Verschaffing wettelijke basis voor uitkeringen en subsidies op terreinen maatschappelijke opvang en verslavingsbeleid; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25397, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

24-06-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

25397 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamA. Algemeen deel 1. Inleiding2. De uitkeringen voor ambulante verslavingszorg en maatschappelijke
opvang onder de Twssv3. Adviezen inzake de overheveling van middelen naar het
gemeentefonds in het kader van de Twssv4. Overleggen met de Tweede Kamer5. Specifieke uitkeringen voor verslavingsbeleid en maatschappelijke
opvang, specifieke uitkeringen voor vrouwenopvang en subsidies voor verslavingsbeleid
op grond van de Welzijnswet 19946. Borg voor ZorgB. Artikelgewijs Artikel I, onder AArtikel I, onder BArtikel IIArtikel IIIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25397Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 32 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 397Het verschaffen van een wettelijke basis voor uitkeringen en subsidies
op de terreinen van maatschappelijke opvang en verslavingsbeleidnr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING1A. Algemeen deel 1. InleidingHet advies van de Raad van State wordt niet openbaar gemaakt, omdat het
uitsluitend een opmerking van redactionele aard bevat (artikel 25a, vierde
lid, onderdeel b, van de Wet op de Raad van State).Op grond van de Tijdelijke
wet stimulering sociale vernieuwing (Twssv) worden sinds 1 januari 1994 voor
zowel de maatschappelijke opvang als de ambulante verslavingszorg uitkeringen
aan gemeenten verstrekt2. Op het terrein van de
maatschappelijke opvang is daarnaast de Welzijnswet 1994 van toepassing. Tot
1 januari 1994 werden uitkeringen aan gemeenten ten behoeve van ambulante
verslavingszorg verstrekt op grond van de Tijdelijke financieringsregeling
verslavingszorg (Tfv). Instellingen voor maatschappelijke opvang werden tot
dat tijdstip gesubsidieerd door de toenmalige Minister van Welzijn, Volksgezondheid
en Cultuur op grond van de toen geldende Welzijnswet.De middelen die in het Fonds sociale vernieuwing waren samengebracht,
zouden na afloop van de Twssv worden overgeheveld naar het gemeentefonds.De werkingsduur van de Twssv was drie jaar. Eénmalig is de werkingsduur
verlengd met één jaar. Derhalve zal de Twssv vervallen per 1
januari 1998.Om uiteenlopende redenen waarop hieronder zal worden ingegaan wordt thans
de overheveling naar het gemeentefonds van de voor ambulante verslavingszorg
en maatschappelijke opvang op grond van de Twssv beschikbare middelen niet
meer voorgestaan. Het onderhavige wetsvoorstel regelt dat op grond van de
Welzijnswet 1994 specifieke uitkeringen aan gemeenten kunnen worden verstrekt
voor enerzijds beleid op het terrein van maatschappelijke opvang (exclusief
vrouwenopvang) en verslavingsbeleid en anderzijds het beleid op het terrein
van vrouwenopvang. Daarnaast wordt in dit wetsvoorstel een wettelijke basis
gecreëerd voor subsidiëring door de Minister van Volksgezondheid,
Welzijn en Sport (VWS) van instellingen op het terrein van het verslavingsbeleid
welke een landelijke functie hebben. Voor 1 januari 1994 werden dergelijke
instellingen eveneens gefinancierd op grond van de Tfv. Thans worden deze
instellingen hoofdzakelijk gesubsidieerd op grond van het Tijdelijk subsidiebesluit
verslavingsbeleid (Tsv). Dat besluit vervalt eveneens per 1 januari 1998. 2. De uitkeringen voor ambulante verslavingszorg en maatschappelijke
opvang onder de TwssvVoor zowel de ambulante verslavingszorg als de maatschappelijke opvang
geldt op grond van de Twssv dat de uitkeringen verstrekt worden aan zogenaamde
centrumgemeenten, die ieder na overleg met de bij de desbetreffende regio
behorende – eveneens aangewezen – gemeenten belast zijn met de
uitvoering van de ambulante verslavingszorg, respectievelijk de maatschappelijke
opvang in die regio. Hierbij zij opgemerkt dat die centrumgemeenten voor beide
terreinen niet dezelfde zijn.De gelden voor de voorzieningen voor maatschappelijke opvang werden tot
de inwerkingtreding van de Twssv direct toegedeeld aan de instellingen. Voor
de keuze van centrumgemeenten onder die wet is daar in die zin bij aangesloten,
dat als centrumgemeente werd aangemerkt de grootste gemeente in het zogenaamde
Wgr-gebied waarin de gemeente van vestiging van de desbetreffende instelling(en)
was gelegen. Er zijn thans 48 centrumgemeenten voor maatschappelijke opvang.De instellingen voor ambulante verslavingszorg waren onder de Tfv reeds
gevestigd in de grootste gemeenten. Die gebieden, met uitzondering van Amsterdam,
kwamen geheel overeen met de toenmalige indeling in regio's op grond van de
Wet gemeenschappelijke regelingen (Wgr). Deze indeling en de toedeling van
gelden is onder de werking van de Twssv nagenoeg geheel gehandhaafd. Er zijn
25 centrumgemeenten voor ambulante verslavingszorg, waaraan op grond van de
Twssv een uitkering is toegekend.Inmiddels is de Wgr-regioindeling gewijzigd en worden er enerzijds middelen
voor maatschappelijke opvang verstrekt aan gemeenten die niet de grootste
gemeente in het Wgr-gebied zijn en ontvangen anderzijds niet alle grootste
gemeenten in het Wgr-gebied een uitkering voor maatschappelijke opvang.Voor zowel de ambulante verslavingszorg als voor maatschappelijke opvang
geldt dat de hoogte van de uitkering op historische gronden wordt vastgesteld. 3. Adviezen inzake de overheveling van middelen naar het
gemeentefonds in het kader van de TwssvOver de overheveling naar het gemeentefonds van de middelen met betrekking
tot ambulante verslavingszorg en maatschappelijke opvang zijn de afgelopen
jaren twee adviezen uitgebracht. Op verzoek van de Minister van Financiën
en de Staatssecretarissen van Binnenlandse Zaken bracht de Raad voor de gemeentefinanciën
(Rgf), thans de Raad voor de Financiële Verhoudingen (Rfv), hierover
najaar 1995 advies uit. Een werkgroep van de «Task force voor afstemming
van de maatschappelijke opvang en geestelijke gezondheidszorg»1 bracht in dezelfde periode eveneens advies
uit. Uit beide adviezen bleek dat nadelige effecten zouden optreden bij verdeling
van de middelen via het gemeentefonds, zoals weglek van middelen en collecteerproblemen
voor de instellingen bij meerdere gemeenten.Zowel de Rgf als de werkgroep adviseerden tegen deze achtergrond de voorgenomen
herverdeling van de middelen via het gemeentefonds op te schorten voor een
periode van vier jaar en de toedeling van financiële middelen aan de
huidige centrumgemeenten vooralsnog te handhaven. De VNG zegde toe te komen
met voorstellen voor een reeks van bestuurlijke afspraken tussen gemeenten,
waardoor het volume van de maatschappelijke opvang, de landelijke functies
van de voorzieningen en de mogelijkheden tot afstemming op complementaire
terreinen gewaarborgd zouden kunnen worden.Op 16 januari 1996 bood de VNG dit procedurevoorstel aan de Staatssecretaris
van VWS aan. Dit procedurevoorstel was erop gericht om gedurende
de overgangsfase van vier jaar te onderzoeken welke knelpunten zich zouden
voordoen vanaf het jaar 2001 wanneer de middelen herverdeeld zouden worden
volgens de criteria van de nieuwe Financiële Verhoudingswet. Tevens werd
voorgenomen voorstellen te doen over de wijze waarop knelpunten opgelost konden
worden. Daarnaast concludeerde de VNG op grond van een ledenraadpleging dat
op macroniveau onvoldoende middelen beschikbaar zijn voor de maatschappelijke
opvang en ambulante verslavingszorg om tot een verantwoorde overheveling van
middelen naar het gemeentefonds over te gaan. De VNG sprak in een brief aan
de Staatssecretaris van VWS d.d. 23 april 1996 haar voorkeur uit voor een
brede doeluitkering aan centrumgemeenten voor de maatschappelijke opvang en
de ambulante verslavingszorg, waarbij centrumgemeenten deze middelen inzetten
na overleg met de regiogemeenten. De gemeenten dienden daarbij de beleidsvrijheid
te hebben om deze middelen naar eigen inzicht en op basis van eigen prioriteiten
te besteden ten behoeve van de problematiek op deze beleidsterreinen. Tenslotte
pleitte de VNG voor uitbreiding van het aantal centrumgemeenten en voor de
inzet van extra middelen voor de toenemende problematiek.4. Overleggen met de Tweede KamerOok de Tweede Kamer had inmiddels doen blijken twijfels te hebben over
de overheveling van de op grond van de Twssv voor de ambulante verslavingszorg
en maatschappelijke opvang beschikbare middelen naar het gemeentefonds. Met
name vreesde zij, dat een verdeling van middelen via het gemeentefonds zou
leiden tot een afbraak van het bestaande voorzieningenniveau op de terreinen
van ambulante verslavingszorg en maatschappelijke opvang. Tijdens het algemeen
overleg tussen de vaste commissie voor VWS en de Staatssecretaris van VWS
d.d. 13 december 1995 werd vanuit de Tweede Kamer de suggestie gedaan de mogelijkheid
van een specifieke uitkering op grond van de Welzijnswet 1994 te verkennen.Gelet op het vorenstaande bestond er onvoldoende draagvlak om de beschikbare
middelen voor ambulante verslavingszorg en maatschappelijke opvang over te
hevelen naar het gemeentefonds. De vaste commissie voor VWS is op 21 juni
1996 dan ook meegedeeld dat de middelen gericht toegedeeld worden aan de gemeenten
waar de voorzieningen in kwestie geconcentreerd zijn (GVM/MO/961 394). 5. Specifieke uitkeringen voor verslavingsbeleid en maatschappelijke
opvang, specifieke uitkeringen voor vrouwenopvang en subsidies voor verslavingsbeleid
op grond van de Welzijnswet 1994In de eerste plaats regelt het onderhavige wetsvoorstel dat op grond van
de Welzijnswet 1994 enerzijds specifieke uitkeringen kunnen worden verstrekt
aan gemeenten ten behoeve van verslavingsbeleid èn maatschappelijke
opvang (exclusief vrouwenopvang) en anderzijds dat aan gemeenten specifieke
uitkeringen kunnen worden verstrekt ten behoeve van vrouwenopvang. In de tweede
plaats regelt het wetsvoorstel dat subsidies aan instellingen op het terrein
van verslavingsbeleid welke eerder door de Minister van VWS op grond van onder
meer het Tsv werden verstrekt thans op grond van de Welzijnswet 1994 kunnen
worden verstrekt. Gezien het feit dat ook het beleid met betrekking tot deze
laatste instellingen in dit wetsvoorstel onder de reikwijdte van de Welzijnswet
1994 wordt gebracht en derhalve niet alleen het beleid met betrekking tot
de ambulante verslavingszorg, is ervoor gekozen de term «verslavingsbeleid»
in de Welzijnswet 1994 op te nemen. Maatschappelijke opvang was als beleidsterrein reeds opgenomen onder de
reikwijdte van de Welzijnswet 1994. Verslavingsbeleid daarentegen niet. In
het onderhavige wetsvoorstel wordt dat beleid, behoudens voor zover de Algemene
Wet Bijzondere Ziektekosten (AWBZ) van toepassing is, onder de reikwijdte
van de Welzijnswet 1994 gebracht.De subsidies die thans door de Minister van VWS op het terrein van verslavingsbeleid
worden verstrekt, zullen na inwerkingtreding van dit wetsvoorstel door haar
aan instellingen kunnen worden verstrekt op grond van artikel 9 van de Welzijnswet
1994. De algemene maatregel van bestuur op grond van artikel 10 van de Welzijnswet
1994, zal op dergelijke subsidies eveneens van toepassing zijn.Ingevolge artikel 4, eerste lid, van de Welzijnswet 1994 behoort het beleid
inzake het uitvoerend werk op de terreinen van verslavingsbeleid en maatschappelijke
opvang (inclusief vrouwenopvang) tot de verantwoordelijkheid van de gemeenten.
Dit wetsvoorstel beoogt deze verantwoordelijkheidstoedeling te handhaven.De Welzijnswet 1994 (artikel 9) kent op dit moment alleen de mogelijkheid
van verstrekking van specifieke uitkeringen aan gemeenten door de Minister
van VWS ten behoeve van activiteiten op beleidsterreinen die op grond van
de artikelen 4, derde lid, en 5 tot de verantwoordelijkheid van het Rijk behoren.
Artikel 9 van de Welzijnswet 1994 maakt het derhalve niet mogelijk uitkeringen
aan gemeenten te verstrekken voor gemeentelijk beleid.Daarom wordt voorgesteld een nieuw artikel 10a in de Welzijnswet 1994
op te nemen welke dergelijke uitkeringen wel mogelijk maakt.Overwogen is om met het oog op de gewenste samenhang op de onderscheiden
terreinen te kiezen voor één uitkering voor zowel het verslavingsbeleid
als de gehele maatschappelijke opvang, waarbij die uitkering zowel voor verslavingsbeleid
als voor (de gehele) maatschappelijke opvang kon worden besteed. Hiertoe is
echter niet besloten. Besloten is tot een tweetal specifieke uitkeringen.
De eerste uitkering is een uitkering ten behoeve van verslavingsbeleid èn
maatschappelijke opvang, met uitzondering van vrouwenopvang. Bij de berekening
van die uitkering zal een onderscheid gemaakt worden tussen de bedragen die
voor verslavingsbeleid, respectievelijk de maatschappelijke opvang (exclusief
vrouwenopvang) beschikbaar worden gesteld. Niettemin wordt gemeenten –
gelet op de mogelijkheden die een dergelijke uitkering biedt voor het door
gemeenten voeren van integraal en samenhangend beleid op de terreinen van
verslavingsbeleid en maatschappelijke opvang- de vrijheid gelaten om die uitkering
te besteden aan zowel verslavingsbeleid als aan beleid op het terrein van
de maatschappelijke opvang (exclusief vrouwenopvang).Daarnaast is gekozen voor een afzonderlijke specifieke uitkering voor
vrouwenopvang. Voor deze keuze is een aantal redenen. De belangrijkste overweging
is dat met name op het terrein van vrouwenopvang er een duidelijke spanning
is tussen de aanwezige capaciteit in vrouwenopvangvoorzieningen en de behoefte
aan dergelijke voorzieningen. Daarenboven is in aanmerking genomen dat er
een geringe overlap bestaat tussen de doelgroepen van het beleid op het terrein
van vrouwenopvang en de doelgroepen van het verslavingsbeleid en het beleid
op het terrein van de dak- en thuislozenzorg, de bestaande vrouwenopvangvoorzieningen
ongelijkmatig verspreid over Nederland liggen en vrouwen die een beroep doen
op vrouwenopvang bij voorkeur niet willen verblijven in een vrouwenopvangvoorziening
die gelegen is in hun (voormalige) woonomgeving.Gelet op het bovenstaande wordt het wenselijk gevonden te voorkomen dat
ten koste van de middelen welke op dit moment uitgegeven worden voor het vrouwenopvangbeleid,
gemeenten middelen aanwenden voor het verslavingsbeleid en het
beleid op de overige terreinen van maatschappelijke opvang. Vanuit deze overwegingen
is dan ook tot de slotsom gekomen dat één specifieke uitkering
voor zowel het verslavingsbeleid als het gehele terrein van de maatschappelijke
opvang niet wenselijk is en onvoldoende waarborgen biedt dat de aanwezige
capaciteit in vrouwenopvangvoorzieningen niet in het gedrang komt.Anders dan op grond van de Twssv het geval is, worden op grond van het
voorgestelde artikel 10a geen regio's aangewezen ten behoeve waarvan gemeenten
een uitkering ontvangen. Aanvankelijk is nog overwogen de huidige Wgr-regio's
aan te wijzen en de daarin gelegen grootste gemeenten een uitkering te verstrekken.
Echter, er bestaan plannen om de huidige Wgr-indeling te wijzigen. Op dit
moment is nog niet duidelijk welke de nieuwe Wgr-regio's worden. Daarnaast
zijn de grootste gemeenten in Wgr-regio's en gemeenten waarin de problematiek,
het beleid en de voorzieningen op de terreinen van verslaving, respectievelijk
maatschappelijke opvang zich concentreren niet altijd dezelfde gemeenten.
Met betrekking tot verslavingsbeleid geldt daarnaast dat alsdan de situatie
zich weer zou voordoen waarbij instellingen zich tot 3 of 4 subsidiegevers
zouden moeten wenden. Ook andere bestaande regio-indelingen boden geen oplossing.
Het naast de bestaande regio-indelingen aanwijzen van nieuwe regio's werd
dezerzijds niet opportuun geacht. Derhalve is besloten niet langer regio's
aan te wijzen ten behoeve waarvan uitkeringen voor verslavingsbeleid &
maatschappelijke opvang en vrouwenopvang worden verstrekt, maar op grond van
artikel 10a alleen de gemeenten aan te wijzen die voor een dergelijke uitkering
in aanmerking komen. Dat alleen gemeenten worden aangewezen die voor een uitkering
in aanmerking komen en geen regio's, brengt overigens niet mee dat een beleid
van die gemeenten, zonder overleg met de hen omringende gemeenten in de rede
ligt. Dat dat geenszins de bedoeling is, blijkt ook uit het in dit wetsvoorstel
gewijzigde artikel 12 van de Welzijnswet 1994. Expliciet is in het eerste
lid van dat artikel bepaald dat gemeenten die een uitkering ontvangen op grond
van artikel 10a van dit wetsvoorstel over de besteding van die uitkering overleggen
met de hen omringende gemeenten. Hiertoe behoren niet alleen de aangrenzende
gemeenten, maar ook andere gemeenten die zich in de nabijheid bevinden.Op de korte termijn zal, teneinde gemeenten waarin op dit moment voorzieningen
op het terrein van verslavingsbeleid en maatschappelijke opvang (inclusief
vrouwenopvang) gelegen zijn en die daarvoor nu op grond van de Twssv een uitkering
ontvangen, in staat te stellen het bestaande voorzieningenniveau te handhaven,
sprake zijn van voortzetting van het huidige beleid. Dit geldt zowel voor
de gemeenten die een uitkering ontvangen als voor de hoogte van de uitkering.De behoefte aan voorzieningen op de terreinen van enerzijds verslavingsbeleid
en maatschappelijke opvang en anderzijds vrouwenopvang is geen statisch gegeven.
Niet uitgesloten kan worden dat in de toekomst ook in andere gemeenten dan
de gemeenten welke thans een uitkering voor verslavingsbeleid en maatschappelijke
opvang ontvangen zich problemen concentreren op die terreinen. Omgekeerd is
het ook mogelijk dat in bepaalde gemeenten die op dit moment een uitkering
ontvangen dergelijke problemen afnemen. Voor de wat verdere toekomst ligt
het in de bedoeling zowel met betrekking tot de aanwijzing van gemeenten die
voor een uitkering in aanmerking kunnen komen als voor wat betreft de hoogte
van de uitkering andere (objectieve) maatstaven te hanteren. Met het oog daarop
zal het kabinet de Raad voor de Financiële Verhoudingen om advies vragen
inzake: – het aantal en de gemeenten, welke voor uitkeringen op de terreinen
van enerzijds verslavingsbeleid en maatschappelijke opvang en anderzijds vrouwenopvang
in aanmerking zouden moeten komen;– de mogelijkheid van een meer rationele en gewogen verdeelsleutel
voor de middelen voor de maatschappelijke opvang, respectievelijk het verslavingsbeleid.In het kader van de Twssv wordt op de terreinen van verslavingsbeleid
en maatschappelijke opvang de voorwaarde gesteld dat voorzieningen op die
terreinen toegankelijk zijn voor iedereen die in Nederland woont. Deze voorwaarde
is ook in het onderhavige wetsvoorstel opgenomen. Daarnaast werd in de Twssv
op het terrein van verslavingsbeleid de voorwaarde gesteld dat dat gemeenten
er voor zorg dragen dat een door Onze Minister van VWS aangewezen instelling
gegevens verkrijgt ter registratie van de hulpverlening aan verslaafden. Ook
deze voorwaarde is in dit wetsvoorstel overgenomen. 6. Borg voor ZorgDe commissie Van Thijn heeft in het rapport «Borg voor Zorg»
(oktober 1995) voorgesteld om van de huidige ambulante verslavingszorg-middelen
(circa f 110 miljoen gulden) circa 50% over te hevelen naar het AFBZ.
De commissie gaf als belangrijkste onderbouwing van dit voorstel, dat het
bij bepaalde aangeboden vormen van zorg en hulpverlening gaat om individuele
zorg. Volgens de commissie heeft deze zorg een directe relatie met de zorg
die wordt geboden door klinieken en die op grond van de AWBZ verleend wordt.
Het is dan ook niet vol te houden, volgens de commissie, dat in feite dezelfde
zorg op twee verschillende wijzen worden gefinancierd.Anders dan de commissie, is het kabinet van oordeel dat als er middelen
naar de AWBZ overgeheveld worden, dat dit alleen middelen voor de «individuele
medische zorg» kunnen zijn. Daarmee zijn dan naar de mening van het
kabinet aanzienlijk minder middelen gemoeid dan de eerdergenoemde 50%. Of
er middelen overgeheveld gaan worden, en zo ja, hoeveel moet nog vastgesteld
worden.Aanpassing van de aanspraken op grond van de AWBZ en nadere bepaling van
de hiermee gemoeide financiële middelen zal niet voor 1 januari 1998
kunnen plaatsvinden. Met het oog daarop wordt de huidige situatie nog een
jaar gecontinueerd en wordt gemeenten gedurende het jaar 1998 de mogelijkheid
gelaten dergelijke zorg op grond van de Welzijnswet 1994 te bekostigen. B. Artikelgewijs Artikel I, onder AMaatschappelijke opvang en sociale pensions waren als welzijnsterreinen
reeds onder het bereik van de Welzijnswet 1994 gebracht. In dat opzicht wijzigt
het onderhavige wetsvoorstel niets. Naar huidig inzicht is er evenwel geen
reden om de sociale pensions als een afzonderlijk welzijnsterrein te zien.
Tegenwoordig worden sociale pensions gezien als onderdeel van het welzijnsterrein
maatschappelijke opvang. Dat is dan ook in de tekst van artikel 2, onder d,
van de Welzijnswet 1994 tot uitdrukking gebracht.Als gevolg van het verstrekken van afzonderlijke specifieke uitkeringen
voor vrouwenopvang zou wellicht het misverstand kunnen ontstaan dat vrouwenopvang
niet meer tot het beleid op het terrein van de maatschappelijke opvang gerekend
moet worden. Ter voorkoming van dergelijke misverstanden is daarom in artikel
2, onder d, eveneens expliciet opgenomen dat vrouwenopvang tot
het beleid op het terrein van de maatschappelijke opvang behoort.Het onderdeel e (nieuw) van artikel 2, bewerkstelligt dat het verslavingsbeleid,
behoudens voor zover de AWBZ van toepassing is, onder het bereik van de Welzijnswet
1994 wordt gebracht. Het gaat onder meer om activiteiten als preventie, begeleiding
van verslaafden en bevordering van deelname van (ex-) verslaafden aan het
maatschappelijk verkeer. Activiteiten welke thans met de uitkering op grond
van de Twssv bekostigd worden. Daarnaast vallen onder het verslavingsbeleid
het beleid van de Minister van VWS met betrekking tot instellingen met een
landelijke functie. Deze activiteiten en instellingen worden thans gesubsidieerd
door de Minister van VWS, hoofdzakelijk op grond van het Tsv. Zij zullen na
inwerkingtreding van deze wet gesubsidieerd worden op grond van de artikelen
9 en 10 van de Welzijnswet 1994. Artikel I, onder BIn het eerste, respectievelijk het tweede lid, van artikel 10a van de
Welzijnswet 1994 is vastgelegd, dat voor zowel de maatschappelijke opvang
(exclusief vrouwenopvang) en het verslavingsbeleid als voor vrouwenopvang
specifieke uitkeringen kunnen worden verstrekt door de Minister van VWS aan
door deze aangewezen gemeenten.In het derde lid is vastgelegd dat ten aanzien van een aantal onderwerpen
bij algemene maatregel van bestuur regels kunnen worden gesteld. Bij die algemene
maatregel van bestuur zal allereerst het bedrag van de uitkering danwel de
wijze waarop dat bedrag wordt bepaald geregeld worden. In het algemene deel
van deze toelichting is reeds aangegeven dat hoewel voor verslavingsbeleid
en het beleid op het terrein van maatschappelijke opvang (exclusief vrouwenopvang)
één uitkering zal worden verstrekt, wel het voornemen bestaat
om bij de berekening van die uitkering een onderscheid te maken tussen de
bedragen die voor verslavingsbeleid, respectievelijk de maatschappelijke opvang
(exclusief vrouwenopvang), beschikbaar worden gesteld. Andere onderwerpen
ten aanzien waarvan bij algemene maatregel van bestuur regels kunnen worden
gesteld zijn opgenomen in de onderdelen b tot en met e van het derde lid van
artikel 10a.In dat verband: het ligt in de bedoeling voor wat betreft de afrekening
en verantwoording van de besteding van de uitkering – evenals op grond
van de Twssv het geval is – aan te sluiten bij de rekening en verantwoording
op basis van de gemeentewet. Voorts wordt beoogd aan te sluiten bij het eindrapport
van de Projectgroep Single Audit (ook wel commissie Griffioen genoemd) van
juni 1995 en het rapport van de MDW-werkgroep Controle verantwoordings- en
informatieverplichtingen bij specifieke uitkeringen aan decentrale overheden
(maart 1997).Het stellen van meer voorwaarden wordt niet passend geacht binnen het
systeem van de Welzijnswet 1994, waarbij gemeenten op grond van artikel 4,
eerste lid, van die wet verantwoordelijk zijn voor het beleid op deze terreinen.
Zolang gemeenten de uitkering besteden ten behoeve van maatschappelijke opvang
(exclusief vrouwenopvang) of verslavingsbeleid, respectievelijk de uitkering
besteden aan vrouwenopvang, zullen er derhalve geen beperkende voorwaarden
aan de besteding van de uitkering worden gesteld.Met betrekking tot de redactie van het derde lid geldt, dat deze is aangepast
aan de tekst van de Welzijnswet 1994, zoals deze na aanpassing van die wet
aan de Algemene wet bestuursrecht (derde tranche), zal komen te luiden. In de Twssv is bepaald dat, indien het gemeentebestuur middelen verstrekt
aan instellingen die ambulante verslavingszorg aanbieden, het er zorg voor
draagt dat die instellingen overeenkomstig door Onze Minister van VWS ter
zake te stellen regels hun werkzaamheden registreren en de geregistreerde
gegevens verstrekken aan een door Onze Minister van VWS daartoe aangewezen
instelling.Ook in het kader van de Welzijnswet 1994 wordt, mede gelet op de internationale
dimensie van de drugsproblematiek en het drugsbeleid, een dergelijke registratieplicht
wenselijk en noodzakelijk geacht. Daarom is een gelijkluidende bepaling in
het vierde lid van artikel 10a opgenomen.Zoals destijds in de nota Verslavingsproblematiek (Kamerstukken II 1991/92,
22 684, nr. 2) en in de memorie van toelichting bij de Twssv (Kamerstukken
II 1992/93, 23 052, nr. 3) al is aangegeven, is het kabinet van oordeel
dat decentralisatie van de ambulante verslavingszorg er niet toe mag leiden
dat de bestaande landelijke expertise verloren gaat en dat bewerkstelligd
moet worden dat instellingen voor ambulante verslavingszorg deelnemen aan
de uniforme nationale informatievoorziening. Zoals in voornoemde nota is opgemerkt,
maakt het deelnemen aan die informatievoorziening het mogelijk dat op Europees
niveau kan worden deelgenomen aan het Europees Drugswaarnemingscentrum. In
het kader van artikel 8 van de Verordening (EG) nr. 302/93 van de Raad van
de Europese gemeenschappen van 8 februari 1993 tot oprichting van een Europees
Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving (PbEG L 36) heeft Nederland
zich daartoe verplicht.Verder wordt op die wijze bereikt dat informatie beschikbaar komt, die
het mogelijk maakt periodiek verslag te doen van de wijze waarop door Nederland
inhoud wordt gegeven aan de verplichting van adequate preventie- en hulpverleningsmaatregelen
in het kader van diverse verdragen van de Verenigde Naties.De uniforme nationale informatieregistratie vindt thans plaats bij de
vanuit de koepelorganisaties opgerichte Stichting Informatievoorziening Verslavingszorg.
Het ligt dan ook in het kader van de voortgang van bestaand beleid in de rede
deze stichting krachtens het onderhavige artikel aan te wijzen. Artikel IIOp basis van de Overlastnota (Kamerstukken II 1993/94, 22 684, nr.
12) heeft het toenmalige kabinet in 1994 de experimenteerperiode van de door
Stuurgroep Vermindering Overlast (SVO) aangewezen «overlastprojecten»
gestart. Het doel was via projecten nauwkeurig na te gaan welke effecten bepaalde
initiatieven en interventies hebben op het terugdringen van overlast. In dat
kader worden er uitkeringen verstrekt aan 26 gemeenten. De bedoeling was dat
de experimenteerperiode per 1 januari 1998 zou aflopen. In het eerste jaar
(1994) van het overlastbeleid hebben de meeste gemeenten grote aanloopproblemen
ondervonden bij het starten van projecten. Het gevolg hiervan is dat het moeilijk
wordt om nu al tot een weloverwogen oordeel te komen over de opgestarte voorzieningen
en projecten. Het lijkt dan ook inhoudelijk en bestuurlijk correct om dit
beleid met één jaar te verlengen. Dit betekent dat voor 1998
de middelen in principe nog over de 26 bestaande overlastgemeenten verdeeld
zullen worden. Gezien de voorwaarden die aan de verstrekking van deze uitkeringen
zijn gesteld, ligt het niet voor de hand om de Welzijnswet 1994 gedurende
het jaar 1998 van toepassing te laten zijn op het gemeentelijk beleid terzake
en de uitkeringen aan gemeenten. Daarom is voor het jaar 1998 expliciet bepaald
dat beleid dat in het kader van de eerdergenoemde Overlastnota door gemeenten
gevoerd wordt niet tot het verslavingsbeleid als bedoeld in artikel 2, onder
e, van de Welzijnswet 1994 wordt gerekend. Artikel IIIIn verband met het vervallen van de Twssv en het Tijdelijk subsidiebesluit
verslavingsbeleid per 1 januari 1998, wordt beoogd dit wetsvoorstel per 1
januari 1998 in werking te laten treden. De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,E. Borst-EilersDe Staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,E. G. Terpstra XNoot1De tekst van het voorstel van wet en van de memorie van toelichting zoals
voorgelegd aan de Raad van State is ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire
Documentatie. XNoot2Ingevolge artikel 2 van de Twssv worden de gemeenten niet verplicht een
deel van de uitkering op grond van de Twssv te besteden aan maatschappelijke
opvang en ambulante verslavingszorg. Op grond van de Twssv worden gemeenten
evenwel gedurende een periode van twee jaar verplicht voorzieningen op de
terreinen van maatschappelijke opvang en ambulante verslavingszorg in stand
te houden op het niveau 1993. De facto werd derhalve een deel van de uitkering
op grond van artikel 2 van de Twssv geoormerkt voor maatschappelijke opvang,
respectievelijk ambulante verslavingszorg.XNoot1De «Task force voor de afstemming tussen maatschappelijke opvang
en geestelijke gezondheidszorg» werd 13 juni 1995 door de Staatssecretaris
van VWS ingesteld. Deze Task force kreeg als opdracht oplossingsrichtingen
te formuleren voor regionale knelpunten en vragen op het grensvlak tussen
maatschappelijke opvang en geestelijke gezondheidszorg. Hierbij werd met name
gedacht aan de 5 proefregio's, die in 1994 waren aagewezen om de «witte
vlekken» op te lossen die betrekking hadden op het genoemde grensvlak.
Voorts werd afstemming mogelijk geacht op landelijk niveau met betrekking
tot vraagstukken, die betrekking hebben op de toepassing van landelijk geldende
regelingen en beleidsuitgangspunten. In deze Task force, die ambtelijk door
VWS wordt voorgezeten, hebben zitting vertegenwoordigers van de Ziekenfondsraad,
Zorgverzekeraars Nederland, Federatie Opvang en Vereniging van Nederlandse
Gemeenten. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25397-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl