Wet Victor; Advies en nader rapport naar aanleiding van derde nota van wijziging (24 549, nr. 13)
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24549, nr. B

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

29-10-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

24549 nr. B

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleidende opmerkingen2. Artikel 16a van de Woningwet3. Bevoegd orgaanOndertekeningReactie van de indieners
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24549Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 27 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 549Voorstel van wet van de leden Van Heemst en O.P.G. Vos tot wijziging
van de Woningwet en enige andere wetten in verband met maatregelen na sluiting
van woningen, woonketen, woonwagens en andere gebouwen, alsmede de bij die
ruimten behorende erven ten gevolge van verstoring van de openbare orde (Wet
Victor)BADVIES RAAD VAN STATE EN REACTIE VAN DE INDIENERSHieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 19 juli
1999 en de reactie van de indieners d.d. 27 oktober 1999, aangeboden aan de
Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal. Het advies van de Raad
van State is cursief afgedrukt.Bij brief van de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal van
 9 maart 1999, heeft de Tweede Kamer bij de Raad van State ter overweging
aanhangig gemaakt de tweede nota van wijziging op het bij de Tweede Kamer
door de leden Van Heemst en O.P.G. Vos aanhangig gemaakte voorstel van wet
tot wijziging van de Woningwet en enige andere wetten in verband met maatregelen
na sluiting van woningen, woonketen, woonwagens en andere gebouwen, alsmede
de bij die ruimten behorende erven ten gevolge van verstoring van de openbare
orde (Wet Victor) (kamerstukken II 1998/99, 24 549, nr.11), met toelichting.De nota van wijziging geeft de Raad van State aanleiding tot de volgende
opmerkingen.1. Inleidende opmerkingenHet gewijzigde wetsvoorstel beoogt de gemeentebesturen instrumenten te
bieden voor de situatie dat sluitingen op grond van artikel 174a van de Gemeentewet
of een verordening als bedoeld in artikel 174 van die wet, dan wel op grond
van artikel 13b van de Opiumwet, er niet toe leiden of zullen leiden dat de
verstoring van de openbare orde ophoudt.Daartoe wordt in de voor advies aangeboden tweede nota van wijziging een
artikel 16a van de Woningwet voorgesteld, waarin burgemeester en wethouders
de bevoegdheid wordt gegeven de eigenaar of degene die uit anderen hoofde
bevoegd is tot het in gebruik geven van het gebouw (hierna: de eigenaar) aan
te schrijven het gebouw in gebruik of beheer te geven aan een derde. Mocht
deze aanschrijving onvoldoende effect hebben, dan kan als ultimum remedium
tot onteigening van het gebouw worden overgegaan.Met overeenkomstige toepassing van artikel 22 van de Wet op de Raad van
State heeft een delegatie van de Raad van State met de voorstellers beraadslaagd. De opmerkingen die de Raad in zijn advies over het oorspronkelijke wetsvoorstel
heeft gemaakt zullen hier niet worden herhaald. Dit betekent onder meer dat
de voorgestelde onteigeningsbevoegdheid buiten bespreking kan blijven, nu
deze in grote lijnen overeenkomt met die in het oorspronkelijke voorstel.2. Artikel 16a van de WoningwetHet nieuw voorgestelde artikel 16a van de Woningwet, dat de kern vormt
van de tweede nota van wijziging, voorziet terecht in de mogelijkheid dat
de aangeschrevene zelf het gebouw in gebruik geeft aan een persoon die naar
verwachting geen overlast zal veroorzaken. Aldus kan met een lichtere maatregel
worden volstaan indien een zwaardere niet nodig is. Dit uitgangspunt, waarop
in de toelichting nader wordt ingegaan, heeft op zichzelf de instemming van
de Raad. Niettemin roept de voorgestelde bepaling bij de Raad verschillende
bezwaren op.a. Ingevolge het eerste lid, aanhef en onder b, kan het college van burgemeester
en wethouders de eigenaar verplichten zijn gebouw aan een door het college
aan te wijzen derde in beheer te geven, waarbij het college dankzij het overeenstemmingsvereiste
van het derde lid belangrijke zeggenschap heeft over de inhoud van de te sluiten
huurovereenkomst. De nieuwe beheerder stelt vervolgens de huurprijs vast,
zij het na overleg met de eigenaar.Daarmee wordt de rechtsverhouding tussen de eigenaar en de beheerder potentieel
in zo vergaande mate eenzijdig bepaald door het college, dat de essentie van
de overeenkomstfiguur – waarbij ten minste een mimimum aan partijautonomie
wordt verondersteld – geweld wordt aangedaan. Het ongerijmde van de
situatie wordt nog klemmender indien het college de gemeente als nieuwe beheerder
aanwijst, wat onder meer denkbaar is wanneer geen andere aanvaardbare persoon
of instelling bereid blijkt het beheer te gaan voeren.b. De vraag rijst wat er moet gebeuren als er geen «goedgekeurde»
beheersovereenkomst totstandkomt. Dat kan verschillende typen oorzaken hebben:
de eigenaar wenst met geen van de voorgestelde kandidaat-beheerders in zee
te gaan, eigenaar en kandidaat-beheerder bereiken geen overeenstemming over
de inhoud van het beheerscontract, of de overeenkomst krijgt niet de instemming
van het college.Het opleggen van een last onder dwangsom is dan in theorie denkbaar. Maar
de last zal dan de inhoud (en de wederpartij van de eigenaar) precies moeten
vastleggen, hetgeen (1) alleen maar zin heeft in een situatie waarin er een
kandidaat is die op die termen, en in deze context, bereid is het beheer op
zich te nemen; dit maakt (2) het gebruik van de contractsfiguur nog ongerijmder.Bestuursdwang, het eventuele alternatief, bestaat normaliter uit het verrichten
van feitelijke handelingen door een bestuursorgaan, getuige de definitie van
artikel 5:21 van de Algemene wet bestuursrecht. Wil toch bestuursdwang mogelijk
zijn, dan zou een afzonderlijke voorziening moeten worden getroffen om te
bereiken dat de bestuursdwang kan bestaan uit het verrichten van een rechtshandeling
door het college, te weten het sluiten van de beheersovereenkomst in plaats
van de eigenaar. Dat lijkt een weinig aantrekkelijke figuur.Het vorenstaande is van overeenkomstige toepassing indien de aanschrijving
ingevolge het eerste lid niet zag op het in beheer geven aan een derde (onderdeel
b) maar op het in gebruik geven aan een derde (onderdeel a).c. Komt een beheersovereenkomst met een derde tot stand, dan ontstaat
een ingewikkelde vierhoeksverhouding, waarbij partij zijn de eigenaar, de
beheerder, de huurder of gebruiker en het college van burgemeester en wethouders.
In een dergelijke complexe situatie ontstaan licht problemen die niet makkelijk
zijn op te lossen.Alles bijeengenomen acht de Raad het in artikel 16a van de Woningwet neergelegde
stelsel te ingewikkeld. 3. Bevoegd orgaanDe Raad wijst er tot slot op dat de belangrijkste «kapstokbepalingen»,
artikel 174a van de Gemeentewet en de artikelen 2 en 3 van de Opiumwet, uitgaan
van maatregelen ter handhaving van de openbare orde die worden genomen door
de burgemeester, het normaliter bevoegde orgaan als het gaat om de handhaving
van de openbare orde.Dan verdient het aanbeveling, eventuele vervolgbevoegdheden eveneens aan
dit orgaan toe te kennen en niet aan het college van burgemeester en wethouders,
en de regeling in hoofdstuk XI van de Gemeentewet te plaatsen.De waarnemend Vice-President van de Raad van State,J. A. E. van der DoesReactie van de indienersMet belangstelling hebben wij kennis van het advies van de Raad van State
genomen. Alvorens op de verschillende onderdelen van dit advies in te gaan,
hechten wij eraan naar aanleiding van het advies eerst een aantal algemene
opmerkingen te maken. Een belangrijk uitgangspunt bij het opstellen van de
nota van wijziging is geweest dat het wetsvoorstel het eigendomsrecht met
betrekking tot het desbetreffende gebouw, waar mogelijk, moet ontzien, maar
tegelijkertijd voldoende instrumenten moet bevatten om, waar nodig, het belang
van de openbare orde te laten prevaleren. Om aan dit uitgangspunt recht te
doen is gestreefd naar een regeling die de mogelijkheid biedt om binnen dit
spanningsveld van tegengestelde (rechts)belangen tot een op de concrete omstandigheden
van het geval afgestemde oplossing te komen. Het is tegen deze achtergrond
dat wij thans op de verschillende onderdelen van het advies van de Raad van
State ingaan.1. De beraadslaging met een delegatie van de Raad van State hebben wij
als zinvol ervaren, omdat daardoor de gelegenheid bestond om vragen naar de
achtergrond van bepaalde door ons gemaakte keuzes te beantwoorden en over
eventuele alternatieven voor door ons gekozen oplossingen van gedachten te
wisselen. Wij hebben er nota van genomen dat de Raad in zijn advies de voorgestelde
onteigeningsbevoegdheid buiten bespreking laat, nu deze volgens de Raad in
grote lijnen overeenkomt met die in het oorspronkelijke voorstel. Wij achten
het niettemin van belang op te merken dat de regeling van deze onteigeningsbevoegdheid
is aangepast, niet alleen om tegemoet te komen aan bezwaren die in het verslag
van de kamer naar voren zijn gebracht, maar ook om alsnog recht te doen aan
een aantal opmerkingen van de Raad in zijn advies over het oorspronkelijke
wetsvoorstel. Zo is in het wetsvoorstel geëxpliciteerd dat onteigening
een «ultimum remedium» is, is het opschrift van titel IV van hoofdstuk
IV van de onteigeningswet aangepast teneinde de thans voorgestelde onteigeningsbevoegdheid binnen
die titel te kunnen laten passen en is de bevoegdheid zelf in artikel 77 van
de onteigeningswet in een afzonderlijk onderdeel ondergebracht.2. Wij hebben met voldoening vastgesteld dat het nieuw voorgestelde artikel
16a van de Woningwet naar het oordeel van de Raad van State terecht voorziet
in de mogelijkheid dat de aangeschrevene zelf het gebouw in gebruik geeft
aan een persoon die naar verwachting geen overlast zal veroorzaken. Deze mogelijkheid
stoelt op het eerder genoemde uitgangspunt dat het wetsvoorstel het eigendomsrecht
met betrekking tot het desbetreffende gebouw, waar mogelijk, moet ontzien.
Met de voorgestelde aanschrijvingsbevoegdheid hebben wij, mede in het licht
van de bezwaren die in het verslag van de kamer tegen het oorspronkelijke
wetsvoorstel waren ingebracht, alsnog gevolg willen geven aan de aanbeveling
die de Raad op dit punt in zijn advies over dat wetsvoorstel had gedaan (kamerstukken
II 1995/96, 24 549, A, onder 3b). Naar aanleiding van de bezwaren die
de voorgestelde bepaling thans niettemin bij de Raad oproept, merken wij het
volgende op:a. Anders dan de Raad stelt gaat het eerste lid, aanhef en onder b, ervan
uit dat de eigenaar in beginsel de vrijheid heeft zelf te bepalen wie beheerder
van het desbetreffende gebouw wordt. Dat past wederom bij het uitgangspunt
dat het wetsvoorstel het eigendomsrecht met betrekking tot het desbetreffende gebouw, waar mogelijk, moet ontzien. Wel dient de aanwijzing van de
beheerder op grond van het derde lid de instemming van het gemeentebestuur
te hebben. Dit instemmingsvereiste berust op het andere door ons gehanteerde
uitgangspunt dat het wetsvoorstel voldoende instrumenten moet bevatten om,
waar nodig, het belang van de openbare orde te laten prevaleren. Zonder dit
instemmingsvereiste zou immers de mogelijkheid bestaan dat de eigenaar iemand
als beheerder aanwijst die de overlast gevende situatie doet herleven. Om
transparant te doen zijn welk beleid het gemeentebestuur voert bij het al
dan niet instemmen met de uitvoering van de aanschrijving, verdient het overigens
aanbeveling dat dit bestuur in het licht van artikel 4:81 van de Algemene
wet bestuursrecht hierover beleidsregels vaststelt. Dat het tweede lid, onder
a, het gemeentebestuur de mogelijkheid geeft bij de aanschrijving namen van
potentiële beheerders te noemen waaruit de eigenaar een keuze moet maken,
bevordert dat over de uitvoering van de aanschrijving tamelijk eenvoudig overeenstemming
is te bereiken. Pas in gevallen die zich naar verwachting niet al te vaak
zullen voordoen, zal het gemeentebestuur ertoe kunnen overgaan slechts één
naam te noemen. In de toelichting op de tweede nota van wijziging is gewezen
op het geval dat een gemeentebestuur op grond van slechte ervaringen met de
betrokken eigenaar ervoor kiest het in beheer geven van het gebouw niet opnieuw
primair aan de eigenaar over te laten en bovendien slechts metéén
kandidaat afspraken heeft kunnen maken om als potentiële beheerder van
gebouwen als de onderhavige op te treden. Wij erkennen dat in zo'n geval de
partijautonomie van de eigenaar in vergaande mate beperkt wordt, maar menen
tegelijkertijd dat die beperking in dit specifieke geval uiteindelijk volledig
aan hemzelf is te wijten. Hier wordt in het eerder genoemde spanningsveld
tussen enerzijds het eigendomsrecht en anderzijds het belang van de openbare
orde bewust voor dat belang gekozen. Tegen de achtergrond van deze overwegingen
menen wij dat het nieuw voorgestelde artikel 16a van de Woningwet de partijautonomie
van de eigenaar overeenkomstig ons, ook door de Raad onderschreven uitgangspunt
zoveel mogelijk intact laat en slechts beperkt naar de mate waarin dit door
toedoen van de eigenaar onvermijdelijk is.Dat de beheerder, na overleg met de eigenaar, de huurprijs vaststelt,
doet hieraan niet af. De huurprijs zal uiteraard op een bedrag moeten worden
vastgesteld dat in het economisch verkeer redelijk is. Om dit buiten twijfel
te stellen en de eigenaar te beschermen tegen vaststelling van een te lage
huur, hebben wij het vierde lid van artikel 16a op dit punt aangevuld.Tot slot merken wij op dat wij niet goed inzien waarom – zoals de
Raad stelt – het ongerijmde van de situatie nog klemmender wordt, indien
het college de gemeente als nieuwe beheerder aanwijst. Voor de mate waarin
de partijautonomie wordt beperkt maakt het naar ons oordeel geen verschil
of het gemeentebestuur een particuliere instelling dan wel de gemeente zelf
als nieuwe beheerder voordraagt. Overigens tekenen wij hierbij aan dat aanwijzing
van de gemeente zelf alleen dan in de rede ligt, als het gemeentebestuur er
niet in slaagt een particuliere instelling bereid te vinden het beheer te
gaan voeren. De indruk die bij de Raad kennelijk bestaat dat aanwijzing van
de gemeente ook in andere gevallen denkbaar is, spoort niet met wat redelijkerwijs
van het gemeentebestuur op dit punt verwacht mag worden. Het verdient overigens
aanbeveling dat het gemeentebestuur ook ten aanzien van dit onderwerp beleidsregels
vaststelt.b. Indien er geen beheersovereenkomst tot stand komt die de instemming
van het gemeentebestuur heeft, dient bestuursdwang te kunnen worden toegepast.
De Raad van State wijst in dit verband er terecht op dat bestuursdwang slechts
uit het verrichten van feitelijke handelingen kan bestaan. Omdat de in dit
kader toe te passen bestuursdwang mede uit het verrichten van rechtshandelingen
moet kunnen bestaan, delen wij het standpunt van de Raad dat daarvoor een
afzonderlijke voorziening moet worden getroffen. Wij hebben het nieuw voorgestelde
artikel 16a van de Woningwet op dit punt dan ook aangevuld. Deze aanvulling
houdt in dat, indien de aanschrijving niet overeenkomstig de bij of krachtens
genoemd artikel gestelde voorwaarden is uitgevoerd, burgemeester en wethouders
de aanschrijving kunnen (doen) uitvoeren, waarbij de bepalingen uit de Algemene
wet bestuursrecht inzake bestuursdwang en dwangsom van overeenkomstige toepassing
worden verklaard. Wij zien niet in dat, zoals de Raad van State stelt, een
dergelijke voorziening een weinig aantrekkelijke figuur is. Nu de Raad dit
standpunt niet motiveert, volstaan wij met op te merken dat een
alternatief dat in veel verder gaande mate nieuw zou zijn, ons in ieder geval
minder aanspreekt. Het lijkt ons althans de voorkeur verdienen zoveel mogelijk
bij bestaande regelingen van bestuursinstrumenten aan te sluiten.De bezwaren die de Raad van State ziet indien een last onder dwangsom
zou worden opgelegd, delen wij niet. De mate waarin de last zal moeten aangeven
wat de eigenaar moet doen, zal van geval tot geval kunnen verschillen. Indien
louter sprake is van overschrijding van de termijn waarbinnen de aanschrijving
moest worden uitgevoerd, kan het gemeentebestuur in beginsel ermee volstaan
in de last, onder stelling van een nieuwe termijn, de inhoud van de aanschrijving
te herhalen. Van zo'n situatie zal ook sprake zijn, indien de eigenaar met
geen van de voorgestelde kandidaat-beheerders in zee wenst te gaan. Indien
over de uitvoering van de aanschrijving geen overeenstemming is bereikt, zal
in de last wellicht wat meer specifiek moeten worden aangegeven hoe de aanschrijving
alsnog moet worden uitgevoerd. In dat geval zal het gemeentebestuur aan zijn
motivering van het besluit om niet in te stemmen met de wijze waarop de uitvoering
van de aanschrijving plaatsvindt, de elementen moeten ontlenen waarmee in
de last aan de eigenaar duidelijk wordt gemaakt wat hij moet doen. Uiteraard
zal het gemeentebestuur van te voren afspraken met kandidaat-beheerders moeten
maken over de condities waaronder zij bereid zijn het beheer op zich te nemen.
Niet valt in te zien waarom het feit dat na een aanschrijving eventueel een
last onder dwangsom wordt opgelegd, het maken van dergelijke afspraken zou
bemoeilijken. Nadere afspraken met de kandidaat-beheerders, nadat de last
is opgelegd, zullen naar verwachting niet nodig zijn. Omdat de last in beginsel
geen sterkere beperking van de partijautonomie zal opleveren dan de aanschrijving
en het besluit om niet in te stemmen met de wijze waarop de uitvoering van
deze aanschrijving plaatsvindt, zien wij evenmin in waarom het opleggen van
een last het gebruik van de contractsfiguur nog ongerijmder zou maken.c. Wij erkennen dat in situaties waarvoor het nieuwe artikel 16a van de
Woningwet is bedoeld, zich problemen kunnen voordoen. Wij betwijfelen evenwel
of deze problemen het gevolg zijn van het aantal partijen dat in dit artikel
een rol speelt. Als zich problemen zullen voordoen, zal dat naar verwachting
primair het gevolg zijn van onwillig optreden van de eigenaar. Het aantal
partijen dat overigens een rol speelt, is daarbij van weinig gewicht. Problemen
zullen zich immers ook kunnen voordoen in alternatieve regelingen waarin het
aantal partijen geringer is. Wij hebben in dat verband verschillende alternatieven
bezien. Een eerste alternatief dat wij hebben overwogen, is een regeling waarin
enkel en alleen het gemeentebestuur kan besluiten meteen zelf het beheer te
gaan voeren, waarbij de feitelijke uitvoering van het beheer desgewenst door
een particuliere instelling kan worden gedaan. Bij dit alternatief is geen
beheersovereenkomst tussen eigenaar en (particuliere) beheerder nodig. Of
het juist deze beheersovereenkomst zou zijn die tot extra conflictstof leidt,
is maar de vraag. Een onwillige eigenaar zal zich primair tegen de wensen
van het gemeentebestuur richten. De kans daarop zal bij een beheersbesluit
niet minder zijn dan bij een aanschrijving. Integendeel, een aanschrijving
laat de onwillige eigenaar in meerdere of mindere mate nog ruimte om zelf
te beslissen, waardoor hij wellicht minder geneigd is tegen het besluit te
opponeren. Een ander alternatief dat wij hebben overwogen, is een regeling
die het mogelijk maakt om, met overeenkomstige toepassing van bepalingen uit
de Huisvestingswet, het desbetreffende gebouw te vorderen. Voor dit alternatief
kan in feite dezelfde conclusie worden getrokken als bij een beheersregeling:
weliswaar een partij minder, doch niet automatisch minder problemen. Wat evenwel
de doorslag heeft gegeven om niet alsnog voor deze alternatieven te kiezen,
is dat zij beide minder recht doen aan het uitgangspunt dat het eigendomsrecht,
waar mogelijk, moet worden ontzien, terwijl de thans voorgestelde regeling
niet minder mogelijkheden dan deze alternatieven biedt om, waar nodig, het
belang van de openbare orde te laten prevaleren.Tegen de achtergrond van deze overwegingen delen wij dan ook niet het
standpunt van de Raad dat het in artikel 16a van de Woningwet neergelegde
stelsel te ingewikkeld is. Daar tekenen wij nog bij aan dat wij dit stelsel
juist op het punt van de uitvoerbaarheid hebben laten toetsen door ambtenaren
die praktijkervaring hebben met de sluiting van overlast gevende panden. Daarbij
is gebleken dat het stelsel werkbaar is. Verder wijzen wij op de verplichting
tot evaluatie die in artikel VI van het wetsvoorstel is opgenomen. Mocht bij
die evaluatie tegen onze verwachting in blijken dat de regeling
op het punt van de uitvoerbaarheid te wensen overlaat, dan zal uiteraard goed
moeten worden gekeken naar mogelijkheden om de regeling op dat punt te verbeteren.3. De reden dat de sluitingsbevoegdheden in artikel 174a van de Gemeentewet
en de artikelen 2 en 3 van de Opiumwet aan de burgemeester zijn toebedeeld,
is dat de besluitvorming over de uitoefening van deze bevoegdheden al naar
gelang de omstandigheden zeer snel moet kunnen plaatsvinden. Besluitvorming
door een eenhoofdig bestuursorgaan als de burgemeester verdient dan de voorkeur
boven besluitvorming door een meerhoofdig orgaan als het college van burgemeester
en wethouders. Bij de aanschrijvingsbevoegdheid, bedoeld in het voorgestelde
artikel 16a van de Woningwet, is deze reden veel minder aanwezig. Omdat het
hier om een aanschrijvingsbevoegdheid met betrekking tot gebouwen gaat, ligt
het veeleer voor de hand aansluiting te zoeken bij de systematiek van de Woningwet,
waarin de aanschrijvingsbevoegdheden alle in handen van burgemeester en wethouders
zijn gelegd. Het ligt dan tevens in de rede de regeling van deze aanschrijvingsbevoegdheid
in de Woningwet op te nemen, te meer omdat verschillende andere bepalingen
uit die wet op de uitoefening van deze bevoegdheid van toepassing dienen te
zijn. Nu wij menen dat deze bevoegdheid aan burgemeester en wethouders moet
worden toebedeeld, ligt opneming van deze regeling in hoofdstuk XI van de
Gemeentewet uiteraard niet voor de hand. Doch ook als deze bevoegdheid aan
de burgemeester zou worden toegekend, zou het ook om andere redenen de vraag
zijn of regeling in de Gemeentewet de meest voor de hand liggende oplossing
zou zijn. Het gaat immers om een regeling die niet alleen een vervolg geeft
op een sluitingsbevoegdheid uit de Gemeentewet, maar ook op een sluitingsbevoegdheid
uit de Opiumwet. Laatst bedoelde bevoegdheid heeft – anders dan de Raad
meent – geen betrekking op de handhaving van de openbare orde, maar
strekt tot toepassing van bestuursdwang wegens overtreding van voorschriften
uit de Opiumwet. Om die reden is deze bevoegdheid niet bij de bevoegdheden
ter handhaving van de openbare orde in hoofdstuk XI van de Gemeentewet geplaatst.
In het verlengde daarvan ligt het dan ook niet voor de hand bevoegdheden die
een vervolg op deze sluitingsbevoegdheid uit de Opiumwet geven, in de Gemeentewet
een plaats te geven.Van HeemstO. P. G. Vos 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24549-B.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl