Wijziging van de Wet wederzijdse bijstand bij de invordering van enkele EEG-heffingen, de omzetbelasting en de accijnzen; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28468, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

16-07-2002

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

28468 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI. ALGEMEEN1. Inleiding2. Achtergrond van de wijzigingsrichtlijn2.1 Noodzaak voor wijziging2.2 Aandachtsgebieden3. Baten en (administratieve) lastenII. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGArtikel IOnderdelen A en B (artikelen 1 en 2)Onderdelen D en H (artikelen 4 en 9)Onderdelen L en V (artikelen 13 en 26)Onderdelen M en N (artikelen 13a en 14)Onderdelen O, X en AA (artikelen 16, 29 en 31a)Onderdelen P, Q, R, T, Z en AF (artikelen 17, 17a, 18,
22, 31 en 37)Onderdeel S (artikel 19a)Onderdelen AC en AI (artikelen 33 en 39a)Artikel IIArtikel IIIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28468Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 37 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 468Wijziging van de Wet wederzijdse bijstand bij de invordering van enkele
EEG-heffingen, de omzetbelasting en de accijnzennr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGI. ALGEMEEN1. InleidingWederzijdse bijstand bij de invordering biedt de mogelijkheid een belastingschuld
die in de binnenlandse context niet invorderbaar is gebleken, zelfs niet door
beslaglegging en executie, in die gevallen waarin de schuldenaar of diens
opeisbare vermogen(sbestanddelen) zich in een andere (lid)staat bevinden,
in te vorderen in die staat. Hierdoor kan de schuld toch tot een bijdrage
aan de schatkist leiden. Op 15 maart 1976 kozen de Europese partners
bij uitvaardiging van richtlijn nr. 76/308/EEG van de Raad van de Europese
Gemeenschappen van 15 maart 1976 betreffende de wederzijdse bijstand
inzake de invordering van schuldvorderingen die voortvloeien uit verrichtingen
die deel uitmaken van het financieringsstelsel van het Europees Oriëntatie-
en Garantiefonds voor de Landbouw, alsmede van landbouwheffingen en douanerechten,
evenals van schuldvorderingen uit hoofde van de belasting over de toegevoegde
waarde en van bepaalde accijnzen (PbEG L 73; hierna:
Richtlijn 76/308/EEG of richtlijn) voor een strategie die onttrekking aan
de betalingsverplichting van in deze richtlijn genoemde belastingen moest
bemoeilijken, zo niet onmogelijk maken. Aan deze richtlijn en de daaropvolgende
wijzigingsrichtlijnen is uitvoering gegeven bij de Wet wederzijdse bijstand
bij de invordering van enkele EEG-heffingen, de omzetbelasting en de accijnzen
(Wet van 24 oktober 1979, Stb. 572, laatstelijk gewijzigd bij de
wet van 12 december 2001, Stb. 639; hierna: WWB). Voorliggend voorstel
van wet behelst de implementatie van richtlijn nr. 2001/44/EG van de Raad
van de Europese Unie van 15 juni 2001 tot wijziging van Richtlijn 76/308/EEG
(PbEG L 175; hierna: Richtlijn 2001/44/EG) in
de WWB.Centraal in de richtlijn, en daarmee in de wet, staat de in de artikelen
6 tot en met 12 geregelde invorderingsbijstand. Verder zijn in de WWB de regels
te vinden inzake de uitwisseling van inlichtingen (artikel 4 van de richtlijn),
de notificatie (artikel 5 van de richtlijn) en de conservatoire maatregelen
(artikel 13 van de richtlijn). Voorop staat dat de verantwoordelijkheid voor
de juistheid van de onderliggende schuldvordering volledig bij de verzoekende
staat ligt. Ook geldt als uitgangspunt de in beginsel gelijke behandeling
van een vordering van een andere lidstaat met een nationale vordering
en het zo veel mogelijk aansluiten bij de kaders van het nationale beleid
ter zake van de invordering van belastingschulden en andere schuldvorderingen.
Wederzijds vertrouwen, zowel wat betreft de redengeving voor het verzoek als
wat betreft de wijze van uitvoering, is de fundering voor de ingewikkelde
aangelegenheid van de wederzijdse bijstand bij de invordering.Bijstand dient te worden verleend als deze verband houdt met heffingen
die als zodanig zijn benoemd in de richtlijn. Van origine hebben de heffingen
en belastingen die in de richtlijn centraal staan, een sterk Europees karakter
(de traditionele eigen middelen). Stapsgewijs zijn deze steeds meer uitgebreid
naar voor bijstand vatbare heffingen met een meer nationaal karakter. Op 15 juni
2001 is met uitvaardiging van Richtlijn 2001/44/EG een volgende stap gezet,
namelijk dat lidstaten – naast wederzijdse bijstand bij de invordering
van schuldvorderingen in verband met onder meer de heffingen en andere rechten
uit hoofde van de gemeenschappelijke marktordening voor suiker – gehouden
zullen zijn ook wederzijdse bijstand te verlenen bij de invordering van belastingen
op inkomen en vermogen alsmede belastingen op verzekeringspremies.2. Achtergrond van de wijzigingsrichtlijn2.1 Noodzaak voor wijzigingHet concurrentievermogen en de (fiscale) neutraliteit van de interne markt,
meer in het bijzonder de noodzaak deze beter te beschermen, lagen ten grondslag
aan de keuze om met uitvaardiging van Richtlijn 2001/44/EG de bestaande regels
te wijzigen. Tevens is de uitbreiding van de wederzijdse bijstand bij de invordering
van directe belastingen van belang om ook de nationale financiële belangen
van de lidstaten in de toekomst beter te kunnen beschermen. Door de werkingssfeer
van Richtlijn 76/308/EEG uit te breiden naar de directe belastingen sluit
deze bovendien aan op de richtlijn nr. 77/799/EEG van de Raad van de
Europese Gemeenschappen van 19 december 1977 betreffende de wederzijdse
bijstand van de bevoegde autoriteiten van de lidstaten op het gebied van de
directe belastingen (PbEG L 336), die is geïmplementeerd
in de Wet op de internationale bijstandsverlening bij de heffing van belastingen.
Door beide richtlijnen meer met elkaar in overeenstemming te brengen wordt
het doel van een betere bescherming van deze financiële belangen van
de lidstaten, alsmede van de neutraliteit van de interne markt, beter gerealiseerd.
Groeiende dreiging van fraude over de nationale landsgrenzen heen maakt hervorming
van de richtlijn evenzeer noodzakelijk. Richtlijn 2001/44/EG is blijkens de
preambule bedoeld om het hoofd te bieden aan de daaruit voortvloeiende bedreiging
voor de financiële belangen van de Europese Gemeenschap en van de lidstaten,
alsmede voor de interne markt. Dankzij verbeterde technieken weten fraudeurs
in toenemende mate gebruik te maken van de zwakke plekken in de belastingstelsels,
waardoor het niet is uitgesloten dat het aantal fraudegevallen stijgt. Zwakke
plekken in de belastingstelsels alsmede niet op elkaar aansluitende nationale
belastingstelsels en belasting- en douaneadministraties geven ruimte voor
misbruik en oneigenlijk gebruik. Zowel een verstoring van de interne markt
als verlies aan belastinginkomsten, nu en in de toekomst, dient te worden
voorkomen. De meeste bezorgdheid op dit punt bestaat ten aanzien van de BTW
en de directe belastingen. Hoewel soms regelingen bestaan om de inning veilig
te stellen, met name op het terrein van douane- en accijnsrechten, vormt wederzijdse
bijstand bij de invordering nog steeds een belangrijke ondersteuning. Toenemende
mobiliteit van belastingplichtigen en hun vermogen binnen het gebied van de
lidstaten dwingt de Europese partners tot verdere samenwerking bij de invordering.Bescherming van door fraude bedreigde communautaire en nationale financiële belangen maakt dat het concurrentievermogen en de fiscale
neutraliteit van de interne markt beter worden gewaarborgd. Alle lidstaten
beschouwen doeltreffende regels als een belangrijk middel om fraude te ontmoedigen
en als een garantie voor een rechtvaardige behandeling van belastingplichtigen
die hun fiscale verplichtingen nakomen. Als het kader van regelgeving ter
zake van invordering tekortschiet, is verwezenlijking van een juiste heffing
van belastingen, douanerechten en andere traditionele middelen in grensoverschrijdende
situaties moeilijk of niet haalbaar.2.2 AandachtsgebiedenBestrijding van grensoverschrijdende heffingsfraude is zinloos als betaling
van de corresponderende belastingschuld kan worden ontlopen door verhaalbaar
vermogen buiten het bereik van de nationale autoriteit te brengen dan wel
door zelf buiten het bereik van de heffende autoriteit te blijven. Analyse
van de tekortkomingen door de Raad van de Europese Unie van de huidige regels
heeft tot de conclusie geleid dat probleemgebieden zijn te onderkennen.1 Ten eerste is in voorkomende gevallen het vinden van
schuldenaren en hun vermogen in de lidstaat zelf al lastig, laat staan het
achtervolgen ervan in andere lidstaat. Ook blijkt het nationale bevoegdhedenkader
aan een voortvarende invordering van buitenlandse schulden in de weg te staan.
Voorts is het praktijk dat gelijke vorderingen in strijd met artikel 6, tweede
lid, van Richtlijn 76/308/EEG niet altijd gelijk worden behandeld. Bij deze
constateringen kan worden gedacht aan tijdrovende juridische procedures in
de aangezochte lidstaat om stukken geldig te kunnen (laten) verklaren, contrair
aan artikel 8 in samenhang met artikel 12 van die richtlijn. Hierin wordt
verandering gebracht door artikel 6 (wijziging van artikel 8) en artikel 7
(wijziging van artikel 12) van Richtlijn 2001/44/EG. Blijkens artikel 10 van
Richtlijn 76/308/EEG (na wijziging) wordt de lidstaten bij implementatie ruimte
geboden om aan vorderingen ter zake waarvan om bijstand bij de invordering
is verzocht, preferentiële behandeling toe te kennen (voorrecht). De
gewijzigde richtlijntekst heeft niet geleid tot een wijziging van de wettekst.
De huidige situatie waarin geen voorrecht wordt toegekend, wordt gecontinueerd.
Ook al omdat bij een keuze ten faveure van een preferentiële behandeling
van ook buitenlandse vorderingen een voorschot zou worden genomen op de uitkomst
van de discussie over de status van het voorrecht in nationaal verband, is
er bij implementatie van artikel 10 van de richtlijn voor geopteerd om niet
af te wijken van de Nederlandse uitgangspunten ter zake van wederzijdse bijstand.De stap die met Richtlijn 2001/44/EG is gezet, dient om de nodige impuls
te geven aan de wederzijdse bijstand bij de invordering. In de preambule bij
deze richtlijn wordt dan ook overwogen dat met het oog op een efficiënter
en doeltreffender invordering van schuldvorderingen waarvoor een verzoek tot
invordering is gedaan, de executoriale titel van de schuldvordering in beginsel
op dezelfde wijze dient te worden behandeld als een titel van de lidstaat
waar de aangezochte autoriteit is gevestigd. Artikel 8 van Richtlijn 76/308/EEG
(na wijziging) bedoelt het systeem soepeler te laten werken als het gaat om
de validatieprocedures. De bepaling is aangepast vanuit de gedachte dat ingevolge
artikel 6, tweede lid, van Richtlijn 76/308/EEG het uitgangspunt geldt van
een gelijke behandeling van schuldvorderingen, alsmede dat aan het systeem
vertrouwen ten aanzien van de status van de schuldvordering ten grondslag
ligt. In het kader van laatstgenoemd uitgangspunt is ook de wijziging van
artikel 12 van de richtlijn te plaatsen. Met wederzijds vertrouwen als uitgangspunt
behoeft de geldigheid van de schuldvordering niet meer te worden getoetst.3. Baten en (administratieve) lastenMet betrekking tot de effecten van het wetsvoorstel voor de administratieve
lasten bij bedrijven kan worden opgemerkt dat deze verwaarloosbaar zijn. Dit
in tegenstelling tot de structurele effecten voor de uitvoeringskosten van
de Belastingdienst die voortvloeien uit het onderhavige wetsvoorstel. De Belastingdienst
verwacht een groter aantal verzoeken vanuit de lidstaten voor wederzijdse
bijstand bij de invordering. Voorts zal het mogelijk zijn voor de Belastingdienst
extra verzoeken in te dienen bij de andere lidstaten. Voor deze werkzaamheden
is een uitbreiding van het personeel van de Belastingdienst nodig met 17 fte's.
De structurele kosten zullen € 1 235 000 zijn. De incidentele
kosten voor de automatisering zullen € 220 000 zijn. Tegenover
deze kosten staan de door de Belastingdienst op basis van de Kostenwet invordering
rijksbelastingen op de betrokkene te verhalen invorderingskosten, ten bedrage
van rond € 1 000 000.De uitbreiding van de voor wederzijdse bijstand bij de invordering in
aanmerking komende schuldvorderingen, met name de directe belastingen, en
mogelijkheden om tot een doeltreffender invordering van de schuldvorderingen
te komen, zullen zeker ook tot extra belastingopbrengsten leiden. Naar verwachting
zullen deze rond de € 1 000 000 per jaar bedragen.II. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGArtikel IOnderdelen A en B (artikelen 1 en 2)Gelijk artikel 2 van Richtlijn 76/308/EEG geeft artikel 1 van de WWB een
weergave van het toepassingsgebied van de wederzijdse bijstand. Uitputtend
is aangegeven welke vorderingen onderwerp van wederzijdse bijstand kunnen
zijn. De redactie van deze bepaling is ten opzichte van de thans bestaande
situatie op een viertal punten gewijzigd. Ten eerste zijn omschrijvingen opgenomen
van rechten bij invoer en rechten bij uitvoer, alsmede van andere middelen
(suikerheffingen). Zoals al in het algemene deel van de toelichting is opgemerkt,
is de werking van genoemde richtlijn, en dus ook de wet, uitgebreid naar directe
belastingen (artikel 2, onderdeel g, van de richtlijn) alsmede naar belastingen
op verzekeringspremies (artikel 2, onderdeel h, van de richtlijn). De uitbreiding
betreffende directe belastingen in artikel 2, onderdeel h, van de WWB verwijst
naar artikel 1, derde lid, van richtlijn nr. 77/799/EEG van de Raad van de
Europese Gemeenschappen van 19 december 1977 betreffende de wederzijdse bijstand
van de bevoegde autoriteiten van de lidstaten op het gebied van de directe
belastingen (PbEG L 336). Daarmee wordt wederzijdse
bijstand niet alleen mogelijk bij de invordering van vennootschapsbelastingschulden
maar ook bij de invordering van schulden vanwege de heffing van inkomstenbelasting
en de voorheffingen te dier zake. Daarnaast kunnen de rechten van successie,
schenking en overgang ingevolge artikel 2, onderdeel h, van de WWB onderwerp
van wederzijdse bijstand zijn. Ingevolge artikel 1, vierde lid, van richtlijn
nr. 77/799/EEG en de verwijzing naar deze bepaling in artikel 2, onderdeel
h, van de WWB wordt bijstand ook mogelijk ter zake van gelijke of in wezen
soortgelijke belastingen die in de toekomst naast of in de plaats van deze
belastingen worden geheven.Ten slotte wordt, in navolging van het gewijzigde artikel 2 onderdeel
i, van de richtlijn, voortaan bijstand verleend bij de invordering van niet
alleen interest en kosten maar ook alle andere verschuldigde bedragen in verband
met sancties, boeten en kosten, die verband houden met de schuldvorderingen,
bedoeld in de onderdelen a tot en met h. Van deze sancties zijn
maatregelen uitgesloten die als Nederland aangezochte staat is, beoordeeld
naar Nederlands recht, een strafrechtelijk karakter kennen.Onderdelen D en H (artikelen 4 en 9)Artikel 4 (inzake de uitwisseling van inlichtingen) en artikel 5 (inzake
notificatie) van de richtlijn zijn aangepast, in die zin dat op een andere
wijze aan formaliteiten bij een verzoek invulling moet worden gegeven. Voortaan
dient met betrekking tot de identiteit van betrokkene ook andere relevante
informatie waartoe de verzoekende autoriteit normaliter toegang heeft, in
het verzoek te worden opgenomen. De artikelen 4 en 9 van de WWB zijn dienovereenkomstig
gewijzigd.Onderdelen L en V (artikelen 13 en 26)Artikel 7, derde en vijfde lid, van de richtlijn, overgenomen in de artikelen
13 en 26 van de WWB, geeft mede invulling aan het wederzijds vertrouwen dat
aan bijstand bij de invordering ten grondslag ligt, doordat het bij de verzoekende
staat een zorgplicht legt om de voor bijstand dienstige gegevens over te leggen.
Hetgeen is gesteld in het derde en vijfde lid van artikel 7 van de richtlijn
geldt vanzelfsprekend evenzeer voor de situatie waarin Nederland een verzoek
doet aan een andere lidstaat. Ook in dat geval geldt dat relevante informatie
meteen dient te worden verstrekt (artikelen 13, eerste lid, onderdeel g, en
26, eerste lid, onderdeel g, van de WWB); nuttige inlichtingen later (artikelen
13, tweede lid, en 26, tweede lid, van de WWB).Onderdelen M en N (artikelen 13a en 14)Artikel 7, tweede lid, onderdeel a, van de richtlijn (na wijziging), dat
in de WWB is terug te vinden als artikel 13a, onderdeel a, schrijft niet meer
voor dat bijstand bij de invordering slechts mogelijk is als zekerheid bestaat
omtrent de rechtsgeldige status van de vordering. Hoofdregel blijft dat normaliter
betwisting van de vordering of aanvechting van de executoriale titel leidt
tot schorsing van de invorderingsactiviteiten. Ingevolge artikel 14, onderdeel
c, van de WWB dient bij het verzoek om bijstand bij de invordering een verklaring
van de verzoekende autoriteit te worden gevoegd waarin wordt bevestigd dat
aan de voorwaarden van genoemd artikel 7, tweede lid, van de richtlijn onderscheidenlijk
artikel 13a van de WWB is voldaan, en dus dat de vordering onomstreden is.
Uit artikel 22 van de WWB (hierna nader toegelicht) in samenhang met het slot
van artikel 13a, onderdeel a, van de WWB volgt dat ook een omstreden schuldvordering
voor bijstand bij de invordering vatbaar is als daarom wordt verzocht. Uit
artikel 14, onderdeel c, van de WWB, dat is ontleend aan artikel 7, vierde
lid, van de richtlijn, volgt dat in dat geval een suppletie bij het verzoek
om bijstand is vereist waarin wordt gevraagd om onmiddellijke invordering
zonder schorsing.Het op artikel 7, tweede lid, onderdeel b, van de richtlijn gebaseerde
artikel 13a, onderdeel b, van de WWB is een codificatie van hetgeen zich in
de Europese praktijk al langer voordeed. Onder de oude redactie verplichte
het tweede lid van artikel 7 van de richtlijn ertoe de daartoe beschikbare
middelen uit te putten, voordat een verzoek aan een andere lidstaat kon worden
gezonden. Eerst het eigen arsenaal aan middelen moest worden ingezet om inning
van de vordering te bewerkstelligen. Omdat dit oncontroleerbaar bleek en dus
in wezen onuitvoerbaar was, is de systematiek van de wederzijdse bijstand
op dit punt altijd gebaseerd geweest op vertrouwen, en dat zal ook in de toekomst
zo zijn. Onder het regime van Richtlijn 2001/44/EG is het verzoek om wederzijdse
bijstand niet langer ultimum remedium. Het uitputtingsbeginsel zoals dat voorheen
werd omschreven in artikel 14, eerste alinea, onderdeel b, van de richtlijn,
is losgelaten. Ook als de verzoekende lidstaat op zijn grondgebied nog niet
alle middelen tot invordering heeft uitgeput, is een verzoek tot verlening
van bijstand bij de invordering voor inwilliging vatbaar. Wanneer de verzoekende
autoriteit de invorderingsprocedures heeft ingesteld die op grond van de executoriale
titel kunnen worden uitgevoerd, en de genomen maatregelen niet tot volledige
betaling van de schuldvordering zullen leiden, kan deze een verzoek tot invordering
indienen bij een andere lidstaat en dient deze laatste aan het verzoek te
voldoen. Het vertrouwen is verdisconteerd in de verklaring, bedoeld in het
vierde lid van artikel 7 van de richtlijn (na wijziging). Deze verklaring,
dezelfde als is bedoeld in artikel 14, onderdeel c, van de WWB, zegt iets
over de vordering zelf, namelijk dat de vordering onomstreden is of voor onmiddellijke
invordering vatbaar is, alsmede iets over het verhaalbare vermogen van de
schuldenaar in de lidstaat waar de verzoekende autoriteit gevestigd is, namelijk
dat verhaal daarop moeilijk of onmogelijk tot delging van de schuld leidt.
Ingevolge artikel 7, tweede lid, onderdeel b, van de richtlijn (na wijziging)
behoeft voor het afgeven van genoemde verklaring door de verzoekende lidstaat
geen volkomen zekerheid meer te bestaan omtrent het feit dat de genomen maatregelen
niet hebben geleid tot volledige betaling van de schuldvordering. De aangezochte
lidstaat wordt op basis van de verklaring als zodanig geacht bijstand bij
de invordering te verlenen indachtig het vertrouwen dat er voor de verzoekende
staat voldoende redenen bestaan om een verklaring af te geven, waardoor de
aangezochte lidstaat op de grondslag van artikel 6, eerste lid, van de richtlijn
het invorderingsapparaat dient aan te wenden. Voldoende is dat de genomen
maatregelen in de verzoekende lidstaat niet tot volledige betaling van de
schuldvordering zullen leiden, en dat zich in Nederland voor beslag vatbare
goederen bevinden. Overigens zij hier verwezen naar de aansprakelijkheidsverdeling,
bedoeld in artikel 18, vierde lid, van de richtlijn (zie hierna).Onderdelen O, X en AA (artikelen 16, 29 en 31a)Artikel 14 van de richtlijn geeft de mogelijkheid om bijstand bij de invordering
in twee gevallen te weigeren. Om te beginnen in als door bijstand bij de invordering
van een schuldvordering dan wel bij het treffen van conservatoire maatregelen
het risico bestaat dat deze bijstand, wegens de situatie van de debiteur,
in Nederland ernstige moeilijkheden van sociale of economische aard zou kunnen
opleveren. Deze in artikel 16, tweede lid, respectievelijk artikel 29, tweede
lid, van de WWB geïmplementeerde mogelijkheid vloeit voort uit artikel
14, onderdeel a, van de richtlijn. Hoewel de redactie van artikel 14, onderdeel
a, is gewijzigd, is de bedoeling van deze bepaling nog steeds dezelfde.Ingevolge de andere weigeringgrond die voortvloeit uit artikel 14, eerste
alinea, onderdeel b, van de richtlijn, behoeft aan een verzoek om bijstand
bij de invordering niet te worden voldaan wanneer het eerste verzoek om bijstand
betrekking heeft op een schuldvordering die meer dan vijf jaar bestaat, te
rekenen vanaf het tijdstip van vaststelling van de executoriale titel in overeenstemming
met de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen of de administratieve
praktijken die gelden in de lidstaat waar de verzoekende autoriteit is gevestigd,
tot de datum van het verzoek. Ingevolge deze tijdsvoorwaardelijke weigeringgrond
die in artikel 31a van de WWB is geïmplementeerd, bestaat ten aanzien
van oude schuldvorderingen een discretionaire bevoegdheid af te zien van wederzijdse
bijstand bij de invordering. Dit laat overigens onverlet de aanspraken van
verdragspartners die voortvloeien uit door Nederland gemaakte afspraken. De
bepalingen van Richtlijn 76/308/EEG kunnen ingevolge artikel 23 van deze richtlijn
geen afbreuk doen aan de toepassing van de meer uitgebreide wederzijdse bijstand
welke sommige lidstaten elkaar krachtens overeenkomsten of regelingen verlenen
of zouden kunnen verlenen, met inbegrip van het gebied van de
notificatie van gerechtelijke of buitengerechtelijke akten. In bilaterale
context kan hierbij worden gedacht aan het Verdrag tussen het Koninkrijk der
Nederlanden en de Bondsrepubliek Duitsland inzake de wederzijdse administratieve
bijstand bij de invordering van belastingschulden en de uitreiking van documenten
(Trb. 1999, 113). Daarin is de verplichting opgenomen bijstand bij invordering
voor schuldvorderingen te verlenen die niet ouder zijn dan 15 jaar. Met betrekking
tot vorderingen ouder dan 5 jaar herleeft in de relatie tot Duitsland ook
het toetsingsrecht van de aangezochte staat (toetsing van de rechtsgeldigheid
van de vordering aan de bepalingen van het bilaterale belastingverdrag). Hetzelfde,
maar dan in multilaterale context, geldt ingevolge het Verdrag tussen het
Koninkrijk der Nederlanden, het Koninkrijk België en het Groothertogdom
Luxemburg nopens wederkerige bijstand inzake de invordering van belastingschulden
(Trb. 1952, 137) alsmede voor wederzijdse bijstand in de relatie tot lidstaten
die zijn toegetreden tot het Verdrag inzake wederzijdse administratieve bijstand
in belastingzaken (Trb. 1991, 4), te weten: België, Denemarken, Finland
en Zweden.Onderdelen P, Q, R, T, Z en AF (artikelen 17, 17a, 18,
22, 31 en 37)In navolging van artikel 8, eerste lid, van de richtlijn bepaalt het tweede
lid van artikel 17 dat de executoriale titel van de schuldvordering van een
andere lidstaat in Nederland rechtstreeks wordt erkend en automatisch behandeld
als executoriale titel van een Nederlandse schuldvordering. Het tweede lid
van artikel 8 van de richtlijn bepaalt dat, onverminderd het eerste lid van
dat artikel, de executoriale titel van de schuldvordering, in voorkomend geval
en volgens de bepalingen die van toepassing zijn in de lidstaat waar de aangezochte
autoriteit is gevestigd, kan worden bekrachtigd als, erkend als, aangevuld
met of vervangen door een op het grondgebied van dat land geldende executoriale
titel. Deze mogelijkheid is in de WWB uitgewerkt in de artikelen 17a en 18,
tweede en derde lid.Hiervoor is al opgemerkt dat met het oog op artikel 6, tweede lid, van
de richtlijn verandering wordt gebracht in tijdrovende juridische validatieprocedures
in de aangezochte lidstaat door wijziging van de artikelen 8 en 12 van de
richtlijn. Door de lidstaat waar de aangezochte autoriteit is gevestigd, behoeft
er geen toetsing meer plaats te vinden. Daarbij is mede van belang dat de
verzoekende autoriteit gehouden is de aangezochte autoriteit, zodra zij hiervan
kennis heeft, alle nuttige inlichtingen te doen toekomen die betrekking hebben
op de zaak welke de aanleiding was voor het verzoek tot invordering. De verantwoordelijkheid
voor de geldigheid van de onderliggende schuldvordering ligt derhalve volledig
bij de verzoekende staat. Wederzijds vertrouwen ligt, als gezegd, aan de basis
van de wijziging van artikel 12 van de richtlijn.Artikel 12, tweede lid, eerste alinea, van de richtlijn is geïmplementeerd
in artikel 22 van de WWB, alwaar als hoofdregel schorsing van de invorderingsactiviteiten
wordt voorgeschreven als de daaraan ten grondslag liggende schuldvordering
wordt betwist of de executoriale titel wordt aangevochten. Misbruik en oneigenlijk
gebruik van deze vorm van rechtsbescherming, in die zin dat de adempauze bleek
te worden gebruikt voor het wegsluizen van vermogen(sbestanddelen), hebben
de Europese partners ertoe gebracht de richtlijn op dit punt te wijzigen.
De richtlijn schrijft in genoemd artikel 12, tweede lid, tweede alinea, verder
voor dat schorsing door de aangezochte autoriteit in het geval van een betwiste
schuldvordering door de verzoekende autoriteit kan worden verhinderd. Alsdan
zal de ontvanger geen opdracht worden gegeven de invordering van een schuldvordering
te schorsen. Invordering van een omstreden vordering zonder schorsing neemt
niet weg dat betrokkene met succes tot betwisting van de schuldvordering kan
zijn overgegaan. Het op de tweede volzin van de tweede alinea van artikel
12, tweede lid, van de richtlijn gebaseerde artikel 22, derde
lid, van de WWB schrijft daarom voor dat in dat geval door de verzoekende
autoriteit tot terugbetaling van de door Nederland geïncasseerde schuldvordering
zal dienen over te gaan. Dit afgezien van de financiële consequenties
in de vorm van door de rechter toegewezen compensaties.In artikel 37 van de WWB is artikel 12 van de richtlijn geïmplementeerd
voor het geval Nederland de verzoekende staat is. Betwisting van een schuldvordering
leidt er niet toe, zo blijkt uit artikel 7, tweede lid, onderdeel a, van de
richtlijn (na wijziging), dat met betrekking tot deze vordering nimmer bijstand
bij de invordering behoeft te worden verleend. Ingevolge het dienovereenkomstige
artikel 13a, onderdeel a, van de WWB kan slechts aan een verzoek tot invordering
worden voldaan indien de schuldvordering onomstreden is, tenzij artikel 22,
tweede lid, van de WWB toepassing vindt. Artikel 7, vierde lid, van de richtlijn,
uitgewerkt in artikel 14, onderdeel c, van de WWB, vraagt van de verzoekende
lidstaat een bevestiging dat de voorwaarden van artikel 7, tweede lid, van
de richtlijn zijn vervuld. Zonder deze verklaring is het verzoek niet voor
inwilliging vatbaar. Echter, bij het bijstandsverzoek kan tevens worden verzocht
tot onmiddellijke invordering van een betwiste schuldvordering, zonder schorsing,
over te gaan. Het betreft hier een uitzondering op de hoofdregel dat een verzoek
alleen voor inwilliging vatbaar is als bij indiening ervan noch de juistheid
van de schuldvordering wordt betwist noch de geldigheid van de executoriale
titel wordt aangevochten. Omdat hetgeen is gesteld in artikel 12, tweede lid,
tweede alinea, van de richtlijn evenzeer geldt voor de situatie waarin Nederland
ter zake van een betwiste schuldvordering een verzoek doet aan een andere
lidstaat, is in artikel 37, tweede lid, van de WWB deze richtlijnbepaling
voor die situatie geïmplementeerd. In artikel 36 is naar deze bepaling
verwezen.Onderdeel S (artikel 19a)De eerste alinea van het tweede lid van artikel 9 van de richtlijn is
vervangen door een gelijkluidende tekst. Op dit punt is artikel 19 van de
WWB dan ook niet gewijzigd. De tweede alinea van artikel 9, tweede lid, van
de richtlijn, waarin is bepaald dat met ingang van de datum waarop de executoriale
titel van de schuldvordering overeenkomstig artikel 8 van de richtlijn voor
invordering vatbaar is, interest dient te worden geïnd wegens niet-tijdige
betaling, is in artikel 19a, tweede lid, van de WWB geïmplementeerd.
Zodoende zal invorderingsrente in rekening worden gebracht met ingang van
de datum waarop de executoriale titel in Nederland ten uitvoer kan worden
gelegd.Onderdelen AC en AI (artikelen 33 en 39a)De tekst van artikel 33, eerste lid, van de WWB geeft in navolging van
artikel 18, eerste lid, van de richtlijn aan dat de invordering en de inhouding
bij de betrokken persoon van alle aan de invordering verbonden kosten wordt
verricht overeenkomstig de ten aanzien van vergelijkbare schuldvorderingen
geldende wettelijke en administratiefrechtelijke bepalingen. Toch leidt aanpassing
van artikel 18 van de richtlijn niet tot wijziging van beleid op dit punt.
Hoofdregel, zo volgt uit artikel 18, tweede lid, van de richtlijn, was en
is dat de lidstaten wederzijds afzien van vergoeding van de kosten die voortvloeien
uit de wederzijdse bijstand die zij elkaar overeenkomstig de richtlijn verlenen.
Dit in lijn met het gestelde in de eerste alinea van artikel 18 van de richtlijn
in de oude redactie. Deze bepaling is overgenomen in het tweede lid van artikel
18 in de nieuwe redactie en onveranderd terug te vinden in artikel 33, tweede
lid, van de WWB. De kosten, op de uitvoering van verzoeken om bijstand vallende,
komen ten laste van de staat, tenzij de kosten krachtens wettelijk voorschrift
in rekening kunnen worden gebracht aan degene die in gebreke is gebleven
de schuldvordering te voldoen. Ook artikel 18, vierde lid, van de richtlijn
(na wijziging) heeft een gelijke strekking als het gestelde in de oude redactie
van artikel 18. Zodoende is de lidstaat waar de verzoekende autoriteit is
gevestigd, ten opzichte van die waar de aangezochte autoriteit is gevestigd,
onveranderd aansprakelijk voor de kosten en mogelijke verliezen welke het
gevolg zijn van eisen die als niet gerechtvaardigd zijn erkend wat de gegrondheid
van de schuldvordering of de geldigheid van de door de verzoekende autoriteit
afgegeven titel betreft.Het derde lid van artikel 18 van de richtlijn geeft de lidstaten de mogelijkheid
om onder omstandigheden wel kosten in rekening te brengen, namelijk indien
zich bij de invordering een bijzonder probleem voordoet of de kosten zeer
hoog zijn dan wel indien invordering plaatsvindt in het kader van de bestrijding
van de georganiseerde criminaliteit. Ook in artikel 39a van de WWB is bepaald
dat Onze Minister en de aangezochte autoriteit per geval specifieke afspraken
kunnen maken over de modaliteiten van een vergoeding bij het zich voordoen
van een dergelijke omstandigheid.Artikel IIArtikel 2 van Richtlijn 2001/44/EG schrijft voor dat de lidstaten de nodige
wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking doen treden om uiterlijk
op 30 juni 2002 aan deze richtlijn te voldoen. Voorgesteld wordt de wijzigingswet
in werking te laten treden met ingang van de dag na de datum van uitgifte
van het Staatsblad waarin zij wordt geplaatst. Opgemerkt zij dat de wijzigingswet
niet referendabel wordt geacht op grond van de hier van belang zijnde uitzonderingsbepaling
van de Tijdelijke referendumwet (artikel 7, onderdeel e). De onderhavige wijzigingswet
strekt immers uitsluitend ter implementatie in Nederland van Richtlijn 2001/44/EG.Implementatie van Richtlijn 2001/44/EG zal niet geschieden voor 1 juli
2002. Dit zal evenwel niet tot gevolg mogen hebben dat tussen de datum van
inwerkingtreding van deze richtlijn en de datum van inwerkingtreding van het
onderhavige wetsvoorstel sprake is van een periode waarin het voor de lidstaat
waar de verzoekende autoriteit is gevestigd, niet zeker is of bijstand bij
invordering door Nederland verleend gaat worden ter zake van de schuldvorderingen
die door uitbreiding van de reikwijdte van de richtlijn voor bijstand bij
invordering vatbaar zijn. Alleen als in deze periode de termijn verstrijkt
waarbinnen inning door de lidstaat waar de aangezochte autoriteit gevestigd
is, mogelijk is, is bijstand bij invordering met toepassing van de richtlijn
niet meer mogelijk. Hierbij zij opgemerkt dat over het algemeen door een invorderingsactie
de verjaringstermijn wordt opgeschort. Men mag er overigens vanuit gaan dat
er doorgaans voldoende tijd resteert om tot succesvolle invordering over te
gaan in de lidstaat waar de aangezochte autoriteit is gevestigd. Fundering
voor wederzijdse bijstand bij invordering is immers het vertrouwen dat lidstaten
over en weer mogen hebben, zowel ter zake van het verzoek zelf als ter zake
van de wijze waarop met dat verzoek wordt omgegaan door de lidstaat waar de
aangezochte autoriteit is gevestigd.Zoveel als in de gegeven omstandigheden redelijkerwijs mogelijk is, zal
het Nederlandse beleid erop gericht dienen te zijn de in de richtlijn omschreven
diensten te verlenen aan de lidstaat waar de verzoekende autoriteit gevestigd
is. Tot het moment van inwerkingtreding kan Nederland in ieder geval bijstand
bij invordering verlenen op grond van de bestaande verdragen en de huidige
WWB. Verzoeken worden hoe dan ook in ontvangst genomen, dus ook verzoeken
die afkomstig zijn van een andere lidstaat ten aanzien waarvan Nederland niet
ook anderszins verplichtingen heeft. Aan deze lidstaat zal zo nodig worden
gemeld dat de invordering zal plaatsvinden na de inwerkingtreding van de onderhavige
wijzigingswet. Dit neemt niet weg dat er interne voorbereidende handelingen
kunnen plaatsvinden, zoals het opzoeken van de gegevens van de debiteur
in de bestanden van de Belastingdienst. Na de totstandkoming van de wijziging
van de WWB kan dan direct worden overgegaan tot invordering.Artikel IIIIngevolge de richtlijn wordt de WWB ingrijpend gewijzigd. Daarom zal in
bijlage I1 bij de memorie van toelichting de
tekst van de Wet wederzijdse bijstand bij de invordering van belastingschulden
en enkele andere schuldvorderingen in het Staatsblad worden geplaatst. In
Bijlage II1 is een transponeringstabel opgenomen.De Staatssecretaris van Financiën,W. J. BosXNoot1Voorstel voor een Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad bij
Mededeling van 25 juni 1998, COM(98) 364 def, p. 5 ev.XNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28468-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl