Wetboek van Strafvordering en Wetboek van Strafrecht; wijz. o.a. ivm oproepingsprocedure in misdrijfzaken; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24834, nr. 6

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

05-02-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

24834 nr. 6

29-01-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Geldend recht3. De oproeping in misdrijfzaken4a. Uitgangspunt en vergelijking met de oproepingsprocedure
in kantongerechtszakenb. Doel van de procedurec. Geschiktheid van zaken voor de oproepingsprocedure4. Artikelsgewijze behandeling ARTIKEL 1 Onderdeel A Artikel 366Onderdeel B Artikel 366aOnderdeel C Artikel 368Artikel 370Artikel 370aArtikel 374Artikel 375Onderdeel E Artikel 399Onderdeel G Artikel 432Artikel 11 Onderdeel D Artikel 77bbArtikel VOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24834Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 38 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 834Wijziging van enige bepalingen in het Wetboek van Strafvordering inzake
het rechtsgeding voor de politierechter en de mededeling van vonnissen en
arresten met het oog op het instellen van een rechtsmiddel en van de bepalingen
in het Wetboek van Strafrecht betreffende het kennisgeven en het ingaan van
de proeftijd bij een voorwaardelijke veroordelingnr. 6NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 29 januari 1997 1. InleidingVoor het grotendeels positieve oordeel van de leden van de aan het woord
zijnde fracties zeg ik u dank. Op de gestelde vragen en gemaakte opmerkingen
ga ik in het navolgende graag in. 2. Geldend rechtDe leden van de VVD-fractie vragen of de werkwijze die wordt aangeduid
met «aanhouden en uitreiken» tot alle strafzaken kan worden uitgebreid.In beginsel is deze werkwijze voornamelijk bruikbaar in zaken waarin de
vervolgingsbeslissing op eenvoudige wijze is te nemen en uit te voeren: dat
zijn veelal juist de zaken die door de kantonrechter en de politierechter
worden berecht.In het bijzonder in zaken waarin een gerechtelijk vooronderzoek is gevorderd
of anderszins gecompliceerde zaken, staat lang niet altijd vast of, tegen
welke verdachte en voor welke feiten vervolging kan worden ingesteld. Het
klassieke doel van het gerechtelijk vooronderzoek is immers het verzamelen
van voldoende materiaal, teneinde de officier van justitie in staat te stellen
een gefundeerde beslissing omtrent verdere vervolging te nemen. De beoordeling
van het aanwezige feitenmateriaal met het oog op de bewijsbaarheid en de delictsomschrijving
op welke de telastlegging moet worden toegesneden kan pas voltooid worden
na onderzoek van enige omvang. In die omstandigheden is het onwenselijk dat
de definitieve vervolgingsbeslissing in een te vroeg stadium van de procedure
wordt genomen. Het voorgaande laat onverlet dat ook in de laatste categorie
van zaken niet ten aanzien van alle verdachten behoeft te worden gewacht tot
het eind van het gerechtelijk vooronderzoek voor het nemen van de vervolgingsbeslissing.
Bepaalde verdachten kunnen aan het eind van hun voorlopige hechtenis, die
ook niet tot aan de sluiting van het gerechtelijk vooronderzoek behoeft te
duren, meteen een dagvaarding ontvangen. Daarbij denk ik aan personen in wier
zaak het opsporingsonderzoek op zich is afgerond, zij het dat
dit onderdeel uitmaakt van een groter onderzoek, bij voorbeeld naar feiten
gepleegd door een criminele organisatie, waarin betrokkene een beperkt en
duidelijk aandeel heeft gehad, of naar feiten gepleegd door verscheidene jongeren
in wisselende samenstelling. Een dergelijke zaak kan dan vrij gemakkelijk
voor afzonderlijke afdoening worden afgesplitst van een groter onderzoek.
Het is om deze reden dat ik niet op voorhand zou willen uitsluiten dat de
procedure uit het onderhavige voorstel niet in meervoudige kamer-zaken zou
kunnen worden toegepast.Er zijn nog geen specifieke maatregelen voor het incorporeren van de inning
van geldboeten in het AU-traject. Het voornaamste doel van deze wijze van
afdoening is immers het sneller verkrijgen van een rechterlijke beslissing
die voor tenuitvoerlegging vatbaar is. Voor de verbetering van de inning van
geldboeten (en strafvonnissen in het algemeen) zijn andere maatregelen getroffen,
zoals de oprichting van het Centraal Justitieel Incassobureau met een versterking
van de ondersteuning van het openbaar ministerie bij de executie van geldboeten,
een versterking van de parketpolitie in verband met de uitvoering van arrestatiebevelen
indien betaling achterwege blijft en de uitbreiding van het aantal cellen
dat beschikbaar is voor de tenuitvoerlegging van subsidiaire hechtenis. Deze
maatregelen hebben uiteraard ten doel de achterstanden bij de tenuitvoerlegging
van vrijheidsstraffen en geldboeten weg te werken.De vraag naar de doelstellingen betreffende de tenuitvoerlegging van vrijheidsstraffen
en geldboeten beantwoord ik als volgt. In de beleidsnota In Juiste Verhouding
die medio 1996 aan de Tweede Kamer is aangeboden, wordt een forse aanvullende
uitbreiding van de justitiële inrichtingscapaciteit aangekondigd. Een
deel van deze capaciteit wordt aangewend om de bestaande forse achterstand
bij de executie van de zogenaamde lopende vonnissen weg te werken. Zo zijn
in 1996 175 extra plaatsen in de meldingsinrichtingen beschikbaar gekomen.
Dit aantal zal in 1997 nog verder worden verhoogd. Dientengevolge is het aantal
vonnissen dat in aanmerking komt voor tenuitvoerlegging in een meldingsinrichting
het afgelopen jaar met ca. 20% afgenomen.Melden veroordeelden tot een vrijheidsstraf zich niet vrijwillig, dan
wordt tot arrestatie overgegaan. Hiervoor is afzonderlijke inrichtingscapaciteit
gereserveerd. Hetzelfde geldt voor de executie van subsidiaire hechtenis.Daarnaast is het afgelopen jaar voor de tenuitvoerlegging van arrestatiebevelen
gebruik gemaakt van het tijdelijke surplus aan inrichtingscapaciteit als gevolg
van de ingebruikname van een groot aantal nieuwe inrichtingen in 1996.Om de tenuitvoerlegging van arrestatiebevelen te stroomlijnen is in 1996
het Landelijk Coördinatiepunt Arrestatiebevelen – een onderdeel
van het Centraal Justitieel Incassobureau – ingericht. Van hieruit worden
de planning en de uitvoering van de bedoelde arrestaties gecoördineerd.Over precieze cijfers betreffende de mate waarin de verschillende snelrechtprocedures
thans worden benut, zoals verzocht door de leden van de RPF-fractie, beschik
ik niet. Een afzonderlijke registratie van deze wijzen van afdoening wordt
door de gerechten niet bijgehouden. Een redelijke veronderstelling is dat
van de klassieke snelrechtprocedure: voorgeleiding en berechting op dezelfde
dag, slechts bij hoge uitzondering gebruik wordt gemaakt. Over de aantallen
betrokken bij de AU-experimenten heb ik bij gelegenheid van de toezending
van de nota naar aanleiding van het verslag inzake het wetsvoorstel 24 296
(herziening onderzoek ter terechtzitting) het evaluatierapport toegezonden.
Over het aantal gevallen waarin men de berechting poogt te doen plaatsvinden
in aansluiting op de tenuitvoerlegging van een bevel tot voorlopige hechtenis,
kan ik geen precieze cijfers verschaffen. Ik verwacht evenwel dat zich in
het gebruik van de «klassieke snelrechtprocedure» geen wijziging
zal voordoen. De procureurs-generaal stimuleren thans reeds de toepassing
van AU-projecten. De mogelijkheid om na de aanhouding een dagvaarding met
verkorte aanduiding van het telastegelegde feit uit te reiken, betekent een
verruiming voor de toepassing van de huidige AU-werkwijze, waarbij altijd
een complete telastlegging moet worden uitgereikt. De procedure vervat in
het onderhavige voorstel strekt er juist toe het mogelijk te maken, dat bij
het eerste uitreiken van een dagvaarding kan worden volstaan met een verkorte
aanduiding van het telastegelegde feit.Ik verwacht voornamelijk nut van deze procedure indien het onderzoek niet
op de heel korte termijn binnen welke de verdachte na aanhouding op het politiebureau
verblijft kan worden afgerond. In de memorie van toelichting heb ik het voorbeeld
genoemd van de uitkomst van de bloedproef of het laboratoriumonderzoek naar
de precieze samenstelling van de bij de verdachte aangetroffen op verdovende
middelen gelijkende stoffen.Ook in onderzoeken naar minder omvangrijke heling-, diefstal- of fraudezaken
zal in de regel in een vroeg stadium duidelijk zijn of terzake vervolging
zal worden ingesteld zonder dat binnen de tijd dat de verdachte op het politiebureau
verblijft de complete telastlegging al kan worden opgesteld. 3. De oproeping in misdrijfzakenDe leden van de GPV-fractie vragen naar de feitelijk beoogde winst van
de voorgestelde procedure, terwijl de procedure voor de politierechter ingewikkelder
wordt. Het voorstel leidt naar mijn stellige overtuiging niet tot een ingewikkelder
procedure voor de politierechter. Het resultaat van de toepassing van de procedure
is dat de politierechter wordt geconfronteerd met een in persoon uitgereikte
eerste dagvaarding, waarop de controle eenvoudig is; nieuw is dat moet worden
toegezien op een juiste betekening van de aangevulde telastlegging, maar ten
aanzien daarvan zijn sinds de inwerkingtreding van de Wet van 7 juli 1994,
Stb. 565, waarbij de betekeningsvoorschriften zijn aangepast, aanzienlijk
minder problemen aanwezig. De duidelijke winst bestaat hierin dat de verdachte
direct geconfronteerd wordt met de eerste justitiële reactie op zijn
gedrag; hij krijgt meteen kennis van de uitkomst van de vervolgingsbeslissing
in zijn zaak. Deze reactie wordt nu meestal pas gegeven nadat de politie het
proces-verbaal heeft afgesloten en ingezonden aan het parket. In de tweede
plaats is de mogelijkheid van een snellere executie vergroot, omdat de verdachte
zich er niet op kan beroepen dat hij niet wist van de datum en het tijdstip
van berechting. In deze gevallen geldt een korte appeltermijn, terwijl ook het aantal
te betekenen verstekmededelingen geringer wordt. Aan de verdachte die de dagvaarding
in persoon heeft ontvangen, behoeft immers doorgaans geen verstekmededeling
te worden betekend. 4a. Uitgangspunt en vergelijking met de oproepingsprocedure
in kantongerechtszakenDe leden van de VVD-fractie vragen naar de reden voor het verschil dat
wordt gemaakt ten aanzien van verdachten van kantongerechtszaken en van politierechterzaken.
Het belangrijkste verschil is uiteraard gelegen in de ernst van het strafbaar
feit. Een veroordeling voor een overtreding is in de regel minder ernstig
en er zijn voor wat betreft de justitiële documentatie ook slechts in
beperkte mate consequenties aan verbonden. Indien het openbaar ministerie
een vervolging wegens misdrijf begint, mag dan ook meer inspanning worden
verwacht om betrokkene van de complete telastlegging in kennis te stellen
dan in de gevallen waarin de vervolging op verdenking van overtreding is gebaseerd.
Dit verklaart waarom in kantongerechtszaken de aangevulde telastlegging
over de post wordt toegezonden en in misdrijfzaken aan de vereisten voor een
geldige betekening moet worden voldaan. b. Doel van de procedureHet is in evidente gevallen niet uitgesloten, zoals de leden van de PvdA-fractie
aangeven, dat de officier van justitie meteen na de uitspraak van de politierechter
kennis geeft van zijn voornemen om hoger beroep in te stellen. De griffier
kan daarvan aantekening maken. Of het mogelijk is om het appel daadwerkelijk
bij de ter zitting aanwezige griffier in te stellen en of deze in staat zal
zijn ter plekke snel een appelakte op te maken en de appeldagvaarding uit
te reiken, moet in de praktijk worden onderzocht. Ik heb deze opmerking ter
kennis gebracht van het college van procureursgeneraal met het verzoek deze
suggestie op haar uitvoerbaarheid te bezien, vooral ook in het kader van de
voorbereiding van de inwerkingtreding van het wetsvoorstel 24 510 dat
de uitreiking van de appeldagvaarding meteen na het aantekenen van hoger beroep
aan de verdachte mogelijk maakt.De leden van de CDA-fractie vragen of het tijdstip van de toezending van
de aangevulde telastlegging nog noopt tot het nemen van een nadere vervolgingsbeslissing
en of de beslissing tot het uitreiken van een verkorte dagvaarding moet worden
gezien als een definitieve vervolgingsbeslissing.Ik meen dat dit laatste inderdaad het geval is; alleen in uitzonderingsgevallen
zal er aanleiding zijn om de dagvaarding voor de terechtzitting in te trekken.
Ik denk dan aan de gevallen waarin uit onderzoek dat is verricht, nadat de
verdachte met de verkorte dagvaarding is heengezonden, alsnog informatie voortkomt
die deze alsnog geheel of grotendeels vrijpleit: bij voorbeeld de sterk op
cocaïne of heroïne gelijkende stof die bij de verdachte is aangetroffen,
blijkt dat na laboratoriumonderzoek uiteindelijk niet te zijn. Het laten aankomen
op een berechting dient dan geen redelijk doel meer. Mogelijk is ook dat de
op verzoek van de verdachte uitgevoerde contra-expertise voor de ademanalyse
zo veel twijfel doet rijzen aan het exacte alcoholademgehalte, dat voortzetting
van de vervolging niet zinvol is.Regel dient te zijn dat verdachten alleen met een verkorte dagvaarding
mogen worden heengezonden als in hun zaak vervolging is aangewezen:het feit is naar het oordeel van het openbaar ministerie bewijsbaar en
strafbaar en de vervolging past in het bestaande beleid. In de memorie van
toelichting heb ik dan ook betoogd dat het bestaande transactiebeleid geheel
in stand blijft: zaken die voor transactie in aanmerking komen, moeten overeenkomstig
worden afgedaan.De voorgestelde procedure zal geen schending van het EVRM opleveren, zolang
de verdachte die aannemelijk maakt dat hij meer tijd voor de voorbereiding
van zijn verdediging nodig heeft, uitstel van de behandeling wordt gegund.
Ik heb echter geen reden om te veronderstellen dat in dergelijke gevallen
door de rechter geen schorsing van het onderzoek zal worden bevolen.Het is inderdaad mogelijk, zoals de leden van de VVD-fractie veronderstellen,
dat de verkorte dagvaarding in persoon wordt uitgereikt en de aangevulde telastlegging
op andere wijze (bij voorbeeld aan een huisgenoot) wordt betekend. In een
dergelijk geval kan de politierechter gewoon voortgaan met de behandeling
van de zaak; er is geen reden om de dagvaarding nietig te verklaren. De verdachte
kan zich niet beroepen op onbekendheid met het tijdstip van de terechtzitting.Voor het introduceren van een verplichte domiciliekeuze zie ik thans geen
aanleiding; volgens de huidige wettelijke regeling is het voldoende dat de
aangevulde telastlegging wordt betekend op het adres, waarop de geadresseerde
volgens de gemeentelijke basisadministratie persoonsgegevens (GBA) is ingeschreven.
Een van de doelstellingen van de GBA-wetgeving is geweest, dat een duidelijker
binding van de burger aan het GBA-adres tot stand wordt gebracht. De toezending
aan het adres dat de verdachte zelf heeft opgegeven, kan riskant zijn, omdat
het de politie aan mogelijkheden ontbreekt om te controleren of het opgegeven
adres in overeenstemming is met het feitelijke (niet zijnde het GBA) adres,
waarop de verdachte zou verblijven. Deze leden bepleiten voorts een langere
termijn voor de toezending van de aangevulde telastlegging die nu op drie
dagen voor de terechtzitting is gesteld. De huidige praktijk is zo ingericht
dat dagvaarding in politierechterzaken meestal op een termijn van 10 weken
plaatsvindt.Dat zijn derhalve zaken waarin de telastlegging reeds geheel compleet
is.Daarin brengt het wetsvoorstel in zoverre verandering dat de appointering
feitelijk reeds plaatsvindt op het moment van de uitreiking van de verkorte
dagvaarding. Dat brengt mee dat die termijn dan langer zal worden. In het
advies door het openbaar ministerie over het ontwerp-voorstel is uitgebracht
wordt gesproken van een termijn van drie maanden.Deze leden vragen vervolgens naar een verruiming van termijn toezending
aangevulde telastlegging van 3 naar 10 dagen. Uit de ontvangen adviezen blijkt
niet dat de voorgestelde termijn in de praktijk als een probleem wordt ervaren;
ik geef er daarom de voorkeur aan deze te handhaven.Het gevaar van het door de leden van de D66-fractie opgeroepen schrikbeeld
van een vergrote papierwinkel acht ik niet reëel. Zoals hiervoor reeds
uiteengezet, is er voor de politierechter nauwelijks sprake van extra werklast.
Er mag eveneens vanuit worden gegaan dat het aantal nietige dagvaardingen
verder zal dalen, terwijl een aantal vonnissen sneller onherroepelijk zal
worden. In het hiervoor genoemde OM-advies wordt gesproken van een aantal
op te lossen problemen met behulp van al dan niet geautomatiseerde praktische
maatregelen.Ik verwacht evenmin een toename van het aantal verzoeken om uitstel nadat
de verdachte heeft kennis genomen van de complete telastlegging.De strekking van het verwijt dat hem wordt gemaakt, zal immers al bij
gelegenheid van de uitreiking van de verkorte dagvaarding duidelijk zijn.De uiteindelijke precieze formulering kan in dit licht geen bijzondere
verrassing inhouden; in de complete telastlegging mogen geen nieuwe of andere
feiten zijn opgenomen. Ook de aard van de zaken die voor toepassing van deze
procedure in aanmerking komen, draagt eraan bij dat de telastleggingen veelal
niet gecompliceerd zijn.De vraag van de leden van de GPV-fractie over de wenselijkheid van invoering
van een verplichte domiciliekeuze heb ik hiervoor al beantwoord.Deze leden menen dat de voorgestelde regeling inhoudt, dat door de vrijwillige
verschijning van de verdachte eventuele nietigheid van de dagvaarding door
betekeningsgebreken niet wordt gedekt. In de eerste plaats geldt dat niet
vereist is dat de aangevulde telastlegging ook aan de verdachte in persoon
wordt uitgereikt. Wel dient te worden vastgesteld dat deze op geldige wijze
is betekend. Als dat het geval blijkt te zijn, kan de zaak verder worden behandeld,
hetzij in aanwezigheid van de verdachte, hetzij bij verstek. In de tweede
plaats is niet onredelijk, dat wordt verzekerd of de verdachte voldoende gelegenheid
heeft gehad om zijn verdediging voor te bereiden. De verdachte die op de terechtzitting
voor het eerst in het bezit is gesteld van de complete telastlegging en aannemelijk
maakt dat hij uitstel behoeft voor een adequate voorbereiding van zijn verdediging,
zal dit uitstel worden gegund (artikel 6 EVRM). In het andere
geval kan de zaak met zijn instemming worden afgedaan. c. Geschiktheid van zaken voor de oproepingsprocedureDe leden van de VVD-fractie hebben er geen bezwaar tegen dat vervolgingsbeslissing
eventueel op het niveau van de hulpofficier van justitie of een ervaren parketsecretaris
wordt genomen.Uit de evaluatie van de AU-projecten (blz. 49) die als bijlage bij de
nota naar aanleiding van het verslag inzake het wetsvoorstel herziening onderzoek
ter terechtzitting (24 692) is meegezonden, blijkt dat in verreweg de
meeste arrondissementen de beslissing over deze wijze van afdoening op het
niveau van het openbaar ministerie c.q. parketsecretariaat wordt genomen.
In Amsterdam bestaat de combinatie van hulpofficier van justitie/parketsecretaris
en in Maastricht wordt de beslissing genomen door de hulpofficier van justitie.
Ik geef er de voorkeur aan dat deze stand van zaken gehandhaafd blijft voor
wat betreft de toepassing van de oproepingsprocedure, waarbij wellicht nog
striktere eisen aan de bereikbaarheid en bemoeienis van het openbaar ministerie
kunnen worden gesteld. Ik acht het minder gelukkig dat de vervolgingsbeslissing
in misdrijfzaken wordt genomen op het niveau van de hulpofficier van justitie.
Het gevaar bestaat dan dat er te weinig afstand bestaat tussen de opsporing
en vervolging. Ik heb het college van procureurs-generaal verzocht te bezien
of de situatie in het arrondissement Maastricht met inachtneming van het voorgaande
heroverweging verdient.Voor mijn positieve reactie op de mogelijkheid van het executoir verklaren
van de transactie, zoals geopperd door de leden van de VVD-fractie verwijs
ik naar blz. 61–63 van de nota «In juiste verhouding» (kamerstukken
24 802). Deze bevat mijn beleidsvoornemens met betrekking tot rechtshandhaving
en veiligheid naar aanleiding van het rapport Heroverweging instrumentarium
rechtshandhaving onder voorzitterschap van mr. F. Korthals Altes.De vraag van deze leden naar de mogelijke uitbreiding van de procedure
ten aanzien van meervoudige kamerzaken heb ik hiervoor onder 2 reeds beantwoord.
Ik vind het prematuur om nu reeds een uitspraak te doen over de termijn waarop
een dergelijk wetsvoorstel zal worden ingediend; ik geef er de voorkeur aan
eerst de ervaringen in de praktijk met de uitvoering van deze procedure af
te wachten.De vraag naar de toezending van de evaluatie van de AU-projecten is reeds
beantwoord; datzelfde geldt voor de ongewenst geachte verschuiving van de
verantwoordelijkheid voor de vervolgingsbeslissing van het openbaar ministerie
naar de politie. In het arrondissement Amsterdam is voor de beoordeling van
AU-zaken een nieuwe functie gecreëerd: de betrokken functionaris is een
politieambtenaar die een opleiding tot parketsecretaris heeft doorlopen.Het spijt mij dat de ontvangen adviezen van de Nederlandse Vereniging
voor Rechtspraak, het college van procureurs-generaal en de Nederlandse orde
van advocaten niet eerder ter inzage zijn gelegd. Ik voeg deze hier alsnog
bij.Aan het project dading is in de memorie van toelichting niet gerefereerd
omdat het wetsvoorstel juist betrekking heeft op strafrechtelijke afdoening
van een strafbaar feit. Bij gelegenheid van de behandeling van de begroting
voor 1997 is de subsidiëring en de voortgang van het project uitvoerig
aan de orde geweest; ik verwijs naar het desbetreffende amendement van de
leden van uw Kamer, M.M. van der Burg en Dittrich, (kamerstukken 25 000
VI, nr 27) en naar mijn toezegging dat medio 1997 een toekomstgerichte beleidsnotitie
zal worden toegezonden.De vraag over eventuele uitbreiding van de oproepingsprocedure voor meervoudige
kamer heb ik hiervoor reeds beantwoord. Ik ben het graag met deze
leden eens dat de praktijk van heenzending uit de voorlopige hechtenis ongewenst
is, maar daarmee is zij nog niet uit de wereld. In de tussentijd zie ik geen
reden waarom in eenvoudige zaken de voorgestelde oproepingsprocedure niet –
als de stand van het onderzoek tegen de verdachte dat mogelijk maakt –
wordt toegepast. 4. Artikelsgewijze behandeling ARTIKEL 1 Onderdeel A Artikel 366De vraag van de leden van de CDA-fractie naar het tijdstip van het ingaan
van de proeftijd begrijp ik aldus dat deze betrekking heeft op artikel 366a,
eerste lid.Deze leden vragen voorts naar een specificatie van de omstandigheden,
waaruit kan blijken dat de verdachte bekend was met de dag van de terechtzitting
of de nadere terechtzitting. Een dergelijke specificatie acht ik niet goed
mogelijk. In deze categorie vallen bij voorbeeld brieven gericht aan de officier
van justitie of aan de politierechter, waarin de verdachte meedeelt niet aanwezig
te zullen zijn, hetzij om uitstel van de behandeling vraagt, dan wel in zijn
algemeenheid een schriftelijke toelichting op het telastegelegde feit geeft.
Voorts kan uit mededelingen van de aanwezige raadsman, een reclasseringsambtenaar
of ter terechtzitting aanwezige familieleden eveneens blijken dat de verdachte
op de hoogte was van de dag van de terechtzitting. Deze omstandigheden laten
zich derhalve niet in extenso samenvatten.De leden van de D66-fractie vragen om een aanpassing van de redactie van
artikel 366, eerste lid. Hoewel ik erop wijs dat de omschrijving opgenomen
in het eerste lid reeds een verbetering is ten opzichte van de bestaande tekst,
is bij nota van wijziging alsnog nadere verduidelijking mogelijk gebleken. Onderdeel B Artikel 366aDe leden van de CDA-fractie merken terecht op dat het vonnis pas definitief
onherroepelijk wordt, indien ook de officier van justitie afstand van het
openstaande rechtsmiddel doet. In de praktijk is het evenwel gebruikelijk
dat de officier van justitie die afstand pas doet nadat de verdachte te kennen
heeft gegeven dat hij geen hoger beroep zal instellen.Slechts in een beperkt aantal gevallen zal het openbaar ministerie hoger
beroep aantekenen als de verdachte reeds afstand heeft gedaan. In een dergelijke
zaak wordt het vonnis derhalve niet onherroepelijk, zodat evenmin kennis kan
worden gegeven van het ingaan van de proeftijd.Zoals reeds uiteengezet in het Nader rapport geef ik er de voorkeur aan
de kennisgeving van onbetaalde arbeid ten algemene nutte te regelen in het
wetsvoorstel taakstraffen dat begin 1997 voor advies naar de Raad van State
zal worden gezonden.In de huidige wettelijke voorschriften voor het uitreiken van gerechtelijke
mededelingen zijn voornamelijk twee modaliteiten te onderscheiden. De wet
kan betekening voorschrijven: een strikt gereguleerde wijze van uitreiking,
waarbij deze ook bij akte wordt vastgelegd. In de tweede plaats kennen wij
de toezending van gerechtelijke stukken over de post. In de uitwerking
van het laatste hoofdstuk van het rapport van de commissie Herijking van het
Wetboek van Strafvordering (commissie Moons) Recht in vorm dat eveneens in
de eerste helft van 1997 voor advies bij de Raad van State gereed zal worden
gemaakt, zal ik nader op de verzending van gerechtelijke stukken ingaan. Onderdeel C Artikel 368De leden van de fracties van PvdA, CDA en RPF vragen of verhoging van
het door de politierechter op te leggen strafmaximum is overwogen. Het antwoord
daarop luidt bevestigend, met dien verstande dat ik uiteindelijk heb besloten
om een dergelijk voorstel niet te doen. Ten departemente is na een daartoe
strekkend artikel van de heer Van der Horst in het Nederlands Juristenblad
in 1993 nagegaan of diens voorstel tot verhoging van het strafmaximum tot
een jaar uitvoering verdiende. Allereerst is het openbaar ministerie geraadpleegd
of daar behoefte bestond aan een dergelijke uitbreiding. Dat bleek uiteindelijk
het geval te zijn. Mijn ambtsvoorganger, minister Hirsch Ballin, heeft vervolgens
opdracht gegeven tot de voorbereiding van een wettelijke regeling terzake.
Na mijn aantreden in 1994 is mij een aantal beslispunten voorgelegd, waaronder
het onderhavige. Ik was van oordeel dat de gevraagde wijziging niet moest
worden bevorderd met als voornaamste argumenten, dat het onjuist was het capaciteitsgebrek
de wijze van inrichting van een goede rechtsbedeling te laten dicteren en
dat het onwenselijk was dat vrijheidsstraffen van aanzienlijke omvang (feitelijk
maximaal 8 maanden) door één persoon zonder collegiale toetsing
konden worden opgelegd.Het onderwerp is daarna van het wetgevingsprogramma dat regelmatig met
het OM wordt besproken, afgevoerd. Bij de officiële consultatie over
dit wetsvoorstel waarbij het onderhavige artikel uitsluitend redactioneel
werd gewijzigd, heeft het openbaar ministerie de verhoging van de maximumstraf
niet meer genoemd. Ook de Nederlandse Vereniging van Rechtspraak en de Nederlandse
Orde van Advocaten maakten bij die gelegenheid geen melding van een wens tot
aanpassing.Ik blijf van mening dat wijziging thans niet wenselijk is. Wel zal ik
mij – eveneens in het kader van de thans in voorbereiding zijnde herziening
van de regeling taakstraffen – beraden op een ruimere mogelijkheid van
cumulatie van taakstraf en vrijheidsstraf, dan die thans in het wettelijk
stelsel besloten ligt.De leden van de CDA-fractie vragen of de huidige formulering van de op
te leggen straf niet meer aangewezen is dan de te requireren straf. Ik wijs
erop dat in beide gevallen het OM moet taxeren welke straf aan de verdachte
moet worden opgelegd, omdat het OM primair bepaalt voor welke rechter het
geding wordt gevoerd. Het meest concrete aanknopingspunt is daarbij de te
requireren straf en niet een verwachting van de feitelijke straf, waarvan
het maximum immers reeds in de wet is vastgelegd. Het nader inperken van deze
beleidsruimte, zoals bepleit door de leden van de RPF-fractie, lijkt mij niet
noodzakelijk; mij is niet gebleken dat hierbij problemen zijn geconstateerd.
Ik wil niet uitsluiten dat in de gevallen waarin overschrijding van de redelijke
termijn voor berechting dreigt en sprake is van ernstig gebrek aan zittingsruimte
bij de meervoudige kamer, gekozen wordt voor afdoening door de politierechter
met een lagere straf dan het telastegelegde feit wellicht zou rechtvaardigen.
De keuze tussen het geheel uitblijven van strafoplegging of het opleggen van
een lichtere straf is een keus tussen twee kwaden, waarbij de keus voor het
laatste alternatief voor de hand ligt. Dit is echter geen probleem dat inherent
is aan de procedure voor de politierechter, maar een gevolg van de overbelasting
van de rechterlijke macht. Voor de verlichting daarvan heb ik
in de toelichting bij mijn begroting voor 1997 specifieke maatregelen en structurele
versterking aangekondigd. Artikel 370In antwoord op de vraag van de leden van de RPF-fractie waarom weinig
gebruik wordt gemaakt van de korte dagvaardingstermijn van drie dagen, verwijs
ik naar de bestaande praktijk van het gereed maken van zaken voor behandeling
op een zitting van de politierechter op een termijn van tien weken. Deze termijn
wordt voornamelijk benut voor de betekening van de dagvaarding, vooral als
de eerste poging tot betekening in persoon niet geslaagd blijkt te zijn. Het
dagvaarden op een heel korte termijn vergt extra organisatorische voorzieningen:
het oproepen van tolken, eventuele deskundigen, toevoegen van rechtsbijstand,
de voortgang van de reeds geplande zittingen kan in het gedrag komen. Artikel 370aTegen een verkorte dagvaarding kan wel een bezwaarschrift worden ingediend,
doch ingevolge artikel 371, onder c, zal het bezwaarschrift door de politierechter
die in afwijking van artikel 21, tweede lid, als raadkamer optreedt, worden
behandeld. Niet uit het oog mag worden verloren dat de bezwaarschriftprocedure
primair is bedoeld om de verdachte de mogelijkheid te geven te opponeren tegen
lichtvaardige vervolging en berechting op de openbare terechtzitting te voorkomen.
Gelet op de aard van de zaken voor welke de procedure van de verkorte dagvaarding
bedoeld is, zal een dergelijke situatie zich niet licht voordoen.Niettemin lijkt het mij juist dat de verdachte bij het uitreiken van de
verkorte dagvaarding op dit recht opmerkzaam wordt gemaakt; dat is reeds in
artikel 370, eerste lid, onder b, geregeld door de verwijzing naar artikel
260, derde lid jo. 262, eerste lid.De leden van de CDA-fractie stellen voor de procedure van de verkorte
dagvaarding alleen toe te passen ten aanzien van personen, van wie geen GBA-adres
kan worden vastgesteld. Dit gaat eraan voorbij dat de procedure eveneens bedoeld
is om personen die wel een GBA-adres hebben, snel uitsluitsel te geven over
de aard van de justitiële reactie die volgt op het feit, waarvoor zij
zijn aangehouden.Aan het voorschrift van artikel 260, derde lid, wordt thans uitvoering
gegeven door de vermelding van een aantal mededelingen die van belang zijn
voor de verdachte op de achterzijde van de dagvaarding. Daarin is ook het
volgende opgenomen: «Als u nog geen raadsman heb kunt u om toevoeging
van een raadsman verzoeken.» Ik ben voornemens op deze zelfde wijze
toepassing te geven aan artikel 370a, tweede lid, onder b. De leden van de CDA- en GPV-fractie vragen om een verduidelijking van
het derde lid van artikel 370. Het betreft hier inderdaad een afzonderlijke
aanvulling van de verkorte dagvaarding tot een complete telastlegging die
voldoet aan de eisen van artikel 261, eerste lid. Dit laat onverlet dat de
verdachte niet mag worden geconfronteerd met een ander feit dan dat voor welk
hij is aangehouden. Ik meen dat hier dezelfde grens moet worden gehanteerd
als bij 68 van het Wetboek van Strafrecht. Bij nota van wijziging is uitdrukkelijk
toegevoegd dat de aangevulde telastlegging moet worden uitgereikt. Artikel 374De tekst van dit artikel is uitsluitend redactioneel gewijzigd en bevat
de regeling die nu is opgenomen in artikel 377; een andere bedoeling dan die
van de oorspronkelijke wetgever van dit sinds 1926 ongewijzigde artikel heeft
hieraan niet ten grondslag gelegen. Meestal zal de last dat in het proces-verbaal
van de terechtzitting wordt aangetekend, dat de desbetreffende stukken zijn
overgelegd, inderdaad inhouden dat de politierechter van het bestaan van die
stukken op de terechtzitting melding heeft gemaakt. De ratio daarvan is dat
de verdachte formeel in de gelegenheid wordt gesteld om zijn visie, op wat
in die stukken is neergelegd aan de rechter voor te houden, te meer indien
daarop te zijnen nadele acht kan worden geslagen. Voor het in het eerste lid
opnemen van de fictie dat de politierechter geacht wordt van alle stukken
mededeling te hebben gedaan, zie ik tegen deze achtergrond geen aanleiding.Wel meen ik bij nadere overweging dat de bepaling in het tweede lid ten
aanzien van verstekzaken vereenvoudiging verdient; indien de verdachte niet
aanwezig is, valt er voor hem ook niets te weerspreken. Deze vereenvoudiging
is bij nota van wijziging voorgesteld. Artikel 375Zoals ik bij gelegenheid van de mondelinge behandeling van het wetsvoorstel
24 510 reeds in uw Kamer te kennen heb gegeven, is het voor een effectieve
toepassing van deze specifieke vorm van snelrecht noodzakelijk dat te voren
voldoende organisatorische voorbereidingen worden getroffen.Ik heb daarbij uitdrukkelijk ook de noodzaak van het maken van afspraken
met de lokale orde van advocaten genoemd. Weliswaar is in alle arrondissementen
sprake van een piketregeling van advocaten die beschikbaar zijn voor rechtsbijstand
aan in verzekering gestelde verdachten, maar bij de toepassing van dit snelrecht
is denkbaar dat daarop een te groot beroep moet worden gedaan. Indien de verdachte
die niet over een advocaat beschikt tijdens de terechtzitting om uitstel in
het belang van zijn verdediging verzoekt, zal dit op grond van artikel 265,
derde lid, gehonoreerd moeten worden.De leden van de CDA-fractie wijzen voorts op de praktische problemen die
zijn verbonden aan een late aanhouding, gelet op het voorschrift dat de terechtzitting
van de politierechter nog diezelfde dag moet plaats vinden.Deze problemen komen voort uit de gewijzigde redactie van de eerste zinsnede.
Het beginpunt van de vrijheidsbeneming van de verdachte is daardoor gefixeerd
op het tijdstip van de aanhouding. Dit is in het bestaande artikel gekoppeld
aan het tijdstip van voorgeleiding aan de officier van justitie. Dat schept
de mogelijkheid tot toepassing van artikel 61, tweede lid: na zijn aanhouding
wordt de verdachte opgehouden voor verhoor dat maximaal zes uur mag duren,
met dien verstande dat de tijd tussen middernacht en negen uur 's ochtends
niet wordt meegerekend. Bij nota van wijziging stel ik voor de bestaande situatie
te handhaven. Hiermee wordt ook een einde gemaakt aan de onduidelijkheid die
is gesignaleerd door de heer Schutte bij de behandeling van het wetsvoorstel
24 510. Bij gebruik van deze snelrechtprocedure zal de verdachte juist
met het oog op het meteen mededelen van de vervolgingsbeslissing aan de officier
van justitie moeten worden voorgeleid. Dit vereiste is dus zowel bij de snelrechtprocedure
voor de kantonrechter als bij de politierechter van toepasslng.De leden van de GPV-fractie menen dat de mogelijkheid van de verkorte
dagvaarding opgenomen in artikel 370a en van de bijzondere snelrechtprocedure
beschreven in artikel 375 en 376, beter moeten worden onderscheiden, terwijl
zij voorts een mogelijke vermenging van beide procedures willen uitsluiten.
Ik wijs er in de eerste plaats op dat de «klassieke» snelrechtprocedure
in het onderhavige wetsvoorstel reeds aanzienlijk duidelijker wordt onderscheiden
dan in de huidige regeling. De vrees voor mogelijke samenloop van de procedures
deel ik niet; de verkorte dagvaarding is van toepassing op feiten die voor
de politierechter worden vervolgd ten aanzien van verdachten
die voor een dergelijk feit zijn aangehouden.Dit geldt ongeacht of die aanhouding plaatsvond na betrapping op heter
daad (artikel 53) of niet (artikel 54).Bij aanhouding overeenkomstig artikel 53 kan de officier van justitie –
feitelijk alleen in uitzonderingsgevallen – besluiten tot aansluitende
berechting, waarbij een uitzondering wordt gemaakt op de minimale dagvaardingstermijn
van drie dagen en de eis van het uitbrengen van een volledige telastlegging.
Het verschil is derhalve gelegen in het opheffen van de dagvaardingstermijn
bij toepassing van artikel 375; daaraan zal bij de procedure van de verkorte
dagvaarding geen behoefte zijn. Vermenging van de beide procedures acht ik
dan ook niet goed denkbaar. Onderdeel E Artikel 399De suggestie van de leden van de D66-fractie heb ik overgenomen. Onderdeel G Artikel 432De aangewezen typefout is hersteld. Artikel 11 Onderdeel D Artikel 77bbDe leden van de GPV-fractie menen dat de bepaling in artikel 77bb een
doublure vormt met die van artikel 366a Wetboek van Strafvordering. Nu evenwel
in artikel 77x en volgende een uitvoerige regeling is opgenomen over de voorwaardelijke
veroordeling en het ingaan van de proeftijd lijkt de verwijzing naar het desbetreffende
artikel in het Wetboek van Strafvordering geen overbodige. Artikel VDe leden van de CDA-fractie vragen of in het overgangsrecht niet beter
kan worden uitgegaan van de feiten die na de inwerkingtreding van deze regeling
zijn begaan. Dit uitgangspunt lijkt voor de praktijk echter niet goed uitvoerbaar.
De aangebrachte cesuur is een gebruikelijke bij de wijziging van het formele
strafrecht.De Minister van Justitie,W. Sorgdrager 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24834-6.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl