Wijziging Vreemdelingenwet 2000 (implementatie richtlijn 2004/83/EG); Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30925, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

05-01-2007

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

30925 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMEEN1. Inleiding2. De richtlijn3. Implementatie van de richtlijn3.1. De richtlijn in relatie tot het systeem van
de Vw 20003.2. Wijzigingen in nationale wet- en regelgeving
als gevolg van de richtlijnUitsluiting van bescherming indien de grond voor verlening
is vervallenUitsluiting van bescherming op grond van openbare ordeUitsluiting van bescherming indien de vreemdeling zijn
relaas verkeerd heeft weergegeven of heeft achtergehouden of valse documenten
heeft gebruikt3.3. Facultatieve bepalingen3.4. Wijze van implementatie3.5. Voortgang van de implementatie4. Kosten/bestuurlijke lasten5. Wijze van totstandkomingARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGArtikel IOnderdeel A (artikel 29)Onderdeel B (artikel 31)Onderdeel C (artikel 32)Artikel IIOndertekeningBIJLAGE(transponeringstabel)Betreffende Richtlijn 2004/83/EG van de Raad van de Europese
Unie betreffende minimumnormen voor de erkenning en de status van onderdanen
van derde landen en staatlozen als vluchteling of als persoon die anderszins
internationale bescherming behoeft, en de inhoud van de verleende bescherming
(PbEU L 304)
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Gerelateerde publicaties

Kamerstuk 30925, nr. 3 b1Gerelateerde publicatie

 
 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30925Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 46 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 925Wijziging van de Vreemdelingenwet 2000 ter implementatie van richtlijn
2004/83/EG van de Raad van 29 april 2004 betreffende minimumnormen voor
de erkenning en de status van onderdanen van derde landen en staatlozen als
vluchteling of als persoon die anderszins internationale bescherming behoeft,
en de inhoud van de verleende bescherming (PbEU L 304)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGALGEMEEN1. InleidingOp 30 september 2004 is de Richtlijn 2004/83/EG van de Raad van de
Europese Unie betreffende minimumnormen voor de erkenning en de status van
onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling of als persoon die
anderszins internationale bescherming behoeft, en de inhoud van de verleende
bescherming (hierna: de richtlijn) gepubliceerd (PbEU L 304). Onderhavig
wetsvoorstel strekt tot aanpassing van de Vreemdelingenwet 2000 (hierna: Vw
2000) aan deze richtlijn. Voor het overige vindt implementatie van de richtlijn
plaats door middel van aanpassingen van het Vreemdelingenbesluit 2000 (hierna:
Vb 2000), het Voorschrift Vreemdelingen 2000 (hierna: VV 2000), de Vreemdelingencirculaire
2000 (hierna: Vc 2000) en het Uitvoeringsbesluit Wet op de jeugdzorg.2. De richtlijnDe richtlijn voorziet in het vaststellen van minimumnormen voor de erkenning
en de status van personen die internationale bescherming aanvragen als vluchteling
of als begunstigde van de subsidiaire beschermingsstatus. De juridische basis
van de richtlijn is artikel 63, aanhef en eerste lid, onder c, tweede lid,
onder a en derde lid, onder a, van het Verdrag tot oprichting van de Europese
Gemeenschap, Trb. 1957, 74 en 91 (hierna: het EG-Verdrag).De richtlijn is één van de Gemeenschapsinitiatieven inzake
asiel en beoogt de verwezenlijking van een gemeenschappelijk Europees asielstelsel
op de langere termijn. Overeenkomstig het streven van de Europese Raad in
Tampere in 1999 is de invoering van een gemeenschappelijk Europees asielstelstel
gestoeld op de volledige en niet-restrictieve toepassing van het Verdrag betreffende
de status van vluchtelingen van 28 juli 1951 Trb. 1951, 131 (hierna:
het Verdrag), zoals aangevuld door het Protocol van New York van
31 januari 1967 om zo het verbod van uitzetting en terugleiding (non-refoulement)
te handhaven en te garanderen dat niemand naar het land van vervolging wordt
teruggestuurd.De richtlijn vormt een eerste stap naar het uiteindelijke doel van een
gemeenschappelijk asielstelsel en beoogt in alle lidstaten een minimumniveau
van bescherming te bieden aan degenen die bescherming behoeven. Tegelijkertijd
strekt de richtlijn ertoe om misbruik van het asielsysteem te voorkomen. Voorts
wordt met de richtlijn beoogd om de ongelijkheden tussen de wetgevingen en
de praktijk in de lidstaten te verminderen, zodat de secundaire migratie,
die een uitvloeisel is van een uiteenlopend karakter van de toepasselijke
regels inzake toekenning van de vluchtelingenstatus en subsidiaire bescherming,
alsmede de daarmee samenhangende rechten en voorzieningen, zoveel mogelijk
kan worden beperkt.De richtlijn is gestoeld op de volledige en niet-restrictieve toepassing
van het Verdrag. Uit de overwegingen bij de richtlijn (met name 16 en 17)
blijkt dat het doel van de richtlijn is om minimumnormen en gemeenschappelijke
begrippen in te voeren ter voorlichting bij de toepassing van het Verdrag.
De richtlijn beoogt geen wijziging of aanvulling van het Verdrag, maar biedt
een richtsnoer voor interpretatie van het Verdrag. Het Verdrag is een multilateraal
instrument met universele werking. De verdragsverplichtingen zijn bindend
voor de lidstaten. De bepalingen van de richtlijn dienen dan ook geïnterpreteerd
en toegepast te worden in het licht van deze internationale verplichtingen.Het toepassingsbereik van de richtlijn strekt zich uit tot onderdanen
van derde landen of staatlozen die op het grondgebied van de lidstaten mogen
blijven om redenen die verband houden met behoefte aan internationale bescherming.
Internationale bescherming valt volgens de richtlijn uiteen in enerzijds de
vluchtelingenstatus en anderzijds subsidiaire bescherming. Derdelanders of
staatlozen die om andere redenen, bijvoorbeeld op humanitaire gronden, verblijven
in een lidstaat, vallen niet onder de reikwijdte van deze richtlijn.De richtlijn stelt minimumnormen vast voor de erkenning van onderdanen
van derde landen en staatlozen als vluchteling of als persoon die anderszins
internationale bescherming behoeft en de inhoud van de verleende bescherming.
In artikel 3 van de richtlijn wordt bepaald dat de lidstaten ter bepaling
daarvan gunstiger normen kunnen vaststellen of handhaven, indien deze met
de onderhavige richtlijn verenigbaar zijn. De term «minimumnormen»
in artikel 63 van het EG-Verdrag geeft aan dat de Raad maatregelen vaststelt
die een bepaalde mate van harmonisatie beogen waardoor een voor alle lidstaten
gemeenschappelijke noemer tot stand wordt gebracht, zonder dat dat de lidstaten
belet normen te handhaven of vast te stellen die gunstiger zijn. Om te voorkomen
dat de beoogde harmonisatie wordt tenietgedaan, kan deze mogelijkheid niet
onbeperkt zijn. Gunstiger normen dienen derhalve binnen de in deze richtlijn
vastgestelde grenzen te blijven.De richtlijn bevat vier verschillende categorieën normen om de beoogde
doelstellingen te realiseren.De eerste categorie betreft de algemene aard van internationale bescherming.
In de richtlijn wordt de bewijslast van de asielzoeker en de wijze waarop
de beoordeling van de feiten en omstandigheden door lidstaten dient plaats
te vinden beschreven (artikel 4). Daarbij wordt aangegeven dat een gegronde
vrees voor vervolging of een reëel risico op het lijden van ernstige
schade gegrond kan zijn op gebeurtenissen of (onder voorwaarden) op activiteiten
die hebben plaatsgevonden nadat de verzoeker het land van herkomst
heeft verlaten (artikel 5). Voorts is opgenomen in de richtlijn wie de actoren
van vervolging en ernstige schade zijn, wie de actoren van bescherming zijn,
en wanneer er sprake is van zodanige binnenlandse bescherming dat de asielzoeker
niet in aanmerking komt voor internationale bescherming (artikelen 6 tot en
met 8).De tweede categorie heeft betrekking op de erkenning als vluchteling in
de zin van het Verdrag. In de richtlijn wordt gedefinieerd wie vluchteling
is. Daartoe zijn bepalingen opgenomen over wat de daden van vervolging zijn
(artikel 9) en wat de gronden van vervolging zijn (artikel 10). Daarnaast
bepaalt de richtlijn wanneer een onderdaan van een derde land of staatloze
ophoudt om vluchteling te zijn en/of uitgesloten is van de vluchtelingenstatus
(artikelen 11 en 12). Beëindiging van de vluchtelingenstatus vindt plaats,
indien – kort gezegd – de de «cessation clauses» (artikel
1C) van het Verdrag van toepassing zijn. Verder wordt de vluchtelingenstatus
ingetrokken, beëindigd of wordt de verlenging van de status geweigerd
indien de vreemdeling is opgehouden vluchteling te zijn, er wordt vastgesteld
dat hij van de vluchtelingenstatus uitgesloten is of had moeten zijn, of als
de vreemdeling feiten verkeerd heeft weergegeven of heeft achtergehouden of
valse documenten heeft gebruikt, en dit doorslaggevend is geweest voor de
verlening van de vluchtelingenstatus (artikel 14, eerste en derde lid). De
aan een vluchteling verleende status kán worden ingetrokken, beëindigd
of niet verlengd, indien er goede redenen zijn om hem te beschouwen als een
gevaar voor de veiligheid van de lidstaat waar hij zich bevindt of indien
hij definitief veroordeeld is voor een bijzonder ernstig misdrijf en een gevaar
vormt voor de gemeenschap van die lidstaat (artikel 14, vierde lid).De derde categorie definieert wie in aanmerking komen voor subsidiaire
vormen van bescherming. Dit is ingevolge artikel 2, onder e, van de richtlijn
het geval als een onderdaan van een derde land of een staatloze die niet voor
de vluchtelingenstatus in aanmerking komt, doch ten aanzien van wie er zwaarwegende
gronden bestaan om aan te nemen dat, wanneer hij naar zijn land van herkomst
terugkeert, een reëel risico zou lopen op ernstige schade. Ernstige schade
bestaat volgens artikel 15 van de richtlijn uit doodstraf of executie, of
foltering of onmenselijke of vernederende behandeling of bestraffing van een
verzoeker in zijn land van herkomst, of ernstige en individuele bedreiging
van het leven of de persoon van een burger als gevolg van willekeurig geweld
in het kader van een internationaal of binnenlands gewapend conflict.In de richtlijn is voorzien in beëindiging en uitsluiting van de
subsidiaire beschermingsstatus. Een onderdaan van een derde land of staatloze
komt niet meer in aanmerking voor subsidiaire bescherming wanneer de omstandigheden
op grond waarvan de subsidiaire bescherming is verleend niet langer bestaan,
of zodanig ingrijpend en niet voorbijgaand zijn gewijzigd dat deze bescherming
niet langer nodig is (artikel 16). Voorts wordt de vreemdeling – kort
samengevat – uitgesloten van subsidiaire bescherming indien er ernstige
redenen zijn om aan te nemen dat artikel 1F van het Verdrag van toepassing
is dan wel wanneer openbare orde aspecten een rol spelen (artikel 17).De subsidiaire beschermingsstatus dient te worden ingetrokken of verlenging
dient geweigerd te worden indien de betrokkene ingevolge de artikelen 16 of 17
niet langer in aanmerking komt dan wel uitgesloten dient te worden van subsidiaire
bescherming of indien er sprake is van een verkeerde weergave of het achterhouden
van feiten of indien valse documenten zijn gebruikt en dit doorslaggevend
is geweest voor de verlening van de subsidiaire beschermingsstatus.De vierde categorie betreft bepalingen inzake de kenmerken van internationale
bescherming. Dit betreffen bepalingen over de bescherming tegen refoulement
(artikel 21), het recht op informatie over de inhoud van de bescherming (artikel
22), de instandhouding van het gezin (artikel 23), de verblijfstitels (artikel
24), reisdocumenten (artikel 25), toegang tot werk (artikel 26), toegang tot
onderwijs (artikel 27), sociale voorzieningen (artikel 28), gezondheidszorg
(artikel 29), niet-begeleide minderjarigen (artikel 30), toegang tot huisvesting
(artikel 31), vrij verkeer binnen de lidstaat (artikel 32), toegang tot integratievoorzieningen
(artikel 33) en repatriëring (artikel 34).Tot slot bevat de richtlijn een aantal bepalingen om de volledige tenuitvoerlegging
van de richtlijn te verzekeren.3. Implementatie van de richtlijn3.1. De richtlijn in relatie tot het systeem van
de Vw 2000De richtlijn definieert wie in aanmerking komt voor internationale bescherming.
Internationale bescherming valt volgens de richtlijn uiteen in enerzijds het
vluchtelingschap en anderzijds subsidiaire bescherming. De richtlijn heeft –
vertaald in het Nederlandse systeem – betrekking op houders van een
verblijfsvergunning asiel op grond van artikel 29, eerste lid, onder a en
b, van de Vw 2000. De vluchtelingenstatus op grond van de richtlijn komt direct
overeen met de verblijfsvergunning die op basis van artikel 29, eerste lid
onder a, van de Vw 2000 aan een verdragsvluchteling kan worden verleend. De
subsidiaire beschermingsstatus op grond van de richtlijn komt overeen met
de verblijfsvergunning die op grond van artikel 29, eerste lid onder b, van
de Vw 2000 kan worden verleend.De Adviescommissie voor vreemdelingenzaken (hierna: ACVZ) wijst in haar
advies1 op de categorie in artikel 15, onderdeel
c, van de richtlijn en is van mening dat deze categorie wel degelijk betekenis
heeft. Voorzover de ACVZ er met deze opmerking op doelt dat de richtlijn ook
ziet op de verblijfsvergunning, bedoeld in artikel 29, eerste lid, onder d,
van de Vw 2000, wordt dit advies niet gevolgd. Voornoemd richtlijnartikel
ziet blijkens de gebruikte formulering op individuele gevallen, en heeft derhalve
betrekking op de verblijfsvergunning, bedoeld in artikel 29, eerste lid, onder
b, van de Vw 2000. Dit wordt ook ondersteund door overweging 26 in de preambule
van de richtlijn, waaruit blijkt dat gevaren waaraan de bevolking van een
land of een deel van de bevolking in het algemeen wordt blootgesteld, normaliter
op zich geen individuele bedreiging vormen die als ernstige schade kan worden
aangemerkt.De Raad van State overweegt in zijn advies dat het uit een oogpunt van
rechtszekerheid en ter voorkoming van een a-contrarioredenering gewenst is
om de onderdelen a en c van artikel 15 van de richtlijn expliciet in de Vw
2000 op te nemen. Ten aanzien van dit advies wordt het volgende overwogen.
Blijkens de preambule van de richtlijn is het streven naar de invoering van
een gemeenschappelijk Europees asielstelsel gericht op het handhaven van het
verbod tot uitzetting of terugleiding (non-refoulement) en om te garanderen
dat niemand naar het land van vervolging wordt teruggestuurd (overweging 2).
In het licht hiervan – alsmede in het licht van het aanvullende karakter
van de subsidiaire-beschermingsregeling ten opzichte van de in het Verdrag
neergelegde beschermingsregeling (overweging 24) – kunnen de in de richtlijn
neergelegde minimumnormen terzake van de subsidiaire-beschermingsstatus niet
anders worden begrepen dan dat hiermee beoogd wordt bescherming te bieden
aan vreemdelingen die niet voor de vluchtelingenstatus in aanmerking komen,
doch van wie de terugkeer naar het land van herkomst niettemin in strijd zou
zijn met een verbod van refoulement. Artikel 15 van de richtlijn dient in
dit licht te worden bezien en aldus te worden begrepen dat de
desbetreffende onderdelen een opsomming geven van situaties waarin sprake
zou zijn van strijd met een verbod van refoulement.Blijkens de geschiedenis van de totstandkoming van artikel 29, eerste
lid, onder b, van de Vw 2000 (Kamerstukken II 1998–1999, 26 732,
nr. 3, p. 37/38) strekt deze toelatingsgrond er eveneens toe om
bescherming te bieden in gevallen waarin de terugkeer naar het land van herkomst
in strijd zou zijn met een verbod van refoulement. Artikel 29, eerste lid,
onder b, van de Vw 2000 biedt derhalve niet enkel grondslag voor verlening
van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd indien sprake is van
folteringen, onmenselijke of vernederende behandelingen of bestraffingen,
doch tevens indien sprake is van de in de onderdelen a en c van artikel 15
van de richtlijn omschreven situaties. Gelet hierop acht ik het niet noodzakelijk
om deze onderdelen expliciet in artikel 29 van de Vw 2000 op te nemen.De wens van de Raad dat vanuit een oogpunt van rechtszekerheid op dit
punt meer duidelijkheid dient te worden geboden, wordt evenwel gedeeld. In
het kader van de implementatie van de richtlijn in het Vb 2000 zal derhalve
in dat besluit een bepaling worden opgenomen over het toepassingsbereik van
artikel 29, eerste lid, onder b, van de Vw 2000 in relatie tot artikel 15
van de richtlijn. Het opnemen van een dergelijke bepaling in het Vb 2000 in
plaats van in de Vw 2000 wordt vanuit een oogpunt van systematiek meer wenselijk
geacht, nu het hier om een verduidelijking van een bestaande toelatingsgrond
gaat en niet om een wijziging daarvan. Teneinde deze bepaling in het Vb 2000
te kunnen opnemen, zal in artikel 29 van de Vw 2000 een delegatiegrondslag
worden gecreëerd.De verblijfsvergunning asiel voor onbepaalde tijd valt niet onder de reikwijdte
van de richtlijn. De verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd wordt verleend
aan de vreemdeling die direct voorafgaand aan de aanvraag gedurende vijf achtereenvolgende
jaren rechtmatig verblijf heeft genoten als bedoeld in artikel 8, onder c,
van de Vw 2000. Daarbij maakt het niet uit of de oorspronkelijke grond voor
verlening van de verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd op grond van
artikel 29, eerste lid onder a, onder b, onder c of onder d, van de Vw 2000
is geschied. Het betreft hier geen verblijfsvergunning die is verleend op
grond van één van de toelatingsgronden van de richtlijn. De
bepalingen van de richtlijn hebben dan ook uitsluitend betrekking op de verblijfsvergunning
asiel voor bepaalde tijd, die immers wél verschillende, met de richtlijn
verband houdende, gronden voor verlening kent.Uitgangspunt van de Vw 2000 is een volgtijdelijk systeem, waarin in eerste
instantie maar één soort verblijfsvergunning kan worden verkregen
en waarin voor een ieder, ongeacht de verleningsgrond, een uniform voorzieningenpakket
aan de verblijfsvergunning wordt verbonden om doorprocederen voor een sterkere
status zoveel mogelijk te voorkomen (Kamerstukken II 1998/99, 26 732,
nr. 3, p. 5). Het voorkomen van doorprocederen is tevens een doorslaggevende
factor bij de keuzes die gemaakt zijn in het kader van de implementatie van
de richtlijn. Bij de implementatie in de Vw 2000 en de onderliggende regelgeving
wordt aangesloten bij het bestaande systeem. Implementatie van de richtlijn
leidt niet tot wijzigingen in het uniforme voorzieningenpakket. Weliswaar
zullen de intrekkings- en niet-verlengingssgronden voor de verschillende toelatingsgronden
in de Vw 2000 na implementatie van de richtlijn op onderdelen meer uiteen
lopen dan nu het geval is (ook nu lopen de niet-verlengings- en intrekkingsgronden,
bijvoorbeeld voor de d-grond en de overige gronden al uiteen), maar dit heeft
geen gevolgen voor de bestaande systematiek. De vreemdeling zal zich door
een rechtsmiddel in te stellen hangende de geldigheidsduur van de hem verleende
verblijfsvergunning niet een gunstiger materiële rechtspositie kunnen
verschaffen. Het voorzieningenpakket blijft immers hetzelfde.
De omstandigheid dat de richtlijn verplicht tot intrekking als de situatie
zich voordoet, doet hieraan niet af. Het is vaste jurisprudentie (zie bijvoorbeeld
ABRvS 22 november 2002 inzake Abubakar, JV 2003/17) dat op het moment
van vergunningverlening geen concreet en actueel belang bij doorprocederen
aanwezig is. Bij gelegenheid van de intrekking dan wel niet-verlenging op
de voet van artikel 32 van de Vw 2000, zal wanneer het belang bij de gekozen
verleningsgrond wél actueel wordt, de verleningsgrond ten volle aan
de orde kunnen worden gesteld.3.2. Wijzigingen in nationale wet- en regelgeving
als gevolg van de richtlijnDe richtlijn bevat inhoudelijke en procedurele normen met betrekking tot
de aard van de internationale bescherming, de erkenning als vluchteling in
de zin van het Verdrag, subdsidiaire vormen van bescherming en kenmerken van
internationale bescherming. Voor een groot deel hebben de bepalingen van de
richtlijn geen gevolgen voor het bestaande stelsel, nu deze overeenkomen met
bestaande wet- en regelgeving. Veel van de vereisten in de richtlijnartikelen
zijn terug te voeren op de Vw 2000 (met name de artikelen 29, 31 en 32) en
de onderliggende regelgeving. Ook bieden de algemene bepalingen van de Algemene
wet bestuursrecht (zoals de artikelen 3:2 en 3:4 Awb: bij de voorbereiding
van een besluit vergaart het bestuursorgaan de nodige kennis omtrent de relevante
feiten en de af te wegen belangen; het bestuursorgaan weegt de rechtstreeks
bij het betrokken besluit belangen af) in veel gevallen een afdoende basis.
Een aantal bepalingen van de richtlijn leidt echter wel tot (inhoudelijke)
wijzigingen van de huidige wet- en regelgeving.Ten eerste maakt de richtlijn het noodzakelijk om een aantal onderwerpen,
die nu nog geregeld zijn in beleidsregels (Vc 2000) en/of vaste jurisprudentie
over te hevelen naar een algemeen verbindend voorschrift. Het betreft de volgende
richtlijnbepalingen: artikel 4, tweede tot en met vijfde lid, de artikelen
5 tot en met 10 en artikel 12, derde lid. Deze bepalingen geven veelal invulling
aan gronden en definities. Het is niet te verwachten dat overheveling naar
een algemeen verbindend voorschrift een groot verschil zal uitmaken voor de
bestaande praktijk, met dien verstande dat de omzetting als zodanig wel gevolgen
heeft voor het karakter van de regel, omdat bijvoorbeeld de inherente afwijkingsbevoegdheid
(artikel 4:84 van de Awb) bij algemeen verbindende voorschriften ontbreekt.Ten tweede komen de richtlijnbepalingen die criteria bevatten voor de
beëindiging, de uitsluiting en de intrekking/weigering tot verlenging
van de vluchtelingenstatus en de subsidiaire beschermingsstatus (de artikelen
11, 12, 14, 16, 17 en 19 van de richtlijn) op onderdelen niet geheel overeen
met de huidige nationale wet- en regelgeving. In de Nederlandse wetgeving
bestaat veelal ruimte voor een belangenafweging bij de afwijzing of de intrekking
van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd. De richtlijn biedt deze
ruimte in een aantal gevallen niet.De ACVZ wijst er in haar advies op dat de richtlijn slechts minimumnormen
biedt (hetgeen blijkt uit artikel 63 van het EG-Verdrag) en dat ingevolge
artikel 3 van de richtlijn de mogelijkheid bestaat om gunstiger bepalingen
te handhaven. Dat brengt volgens de ACVZ met zich mee dat de richtlijn het
toelaat om in positieve zin van de richtlijn af te wijken in het nationale
recht. Dat impliceert dat de richtlijn niet mag worden ingeroepen om in het
nationale recht imperatief voor te schrijven dat een aanvraag wordt afgewezen
of een vergunning wordt ingetrokken, aldus de ACVZ.Anders dan de ACVZ ben ik van mening dat de richtlijn deze ruimte niet
biedt. Weliswaar biedt de richtlijn in artikel 3 de mogelijkheid om gunstiger bepalingen te handhaven, maar deze dienen wel verenigbaar te zijn
met de richtlijn. Dat is hier niet het geval. Bij de afwijzings-, intrekkings-
en niet-verlengingsgronden gaat het om gedragingen die in geen enkele lidstaat
getolereerd zullen worden. Indien op dit punt zou worden afgeweken van de
richtlijn zou hiermee de beoogde harmonisatie teniet worden gedaan en afbreuk
worden gedaan aan de doelstelling van de richtlijn om secundaire migratie
van asielzoekers tussen de lidstaten te beperken.Naar aanleiding van de richtlijn wordt de bestaande wet- en regelgeving
met betrekking tot de afwijzing dan wel intrekking van een verblijfsvergunning
wegens het vervallen van de grond voor verlening, wegens gevaar voor de openbare
orde of in geval van verkeerde weergave van het relaas of het gebruik van
valse documenten gewijzigd. Hieronder volgt een toelichting.Uitsluiting van bescherming indien de grond voor verlening
is vervallenDe richtlijn schrijft in artikel 14, eerste lid, voor dat, indien de grond
voor verlening is komen te vervallen, de vluchtelingenstatus ingetrokken móet
worden. Dit is het geval als de vluchtelingenstatus is verleend en vervolgens
artikel 1C van het Verdrag van toepassing is, de zogeheten «cessation
clauses». Zie voor een beleidsnotitie over de toepassing van de «cessation
clauses» de brief van de toenmalige Staatssecretaris van Justitie van
6 mei 1999 aan de Voorzitter van de Tweede Kamer (Kamerstukken II 1998/99,
19 637, nr. 438).Ook de subsidiaire bescherming dient ingevolge artikel 19, eerste lid,
van de richtlijn te worden ingetrokken wanneer omstandigheden op grond waarvan
de subsidiaire bescherming is verleend, niet langer bestaan, of zodanig zijn
gewijzigd dat deze bescherming niet langer nodig is. Daarbij dient in aanmerking
te worden genomen of de wijziging van de omstandigheden zo ingrijpend en niet-voorbijgaand
is dat de persoon die in aanmerking komt voor subsidiaire bescherming niet
langer een reëel risico op ernstige schade loopt. Hier is dus sprake
van een imperatieve intrekkingsgrond zowel ten aanzien van de vluchtelingenstatus
als de subsidiaire beschermingsstatus. In artikel 32, tweede lid, onder c,
van de Vw 2000 is geregeld dat de verblijfsverguning kan worden ingetrokken, indien de grond voor verlening is komen te vervallen.
Dit wetsvoorstel strekt ertoe de benodigde delegatiegrondslag te creëren
in de Vw 2000 teneinde voormelde richtlijnbepalingen te kunnen implementeren
in het Vb 2000.Uitsluiting van bescherming op grond van openbare ordeOp grond van de artikelen 12, tweede lid, 14, derde lid, 17, eerste lid,
en 19, derde lid, van de richtlijn dient de vluchtelingstatus of de subsidiaire
beschermingsstatus te worden geweigerd/ingetrokken/niet verlengd, indien er
serieuze redenen zijn om aan te nemen dat een vreemdeling zich schuldig heeft
gemaakt aan handelingen als bedoeld in artikel 1F (a) of (b) of (c) van het
Verdrag.Ingevolge artikel 14, vierde lid, van de richtlijn kunnenlidstaten besluiten een aan een vluchteling verleende verblijfsvergunning
niet te verlengen of in te trekken, indien hij een gevaar vormt voor de openbare
orde of de nationale veiligheid of indien hij definitief veroordeeld is voor
een bijzonder ernstig misdrijf en een gevaar vormt voor de gemeenschap van
die lidstaat. Het betreft hier derhalve een facultatieve bevoegdheid. Wat
betreft de subsidiaire status is dit anders geformuleerd. Ingevolge artikel
17, eerste lid, en 19, derde lid, van de richtlijn moet de subsidiaire beschermingsstatuts worden geweigerd/ingetrokken indien
er ernstige redenen zijn om aan te nemen dat er sprake is van een ernstig
misdrijf of indien sprake is van een gevaar voor de gemeenschap of nationale
veiligheid.Voornoemde richtlijnbepalingen stroken niet volledig met de huidige wet-
en regelgeving. Artikel 31, eerste lid, van de Vw 2000 bevat een imperatieve
afwijzingsgrond. De aanvraag wordt afgewezen indien
de vreemdeling niet aannemelijk gemaakt heeft dat zijn aanvraag is gegrond
op omstandigheden, die hetzij op zich zelf, hetzij in verband met andere feiten
een rechtsgrond voor verlening vormen. In het tweede lid van het artikel is
evenwel bepaald dat bij het onderzoek of de aanvraag kan worden afgewezen
verschillende omstandigheden kunnen worden betrokken. De belangrijkste omstandigheden
worden in dit lid genoemd, maar ook andere omstandigheden kunnen een rol spelen
bij het onderzoek of de aanvraag kan worden afgewezen. Op grond van artikel
31, tweede lid onder k, van de Vw 2000 kan een
verblijfsvergunning worden geweigerd indien de vreemdeling een gevaar vormt
voor de openbare orde. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen
daarover regels worden gesteld. In artikel 3.107 van het Vb 2000 is geregeld
dat, indien artikel 1F van het Verdrag van toepassing is, aan die vreemdeling
evenmin een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd op andere gronden
wordt verleend. Voor het overige is het openbare ordebeleid niet in het Vb
2000 of het VV 2000 uitgewerkt. Wel komen de richtlijnbepalingen voor een
deel overeen met het beleid zoals geformuleerd in C1/5.13 van de Vc 2000 (wordt:
C4/3.11 na actualisering van de Vc 2000). De richtlijn dwingt hier tot aanpassing
van de bestaande regelgeving op het gebied van de openbare orde.Op grond van artikel 32, eerste lid onder b, van de Vw 2000 kan een verblijfsvergunning worden ingetrokken of de verlenging van
de geldigheidsduur worden geweigerd indien de vreemdeling een gevaar vormt
voor de openbare orde of nationale veiligheid. Het betreft hier een facultatief
geformuleerde bepaling. Gelet op de bewoordingen van de richtlijn wordt er
vanuit gegaan dat de verblijfsvergunning op grond van artikel 29, eerste lid,
onder a en b, van de Vw 2000 wordt ingetrokken c.q. niet verlengd indien er
serieuze redenen zijn om aan te nemen dat een vreemdeling zich schuldig heeft
gemaakt aan handelingen als bedoeld in artikel 1F (a) of (b) of (c) van het
Verdrag. De verblijfsvergunning op grond van artikel 29, eerste lid, onder
a, van de Vw 2000 kan worden ingetrokken/niet
verlengd, indien de vreemdeling een gevaar vormt voor de nationale veiligheid
of hij definitief veroordeeld is voor een bijzonder ernstig misdrijf en een
gevaar vormt voor de gemeenschap van die lidstaat. De verblijfsvergunning
op grond van artikel 29, eerste lid, onder b, van de Vw 2000 wordt geweigerd/ingetrokken/ niet verlengd, indien er ernstige redenen
zijn om aan te nemen dat de vreemdeling een ernstig misdrijf heeft gepleegd
of sprake is van een gevaar voor de gemeenschap of openbare veiligheid. De
bestaande regelgeving zal hieraan worden aangepast.Uitsluiting van bescherming indien de vreemdeling zijn
relaas verkeerd heeft weergegeven of heeft achtergehouden of valse documenten
heeft gebruiktGelet op de bewoordingen van de richtlijn dient de verblijfsstatus van
de vreemdeling beëindigd te worden, indien deze feiten verkeerd heeft
weergegeven of heeft achtergehouden, of valse documenten heeft gebruikt, en
dit doorslaggevend is geweest voor de verlening van de vluchtelingenstatus/subsidiaire
beschermingsstatus (artikelen 14, derde lid, onderdeel b en 19, derde lid,
onderdeel b, van de richtlijn). Artikel 32 van de Vw 2000 is facultatief geformuleerd:
de verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd kan
in dat geval worden beëindigd. Bij de totstandkoming van de Vw 2000 is
er echter al uitdrukkelijk op gewezen dat van de bevoegdheid om de vergunning
in te trekken, in beginsel altijdgebruik zal worden
gemaakt, tenzij een ieder verbindende bepaling van een verdrag of van een
besluit van een volkenrechtelijke organisatie, een wettelijk voorschrift of
de algemeen beginselen van behoorlijk bestuur zich daartegen verzetten (Kamerstukken II 1999/2000 26 732, nr. 7, p. 27). Ook hier laat de richtlijn
evenwel geen ruimte voor enige belangenafweging, hetgeen aanpassing van de
bestaande regelgeving noodzakelijk maakt.3.3. Facultatieve bepalingenEen deel van de bepalingen in de richtlijn is facultatief. Dat wil zeggen
dat de toepassing ervan wordt overgelaten aan de lidstaten. Voor een deel
is in Nederland al sprake van toepassing van een facultatieve mogelijkheid
die de richtlijn biedt. Een voorbeeld hiervan is artikel 8 van de richtlijn,
dat handelt over binnenlandse bescherming. Naar Nederlandse begrippen gaat
het hier om een binnenlands vlucht- en/of vestigingsalternatief. Dit is nu
nog geregeld in de Vc 2000, maar dit zal in een algemeen verbindend voorschrift
worden opgenomen. Voor het overige zal geen gebruik worden gemaakt van de
facultatieve bepalingen in de richtlijn. Allereerst kan in dit verband worden
gewezen op artikel 5, derde lid, van de richtlijn. Dit artikel bepaalt dat,
onverminderd het Verdrag, de lidstaten kunnen vaststellen dat een verzoeker
die een herhaalde (in de zin van opeenvolgende) aanvraag indient, normaliter
niet de vluchtelingenstatus wordt verleend indien het risico van vervolging
gegrond is op omstandigheden die de verzoeker zelf heeft veroorzaakt nadat
hij het land van herkomst heeft verlaten (het zogenaamde continuïteitsvereiste).
Op grond van artikel 5, derde lid, kunnen lidstaten derhalve andere vereisten
stellen aan een herhaalde aanvraag, die gegrond is op omstandigheden die de
verzoeker zelf heeft veroorzaakt na vertrek uit het land van herkomst. Van
deze mogelijkheid wordt geen gebruik gemaakt, nu dit niet past in het huidige
Nederlandse systeem met betrekking tot herhaalde aanvragen, waarbij wordt
beoordeeld of er sprake is van nieuwe feiten en omstandigheden. Ook overigens
wordt het niet wenselijk geacht om bij een herhaalde aanvraag sur place activiteiten
buiten beschouwing te laten. In het kader van de beoordeling van een herhaalde
aanvraag zal immers altijd getoetst worden of er sprake is van een reëel
risico om te worden onderworpen aan folteringen, aan onmenselijke of vernederende
behandelingen of bestraffingen.Voorts bevatten de artikelen 17, derde lid en 19, tweede lid van de richtlijn
een keuzemogelijkheid. Deze artikelen zien op de situatie dat een vreemdeling
in het land van herkomst een niet ernstig misdrijf heeft gepleegd (daaronder
vallen in ieder geval niet de delicten die zijn opgesomd in artikel C1/5.13.3.2.2.
Vc 2000 (wordt: C4/3.11.3.2, onder b, na actualisering van de Vc 2000), zoals
moord, doodslag, verkrachting, terroristische activiteiten etc.) én
aannemelijk heeft gemaakt dat hij bij terugkeer een reëel risico loopt
op ernstige schade. De richtlijn biedt in dat geval de mogelijkheid om de
vreemdeling subsidiaire bescherming te onthouden als de vreemdeling enkel
uit angst voor zijn straf zijn land is ontvlucht. In een dergelijk geval mag –
ondanks de weigering van de verblijfsvergunning – niet tot uitzetting
naar het land van herkomst worden overgegaan gelet op de absolute aard van
artikel 3 EVRM. Indien er niet een derde land is dat bereid is de vreemdeling
op te nemen dan komt hij waarschijnlijk in de illegaliteit terecht. Gelet
op de ernst (doodstraf, onmenselijke behandeling etc.) van wat een vreemdeling
te wachten staat bij terugkeer, wordt weigering van een verblijfsvergunning
disproportioneel geacht. Daarnaast is het weigeren van een verblijfsvergunning
aan deze groep niet wenselijk gelet op de wetsgeschiedenis bij de totstandkoming
van de artikelen 29 en 45 van de Vw 2000. Het uitgangspunt van de Vw 2000
is immers dat wie niet mag blijven, vertrekt. De hier genoemde groep zal echter
niet vertrekken gelet op wat hen bij terugkeer te wachten staat en evenmin
kunnen worden uitgezet (tenzij een derde land bereid is de vreemdeling op
te nemen). Deze onwenselijke situatie dient te worden vermeden. In de wetsgeschiedenis
is deze situatie weliswaar uitdrukkelijk onder ogen gezien voor
1F-ers, maar niet voor de groep die een niet-ernstig misdrijf heeft gepleegd
in het land van herkomst.Artikel 20, zesde en zevende lid, van de richtlijn bieden de mogelijkheid
om – binnen de beperkingen die internationale verdragen stellen –
de voorzieningen te beperken van vluchtelingen en subsidiair beschermden die
hun status hebben verkregen op basis van activiteiten die uitsluitend of in
hoofdzaak ten doel hadden de nodige voorwaarden te scheppen om als vluchteling
of subsidiair beschermde te worden erkend. Ook deze bepaling zal niet worden
geïmplementeerd. Het gebruikmaken van deze mogelijkheid zou leiden tot
de aanwezigheid van een belang bij doorprocederen voor een status met een
beter voorzieningenpakket, hetgeen in strijd is met de systematiek van de
Vw 2000.3.4. Wijze van implementatieDe implementatie van de richtlijn vindt plaats in het Vw 2000, het Vb
2000, het VV 2000 en het Uitvoeringsbesluit Wet op de jeugdzorg. Tevens zal
de Vc 2000 op onderdelen worden aangepast. Bij de verdeling van onderwerpen
over het Vw 2000, het Vb 2000 en het VV 2000 is zoveel mogelijk aangesloten
bij de bestaande systematiek van de Vw 2000. In onderhavig wetsvoorstel wordt
ter implementatie van de richtlijn een drietal nieuwe delegatiegrondslagen
in de Vw 2000 geïntroduceerd. Hiermee ontstaat een basis om de wijzigingen
waartoe de richtlijn dwingt te implementeren in lagere regelgeving. De daadwerkelijke
implementatie van de richtlijn vindt vervolgens plaats in het Vb 2000 en het
VV 2000.De wijziging van het Vb 2000 ter implementatie van de richtlijn kent een
tweeledig karakter. Enerzijds zal een aantal delegatiegrondslagen worden opgenomen,
op grond waarvan nadere uitwerking van een aantal onderwerpen (zoals gedetailleerde
definities en invullingen van gronden) in het VV 2000 kan geschieden; anderzijds
zal een aantal imperatief geformuleerde afwijzings- en intrekkingsgronden
in het Vb 2000 worden geïntroduceerd.De ACVZ concludeert in haar advies dat een algemene maatregel of een ministeriële
regeling niet zodanig mag zijn geformuleerd dat in feite sprake is van een
wetswijziging. Anders dan de ACVZ ben ik van mening dat er ruimte bestaat
om bij algemene maatregel van bestuur een discretionaire wettelijke bevoegdheid
op imperatieve wijze in te vullen. Hiermee wordt aangesloten bij de bestaande
systematiek van de Vw en het Vb 2000. Ook nu worden op tal van plaatsen in
het Vb 2000 discretionaire bevoegdheden imperatief ingevuld.Volgens de ACVZ vloeit uit de richtlijn een aanspraak op titelverlening
voort, die bij voorkeur in de Vw 2000 of ten minste in lagere regelgeving
imperatief verankerd dient te worden. In het kader van de implementatie van
de richtlijn in het Vb 2000 zal bezien worden in hoeverre dit advies wordt
gevolgd.3.5. Voortgang van de implementatieDe implementatietermijn van de richtlijn is op 10 oktober 2006 verstreken.
Hoewel bij de totstandkoming van de richtlijn reeds is bezien hoe (het ontwerp
van) de richtlijn zich verhoudt tot het nationale recht, bleek het onderzoek
naar de inpassing van de bepalingen van de richtlijn in de nationale wet-
en regelgeving complexer dan verwacht. Dit betrof met name de verhouding tussen
bepaalde begrippen uit de richtlijn en begrippen in het nationale recht, de
vraag of de richtlijn dwing tot imperatief geformuleerde bepalingen in het
nationale recht en de mogelijkheden om eventueel gunstiger normen vast te
stellen. Gelet op de complexiteit is het onderhavige wetsvoorstel –
hoewel daartoe niet verplicht – ter advisering voorgelegd aan de Adviescommissie
voor vreemdelingenzaken (hierna: ACVZ). Voorts is veelvuldig
overleg gevoerd met andere lidstaten over de interpretatie van de richtlijn.
Door deze omstandigheden heeft de implementatie van de richtlijn vertraging
opgelopen. Op dit moment worden uiteraard met gepaste spoed de benodigde maatregelen
genomen om de richtlijn alsnog te implementeren in het nationale recht. Gestreefd
wordt om de implementatie van de richtlijn uiterlijk één jaar
na het verstrijken van de daartoe gestelde termijn te voltooien.De gevolgen van de niet-tijdige implementatie van de richtlijn voor vreemdelingen
die rechten kunnen ontlenen aan de richtlijn, zijn echter beperkt. Het bestaande
beleid inzake de toelating van asielzoekers, als neergelegd in de Vc 2000,
alsmede de terzake geldende vaste jurisprudentie voldoet namelijk in hoofdlijnen
aan de bepalingen van de richtlijn. De nationale uitvoeringsmaatregelen behelzen
dan ook voor een groot deel slechts de omzetting van bestaande beleidsregels
en/of vaste jurisprudentie in algemeen verbindende voorschriften. Op dit moment
wordt dan ook geen aanleiding gezien om een overgangsregeling te treffen voor
de periode tot de voltooiing van de implementatie van de richtlijn. Uiteraard
zal echter gedurende deze periode bezien blijven worden of het treffen van
zodanige regeling alsnog noodzakelijk moet worden geacht.4. Kosten/bestuurlijke lastenNu er zoveel mogelijk aansluiting is gezocht bij de bestaande wet- en
regelgeving en de systematiek van de Vw 2000 zullen de wijzigingen op grond
van de nieuwe delegatiebepalingen in de Vw 2000 veelal een codificatie bevatten
van hetgeen reeds bestaand beleid en/of vaste jurisprudentie is. Gelet hierop
ligt het niet in de verwachting dat de bestuurslasten aanzienlijk zullen stijgen.Uit het wetsvoorstel vloeien geen administratieve lasten voort voor het
bedrijfsleven en/of de burger. Het wetsvoorstel is ter toetsing voorgelegd
aan het Adviescollege toetsing administratieve lasten (Actal). Actal heeft,
gegeven de selectiecriteria, besloten niet over het wetsvoorstel te adviseren.5. Wijze van totstandkomingOnderhavig wetsvoorstel is ter advies voorgelegd aan de ACVZ. Op de daartoe
geëigende plaatsen wordt ingegaan op het ACVZ-advies.ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGArtikel IOnderdeel A (artikel 29)Zoals hiervoor onder 3.1 is overwogen, zal in het kader van de implementatie
van de richtlijn in het Vb 2000 in dat besluit een bepaling worden opgenomen
over het toepassingsbereik van artikel 29, eerste lid, onder b, van de Vw
2000 in relatie tot artikel 15 van de richtlijn. De onderhavige wijziging
van artikel 29 strekt ertoe de hiervoor benodigde delegatiegrondslag te creëren.Voorts zal op basis van deze delegatiegrondslag een aantal richtlijnbepalingen
worden geïmplementeerd in het Vb 2000 die betrekking hebben op de invulling
van de facultatieve bevoegdheid van artikel 29, eerste lid, van de Vw 2000
(artikel 14, vijfde lid, en artikel 17, eerste en tweede lid, van de richtlijn).Onderdeel B (artikel 31)De beoordeling van de aanvraag op één van de gronden van
artikel 29 van de Vw 2000 vindt plaats in het kader van artikel 31 van de
Vw 2000. In artikel 31, eerste lid, van de Vw 2000 komt tot uitdrukking dat
de bewijslast op de vreemdeling rust; de vreemdeling maakt aannemelijk of
zijn aanvraag op één van de gronden genoemd in artikel 29 voor
inwilliging in aanmerking komt. Overeenkomstig de paragrafen 198 tot en met
219 van het Handbook on Procedures and Criteria for determining Refugee Status
van de UNHCR wordt de vreemdeling, indien het asielrelaas geloofwaardig is,
het voordeel van de twijfel gegund (Kamerstukken II 1998/99, 26 732,
nr. 3, p. 40). Op basis van voornoemd Handbook moet de vreemdeling
aannemelijk maken dat hij vluchteling is en dient hij daartoe de nodige informatie
te verschaffen. Naast de plicht van de vreemdeling om aannemelijk te maken
dat hij vluchteling is, heeft de staat de plicht om te onderzoeken of de asielzoeker
bescherming verdient (Kamerstukken II 1998/99, 26 732, nr. 7, p. 147
tot en met 149). In het tweede lid is bepaald dat bij het onderzoek of de
aanvraag kan worden afgewezen verschillende omstandigheden kunnen worden betrokken.
De belangrijkste omstandigheden worden in dit lid genoemd, maar ook andere
omstandigheden kunnen een rol spelen bij het onderzoek of de aanvraag kan
worden afgewezen. Wel biedt dit artikellid een handvat voor de bewijslastverdeling
tussen de asielzoeker en de overheid bij de beoordeling of de asielzoeker
aannemelijk heeft gemaakt dat hij bescherming behoeft.De voorgestelde wijziging van artikel 31, derde lid, strekt tot uitbreiding
van de delegatiegrondslag tot artikel 31, eerste lid, van de Vw 2000. Hiermee
ontstaat een basis om diverse richtlijnbepalingen, die zien op de bewijslast,
feiten en omstandigheden die een rechtsgrond voor verlening vormen, de beoordeling
van aanvragen om internationale bescherming en de uitsluiting van bescherming,
nader uit te werken bij of krachtens algemene maatregel van bestuur (Vb 2000
en VV 2000).Allereerst kunnen op basis hiervan de artikelen 4, derde, vierde en vijfde
lid (onderzoek naar feiten en omstandigheden die een rechtsgrond voor verlening
vormen) bij of krachtens het Vb 2000 geïmplementeerd worden. Weliswaar
zijn veel van de vereisten in deze richtlijnartikelen terug te voeren op de
algemene bepalingen van artikel 3:2 en 3:4 Awb en vaste jurisprudentie, maar
specifieke bepalingen ontbreken. Als gevolg van de voorgestelde wijziging
van artikel 31 van de Vw 2000 wordt het tevens mogelijk om bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur nadere regels te stellen over de bewijslastverdeling.
Daarvan zal gebruik worden gemaakt om ook artikel 4, vijfde lid, van de richtlijn
uit te werken in de lagere regelgeving.Voorts biedt de nieuwe delegatiegrondslag een basis om de artikelen inzake
de beoordeling van verzoeken om internationale bescherming (artikelen 5, eerste
en tweede lid, 6, 7 en 8 van de richtlijn) en de voorwaarden voor het verkrijgen
van een vluchtelingenstatus (artikelen 9 en 10 van de richtlijn) te implementeren
bij of krachtens algemene maatregel van bestuur. Vergelijkbare onderwerpen
zijn op dit moment voor een groot deel opgenomen in de Vc 2000, maar zullen
worden overgeheveld naar een algemeen verbindend voorschrift.Onderdeel C (artikel 32)Met de voorgestelde wijziging wordt het mogelijk om, naast de gronden
genoemd in het eerste lid, onder a, b en d, bij of krachtens algemene maatregel
van bestuur nadere regels te stellen over artikel 32, eerste lid, onder c,
van de Vw 2000. In dit artikel is bepaald dat de verblijfsvergunning voor
bepaalde tijd als bedoeld in artikel 28 van de Vw 2000 kan worden ingetrokken,
dan wel de aanvraag voor verlenging van de geldigheidsduur daarvan
kan worden afgewezen indien de grond voor verlening, bedoeld in artikel 29
van de Vw 2000, is komen te vervallen.Op grond van de uitgebreide delegatiebasis in artikel 32, tweede lid,
van de Vw 2000 wordt het mogelijk om de artikelen 14, eerste lid en 19, eerste
lid, waarin de intrekking c.q. niet verlenging in geval van het vervallen
van de rechtsgrond voorgeschreven wordt, te implementeren bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur. Voorts biedt artikel 32, tweede lid, van de
Vw 2000 een grondslag om de artikelen 14, derde en vierde lid, en 19, derde
lid, te implementeren. Het betreft hier – kort samengevat – de
imperatief dan wel facultatief geformuleerde intrekkings- en c.q. niet-verlengingsgronden,
waaronder de verkeerde weergave van feiten dan wel het achterhouden van gegevens,
gevaar voor de openbare orde of een veroordeling wegens een bijzonder ernstig
misdrijf.Artikel IIIn de inwerkingtreding wordt voorzien bij koninklijk besluit.De Minister van Justitie,E. M. H. Hirsch BallinBIJLAGE(transponeringstabel)Betreffende Richtlijn 2004/83/EG van de Raad van de Europese
Unie betreffende minimumnormen voor de erkenning en de status van onderdanen
van derde landen en staatlozen als vluchteling of als persoon die anderszins
internationale bescherming behoeft, en de inhoud van de verleende bescherming
(PbEU L 304)Richtlijn (art.)Nieuwe regelgeving (art.)Bestaande regelgeving (art.) 1–3––4, eerste lid–37 Vw 2000 jo 3.114 Vb 2000; 31 Vw 2000; 3:4 Awb 4, tweede lid3.114 Vb
2000; VV 200037 Vw 2000 jo 3.114 Vb 2000 4, derde lid31, derde
lid, Vw 2000; Vb 2000; VV 200031, eerste lid,
jo. 29, eerste lid, aanhef en onder a en b, Vw 2000; 37 Vw 2000 jo. 3.114
Vb 2000; 3:2 en 3:4 Awb 4, vierde lid31, derde
lid, Vw 2000; Vb 2000; VV 2000– 4, vijfde lid31, derde
lid, Vw 2000; Vb 2000; VV 200031 Vw 2000; 37 Vw
2000 jo. 3.114 Vb 2000; 3:2 en 3:4 Awb 5, eerste en tweede lid31, derde lid, Vw 2000; Vb 2000; VV 2000– 5, derde lid–– 6, 7, 8, 9, 1031, derde
lid, Vw 2000; Vb 2000; VV 2000– 1132, tweede lid, Vw
2000; Vb 2000; VV 200032, eerste lid, onder c,
Vw 2000 12, eerste en tweede lid–29, eerste lid, onder a, Vw 2000 12, derde lid31, derde
lid, en 32, tweede lid, Vw 2000; Vb 2000; VV 200029, eerste lid, onder a, Vw 2000; 32, eerste lid, onder c, Vw 20001329, derde lid, Vw 2000;
Vb 200029, eerste lid onder a14, eerste lid32, tweede
lid, Vw 2000; Vb 200032, eerste lid onder c Vw
2000 14, tweede lid–3:2 en 4:2, tweede lid, Awb 14, derde en vierde lid32, tweede lid, Vw 2000; Vb 200032, eerste lid,
onder a, b en c, Vw 2000 14, vijfde lid29, derde
lid, Vw 2000; Vb 200029, eerste lid, onder a,
Vw 2000 14, zesde lid–29, eerste lid onder a, Vw 20001529, derde lid, Vw 2000;
Vb 200029, eerste lid onder b, Vw 2000 1632, tweede lid, Vw
2000; Vb 2000; VV 200032, eerste lid onder c,
Vw 2000 17, eerste en tweede lid29, derde lid, Vw 2000 en 32, tweede lid, Vw 2000; Vb 200029, eerste lid, onder b, Vw 2000 en 32, eerste lid, onder c, Vw 2000; 3.107
Vb 2000 17, derde lidFacultatieve
bepaling; niet geïmplementeerd.– 1829, derde lid, Vw 2000;
Vb 200029, eerste lid onder b, Vw 2000 19, eerste en derde lid32, tweede lid, Vw 2000; Vb 200032, eerste lid,
onder a, b en c, Vw 2000 19, tweede lidFacultatieve
bepaling; niet geïmplementeerd.– 19, vierde lid–3:2 en 4:2, tweede lid, Awb 20, eerste lid–93 Gw jo Vluchtelingenverdrag; 29, eerste lid
onder a Vw 2000 20, tweede lid–Vw 2000 20, derde en vierde lid–(zie bepalingen hierna waar van toepassing) 20, vijfde lid–3 IVRK 20, zesde en zevende lidFacultatieve bepalingen; niet geïmplementeerd.– 21, eerste lid–3 EVRM en 33 Vluchtelingenverdrag jo 93 Gw 21, tweede lid–93 Gw jo 33 Vluchtelingenverdrag 21, derde lid–31 jo 32 Vw 2000 22Vb 2000; VV 200037, onder d, Vw 2000 23, eerste lid–8 EVRM; 29, eerste lid onder e en f Vw 2000 23, tweede en derde lid–29, eerste lid,onder e en f, Vw 2000 juncto
31, tweede lid, onder k Vw 2000; 3:107 Vb 200023, vierde lid–31, tweede lid onder k, Vw 2000 23, vijfde lid–29, eerste lid onder f, Vw 2000 243.105 Vb 200028 Vw 2000; 3.105 Vb 2000 25–11 Paspoortwet 26–Eerste en derde lid: 1c Besluit tot
uitvoering van de Wet arbeid Vreemdelingen; Vestigingswet bedrijven 1954 en
Vestigingsbesluit bedrijven. Tweede en vierde lid
5 AWGB en onderwijswetgeving. Vijfde lid 5 AWGB
en sociale zekerheidswetgeving27–8.1.1, eerste lid, WEB; art. 7.32, vijfde lid, WHW; art. 7.43,
eerste lid, WHW) 40, eerste lid, WPO, art. 40, tweede lid, WEC, art. 27, lid
1a, WVO, art. 8.1.1, eerste lid, WEB en art. 7.32, vijfde lid, WHW 8.2.1 WEB;
art. 7.28 WHW 28–11 Wet Werk en Bijstand 29 5 Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten; 2 en 3 Ziekenfondswet; 3 Wet op de
toegang tot de ziektekostenverzekeringen 1998 jo 1 van het Besluit categorieën
van verzekerden Wtz 1998; 4 Wet voorzieningen gehandicapten 30, eerste lid–1:245 BW jo 1:241 BW en 1:295 BW 30, tweede lid–13 en 47 Wet op de Jeugdzorg; 40 jo 61 Uitvoeringsbesluit
Wet op de Jeugdzorg 30, derde lidUitvoeringsbesluit
Wet op de Jeugdzorg5 Wet op de Jeugdzorg jo 34
Uitvoeringsbesluit Wet op de Jeugdzorg 30, vierde lidUitvoeringsbesluit
Wet op de Jeugdzorg 30, vijfde lidVc 2000– 30, zesde lidUitvoeringsbesluit
Wet op de Jeugdzorg– 31–9 Huisvestingswet 32–56 Vw 2000 33–Wet Inburgering Nieuwkomers 34–Remigratiewet35–– 36–2:5 en 3:2 Awb 37 t/m 40––XNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30925-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl