Wijziging van de Mediawet en van het Wetboek van Strafrecht, alsmede intrekking van de Wet op de filmvertoningen; Voorlopig verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20002001-26841, nr. 12

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

05-10-2000

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

26841 nr. 12

03-10-2000

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26841Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 26 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 841Wijziging van de Mediawet en van het Wetboek van Strafrecht, alsmede
intrekking van de Wet op de filmvertoningennr. 12VOORLOPIG VERSLAG VAN DE VASTE COMMISSIE VOOR VOLKSGEZONDHEID, WELZIJN
EN SPORT1Vastgesteld: 3 oktober 2000Het voorbereidend onderzoek van dit wetsvoorstel heeft de vaste commissie
aanleiding gegeven tot het maken van de volgende opmerkingen en het stellen
van de volgende vragen.De leden van de CDA-fractie deelden mee met
belangstelling en scepsis te hebben kennis genomen van het wetsvoorstel. Deze
leden steunen het doel van het wetsvoorstel, namelijk een betere bescherming
van jeugdigen tegen voor hen schadelijk te achten audiovisueel beeldmateriaal.
Hoewel zij, waar mogelijk, zoeken naar arrangementen voor zelfregulering,
hebben zij echter een niet geringe scepsis over de in het wetsvoorstel genoemde
zelfregulering door omroepinstellingen en de audiovisuele bedrijfstak, aangevuld
met een wettelijk kader (artikel 52d en 53 van de Mediawet en aanpassing van
artikel 240a van het Wetboek van Strafrecht). Deze leden zijn van oordeel
dat zelfregulering door samenwerkende organisaties op verscheidene beleidsterreinen
een geschikt en adequaat middel kan zijn ter realisering van gestelde doelen.
Zij zijn derhalve van mening dat in verband met het onderhavige wetsvoorstel
zelfregulering slechts een adequaat middel kan zijn, indien er voldoende argumenten
zijn die aannemelijk maken dat die zelfregulering zal leiden tot een effectieve
bescherming van jeugdigen en dat met het oog daarop voldoende vertrouwen kan
bestaan in de samenwerking tussen de organisaties in de audiovisuele bedrijfstak.
Indien er echter argumenten zijn om te twijfelen aan de realisering van die
effectieve bescherming, dan neemt het vertrouwen in die samenwerking af en
bijgevolg in de deugdelijkheid van het middel van zelfregulering. In dit laatste
geval zullen meer wettelijke bepalingen nodig zijn voor een daadwerkelijke
samenwerking tussen de brancheorganisaties, teneinde de beoogde bescherming
te kunnen bereiken. Er bestaat tussen het standpunt van de regering en dat
van de leden van de CDA-fractie geen verschil over de vraag of er ten behoeve
van de beoogde bescherming wetgeving noodzakelijk is. De volgende vraag is
echter welke wetgeving het meest adequaat is met betrekking tot het zo doelmatig
mogelijk realiseren van het doel van het wetsvoorstel. Het antwoord op de
vraag of zelfregulering een adequaat middel kan zijn, hangt af van de beoordeling
van de situatie waarin zij wordt voorgesteld. De leden van de CDA-fractie constateren dat er veel audiovisueel materiaal
bestaat met excessief geweld. De effecten ervan zijn destructief voor de geestelijke,
psychische en sociale ontwikkeling van kinderen en ook van anderen. Deze leden
zijn van mening dat het woord zinloos geweld vaak fungeert als een eufemisme:
wanneer onnodig en andere vormen van bruut geweld worden geplaatst in de context
van amusement en recreatie, dan werken amusement en recreatie normvervagend,
dat wil zeggen dat de zin van amusement en recreatie degenereert.De leden van de CDA-fractie beoordelen de thans bestaande situatie, waarin
de geestelijke, psychische en sociale ontwikkeling van kinderen wordt bedreigd,
als ernstig. Daarom zijn zij van mening dat een effectieve bescherming van
de belangen van kinderen absolute prioriteit moet hebben. Zoals in het Verdrag
inzake de Rechten van het Kind, artikel 3, eerste lid, wordt gezegd dat bij
alle maatregelen die kinderen betreffen de belangen van kinderen een eerste
overweging vormen. Aan die overweging behoren de belangen van de audiovisuele
sector dus ondergeschikt te zijn. De leden van de CDA-fractie vragen waarom
de regering in de memorie van toelichting (p. 8) opmerkt, dat het wetsvoorstel
een goede marktwerking bevordert.Indien die opmerking met het oog op het doel van het wetsvoorstel al niet
volstrekt irrelevant is, dan blijft de vraag waarom de regering niet expliciet
stelt dat marktwerking ondergeschikt behoort te zijn aan de bescherming van
jeugdigen.Daar komt bij dat de belangen van de audiovisuele sector niet primair
betrekking hebben op de bescherming van jeugdigen. Wanneer de regering in
de Nota naar aanleiding van het verslag (blz. 9) opmerkt dat «de overgrote
meerderheid van de bedrijven in deze sector niet uitsluitend ten behoeve van
winstbejag de bescherming van kinderen in gevaar wil brengen», dan vragen
de leden van de CDA-fractie waarom de regering die minimale en negatieve formulering
gebruikt. Het doel van het wetsvoorstel is immers het bereiken van een zo
effectief mogelijke bescherming. De belangen in de audiovisuele bedrijfstak
zijn primair commercieel. Beeldmateriaal met excessief geweld en pornografie
worden door veel mensen gevraagd en daarom wordt dat beeldmateriaal gemaakt.
De leden van de CDA-fractie vragen waarom de regering geen aandacht besteedt
aan het feit dat de belangen van commercie en de bedoelde bescherming moeilijk
te verenigen zijn, omdat zij in beginsel concurrerend zijn.Dat naar het oordeel van de regering de zelfregulering ertoe zal leiden
dat het overgrote deel van de bedrijven zich aan gemaakte afspraken zal houden,
neemt niet weg dat er altijd bedrijven zullen zijn die dat niet doen. Het
vertrouwen dat de regering in de bedrijfstak heeft, neemt dan ook niet weg
dat decadent beeldmateriaal beschikbaar blijft. De regering erkent dat er
individuele bedrijven kunnen zijn die zich weinig of niets aantrekken van
gemaakte afspraken. De regering stelt dat in uiterste gevallen uitsluiting
van die individuele bedrijven uit de bedrijfstak een gevolg zal zijn en dat
uitsluiting vanuit commercieel perspectief voor die bedrijven niet aantrekkelijk
is. De leden van de CDA-fractie stellen de vraag waarom de regering geen aandacht
besteedt aan de overweging dat er voor bepaalde individuele bedrijven een
commercieel aantrekkelijke kant zit aan het zich niet houden aan afspraken.De regering heeft er terecht op gewezen dat de Raad van Toezicht Videovoorlichting
en de daarin verenigde brancheorganisaties het voortouw hebben genomen bij
de totstandkoming van het NICAM. De leden van de CDA-fractie vragen waarom
de regering geen aandacht besteedt aan het feit, dat de initiatieven van de
bedrijfstak bedoeld zijn om de overheid een slag voor te zijn en zodoende
het «gevaar» af te wenden van stringente wettelijke voorschriften
en beperkingen. Hoe en in welke mate jongeren en ouderen door middel van schadelijk
beeldmateriaal worden beïnvloed en welke effecten dat kan
hebben, zijn discutabel onderwerpen die voor velerlei interpretaties vatbaar
zijn. In het wetsvoorstel (artikel 52D, eerste lid) wordt gesproken van onderdelen
van televisieprogramma's die «ernstige schade zouden kunnen toebrengen»
en (artikel 53, eerste lid) van programmaonderdelen waarin«angst wordt
opgewekt» en «brutaliserend geweld wordt vertoond of gerechtvaardigd».
Omdat de brancheorganisaties van alle sectoren binnen de audiovisuele bedrijfstak
voor haar leden bindende regels moet treffen en de zelfregulering dus betrekking
heeft op divers beeldmateriaal (televisieprogramma's, bioscoopfilms, video's
en computerspelletjes), vragen de leden van de CDA-fractie op welke manier
uniformiteit en consistentie kan worden bereikt inzake de interpretaties van
ernstige schade, opwekken van angst en brutaliserend geweld. Waarom besteedt
de regering geen aandacht aan de reële mogelijkheid dat de organisaties
van de branche die ruimte van interpretaties zullen oprekken? In de memorie
van toelichting wordt gesteld dat (blijkens een onderzoek van het Commissariaat
voor de Media uit 1997) het eigen oordeel van met name commerciële omroepen
betreffende het wel of niet uitzenden van programmaonderdelen die als schadelijk
kunnen worden aangemerkt, minder streng uitvalt dan de beoordeling van de
Nederlandse Filmkeuring.Hoewel dat onderzoek gedateerd is, is de vraag relevant waarom de regering
niet expliciet aandacht besteedt aan het feit dat commerciële omroepen
per definitie commercieel zijn, dat kijkcijfers volgens hun woordvoerders
in overwegende mate bepalend zijn voor hun beleid en dat derhalve het beschermen
van jeugdigen per definitie ondergeschikt is aan die primaire belangen. Wanneer
de hoofdredacteur van RTL-Nieuws in augustus jl. zegt een berisping van de
Raad voor de Journalistiek naast zich neer te leggen, bestaat er dan wel voldoende
vertrouwen dat zo'n televisie-organisatie de controle van het NICAM zal respecteren?
Op grond van de genoemde argumenten vragen de leden van de CDA-fractie of
de regering niet te stellig is met haar bewering in de memorie van toelichting,
dat zelfregulering momenteel de meest effectieve aanpak is om minderjarigen
te beschermen. Ook vragen deze leden waarom de regering een uitgesproken vertrouwen
heeft in de zelfregulering van de audiovisuele bedrijfstak, terwijl de regering
op diverse plaatsen haar aarzelingen laat blijken.De Raad van State schrijft in zijn advies dat het niet de overtuiging
heeft gekregen dat weldra de beoogde bescherming aan jeugdigen zal worden
geboden. Afhankelijk van het antwoord van de regering zijn de leden van de
CDA-fractie in hun voorlopige beoordeling van het wetsvoorstel het met die
constatering eens, omdat de wettelijke begrenzing van zelfregulering beperkt
is. Deze leden vragen waarom de regering het advies van de Raad van State
niet heeft gevolgd, in het geval zelfregulering niet effectief tot stand komt,
nu reeds aanwijzingen te geven die ertoe strekken dat de sector door een wettelijke
regeling zal worden getroffen. Op diverse plaatsen zegt de regering zulke
aanwijzingen niet opportuun noch noodzakelijk te vinden. De leden van de CDA-fractie
vragen of het doel van wet (bescherming) niet rechtvaardigt dat de regering
laat merken dat het haar tot het uiterste ernst is met de bedoelde bescherming?De regering heeft verscheidene keren verwezen naar het grondwettelijk
gewaarborgde recht van vrijheid van meningsuiting, dat een vergunningstelsel
in de weg zou staan. De leden van de CDA-fractie vragen welk gewicht aan dat
argument moet worden toegekend. Een grondwettelijk recht kan in verband met
de openbare orde en de openbare veiligheid, die in verband met de bedoelde
bescherming relevant zijn, beargumenteerd worden begrensd, zeker indien de
gevaren van misbruik van dat recht evident aantoonbaar zijn. Ook vragen deze
leden de regering uit te leggen waarom de bedoelde bescherming van jeugdigen
tegen excessief geweld en pornografie geen directe en concrete verbodsbepaling
zou behoeven in vergelijking met kinderporno en racistisch-discriminatoire
uitlatingen die wel bij de wet verboden zijn vanwege destructieve persoonlijke
en maatschappelijke gevolgen.In de memorie van toelichting (blz. 11) wordt opgemerkt dat de deskundigheid
die de Nederlandse Filmkeuring in huis heeft met betrekking tot de leeftijdsclassificatie
van bioscoopfilms, in het nieuwe stelsel zoveel mogelijk moet worden gebruikt;
vervolgens wordt opgemerkt dat het NICAM hiermee heeft ingestemd. In de Nota
naar aanleiding van het verslag (blz. 12) wordt gesteld dat met de opheffing
van de Nederlandse Filmkeuring zal worden gewacht tot duidelijk is dat het
NICAM gereed is voor de volledige uitoefening van haar taken. De leden van
de CDA-fractie vragen de regering wat de stand van zaken is inzake de samenwerking
tussen het NICAM en de Nederlandse Filmkeuring. Ook vragen deze leden of en
in hoeverre het NICAM gereed is haar taken volledig en adequaat uit te oefenen.
Tenslotte vragen deze leden welke regeling de regering heeft getroffen met
het personeel van de Nederlandse Filmkeuring (bij opheffing van die organisatie)
en welke bestemming wordt gegeven aan het archief van die organisatie.De leden van de VVD-fractie merkten op met
belangstelling te hebben kennis genomen van het voorliggende wetsvoorstel.
Zij constateren dat het wetsvoorstel een logisch vervolg is op de in 1997
door de regering uitgebrachte notitie: «Niet voor alle leeftijden: audiovisuele
media en de bescherming van jeugdigen».Zij achten het een goede zaak dat de regering ter bescherming van jeugdigen
tegen voor het schadelijk audiovisueel materiaal gekozen heeft voor een aanpak
welke in eerste instantie uitgaat van zelfregulering binnen de audiovisuele
bedrijfstak.De leden van de VVD-fractie achten de in de Grondwet verankerde vrijheid
van meningsuiting van een dusdanig belang dat met betrekking tot eventuele
inperking hiervan grote terughoudendheid dient te worden betracht.Zij hadden geconstateerd dat de commissie «Grondrechten in het digitale
tijdperk» van mening was dat bij deze door de regering voorgestelde
regeling van zelfregulering geen sprake is van een beperking van vrijheid
van meningsuiting.Wel vragen deze leden hoe op lange termijn de effectiviteit van deze wetgeving
gewaarborgd is. De ontwikkelingen op het terrein van de audiovisuele media
gaan in een razendsnel tempo waarbij, via onder meer internet, ook een groot
buitenlands aanbod snel groeiende is. Hoe denkt de regering met dit snel groeiende,
vrijwel niet te controleren aanbod, ter zake om te gaan?De leden van de VVD-fractie constateren dat het voorliggende wetsvoorstel
de regering de mogelijkheid biedt bij AMvB regels te stellen met betrekking
tot het uitzenden van programmaonderdelen die schadelijk kunnen zijn voor
jeugdigen. Dit als een eventueel tijdelijke vervanging van het systeem van
zelfregulering.Is deze bepaling bedoeld als een «stok achter de deur» jegens
desbetreffende branche, zo vragen deze leden. Acht de regering dat niet in
strijd met het vertrouwen dat zij in desbetreffende branche zegt te hebben?
Is de door de regering aangekondigde evaluatie over twee jaar, in dezen niet
voldoende?Wat is de reactie van de regering op het standpunt van de commissie: «Grondrechten
in het digitale tijdperk», die in haar eindrapport stelt dat beperkingen
van de inhoud van uitingen slechts bij formele wet gesteld zouden mogen worden
en niet bij AMvB De leden van de fractie van GroenLinks deelden
mee geen grote bezwaren te hebben tegen voorliggende wetswijzigingen. Niettemin
wensen zij op enkele punten enige verduidelijking.Welke wettelijk stok achter deur (AMvB) is voorhanden indien onverhoopt
de zelfregulering niet tot het gewenste resultaat leidt en wat is daar de
mogelijke inhoud van?Kunnen de bewindslieden aan de hand van concrete voorbeelden verduidelijken
wat zij verstaan onder ernstige schade aan lichamelijke
ontwikkeling van personen jonger dan zestien jaar, toegebracht door
programmaonderdelen van televisieprogramma's (artikel 52D, lid 1).Houdt de volgorde van criteria onder artikel 53, lid 1 sub a enige rangorde
in wat betreft beoordeling van de mate van schade die aangericht kan worden
of zijn deze criteria nevengeschikt? Bijvoorbeeld telt brutaliserend geweld
zwaarder dan pornografie?Welke pedagogische overwegingen liggen ten grondslag aan het stellen van
de grens van het toelaatbare op de leeftijd ouder dan 16 jaar?Vallen educatieve en/of voorlichtende programmaonderdelen, bijvoorbeeld
in het kader van seksuele voorlichting of «veilig vrijen», buiten
het bereik van de voorgestelde wetgeving?Met gemengde gevoelens hadden de leden van de fracties van RPF/GPV en SGP kennis genomen van het
wetsvoorstel.De bescherming van jongeren tegen schadelijke «audiovisuele mediaproducten»
is een belangrijke zaak. De overheid heeft de opdracht om aan die bescherming
naar vermogen bij te dragen. Het is ook een goede zaak de betrokken producenten
zelf aan te spreken op hun verantwoordelijkheid in dezen. Waar zij –
individueel en in georganiseerd verband – die verantwoordelijkheid waarmaken,
kan optreden van de overheid achterwege blijven.Maar het is voor de genoemde leden de vraag of de in het voorliggende
wetsvoorstel vastgelegde regeling voldoende waarborgen biedt voor een effectieve
bescherming. Naast de bepalingen in Wetboek van Strafrecht krijgt de overheid
volgens deze regeling als enig instrument de mogelijkheid om een organisatie
wel of niet te erkennen die erop toeziet of producenten «programma-onderdelen»
classificeren en eventueel uitzenden binnen toegestane tijdstippen.In verband daarmee stellen de genoemde leden de volgende vragen.Welke voorwaarden zullen worden gesteld aan de beoogde organisatie, het
NICAM, zodat de verwachting gewettigd is dat op het brede terrein van «audiovisuele
mediaproducten» jeugdigen effectief beschermd worden?Hoe zal een organisatie die niet zelf de expertise heeft producten te
classificeren, in staat zijn de classificatie door producenten te toetsen?Zal het mogelijk zijn zicht te houden op de wijze waarop producenten omgaan
met de grote verscheidenheid aan producten, zoals die worden vastgelegd en
verspreid via diverse media? Onder andere is het de vraag hoe de classificatie
van producten op het internet kan worden ingericht en getoetst.Zal het NICAM voldoende mogelijkheden hebben om producenten die zich aan
de verplichten ontrekken, te corrigeren? Zou het bijvoorbeeld niet noodzakelijk
zijn producenten te verplichten zich te voegen in de opzet van het NICAM?Op welke wijze kan de overheid haar verantwoordelijkheid voor de wijzevan functioneren van het NICAM waarmaken? Wat kan de overheid doen als
zou blijken dat de bescherming van jeugdigen tekort schiet?Is de opheffing van de Nederlandse Filmkeuring niet voorbarig? Is er reden
om aan te nemen dat individuele producenten tenminste in staat zijn een vergelijkbare
classificatie van films te realiseren?Men moet oude schoenen niet weggooien zolang men geen nieuwe heeft, of –
liever nog – zolang men de nieuwe niet in de praktijk heeft beproefd.
Is het – vanuit dit principe – wel verstandig de Filmkeuring af
te schaffen in de verwachting dat de beoogde zelfregulering beter zal werken,
op een breder terrein?Is verbreding van het terrein waarop de bescherming van jeugdigen tegen
schadelijke «audiovisuele mediaproducten» niet op een andere manier
denkbaar dan via de weg van de zelfregulering? Graag willen de leden van de
fracties van RPF/GPV en SGP geïnformeerd worden over de mogelijke alternatieven.
Is rechtstreeks toezicht door of namens de overheid niet mogelijk?* De eerder verschenen stukken inzake dit wetsvoorstel zijn gedrukt onder
EK nrs. 278 en 278a, vergaderjaar 1999–2000.De voorzitter van de commissie,Ter VeldDe griffier van de commissie,NieuwenhuizenXNoot1Samenstelling: Boorsma (CDA), Werner (CDA), Van Leeuwen (CDA) (plv. voorzitter),
Van den Berg (SGP), Van Heukelum (VVD), Ter Veld (PvdA) (voorzitter), Dees
(VVD), Hessing (D66), Ruers (SP), Stekelenburg (PvdA), Van Schijndel (GL),
Swenker (VVD). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20002001-26841-12.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl