Wijziging Wetboek van Strafrecht i.v.m. niet afleggen van getuigenverklaring na toezegging; Brief minister over mogelijke verruiming van de reikwijdte van het wetsvoorstel toezeggingen aan getuigen in strafzaken
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28017, nr. 8

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

20-04-2005

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

28017 nr. 8

12-04-2005

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamInleidingNoodzaak wettelijke regelingStandpunt OM ten aanzien van wettelijke regelingVerhouding tussen wetsvoorstel en Tijdelijke aanwijzingVerruiming van de Tijdelijke aanwijzing met toelaatbare
toezeggingenNiet toelaatbare toezeggingenMogelijke verruiming van de aanwijzingOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28017Toon alle publicaties in het hoofddossier
Kamerdossier 26294Toon alle publicaties in dit dossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 35 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 017Wijziging van het Wetboek van Strafrecht in verband met het niet afleggen
van een getuigenverklaring na een daartoe strekkende toezegging26 294Wijziging van het Wetboek van Strafrecht en het Wetboek van Strafvordering
met betrekking tot verklaringen van getuigen die in ruil voor een toezegging
van het openbaar ministerie zijn afgelegd (toezeggingen aan getuigen in strafzaken)nr. 8BRIEF VAN DE MINISTER VAN JUSTITIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 12 april 2005InleidingBij gelegenheid van de behandeling van het wetsvoorstel tot wijziging
van het Wetboek van Strafrecht in verband met het niet afleggen van een getuigenverklaring
(28 017) op 8 september 2004 heb ik toegezegd dat ik de vragen die
betrekking hadden op mijn brief van 1 juli 2004 (kamerstukken II 2003/04,
28 017 en 26 294, nr. 6) over een mogelijke verruiming van de reikwijdte
van het reeds door Uw Kamer aanvaarde wetsvoorstel toezeggingen aan getuigen
in strafzaken (26 294), schriftelijk zou beantwoorden.Het had aanvankelijk voor de hand gelegen dat deze brief zou worden besproken
nadat de behandeling van de beide wetsvoorstellen in de Eerste Kamer tot een
definitieve afronding was gekomen. Nu deze behandeling evenwel op 10 mei
a.s. wordt voortgezet en het Algemeen Overleg – mede naar aanleiding
van mijn brief van 18 maart aan de Eerste Kamer – met uw Kamer
voor 20 april a.s. is geagendeerd, zend ik u hierbij de antwoorden toe.Ik stel voorop dat ik met genoegen heb geconstateerd dat alle woordvoerders
van de fracties het eens waren over de algemene eisen die aan het verschijnsel
afspraken met criminele getuigen moeten worden gesteld. Ze mogen niet illegaal,
niet geheim zijn en moeten voldoen aan de eisen van zorgvuldigheid, proportionaliteit
en subsidiariteit. Het is een laatste redmiddel als andere wegen om bewijsmateriaal
te verkrijgen niet begaanbaar zijn gebleken. De afspraken lenen zich niet
voor toepassing op grote schaal. De heer Wolfsen vatte deze eisen nog eens
samen en de overige woordvoerders konden deze naar mijn stellige indruk onderschrijven.
Ik stel tevens vast dat met het bij de Eerste Kamer aanhangige wetsvoorstel
26 294 aan deze eisen wordt voldaan en dat er voor verdere verruiming
of substantiële wijziging – anders dan voor het inmiddels aangenomen
amendement Wolfsen en van Haersma Buma (kamerstukken II 2003/04, 28 017,
nr. 7) – in het bij uw Kamer aanhangige wetsvoorstel 28 017 en
het bij de Eerste Kamer aanhangige wetsvoorstel 26 294 geen meerderheid
in uw Kamer aanwezig was.In het navolgende ga ik eerst in op de verhouding tussen de regeling voorzien
in het wetsvoorstel en de thans geldende Tijdelijke aanwijzing van het College
van procureurs-generaal inzake toezeggingen aan getuigen in strafzaken, zoals
aan de orde gesteld door de heer Rouvoet en de heer Van der Staay. Op de achtergrond
hiervan speelt de betekenis die moet worden toegekend aan het opportuniteitsbeginsel
een belangrijke rol. Daarna zal ik zoals verzocht ingaan op de aard en de
omvang van de mogelijke toezeggingen.Noodzaak wettelijke regelingDe heer Wolfsen vroeg zich af waarom niet kan worden volstaan met de Tijdelijke
aanwijzing toezeggingen aan getuigen in strafzaken van 2001 als een toereikende
regeling van de onderhavige materie.Het wetsvoorstel geeft, zoals de heer Rouvoet terecht releveerde, uitvoering
aan het door de Tweede Kamer en het kabinet onderschreven oordeel van de enquêtecommissie
Inzake opsporing dat normering van het verschijnsel afspraken met getuigen
in de wet moest worden neergelegd en dat niet met regeling in een richtlijn
van het College van procureurs-generaal kon worden volstaan. De Tijdelijke
aanwijzing liep in 2001 vooruit op de regeling die is opgenomen in het wetsvoorstel
26 294. Zij bevat dan ook een aantal elementen uit het wetsvoorstel,
voor zover het daarin opgenomen beleid binnen het bestaande wettelijke kader
uitvoerbaar is. In de Tijdelijke aanwijzing is derhalve niet opgenomen een
eis die eveneens is voortgevloeid uit de behandeling van conclusies van de
parlementaire enquêtecommissie Inzake opsporing, die door het Kabinet
is onderschreven: rechterlijke toetsing vóór de totstandkoming
van een afspraak. Deze is in het wetsvoorstel vorm gegeven door toetsing door
de rechter-commissaris in het kader van een gerechtelijk vooronderzoek. Omdat
een dergelijke vordering thans nog niet op basis van enige wettelijke bepaling
kan worden gedaan, kan deze dus ook geen onderdeel uitmaken van het huidige
beleid. Ik meen nog steeds dat dit een aanvullend waardevol element is dat
invoering behoeft.Het wetsvoorstel bevat samen met de aanwijzing van het College van procureurs-generaal
een strikte normering (procedureel en inhoudelijk) van het fenomeen toezeggingen
aan getuigen.Als het wetsvoorstel uiteindelijk niet tot wet wordt verheven, rijst de
vraag of tegen de zojuist geschetste achtergrond aan de Tijdelijke aanwijzing
de status van beleidsregel kan worden toegekend. Dat komt mij gelet op de
hiervoor weergegeven noodzaak van een wettelijke normering en de extra procedurele
waarborgen die het wetsvoorstel beoogt te verschaffen voor een volledige rechterlijke
toetsing van de rechtmatigheid van de afspraak door de rechter-commissaris
en de deugdelijkheid en betrouwbaarheid van de verklaring door de zittingsrechter,
niet wenselijk voor. De normering in de Tijdelijke aanwijzing liep grotendeels
vooruit op de normering uit het wetsvoorstel. Als dat wetsvoorstel wordt ingetrokken,
ontvalt de basis aan dat beleid. Ook een voorschrift dat de getuige aan wie
een toezegging tot strafvermindering is gedaan niet tevens als een anonieme
getuige op de voet van artikel 226a-226f kan worden gehoord, behoort in het
Wetboek van Strafvordering te worden opgenomen. Ik wijs er voorts op dat ook
het College van procureurs-generaal sterk hecht aan een wettelijke basis voor
het te voeren beleid. Ten slotte merk ik op dat de beginselen van proportionaliteit,
subsidiariteit en openheid, die in het wetsvoorstel zijn opgenomen,
ook in het advies van het OM worden onderschreven.Standpunt OM ten aanzien van wettelijke regelingDe heren Rouvoet en Wolfsen vragen naar een toelichting op het OM-standpunt
ten aanzien van het voortzetten van de behandeling van de onderhavige wetsvoorstellen.In het rapport van de OM-werkgroep dat is gevoegd bij de brief van het
College van procureurs-generaal van 15 juni 2004 (toegezonden bij mijn
hierboven genoemde brief van 1 juli 2004) wordt verwezen naar een brief
van het College van procureurs-generaal aan de Minister van Justitie van 5 februari
2003, waarin het verzoekt om heroverweging van het wetsvoorstel die zou moeten
leiden tot intrekking, omdat met de tijdelijke aanwijzing zou kunnen volstaan.
Ik heb het College destijds bericht dat nader overleg tussen departement en
OM moest plaatsvinden, maar dat toen niet te verwachten was dat de Tweede
Kamer het wetsvoorstel 28 017 snel zou behandelen. Punt van overweging
was dat in die periode evenmin voldoende zekerheid bestond over de opvatting
van de Tweede Kamer na de verkiezingen van januari 2003.Overleg op ambtelijk niveau heeft ten slotte in mei 2004 plaatsgevonden
aan de hand van het conceptrapport van de OM-werkgroep met het standpunt dat
het wetsvoorstel zou kunnen worden ingetrokken met aanpassing van de aanwijzing.
Het uiteindelijke rapport van juni 2004 werd evenwel belegd met het standpunt
van het College van procureurs-generaal van 15 juni 2004 (toegezonden
bij mijn brief van 1 juli 2004) dat een wettelijke basis wel noodzakelijk
was en dat het College daar sterk aan hechtte.Het College van procureurs-generaal heeft zich vervolgens bij brief van
9 augustus 2004 tot mij gewend met de mededeling dat het daarbij een
andere wettelijke basis voor ogen had dan de onderhavige wetsvoorstellen.
Over de inhoud van die andere wettelijke basis heeft mij nog geen nadere concretisering
bereikt. Gelet op mijn hiervoor weergegeven opvatting over de noodzaak van
een wettelijke regeling, de uitkomst van het overleg met uw Kamer op 5 oktober
2004 en de aangevangen mondelinge behandeling in de Eerste Kamer op 8 maart
jl. zie ik geen enkele aanleiding voor het nemen van een initiatief dat leidt
tot het afbreken van de verdere behandeling van de beide wetsvoorstellen die
binnenkort tot een afronding zal komen.Verhouding tussen wetsvoorstel en Tijdelijke aanwijzingDe heer Wolfsen heeft gevraagd naar de meerwaarde van het wetsvoorstel
ten opzichte van de Tijdelijke aanwijzing. Tijdens en voorafgaand aan de parlementaire
behandeling heeft de regering zich op het standpunt gesteld dat in het wetsvoorstel
is opgenomen welke toezeggingen tot strafvermindering mogen worden gedaan
en dat in de aanwijzing zou worden omschreven welke toezeggingen in ieder
geval niet zouden mogen worden gedaan.Het wetsvoorstel geeft uitvoering aan het door de Tweede Kamer en het
door het kabinet onderschreven oordeel van de enquêtecommissie Inzake
opsporing, dat normering van het verschijnsel afspraken in de wet moet worden
neergelegd en dat niet met regeling in een richtlijn van het College van procureurs-generaal
kan worden volstaan. De Tijdelijke aanwijzing loopt, zoals hiervoor is opgemerkt,
vooruit op de regeling die is opgenomen in het wetsvoorstel 26 294. Voor
mijn oordeel over de nog steeds aanwezige noodzaak van het voorzetten van
de behandeling van de wettelijke regeling verwijs ik naar mijn eerdere opmerkingen
onder het kopje noodzaak wettelijke regeling.Een tweede punt betreft de verhouding tussen de toezeggingen tot strafvermindering
en de overige toezeggingen, ook wel kort samengevat als de kleine gunsten.
De heren Rouvoet en Van der Staay hebben om een nadere toelichting gevraagd.
De behandeling in de Tweede Kamer heeft geleid tot twee preciseringen. De
eerste is de aanvaarding van het amendement Rouvoet en Van der Staay, Kamerstukken
II 2000/01, 26 294, nr. 26, dat behelst dat de afspraken, bedoeld in
artikel 226g Sv, uitsluitend betrekking mogen hebben op strafvermindering
bedoeld in artikel 44a Sr. De tweede is de bij nota van wijziging opgenomen
aanvulling van dit artikel 226g Sv. met het vierde lid. Daarin is bepaald
dat van afspraken die niet worden aangemerkt als een afspraak bedoeld in het
eerste lid, en die voor het onderzoek in de zaak van betekenis kunnen zijn,
proces-verbaal wordt opgemaakt. Dit wordt door de officier van justitie ten
spoedigste bij de processtukken gevoegd.Beide toevoegingen strekten ertoe zoveel mogelijk greep te krijgen op
de «grote» toezeggingen tot strafvermindering die ter goedkeuring
aan de rechter-commissaris moeten worden voorgelegd en de «kleine gunsten»
die niet leiden tot strafvermindering die in ieder geval in een proces-verbaal
moeten worden neergelegd. Uit de toelichting op het amendement van de heren
Rouvoet en Van der Staay blijkt, dat ook zij andere, gebruikelijke processuele
afspraken niet hebben willen uitsluiten. De Tijdelijke aanwijzing geeft op
dit punt aan dat zij geen betrekking heeft op het gebruik van wettelijke bevoegdheden
door de officier van justitie die op enigerlei wijze een begunstigende invloed
kunnen hebben op de bereidheid tot het afleggen van een getuigenverklaring,
maar die niet strekken tot strafvermindering. Toepassing van dergelijke bevoegdheden
behoort tot de reguliere taken van het OM, is van relatief geringe betekenis
en raakt niet rechtstreeks aan de beantwoording van de vragen van de artikelen
348 en 350 Sv. Indien er sprake is van een uitdrukkelijk en causaal verband
tussen toepassing van dergelijke bevoegdheden en de door de getuige af te
leggen verklaring, dient deze toepassing te worden vastgelegd bij proces-verbaal
en aan het strafdossier te worden toegevoegd.In mijn brief van 18 maart aan de Eerste Kamer ben ik ingegaan op
de driedeling die kan worden gemaakt: de toezeggingen waarvoor een wettelijke
regeling nodig is, de toezeggingen waarvoor een wettelijke regeling niet nodig
is en die zijn toegelaten, en de niet toelaatbare toezeggingen. Dat is precies
wat de voorgestelde regeling beoogt. Het gaat hier om een combinatie van wettelijke
regeling en daarop aansluitende beleidsregels in een aanwijzing, hetgeen een
vaker voorkomende figuur is. Zo krijgen de in het Wetboek van Strafrecht genoemde
strafmaxima pas reliëf door de strafvorderingsrichtlijnen van het openbaar
ministerie en de toepassing in de concrete strafzaak.Verruiming van de Tijdelijke aanwijzing met toelaatbare
toezeggingenVrijwel alle woordvoerders vroegen om een toelichting op de door het openbaar
ministerie genoemde voorstellen tot verruiming, waarvoor ik in mijn hiervoor
genoemde brief van 1 juli jl. begrip heb getoond. Het betrof toezeggingen
over:– de hoogte van het wederrechtelijk verkregen voordeel;– gunstbetoon dat niet van invloed is op de beantwoording van de
vragen van de artikelen 348 en 350 Sv;– intrekking van een eigen uitleveringsverzoek of Europees arrestatiebevel.Bij de aanvaardbaarheid van een afspraak over de hoogte van het wederrechtelijk
verkregen voordeel heb ik laten meewegen dat in de praktijk nu veelal ook
stevig wordt onderhandeld over de vaststelling van het wederrechtelijk verkregen
voordeel. Dat staat los van een mogelijke bereidheid ten laste
van een ander te verklaren. Binnen het wettelijke systeem heeft het openbaar
ministerie op grond van artikel 511c Sv reeds een eigen ruime schikkingsbevoegdheid.
Deze houdt o.a. in dat tot aan de behandeling van de hoofdzaak en de daarmee
samenhangende strafoplegging met de veroordeelde kan worden onderhandeld over
het uiteindelijk te ontnemen voordeel. Ook in het geval dat het strafrechtelijk
financieel onderzoek doorloopt na de veroordeling in de hoofdzaak, kan dit
worden afgesloten met een schikking op grond van artikel 511c Sv. Veelal zal
het gaan om een bepaling van het bedrag gelegen tussen het geschatte voordeelsbedrag
en de daadwerkelijk achterhaalde vermogensbestanddelen, waarop de vordering
kan worden verhaald. Ook de kans dat verborgen vermogen alsnog kan worden
opgespoord speelt daarbij een rol. Het is niet aannemelijk dat bij het OM
veel animo zal bestaan tot het aangaan van een schikking tot een veel lager
bedrag als met het achterhaalde vermogen aan de vordering kan worden voldaan.
Tegen deze achtergrond heb ik begrip voor de wens van het openbaar ministerie
om een categorisch verbod op het doen van toezeggingen in het kader van de
oplegging van de ontnemingsmaatregel op te heffen. Ten overvloede merk ik
op dat de schikking in het kader van art 511c los staat van de bevoegdheid
van de rechter om in een eerder stadium de hoogte van het wederrechtelijk
verkregen voordeel vast te stellen.Ten aanzien van gunstbetoon dat niet van invloed is op de beantwoording
van de vragen van artikel 348 en 350 Sv wijs ik op de hiervoor reeds aangeduide
ruimte die nu al in de Tijdelijke aanwijzing besloten ligt. Het openbaar ministerie
mag volgens dit beleid kleine gunsten toestaan. In het advies van het openbaar
ministerie worden hiervan enkele voorbeelden gegeven. Mijn kanttekening daarbij
is dat niet de indruk mag worden gewekt dat de door het openbaar ministerie
gedane toezegging (voorspraak bij fiscus of IND) ook het door de getuige beoogde
resultaat zal opleveren. Het OM kan derhalve wel een voor de betrokkene gunstige
brief schrijven waarin bij voorbeeld zijn bereidheid tot medewerking in de
strafzaak wordt geprezen, maar dat behoeft er niet toe te leiden dat de fiscus
op grond daarvan ook daadwerkelijk zal overgaan tot verlaging van de aanslag
dan wel dat de IND een positieve beslissing op enig verzoek van de betrokkene
zal nemen. Wel kunnen deze diensten dit bij hun besluitvorming meewegen. Hetzelfde
geldt voor de behandeling van een WOTS-verzoek. De beslissingsruimte van de
betrokken autoriteiten wordt in geen enkel opzicht door uitvoering van een
dergelijke toezegging van het openbaar ministerie beperkt.Intrekking van een eigen Nederlands verzoek tot uitlevering of een Europees
arrestatiebevel dat in Nederland is uitgevaardigd als onderdeel van een afspraak
met een getuige acht ik op basis van het advies van het openbaar ministerie
niet meer onder alle omstandigheden onaanvaardbaar. Wel teken ik aan dat bij
een dergelijke toezegging het beginsel van proportionaliteit in acht moet
worden genomen en dat de toezegging niet mag leiden tot het toekennen van
immuniteit. Het afzien van het doorzetten van een uitleveringsverzoek of een
Europees arrestatiebevel heeft niet tot gevolg dat het recht tot strafvordering
of recht tot tenuitvoerlegging in Nederland vervalt. Als betrokkene hier onverhoopt
wordt aangetroffen, kan zijn strafzaak worden voortgezet of het vonnis worden
geëxecuteerd. Er zijn volgens het openbaar ministerie omstandigheden
denkbaar waarin een dergelijke toezegging met een beperkt gevolg wenselijk
is. Ook in de Uitleveringswet is de mogelijkheid geschapen om een getuige
die vervolging in een ander land heeft te duchten uitsluitend voor diens verhoor
op de terechtzitting een vrijgeleide naar dat land toe te kennen. Soortgelijke
beslissing is bij voorbeeld genomen door het gerechtshof in Den Haag bij de
behandeling van de zaak tegen een medeverdachte van de heer Bouterse die deze
als getuige wilde oproepen. De eis van proportionaliteit wil ik
illustreren aan de hand van de casus van twee verdachten van een gelijkwaardig
aandeel in ernstige strafbare feiten, waarvan er een in het buitenland verblijft.
De rechtshandhaving is ermee gediend dat door het afleggen van de getuigenverklaring
die anders niet zou zijn verkregen, deze ten minste als een belangrijk bewijsmiddel
in de afdoening van één strafzaak kan meewegen. Zo lang dat
niet ten koste gaat van de mogelijkheid om ook in de andere strafzaak uiteindelijk
vervolging in te stellen, lijkt een dergelijke toezegging niet onaanvaardbaar.
Datzelfde geldt ook als het gaat om een getuige met een kleiner aandeel, maar
niet ten aanzien van een getuige met een groter aandeel dan de in Nederland
verblijvende verdachte gelet op de eis van proportionaliteit.Niet toelaatbare toezeggingenVerschillende woordvoerders vroegen naar motivering van mijn opvatting
dat een deel van de door het OM gewenste verruimingen niet kan worden onderschreven.
Ik houd daarbij de volgorde uit het OM-rapport aan.Voorafgaand aan de bespreking daarvan wil ik opmerken dat een belangrijk
deel van de door het OM gewenste verruimingen wordt gebaseerd op de vaststelling
dat aan het OM nu eenmaal een aantal op de wet gebaseerde bevoegdheden toekomen.
Deze vaststelling laat evenwel onverlet dat in het kader van beleidsregels
wordt afgesproken dat van deze bevoegdheden op een bepaalde beperkte wijze
gebruik wordt gemaakt. Wat voor discussie vatbaar is, is welke reikwijdte
aan deze beperkingen toekomt en of de in de Tijdelijke aanwijzing uit 2001
opgenomen beperkingen handhaving of wijziging behoeven.– Het toezeggen van een sepotDe onwenselijkheid daarvan is tijdens de langdurige parlementaire behandeling
niet serieus ter discussie gesteld. De teneur was veeleer dat men prijs stelde
op een wettelijke verankering van het sepotverbod. Het is weliswaar juist
dat het OM in beginsel over de algemene sepotbevoegdheid beschikt, maar evenzeer
is juist dat deze uit beleidsmatige overwegingen kan worden beperkt, zoals
geschied is. Ik zie in het betoog van het OM onvoldoende aanleiding daarop
terug te komen. Het ook door mevrouw Griffith aangehaalde punt van het belang
van de slachtoffers die onvoldoende recht worden gedaan met een sepot, kan
naar mijn oordeel niet toereikend, zoals gesuggereerd door de heer Wolfsen,
worden ondervangen met een verwijzing naar de toepasselijkheid van het klachtrecht
ex artikel 12 Sv.– Toezeggingen over inhoud en omvang van de tenlasteleggingVoor deze toezeggingen geldt mutatis mutandis hetzelfde als voor de toezeggingen
onder het vorige kopje. In aanvulling daarop wijs ik nog op mijn afwijzende
standpuntbepaling over het opnemen van een met plea-bargaining vergelijkbare
rechtsfiguur in het Nederlandse recht bij brief van 23 oktober 2003 (Kamerstukken
II 2003/04, 29 200 VI, nr. 31).– Toezeggingen tot het intrekken van een uitleverings- of overleveringsverzoekBinnen zekere marges, waarbij vooral de proportionaliteit en het uiteindelijke
perspectief op mogelijke voortzetting van de vervolging een belangrijke rol
spelen, is deze uitbreiding voor mij acceptabel. De ratio van het in de tijdelijke
aanwijzing neergelegde verbod om toe te zeggen dat de uitlevering van een
verdachte niet zal worden gevraagd, is dat dit feitelijk een toezegging tot
immuniteit van strafvervolging kan impliceren. Ik onderschrijf de afwijzing
van het OM van toezeggingen die neerkomen op het niet in behandeling nemen
van een inkomend uitleverings- of overleveringsverzoek wegens strijd met verdrag
en wet. De door het OM geopperde ruimte voor onderhandeling met een buitenlandse
autoriteit over intrekking van een dergelijk verzoek tot uitlevering
of overlevering acht ik gering. In het geval van de uitlevering is dat het
geval omdat uitlevering niet tot de bevoegdheden van het openbaar ministerie
behoort, maar tot die van de Minister van Justitie. Ook ten aanzien van de
overlevering, merkt het OM zelf reeds terecht op dat de uiteindelijke beslissing
tot uitvaardigen van het bevel tot overlevering geheel aan de buitenlandse
autoriteit is.– Toezeggingen over bijkomende straffen en maatregelenBij gelegenheid van de behandeling van het wetsvoorstel heeft mijn ambtsvoorganger
zich op het standpunt gesteld dat uit het systeem van het wetsvoorstel voortvloeide
dat artikel 44a Wetboek van Strafrecht een limitatieve opsomming bevatte van
toe te kennen modaliteiten van strafvermindering. De bijkomende straffen en
maatregel behoorden daar niet toe. Deze uitleg is naar mijn oordeel in beginsel
nog steeds juist, met dien verstande dat het OM erop wijst dat in de praktijk
over het wederrechtelijk verkregen voordeel vaak in een aparte procedure los
van de hoofdzaak ook nu al onderhandeld wordt tussen verdediging en officier
van justitie. Een categorisch verbod op het doen van toezeggingen over de
omvang het wederrechtelijk verkregen voordeel moet in dit licht met realisme
worden bezien. Ook hier zal de proportionaliteit in acht moeten worden genomen.
Niet goed denkbaar is dat in de door mevr. Vos geschilderde casus wordt toegestaan
dat iemand die 10 miljoen euro als wederrechtelijk verkregen voordeel heeft
verworven, daarvan de helft zou behouden in het kader van een afspraak over
een getuigenverklaring. In de eerste plaats moet worden bedacht dat het vaststellen
van de hoogte van het behaalde voordeel los staat van de omvang van het aangetroffen
vermogen waarop de vordering moet worden verhaald. Het is in de praktijk zelden
zo dat deze aan elkaar gelijk zijn. Ten tweede is de vraag of het belang van
een dergelijke verklaring zo zwaar kan wegen dat er nog voldoende sprake is
van proportionaliteit in de zin van een passend middel voor de oplossing of
succesvolle vervolging van de zaak.– Toezeggingen die door derden moeten worden uitgevoerdIk volsta met verwijzing naar mijn kanttekeningen hiervoor over de toezeggingen
die niet van invloed zijn op de beantwoording van de vragen van artikelen
348 en 350 Sv en waarvoor de medewerking van derden noodzakelijk is. Van belang
is dat duidelijk wordt gemaakt dat het OM geen zeggenschap heeft over de uitvoering
van het gewenste resultaat en dat geen verwachtingen worden gewekt die niet
kunnen worden waargemaakt. De heer Rouvoet wees hier al terecht op.– Toezeggingen over het uitzitten van een straf in NederlandVoor de uitvoering van een dergelijke toezegging is primair de medewerking
vereist van het land waarin betrokkene verblijft. Ten tweede zullen ook de
antecedenten van de betrokkene een rol spelen. Bij de beoordeling van de aanvaardbaarheid
van het overnemen van de executie van een straf opgelegd in het buitenland
door Nederland, weegt mee dat veroordeelden er niet op behoren te rekenen
dat zij hun straf altijd in Nederland kunnen uitzitten, vooral in de gevallen
dat WOTS-verzoeken afkomstig zijn van dezelfde persoon voor verschillende
straffen in verschillende landen opgelegd. Het OM kan uitsluitend toezeggen
dat het voorspraak bij de buitenlandse en de Nederlandse autoriteiten zal
bevorderen, maar kan het resultaat niet garanderen. Bij de contacten van het
OM met de gedetineerde in het buitenland zal dit duidelijk moeten worden gemaakt.– Toezeggingen over een financiële beloningIk handhaaf de afwijzing van mijn ambtsvoorgangers. Het toekennen van
tipgelden aan informanten en tipgevers die strikt genomen niet als getuige
worden gehoord en niet zelf ook verdachte zijn van een strafbaar feit is wezenlijk
anders dan het geven van geld in ruil voor een verklaringen. Ook de vergelijking
met verlaging van de geldboete gaat niet op. Het gaat daarbij
om een door de rechter bepaalde strafvermindering: de justitiële reactie
op het gepleegde feit.Mogelijke verruiming van de aanwijzingDe strekking van mijn brief aan uw Kamer van 1 juli 2004 was dat
uit het geheel van knelpunten dat het OM mij heeft voorgelegd, ik slechts
op drie punten begrip kon opbrengen voor de wens tot verruiming. Voor de rest
zie ik geen aanleiding tot verruiming. Andere knelpunten bij het functioneren
van de aanwijzing, waarnaar mevrouw Griffith enkele malen vroeg, zijn mij
niet ter kennis gebracht. Tot een feitelijke verruiming van de aanwijzing
is niet besloten en ook de specifieke voorwaarden waaronder dit zou kunnen
worden overwogen, moeten nog nader worden bepaald. Dat zal pas gebeuren bij
de aanpassing van de aanwijzing die het College van procureurs-generaal nog
moet voorleggen. Uiteraard zal ik een opvatting van de zijde van uw Kamer
over de reikwijdte van eventuele verruiming bij de herziening van de aanwijzing
laten meewegen.Ik hoop met het voorgaande voldoende te zijn ingegaan op de resterende
vragen uit het debat van 8 september 2004 over mijn brief van 1 juli
2004.De Minister van Justitie,J. P. H. Donner 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28017-8.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl