Wijziging Vreemdelingenwet 2000 ter implementatie van richtlijn nr. 2005/85/EG (minimumnormen procedures in lidstaten voor toekenning of intrekking vluchtelingenstatus); Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30976, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

25-05-2007

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

30976 nr. 5

21-05-2007

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI. ALGEMEEN1. Inleiding2. De richtlijn en de Vreemdelingenwet 2000ProcedureelInhoudelijk3. Wijze van totstandkoming II. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING1. Veilig derde land2. Veilig land van herkomst3. Eerste land van asiel (artikel 26 van de richtlijn)Nota van wijzigingOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Gerelateerde publicaties

Kamerstuk 30976, nr. 5 b1Gerelateerde publicatie

 
 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30976Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 30 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 976Wijziging van de Vreemdelingenwet 2000 ter implementatie van richtlijn
nr. 2005/85/EG van de Raad van 1 december 2005 betreffende minimumnormen
voor de procedures in lidstaten voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus
(PbEU L 326)nr. 5NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 21 mei 2007I. ALGEMEEN1. InleidingMet belangstelling heb ik, net als de minister van Justitie, kennis genomen
van het verslag van de vaste commissie voor Justitie over dit wetsvoorstel.Ik merk dat de richtlijn zelf nog de nodige vragen oproept. De totstandkoming
van de procedurerichtlijn was dan ook een moeizaam proces. De asiel- en rechtsstelsels
van de lidstaten liepen dermate uiteen, dat aanpassing van de beginselen waarop
die stelsels zijn gebouwd veel lidstaten beducht maakte voor harmonisering,
zelfs op het niveau van minimumnormen. In dat kader bood het vereiste van
unanimiteit voor de besluitvorming in de Raad de lidstaten ook de mogelijkheid
compromissen te bepleiten. Het resultaat is een richtlijn inzake minimumnormen
die vele facultatieve bepalingen kent en waarvan de «harmoniserende
waarde» wellicht relatief gering is. Dat neemt niet weg dat, nu die
richtlijn is aangenomen, op de lidstaten de plicht rust die richtlijn in nationaal
recht om te zetten. Kritiek op de richtlijn kan immers niet tot de conclusie
leiden dat omzetting ervan achterwege kan blijven, aldus in antwoord op een
vraag van de leden van de PvdA-fractie aangaande het bereikte niveau van harmonisatie.De leden van de SGP-fractie merken terecht op dat de inwerkingtreding
van de richtlijn tot gevolg heeft, dat eventuele nieuwe rechtsinstrumenten
met gekwalificeerde meerderheid van stemmen kunnen worden aangenomen, op voorstel
van de Europese Commissie. Bovendien zal voortaan de medebeslissingsprocedure
gelden, op grond waarvan het Europees Parlement als mede-wetgever zal optreden.
Een concreet voorstel van de Europese Commissie inzake asielprocedures ligt
op dit moment niet voor. Wel heeft de Europese Commissie aangekondigd nog
dit voorjaar met een zogenaamd Groenboek te komen over de toekomst van het
gemeenschappelijk Europees asiel systeem («common European asylum system»).
Dat systeem zou volgens het Haags programma in 2010 tot stand moeten zijn gebracht. Aan de hand van het Groenboek zal de regering zijn standpunt
over de in de toekomst te nemen stappen bepalen, aldus in antwoord op de aan
het woord zijnde leden.De door de leden van de PvdA-fractie gevraagde stand van zaken inzake
de op 8 maart 2006 door het Europees Parlement aangespannen procedure
tot nietig verklaring van de artikelen 29, eerste en tweede lid, en artikel
36, derde lid, van de richtlijn (zaak C-133/06) is aldus, dat gewacht wordt
op het advies van de Advocaat-Generaal. Het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft dus in genoemde zaak nog geen uitspraak gedaan. Het ingestelde
beroep betreft overigens slechts de wijze van betrokkenheid van het Europees
Parlement bij de vaststelling of wijziging van de lijsten van veilige landen
van herkomst (artikel 29 richtlijn) en van Europese veilige derde landen (artikel
36). De Raad heeft er namelijk voor gekozen om het Europees Parlement slechts
te raadplegen in plaats van daarvoor de medebeslissingsprocedure van artikel
251 van het EG-Verdrag te volgen. Verwacht mag worden dat indien het Hof het
Parlement in het gelijk stelt, alleen de betreffende procedurele bepalingen
nietig zullen worden verklaard. Het beroep zal daarom naar verwachting geen
enkel gevolg hebben voor dit wetsvoorstel, temeer niet nu dergelijke gemeenschappelijke
lijsten in de praktijk nog niet zijn vastgesteld.De verschillende door Vluchtelingenwerk Nederland gestelde vragen zullen,
aldus in antwoord op de daartoe strekkende vraag van de leden van de PvdA-fractie,
in het onderstaande worden beantwoord.2. De richtlijn en de Vreemdelingenwet 2000Gegeven de vele, uiteenlopende vragen over de richtlijn en de verhouding
tot de Vreemdelingenwet 2000, lijkt het mij nuttig om hier een nadere verdeling
te volgen voor de beantwoording. Allereerst zou ik willen ingaan op de vragen
van procedurele aard (karakter van de richtlijn, niveau van regelgeving en
voorhangprocedure) en vervolgens op de inhoudelijke vragen over de asielprocedure
(relatie asiel en regulier, AC-procedure, vreemdelingenbewaring en daadwerkelijk
rechtsmiddel).ProcedureelIn antwoord op de vraag van de leden van de PvdA-fractie, wijs ik er op
dat de richtlijn een groot aantal facultatieve bepalingen bevat («kan-bepalingen»).
Dat betekent dat het de lidstaten vrijstaat die wel of niet in de nationale
wetgeving over te nemen. Bij de keuze dergelijke facultatieve bepalingen wel
of niet in de Vreemdelingenwet 2000 over te nemen, is voor dit wetsvoorstel
steeds uitgangspunt geweest recht te doen aan de uitgangspunten van de Vw
2000, waaronder het waarborgen van een kwalitatief goede beschikking in eerste
aanleg. Om die reden wordt bijvoorbeeld géén gebruik gemaakt
van de in artikel 12, tweede lid, onder d, van de richtlijn geboden mogelijkheid
om af te zien van het horen van de asielzoeker en wordt vastgehouden aan de
beschikbaarheid van (gratis) juridische bijstand aan asielzoekers vanaf indiening
van de aanvraag in het Aanmeldcentrum (AC) en niet zoals met een beroep op
artikel 15, tweede lid, van de richtlijn mogelijk zou zijn geweest, pas nadat
een eerste negatieve beslissing is genomen op het asielverzoek. Het aantal
voorgestelde wijzigingen blijft daarom beperkt, evenals de gevolgen voor de
praktijk.Wat de door verschillende fracties gevraagde inzage in de voorgenomen
wijziging van het besluit betreft, merk ik op dat er geen voorhangprocedure
geldt. Hoewel een dergelijke verplichting tot het voorhangen ook niet bestond
in de door de vragenstellers genoemde gevallen ten aanzien van de vreemdelingenwetgeving,
waren er bijzondere redenen aanwezig om toch inzage te geven in
de lagere regelgeving. Hoewel die redenen hier niet van toepassing zijn, ben
ik van mening, dat het ook in dit geval zinvol is uw Kamer inzicht te geven
in de voorgenomen wijziging van het Vreemdelingenbesluit 2000. Een deel van
de vragen aangaande de toepassing van «veilig derde land» wordt
namelijk beantwoord in het besluit. De voorgenomen wijziging van het besluit
en de relevante passage uit de nota van toelichting treft u daarom aan in
een bijlage bij deze nota naar aanleiding van het verslag1. Ik merk wellicht ten overvloede op, dat de voorgenomen wijziging
van het besluit enkel betrekking heeft op de implementatie van artikel 27
van de richtlijn. Met het verstrekken van de gevraagde inzage hoop ik dat
de voortvarende behandeling van het onderhavige wetsvoorstel is gewaarborgd.In antwoord op de door meerdere fracties gestelde vraag naar het niveau
van omzetting van de richtlijn, stel ik voorop dat het gemeenschapsrecht zelf
geen eisen stelt aan het niveau van omzetting, maar wel vereist dat er sprake
is van omzetting in juridisch verbindende voorschriften. Wet en besluit zijn
beide algemeen verbindende voorschriften. Om die reden maakt het niet uit
of de daadwerkelijke naleving van de in artikel 27, eerste lid, van de richtlijn
neergelegde beginselen in het besluit of in de wet worden neergelegd. In beide
gevallen is de daadwerkelijke naleving van die beginselen, waaronder het non-refoulement
beginsel, gewaarborgd, zo antwoord ik de leden van de CDA-fractie. Daarmee
is de vraag naar het niveau van de regelgeving er slechts één
van wetgevingstechniek. Het is in dat opzicht gebruikelijk om de hoofdlijnen
in de wet neer te leggen en de (nadere) uitwerking over te laten aan de lagere
regelgeving. In de memorie van toelichting is uiteen gezet dat de aanpassing
van het besluit slechts dient ter verduidelijking
van de verhouding tussen de artikelen 30 en 31 van de wet en artikel 27 van
de richtlijn, zoals uw Kamer nu zelf kan vaststellen aan de hand van de bijlage
bij deze nota. Om die reden vormt het besluit een passend niveau van omzetting
van de richtlijn. Ik voel mij hierin gesterkt door het feit dat de Raad van
State over de gemaakte keuze geen opmerking heeft gemaakt.In antwoord op de vraag van de leden van de PvdA-fractie naar een overzicht
van de (bestaande) regelgeving die strekt tot implementatie van de richtlijn,
verwijs ik graag naar de aan de memorie van toelichting gehechte tabel. Daaruit
blijkt bijvoorbeeld dat artikel 8 van de richtlijn in geïmplementeerd
middels de artikelen 2:4 en 3:2 en 8:42 Awb alsmede middels artikel 29 van
de Vw. In verband met de omvang van de bedoelde bestaande regelgeving verwijs
ik deze leden graag naar de publiek toegankelijke internetpagina «overheid.Nl».InhoudelijkOp de vraag van de leden van de CDA-fractie naar de gang van zaken indien
de reguliere verblijfsvergunning van een vreemdeling niet langer geldig is
en deze vreemdeling in het verleden al asiel heeft aangevraagd, merk ik op
dat in een dergelijk geval de vreemdeling een nieuwe asielaanvraag kan indienen.
Indien de eerdere asielaanvraag was afgewezen wegens het voorhanden zijn van
een reguliere verblijfsvergunning, dan zal het niet langer beschikken over
die verblijfsvergunning kunnen worden beschouwd als een relevante veranderde
omstandigheid als bedoeld in artikel 4:6 Awb en zou de asielaanvraag alsnog
inhoudelijk kunnen worden getoetst. Indien de eerdere asielaanvraag echter
was afgewezen na een inhoudelijke beoordeling, dan zal er sprake moeten zijn
van veranderde omstandigheden als bedoeld in artikel 4:6 Awb, bij gebreke
waarvan de aanvraag kan worden afgewezen.In verschillende bijdragen wordt gevraagd naar de verhouding tussen de
huidige AC-procedure en artikel 23 van de richtlijn. Daarnaast wordt ook gepleit
voor wijzigingen in de AC-procedure. Ik antwoord daarop als volgt.De huidige AC-procedure voldoet aan de minimumeisen van de richtlijn,
zo antwoord ik op de vraag van de leden van de fracties van het CDA, PvdA,
SP en de VVD. Artikel 23 van de richtlijn laat de lidstaten aanmerkelijke
ruimte voor versnelde afdoening of vormen van prioriteitsstelling. Het derde
en vierde lid van dat artikel zijn facultatief geformuleerd («de lidstaten
kunnen ...»). In de formulering van het derde en vierde lid staat het
de lidstaten vrij om zaken versneld af te doen, mits de procedure maar voldoet
aan de fundamentele beginselen en waarborgen, bedoeld in hoofdstuk II van
de richtlijn. De AC-procedure kent, afgezien van kortere termijnen, dezelfde
procedurele waarborgen als in de asielvervolgprocedure: er is sprake van een
gehoor en een nader gehoor, voorafgaande informatievoorziening over de procedure,
beschikbaarheid van tolken en juridische bijstand, enzovoort. Dat gaat verder
dan de richtlijn vereist. Wat artikel 13, derde lid, van de richtlijn betreft,
op grond waarvan de asielzoeker de gronden voor zijn asielverzoek uitvoerig
uiteen moet kunnen zetten, merk ik op dat het nader gehoor zo lang zal kunnen
duren als noodzakelijk is voor een zorgvuldige beslissing op de aanvraag.Daarnaast is er geen sprake van specifieke gronden als bedoeld in artikel
23, vierde lid, van de richtlijn voor afdoening van de zaak in het AC. Het
enige criterium voor een AC-afdoening is of er op de aanvraag binnen de 48
proces uren op zorgvuldige wijze kan worden beslist, aldus in antwoord op
de vraag van de leden van de CDA-fractie. De richtlijn laat daarvoor de ruimte.In antwoord op de vraag van de leden van de SGP kan aan het voorgaande
worden toegevoegd dat in de AC-procedure de mogelijkheid bestaat om een arts
in te schakelen die kan beoordelen of de asielzoeker in staat is om te worden
gehoord. Deze arts wordt ingeschakeld indien op enigerlei wijze onduidelijkheid
bestaat over de vraag of de asielzoeker gehoord kan worden, bijvoorbeeld omdat
de asielzoeker of zijn gemachtigde dit zelf aangeeft of omdat een medewerker
tijdens het gehoor dit vermoed.Hoewel de AC-procedure verbeterd zal worden, hecht ik er aan te benadrukken,
dat aanpassingen niet het gevolg zullen zijn van de richtlijn maar van de
evaluatie van de wet door de Commissie Scheltema, het kabinetsstandpunt daarover,
de diverse adviezen (zoals van de ACVZ «secuur en snel») en hetgeen
in het huidige regeerakkoord is neergelegd inzake de verbetering van de asielprocedure.
Daarom stel ik voor om de discussie over wenselijke aanpassingen van de asielprocedure,
te scheiden van die welke in het onderhavige wetsvoorstel aan de orde zijn,
namelijk de noodzakelijke aanpassingen aan de richtlijn.Wat de huidige regeling van vreemdelingenbewaring betreft, antwoord ik
de leden van de SP-fractie, dat die regeling voldoet aan artikel 18, eerste
lid, van de richtlijn. Artikel 18, eerste lid, van de richtlijn beoogt te
voorkomen dat asielzoekers in bewaring worden genomen om de enkele reden dat
zij een asielverzoek hebben ingediend. Onder de huidige wet wordt een vreemdeling
dan ook niet in bewaring genomen uitsluitend omdat
de vreemdeling asielzoeker is. Asielzoekers kunnen wel in bewaring worden
genomen, maar dan moet er tevens sprake zijn van dat de openbare orde of de
nationale veiligheid de bewaring vordert met het oog op de uitzetting hangende
de procedure. Er moeten concrete aanwijzingen zijn voor het vermoeden dat
de vreemdeling zich aan de uitzetting zal willen onttrekken. Anders gezegd,
er moet steeds individueel worden afgewogen of bewaring hangende de asielprocedure
noodzakelijk is.Artikel 18, tweede lid, van de richtlijn schrijft voor dat de lidstaten
een snelle toetsing door een rechterlijke instantie mogelijk moeten maken.
Die mogelijkheid bestaat reeds op grond van de artikelen 93 en verder van
de wet. Ingevolge artikel 94 kan de vreemdeling altijd zelf beroep instellen
tegen de inbewaringstelling. Is er na 28 dagen niet door de vreemdeling beroep
ingesteld, dan stelt de Minister de rechtbank in kennis van de bewaring en
wordt de vreemdeling geacht beroep te hebben ingesteld bij de rechtbank (artikel
94, eerste lid, Vw). De door de leden van de SP-fractie geschetste situatie
zal zich in de praktijk dus niet mogen voordoen.Overigens merk ik nog op dat de bewaring van afgewezen asielzoekers, dat
wil zeggen van vreemdelingen die een onherroepelijke negatieve beslissing
hebben ontvangen op het asielverzoek, buiten het toepassingsbereik van de
richtlijn valt (zie artikel 2, onderdeel c en d, van de richtlijn).In antwoord op de vraag op de vraag van de leden van de fractie van D66
of er in Nederland nog wel sprake is van een «daadwerkelijk rechtsmiddel»
als bedoeld in artikel 39, eerste lid, van de richtlijn, merk ik het volgende
op. De richtlijn bevat slechts minimum normen. Ik ben van mening dat de huidige
procedure aan die minimum normen van artikel 39, eerste lid, voldoet, hoewel
het uiteindelijk aan het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
om dat begrip te interpreteren. Ik verwacht dat het Hof bij de beoordeling
van de rechtsbescherming het geheel aan factoren dat van belang kan zijn voor
de effectiviteit van een rechtsmiddel in beschouwing zal nemen, inclusief
de marginale toetsing. Er is mij geen jurisprudentie van dat Hof bekend op
grond waarvan een (vergaande) marginale toetsing als zodanig onverenigbaar
is met het gemeenschapsrecht. Integendeel, in het gemeenschapsrecht is een
marginale toetsing door het Hof zelf van besluiten van de Europese Commissie
niet onbekend. Dat de huidige procedure aan de minimum normen voldoet betekent
echter niet dat er geen aanpassingen in die procedure mogelijk of wenselijk
zouden zijn. Dergelijke aanpassingen zijn dan niet het gevolg van de richtlijn,
maar van een discussie op nationaal niveau. Die discussie zal te zijner tijd
uw Kamer kunnen worden gevoerd in het kader van het initiatief-wetsvoorstel
van de leden Pechtold en Van der Ham.3. Wijze van totstandkomingAangaande de vraag van de leden van de fracties van het CDA en D66 waarom
de ACVZ wel is gehoord inzake de implementatie van richtlijn 2004/83/EG en
niet over richtlijn 2005/85/EG, merk ik het volgende op. Naar mijn mening
bestaat er in deze geen adviesverplichting. Advies
is nuttig, bijvoorbeeld indien de omzetting van de richtlijn belangrijke vragen
met zich meebrengt. Dat was het geval met de uitleg van richtlijn 2004/83/EG,
in het bijzonder artikel 15, onder c, van die richtlijn. Een dergelijke reden
werd niet aanwezig geacht ten aanzien van de omzetting van de onderhavige
asielprocedurerichtlijn. Daarom is er, mede door de noodzaak van tijdige implementatie
van de richtlijn, onvoldoende aanleiding gevonden om advies te vragen. II. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING1. Veilig derde landDe verschillende vragen rondom de omzetting van het concept van veilig
derde land, beantwoord ik graag als volgt. Ik stel voorop dat Nederland géén lijsten van dergelijke landen hanteert en dat de
richtlijn de lidstaten ook niet verplicht dat wel te doen.Wat de verdeling van de bewijslast betreft wordt in Nederland steeds van
geval tot geval getoetst of de aanvraag van de vreemdeling kan worden afgewezen
wegens het voorhanden zijn van een veilig derde land waarin de vreemdeling
heeft verbleven, aldus in antwoord op de vraag van de leden van de SP-fractie.Vanzelfsprekend bestaan er ten aanzien van enkele landen ervaringsgegevens
op grond waarvan een vermoeden kan bestaan dat een land veilig is. Dit op
basis van de afdoening van asielaanvragen en de algemene landeninformatie
die door een gespecialiseerde unit binnen de IND doorlopend wordt verzameld
en geëvalueerd, de ambtsberichten van de minister van Buitenlandse Zaken
en informatie van non-gouvernementele organisaties. Een vermoeden van veiligheid
dient in het individuele geval steeds voldoende te worden onderbouwd en te
worden getoetst op actualiteit. De vreemdeling kan proberen een vermoeden
van veiligheid te weerleggen in diens individuele geval. Een afwijzende beschikking
moet vervolgens worden voorzien van een voldoende draagkrachtige motivering,
waarbij aandacht gegeven moet worden aan de door de vreemdeling aangevoerde
argumenten. Dit alles sluit aan bij de bestaande regeling van de gedeelde
verantwoordelijkheid voor de bewijslast, ingevolge welke de vreemdeling zijn
asielrelaas aannemelijk dient te maken. Deze gedeelde verantwoordelijkheid
is terug te vinden in het UNHCR Handboek over procedures en criteria voor
het bepalen van de vluchtelingenstatus en in artikel 4 van richtlijn 2004/83/EG,
aldus in antwoord op de vraag van de leden van de fracties van de SGP en SP.Wat de vraag naar het niveau van omzetting betreft, verwijs ik graag naar
mijn eerdere antwoord daaromtrent. Ik voeg daar voor wat betreft het concept
van veilige derde landen aan toe, dat de voorgenomen aanpassing van het besluit
ertoe strekt om te voorkomen dat er verschil zou kunnen bestaan in uitkomst
tussen de toepassing van de wet en toepassing van artikel 27 van de richtlijn,
aldus in antwoord op de vraag van de leden van de SP-fractie. Dat betekent
dus dat, indien er voldoende reden is om aan te nemen dat een land zijn verdragsverplichting
in de praktijk niet nakomt, de asielaanvraag niet wordt afgewezen op grond
van bedoeld concept. Overigens neem ik aan dat hiermee ook de door de leden
van de CDA-fractie gestelde vraag onder II.3 is beantwoord. Daaraan zou ik
nog willen toevoegen, dat de Dublin-procedure1
waar zij naar verwijzen geldt tussen de lidstaten onderling (en Noorwegen
en IJsland), maar niet in de verhouding met derde landen. De Dublin-procedure
strekt ertoe uit te maken welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling
van de asielaanvraag. Alle lidstaten zijn partij bij het Vluchtelingenverdrag
en bij het EVRM en hebben zich dus verbonden om het non-refoulement beginsel,
dat bovendien ook in richtlijn 2004/83/EG is neergelegd, na te leven. Mij
is niet bekend dat een lidstaat op dit moment
geen toegang verleend tot de asielprocedure na overdracht van de asielzoeker
op grond van de Dublin-procedure.Verschillende fracties hebben er voor gepleit om, in navolging van de
door de UNHCR gedane suggestie, in het voorgestelde artikel 31a van de wet
te verwijzen naar «toegang tot de procedure». Zoals mag blijken
uit de in de bijlage weergegeven voorgenomen aanpassing van het besluit, is
het in artikel 27 van de richtlijn neergelegde vereiste dat de vreemdeling
in het derde land om de vluchtelingenstatus kan verzoeken, integraal overgenomen
in een nieuw in te voegen artikel in het besluit. Daarmee is dit vereiste,
naar mijn mening, voldoende verankerd in de Nederlandse wetgeving.De leden van de fractie van de PVV tot slot, antwoord ik, dat anders dan
zij van mening zijn, een nieuwe aanvraag door een vreemdeling wiens eerdere
aanvraag is afgewezen met als argument dat er een ander, veilig derde land
bestaat, niet zonder meer kan worden afgewezen indien het derde land de asielzoeker
niet tot zijn grondgebied toelaat. Dat zou immers indruisen tegen artikel
27, vierde lid, van de richtlijn.2. Veilig land van herkomstDe verschillende vragen rondom het concept veilig land van herkomst beantwoord
ik als volgt. De leden van de SP-fractie antwoord ik, dat er vooralsnog geen
gemeenschappelijke lijst van veilige landen van herkomst is vastgesteld door
de Raad van de Europese Unie. Mocht een dergelijke lijst in de toekomst wel
worden vastgesteld, op initiatief van de Europese Commissie, dan zal Nederland
die lijst als bindend moeten beschouwen. Er ligt op dit moment echter geen
voorstel van de Commissie op tafel, aldus in antwoord op de vraag van de leden
van de CDA-fractie.Gesteld dat de Raad het eens kan worden over een dergelijke lijst, dan
nog is er geen sprake van een automatisme waarbij de aanvraag altijd zal worden
afgewezen indien de asielzoeker afkomstig is uit een land dat op de lijst
staat. De vreemdeling moet immers altijd in de gelegenheid zijn om aannemelijk
te maken dat het land van herkomst voor hem of haar niet veilig is. Indien de vreemdeling daar een gemotiveerd beroep op
doet, vereist de zorgvuldigheid dat daar onderzoek naar gedaan wordt en dat
de uitkomst daarvan in de motivering van de beschikking terugkomt. Ik ben
derhalve niet van oordeel dat de bewijslast te eenzijdig bij de aanvrager
ligt, zo antwoord ik de leden van de fracties van het CDA en de SP.Wat de mogelijke wildgroei van nationale lijsten betreft, merk ik op,
dat de richtlijn die wildgroei in zekere zin beperkt. Artikel 30, eerste lid,
van de richtlijn geeft immers aan dat nieuwe lijsten dienen te voldoen aan
de in bijlage 2 bij de richtlijn opgenomen criteria. Daarvan zal een zekere
harmonisatie uitgaan. Daarnaast bevat het tweede lid van dat artikel van de
richtlijn een «stand still» bepaling voor lijsten met landen die
niet aan die in bijlage 2 bedoelde criteria voldoen, aldus in antwoord op
vragen van de leden van de CDA-fractie.3. Eerste land van asiel (artikel 26 van de richtlijn)De vraag van de leden van de PvdA-fractie aangaande het voorgestelde artikel
31a is reeds beantwoord in het bovenstaande onder II.1, dat betrekking heeft
op het concept veilige derde land.Nota van wijzigingTot slot maak ik van de gelegenheid gebruik om een technische nota van
wijziging op het wetsvoorstel aan te kondigen. Deze wijziging strekt ertoe
de aan artikel 1 van de wet toe te voegen definitie van de richtlijn asielprocedures
te letteren als onderdeel q in plaats van onderdeel p.De staatssecretaris van Justitie,N. AlbayrakXNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot1Verordening (EG) nr. 343/2003 van de Raad van 18 februari 2003 tot
vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat
verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielverzoek dat door een
onderdaan van een derde land bij een van de lidstaten wordt ingediend (PbEU
L 50 van 25.2.2003). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30976-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl