Vaststelling begroting van het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (XV) voor het jaar 2002; Verslag algemeen overleg over notitie '(Zelf)regulering: relatie werkgever, sociale partners/medezeggenschapsorganen in de arbeidsverhoudingen' (SZW-01-1069)
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28000-XV, nr. 45

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

15-04-2002

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

28000-XV nr. 45

03-04-2002

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamVragen en opmerkingen uit de commissieAntwoord van de regeringNadere gedachtewisselingOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28000-XVToon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 35 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 000 XVVaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van
het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (XV) voor het jaar 2002nr. 45VERSLAG VAN EEN ALGEMEEN OVERLEGVastgesteld 3 april 2002De vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid1 heeft op 14 maart 2002 overleg gevoerd met minister Vermeend van Sociale
Zaken en Werkgelegenheid over:– de notitie «(Zelf)regulering: relatie
werkgever, sociale partners/medezeggenschapsorganen in de arbeidsverhoudingen»
(SZW-01-1069).Van dit overleg brengt de commissie bijgaand beknopt verslag uit. Vragen en opmerkingen uit de commissieMevrouw Bussemaker (PvdA) refereert aan de
discussie die in de Eerste Kamer (EK) naar aanleiding van de Wet aanpassing
arbeidsduur en de Wet arbeid en zorg werd gevoerd over de relatie tussen wetgeving
en zelfregulering. In dit debat heeft de heer Stekelenburg de minister gevraagd,
al het materiaal dat voorhanden was te gebruiken voor de discussie in de Tweede
Kamer en haar te informeren over de wensen die in de EK zijn geuit. Helaas
heeft de minister de Tweede Kamer alleen een notitie gestuurd. Welke lessen
heeft de minister geleerd uit het debat met de EK? Misschien kan de minister
hierover een systematischer notitie naar de Tweede Kamer sturen.De overheid is verantwoordelijk voor het scheppen van een minimumniveau
aan bescherming en ordening. Wetgeving betekent geenszins dat de sociale partners
de speelruimte wordt ontnomen om maatwerk tot stand te brengen. Wetgeving
en zelfregulering door sociale partners kunnen elkaar goed aanvullen. Ook
dwingende regelgeving heeft vaak het effect dat sociale partners tot zelfregulering
worden gestimuleerd. In sommige gevallen kent de wet afwijkingsmogelijkheden
zoals in de Wet op het ouderschapsverlof, waar het recht en de duur dwingend
zijn, maar sociale partners afspraken mogen maken over de vormgeving van het
verlof. Bij de Wet flexibiliteit en zekerheid is sprake van driekwartdwingend
recht en de Arbeidstijdenwet laat meer ruimte voor afwijking via cao en ondernemingsraad
(OR). De Wet arbeid en zorg gaat nog verder, zoals ook de EK heeft vastgesteld.
Dat brengt risico's met zich. Bovendien krijgt de OR een zwaardere verantwoordelijkheid.
Is de OR wel voldoende toegerust om die verantwoordelijkheid te dragen?In de Wet arbeid en zorg wordt voor de afwijkingsmogelijkheid driekwart-dwingend recht voorgesteld, maar materieel wordt meer ruimte tot afzwakking
van de wettelijke norm geboden. Dat is een probleem omdat in het Kamerdebat
altijd is gesproken over driekwartdwingend. Staatssecretaris Verstand heeft
in de EK aangegeven dat de frictie tussen de aanduiding (driekwartdwingend
recht) en de feitelijke betekenis kan worden opgelost door het veranderen
van de titel. Mevrouw Bussemaker meent evenwel dat niet de titel, maar de
wetstekst moet worden veranderd. Ligt het niet meer voor de hand om de aanduiding
driekwartdwingend ook materieel betekenis te geven? Het is overigens vreemd
dat de staatssecretaris een compromis met de Tweede Kamer tot uitgangspunt
van een nieuw wetsvoorstel heeft verheven, namelijk bij het langerdurend zorgverlof.
Mevrouw Bussemaker kiest als algemene lijn voor sociale wetgeving liever voor
de formulering uit de Wet op het ouderschapsverlof: recht en duur van de uitkering
liggen conform Europese regelgeving vast, maar over de uitwerking kunnen sociale
partners aanvullende afspraken maken.18% van de werknemers valt niet onder een cao. Zijn dit werknemers die
bescherming nodig hebben of zijn zij beter dan menig ander in staat hun eigen
boontjes te doppen? Hoeveel raam-cao's zijn er al en hoeveel cao's kennen
al invullingen à la carte?De FNV heeft erop gewezen dat de duur van een cao en de looptijd van een
OR-afspraak vaak niet synchroon lopen. Daardoor kan het van belang worden
om een cao niet opnieuw af te sluiten. Uit de verslagen blijkt dat bekeken
wordt of voor beide een termijn van vijf jaar kan gelden. Heeft dit al tot
resultaat geleid? Het blijkt overigens dat de minister nog steeds van mening
is dat cao-bepalingen niet ondergeschikt kunnen worden gemaakt aan afspraken
op ondernemingsniveau. De EK was het daarmee eens. Heeft dit consequenties
voor de Wet arbeid en zorg en de wet over een langdurig zorgverlof? Hoe wordt
overigens voorkomen dat wetten worden gemaakt die niet in overeenstemming
zijn met de Europese regelgeving?De heer Wijn (CDA) vindt de notitie van de
minister helder. Het doet hem deugd dat uit de notitie blijkt dat Paars toch
geen afstand wil doen van het poldermodel. Het CDA vindt het een inherent
onderdeel van de inrichting van de maatschappij dat onder anderen werkgevers
en werknemers zichzelf organiseren. In de discussie over de vraag welke taken
de overheid op zich moet nemen en welke taken de markt moet verrichten, komt
de heer Wijn dan ook niet zomaar in het midden uit, maar op een echte derde
weg, namelijk die van de zelfregulering. Het grote voordeel van dit systeem
is dat werkgevers- en werknemersorganisaties verder kijken dan naar het eigen
belang en hun verantwoordelijkheid breder zien. Uiteraard moet de overheid
er wel voor waken dat deze medeverantwoordelijkheid wordt waargemaakt. De
primaire verantwoordelijkheid voor de arbeidsverhoudingen ligt bij de sociale
partners, maar als het algemeen belang er niet mee is gediend of wordt geschaad,
moet de overheid ingrijpen. Een eenduidige en consequent beargumenteerde afbakening
tussen de wederzijdse verantwoordelijkheden is er echter niet. In feite zijn
er drie cirkels – overheid, markt, sociale partners – die elkaar
telkens anders overlappen om zoveel mogelijk maatwerk te kunnen leveren. Dit
komt ook in de notitie van de minister naar voren. Wordt te veel ingezet op
wetgeving, dan ziet men de wet als een soort minimum; de eigen verantwoordelijkheid
wordt daardoor minder breed. Zo weinig mogelijk regelen leidt tot een focus
op het eigen belang en tot een economie met te weinig oog voor kwaliteit.Is men voor het politiek primaat, dan moet het woord bij de daad worden
gevoegd, maar als de politiek dat niet waarmaakt, moet zij een toontje lager
zingen en de waarde van andere organisaties benadrukken. De minister doet
een beroep op de sociale partners om de lonen te matigen omdat hem dat nu
uitkomt, maar anders geldt het primaat van de politiek. Daar zit spanning
tussen. De overheid geeft een slecht voorbeeld door de WW-premies,
die gelet op de huidige werkloosheidsuitkering in feite te hoog zijn, bewust
hoog te houden met het oog op het EMU-saldo. Zodoende wordt de belastingverlaging
in feite door de WW-premie gefinancierd. Als de overheid de sociale partners
vraagt de lonen te matigen, maar zelf een deel van de loonruimte tot zich
neemt, komt zij niet over als een consequente en constructieve partner. De
overheid zou een beter voorbeeld moeten zijn. Sociale partners zijn van groot
belang voor de rust en het vertrouwen in de economie en dat levert meer op
dan men zich soms realiseert.De heer Van Walsem (D66) verbindt de tendens
dat medezeggenschap op een steeds lager niveau komt te liggen aan de toenemende
individualisering van de samenleving. De individuele werknemer krijgt terecht
steeds meer te zeggen over zijn eigen arbeidsverhouding, maar dat levert wel
spanningen op. Nu vakverenigingen alleen nog maar raam-cao's afsluiten en
steeds meer wordt overgelaten aan de bedrijfstak of aan de OR's, vermindert
de invloed van bovenaf. De angst dat OR's onvoldoende geëquipeerd zijn
om aan afspraken op ondernemingsniveau een adequate invulling geven, deelt
de heer Van Walsem niet. De vakbonden moeten juist met de ondersteuning van
de ondernemingsraden een nuttige en belangrijke rol kunnen spelen. De spanning
tussen vakbond en OR is eerder koudwatervrees dan realiteit.De lofzang van de heer Wijn voor het poldermodel deelt de heer Van Walsem
niet. Hij vindt nog steeds dat inzake de besluitvorming over de inrichting
van het land het primaat uiteindelijk bij de politiek ligt. Hij onderschrijft
dat de sociale partners een belangrijke rol spelen, maar de overheid doet
dat ook. Naast het dwingend of driekwartdwingend recht zijn terreinen aan
te wijzen waarop de overheid minimale voorwaarden of een minimale kwaliteit
mag vragen. Op bepaalde deelterreinen slagen de sociale partners er immers
niet in om tot besluitvorming te komen. De overheid is dan gehouden om dit
ter bescherming van haar burgers wel te doen. De indexering van de pensioenen,
die nog steeds niet door de sociale partners is geregeld, is hiervan een voorbeeld.
Ook op het gebied van zorg en arbeid nemen de sociale partners nog niet het
voortouw en moet de overheid minimale eisen stellen.De notitie van de minister vindt de heer Van Walsem nuttig. Op hoofdlijnen
ziet hij geen verschillen van mening, al denkt D66 wat minder poldermatig.De heer Van Walsem vindt het buitengewoon merkwaardig dat cao's die afspraken
bevatten die haaks staan op het kabinetsbeleid, toch algemeen verbindend worden
verklaard. Als voorbeeld geeft hij de problemen met het minimumloon. Om de
gaten aan de onderkant van het loongebouw op te vullen, mochten subsidies
worden verleend tot 120% van het minimumloon, maar als een cao bij 120% van
het minimumloon begint, heeft de regeling geen effect. Toch wordt zo'n cao
verbindend verklaard. Kan het kabinet een cao wel verbindend verklaren als
deze lijnrecht tegen het kabinetsbeleid ingaat?De heer Blok (VVD) is het met de notitie eens
dat geen eenduidige criteria te geven zijn voor overheidsingrijpen. Streven
naar maatwerk op de werkvloer is een prima ideologische insteek, maar minstens
zo belangrijk is dat het praktisch toepasbaar is. De rozenkweker, die vooral
veel verstand heeft van rozen, moet de wetten die in Den Haag worden uitgedacht
wel kunnen uitvoeren. Nederland zou terecht aanspraak kunnen maken op de gouden
plak voor regelgeving. Het heeft de ingewikkeldste Arbowet ter wereld, maar
die leidt niet tot minder ziekteverzuim. Dat op grote schaal wordt afgeweken
van de Arbeidstijdenwet wordt gedoogd omdat iedereen erkent dat de wet erg
ingewikkeld is. De nog steeds voortdurende roep om meer centrale regelgeving
gaat uit van een maakbare samenleving, maar leidt in de praktijk tot het gedogen
van afwijkingen. De VVD kiest nadrukkelijk voor meer vertrouwen in maatwerk op ondernemingsniveau,
door ondernemingsraden. De rol van de OR is in de afgelopen periode door initiatieven
van linkse partijen echter sluipenderwijs uitgehold. Ter illustratie noemt
de heer Blok de onderwerpen roken op de werkplek, de zondagsarbeid en het
klachtrecht. Hieruit blijkt naar zijn mening dat deze partijen geen vertrouwen
hebben in het vermogen van de ondernemingsraden om zulke zaken te regelen.
Deze manier van denken staat de heer Blok niet aan. Op de interruptie van
mevrouw Bussemaker dat wetgeving en zelfregulering elkaar niet uitsluiten
maar aanvullen, antwoordt hij dat hij niet van mening is dat er alleen iets
in de samenleving gebeurt als de rijksoverheid iets doet. Welke mogelijkheden
ziet de minister om het werk van de OR aantrekkelijk te houden?Antwoord van de regeringDe minister merkt op dat de koers die het
kabinet heeft gevaren de afgelopen acht jaren, maar ook daarvoor, grosso modo
door de Kamer is onderschreven. Ook in het laatste Eerste-Kamerdebat werd
het beleid, op wat accentverschillen na, breed gedragen. Het poldermodel is
er, en dat heeft zijn voordelen. Internationaal gezien heeft het zelfs meer
voor- dan nadelen. Soms duurt het te lang voordat zaken tot stand komen. De
overheid heeft dan een eigen taak en zal in een aantal gevallen toch minimumeisen
moeten stellen. De minister is het eens met de heer Wijn dat moet worden uitgegaan
van pragmatisme en dat tegenstellingen – wie heeft het primaat–
niet moeten worden verscherpt. Als iets via zelfregulering kan worden geregeld,
is het niet nodig dat de overheid regels maakt. De minister verwijst in dezen
naar de kinderopvang, waarbij dwingend recht is overwogen. Uiteindelijk heeft
de Kamer besloten dit over te laten aan de sociale partners. Er moest dus
iets druk worden uitgeoefend, maar uiteindelijk regelen de sociale partners
het zelf. Dat vindt de minister bemoedigend. Bij andere zaken, zoals bij de
combinatie van zorg en arbeid, is dat in mindere mate het geval. Dan neemt
de Kamer initiatieven of wordt regelgeving gemaakt. Er is dus niet één
primaat dat altijd kan worden onderschreven. De minister is ervoor om waar
mogelijk uit te gaan van zelfregulering.In bijlage 6 van de Sociale nota is een overzicht opgenomen van de verschillende
cao-vormen. Daaronder vallen zowel de raam-cao's als de cao's à la
carte. Deze gegevens worden ieder jaar geactualiseerd. De trend naar meer
raam-cao's en meer maatwerk «op de werkvloer», die daaruit blijkt,
heeft mede te maken met de toenemende behoefte van tweeverdieners om zorg
en arbeid te combineren. Dit werkt vertraagd door in de cao's. In een aantal
gevallen is voor de OR's een iets te grote rol weggelegd. In zoverre is de
positie van de OR de afgelopen jaren uitgehold, maar de ontwikkelingen naar
meer raam-cao's en het à la carte-systeem bieden tevens meer mogelijkheden
voor arbeidsverhoudingen, waarin de OR dan weer zeggenschap heeft. Werkgevers
en werknemers moeten zelf in samenspraak maatwerk tot stand brengen. Dat moet
de politiek niet willen regelen, maar zij moet wel uitspreken dat het wenselijk
is en erop aandringen, haar verantwoordelijkheid nemen, als het niet gebeurt.
In de praktijk wordt in het raamwerk in toenemende mate rekening gehouden
met de wens van werknemers. De werkgever speelt daar, gedwongen door de krapte
op de arbeidsmarkt, op in. In een aantal gevallen is de OR bij de positiebepaling
betrokken. De minister meent dat deze trend eerder zal versterken dan verzwakken.Op het ogenblik wordt onderzocht hoe de 18% van de werknemers die niet
onder een cao vallen, zijn samengesteld en wat hun kenmerken zijn. De resultaten
worden naar de Eerste en de Tweede Kamer gestuurd. De vraag of de OR voldoende
voor zijn taak is toegerust kan zowel met ja als met nee worden beantwoord.
Sommige OR's zijn buitengewoon professioneel, maar andere functioneren minder
goed. De Wet op de ondernemingsraden wordt deze zomer geëvalueerd.
De evaluatie betreft de afgelopen vier jaar. Een aantal aspecten dat nu aan
de orde is, zoals de relatie cao-OR, zal bij die evaluatie worden betrokken.
Daarover ontvangen de Kamers ingevolge een toezegging aan de Eerste Kamer,
nog vóór de evaluatie een aparte notitie. Of de termijn van
vijf jaar strijdig is met de Europese regelgeving, zal ook daarbij worden
betrokken.Op de Wet arbeid en zorg en de materiële betekenis van driekwartdwingend
recht in dezen gaat de minister niet in omdat deze wet nu niet aan de orde
is. De wet voor het langdurig zorgverlof ligt thans voor bij de Raad van State.
Het lijkt hem daarom ook weinig zinvol hierop in te gaan. Hoewel de minister
de vragen en opmerkingen over dit onderwerp goed kan duiden, merkt hij toch
op dat het meer voor de hand ligt daarover met de staatssecretaris van gedachten
te wisselen. Hierop wordt in ieder geval wel ingegaan in de notitie die naar
de Kamers wordt gestuurd.De minister heeft het idee dat de CDA-fractie in de Eerste Kamer om een
notitie heeft gevraagd omdat zij het idee had dat de positie van de sociale
partners was verzwakt doordat veel meer regelgeving tot stand is gekomen.
Op het terrein van de arbeidsverhoudingen en het arbeidsrecht is de laatste
jaren echter juist meer ruimte op ondernemingsniveau en voor de bedrijfstakken
ontstaan. De minister wijst in dezen op de ATW, de WOR, de Arbowet en de Wet
flexibiliteit en zekerheid.Dat werknemers en werkgevers in Nederland verder kijken dan hun eigen
belang moet worden gekoesterd. In andere landen is dat vaak anders. Binnen
Europa wordt thans geprobeerd om het sociaal-economisch beleid en het werkgelegenheidsbeleid
vorm te geven in een vergelijking, zodat de landen vergeleken kunnen worden.
Het ontwikkelen van indicatoren is een moeilijk proces geweest, maar de vergelijking
zal de komende jaren toch haar beslag krijgen.Dat Nederland een gouden plak verdient voor regelgeving, geeft de minister
de heer Blok na, maar Nederland heeft ook een zilveren of bronzen plak voor
werkgelegenheid, werkloosheid, economische groei, investeringsklimaat en welvaart.
Uit internationale onderzoeken blijkt nog steeds dat Nederland het goed doet,
ook bij een economische tegenwind en met relatief veel WAO'ers. Het kan altijd
beter, maar het is ook nuttig om Nederland af en toe met andere landen te
vergelijken. De minister geeft tegenover de heer Blok toe dat de flexibiliteit
van de Nederlandse arbeidsmarkt kan worden verbeterd, maar in een gestandaardiseerde
vergelijking met andere Europese landen is de Nederlandse arbeidsmarkt bepaald
niet inflexibel te noemen. Het World Economic Forum en The Economist geven
inderdaad een waarschuwing af op dit gebied en daar wordt wel degelijk naar
gekeken, maar dat impliceert nog niet dat het de afgelopen jaren slecht is
gegaan.Het zou problemen veroorzaken als het kabinet zover zou gaan om een cao
niet algemeen verbindend te verklaren als zij niet strookt met «kabinetsbeleid».
Dat zou een te grote spanning veroorzaken. In het verleden is hierover wel
gefilosofeerd, maar uiteindelijk is besloten dat niet te doen. Het kabinet
hanteert in dezen liever de term «algemeen belang», die al min
of meer is uitgekristalliseerd.Het is juist dat een aantal premies op het moment naar beneden kan worden
bijgesteld, maar andere premies, zoals die voor het ziekenfonds, zijn te laag.
Sinds 1991 zijn de fondsen een onderdeel van het EMU-saldo. De WW-premies
of de WAO-premies behoren overigens niet toe aan de sociale partners. De premie-inkomsten
en de belastingmiddelen vormen samen de totale inkomsten van de overheid.
Niet de sociale partners, maar de wetgever bepaalt de inhoud van de WW-regeling.
Het voordeel van het handhaven van de huidige premies is dat bij een economische
tegenwind, wanneer matiging van de loonkosten gewenst is, de premies niet
verhoogd hoeven te worden. Dat neemt niet weg dat de politiek, ondanks het
feit dat de premies nu niet worden verlaagd, toch van de sociale partners
mag vragen de loonkosten te matigen. In het poldermodel heeft
de overheid immers een eigen verantwoordelijkheid en mag zij best aangeven
dat de loonkostenontwikkeling zorgen baart in het licht van internationale
ontwikkelingen. De politiek kan overigens wel uitspreken dat zij het vanuit
een oogpunt van loonkosten wenselijk vindt dat premies kostendekkend worden
vastgesteld en de WW fiscaliseren, maar dan wordt geen relatie gelegd en dat
lijkt de minister onverstandig. Over dit onderwerp wordt thans overleg gevoerd
met de sociale partners.Nadere gedachtewisselingMevrouw Bussemaker (PvdA) constateert dat
de mogelijke frictie tussen de cao-afspraken en de looptijd van OR-afspraken
zal worden behandeld vóór de evaluatie van de WOR. Zij heeft
verder begrepen dat de Tweede Kamer een aparte notitie ontvangt over de betekenis
van onder andere het driekwartdwingend recht voor de wijzigingsvoorstellen
voor de Wet arbeid en zorg.Het lijkt haar zinvol om nog eens na te denken over het hanteren van uniformiteit
inzake de afwijkingsgronden, bijvoorbeeld bij de Arbeidstijdenwet. De afwijkingsmogelijkheden
zijn soms zo ingewikkeld dat de sociale partners en de ondernemingsraden deze
moeilijk kunnen volgen. Kunnen de ondernemingsraden niet beter geïnformeerd
worden, zodat zij daarmee op een handige manier kunnen omgaan? Het komt overigens
wel degelijk voor dat wetgeving moet worden aangepast omdat zij niet in overeenstemming
is met de Europese regelgeving. Ter illustratie noemt mevrouw Bussemaker de
flexibilisering van de vakantiewetgeving.De heer Wijn (CDA) merkt op dat, juist als
je bij de WW-premies een relatie wilt leggen, je binnen de WW-systematiek
behoedzaam zou moeten begroten, en de premies over de cycli heen zou moeten
vaststellen. Nu is in de belastingsfeer een lastenverlichting doorgevoerd.
Deze werkt door in het EMU-saldo. Om dat te compenseren moet de verlaging
van de WW-premie achterwege blijven. Hetzelfde geldt voor het tekort bij de
ziekenfondspremies. Zodoende wordt de financiële huishouding in feite
geleid door de techniek van de EMU-definitie. Het is dan de vraag welke relatie
er nog overblijft. Op de vraag van de heer Blok of de door de heer Wijn voorgestelde
systematiek niet enorme gevolgen kan hebben voor de koopkracht, antwoordt
de heer Wijn dat koopkrachtreparaties primair in de fiscale sfeer moeten worden
uitgevoerd. In feite wordt nu via de Ziekenfondswet en de Werkloosheidswet
koopkrachtbeleid gevoerd. Juist die vermenging maakt het ingewikkeld om het
stelsel te herzien.De minister geeft aan dat in de toegezegde
notitie zal worden ingegaan op de varianten en de afwijkingen, evenals op
de rekentechnische aspecten van driekwartdwingend en tweevijfdedwingend. Of
vereenvoudiging mogelijk is, is al eerder bekeken en ook toen al is gebleken
dat het doorvoeren daarvan niet meevalt. Als er veel mogelijkheden zijn, is
het ingewikkeld, maar als de zaken vereenvoudigd worden, zijn er weer te weinig
mogelijkheden. Met voorlichting kan veel worden bereikt, maar ook daarvoor
is op een aantal terreinen aanpassing nodig.Er wordt altijd geprobeerd wetgeving te toetsen aan Europese en overige
internationale regelgeving.Thans wordt op interdepartementaal niveau gewerkt aan een soort fondsennota.
Een aantal aspecten dat de heer Wijn heeft aangegeven, komt hierbij aan de
orde. De Kamer zal te zijner tijd in de gelegenheid zijn, hierover uitgebreid
te discussiëren. De minister is het met de heer Blok eens dat het kostendekkend
maken van premies buitengewoon forse inkomensconsequenties heeft,
vooral voor degenen met een laag inkomen of een middeninkomen.De voorzitter van de vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid,TerpstraDe griffier van de vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid,Nava XNoot1Samenstelling: Leden: Terpstra (VVD), voorzitter, Biesheuvel (CDA), Schimmel
(D66), Noorman-den Uyl (PvdA), ondervoorzitter, Kamp (VVD), Van Lente (VVD),
Van Dijke (ChristenUnie), Bakker (D66), Visser-van Doorn (CDA), De Wit (SP),
Van der Knaap (CDA), Harrewijn (GroenLinks), Balkenende (CDA), Van Gent (GroenLinks),
Smits (PvdA), Verburg (CDA), Bussemaker (PvdA), Spoelman (PvdA), Örgü
(VVD), Van der Staaij (SGP), Santi (PvdA), Wilders (VVD), Snijder-Hazelhoff
(VVD), Depla (PvdA) en Bolhuis (PvdA).Plv. leden: E. Meijer (VVD), Van Ardenne-van der Hoeven (CDA), Giskes
(D66), Kortram (PvdA), Blok (VVD), Van Blerck-Woerdman (VVD), Van Middelkoop
(ChristenUnie), Van Vliet (D66), Stroeken (CDA), Marijnissen (SP), Ten Hoopen
(CDA), Vendrik (GroenLinks), Mosterd (CDA), Rosenmöller (GroenLinks),
Schoenmakers (PvdA), Dankers (CDA), Dijsselbloem (PvdA), Middel (PvdA), Weekers
(VVD), Van Walsem (D66), Oudkerk (PvdA), De Vries (VVD), Van Splunter (VVD),
Van der Hoek (PvdA) en Hamer (PvdA). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28000-XV-45.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl