Drugssmokkel Schiphol; Brief minister over de mogelijkheden van het beperken van de bewegingsvrijheid van drugskoeriers in het kader van de Paspoortwet
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28192, nr. 35

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

18-11-2004

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

28192 nr. 35

08-11-2004

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamSamenvatting1. Paspoortwet2. Voorstellen in het kader van het Antilliaanse Wetboek
van Strafrecht2a. Reisverbod als bijkomende straf2b. Tussenoplossing: reisverbod als bijzondere voorwaarde3. Een reisverbod als bijkomende straf4. Civielrechtelijk reisverbod (zwarte lijst)5. ConclusieOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28192Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 26 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 192Drugssmokkel Schipholnr. 35BRIEF VAN DE MINISTER VAN JUSTITIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 8 november 2004Mede namens de Minister voor Bestuurlijke Vernieuwing en Koninkrijksrelaties
informeer ik u over de mogelijkheden van het beperken van de bewegingsvrijheid
van drugskoeriers in het kader van de Paspoortwet.SamenvattingBij het spoeddebat in de Tweede Kamer van 7 april 2004 over de drugssmokkel
via Schiphol is door de Tweede Kamer leden Van Haersma Buma, Wolfsen en Van
der Staaij een motie ingediend (kamerstuk 28 192, nr. 32) waarin de regering
wordt verzocht de Tweede Kamer zo spoedig mogelijk te informeren over de mogelijkheden
van het beperken van de bewegingsvrijheid van drugskoeriers in het kader van
de Paspoortwet. In de onderhavige brief wordt uiteengezet welke mogelijkheden
de Paspoortwet biedt om de bewegingsvrijheid van drugskoeriers te beperken.
Tevens wordt aandacht besteed aan de ontwikkelingen met betrekking tot het
reisverbod in de Nederlandse Antillen. Op basis hiervan wordt mede namens
de Minister voor Bestuurlijke Vernieuwing en Koninkrijksrelaties voorgesteld
een reisverbod als bijkomende straf op te nemen in het Wetboek van Strafrecht,
dat wil zeggen een straf die naast een andere straf kan worden opgelegd. In
samenhang met deze uitbreiding van het sanctiearsenaal dient de Paspoortwet
zodanig te worden gewijzigd dat de paspoortautoriteiten ingeval van een dergelijke
bijkomende straf verplicht zijn een aanvraag voor een nieuw paspoort te weigeren,
dan wel om een document te verstrekken dat beperkt is in geldigheidsduur en/of
in territoriale geldigheid.1. PaspoortwetIn de motie van 7 april 2004 van de leden van de Tweede Kamer Van
Haersma Buma, Wolfsen en Van der Staaij wordt de regering verzocht de Tweede
Kamer te informeren over de mogelijkheden van het beperken van de bewegingsvrijheid
van drugskoeriers in het kader van de Paspoortwet.De Paspoortwet – een rijkswet die geldt voor Nederland, Aruba en
de Nederlandse Antillen – faciliteert voor koninkrijksonderdanen het
recht om het land te verlaten. In het kader van de Paspoortwet wordt het aan
iemand onthouden van een reisdocument opgevat als een beperking van het recht
het land te verlaten. Op dit moment kent de Paspoortwet slechts een beperkt
aantal mogelijkheden om reisdocumenten te weigeren of vervallen te verklaren.
Voor het beperken van de bewegingsvrijheid van drugskoeriers zijn de volgende
mogelijkheden relevant:• Artikel 18 Paspoortwet geeft het Openbaar Ministerie de bevoegdheid
te verzoeken om weigering of vervallenverklaring van het paspoort van een
persoon die wordt verdacht van bepaalde strafbare feiten, die onherroepelijk
veroordeeld is tot een bepaalde straf of die de bijzondere voorwaarden verbonden
aan een veroordeling, ter beschikkingstelling of gratieverlening niet naleeft.
Deze bevoegdheid kan het openbaar ministerie echter alleen aanwenden als het
gegronde vermoeden bestaat dat een persoon door verblijf buiten de grenzen
van een der landen van het Koninkrijk zich aan vervolging danwel tenuitvoerlegging
van straf zal onttrekken.• Artikel 24 sub a Paspoortwet biedt bepaalde autoriteiten, waaronder
het Openbaar Ministerie, de mogelijkheid te verzoeken om weigering of vervallenverklaring
van een paspoort, indien het gegronde vermoeden bestaat dat betrokkene zich
op grond van Nederlands, Nederlands Antilliaans of Arubaans strafrecht schuldig
zal maken aan een in het Koninkrijk bindend verdrag genoemd misdrijf (bijvoorbeeld
drugssmokkel) én de betrokkene, binnen of buiten het Koninkrijk, in
de voorafgaande tien jaar onherroepelijk is veroordeeld voor een zodanig delict
of medeplichtigheid daaraan.• Artikel 24, sub b Paspoortwet biedt bepaalde autoriteiten, waaronder
het Openbaar Ministerie, de mogelijkheid te verzoeken om weigering of vervallenverklaring
van een paspoort, indien het gegronde vermoeden bestaat dat de betrokken persoon
handelingen heeft verricht of zal verrichten die het vertrouwen in reisdocumenten
hebben geschaad of zullen schaden. Het betreft hier het misbruik van reisdocumenten.
Gedacht kan worden aan het vervalsen van reisdocumenten danwel de veelvuldige
vermissing van een reisdocument (bijvoorbeeld om in- en uitreisstempels te
verdoezelen).De mogelijkheden die de Paspoortwet thans biedt ter beperking van de bewegingsvrijheid
van drugskoeriers zijn zoals uit het bovenstaande mag blijken gelimiteerd.
De bevoegdheid van artikel 18 Paspoortwet kan het openbaar ministerie alleen
aanwenden als het gegronde vermoeden bestaat dat een persoon door verblijf
buiten de grenzen van een der landen van het Koninkrijk zich aan vervolging
danwel tenuitvoerlegging van straf zal onttrekken. Deze laatste eis maakt
dat artikel 18 in ieder geval niet toepasbaar is voor drugskoeriers die niet
in Nederland worden vervolgd. Voor drugskoeriers die wel worden vervolgd geldt
echter dat de weigering of vervallenverklaring zich beperkt tot de periode
van de vervolging en eventuele aansluitende strafoplegging. Immers zodra de
grond voor weigering of vervallenverklaring is komen te vervallen dient de
autoriteit die het verzoek heeft gedaan op grond van artikel 25 Paspoortwet
hiervan onverwijld de minister danwel de gouverneur van de Nederlandse Antillen
of Aruba in kennis te stellen. Voor de bevoegdheid op grond van artikel 24
sub a Paspoortwet, weigering of vervallenverklaring van het paspoort in verband
met een nog te plegen misdrijf, geldt dat deze alleen toepasbaar is bij eerder
veroordeelde drugskoeriers. Dat voor de toepassing van deze bevoegdheid sprake
moet zijn van een gegrond vermoeden van een (toekomstig) misdrijf betekent
echter dat er aanwijzingen moeten zijn voor het uitvoeren van een drugstransport.
Hoewel de ervaring uitwijst dat drugskoeriers zich vaak herhaaldelijk schuldig
maken aan het vervoer van drugs wil dit niet noodzakelijkerwijs zeggen dat
daarmee ook sprake is van een gegrond vermoeden. Voor de weigering of vervallenverklaring van het paspoort op grond van artikel 24 sub b Paspoortwet
geldt dat sprake moet zijn van misbruik van het paspoort. Dit komt voor bij
drugskoeriers. Indien hier aanwijzingen voor zijn kan het Openbaar Ministerie
van deze mogelijkheid gebruik maken door de Minister van Justitie te laten
verzoeken om weigering of vervallenverklaring van het paspoort.De conclusie die zich opdringt is dat de Paspoortwet in zijn huidige vorm
slechts een enkele mogelijkheid biedt om de bewegingsvrijheid van drugskoeriers
te beperken door intrekking van het paspoort. Het betreft in het bijzonder
gevallen waarin sprake is van misbruik van een paspoort.2. Voorstellen in het kader van het Antilliaanse Wetboek
van Strafrecht2a. Reisverbod als bijkomende strafProf. mr. H. de Doelder van de Erasmus Universiteit te Rotterdam is in
opdracht van de Antilliaanse regering bezig een reisbeperking als bijkomende
straf vorm te geven. Deze bijkomende straf, die onderdeel zal worden van het
Antilliaanse Wetboek van Strafrecht, komt erop neer dat de rechter de mogelijkheid
heeft om op de Antillen woonachtige Antillianen een reisverbod op te leggen
voor maximaal tien jaar. Dit kan zowel betreffen een reisverbod tussen de
eilanden als een reisverbod tussen de landen in het Koninkrijk. De bijkomende
straf kan ook worden opgelegd aan andere inwoners van het Koninkrijk met dien
verstande dat zij dan eenmalig een laissez-passer krijgen om naar het land
van hun woonplaats te reizen. Omdat sprake is van een bijkomende straf zal
per delict moeten worden aangegeven of deze straf kan worden opgelegd. Dit
betekent dat de Opiumlandsverordening van de Nederlandse Antillen zal moeten
worden aangepast. Doordat sprake is van een door een rechter opgelegde straf
kan een passende sanctie worden opgelegd. Reisbeperkingen voor een periode
van tien jaar zullen echter niet snel worden opgelegd. Onderdeel van deze
wettelijke regeling is dat het Openbaar Ministerie als voorlopige maatregel
het paspoort in kan nemen.De reisbeperking als bijkomende straf heeft ook invloed op de Paspoortwet.
Immers indien een rechter deze bijkomende straf oplegt kan van een beleidsvrijheid
van de paspoortautoriteiten geen sprake meer zijn. Gedurende deze periode
zal de paspoortautoriteit een aanvraag voor een nieuw paspoort moeten weigeren.
De voorstellen van de commissie waar Prof. De Doelder lid van is zullen naar
alle waarschijnlijkheid in het najaar 2004 aan de Minister van Justitie van
de Nederlandse Antillen worden aangeboden. Het moment van implementatie is
echter ongewis.2b. Tussenoplossing: reisverbod als bijzondere voorwaardeIn afwachting van de bovenbeschreven mogelijkheid wordt door het openbaar
ministerie op de Nederlandse Antillen gewerkt met een tussenoplossing. Het
openbaar ministerie vordert als bijzondere voorwaarde in het kader van een
voorwaardelijke veroordeling dat gedurende bepaalde tijd, 1 of 2 jaar,
niet gereisd mag worden en ook geen nieuw paspoort mag worden aangevraagd.
In een eerder stadium, bijvoorbeeld bij aanhouding, wordt het paspoort in
beslaggenomen. Een dergelijke vordering is op de Nederlandse Antillen reeds
toegewezen. De rechter was daarbij van mening dat dit geen strijd oplevert
met de staatkundige vrijheid van veroordeelde zoals neergelegd in artikel
17c, derde lid van het Wetboek van Strafrecht van de Nederlandse Antillen.
De aanvang van het reisverbod hangt samen met de ingang van de proeftijd.
De proeftijd gaat in op het moment van het onherroepelijk worden van de rechtelijke
uitspraak. Gaat de veroordeelde in beroep dan kan de inwerkingtreding van
het reisverbod lange tijd op zich laten wachten.3. Een reisverbod als bijkomende strafDe in Nederland toepasbare bijkomende straffen zijn limitatief opgesomd
in artikel 9 eerste lid sub 2 van het Wetboek van Strafrecht. De bijkomende
straffen zijn ontzetting van bepaalde rechten, verbeurdverklaring en openbaarmaking
van de rechtelijke uitspraak. Van welke rechten ontzet kan worden wordt bepaald
in artikel 28 Sr. Per delict of groep delicten bepaalt het Wetboek vervolgens
of deze straf mogelijk is. Evenals in de Nederlandse Antillen behoort oplegging
van een reisverbod op dit moment niet tot de bijkomende straffen. Een introductie
van een dergelijke bijkomende straf die dus naast een andere straf kan worden
opgelegd, is echter zeer wel denkbaar. Anders dan het opleggen van een reisverbod
als bijzondere voorwaarde heeft de bijkomende straf als voordeel dat sprake
is van een expliciet in de wet opgenomen sanctie. Dit kan van belang zijn
voor de daadwerkelijke toepassing van deze sanctie door de zittende magistratuur.
De bijkomende straf van het reisverbod dient, zoals boven al is vermeld, echter
wel te worden ondersteund door een aanpassing van de Paspoortwet. Die zal
inhouden dat gedurende de termijn van het reisverbod geen nieuw paspoort wordt
verstrekt door de daartoe bevoegde autoriteiten, danwel dat een paspoort wordt
verstrekt dat beperkt is in duur en/of in territoriale geldigheid. Met andere
woorden, een gebonden beslissing voor de paspoortautoriteit tot gehele of
gedeeltelijke afwijzing van de aanvraag om een nieuw paspoort is noodzakelijk,
dit in tegenstelling tot de beleidsvrijheid die de paspoort verstrekkende
autoriteit op dit moment heeft. Invoering in Nederland van een reisverbod
als bijkomende straf kent wel dezelfde problemen ten aanzien van de inwerkingtreding
van een dergelijk verbod als de in de Nederlandse Antillen voorgestelde bijkomende
straf. De bijkomende straf kan ten uitvoer worden gelegd vanaf het moment
dat de uitspraak kracht van gewijsde heeft. Indien rechtsmiddelen worden ingesteld
is dit moment ongewis.Ik kies er, anders dan het Antilliaanse Openbaar Ministerie, niet voor
om in de tussentijd in te zetten op het reisverbod als bijzondere voorwaarde.
Ik meen dat dit voor de Nederlandse situatie ook niet noodzakelijk is. Het
civielrechtelijke reisverbod dat vorm heeft gekregen door middel van de zwarte
lijst met drugskoeriers is in Nederland immers operationeel en blijkt in de
praktijk zeer effectief. Het vorderen van een reisverbod als bijzondere voorwaarde
heeft in Nederland dan ook weinig toegevoegde waarde.4. Civielrechtelijk reisverbod (zwarte lijst)Met de luchtvaartmaatschappijen KLM, HollandExel, DCA, Martinair en Surinam
Airways zijn convenanten gesloten waarin overeengekomen is dat personen die
op Schiphol door douane en/of Koninklijke Marechaussee worden betrapt met
cocaïne door deze luchtvaartmaatschappijen voor een periode van drie
jaar niet meer zullen worden vervoerd op de trajecten Nederland-Aruba, Nederland-Nederlandse
Antillen, Nederland-Suriname en Nederland-Venezuela. Toepassing van de zwarte
lijst met drugskoeriers door de luchtvaartmaatschappijen voorkomt de problemen
zoals hierboven gesignaleerd met de Paspoortwet en het Wetboek van Strafvordering.
Immers de luchtvaartmaatschappijen vervoeren de drugskoerier niet meer vanaf
het moment dat de Koninklijke Marechaussee de luchtvaartmaatschappij over
de opname op de zwarte lijst heeft geïnformeerd.Het vervoer wordt door de luchtvaartmaatschappijen dus ook geweigerd als
(nog) geen sprake is van een vonnis dat kracht van gewijsde heeft. Bovendien
heeft deze regeling als voordeel dat niet alleen Nederlandse, Arubaanse of
Antilliaanse drugskoeriers in hun bewegingsvrijheid worden beperkt maar ook
drugskoeriers vanuit andere landen. Ook de introductie van de bijkomende straf
maakt derhalve de zwarte lijst niet overbodig.5. ConclusieUit bovenstaand overzicht blijkt dat het civielrechtelijke reisverbod
op de korte termijn de eenvoudigste en meest doeltreffende oplossing is om
de bewegingsvrijheid van drugskoeriers te beperken. Het opnemen in het Wetboek
van Strafrecht van de bijkomende straf van het reisverbod vergt aanpassing
van het Wetboek van Strafrecht en de Paspoortwet. Hiermee wordt een wenselijke
uitbreiding van het sanctiearsenaal bereikt en aangesloten op reeds op de
Nederlandse Antillen ingezette ontwikkelingen inzake het reisverbod. In noodzakelijke
aanvulling op de invoering van het reisverbod dient de Paspoortwet zodanig
te worden gewijzigd dat de paspoortautoriteiten ingeval van een dergelijke
veroordeling verplicht zijn een aanvraag voor een nieuw paspoort te weigeren,
dan wel een paspoort te verstrekken dat beperkt is in duur en/of in territoriale
geldigheid.Omdat de bijkomende straf van het reisverbod en intrekking van het paspoort
alleen effect sorteren bij houders van een Nederlands reisdocument betekent
dit dat ook indien deze instrumenten zijn gerealiseerd, toepassing van de
zwarte lijst dient te worden gecontinueerd.De Minister van Justitie,J. P. H. Donner 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28192-35.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl