Wijziging o.a. APPA inzake harmonisatie uitkeringsrechten en wijziging rechtspositie commissarissen van de Koning en de burgemeesters; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30424, nr. 7

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

14-09-2006

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

30424 nr. 7

07-09-2006

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI ALGEMEENInleidingStrekking van het wetsvoorstel tot wijziging van de Algemene
politieke pensioenwet politieke ambtsdragers (Appa)Invoering van de verplichting werk te zoeken en het recht
op outplacementvoorzieningDoorwerking pensioenakkoord 2003 inzake pensioenen van
overheidspersoneelUitvoeringFinanciële gevolgenInwerkingtredingInwerkingtreding maatregelen materiële rechtspositieInwerkingtreding maatregelen reïntegratieII ARTIKELENArtikel 7a, vijfde lidArtikel 7bArtikel 7cOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30424Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 57 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 424Wijziging van de Algemene pensioenwet politieke ambtsdragers, de Wet
privatisering ABP, de Werkloosheidswet en de Ziektewet in verband met de harmonisatie
van de uitkeringsrechten en het onder de werking van de Algemene pensioenwet
politieke ambtsdragers brengen van de commissarissen van de Koning en de burgemeestersnr. 7NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 7 september
2006I ALGEMEENInleidingDe regering dankt de leden van de verschillende fracties voor hun inbreng
voor het verslag naar aanleiding van het onderhavige wetsvoorstel. De leden
van de fracties van de VVD en de SGP hadden met belangstelling kennisgenomen
van het voorliggende voorstel. De leden van de fracties van het CDA, de SP
en D66 hadden kennisgenomen en stelden enkele vragen. De leden van de PvdA-fractie
gaven aan met instemming kennis te hebben genomen van het voornemen van de
regering om burgemeesters en commissarissen van de Koning onder de wet Appa
te brengen. De keuze om de Appa uitsluitend op full-time bestuurders van toepassing
te laten zijn en dus leden van de Eerste Kamer niet onder de werking van deze
wet te brengen, kon de instemming van deze leden hebben.De leden van de CDA-fractie spraken hun waardering uit voor de voortvarende
wijze waarop de regering met uitgewerkte voorstellen is gekomen om transparantie
en structuur te brengen in het loongebouw voor de publieke sector zoals dat
voor de komende jaren zou kunnen gelden. Deze leden wilden niet onvermeld
laten dat zij met grote waardering kennisgenomen hebben van de adviezen van
de commissie-Dijkstal, dat zij de uitgangspunten die gekozen zijn voor het
loongebouw in de publieke sector ondersteunen en dat deze uitgangspunten zeer
de moeite waard zijn om op inhoud te beoordelen. De leden van deze fractie
betreurden het ten zeerste dat die inhoud tijdens de debatten nauwelijks aan
de orde kon komen.De leden van de ChristenUnie-fractie gaven aan het gezien de huidige politieke
situatie niet zinvol te vinden om op dit moment inhoudelijk op de voorliggende
wetsvoorstellen in te gaan, zij behielden zich het recht voor om dat te gelegener
tijd wel te doen. De leden van de CDA-fractie herinnerden aan een passage uit de brief van
de ambtsvoorganger van de minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties
die aan de basis lag voor de adviesopdracht aan de commissie-Dijkstal: «Het
salaris voor ministers is in 1980 aangemerkt als het hoogst mogelijke niveau,
waarvan de salarissen van de overige politieke en ambtelijke topfunctionarissen
vervolgens zijn afgeleid. Dat betekende ook dat de overige salarissen van
de functionarissen met een hoger inkomen werden teruggebracht tot het ministersniveau. [...]
De topstructuur was in dat opzicht normerend bedoeld». (Kamerstuk 28 479,
nr. 1) Zij vroegen de regering in het kort aan te geven op welke wijze
aan dit uitgangspunt gevolg is gegeven vanaf 1980 tot heden en waar de
belangrijkste oorzaken zijn aan te wijzen voor het feit dat in de publieke
sector bij zo veel topfuncties inmiddels een hoger salaris ontstaan is dan
het ministerssalaris?De Adviescommissie beloning en rechtspositie ambtelijke en politieke topstructuur
(«commissie Dijkstal») heeft in haar advies «Over dienen
en verdienen» van april 2004 uiteengezet dat de huidige topstructuur
twee verschillende rechtspositieregelingen verenigt. In vergelijking met de
ambtelijke rechtspositieregelingen ontbreken in de politieke rechtspositieregelingen
een werktijdenregeling en de mogelijkheid voor het toekennen van toeslagen.De commissie heeft de beloningsachterstand van de politieke rechtspositieregelingen
ten opzichte van de ambtelijke becijferd op circa 30%. De bezoldiging
van de ambtelijke top stijgt door de mogelijkheid om toeslagen toe te kennen,
waarbij door de geringe salarisafstand tot het salaris van bewindslieden de
bezoldiging van de ambtelijke top al snel uitstijgt boven het ministerssalaris.
Ontwikkelingen op de arbeidsmarkt en de instelling van publiekrechtelijke
ZBO’s, organisaties die voorheen tot de overheidsorganisatie behoorden,
hebben daarnaast ook een rol gespeeld bij de ontwikkeling van de topsalarissen
bij de (semi)overheid.De commissie Dijkstal heeft aangetoond wat de tekortkomingen in de vormgeving
van de huidige topstructuur zijn. De topstructuur is oorspronkelijk als beheersinstrument
ingericht. Het ministerssalaris is daarbij in 1981 aangemerkt als het hoogste
salaris in de semi-publieke en publieke sector, zoals de leden van de CDA-fractie
terecht opmerkten. In de publieke sector is tot op heden het ministerssalaris
(dat wil zeggen het «vaste» deel van de bezoldiging) nog steeds
de top van het salarissysteem. Het ministerssalaris blijft zelfs de top van
het salarissysteem als (top)ambtenaren gebruik maken van de mogelijkheid om
de arbeidsduur te verlengen tot 40 uur. Van deze mogelijkheid kunnen politieke
ambtsdragers geen gebruik maken omdat ze geen arbeidstijdenregeling kennen.
Hoewel het ministerssalaris nog steeds aan de top van het salarissysteem staat,
is de normerende werking hiervan beperkt. Deze wordt namelijk verstoord door
de op grond van arbeidsmarktoverwegingen ingezette instrumenten voor de toekenning
van inkomenstoeslagen (in 1989 geïntroduceerd). Door cumulatie van vaste
en variabele beloning kan de bezoldiging van een (top)ambtenaar de bezoldiging
van een minister overstijgen.De leden van de SP-fractie vroegen de regering om in te gaan op de stelling
dat er geen principieel verschil is tussen het ambt van politicus en andere
burgers wat betreft de onzekerheid van het werk, de arbeidsomstandigheden
of de mogelijkheden tot reïntegratie in de arbeidsmarkt na aftreden.
De leden van de D66-fractie vroegen de regering in dit kader het standpunt
dat in onderhavig voorstel voldoende rekening is gehouden met het feit dat
de positie van politieke ambtsdragers slecht te vergelijken valt met andere
werknemers nader te beargumenteren. Politieke functies zijn in tegenstelling tot veel functies in de samenleving
veelal functies die men tijdelijk – een beperkt aantal jaren –
vervult, en waarvoor vaak een maatschappelijke carrière onderbroken
wordt. Of men na de benoemingsperiode in aanmerking komt voor een nieuwe periode
is mede afhankelijk van externe factoren zoals bijvoorbeeld de vaststelling
van een kandidatenlijst, de onderhandelingen over collegevorming en uiteraard
de uitslag van verkiezingen. Een herbenoeming in een politiek ambt is geen
vanzelfsprekendheid.Alhoewel de regering onderkent dat ook in de marktsector de baanzekerheid
in de afgelopen jaren is afgenomen is een kenmerkend aspect van politieke
functies, in vergelijking tot werknemers, dat politieke functies een sterke
mate van onzekerheid met zich brengen, ook wel aangeduid als het politieke
risico of afbreukrisico. Bestuurders functioneren daarbij op basis van de
vertrouwensregel.Eenieder kent de voorbeelden dat aan een politieke functie abrupt en onverwacht
een einde kan komen. Er is daarbij geen ontslagbescherming. Het politiek aspect
van de rechtspositieregelingen komt met name in beeld waar het betreft het
ontbreken van criteria voor de redenen van het aftreden in relatie tot het
uitkeringsrecht. Men heeft aanspraak op een ontslaguitkering, ongeacht de
reden van aftreden. Er zijn voor de bedoelde politieke ambtsdragers ook geen
ontslagronden gedefinieerd. Als keerzijde hierbij geldt complementair dat
er voor politieke ambtsdragers, zoals eerder is aangegeven, ook geen rechtsbescherming
geldt en er geen juridische middelen voorhanden zijn om een ontslag aan te
vechten. Opgemerkt zij in dit verband dat met de introductie van de dualisering
van het gemeente- en provincie bestuur, ten aanzien van wethouders en gedeputeerden
het politieke karakter van het ontslag verder wordt onderstreept.Voor de burgemeester bestaat er bij ontslag nog een beroepsmogelijkheid
op de rechter. Blijkens de jurisprudentie worden ontslagbesluiten ten aanzien
van burgemeesters door de rechter echter terughoudend getoetst.De Raad van State merkt in zijn advies terzake op dat het genoemde afbreukrisico
voor degenen die een andere functie opgeven om volksvertegenwoordiger of politiek
bestuurder te worden er, mede als gevolg van aandacht in de nieuwsmedia voor
incidenten, niet kleiner op lijkt te zijn geworden. De Raad stelt dat voor
de werfkracht van politieke functies het verder van belang is hoe groot betrokkene
de kans schat dat hij of zij na terugtreden uit zo’n functie elders
weer gemakkelijk aan de slag komt, en in hoeverre het vervuld hebben van een
politieke functie dat herintreden naar verwachting zal bevorderen of belemmeren,
aldus de Raad van State.Genoemde rechtspositionele onzekerheden van politieke ambtsdragers vereisen
specifieke voorzieningen. Het onzekere aspect van de functies en het gegeven
dat veelal een maatschappelijke carrière voor het vervullen van een
politieke functie wordt onderbroken betekent dat drempels om een politieke
functie te aanvaarden, waar mogelijk beperkt moeten worden en ook dat er voldoende
aandacht moet worden besteed aan de positie van gewezen ambtsdragers. Dit
laat onverlet dat het wenselijk is de regelingen meer te doen aansluiten bij
wat voor werknemers gebruikelijk is.De leden van de D66-fractie constateerden dat de voorgestelde wijzigingen
betrekking hebben op verscheidene categorieën politieke ambtsdragers.
Deze leden wezen er op dat in het opschrift van het wetsvoorstel slechts commissarissen
van de Koning en burgemeesters expliciet worden genoemd. Deze leden meenden
dat het opschrift hierdoor enigszins verwarrend zou kunnen zijn. Zij vroegen
of de regering deze mening deelt. Zoals terecht door de leden van de D66-fractie wordt opgemerkt heeft het
wetsvoorstel betrekking op verscheidene categorieën politieke ambtsdragers.
Het wetsvoorstel heeft betrekking op harmonisatie van de uitkeringsrechten
van alle politieke ambtsdragers die onder de Appa ressorteren. Daarnaast voorziet
het wetsvoorstel in het onderbrengen van de commissarissen van de Koningin
en de burgemeesters in de Appa. In het opschrift van het wetsvoorstel is naar
mijn mening deze tweedeling voldoende tot uitdrukking gebracht. Opname van
alle politieke ambtsdragers in het opschrift zou de leesbaarheid niet ten
goede komen.Strekking van het wetsvoorstel tot wijziging van de Algemene
politieke pensioenwet politieke ambtsdragers (Appa)De leden van de SGP-fractie verwezen naar hoofdstuk 3 van de memorie van
toelichting, waarin wordt gemeld dat de regering de suggestie van de commissie-Dijkstal
om ook Eerste Kamerleden en raads- en statenleden onder de werking van de
Appa te brengen, niet overneemt. Op zichzelf konden deze leden deze zienswijze
billijken, nu de regering de regel hanteert dat voor deze ambtsdragers in
zijn algemeenheid geldt dat het hier nevenfuncties betreft die worden uitgeoefend
naast een hoofdfunctie elders in de samenleving. Deze leden vroegen echter
hoe deze regel uitwerkt voor de hier bedoelde politieke ambtsdragers die geen
andere hoofdfunctie hebben. Hierbij kan gedacht worden aan uitkeringsgerechtigden
of andere politieke ambtsdragers die deze functie qua tijdsbeslag en zwaarte
beschouwen als een parttime functie. Zij vroegen de regering of voor deze
categorie gedacht zou kunnen worden aan de mogelijkheid tot keuze voor onderbrengen
in de Appa, zodat betrokkenen in aanmerking kunnen komen voor partiële
pensioenopbouw en tevens voor andere verplichtingen of voorzieningen die in
onderhavige wet worden geregeld?De commissie Dijkstal heeft in haar advies aangegeven dat, gezien de wens
tot uniformiteit en consistentie van rechtspositieregelingen, ook Eerste Kamerleden,
commissarissen van de Koningin, burgemeesters en raads- en statenleden onder
de Appa dienen te worden gebracht. Zoals door de leden van de SGP-fractie
is aangegeven heeft de regering te kennen gegeven het voorstel van de commissie
om ook Eerste Kamerleden en raads- en statenleden in de Appa op te nemen niet
over te willen nemen, aangezien het hier gaat om nevenfuncties die naast een
hoofdfunctie elders in de samenleving worden uitgeoefend. De Appa heeft als
doel om gewezen ambtsdragers in de gelegenheid te stellen na de uitoefening
van een politieke functie elders een passende werkkring te vinden. Daarnaast
voorziet de Appa in de opbouw van een pensioen voor diegenen die voor hun
inkomen primair afhankelijk zijn van de inkomsten uit een politieke functie.
Het bieden van een keuzemogelijkheid voor een regeling voor pensioen, wachtgeld
en arbeidsongeschiktheid (de Appa-regeling) voor die ambtsdragers die zelf
van mening zijn dat de door hen vervulde politieke functie een hoofdfunctie
betreft, past hier niet bij. Dit zou, los van de eventuele financiële
consequenties, een moeilijk te beargumenteren ongelijkheid in rechtspositionele
aanspraken tussen individuele raads- of statenleden met zich brengen.De leden van de CDA-fractie wezen op het gegeven dat in dit wetsvoorstel
het loopbaanprincipe voor de uitkeringsduur wordt geregeld, maar nog niet
het loopbaanprincipe met betrekking tot de pensioenaanspraken. Deze leden
vroegen de regering of politieke ambtsdragers die bij inwerkingtreding van
deze wet nog niet in aanmerking komen voor het loopbaanprincipe met betrekking
tot de pensioenaanspraken tegemoet kunnen zien dat zij met terugwerkende kracht
daarvoor in aanmerking zullen komen. De introductie van een loopbaanprincipe in verband met pensioenaanspraken
in de Appa is naar mijn oordeel niet nodig. De invoering van het loopbaanprincipe
voor de uitkeringsrechten heeft uitsluitend tot doel om opgebouwde uitkeringsrechten
van politieke functies niet verloren te doen gaan. Bij ontslag uit een volgende
functie kan de diensttijd uit vorige functies alsnog worden meegerekend als
de onderbreking tussen die functies een bepaalde duur niet overschrijdt (voor
nadere uitleg zie de beantwoording van de hieronder gestelde vragen over onderbreking
in de diensttijd). Bij pensioen is er geen sprake van het vervallen van opgebouwde
diensttijd. Alle vervulde tijd in elke functie wordt omgezet in een pensioenrecht.
Meerdere tijdvakken in eenzelfde politieke functie worden voor de pensioenberekening
samengeteld.Wat betreft een verdere discussie over het pensioendeel van de Appa verwijst
ik naar het op handen zijnde advies van de commissie Dijkstal betreffende
het pensioenstelsel van de Appa.De leden van de CDA-fractie constateerden dat het wetsvoorstel de Appa-uitkering
meer in lijn brengt met de huidige werkloosheidsregelingen die voor werknemers
gebruikelijk zijn. De regering refereert eraan dat dit voortkomt uit het streven
de arbeidsvoorwaarden en sociale zekerheid in lijn te brengen met die voor
werknemers. De leden van de CDA-fractie verbaasden zich erover dat deze lijn
niet consequent wordt doorgetrokken. Enerzijds een versobering waar het gaat
om de duur van de uitkering als iemand zijn functie verliest, terwijl anderzijds
bij het bepalen of politieke ambtsdragers gebruik zouden kunnen maken van
een levensloopregeling, de regering zich op het standpunt stelt, dat op de
functie van het politieke ambt de verhouding werkgever/werknemer niet van
toepassing kan zijn. Zou het juist voor deze categorie functies niet wenselijk
zijn om een (vorm van) levensloopregeling te introduceren opdat degene die
het politieke ambt een tijd uitoefent ook zelf extra maatregelen kan treffen
om zich tegen risico’s te beschermen die specifiek verbonden zijn aan
het ambt, zo vroegen deze leden.Zoals aangegeven rechtvaardigt een politieke functie een arbeidsvoorwaardenpakket
toegesneden op het specifieke karakter van de functie. De levensloopregeling
is vormgegeven als een wettelijk recht voor alle werknemers in de zin van
de Wet arbeid en zorg. Benoemde politieke ambtsdragers hebben evenals ambtenaren
een publiekrechtelijke aanstelling (dienstbetrekking). Zij vallen dus onder
het werknemersbegrip van de Wet arbeid en zorg.Gekozen ambtsdragers hebben geen publiekrechtelijke aanstelling. Zij vallen
daarom niet onder de werknemersdefinitie van de Wet Arbeid en zorg en hebben
dus geen wettelijk recht op deelname aan de levensloopregeling. In het geval
zij opteren voor de toepassing van de loonbelasting (fictief werknemerschap)
is er weliswaar geen sprake van een wettelijk recht op deelname aan de levensloopregeling,
maar is het fiscaal wel toegestaan om aan de levensloopregeling deel te nemen
indien de inhoudingsplichtige (de «werkgever») die mogelijkheid
biedt.De levensloopregeling kent geen wettelijk recht op het opnemen van verlof.
Levensloopverlof kan alleen met toestemming van de werkgever worden opgenomen.
Uitzondering hierop is het wettelijk recht op ouderschapsverlof.Bij politieke ambtsdragers is de vraag lastig te beantwoorden wie als
werkgever moet worden aangemerkt. Er is immers geen sprake van een werkgevers-werknemersrelatie.
Ook komt daarbij de vraag aan de orde of het mogelijk en wenselijk is om gedurende
een beperkte benoemings- of mandaatsperiode als politiek ambtsdrager gebruik
te maken van deze verlofregeling. Daarnaast kent een politiek ambtsdrager
geen werktijdenregeling en verlofaanspraken. Mijn conclusie is dat ondanks het geschetste bijzondere karakter van het
ambt politieke ambtsdragers wel kunnen deelnemen aan een vorm van levensloop,
maar dat het opnemen van levensloopverlof zich lastig laat combineren met
een functie als politiek ambtsdrager. Vanwege dit bijzondere karakter kennen
politieke ambtsdragers een aantal specifieke rechtspositionele voorzieningen.
In dit kader zij erop gewezen dat bij werknemers de levensloopregeling is
ingevoerd gelijktijdig met de afschaffing van de fiscale faciliëring
van VUT en prepensioen. De Appa kent daarentegen een specifiek wachtgeldregime
tot de 65-jarige leeftijd voor politieke ambtsdragers die op latere leeftijd
uittreden.Het ligt naar de opvatting van de regering om bovenstaande redenen voor
de hand dat politieke ambtsdragers die deelnemen aan de levensloopregeling
geen levensloopverlof opnemen, maar het spaartegoed reserveren voor een eventuele
functie na een politieke carrière. Ook bestaat de mogelijkheid het
spaartegoed aan te wenden als aanvullende (eenmalige) uitkering na afloop
van de wachtgelduitkering op grond van de Appa. In het laatste geval is van
belang dat het opgebouwde spaartegoed dan wordt aangemerkt als loon uit vroegere
dienstbetrekking en ineens tot uitbetaling komt met het daarbij horende belastingtarief.
Er bestaat in dat geval geen recht op de levensloopkorting.De leden van de CDA-fractie constateerden dat het loopbaanprincipe ook
zal worden gehanteerd bij de vaststelling van de zogeheten uitkering. Dit
betekent dat voor de bepaling van de diensttijd van tien jaar die noodzakelijk
is om op 55-jarige leeftijd in aanmerking te komen voor een voortgezette uitkering
de duur van de opeenvolgende Appa-functies bij elkaar wordt opgeteld. De leden
van de CDA-fractie vroegen of zij het goed lezen dat inbreuken op de bestaande
rechtspositionele aanspraken zoveel mogelijk worden voorkomen, maar dat voor
de hier genoemde categorie het wél mogelijk is bij de toekenning van
de uitkering de diensttijd in eerdere functies in aanmerking genomen kan worden
voor de berekening van de uitkeringsduur? Zij vroegen de regering tevens in
te gaan op het begrip «zonder wezenlijke onderbreking» zoals gehanteerd
bij de aansluiting van verschillende politieke functies?De in het wetsvoorstel opgenomen overgangsmaatregel met betrekking tot
de verhoging van de verlengde uitkering van 50 naar 55 jaar houdt in dat deze
maatregel pas ingaat bij de aanvang van de eerstvolgende zittingstermijn van
de politieke ambtsdragers na de inwerkingtreding van de wijzigingswet. Dit
betekent dat de rechtspositie van de ambtsdragers die hun functie bekleden
op het moment van inwerkingtreding van de wetswijziging niet wordt aangetast.Met de term «wezenlijke onderbreking» in de Memorie van toelichting
wordt bedoeld de onderbreking zoals die in de Appa-bepalingen is neergelegd.
Voor de berekening van de uitkeringsduur wordt in de Appa rekening gehouden
met de reële onderbrekingen tussen voorafgaande Appa-functies. Of diensttijd
die voorafgaat aan een onderbreking meegeteld wordt, hangt af van de lengte
van die onderbreking ten opzicht van de totale duur van de diensttijd. Is
de onderbreking langer dan een zesde deel van die totale tijd, dan telt de
voorliggende diensttijd niet mee. Is de onderbreking gelijk of korter, dan
telt de tijd vóór de onderbreking wel mee voor de uitkeringsduur.
In het wetsvoorstel wordt deze rekenmethode toegepast op de tijd doorgebracht
in alle andere voorgaande politieke functies.De leden van de PvdA-fractie hadden met instemming kennisgenomen van het
voornemen van de regering om burgemeesters en commissarissen van de Koning
onder de wet Appa te brengen. Deze leden waren van mening dat het antwoord
op de vraag of de transitie zonder een overgangsregeling plaats kan vinden
niet helemaal duidelijk wordt in dit voorstel. Zij vroegen de
regering te verduidelijken of er een waterdichte overgang mogelijk is zonder
dat rechtspositionele aspecten in het gedrang komen? Kan bovendien worden
meegedeeld waarom de kwestie van het loopbaanprincipe in relatie tot de Appa
niet in het voorliggend wetsvoorstel kon worden opgenomen?Op dit moment vindt nog overleg plaats met het Georganiseerd Overleg Burgemeesters
en de commissarissen van de Koningin over de wijze waarop overgang naar de
Appa zal geschieden. Voor individuele gevallen kan overgang naar de Appa leiden
tot relatieve materiele nadelen. Een en ander is mede afhankelijk van individuele
factoren als arbeidsduur en leeftijd. Uitgangspunt bij genoemd overleg is
dat de overgang naar de Appa in individuele gevallen niet tot onevenredige
nadelen zal leiden.Het wetsvoorstel brengt de Appa-uitkering meer in lijn met de huidige
werkloosheidsregelingen, hetgeen resulteert in een versobering. De leden van
de PvdA-fractie vroegen de regering te verklaren waarom in geval van ingaan
van een verlengde uitkering tot 65 jaar niet is gekozen voor een leeftijd
van 57,5 in plaats van 55 jaar. Zou dit niet meer in overeenstemming zijn
met de positie van reguliere werknemers dan de keuze voor 55 jaar? Waarom
worden 55-jarigen die op een verlengde wachtgeldregeling aanspraak kunnen
maken, vrijgesteld van de sollicitatieplicht?De regering heeft in het voorliggende wetsvoorstel het advies van de commissie
Dijkstal zoveel mogelijk overgenomen. Ook voor de leeftijd waarop de verlengde
uitkering tot 65 jaar in kan gaan is gekozen voor het volgen het advies van
de commissie. Dit mede gezien het advies van de Raad van State op dit onderdeel.
De Raad onderschrijft in zijn advies de redengeving voor een specifieke wachtgeldvoorziening
als zodanig voor politieke functies. De Raad merkt op dat zo’n voorziening,
naast een factor als de bezoldiging, onder meer ook van betekenis is voor
de werfkracht van deze functies. De Raad wijst daarbij op het tijdelijke karakter
van politieke functies en het, in de ogen van de Raad, groter wordende afbreukrisico.
De Raad stelt dat het voor de werfkracht van politieke functies van belang
is hoe groot betrokkene de kans schat dat hij of zij na terugtreden uit zo’n
functie elders weer gemakkelijk aan de slag komt, en in hoeverre het vervuld
hebben van een politieke functie herintreding naar verwachting zal bevorderen
of belemmeren. De Raad van State stelt vervolgens dat voor 50-plussers geldt
het hier gaat om een categorie personen wier ervaring hen op zichzelf een
geschikte kandidaat kan doen zijn voor een politieke functie, maar die bij
verlies van deze functie niet altijd meer gemakkelijk toegang hebben tot een
passende functie op de arbeidsmarkt.De regering heeft in het nader rapport aangegeven de visie van de Raad
maar gedeeltelijk te delen, waar deze constateert dat de versobering het specifieke
karakter van de wachtgeldvoorziening voor politieke ambtsdragers zou kunnen
aantasten en daarmee de werfkracht van politieke functies ongunstig zou beïnvloeden.
De opmerkingen van de Raad brengen de regering er wel toe om wat betreft de
voorgestelde leeftijd voor een verlengde wachtgelduitkering vooralsnog aan
te sluiten bij het oorspronkelijk door de commissie Dijkstal gedane voorstel.
In het nader rapport en de memorie van toelichting heeft de regering aangegeven
van mening te zijn dat in de toekomst bezien moet worden of deze leeftijd
in fasen moet worden verhoogd. Wellicht dat in de toekomst alsnog beter kan
worden aangesloten bij de voorgestane leeftijd voor de sollicitatieplicht
voor gewezen ambtsdragers jonger dan 57,5 jaar. Echter, eerst wil de regering
bezien of het met dit wetsvoorstel voorgestane pakket aan maatregelen het
door de Raad van State veronderstelde effect op de werfkracht van politieke
ambtsdragers heeft. De leden van de SP-fractie verzetten zich tegen het onder de Appa brengen
van burgemeesters en commissarissen der Koning. Zij menen dat deze functionarissen
politiek onafhankelijk kunnen zijn zonder dat zij meer geld krijgen bij aftreden
dan anderen. De leden van de SP-fractie vroegen de regering of zij dit beargumenteerd
kan bevestigen dan wel ontkennen. Kan zij bijvoorbeeld cijfers geven over
de gemiddelde zittingsduur van politici ten opzichte van gemiddelde werknemers,
zo vragen deze leden.De regering deelt de opvatting van de leden van de SP-fractie niet, dat
burgemeesters en commissarissen van de Koningin onder de Appa in het algemeen
meer geld zouden krijgen dan anderen. De wachtgeld- en pensioenaanspraken
van deze ambtsdragers zijn sterk afhankelijk van individuele factoren zoals
leeftijd en arbeidsduur. In individuele gevallen kan overgang naar de Appa
leiden tot een versobering van aanspraken, terwijl in andere gevallen sprake
kan zijn van een beperkte materiële vooruitgang. Wat betreft de zittingsduur
van politici ten aanzien van gemiddelde werknemers kan worden aangegeven dat
bijvoorbeeld de zittingsduur van een wethouder gemiddeld 6,5 jaar bedraagt,
terwijl werknemers bij de rijksoverheid gemiddeld 13 jaar bij één
werkgever hun functie vervullen.De leden van de SP-fractie vroegen de regering of het ook zo kan zijn
dat de wachtgeldregeling het zogenaamde afbreukrisico in de hand werkt, juist
omdat het politici de mogelijkheid verschaft om door niets doen toch te verdienen,
zo stelden deze leden. Zij vroegen de regering dit gegeven te analyseren en
te zeggen welke beleidsmatige consequenties dit moet hebben.Daarnaast vroegen deze leden om een reactie op de stelling dat de maatregelen
die in het voorstel zijn vervat, niet wezenlijk de onacceptabele bevoorrechting
van politici zal verbeteren.Tenslotte wezen deze leden de regering op het feit dat volgens de Wet
gelijke behandeling, een uitwerking van het gelijkheidsbeginsel in de Grondwet,
er voor onderscheid een objectief onderscheid te maken moet zijn. Zij vroegen
de regering hierop ten principale in te gaan.De regering verwijst in reactie op bovenstaande vragen van de leden van
de SP-fractie naar het totale pakket aan maatregelen dat door de commissie
Dijkstal is voorgesteld en door de regering is uitgewerkt in voorliggend wetsvoorstel.
De voorgestelde maatregelen betreffen een stevige versobering van het Appa-wachtgeldregime
waaronder een beperking van de uitkeringsduur voor ambtsdragers jonger dan
50 jaar, een verhoging van de leeftijd voor een voortgezette uitkering tot
65 jaar en de introductie van een sollicitatieplicht. In zoverre kan de regering
de opvatting van de SP-fractie aangaande het totale pakket aan maatregelen
niet delen.Het gelijkheidsbeginsel gaat uit van gelijke behandeling van gelijke gevallen.
Zoals reeds eerder uiteen is gezet is een politieke functie een functie die
erg ongewis kan zijn, geen (of een zeer beperkte) ontslagbescherming kent
en beduidend meer risico met zich brengt dan een functie in loondienst. Los
van het gegeven dat er dus in relatie tot werknemers geen sprake is van gelijke
gevallen, ligt de rechtvaardiging van het onderscheid in genoemde grotere
risico’s en de afwezigheid van rechtsbescherming.De leden van de D66-fractie constateerden dat invoering van het loopbaanprincipe
betekent dat de arbeidsduur van verschillende functies als politieke ambtsdrager
bij elkaar kunnen worden opgeteld. Zij vroegen de regering of er ook consequenties
kunnen zijn voor de hoogte van de te ontvangen uitkering bij uittreding.
Daarnaast vroegen deze leden een nadere precisering en onderbouwing van het
standpunt van de regering in het nader rapport dat zij de visie van de Raad
van State, dat een versobering van de uitkeringsrechten van politieke ambtsdrager
de werfkracht van politieke functies negatief beïnvloedt, «maar
gedeeltelijk» deelt.De hoogte van een Appa-wachtgelduitkering is ook na introductie van het
loopbaanprincipe afhankelijk van de hoogte van de bezoldiging op het moment
van aftreden. De vraag of een uitkering hoger of lager uit zal pakken, dan
het geval zal zijn zonder loopbaanprincipe, is afhankelijk van de individuele
situatie. Bijvoorbeeld een ambtsdrager van 54 jaar, die vier jaar minister
is geweest en vervolgens vier jaar Tweede Kamerlid, zal na afloop van het
kamerlidmaatschap een uitkering ontvangen die gebaseerd is op de schadeloosstelling
van een Tweede Kamerlid met een maximumduur van zes jaar, gebaseerd op een
voorliggende diensttijd van acht jaar. Overigens heeft deze ambtsdrager recht
op vier jaar uitkering als gewezen minister, onder verrekening van de schadeloosstelling
als kamerlid.Een ambtsdrager van 49 jaar die vier jaar gedeputeerde is geweest en vervolgens
vier jaar wethouder zal een uitkering ontvangen op basis van de wethoudersbezoldiging
met een maximumduur van vier jaar. Ook hier heeft de ambtsdrager recht op
uitkering als gewezen gedeputeerde onder verrekening van de wethouderswedde.Bij elk ontslag als politiek ambtsdrager wordt de voorliggende tijd als
ambtsdrager meegenomen voor de berekening van de uitkeringsduur, uiteraard
rekening houdend met onderbrekingen op de manier als beschreven bij het antwoord
op de desbetreffende vraag van de CDA-fractie.Wat betreft de gevolgen van een versobering van uitkeringsrechten op de
werfkracht van politieke functies ziet de regering geen aanleiding te veronderstellen
dat het meer in lijn brengen van de rechtspositieregelingen van politieke
ambtsdragers met de voor werknemers gebruikelijke regelingen van grote invloed
zal zijn op de werfkracht. Zoals de commissie Dijkstal in haar adviesrapport «Over
dienen en verdienen» meldt worden de woorden het «dienen van de
publieke zaak» vaak gebruikt om aan te duiden dat het werken in het
openbaar bestuur bijzonder is. De regering deelt de inschatting dat dit de
doorslaggevende factor is om bij de overheid te gaan werken of een politiek
ambt te ambiëren. In die zin onderscheiden politieke ambtsdragers en
ambtenaren zich per definitie van andere werkenden. Een keuze voor de marktsector
kan in veel gevallen tot betere arbeidsvoorwaarden leiden, maar dit speelt
bij de keuze voor een betrekking in de publieke dienst in het algemeen geen
doorslaggevende rol. In zoverre verwacht de regering dan ook geen directe
effecten van de voorgestelde maatregelen op de werfkracht van politieke functies.Invoering van de verplichting werk te zoeken en het recht
op outplacementvoorzieningBij het gericht zoeken naar en verwerven van een nieuwe functie kan een
vergoeding van gemaakte kosten worden toegekend, merkten de leden van de CDA-fractie
op. Enerzijds kan een verzoek om een outplacement een verplichtend karakter
krijgen, waardoor de vergoeding niet wordt gemaximeerd, anderzijds ontstaat
wel een maximering als de betrokkene op eigen verzoek een outplacementtraject
wil ingaan. Kan deze regeling nader beschouwd worden in het licht van de opmerking
eerder in paragraaf 5 van de memorie van toelichting, waarin gesteld
wordt dat «politieke functies zelfstandige functies zijn met een groot
afbreukrisico, gebonden aan verkiezingen en het rekruteringstraject van politieke
partijen»? Kan het in dit verband ook zijn dat de verantwoordelijkheid
voor een outplacementtraject bij de politieke partij ligt en is dan ook sprake van een mogelijke maximering als het traject «op eigen
verzoek» zou worden ingegaan?Het outplacementtraject is gericht op het spoedig vinden van een passende
betrekking elders na beëindiging van een politieke functie. Zoals in
de memorie van toelichting is aangegeven speelt bij de afweging of een outplacementtraject
verplicht wordt opgelegd de vraag een rol in hoeverre het bestuursorgaan dat
de uitkering financiert, meent dat er zich voor de gewezen politieke ambtsdrager
gerede kansen op de arbeidsmarkt voordoen en dat een gerichte inspanning noodzakelijk
is om die kansen te benutten. Het ligt voor de hand bij opgelegde outplacement
de vergoeding niet te maximeren, maar de hoogte over te laten aan het betreffende
bestuursorgaan. Wat betreft een mogelijke verantwoordelijkheid van politieke
partijen bij outplacement wil ik er op wijzen dat aanspraak voor outplacement
deel uitmaakt van het totale pakket aan rechtspositionele voorzieningen van
een politieke ambtsdrager. De verantwoordelijkheid voor deze rechtspositionele
aanspraken berust bij de overheid waar het politieke ambt is vervuld. In zoverre
kan er geen sprake zijn van een verantwoordelijkheid voor de politieke partij.
De verantwoordelijkheid van politieke partijen ten aanzien van politieke ambtsdragers
betreft onder andere de werving en selectie van kandidaten voor politieke
functies. Vanzelfsprekend maken politieke partijen in dit kader ook gebruik
van gewezen ambtsdragers die reeds hun sporen in de vervulling van een politieke
functie hebben verdiend. In die zin hebben politieke partijen ook een zekere
interne verantwoordelijkheid.De leden van de CDA-fractie hadden nog een vraag wat voor sancties de
sollicitatieverplichting met zich mee kan brengen voor die politieke ambtsdragers
die bij inwerkingtreding van de wet ouder zijn dan 55 jaar en aanspraak mogen
doen op de maximale uitkeringsduur van zes jaar.Deze leden vroegen of zij het goed zien dat deze gewezen ambtsdragers
tot de leeftijd van 571/2 jaar een sollicitatieplicht hebben en daarna daarvan
zijn vrijgesteld of blijft de sollicitatieplicht gelden gedurende de gehele
periode van zes jaar?Het onderhavige wetsvoorstel introduceert een sollicitatieplicht voor
gewezen ambtsdragers in de Appa tot de leeftijd van 57,5 jaar. Uitzondering
daarbij is de gewezen ambtsdrager met een leeftijd van 55 jaar en een «diensttijd»
van langer dan tien jaar en op basis daarvan recht heeft op een verlengde
uitkering. Genoemde ambtsdrager is in het wetsvoorstel vrijgesteld van de
sollicitatieplicht. Het voorbeeld genoemd door de leden van de CDA-fractie
betekent inderdaad dat een ambtsdrager ouder dan 55 jaar, die aanspraak heeft
op een uitkeringduur van maximaal zes jaar, tot de leeftijd van 57,5 jaar
dient te solliciteren.De Appa geeft een politieke ambtsdrager recht op wachtgeld, ongeacht de
reden van zijn vertrek, aldus de leden van de VVD-fractie. Het kan gebeuren
dat iemand wegens politieke redenen zijn ambt neerlegt dan wel dat iemand
na afloop van een periode niet meer terugkeert, omdat de politieke partij
waartoe hij behoort, hem niet opnieuw kandideert, ofwel omdat zijn partij
niet genoeg zetels heeft behaald. Maar het kan evengoed voorkomen dat iemand
gedurende zijn ambtsperiode vrijwillig, zonder politieke problemen, zijn functie
als volksvertegenwoordiger dan wel als bestuurder neerlegt. In de huidige
situatie kan dat er toe leiden dat iemand zes jaar en nog langer recht op
wachtgeld heeft. Heeft de regering overwogen een verschil in ontslaggronden
in de Appa op te nemen? Gaarne krijgen de leden van de VVD-fractie daarop
een reactie van de regering. Het opnemen van een verschil in ontslaggronden voor politieke ambtsdragers
in de Appa is in theorie een mogelijkheid, maar zal in de uitvoeringspraktijk
op grote bezwaren stuiten. Immers, zoals eerder aangegeven kan de reden van
ontslag zijn ingegeven door politieke of persoonlijke oorzaken of andere omstandigheden
die veelal buiten het betrokken individu kunnen zijn gelegen. Een beoordeling
van het functioneren van politieke ambtsdragers is primair aan het electoraat
en de politieke partijen. De vraag is wie de legitimiteit van de ontslagrond
van een politieke ambtsdrager zou moeten toetsen. Dit mede tegen de achtergrond
dat politieke ambtsdragers ontslagbescherming ontberen.Het wetsvoorstel voorziet in een verplichting voor politieke ambtsdragers
om actief naar nieuw werk te zoeken als het publieke ambt is beëindigd.
Hoewel de leden van de VVD-fractie in 2003 tegen de motie-Marijnissen hebben
gestemd, achten zij, in het licht van de aanscherping van de sociale zekerheidswetten
voor gewone werknemers, een sollicitatieplicht voor gewezen ambtsdragers,
een logische stap. Daarbij hoort dan wel de ondersteuning bij het zoeken van
nieuw werk. Wel vroegen deze leden waarom de regering er niet voor heeft gekozen
om de sollicitatieplicht pas zes maanden na het aftreden in te laten gaan,
want de kans bestaat dat deze politieke ambtsdragers weer terugkeren. Na een
kabinetsformatie bijvoorbeeld is dat zeker niet uitgesloten. In de parlementaire
geschiedenis zijn er vele voorbeelden van gewezen volksvertegenwoordigers
die, zittend in de «wachtkamer», na de formatie, hun oude plaats
weer innemen. Als daarop kans bestaat, is de kans niet groot dat een eventuele
werkgever iemand die in die positie verkeert, zal aanstellen. Gaarne krijgen
de leden van de VVD-fractie daarop een reactie van de regering.De kans dat een gewezen ambtsdrager na een formatie terugkeert in een
politieke functie, zoals de leden van de VVD-fractie stelden, is inderdaad
niet denkbeeldig. Echter een antwoord op de vraag in hoeverre deze kans in
een individueel geval reëel is, is sterk afhankelijk van externe factoren
zoals de samenstelling van een coalitie en de rol van de politieke partijen
daarbij. Een dergelijke mogelijkheid is voor de regering geen aanleiding om
voor alle politieke ambtsdragers de sollicitatieplicht anders dan voor reguliere
werkloosheidsregelingen, een half jaar later in te laten gaan. Daarbij is
het stellen van een periode van zes maanden arbitrair. Daarnaast wijst de
praktijk uit dat de kans om te reïntegreren het grootst is in de eerste
maanden na het ingaan van de werkloosheid. Door de sollicitatieplicht pas
zes maanden na het aftreden te laten ingaan, wordt een kansrijke periode voor
reïntegratie onbenut gelaten voor de totale groep van gewezen ambtsdragers.
In het door de leden van de VVD-fractie genoemde voorbeeld gaat het om een
beperkte groep volksvertegenwoordigers, nl. degenen die (1) opnieuw verkiesbaar
zijn, (2) na de verkiezing niet in de kamer zijn teruggekeerd wegens boven
hen op de lijst geplaatste kandidaten en (3) na de formatie terugkeren wegens
opengevallen plaatsen van kamerleden die in het kabinet plaatsnemen. De uitwerking
van de reïntegratiemaatregelen in de algemene maatregel van bestuur en
eventuele lagere regelingen zal overigens zodanig zijn dat bij het opleggen
van verplichtingen om nieuw werk te zoeken, rekening gehouden wordt met dergelijke
individuele omstandigheden.De leden van de SP-fractie vroegen de regering uit te leggen hoe de sollicitatieplicht
vorm zal krijgen. Wie zal controleren of politici solliciteren? Kan de regering
inzicht geven in de bepalingen die in de AMvB genoemd in het vierde lid van
artikel 7a, 52a en 132a zullen komen te staan? Acht de regering het juist
om de bepaling die de werkelijke regels voor politici zal inhouden, niet door
de Kamer te laten vaststellen, zo vroegen deze leden. Omdat in het wetsvoorstel is uitgegaan van de reïntegratieplicht
van werknemers, wordt ook in de bij algemene maatregel van bestuur te stellen
regels zo veel mogelijk als uitgangspunt gehanteerd de inhoud van de uitvoeringsbesluiten
voor werknemers. Er komen overigens op korte termijn veranderingen in de reïntegratiemaatregelen
van werkzoekenden in de marktsector. Het reïntegratiebeleid voor politieke
ambtsdragers zal daarbij aansluiten. De algemene maatregel van bestuur betreffende
de reïntegratiemaatregelen voor Tweede Kamerleden zal via een voorhangprocedure
tot stand komen.De verplichting tot het actief zoeken naar en accepteren van aangeboden
werk wordt in het wetsvoorstel vormgegeven in een aantal bepalingen naar analogie
van soortgelijke bepalingen in de Werkloosheidswet. Bij algemene maatregel
van bestuur zullen regels worden gesteld over de feitelijke activiteiten die
van de voormalig politieke ambtsdrager worden verwacht om zijn werkloosheid
zo spoedig mogelijk te beëindigen. Het betreft voorschriften over de
vorm waarin en de frequentie waarmee de ambtsdrager moet proberen zo spoedig
mogelijk weer aan het arbeidsproces deel te nemen. Ook worden regels gegeven
voor de aanvraag en de betaling van de vrijwillige of verplichte outplacementvoorziening.Om de verplichting om werk te zoeken te kunnen handhaven wordt tot slot
een sanctiebepaling opgenomen. De feitelijk te treffen sancties worden ook
vastgelegd in een algemene maatregel van bestuur.In de algemene maatregel van bestuur zal voorts worden opgenomen dat de
uitvoering van de sollicitatieplicht en de reïntegratie van werkzoekenden
voor alle Appa-wachtgeldgerechtigden wordt neergelegd bij een door het bestuursorgaan
te contracteren onafhankelijke uitvoeringsorganisatie. Voorts zal worden geregeld
dat bij de aanvang van de Appa wachtgelduitkering binnen drie weken door de
uitvoeringsorganisatie voor betrokkene een individueel reïntegratieplan
wordt vastgesteld met afspraken over gerichte ondersteuning en de (sollicitatie)verplichtingen
van betrokkene. Na drie maanden vindt een zogeheten poortwachterstoets plaats.
Bij voortdurende werkloosheid wordt de begeleiding geïntensiveerd. Vervolgens
vindt op grond van het (aangepaste) reïntegratieplan per drie maanden
een soortgelijke beoordeling plaats.In de algemene maatregel van bestuur zal een ontheffingsmogelijkheid van
de sollicitatieplicht in verband met individuele omstandigheden worden opgenomen.Voor politieke ambtsdragers is er geen aanleiding een afwijkend sanctieregime
dan dat van de WW in te voeren maar dit zal wel minder gedetailleerd worden
vormgegeven dan het zogeheten Maatregelenbesluit voor werknemers. Bij het
niet nakomen van de in het reïntegratieplan gemaakte afspraken meldt
de uitvoeringsorganisatie dit aan het betrokken bestuursorgaan. Het bestuursorgaan
beoordeelt vervolgens de kennisgeving van de uitvoeringsinstelling op mogelijk
verwijtbaar gedrag en legt indien nodig de sanctie op.De leden van de D66-fractie constateerden dat de regering enerzijds meent
dat het voor voormalig politiek ambtsdragers «vaak veel tijd en moeite»
kost om passend werk te vinden, terwijl de regering anderzijds in het Nader
Rapport, onder 1, antwoordt dat «politici na hun ontslag of terugtreden
arbeidsmarktproblemen ondervinden die sterk afwijken van andere beroepsgroepen.»
Deze leden vroegen de regering om een toelichting op de vraag hoe deze twee
uitspraken zich tot elkaar verhouden.Zoals eerder is vermeld wordt een politieke functie vaak voor een beperkte
periode uitgeoefend. In veel gevallen wordt een maatschappelijke carrière
voor deze uitoefening onderbroken en is de uiteindelijke duur van een politieke
carrière ongewis. Dit betekent dat de planning van een politieke carrière
lastig is en dat men na afloop daarvan min of meer «met lege handen»
kan staan. Immers de voortgang van een politieke carrière is voor
een belangrijk deel afhankelijk van de samenstelling van kandidatenlijsten
door politieke partijen, verkiezingsuitslagen of uiteindelijk de college of
kabinetsformatie. Deze ongewisheid leidt ertoe dat ook de planning voor de
periode na het bekleden van een politieke functie lastig is. Dit geldt met
name voor die ambtsdragers die gedurende een groter aantal jaren een politieke
functie hebben uitgeoefend. Tenslotte kan terugkeer naar de oude functie die
voor het politieke ambt werd uitgeoefend niet wenselijk of mogelijk zijn.
Zoals eerder beschreven leiden de bijzondere kenmerken van het ambt ertoe
dat de arbeidsmarktpositie van politieke ambtsdragers afwijkt van de arbeidsmarktperspectieven
van andere beroepsgroepen.Doorwerking pensioenakkoord 2003 inzake pensioenen van
overheidspersoneelDe leden van de CDA-fractie vroegen of de regering bereid is om met een
voorstel voor een nabestaandenpensioen op opbouwbasis te komen, nog voor de
plenaire behandeling van dit wetsvoorstel?De leden van de PvdA-fractie vroegen of het gewenster en mogelijk is om
het «totaalplaatje» van de Appa inclusief een mogelijke oplossing
volgens de Wet Vut prepensioen en introductie levensloopregeling te presenteren.
Zo ja, op welke manier en op welke termijn zou hier invulling aan kunnen worden
gegeven? Zo nee, waarom dit niet wordt overwogen?In de memorie van toelichting meldt de regering dat in het najaar van
2003 werkgevers en werknemers bij de overheid een akkoord hebben bereikt over
de invoering van een aantal versoberende maatregelen in het ambtelijke pensioen.
In dat kader vragen de leden van de VVD-fractie graag de aandacht van de regering
voor de zogeheten «inbouw van de AOW». Bij de ambtelijke pensioenen
worden het ABP-pensioen en de AOW als het ware in elkaar geschoven en wordt
de ABP-uitkering gekort.Deze inbouw wordt ook toegepast op de Appa-pensioenen. De inbouw op het
ambtelijke pensioen (en dus ook op de Appa) werd tot voor kort geïndexeerd
naarmate in de jaren na de pensionering de AOW steeg. Voor ambtenaren is de
inbouw zelf gehandhaafd, maar is met ingang van 1 januari 2003 aan de
indexering een einde gemaakt. De leden van de VVD-fractie vroegen of zij het
goed zien dat dit niet is gebeurd met de Appa-pensioenen? Is er hier sprake
van een verschil tussen ambtenaren en politieke ambtsdragers? Zo ja, wat zijn
daarvan de redenen? Heeft de regering het voornemen een einde aan dit verschil
te maken en de inbouw met terugwerkende kracht tot 1 januari 2003 te
bevriezen? Deze leden vroegen hierop een reactie van de regering.De leden van de D66-fractie meenden dat de «gewijzigde systematiek
van indexeren» zou kunnen worden ingevoerd zonder te wachten op nadere
advisering, of de uitwerking daarvan omdat de redelijkheid van de huidige
indexeringssystematiek betwijfeld kan worden. Deze leden vroegen een reactie
van de regering hierop.Voor bovenstaande vragen van genoemde fracties geldt dat deze betrekking
hebben op het pensioendeel van de Appa. Zoals hierboven reeds is vermeld is
de commissie Dijkstal gevraagd te adviseren over de modernisering van de Appa-pensioenen.
Dit mede tegen de achtergrond van de recente wijzigingen in het ABP-reglement
zoals gewijzigde franchise, voorwaardelijke indexatie en middelloonstelsel.De gewijzigde inbouw van de AOW in de ambtelijke pensioenen is nog niet
doorvertaald in de Appa-pensioenen. De suggestie om de inbouwsystematiek terstond
te wijzigen is niet verstandig aangezien de materiële consequenties voor
verschillende categorieën Appa-gerechtigden nog niet helder zijn.Het zou bovendien een ingrijpende en gecompliceerde wijziging van de Appa
betekenen als de inbouw omgezet moet worden naar de systematiek
van het ABP-pensioen. Dit mag blijken uit het feit dat de Appa uitgaat van
aanpassing van de inbouw AOW en franchise over drie verschillende tijdvakken,
te weten diensttijd voor 1 januari 1986, diensttijd tussen 1 januari
1986 en 1 januari 1995 en diensttijd ingaande 1 januari 1996. Voor
de eerste twee tijdvakken wordt voor de inbouw ook nog rekening gehouden met
de burgerlijke staat en de leeftijd van de partner. Er zullen bijvoorbeeld
ook correctiefactoren en toeslagen moeten worden berekend voor de genoemde
tijdvakken. Bovendien vereist het een wijziging van geautomatiseerde systemen
bij uitvoerende instanties voor de berekening van de Appa-pensioenen als van
het inbouwsysteem wordt overgestapt naar een indexatiesysteeem van aanvullend
pensioen.Vervolgens zal een uitvoeringstoets moeten uitwijzen met ingang van welke
datum uitvoerende instanties de nieuwe inbouwsystematiek kunnen gaan uitvoeren.Ik deel de opvatting dat de gewijzigde inbouw van de AOW en indexeringswijze
in de Appa aanpassing behoeven. Ik zal zo spoedig mogelijk na het uitbrengen
van het advies van de commissie Dijkstal over de modernisering van de Appa-pensioenen
bezien of dit een eigenstandig wetgevingstraject vereist.UitvoeringVoor de uitvoerbaarheid van het loopbaanprincipe is het nodig dat het
bevoegde bestuursorgaan een soort «diensttijdverklaring» opstelt.
De regering zal bevorderen dat dergelijke verklaringen door de desbetreffende
overheidsorganen zullen worden verstrekt. Maar nergens is vastgelegd dat zo’n
verklaring moet worden verstrekt, terwijl zo’n verklaring straks voor
de politieke ambtsdragers wel een belangrijk document voor het verkrijgen
van wachtgeld is. Verdient het geen aanbeveling om deze verklaring in een
regeling vast te leggen: ófwel bij wet ófwel bij algemene maatregel
van bestuur? De leden van de VVD-fractie vroegen hierop een reactie van de
regering.Uit een oogpunt van terughoudendheid van regelgeving meent de regering
dat een wettelijke regeling voor het afgeven van een dergelijke verklaring
te veel van het goede is. Ook zonder zo’n verklaring moet de ambtsdrager
op basis van eigen benoemings- en ontslagbesluiten kunnen aantonen dat hij
of zij gedurende een bepaalde periode ambtsdrager is geweest. De verklaring
is alleen bedoeld als aanvullende serviceverlening om de uitvoering te vergemakkelijken.Financiële gevolgenDe leden van de D66-fractie vroegen de regering in te gaan op de betekenis
van de frase «zonder wezenlijke onderbreking» als zij met betrekking
tot de invoering van het loopbaanprincipe schrijft dat de periode als politiek
ambtsdrager «zonder wezenlijke onderbreking» moet aansluiten op
de laatste functie.Voor wat betreft de term «wezenlijke onderbreking» verwijs
ik naar het eerdere antwoord op een vraag van de leden van de CDA-fractie
in het gedeelte betreffende de strekking van het wetsvoorstel. Een relatief
lange onderbreking tussen twee politieke functies kan tot gevolg hebben dat
voorliggende tijd buiten beschouwing blijft voor de berekening van de uitkeringsduur. InwerkingtredingDe leden van de VVD-fractie vroegen de regering per maatregel dan wel
complex van maatregelen een verduidelijking te geven van de diverse momenten
van inwerkingtreding, rekening houdend met de eerstvolgende verkiezingen.
In het bijzonder waren zij geïnteresseerd in de inwerkingtreding van
de verhoging van de leeftijd van 50 naar 55 jaar. Gaarne kregen zij een verduidelijking,
mede aan de hand van een paar voorbeelden.In de memorie van toelichting wordt opgemerkt dat alle burgemeesters vóór
de invoering van de gekozen burgemeester in 2010 onder de Appa zullen worden
gebracht. De leden van de VVD-fractie vroegen of de regering nog steeds uitgaat
van deze termijn.Inwerkingtreding maatregelen materiële rechtspositieDe verkorting van de uitkeringsduur voor ambtsdragers jonger dan 50 jaar
geldt voor nieuw toe te kennen uitkeringen na inwerkingtreding van de wet,
te weten de dag na publicatie in het Staatsblad. In de praktijk zal de maatregel
in het overgrote deel van de gevallen gaan gelden voor uitkeringen toegekend
na afloop van de huidige zittingstermijn, dat wil zeggen de zittingstermijn
die geldt op het moment van inwerkingtreding van het wetsvoorstel. Voor degenen
die tussentijds aftreden gaat de maatregel uiteraard direct in.De verhoging van de leeftijd van 50 naar 55 jaar voor toekenning van een
uitkering tot 65 jaar gaat in voor nieuw toe te kennen uitkeringen bij aftreden
of ontslag na de eerstvolgende verkiezingen of benoeming na de inwerkingtreding
van de wet. Een kamerlid dat aftreedt vóór de eerstvolgende
verkiezingen of in verband met de eerstvolgende verkiezingen zijn lidmaatschap
beëindigt, heeft recht op de verlengde uitkering als hij op het moment
van beëindiging ouder is dan 50 jaar (huidige regime). Beëindiging
van het kamerlidmaatschap ná de eerstvolgende verkiezingen leidt alleen
tot toekenning van een verlengde uitkering als men op het moment van beëindiging
55 jaar of ouder is (nieuwe regime). Voor de benoemde ambtsdragers als gedeputeerde
en wethouder geldt een overeenkomstige regeling, zij het gerelateerd aan de
verkiezing van provinciale staten, respectievelijk de gemeenteraad.Het loopbaanprincipe gaat in voor nieuw toe te kennen uitkeringen na inwerkingtreding
van de wet. Bij toekenning zal gerekend worden met alle voorliggende ambtsperiodes,
ook die periodes die liggen voor de datum van inwerkingtreding van de wet.Inwerkingtreding maatregelen reïntegratieDe verplichtingen met betrekking tot het zoeken van nieuw werk gaan gelden
direct bij inwerkingtreding van de wet voor alle bestaande en nieuw toe te
kennen uitkeringen. Ambtsdragers die nu een uitkering hebben, moeten na inwerkingtreding
van de wet tot de leeftijd van 57,5 jaar ook voldoen aan de genoemde verplichtingen.Het tijdstip van de werking van de Appa voor burgemeesters en commissarissen
van de Koningin zal bij koninklijk besluit worden vastgesteld.De leden van de D66-fractie stelden vast dat de regering het voornemen
heeft bij de invoering van onderhavige wijzigingen «bestaande rechtspositionele
aanspraken» zoveel mogelijk te zullen respecteren. De aan het woord
zijnde leden vroegen de regering toe te lichten in welke mate de voorgestelde
invoeringswijze met dit principe in overeenstemming is, en in
hoeverre voor oude gevallen de huidige wetgeving zou moeten gelden. Er zijn
volgens deze leden namelijk scenario’s denkbaar waarbij politieke ambtsdragers
van boven de 50 jaar die momenteel bij uittreding recht zouden hebben op een
verlengde uitkering tot hun 65ste jaar, dit recht na herverkiezing of -benoeming
en uittreding binnen een aantal jaar zouden verliezen. Graag vernamen deze
leden van de regering of dit correct is. En zo ja, om hoeveel gevallen het
hierbij zou (kunnen) gaan.Gezien het bovenstaande antwoord op de vraag van de VVD-fractie over de
verhoging van de leeftijd voor de verlengde uitkering van 50 naar 55 jaar,
vallen ambtsdragers die na de eerstvolgende verkiezingen een nieuwe ambtstermijn
aanvaarden onder het nieuwe regime. Zij moeten bij aftreden gedurende of na
afloop van die termijn 55 jaar of ouder zijn om voor een uitkering tot 65
jaar in aanmerking te komen. Onder die ambtsdragers bevinden zich ongetwijfeld
personen die thans reeds ambtsdrager zijn, 50 jaar of ouder zijn en op basis
daarvan onder het huidige regime vallen voor een verlengde uitkering. Deze
ambtsdragers vallen bij aftreden voor hun 55e jaar tijdens of na afloop van
hun nieuwe ambtstermijn onder het nieuwe regime en hebben geen recht op een
uitkering tot de 65-jarige leeftijd. De regering acht het echter billijk om
iedereen die na de verkiezingen een nieuwe ambtstermijn aanvaardt onder het
nieuwe regime te laten vallen, ongeacht of aan de nieuwe termijn een ambtsperiode
voorafging waaraan andere rechten waren verbonden. Onderscheidt in rechten
tussen ambtsdragers onderling, die voor het overige vanuit een gelijke positie
een politiek ambt hebben aanvaard, is ongewenst.Versobering van de uitkeringsrechten van huidige politieke ambtsdragers
zou kunnen leiden tot ongewenste uittreding van ervaren politieke ambtsdragers,
zo meenden de leden van de D66-fractie. Deze leden zouden een dergelijk gevolg
onaantrekkelijk vinden, omdat zij van oordeel zijn dat het voor de kwaliteit
van het Kamerwerk goed is als ook leden met langjarige ervaring zich kandidaat
blijven stellen bij komende verkiezingen. Zij vroegen of de regering deze
veronderstelling deelt. Tevens vroegen zij in hoeverre je zou kunnen stellen
dat de arbeidsvoorwaarden van kamerleden tussentijds gewijzigd worden en hoe
zich dat verhoudt tot het arbeidsrecht.De regering wil vooropstellen dat van een formele verhouding tot het arbeidsrecht
bij kamerleden geen sprake is. Dit blijkt uit het ontbreken van een gezagsverhouding
werkgever/werknemer en uit het gegeven dat kamerleden een rechtspositieregeling
kennen die op een aantal onderdelen sterk afwijkt van de voor werknemers gebruikelijke
regelingen. De Kamer besluit over haar eigen rechtspositie en over die van
een aantal overige politieke ambtsdragers. Voorliggende voorstellen zijn voortgekomen
uit het advies van de onafhankelijke commissie Dijkstal. De regering gelooft
niet dat de voorgestelde maatregelen zullen leiden tot ongewenste uittreding
van ervaren politieke ambtsdragers. Zoals eerder aangegeven is het politieke
ambt een ambt dat wordt uitgeoefend vanwege een grote betrokkenheid bij de
publieke zaak. Aanpassing van de rechtspositie aan algemene maatschappelijke
ontwikkelingen zal naar de overtuiging van de regering aan deze betrokkenheid
geen afbreuk doen.De leden van de D66-fractie stelden vast dat de regering schrijft dat: «Ambtsdragers
die vanaf de 50-jarige leeftijd reeds een verlengde uitkering ontvangen [plus «ambtsdragers
die vanaf de leeftijd van 55 jaar in aanmerking komen voor een uitkering tot
de 65-jarige leeftijd»], zijn uitgezonderd van de verplichting
werk te zoeken.» Deze leden vroegen of deze uitzondering ook van toepassing
is op huidige politieke ambtsdragers tussen de 50 en 55 jaar die momenteel
(uiteraard) nog geen verlengde uitkering ontvangen, maar deze na inwerkingtreding
van voorgestelde wijzigingen nog wel zullen ontvangen (wegens
de uitzondering gemaakt voor de verhoging van de leeftijd van 50 naar 55 jaar
voor het hierboven genoemde recht op de verlengde uitkering).De door de leden van de D66-fractie aangeduide uitzondering is van toepassing
op alle bestaande en nieuw toe te kennen uitkeringen van ambtsdragers ouder
dan 50 jaar (huidige regime), respectievelijk 55 jaar (nieuwe regime).De leden van de SGP-fractie vroegen op welke termijn de regering het onderhavige
en de daarmee samenhangende wetsvoorstellen in werking wil laten treden. Zij
vinden het wenselijk dat een kabinet een (overigens goed beargumenteerde)
verbetering van de primaire arbeidsvoorwaarden niet op zichzelf van toepassing
laat zijn. Invoering zou derhalve moeten plaatsvinden met ingang van de regeerperiode
van het volgende kabinet. Daarbij konden de aan het woord zijnde leden zich
voorstellen dat afhandeling van het onderhavige wetsvoorstel in een tijd die
in het teken staat van de verkiezingscampagne ter voorbereiding op de verkiezingen
van 22 november 2006 als minder gewenst wordt ervaren. Conclusie uit
deze overwegingen is dat het eerstvolgende kabinet na Balkenende-III de voorgestelde
aanpassingen kan regelen met ingang van de regeerperiode van het daaropvolgende
kabinet, uiterlijk in 2011. Hoe denkt de regering over de genoemde zienswijze?De regering spreekt de verwachting uit dat dit wetsvoorstel en de daarmee
samenhangende wetsvoorstellen nog deze kabinetsperiode door de kamer zullen
worden behandeld. Dit gezien het belang van de het met deze wetsvoorstellen
voorgenomen maatregelen. Indien dit niet het geval mocht zijn, klopt wat betreft
de gekozen systematiek voor inwerkingtreding de redenering die door de leden
van de SGP-fractie is gevoerd.II ARTIKELENArtikel 7a, vijfde lidDe leden van de SP-fractie wilden graag weten of de regeling in lid 5b
van artikel 7a, 52a en 132a overeenkomstig de regeling is, die voor andere
burgers geldt en zo niet, waarom de regering deze dan voorstelt? Het kwam
deze ledenfractie vreemd voor dat politici die voor de helft arbeidsongeschikt
zijn, niet hoeven te solliciteren en andere burgers wel. Zij vroegen de regering
hierop een reactie te geven. Deze leden wilden dat de arbeidsongeschiktheidsregeling
voor politici gelijkgesteld wordt aan die voor gewone burgers. Zij vroegen
de regering hierop in te gaan en duidelijk te maken welke principiële
verschillen tussen politici en burgers bestaan die dit onderscheid rechtvaardigen.Voor het verstrekken van een Appa-uitkering is de vertrekreden van een
politieke ambtsdrager in eerste instantie niet van belang. Een politieke ambtsdrager
moet vrijelijk zelf kunnen beoordelen of er nog voldoende vertrouwen is om
de functie adequaat te blijven uitoefenen. Ook moet betrokkene zelf beoordelen
of hij/zij nog fysiek in staat zijn om te kunnen blijven functioneren. Dat
is een wezenlijk kenmerk van politieke functies, waarmee zij zich onderscheiden
van werknemers.Dat betekent dat in de huidige situatie ongeacht de vertrekreden in eerste
instantie altijd hetzelfde uitkeringsregime geldt. Pas na afloop van de reguliere
wachtgeldperiode speelt de vraag of de vroegere politieke ambtsdrager op dat
moment fysiek geschikt is om passende arbeid te aanvaarden. De ziekte- en arbeidsongeschiktheidsregelgeving voor werknemers is vanaf
de ziekmelding gericht op reïntegratie. Na twee jaar ziekte worden bij
de poortwachtertoets de reïntegratie-inspanningen van de werkgever getoetst.
Ook de daarop volgende arbeidsongeschiktheidsregeling van de WIA is gericht
op deelname aan het arbeidsproces. Gehele of gedeeltelijke arbeidsparticipatie
is het streven en deelname aan het arbeidsproces leidt altijd tot een hogere
uitkering.De Appa is nu niet gericht op reïntegratie van arbeidsongeschikte
politieke ambtsdragers. Een Appa-gerechtigde met een verlengde uitkering kan
weliswaar maximaal drie jaar bijverdienen maar deze neveninkomsten worden
gekort op de uitkering.Het sociale zekerheidsdeel van de Appa volgde in beginsel de wijzigingen
in de arbeidsongeschiktheids-regelingen voor werknemers in de markt en bij
de overheid. Het ligt daarom voor de hand na de invoering van de WIA de Appa
op dit punt te wijzigen.De vraag is nu – gezien de wezenlijke verschillen tussen politieke
ambtsdragers en werknemers – of er voor politieke ambtsdragers een afwijkend
arbeidsongeschiktheidsregime aangewezen is. Na de introductie van de sollicitatieplicht
in de Appa zou een volgende stap kunnen zijn om ook de arbeidsongeschiktheidsregelgeving
in de Appa meer in lijn te brengen met de regelgeving voor werknemers. Voor
arbeidsongeschikte politieke ambtsdragers gaat de sollicitatieplicht niet
gelden. Dat betekent dat het vaststellen of een Appa-gerechtigde arbeidsongeschikt
is, niet meer aan het eind van de reguliere wachtgeldperiode kan plaatsvinden.
Het ligt dan voor de hand dat bij gebleken arbeidsongeschiktheid ook zo snel
mogelijk in de reguliere Appa-wachtgeldperiode een reïntegratietraject
wordt ingezet. Na de invoering van de in het onderhavige voorstel opgenomen
sollicitatieplicht, zal ik de Kamer een voorstel doen om te komen tot een
nadere harmonisatie van de Appa aan de WIA.De leden van de SP-fractie vinden het een aardig idee om outplacementfaciliteiten
te regelen (artikel 7b, 52b en 132b) voor politici om de duur van het wachtgeld
te beperken maar vragen waarom politici niet net als iedereen naar het CWI
kunnen gaan voor bemiddeling. Of acht de regering de diensten van het CWI
niet kwalitatief? Is zij bereid om het functioneren van het CWI aan te passen
zodat deze de kwaliteit heeft die voor zowel politici als andere burgers optimaal
is? Zo nee, waarom niet? Kan de regering een vergelijking maken tussen de
gelden die worden uitgetrokken voor politici – een snelle berekening
wijst op ruim € 20 000 per jaar per afgetreden politicus –
en voor andere werklozen?De uitvoerende instanties van de WW – CWI en UWV – hebben
alleen een taak met betrekking tot de uitvoering van de werknemersverzekeringen,
waaronder de WW. Een taak ten aanzien van de uitvoering van andere regelingen,
zoals de Appa, kennen ze niet. De uitvoering van de sollicitatieplicht kan
dus niet aan CWI en UWV worden opgedragen. Het eventueel wettelijk opdragen
van een Appa-taak aan CWI en UWV ligt niet voor de hand. Recent nog heeft
het UWV de uitvoering van de sociale zekerheid van de Appa afgestoten omdat
zij uitsluitend wettelijke sociale zekerheidtaken (WW, ZW en WIA) mag uitvoeren.Een vergelijking tussen de gelden die worden uitgetrokken voor de integratie
van politici en voor andere werklozen kan niet worden gemaakt. Dit omdat er
nog geen ervaring is opgedaan met de sollicitatieplicht van politieke ambtsdragers
en de reïntegratie-inspanningen, al naar gelang de afstand tot de arbeidsmarkt,
per individu sterk kunnen verschillen. De kosten voor outplacement voor gewezen
politieke ambtsdragers zijn bij vrijwillige outplacement gemaximeerd tot € 20 000
voor het totale outplacementtraject. Naar verwachting zal de sollicitatieplicht
in combinatie met de outplacementvoorziening niet leiden tot het uittrekken
van extra gelden, maar tot een beperking van de wachtgeldlasten welke een veelvoud betreffen van het voor het outplacementtraject voorgestelde
maximum.Artikel 7bHet was de leden van de VVD-fractie opgevallen dat in een Nederlandse
wettekst een Engelstalig woord wordt gebruikt, namelijk «outplacement».
Ook de Raad van State heeft daarover een opmerking gemaakt. Dat dit woord
in de memorie van toelichting wordt gebezigd, begrijpen deze leden, maar zij
achten deze woordkeuze in een Nederlandse wettekst minder passend, ook al
komt dit woord voor in de Woordenlijst Nederlandse Taal. Is er niet een mooi
Nederlands equivalent voor, zo vroegen deze leden.Wat betreft het woord outplacement heeft de regering in het nader rapport
naar aanleiding van het advies van de Raad van State aangegeven van mening
te zijn dat dit een in de Nederlandse taal inburgerde term betreft. Dit mede
gezien het gegeven dat dit woord is opgenomen in de Woordenlijst Nederlandse
Taal. Van Dale Groot woordenboek van de Nederlandse taal geeft als omschrijving
van outplacement: «planmatige begeleiding van ontslagen of met ontslag
bedreigde werknemers bij het verwerven van een passende functie in een ander
bedrijf». Naar weten van de regering is er geen mooi Nederlands begrip
voorhanden dat deze lading dekt.Artikel 7cIn het nieuwe artikel 7c van de Appa worden bij algemene maatregel van
bestuur nadere regels gesteld voor de situatie dat niet wordt voldaan aan
de verplichtingen uit de artikelen 7a en 7b (verplichting om werk te zoeken,
de outplacementvoorziening en de sanctiemaatregelen). Een formeel wettelijke
regeling is daartoe inderdaad een te zwaar middel, zo meenden de leden van
de VVD-fractie met de regering. Maar heeft de regering overwogen om deze nadere
uitwerking voor te leggen aan het in te stellen adviescollege rechtspositie
politieke ambtsdragers en topambtenaren? Deze leden vroegen daarop een reactie
van de regering.De regering heeft niet overwogen om het adviescollege op dit punt in te
schakelen. Dat zou alleen zinvol zijn geweest als de nadere regels bijzondere
beleidskeuzes zouden vereisen waarvoor een onafhankelijk advies is aangewezen.
De uitwerking van de reïntegratieverplichtingen zal echter in belangrijke
mate geënt zijn op wat voor werknemers in de marktsector geldt.De Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,J. W. Remkes 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30424-7.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl