147j, lid 3      2:191147k      2:192147l1      2:193147m      2:194147a, lid 1, onderdeel
b      2:195  71, lid 1+2    2:196156, lid 166, lid 1     2:197, lid 1156, lid
10 71, lid 3    2:197, lid 2156, lid
4 71, lid 4    2:197, lid 3156, lid
5 71, lid 6    2:197, lid 4156, lid
2 71, lid 7    2:197, lid 5156, lid
12 71, lid 8    2:198156, lid 3 75, lid 1    2:199156, lid 6–8 75a    2:200156, lid 11 71, lid 5    2:201156, lid 10      2:202156, lid 12      2:203156, lid 18 71, lid 15    2:204156, lid 13+14 71, lid 13    2:205156a 76a    2:206156b 76b    2:207156c 76c    2:208156d 76d    2:209156, lid 15–17 71, lid 8–12    2:210 lid 1–6161,
lid 1–6 72, lid
1–6    2:210, lid 7–10161, lid 7–10      2:210, lid 11164, lid
3      2:211163 74, lid 1+2    2:212164 74, lid 3    2:213163a, lid 1 76, lid 1    2:214163a, lid 2–4 76, lid 2+3    2:215163a, lid 4+5 76, lid 4+5    2:216163a, lid 6 76, lid 6    2:217163a, lid 7+8 76, lid 7+8    2:218163a, lid 9 76, lid 9    2:219163a, lid 10 76, lid 10    2:220162      2:221170 72, lid 6    2:222168      2:223169 77    2:224157, lid 1–3 78, jo. 71    2:225157, lid 4 79    2:226  80    2:227       2:228165a      2:229  75    2:230165      2:231165b      2:232166      2:23317180     2:234164a      2:235164b      2:236164c      2:237  71, lid 2    2:238156, lid 1      2:239156–171 71–80    2:240  71a    2:241  71, lid 1+2    2:242156, lid 1      2:243156      2:244156c      2:245156, lid 9      2:246156–171 71–80    2:247       2:248       2:249       2:250  76a    2:251156, lid 14 76c    2:252162      2:253169, lid 2      2:254157, lid 2      2:255  75    2:256165      2:257 66, lid 1+9     2:258 66, lid 5+8+9     2:259 65–80     2:260 66, lid 4     2:261 78, lid 2     2:262       2:263       2:264 72a, lid 1     2:265 72a, lid 2+3     2:266 72a, lid 4+5     2:267 72a, lid 6     2:268 72a, lid 7+8     2:269 72a, lid 9     2:270 72a, lid 10     2:271       2:272       2:273       2:274171a 80a    2:275171b 80b    2:276171c 80c    2:277171d 80d    2:278171e 80e    2:279171f 80f    2:280171g 80g    2:281171h 80h    2:282171i 80i    2:283171j 80j    2:284171k 80k    2:285171l 80l    2:286171m 80m    2:287  80n    2:288  80o    2:289  80p    2:290171n 80q    2:291171o 80r    2:292171p 80s    2:293       2:294, lid 1   28a   2:294, lid 2  84    2:294, lid 3       2:295–2:302       2:303, lid 1, onderdeel a69a, onderdeel g      2:303, lid 1, onderdeel b69a, onderdeel f      2:303, lid 1, onderdeel c69a, onderdeel e      2:303, lid 1, onderdeel d  25, lid 1    2:303, lid 1, onderdeel e       2:303, lid 1, onderdeel f       2:293, lid 1, onderdeel g69a, onderdeel j      2:303, lid 1, onderdeel h69a, onderdeel d      2:303, lid 1, onderdeel i       2:303, lid 1, onderdeel j69a, onderdeel h      2:303, lid 1, onderdeel k69a, onderdeel i      2:303, lid 269a, onderdeel
e      2:30469f 58    2:30569d, lid 2+3      2:305a       2:305b       2:305c       2:306       2:307       2:308, lid 1 + 2       2:308, lid 3  20, lid 1    2:308a       2:309       2:310       2:311       2:31269a, onderdeel a
+ b      2:31369c      2:31469d, lid 1      2:31569i      2:31669j      2:31769k      2:31869g      2:31969e      2:320- 2:330       BIJLAGE IVTransponeringstabel Deel Gedragstoezicht financiële
ondernemingen – bestaande toezichtwetgevingWftWtv 1993WtnWtk 1992Wte 1995Bte 1995WtbBtb 2005WfdNrg 20024:1   11, lid 1 12, lid 1   4:2, lid 1       4, lid 1 4:2, lid 2       4, lid 2 4:3  82      4:4, lid 1   12, lid
4 17c, lid 3 21 4:4, lid 2       22, lid 1, onderdeel c 4:4, lid 3   12, lid
5 17c, lid 4   4:5, lid 1       16, lid 2+4 4:5, lid 2         4:5, lid 3         4:6, lid 1       12, lid 2 4:6, lid 2       17, lid 2 4:6a         4:7   (10) (14) 9 4:8   systematieksystematieksystematieksystematiek13, lid 2 4:9, lid 1   11, lid
1, onderdeel a10, lid 1, 22b, lid 112, lid 1, onderdeel a3, lid 1, 2027, lid 1 4:9, lid 2       6, 27, lid 2 4:9, lid 3       100 4:9, lid 4       100 4:9, lid 5       18, lid 1 4:10, lid 1   11, lid
1, onderdeel a, + lid 210, lid 2, 22b, lid 212, lid 1, onderdeel a, + lid 23, lid 2, 2026, lid 1 4:10, lid 2         4:10, lid 3   11, lid
1, onderdeel a 12,
lid 1, onderdeel a 100 4:11, lid 1    17a, 24 a lid 1, 24 b lid 1 10, 30, lid 1, 31, lid 1  4:11, lid 2       28 lid 3 4:11, lid 3    24a, lid 2, 24b, lid 3 30, lid 2, 31, lid 3100 4:11, lid 4    24 e 33  4:11, lid 5   11, lid
4 12, lid 4 18, lid 1 4:12, lid 1       13, lid 2 4:12, lid 2       Vr. Wfd 4:12, lid 3   systematieksystematiek    4:13, lid 1   11, lid
1, onderdeel e18a, lid 1, 22a, lid 112, lid 1 onderdeel e12, lid 1, 50,
lid 128, lid 2 4:13, lid 2   11, lid
1, onderdeel e18a, lid 2, 22a, lid 212, lid 1, onderdeel e12, lid 2,
50, lid 228, lid 2 4:14, lid 1   11, lid
1, onderdeel c 12,
lid 1, onderdeel c, + lid 3   4:14, lid 2   11, lid
1, onderdeel c17, 17a, 22, lid 1, onderdeel e
+ f + lid 3, 24a, lid 1, tweede volzin, 24b, lid 2, 24e, 3412, lid 1, onderdeel c, + lid 38,
29, 30, lid 1, tweede volzin, 31, lid 2  4:14, lid 3703122, 30a      4:14, lid 4   11, lid
4 12, lid 4   4:15, lid 1       28, lid 1+3 4:15, lid 2       28, lid 2+3 4:15, lid 3       18, lid 1 4:16, lid 1      27, 7639 4:16, lid 2       100 4:16, lid 3       100 4:17, lid 1      8, lid 3, onderdeel h, 29, lid 16, 3731 4:17, lid 2   (handhaving
Wte-verplichting) (handhaving Wtb-verplichting)   4:17, lid 3       100 4:18       5, 8 4:19, lid 1       30, lid 1 4:19, lid 2       30, lid 2 4:20, lid 1   11, lid
1, onderdeel c24, onderdeel c, 35, onderdeel c  6, 31, lid 1 4:20, lid 2       6, 31, lid 2 4:20, lid 3   11, lid
1, onderdeel d   6, 31, lid 3 4:20, lid 4   11, lid
1, onderdeel d   100 4:20, lid 5       6, 31, lid 4 4:20, lid 6   11, lid
4 12, lid 4 18, lid 1 4:20, lid 7    26, 37    4:21       36 4:22, lid 1   11, lid
1, onderdeel d 12,
lid 1, onderdeel d, + lid 3 35 4:22, lid 2   11, lid
4 12, lid 4 18, lid 1 4:23, lid 1    24, onderdeel b, 35, onderdeel b  6, 32, lid 128, lid 1 4:23, lid 2       6, 32, lid 2 4:23, lid 3    24, onderdeel b, 35, onderdeel b  100 4:23, lid 4   11, lid
4   18, lid 1 4:23, lid 5    26, 37    4:24         4:25, lid 1   11, lid
1, onderdeel c24, onderdeel b, 35, onderdeel b12, lid 1, onderdeel d 6, 38, lid 1 4:25, lid 2   11, lid
4 12, lid 4 18, lid 1 4:25, lid 3       38, lid 2 4:26, lid 1109, lid 8  13, lid 5+6, 14, lid 4, 15 b22    4:26, lid 2     13, lid 3, 13 b, lid 538  4:26, lid 3         4:27, lid 172a, lid 233a, lid 230, lid
411a, lid 3 12, lid 5   4:27, lid 2   11a,
lid 3 12, lid 5   4:27, lid 372a, lid 333a, lid 330, lid
511a, lid 4 12, lid 6   4:27, lid 4   11a,
lid 5 12, lid 7   4:27, lid 572a, lid 133a, lid 130, lid
2      4:27, lid 672a, lid 433a, lid 430, lid
611a, lid 6 12, lid 8   4:27, lid 7         4:28       40 4:29       41 4:30       101 4:30a, lid 1       Bfd 4:30a, lid 2       Bfd 4:30a, lid 3       100 4:30a, lid 4       100 4:30a, lid 5       30, lid 2 4:31  85b      4:32       52 4:33, lid 1       Bfd 4:33, lid 2       Bfd 4:33, lid 3       100 4:33, lid 4       100 4:33, lid 5       30, lid 2 4:34, lid 1       51, lid 1 4:34, lid 2       51, lid 2 4:34, lid 3       100 4:35         4:36       54 4:37       55 4:38, lid 1     systematieksystematiek  4:38, lid 2     10, 17c, lid 2   4:39     5, lid 1, onderdeel c, 12, lid 1, onderdeel c5, 23  4:40     5, lid 1, onderdeel c, 12, lid 1, onderdeel c6, 24  4:41         4:42     5, lid 2, 12, lid 9   4:43, lid 1     5, lid 1, onderdeel c, 12,
lid 1, onderdeel c9, lid 1, 18, lid 1, 28, 75  4:43, lid 2     5, lid 1, onderdeel c, 6,
lid 1, 12, lid 1, onderdeel c, + lid 39, lid 2,
18, 28, 75  4:44, lid 1     9, lid 1   4:44, lid 2     9, lid 27, 25  4:44, lid 3     5, lid 3, 12, lid 4   4:45, lid 1     16a, lid 1   4:45, lid 2     16a, lid 2   4:45, lid 3     16a, lid 3   4:45, lid 4     16a, lid 4   4:46      40  4:47      39  4:48, lid 1     5, lid 1, onderdeel d, 12,
lid 1 onderdeel d11, lid 1  4:48, lid 2     5, lid 1, onderdeel d, 12,
lid 1, onderdeel d11, lid 2  4:49, lid 1     12, lid 1, onderdeel d41, lid 1  4:49, lid 2     12, lid 1, onderdeel d41, lid 2–4  4:49, lid 3     12, lid 1, onderdeel d41, lid 7  4:49, lid 4     12, lid 1, onderdeel d41, lid 8  4:49, lid 5     12, lid 4   4:49, lid 6     12, lid 1, onderdeel d41, lid 9  4:50, lid 1     12, lid 1, onderdeel d42, lid 1  4:50, lid 2     12, lid 1, onderdeel d42, lid 3  4:50, lid 3     12, lid 1, onderdeel d42, lid 4  4:51, lid 1     12, lid 1, onderdeel d43, lid 1, eerste volzin, 44, lid 3, tweede volzin  4:51, lid 2     12, lid 1, onderdeel d43, lid 1, tweede volzin, 44, lid 4, derde volzin  4:51, lid 3     12, lid 1, onderdeel d43, lid 2  4:51, lid 4     12, lid 1, onderdeel d   4:51, lid 5     12, lid 4   4:52, lid 1     12, lid 1, onderdeel d44, lid 1  4:52, lid 2     12, lid 1, onderdeel d44, lid 4  4:52, lid 3     12, lid 1, onderdeel d   4:52, lid 4     12, lid 4   4:53     10, 17a, lid 5   4:54     16   4:55     23   4:56, lid 1     6, lid 6   4:56, lid 2     systematieksystematiek  4:57     6, lid 7   4:58      16, lid 1, 52, lid 1  4:59, lid 1     6, lid 1, onderdeel c17, lid 1  4:59, lid 2     6, derde, lid 4   4:60 lid 1–3     6, lid 1   4:60, lid 4     6, lid 3   4:60, lid 5–7     11, lid 1–3   4:61     12, lid 3   4:62, lid 1     17a, lid 3   4:62, lid 2     17a, lid 6   4:635326       4:6463        4:65, lid 158, lid 1+2,
onderdeel a, + lid 3        4:65, lid 258, lid 3,
onderdeel a, + lid 4        4:65, lid 358, lid 2,
onderdeel b, + lid 4, onderdeel b        4:6659        4:6760        4:6861        4:6962        4:70, lid 152, lid 1,
onderdeel a – d        4:70, lid 252, lid 1,
onderdeel e        4:70, lid 3–852,
lid 2–7        4:71, lid 1–6109,
lid 1–10        4:71, lid 7110, lid 1        4:72, lid 1       6, 34, lid 1 4:72, lid 2       6, 34, lid 2 4:72, lid 3       34, lid 3, 100 4:72, lid 4       30, lid 2 4:72, lid 5       8 4:72, lid 6       18, lid 1 4:73, lid 1       6, 33, lid 1 4:73, lid 2       6, 33, lid 2 4:73, lid 3       33, lid 3, 100 4:73, lid 4       30, lid 2 4:73, lid 5       8 4:73, lid 6       18, lid 1 4:74       53 4:75, lid 1       29 4:75, lid 2       100 4:75, lid 3       100 4:75, lid 4, onderdeel a       14, lid 2 4:75, lid 4, onderdeel b       14, lid 2 4:75, lid 4, onderdeel c       13, lid 2 4:75, lid 5       18, lid 1 4:76, lid 1       29 4:76, lid 2       100 4:76, lid 3       100 4:76, lid 4, onderdeel a       14, lid 2 4:76, lid 4, onderdeel b       14, lid 2 4:76, lid 4, onderdeel c       13, lid 2 4:76, lid 5       18, lid 1 4:77         4:78         4:79, lid 1–4       Bfd 4:80, lid 1       61, lid 1 4:80, lid 2       61, lid 2 4:80, lid 3       22, lid 4 4:81       62 4:82   systematieksystematiek    4:83, lid 1   7, lid
4, onderdeel c, 11, lid 1, onderdeel c14, lid
1, 22, lid 1 onderdeel a, + lid 3    4:83, lid 2   7, lid
4, onderdeel c, 11, lid 1 onderdeel c14, lid 2,
22, lid 1 onderdeel a + c    4:83, lid 3   7, lid
4, onderdeel c, 11, lid 1, onderdeel c14, lid
3, 22, lid 1, onderdeel a, lid 3    4:84, lid 1   7, lid
4, onderdeel c, 11, lid 1, onderdeel c18, lid
1, 22, lid 1, onderdeel g, lid 3    4:84, lid 2   7, lid
4, onderdeel c, 11, lid 1, onderdeel c18, lid
2, 22, lid 1, onderdeel g, lid 3    4:85, lid 1   11a,
lid 1, lid 2     4:85, lid 2   11a,
lid 1     4:85, lid 3         4:85, lid 4    32, eerste volzin    4:85, lid 5    32, tweede volzin    4:85, lid 6         4:86   11, lid 1, onderdeel d     4:87, lid 1   7, lid
4, onderdeel c, 11, lid 1 onderdeel c16, lid 1,
22, lid 1, onderdeel d, + lid 3   12, lid
3 4:87, lid 2   7, lid
4, onderdeel c, 11, lid 1, onderdeel c16, lid
1, 22, lid 1 onderdeel d, + lid 3    4:87, lid 3    16, lid 2    4:88, lid 1   11, lid
1, onderdeel c24a, lid 1, 35 a    4:88, lid 2   11, lid
1 onderdeel c24, onderdeel d, 35, onderdeel d    4:88, lid 3   11, lid
1 onderdeel c24, 24a, lid 2, 35, 35 a    4:88, lid 4         4:88, lid 5   11, lid
4     4:89, lid 1   11, lid
1, onderdeel c25, 36    4:89, lid 2   11, lid
1, onderdeel c     4:89, lid 3    26, 37    4:90, lid 1   11, lid
1, onderdeel c24, onderdeel b, 35 onderdeel b   28, lid 1 4:90, lid 2    24, 35,    4:90, lid 3    26, 37    4:91   30     4:92       42 4:93, lid 1       6, 43 4:93, lid 2       100 4:93, lid 3       18, lid 1 4:94, lid 1       45, lid 1, 44, lid 3+4 4:94, lid 2       45, lid 2 4:94, lid 3       44, lid 3+4, 45, lid 3 4:95, lid 1       46, lid 1, 44, lid 3+4 4:95, lid 2       46, lid 2 4:95, lid 3       44, lid 3+4, 46, lid 3 4:96, lid 1       44, lid 1+2, Bfd 4:96, lid 2       44, lid 1+2, Bfd 4:97, lid 1       47, lid 1 4:97, lid 2       47, lid 2 4:97, lid 3       100 4:98       48 4:99, lid 1       49 4:99, lid 2       100 4:99, lid 3       18, lid 1 4:100, lid 1        (41) 4:100, lid 2        (41) 4:100, lid 3        (41)4:101       57 4:102       58 4:103       6, 59 4:104       60 BIJLAGE VTransponeringstabel Deel Gedragstoezicht financiële
markten – bestaande toezichtwetgevingWftWte 1995Bte 1995Wetsvoorstel WmzBesluit
marktmisbruik 5:1, onderdeel a 1a, lid 1, onderdeel a  5:1, onderdeel b 1a, lid 1, onderdeel b  5:1, onderdeel c 1a, lid 1, onderdeel c  5:1, onderdeel d 1a, lid 1, onderdeel e  5:1, onderdeel e 1a, lid 1, onderdeel f  5:1, onderdeel f 1a, lid 1, onderdeel g  5:23, lid 1   5:31c Vr. Wte 1995   5:41d Vr. Wte 1995   5:54   5:6 1b  5:7 1c  5:8 1d  5:9 1e  5:9a3a   5:10 1f  5:11 1g  5:12 1h  5:13 1i  5:14 1j  5:15 1k  5:16 1l  5:17 1m  5:18 1n  5:19 1o  5:20 1p  5:21 1q  5:22 1r  5:233b1s  5:24 6a  5:25    5:2622   5:2725   5:2824, lid 1+ lid 2,
onderdeel a, + lid 3   5:296, 24, lid 2, onderdeel
b, + lid 3   5:3027   5:3123   5:3226a   5:33, lid 1, onderdeel a  1, lid 1, onderdeel a 5:33, lid 1, onderdeel b  1, lid 1, onderdeel d 5:33, lid 1, onderdeel c  1, lid 1, onderdeel g 5:33, lid 1, onderdeel d  1, lid 1, onderdeel h 5:33, lid 1, onderdeel e  1, lid 1, onderdeel e 5:33, lid 1, onderdeel f  1, lid 1, onderdeel c 5:33, lid 1, onderdeel g  1, lid 1, onderdeel f 5:33, lid 1, onderdeel h  1, lid 1, onderdeel i 5:33, lid 1, onderdeel i  1, lid 1, onderdeel n 5:33, lid 2  1, lid 2 5:34  2 5:35  3 5:36  5 5:37  6 5:38  7 5:39  7a 5:40  8 5:41  9 5:42  9a 5:43  10 5:44  11 5:45  12 5:46  13 5:47  14 5:48  15 5:49  16, lid 3–5 5:50  17 5:51  18, lid 1+6+8 5:52  25 5:53, lid 146, lid 4+5   5:53, lid 246b, lid 3   5:53, lid 3    5:53, lid 445a, onder
2°   5:53, lid 5    5:53, lid 6   1, onderdeel
a 5:53, lid 7   1, onderdeel
b5:5445c   5:5545d   5:5646   5:5746a   5:5846b   5:5947   5:6047a   5:61, lid 1–2    5:61, lid 347b, lid 3   5:6247c   5:6347d   5:6447e   5:6547f   5:6648, lid 2+3   5:67    5:68, lid 111, lid 1+5,
18a   5:68, lid 2 + 318b   5:6928, lid 1–3   5:701, onderdeel o +
p   5:716a, 6c   5:726b   XNoot1Kamerstukken II 2002/03, 28 998 nr. 3, blz. 20.XNoot2Kamerstukken II 2002/03, 28 998, nr. 3, blz. 22.XNoot1Kamerstukken II 1988/89, 21 127, nr. 3, blz. 20.XNoot1Zie ook Kamerstukken II 1988/89, 21 076.XNoot2Richtlijn nr. 92/49/EEG van de raad van de Europese Gemeenschappen van
18 juni 1992 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke
bepalingen betreffende het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van
de levensverzekeringsbranche, en houdende wijziging van de Richtlijnen 73/239/EEG
en 88/357/EEG (PbEG L 228).XNoot1Kamerstukken II 1988/89, 21 076, nr. 3, blz. 7 en 8.XNoot2Kamerstukken II 1988/89, 21 076, nr. 3, blz. 6.XNoot3Kamerstukken II 1988/89, 21 076, nr. 6, blz. 4.XNoot1Kamerstukken II 1988/89, 21 076, nr. 3, blz. 4 en nr. 6, blz. 5.XNoot2Kamerstukken II 1988/89, 21 076, nr. 3, blz. 4.XNoot3Kamerstukken II 1988/89, 21 076, nr. 6, blz. 7 en 11.XNoot1Kamerstukken II 1988/89, 21 076, nr. 3.XNoot1Eerste richtlijn nr. 73/239/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen
van 24 juli 1973 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke
bepalingen betreffende de toegang tot het directe verzekeringsbedrijf, met
uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en de uitoefening daarvan (PbEG
L 228).XNoot2Zie ook Kamerstukken II 2002/03, 28 636, nr. 3, blz. 5 tot en met
7.XNoot3Kamerstukken II 2002/03, 28 636, nr. 3, blz. 24.XNoot1Kamerstukken II 2002/03, 28 636, nr. 3, blz. 25.XNoot1Kamerstukken II 2002/03, 28 636, nr. 3, blz. 25 en 26.XNoot2Kamerstukken II 2002/03, 28 636, nr. 3, blz. 23 en 26.XNoot1Kamerstukken II 1991/1992, 22 337, nr. 3, blz. 5 en 17.XNoot2Kamerstukken II 2002/03, 28 636, nr. 3, blz. 24.XNoot1Kamerstukken II 1986/87, 19 785, nr. 3, blz. 81 en 82.XNoot2Kamerstukken II 2003–2004, 29 507, nr. 3, blz. 85.XNoot1Kamerstukken II 2003/04, 29 507, nr. 3, blz. 82.XNoot1Kamerstukken II 2003/04, 29 507, nr. 3, blz. 95.XNoot1Kamerstukken II 2003/04, 29 507, nr. 3, blz. 96.XNoot2Kamerstukken II 2003/04, 29 507, nr. 3, blz. 96.XNoot1Kamerstukken II 2003/04, 29 507, nr. 3, blz. 98.XNoot2Richtlijn nr. 2003/71/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 4 november 2003 betreffende het prospectus dat gepubliceerd
moet worden wanneer effecten aan het publiek worden aangeboden of tot de handel
worden toegelaten en tot wijziging van Richtlijn 2001/34/EG (PbEU L 345).XNoot1Richtlijn nr. 1995/26/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 29 juni 1995 tot wijziging van de Richtlijnen 77/780/EEG
en 89/646/EEG op het gebied van kredietinstellingen, de Richtlijnen 73/239/EEG
en 92/49/EEG op het gebied van het schadeverzekeringsbedrijf, de Richtlijnen
79/267/EEG en 92/96/EEG op het gebied van het levensverzekeringsbedrijf, Richtlijn
93/22/EEG op het gebied van beleggingsondernemingen en Richtlijn 85/611/EEG
op het gebied van instellingen voor collectieve belegging in effecten (icbe's),
teneinde het bedrijfseconomische toezicht te versterken (PbEG L 168).XNoot1Richtlijn nr. 2004/109/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 15 december 2004 betreffende de transparantievereisten
die gelden voor informatie over uitgevende instellingen waarvan effecten tot
de handel op een gereglementeerde markt zijn toegelaten en tot wijziging van
Richtlijn 2001/34/EG (PbEU L 390/38).XNoot2Richtlijn nr. 2004/25/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 21 april 2004 betreffende het openbaar overnamebod
(PbEU L 142).XNoot1Richtlijn nr. 2001/34/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 28 mei 2001 betreffende de toelating van effecten tot
de officiële notering aan een effectenbeurs en de informatie die over
deze effecten moet worden gepubliceerd (PbEG L 184).XNoot1Vierde richtlijn nr. 78/660/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen
van 25 juli 1978 op de grondslag van artikel 54, lid 3, sub g, van het
Verdrag betreffende de jaarrekening van bepaalde vennootschapsvormen (PbEG
L 222).XNoot2Zevende richtlijn nr. 83/349/EEG van de Raad van 13 juni 1983 op
de grondslag van artikel 54, lid 3, sub g van het Verdrag betreffende de geconsolideerde
jaarrekening (PbEG L 193).XNoot1Kamerstukken II 2002/03, 28 985, nr. 3.XNoot1Richtlijn nr. 2004/39/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 21 april 2004 betreffende markten voor financiële
instrumenten, tot wijziging van de Richtlijnen 85/611/EEG en 93/6/EEG van
de Raad en van Richtlijn 2000/12/EG van het Europees Parlement en de Raad
en houdende intrekking van Richtlijn 93/22/EEG van de Raad (PbEU L 145).XNoot1Richtlijn nr. 2003/6/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese
Unie van 28 januari 2003 betreffende handel met voorwetenschap en marktmanipulatie
(PbEU L 96).XNoot2Richtlijn nr. 2003/124/EG van de Commissie van de Europese Gemeenschappen
van 22 december 2003 tot uitvoering van Richtlijn 2003/6/EG van het Europees
Parlement en de Raad wat de definitie en openbaarmaking van voorwetenschap
en de definitie van marktmanipulatie betreft (PbEU L 339).XNoot3Richtlijn nr. 2003/125/EG van de Commissie van de Europese Gemeenschappen
van 22 december 2003 tot uitvoering van Richtlijn 2003/6/EG van het Europees
Parlement en de Raad wat de juiste voorstelling van beleggingsaanbevelingen
en de bekendmaking van belangenconflicten betreft (PbEU L 339).XNoot4Richtlijn nr. 2004/72/EG van de Commissie van de Europese Gemeenschappen
van 29 april 2004 tot uitvoering van Richtlijn 2003/6/EG van het Europees
Parlement en de Raad wat gebruikelijke marktpraktijken, de definitie van voorwetenschap
met betrekking tot van grondstoffen afgeleide instrumenten, het opstellen
van lijsten van personen met voorwetenschap, de melding van transacties van
leidinggevende personen en de melding van verdachte transacties betreft (PbEU
L 72).XNoot5Kamerstukken II 2004/05, 29 827, nr. 3 en 8.XNoot1Noyon-Langemeijer-Remmelink, Het Wetboek van Strafrecht, artikel 157,
aant. 2 (suppl. 1997; juni 1998), blz. 329.XNoot1Richtlijn nr. 93/22/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen van
10 mei 1993 betreffende het verrichten van diensten op het gebied van
beleggingen in effecten (PbEG L 141).XNoot1No. W06.05.0330/IV.XNoot1Kamerstukken II 2004/05, 29 708, nrs. 13 en 16.XNoot1Richtlijn nr. 2002/87/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 16 december 2002 betreffende het aanvullende toezicht
op kredietinstellingen, verzekeringsondernemingen en beleggingsondernemingen
in een financieel conglomeraat en tot wijziging van de Richtlijnen 73/239/EEG,
79/267/EEG, 92/49/EEG, 92/96/EEG, 93/6/EEG en 93/22/EEG van de Raad en van
de Richtlijnen 98/78/EG en 2000/12/EG van het Europees Parlement en de Raad
(PbEU L 35).XNoot1Artikel 1:82, zesde lid, (oud) is nu artikel 1a:1. Artikel 1:88 (oud)
is nu artikel 1:59a.XNoot1Richtlijn nr. 2000/12/EG van het Europese Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 20 maart 2000 betreffende de toegang tot en de uitoefening
van de werkzaamheden van kredietinstellingen (PbEG L 126).XNoot2Richtlijn nr. 98/78/Eg van het Europese Parlement en de Raad van de Europese
Unie van 27 oktober 1998 betreffende het aanvullend toezicht op verzekeringsondernemingen
in een verzekeringsgroep (PbEG L 330).XNoot3Richtlijn nr. 2002/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 5 november 2002 betreffende levensverzekering (PbEG
L 345).XNoot4Eerste Richtlijn nr. 73/239/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen
24 juli 1973 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke
bepalingen betreffende de toegang tot het directe verzekeringsbedrijf, met
uitzondering van de levensverzekeringsbranche en de uitoefening daarvan (PbEG
L 228).XNoot5Richtlijn nr. 2003/71/EG van het Europees parlement en de Raad van de
Europese Unie van 4 november 2003 betreffende het prospectus dat gepubliceerd
moet worden wanneer effecten aan het publiek worden aangeboden of tot de handel
worden toegelaten en tot wijziging van richtlijn 2001/34/EG (PbEU L 345).XNoot1Richtlijn nr. 85/611/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese
Gemeenschappen van 20 december 1985 tot coördinatie van de wettelijke
en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende bepaalde instellingen voor collectieve
belegging in effecten (PbEG L 375).XNoot2Stb. 2002, 55.XNoot3D. R. Doorenbos, Schandpaal en onschuldpresumptie, NJB, jaargang
78, nr. 42, 21 november 2003, blz. 2193XNoot1Zie daarvoor onder meer: M. W. C. Feteris, «Fiscale bestuurlijke
boetes en het recht op een behoorlijk proces», tweede geheel herziene
druk, Kluwer, Deventer, 2002 en de verwijzingen in C. L. G. F. H.
Albers, «Etikettenschwindel in het administratieve sanctie recht?»,
NJB afl. 25, 2001, blz. 1159.XNoot2De rechtspraak van het EHRM op dit gebied is echter zeer casuïstisch.
Zie Albers, a.w. 2001, blz. 1157.XNoot3Arrest van 21 februari 1984, NJ 1988, 937.XNoot1Feteris, a.w. 2002, blz. 109.XNoot2Albers, a.w. 2001, blz. 1158 en 1159.XNoot3Wet toezicht effectenverkeer (1992), Kamerstukken II 1989/90, 23 038.XNoot4Wet toezicht beleggingsinstellingen, Kamerstukken II 1989/90, 21 127.XNoot5Uitspraak van 17 april 2003, AB 2003, 333.XNoot1Kamerstukken II 28 985.XNoot2Kamerstukken II 2001/02, 28 122, nr. 2, blz. 24.XNoot1Onder een «consument» wordt in dit wetsvoorstel verstaan een
niet in de uitoefening van zijn bedrijf of beroep handelende natuurlijke persoon
aan wie een financiële onderneming een financiële dienst verleent
of aan wie deze voornemens is een financiële dienst te verlenen (artikel
1:1). Een «cliënt» is een persoon (natuurlijke persoon of
rechtspersoon) aan wie een financiële onderneming een financiële
dienst verleent of aan wie deze voornemens is een financiële dienst te
verlenen (artikel 1:1). Bij financiële diensten met betrekking tot verzekeringen
en financiële instrumenten wordt de cliënt beschermd, bij de overige
producten de consument. Zie ook de artikelsgewijze toelichting op het begrip «cliënt».XNoot1Daarnaast zijn vanzelfsprekend de in de Aanwijzingen voor de regelgeving
genoemde uitgangspunten op het stellen van regels van toepassing.XNoot1Kamerstukken II 2003/04, 29 515, nr. 5.XNoot1Richtlijn nr. 2004/39/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 21 april 2004 betreffende markten in financiële
instrumenten, tot wijziging van de richtlijnen nr. 85/611/EEG en nr. 93/6/EEG
van de Raad en van richtlijn 2000/12/EG van het Europees Parlement en de Raad
en houdende intrekking van richtlijn nr. 93/22/EEG van de Raad (PbEU L 145).XNoot1Verordening (EG) nr. 809/2004 van de Europese Commissie van 29 april
2004 tot uitvoering van richtlijn nr. 2003/71/EG van het Europees Parlement
en de Raad van de Europese Unie wat de in het prospectus te verstrekken informatie,
de vormgeving van het prospectus, de opneming van informatie door middel van
verwijzing, de publicatie van het prospectus en de verspreiding van advertenties
betreft (PbEU L 149).XNoot1Ingesteld bij Besluit nr. 2001/527/EG van de Commissie van de Europese
Gemeenschappen van 6 juni 2001 tot instelling van het Comité van
Europese effectenregelgevers; http://www.cesr-eu.org.XNoot2CESR's recommendations for the consistent implementation of the European
Commission's Regulation on Prospectuses n° 809/2004, Ref: CESR/04-225b,
February 2005, www.cser-eu.org.XNoot1Richtlijn nr. 2001/34/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 28 mei 2001 betreffende de toelating van effecten tot
de officiële notering aan een effectenbeurs en de informatie die over
deze effecten moet worden gepubliceerd (PbEG L 184).XNoot1Richtlijn nr. 2004/109/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 15 december 2004 betreffende de transparantievereisten
die gelden voor informatie over uitgevende instellingen waarvan effecten tot
de handel op een gereglementeerde markt zijn toegelaten en tot wijziging van
Richtlijn 2001/34/EG (PbEU L 390/38).XNoot2Richtlijn 2003/125/EG van de Commissie van de Europese Gemeenschappen
van 22 december 2003 tot uitvoering van richtlijn nr. 2003/6/EG van het
Europees Parlement en de Raad wat de juiste voorstelling van beleggingsaanbevelingen
en de bekendmaking van belangenconflicten betreft (PbEU L 339).XNoot1Richtlijn 2004/25/EG van het Europees Parlement en de Europese Raad van
21 april 2004 betreffende het openbaar overnamebod (PbEU L 142).XNoot2Afdelingen 1a.2.5 tot en met 1a.2.13 en 1a.3.5 tot en met 1a.3.8.XNoot1Zie ook Kamerstukken II 2003/04, 29 507, nr. 9, blz. 27.XNoot2Richtlijn nr. 2002/92/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 9 december 2002 betreffende verzekeringsbemiddeling
(PbEG L 9).XNoot1Zie ook de nota naar aanleiding van het verslag bij het voorstel van Wet
financiële dienstverlening (Kamerstukken II 2003/04, 29 507, nr.
9, blz. 34 en 35).XNoot2Richtlijn nr. 2002/65/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 23 september 2002 betreffende de verkoop op afstand
van financiële diensten aan consumenten en tot wijziging van de richtlijnen
nr. 90/619/EEG, nr. 97/7/EG en nr. 98/27/EG (PbEG L 271).XNoot1Kamerstukken II 2003/04, 28 965, nr. 12, blz. 15.XNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot1Het Overdrachtsbesluit Wet toezicht effectenverkeer 1995 en het Overdrachtsbesluit
Wet toezicht beleggingsinstellingen, zoals gewijzigd bij besluit van 23 augustus
2002 (Stb. 2002, 452).XNoot1Kamerstukken II 2003/04, 29 705, nr. 3, blz. 67.XNoot2Valk 2003 (T&C BW), artikel 6:217 BW, aant. 2a.XNoot1Valk 2003 (T&C BW), artikel 6:217 BW, aant. 4.XNoot2Kamerstukken II 2003/04, 29 507, nr. 3, blz. 76 en 77.XNoot1Richtlijn nr. 2004/39/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 21 april 2004 betreffende markten voor financiële
instrumenten, tot wijziging van de Richtlijnen 85/611/EEG en 93/6/EEG van
de Raad en van Richtlijn 2000/12/EG van het Europees Parlement en de Raad
en houdende intrekking van Richtlijn 93/22/EEG van de Raad (PbEU L 145).XNoot1Kamerstukken II 2003/04, 29 507, nr. 3, blz. 67.XNoot1Zie in dit verband ook de toelichting op de Wte 1995, Kamerstukken II
1993/94, 23 874, nr. 3, blz. 12 en 13.XNoot2Richtlijn nr. 93/22/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen van
10 mei 1993 betreffende het verrichten van diensten op het gebied van
beleggingen in effecten (PbEG L 141).XNoot1Richtlijn nr. 85/611/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen van
20 december 1985 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke
bepalingen betreffende bepaalde instellingen voor collectieve belegging in
effecten (icbe's) (PbEG L 375).XNoot2Kamerstukken II 1988/89, 21 127, nr. 3, blz. 14 en 15.XNoot1Kamerstukken II 2003/04, 29 507, nr. 3, blz. 69.XNoot1Richtlijn nr. 2002/92/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 9 december 2002 betreffende verzekeringsbemiddeling
(PbEG L 9).XNoot2Kamerstukken II 2003/04, 29 507, nr. 3, blz. 69.XNoot1Kamerstukken II 1998/89, 21 127, nr. 3, blz. 15.XNoot2Richtlijn nr. 2002/65/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 23 september 2002 betreffende de verkoop op afstand
van financiële diensten aan consumenten en tot wijziging van de Richtlijnen
90/619/EEG, 97/7/EG en 98/27/EG van de Raad (PbEG L 271).XNoot3Richtlijn nr. 2003/71/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 4 november 2003 betreffende het prospectus dat gepubliceerd
moet worden wanneer effecten aan het publiek worden aangeboden of tot de handel
worden toegelaten en tot wijziging van Richtlijn 2001/34/EG (PbEG L 345).XNoot1Richtlijn nr. 2003/6/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese
Unie van 28 januari 2003 betreffende handel met voorwetenschap en marktmanipulatie
(PbEU L 96).XNoot1Kamerstukken II 2003/04, 29 507, nr. 3, blz. 70.XNoot1Zevende richtlijn nr. 83/349/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen
van 13 juni 1983 op de grondslag van artikel 54, derde lid, sub g), van
het Verdrag betreffende de geconsolideerde jaarrekening (PbEG L 193).XNoot1Kamerstukken II 2003/04, 29 507, nr. 3, blz. 71.XNoot2Kamerstukken II 2003/04, 29 507, nr. 3, blz. 71.XNoot1Zie ook Kamerstukken II 2003/04, 29 507, nr. 3, blz. 70.XNoot1De definitie van «opvorderbare gelden» en de toelichting daarbij
geldt voor dit hele wetsvoorstel. Deze toelichting vervangt dus de desbetreffende
passage in de toelichting bij de definitie van «bank».XNoot2Zie ook Kamerstukken II 2003/04, 29 507, nr. 3, blz. 21.XNoot3Kamerstukken II 2003/04, 29 507, nr. 3, blz. 71.XNoot1Kamerstukken II 1990/91, 21 038, nr. 13, blz. 4.XNoot1Zie in dit verband ook de toelichting op de Wte 1995, Kamerstukken II
1993/94, 23 874, nr. 3, blz. 12 en 13.XNoot2Richtlijn nr. 2002/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 5 november 2002 betreffende levensverzekering (PbEG
L 345).XNoot3Richtlijn nr. 2000/12/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 20 maart 2000 betreffende de toegang tot en de uitoefening
van de werkzaamheden van kredietinstellingen (PbEG L 126).XNoot1Zie ook Kamerstukken II 1993/94, 23 874, nr. 3, blz. 14.XNoot1Kamerstukken II 1988/89, 21 127, nr. 3, blz. 19.XNoot1Richtlijn nr. 2000/31/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 8 juni 2000 betreffende bepaalde juridische aspecten
van de diensten van de informatiemaatschappij, met name de elektronische handel,
in de interne markt (PbEG L 178).XNoot2Kamerstukken II 2001/02, 28 197.XNoot3Kamerstukken II 2003/04, 29 507, nr. 3, blz. 75.XNoot1Zie ook de toelichting op artikel V van de Aanpassingswet richtlijn inzake
elektronische handel, Kamerstukken II 2001/02, 28 197, nr. 3, blz. 68
en 69.XNoot2Kamerstukken II 2003/04, 29 507, nr. 3, blz. 75.XNoot1Richtlijn nr. 2000/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 18 september 2000 betreffende de toegang tot, de uitoefening
van en het bedrijfseconomisch toezicht op de werkzaamheden van instellingen
voor elektronisch geld (PbEG L 275).XNoot2Kamerstukken II 2003/04, 29 507, nr. 3, blz. 72.XNoot1Kamerstukken II 2003/04, 29 507, nr. 3, blz. 74.XNoot2Kamerstukken II 2003/04, 29 507, nr. 3, blz. 74.XNoot1Oratie prof. mr. W. J. Oostwouder, Unforgiven; over nietigheid en
vernietigbaarheid in het bedrijfsfinancieel recht. Blz. 8–9.XNoot2Zie o.m. noot Grundmann-van de Krol bij Voorzieningenrechter Rechtbank
Rotterdam van 5 april 2005, JOR 2005/126 en De Wte 1995 als inspiratiebron
voor reclamerende beleggers, G. P. Roth, Ondernemingsrecht 2005–4,
blz. 121, preadvies Dijkman en rede Grundmann-van de Krol; tussen publiek
en privaatrecht.XNoot3Kamerstukken II 1999–2000, 27 172, nr. 3, blz. 10 en 11.XNoot4Kamerstukken II 2000–01, 27 172, nr. 6, blz. 21.XNoot5Rechtbank Den Haag, 19 januari 2005, JOR 2005/41.XNoot6Rechtbank Breda, 20 augustus 2002, JOR 2002/178 en Rechtbank Arnhem,
17 september 2003, JOR 2003/285.XNoot1«Nietigheid bij overtreding van de financiële toezichtwetgeving,
Position paper uitgebracht door Tilburg Institute for Law and Economics (Tilec)
in opdracht van Directie Financiële Markten, Ministerie van Financiën,
23 juni 2005» (gepubliceerd op www.minfin.nl/wft).XNoot1Zie onder andere artikel 16, vijfde lid, van de richtlijn banken en artikel
15, vierde lid, van de richtlijn levensverzekeraars.XNoot1Zie bijvoorbeeld Hof Leeuwarden 4 april 2001, NJ 2001, 628 i.v.m.
artikel 47 Wck (schuldbemiddeling); Hof Arnhem 10 december 2002, JOR
2003/66 i.v.m. artikel 82 Wtk 1992 (bemiddelingsactiviteiten).XNoot1HR 22 januari 1999, NJ 2000/305.XNoot2Reactie gepubliceerd op www.minfin.nl/wft.XNoot1Convenant tussen de Stichting Autoriteit Financiële Markten en De
Nederlandsche Bank NV inzake samenwerking en de coördinatie op het gebied
van toezicht, regelgeving, beleid, (inter)nationaal overleg en andere taken
van gemeenschappelijk belang, gesloten 14 november 2004 (Scrt. 2004,
224).XNoot1In de consultatiedocumenten is deze categorie financiële ondernemingen
aangeduid als «effectenkredietinstellingen».XNoot1Richtlijn nr. 2002/87/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 16 december 2002 betreffende het aanvullende toezicht
op kredietinstellingen, verzekeringsondernemingen en beleggingsondernemingen
in een financieel conglomeraat en tot wijziging van de Richtlijnen 73/239/EEG,
79/267/EEG, 92/49/EEG, 92/96/EEG, 93/6/EEG en 93/22/EEG van de Raad en van
de Richtlijnen 98/78/EG en 2000/12/EG van het Europees Parlement en de Raad
(PbEG L 35).XNoot2Richtlijn nr. 2001/34/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 28 mei 2001 betreffende de toelating van effecten tot
de officiële notering aan een effectenbeurs en de informatie die over
deze effecten moet worden gepubliceerd (PbEG L 184).XNoot1Eerste richtlijn nr. 73/239/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen
van 24 juli 1973 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke
bepalingen betreffende de toegang tot het directe verzekeringsbedrijf, met
uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en de uitoefening daarvan (PbEG
L 228).XNoot1Richtlijn nr. 92/49/EEG van 18 juni 1992 tot coördinatie van
de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot
het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche,
en houdende wijziging van de Richtlijnen 73/239/EEG en 88/357/EEG (PbEG L
228).XNoot1Zie voor een toelichting op deze bepaling Kamerstukken II 1995/96, 24 600,
nr. 3, paragraaf 3.4.XNoot2Richtlijn nr. 2001/17/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 4 april 2001 betreffende de sanering en liquidatie
van verzekeringsondernemingen (PbEG L 110).XNoot3Richtlijn nr. 2001/24/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 4 april 2001 betreffende de sanering en liquidatie
van kredietinstellingen (PbEG L 125).XNoot1Zie voor een toelichting op deze bepalingen Kamerstukken II 1991/92, 22 665,
nr. 3, paragraaf 5.119.XNoot2Zie voor een toelichting in dit verband Kamerstukken II 1995/96, 24 600,
nr. 3, paragraaf 3.4 en blz. 11, onder I.XNoot1Appl. No. 26780/95, par. 33–39.XNoot2Appl. No. 45282/99.XNoot3Uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van
30 juni 2004, zaaknummer 200307335/1.XNoot1Van Wijk, Konijnenbelt & Van Male, «Hoofdstukken van bestuursrecht»,
Elsevier, Den Haag 2002, blz. 185 en 186.XNoot1Bijvoorbeeld een aanvraag voor een vergunning bij DNB waarin tevens ontheffing
wordt aangevraagd van een aantal gedragseisen.XNoot1Richtlijn nr. 2002/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 5 november 2002 betreffende levensverzekering (PbEG
L 345).XNoot1Richtlijn nr. 2000/31/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 8 juni 2000 betreffende bepaalde juridische aspecten
van de diensten van de informatiemaatschappij, met name de elektronische handel,
in de interne markt (PbEG L 178).XNoot1Richtlijn nr. 2001/107/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 21 januari 2002 tot wijziging van Richtlijn 85/611/EEG
van de Raad tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke
bepalingen betreffende bepaalde instellingen voor collectieve belegging in
effecten (icbe's) met het oog op de reglementering van beheermaatschappijen
en vereenvoudigde prospectussen (PbEG L 41).XNoot2Richtlijn nr. 2001/108/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 21 januari 2002 tot wijziging van Richtlijn 85/611/EEG
van de Raad tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke
bepalingen betreffende bepaalde instellingen voor collectieve belegging in
effecten (icbe's), betreffende beleggingen van icbe's (PbEG L 41).XNoot3Wet van 16 juli 2005, Stb. 2005, 401.XNoot4Zie ook de Memorie van Toelichting, Kamerstukken II 2002/03, 28 998,
nr. 3, blz. 5.XNoot5Richtlijn nr. 85/611/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen van
20 december 1985 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke
bepalingen betreffende bepaalde instellingen voor collectieve belegging in
effecten (icbe's) (PbEG L 375).XNoot1Kamerstukken II 1984/85, 18 750, nr. 3, blz. 8.XNoot1Wet van 16 juli 2005, Stb. 2005, 401.XNoot2Zie ook Kamerstukken II 2002/03, 28 998, nr. 3, blz. 8.XNoot1Zie ook Kamerstukken II 2002/03, 28 998, nr. 3, blz. 7 en 8.XNoot1CESR's guidlines for supervisors regarding the tansitional provisions
of the amending UCITS Directives (2001/107/EC and 2001/108/EC (CESR/04–434b).
Zie www.cesr-eu.org.XNoot1Kamerstukken II 2003/04, 29 507, nr. 3, blz. 25.XNoot1Richtlijn nr. 2002/92/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 9 december 2002 betreffende verzekeringsbemiddeling
(PbEG L 9).XNoot1Kamerstukken II 1984/85, 18 750, nr. 3, blz. 8.XNoot1Richtlijn nr. 2000/12/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 20 maart 2000 betreffende de toegang tot en de uitoefening
van de werkzaamheden van kredietinstellingen (PbEG L 126).XNoot1Kamerstukken II 2001/02, 28 373, nr. 3, blz. 9 en 19.XNoot1CESR's guidlines for supervisors regarding the tansitional provisions
of the amending UCITS Directives (2001/107/EC and 2001/108/EC (CESR/04–434b).
Zie www.cesr-eu.org.XNoot1Richtlijn nr. 2000/12/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 20 maart 2000 betreffende de toegang tot en de uitoefening
van de werkzaamheden van kredietinstellingen (PbEG L 126).XNoot2Richtlijn nr. 95/26/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese
Unie van 29 juni 1995 tot wijziging van de Richtlijnen 77/780/EEG en
89/646/EEG op het gebied van kredietinstellingen, de Richtlijnen 73/239/EEG
en 92/96/EG op het gebied van het schadeverzekeringsbedrijf, de Richtlijnen
79/267/EEG en 92/96/EEG op het gebied van het levensverzekeringsbedrijf, Richtlijn
93/22/EEG op het gebied van beleggingsondernemingen en Richtlijn 85/611/EEG
op het gebied van instellingen voor collectieve belegging in effecten (icbe's),
teneinde het bedrijfseconomisch toezicht te versterken (PbEG L 168).XNoot1Kamerstukken II 2004/05, 30 138, nr. 2.XNoot1Richtlijn nr. 94/19/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese
Unie van 30 mei 1994 inzake de depositogarantiestelsels (PbEG L 135).
Richtlijn nr. 97/9/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese
Unie van 3 maart 1997 inzake de beleggerscompensatiestelsels (PbEG L
84).XNoot1Richtlijn nr. 2002/65/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 23 september 2002 betreffende de verkoop op afstand
van financiële diensten aan consumenten en tot wijziging van de Richtlijnen
90/619/EEG, 97/7/EG en 98/27/EG van de Raad (PbEG L 271).XNoot2Richtlijn nr. 2002/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 5 november 2002 betreffende levensverzekering (PbEG
L 345).XNoot3Richtlijn nr. 87/344/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen van
22 juni 1987 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke
bepalingen betreffende de rechtsbijstandverzekering (PbEG L 185)XNoot4Richtlijn nr. 2000/26/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 16 mei 2000 inzake de onderlinge aanpassing van de
wetgevingen van de lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke
aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding
kan geven en houdende wijziging van de Richtlijnen 73/239/EEG en 88/357/EEG
van de Raad (PbEG L 181).XNoot5Tweede richtlijn nr. 88/357/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen
van 22 juni 1988 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke
bepalingen betreffende het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van
de levensverzekeringsbranche, tot vaststelling van bepalingen te bevordering
van de daadwerkelijke uitoefening van het vrij verrichten van diensten en
houdende wijziging van Richtlijn 73/293/EEG (PbEG L 172).XNoot1Richtlijn nr. 2004/39/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 21 april 2004 betreffende markten voor financiële
instrumenten, tot wijziging van de Richtlijnen 85/611/EEG en 93/6/EEG van
de Raad en van Richtlijn 2000/12/EG van het Europees Parlement en houdende
intrekking van Richtlijn 93/22/EEG van de Raad (PbEU L 145).XNoot2Beleidsregel inzake de betrouwbaarheidstoetsing van (kandidaat)(mede)
beleidsbepalers en houders van gekwalificeerde deelnemingen in onder toezicht
staande instellingen (Stcrt. 2000, 78).XNoot1Zie voor een toelichting Kamerstukken II 2001/02, 28 373, nr. 3,
paragrafen 3.1. en 3.2.XNoot1Richtlijn nr. 85/611/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen van
20 december 1985 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke
bepalingen betreffende bepaalde instellingen voor collectieve belegging in
effecten (icbe's) (PbEG L 375).XNoot2Richtlijn nr. 93/22/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen van
10 mei 1993 betreffende het verrichten van diensten op het gebied van
beleggingen in effecten (PbEG L 141).XNoot3Zie voor een toelichting Kamerstukken II 2001/02, 28 373, nr. 3,
paragrafen 3.1. en 3.2.XNoot1Richtlijn nr. 2002/92/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 9 december 2002 betreffende verzekeringsbemiddeling
(PbEG L 9).XNoot2Kamerstukken II 2003/04, 29 507, nr. 3, blz. 91.XNoot1Kamerstukken II 2003/04, 29 507, nr. 3, blz. 91.XNoot1Kamerstukken II 2003/04, 29 507, nr. 3, blz. 87.XNoot1Zie ook Kamerstukken II 2003/04, 29 507, nr. 9, blz. 27, 37 en 38.XNoot1Kamerstukken II 2004/05, 29 507, nr. 27.XNoot1Richtlijn nr. 95/26/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese
Unie van 29 juni 1995 tot wijziging van de Richtlijnen 77/780/EEG en
89/646/EEG op het gebied van kredietinstellingen, de Richtlijnen 73/239/EEG
en 92/96/EG op het gebied van het schadeverzekeringsbedrijf, de Richtlijnen
79/267/EEG en 92/96/EEG op het gebied van het levensverzekeringsbedrijf, Richtlijn
93/22/EEG op het gebied van beleggingsondernemingen en Richtlijn 85/611/EEG
op het gebied van instellingen voor collectieve belegging in effecten (icbe's),
teneinde het bedrijfseconomisch toezicht te versterken (PbEG L 168).
Zie in dit verband ook Kamerstukken II 1995/96, 24 600, nr. 3, blz. 9
tot en met 11 en 14.XNoot1Richtlijn nr. 2003/51/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 18 juni 2003 tot wijziging van de Richtlijnen 78/660/EEG,
83/349/EEG en 91/674/EEG van de Raad betreffende de jaarrekening en de geconsolideerde
jaarrekening van bepaalde vennootschapsvormen, banken en andere financiële
instellingen, en verzekeringsondernemingen (PbEU 178).XNoot1Richtlijn nr. 2000/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 18 september 2000 betreffende de toegang tot, de uitoefening
van en het bedrijfseconomisch toezicht op de werkzaamheden van instellingen
voor elektronisch geld (PbEG L 275).XNoot1Zie in dit verband ook de toelichting op het voorstel tot wijziging van
de Wet toezicht kredietwezen 1992 in verband met de invoering van bedrijfseconomisch
toezicht op instellingen voor elektronisch geld, Kamerstukken II 2001/02,
28 189, nr. 3, blz. 11.XNoot2Kamerstukken II 2003/04, 29 507, nr. 3, blz. 97.XNoot1Kamerstukken II 2003/04, 29 507, nr. 3, blz. 97.XNoot1Zie artikel XIX van het wetsvoorstel Wet dualisering gemeentelijke medebewindsbevoegdheden,
Kamerstukken II, 2002/03, 28 995 en de betrokken nota naar aanleiding
van het verslag, Kamerstukken II 2003/04, 28 995, nr. 6.XNoot1Zie ook Kamerstukken II 1995/96, 24 600, nr. 3, blz. 9.XNoot1Richtlijn nr. 2001/107/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 21 januari 2002 tot wijziging van Richtlijn 85/611/EEG
van de Raad tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke
bepalingen betreffende bepaalde instellingen voor collectieve belegging in
effecten (icbe's) met het oog op de reglementering van beheermaatschappijen
en vereenvoudigde prospectussen.XNoot2Richtlijn nr. 2001/108/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 21 januari 2002 tot wijziging van Richtlijn 85/611/EEG
van de Raad tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke
bepalingen betreffende bepaalde instellingen voor collectieve belegging in
effecten (icbe's), betreffende beleggingen van icbe's.XNoot3Wet van 16 juli 2005, Stb. 2005, 401.XNoot4Zie ook de Nota van Toelichting, Stb. 2005, 402, blz. 56 tot en met 58,
76 en 77.XNoot1Richtlijn nr. 2003/71/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 4 november 2003 betreffende het prospectus dat gepubliceerd
moet worden wanneer effecten aan het publiek worden aangeboden of tot de handel
worden toegelaten en tot wijziging van Richtlijn 2001/34/EG (PbEG L 345).XNoot1Stb. 2005, 402, blz. 90. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29708-19.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl