Wijziging Interimwet ammoniak en veehouderij (reparatie ten ten behoeve van gemeentelijk ammoniakreductiebeleid); Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26118, nr. A

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

18-08-1998

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

26118 nr. A

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State van 15 mei 1998, no. W08.98.0073,
met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeftVoorstel van wetMemorie van toelichting
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26118Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 30 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 118Wijziging van de Interimwet ammoniak en veehouderij (reparatie ten behoeve
van gemeentelijk ammoniakreductiebeleid)AADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT1Hieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 15 mei
1998 en het nader rapport d.d. 23 juli 1998, aangeboden aan de Koningin door
de minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer. Het
advies van de Raad van State is cursief afgedrukt. Bij Kabinetsmissive van 27 februari 1998, no. 98.001051, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en
Milieubeheer, mede namens de Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij,
bij de Raad van State ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel van wet
met memorie van toelichting tot wijziging van de Interimwet ammoniak en veehouderij
(reparatie ten behoeve van gemeentelijk ammoniakreductiebeleid).Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 27 februari
1998, nr. 98.001051, machtigde uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
inzake het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.
Dit advies, gedateerd 15 mei 1998, nr. W08.98.0073, bied ik u hierbij aan.De Raad van State geeft u in overweging het voorstel van wet niet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal dan nadat met zijn opmerkingen rekening
zal zijn gehouden.1. De Raad van State meent reeds bij deze gelegenheid erop te moeten wijzen
dat het in meer algemene zin is aan te bevelen maatregelen, nodig voor beperking
van nadelige gevolgen die het in werking zijn van een inrichting kan hebben
voor het milieu, uiteindelijk te treffen in het kader dat de Wet milieubeheer
(WMB) daarvoor biedt en niet voor één type gevolg van een bepaalde
categorie inrichtingen blijvend een afzonderlijk wettelijk kader aan te houden. De Raad beveelt daarom aan bij het expireren van de Interimwet ammoniak
en veehouderij (hierna: de Interimwet) af te zien van een wetsvoorstel waarbij
de werkingsduur van de Interimwet met enkele jaren wordt verlengd, zoals dat
blijkens de memorie van toelichting in het voornemen van de indieners van
het nu voorliggende wetsvoorstel ligt, maar de materie van de ammoniakemissie
en -depositie te regelen bij een algemene maatregel van bestuur op de rechtsgrond
van artikel 8.45 WMB, dan wel tenminste aan te geven waarom deze werkwijze
op het moment van het expireren van de Interimwet (nog) niet mogelijk of wenselijk
is.Het college geeft in overweging het nauw met de ammoniakemissie samenhangende
probleem van de stankhinder daarbij te betrekken. 1. Alvorens in te gaan op hetgeen de Raad onder punt 1 van zijn advies
vermeldt, wil ik aangeven dat het mij verheugt dat de Raad, ondanks zijn kritische
opmerkingen, de met dit wetsvoorstel beoogde reparatie van de gemeentelijke
bevoegdheid tot beperking van bestaande depositierechten in een ammoniakreductieplan,
niet afwijst. Ik leid daaruit af dat de Raad dit hoofdpunt van het wetsvoorstel
onderschrijft.Ik deel zonder meer de opvatting van de Raad dat het in meer algemene
zin is aan te bevelen maatregelen, nodig voor beperking van nadelige gevolgen
die het in werking zijn van een inrichting kan hebben voor het milieu, uiteindelijk
te treffen in het kader dat de Wet milieubeheer daarvoor biedt en niet voor
één type gevolg van een bepaalde categorie inrichtingen blijvend
een afzonderlijk wettelijk kader aan te houden. Samen met mijn ambtgenoot
van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij houd ik echter vast aan het voornemen
om op korte termijn een wetsvoorstel in procedure te brengen met de strekking
dat de werkingsduur van de Interimwet met enkele jaren wordt verlengd. Naar
aanleiding van het advies van de Raad is in de memorie van toelichting nader
uiteengezet waarom het op het moment van expireren van de Interimwet ammoniak
en veehouderij op 26 augustus 1999 nog niet mogelijk is om de materie van
de ammoniakemissie en -depositie afkomstig van de veehouderij duurzaam te
regelen in het kader van de Wet milieubeheer.Overeenkomstig de daartoe strekkende aanbeveling van de Raad zal bij de
besluitvorming over de toekomstige regels voor ammoniak de samenhang tussen
de ammoniak- en stankproblematiek betrokken worden.2. In paragraaf 3 van de memorie van toelichting wordt het stellen van
emissiegrenswaarden gemotiveerd. De dragende overweging blijkt te zijn de
wens om, ondanks de onmogelijkheid om de als gevolg van bepaalde emissies
buiten 3 km optredende depositie te berekenen of zelfs vast te stellen, toch
de bijdrage aan de achtergronddepositie te voorkomen. Volgens de toelichting
zelfs op «grote afstanden». De Raad merkt in de eerste plaats op, dat deze uitleg een nadere toelichting
behoeft tegen de achtergrond van de opmerking in paragraaf 3.2 van de memorie
van toelichting bij de Interimwet (kamerstukken II 1992/93, 23 221, nr.
3) dat zelfs deposities van 30 mol (binnen 3 km, gelet op de uitvoeringsregeling)
verwaarloosbaar zijn ten opzicht van de bestaande achtergronddeposities.Het college wijst voorts op het feit dat bescherming van de belangen van
het milieu door beperking van de achtergronddepositie, te bereiken door beperking
van de emissie, in haar algemeenheid wel past in de toepassing van de WMB.
Voor de emissiebeperking wordt echter in het voorstel, anders dan in de Interimwet
voor de depositie is vastgesteld, geen enkele concrete waarde voor al of niet
toelaatbaarheid van de emissie genoemd. De door de emissie buiten de grens
van 3 km veroorzaakte depositie en de daardoor weer veroorzaakte nadelige
gevolgen voor het milieu (waar het uiteindelijk om gaat) zijn, zo moet uit
de toelichting worden geconcludeerd, vaag naar aard en omvang en zelfs naar
plaats waar zij zullen optreden. Op deze manier is geen enkele, bij de toepassing
van het zogenoemde ALARA-beginsel vereiste, afweging mogelijk en wordt de
rechtszekerheid geweld aangedaan. Het college vestigt er in dit verband de
aandacht op dat het stellen van emissiegrenzen neerkomt op het opleggen van
een globaal middelvoorschrift. Zonder afbreuk te doen aan het specifieke karakter
van de Interimwet, blijft het gewenst om in dit opzicht voorrang te geven
aan doelvoorschriften in overeenstemming met artikel 8.12 WMB. Waar in het
geheel geen concreet omschreven doelstelling mogelijk is, in de vorm van het
niet overschrijden van een bepaalde depositie op een bepaalde plaats, is des
te meer een nauwkeurige omschrijving van het middel van emissiebeperking noodzakelijk.In de toelichting wordt voorts onderscheid gemaakt tussen «collectief
aanwijsbare» depositie en overige depositie. Het college begrijpt de
gegeven uitleg over de «collectief aanwijsbare» depositie aldus
dat de cumulatie van emissies zo groot kan zijn dat de depositie ook buiten
de 3 km-grens weer aanwijsbaar wordt. Als dat zo is, ware de uitvoeringsregeling
aan te passen tot afstanden die verder reiken dan 3 km in combinatie met de
vaststelling van een verwaarlozingsgrens.Verder merkt de Raad op dat emissie niet alleen afkomstig is van veehouderijen
maar dat ook andere bronnen een rol spelen, vooral waar het gaat om grote
afstanden. Uit de Analyserende notitie regionale ammoniakproblematiek (kamerstukken II 1992/93, 18 225, nr. 56) blijkt, dat 46% van
de totale depositie in Nederland afkomstig is uit buitenlandse bronnen. Van
de 54% afkomstig uit Nederland bestond in 1991 35% uit ammoniak. Onder die
omstandigheden is emissiebeperking op de thans aangevoerde gronden en op de
voorgestelde wijze naar het oordeel van de Raad tamelijk willekeurig.Tenslotte merkt de Raad op dat de voorgestelde regeling gevoelig is voor
oneigenlijk gebruik. Door de onbepaaldheid van de nadelige gevolgen voor het
milieu buiten de afstand van 3 km, terwijl in theorie die gevolgen er altijd
zijn, leent de bevoegdheid tot het stellen van emissiegrenswaarden zich tot
oneigenlijk gebruik zonder dat die oneigenlijkheid met feiten kan worden aangetoond.De Raad beveelt aan de bepalingen ten aanzien van emissiegrenswaarden
zodanig te formuleren dat de gesignaleerde problemen worden ondervangen.2. Door de Raad wordt terecht een aantal problemen gesignaleerd rond de
voorgestelde bepalingen over emissiegrenswaarden. Deze problemen zijn weliswaar
op te lossen, maar daarvoor zou, zoals ik dat nu overzie, een ingrijpende
aanpassing van het onderhavige wetsvoorstel noodzakelijk zijn geweest. De
bedoeling van de voorgestelde bepalingen over emissiegrenswaarden was in de
eerste plaats om alsnog een wettelijke grondslag te bieden voor de wijze waarop
in huidige ammoniakreductieplannen reeds emissiegrenswaarden worden gehanteerd.
Uiteraard dient het stellen van emissiegrenswaarden niet verder te gaan dan
hetgeen redelijkerwijs kan en moet worden gevergd ter bescherming van het
milieu. Naar mijn oordeel voldoen huidige ammoniakreductieplannen aan die
eis. De Raad wijst er echter terecht op dat in het aanvankelijke voorstel,
anders dan in de Interimwet voor de depositie is vastgesteld, geen enkele
concrete waarde voor al of niet toelaatbaarheid van de emissie wordt genoemd.
De met het aanvankelijke wetsvoorstel gegeven bevoegdheid om emissiegrenswaarden
te stellen, is daarmee ruimer dan hetgeen met die bevoegdheid wordt bedoeld
en nodig is. Om aan deze kritiek van de Raad tegemoet te komen, zou in de
wet zelf een zekere normering moeten worden opgenomen. De kans is zeer groot
dat een dergelijke aanpassing zou hebben geleid tot een aanzienlijke vertraging
van het tijdstip van indiening van dit wetsvoorstel. Aangezien het hoofdonderwerp
van het wetsvoorstel, zijnde de reparatie van de bestaande regeling rond depositiewaarden,
voor de verdere uitvoering van de ammoniakreductieplannen in de concentratiegebieden
van groot belang is, acht ik een spoedige inwerkingtreding van het wetsvoorstel
gewenst. Om deze reden heb ik besloten om de bepalingen over het stellen van
emissiegrenswaarden uit het wetsvoorstel te schrappen. Dat heeft geleid tot
wijzigingen in de onderdelen B, C en D van het wetsvoorstel, respectievelijk
de voorgestelde wijzigingen van de artikelen 3, 4 en 8 van de Interimwet.
Ik ben voornemens over deze materie op een later tijdstip een wetsvoorstel
in procedure te brengen waarbij ik een zodanige inhoud en vorm zal kiezen
dat de door de Raad gesignaleerde problemen worden ondervangen.Ik erken dat dit betekent dat de huidige beperkingen die in een aantal
bestaande ammoniakreductieplannen worden opgelegd aan bedrijven die verder
dan 3 km van voor verzuring gevoelige gebieden zijn gelegen, niet op korte
termijn alsnog van een wettelijke basis worden voorzien. Dit betreft in de
concentratiegebieden evenwel slechts 5 à 10% van de bedrijven.3. Het voorgestelde tweede lid van artikel 2 spreekt over «veroorzaakte
schade». De Raad acht het juister de terminologie van de WMB te volgen
door te verwijzen naar «nadelige gevolgen» en voorts de nadelige
gevolgen niet alleen te betrekken op planten en bomen, maar in meer algemene
zin op het milieu. Bovendien lijkt de zinsconstructie van dit tweede lid te suggereren dat
ammoniakemissie het gevolg kan zijn van ammoniakdepositie, hetgeen uiteraard,
ook gelezen de toelichting, niet juist is.Het tweede lid ware anders te formuleren, zodat duidelijk is dat het gaat
om de rechtstreekse invloed van emissie op het milieu zonder de tussenliggende
transformatie naar depositie.3. Het advies van de Raad is gevolgd, met dien verstande dat in navolging
van het huidige eerste lid van artikel 2 niet wordt gesproken van «nadelige
gevolgen» maar van «gevolgen». 4. In het voorgaande is in ander verband reeds opgemerkt dat, anders dan
voor de ammoniakdepositie, voor de emissie in het geheel geen grenswaarden
zijn vastgesteld. Nu in het nieuwe artikel 3, onder a, geen verwijzing naar
andere artikelen dan naar artikel 8, vijfde of zesde lid, staat, ontbreekt
ieder uitgangspunt. Het college meent dat hierin moet worden voorzien door
ten minste een verwijzing naar artikel 5, dat voor dit doel eveneens aanpassing
behoeft.4. Deze aanbeveling van de Raad zal worden betrokken bij de voorbereiding
van het hierboven onder 2 bedoelde wetsvoorstel inzake emissiegrenswaarden.5a. Het voorgestelde vijfde lid van artikel 8 (artikel I, onderdeel D)
geeft de Raad aanleiding het volgende op te merken. Bij de wijziging van het
Besluit melkrundveehouderijen milieubeheer (Bmv) bij besluit van 15 september
1997 (Stb. 406) is het Bmv nader ten opzichte van de Interimwet afgebakend.
Daarbij is als uitgangspunt genomen dat een gelijke behandeling van bedrijven
vereist dat een bepaald milieugevolg aan de hand van dezelfde criteria op
zijn aanvaardbaarheid wordt getoetst, ongeacht of op een bedrijf het Bmv van
toepassing is dan wel, bij vergunningplichtigheid van het bedrijf, de Interimwet
(paragraaf 2.2 van de nota van toelichting). Nu wordt voorzien in een uitbreiding
van de mogelijkheid in een reductieplan grenzen te stellen aan de ammoniakemissie
van vergunningplichtige veehouderijen, die lager kunnen zijn dan nodig om
de potentiële individueel aanwijsbare depositie tot het wettelijk maximum
te beperken, rijst de vraag of daardoor niet een ongelijke behandeling mogelijk
wordt ten opzichte van andere (WMB-)vergunningplichtigen, dan wel onder het
Bmv vallende bedrijven buiten reductieplangebieden die echter evenzeer aan
de achtergronddepositie bijdragen. De begrenzing in een ammoniakreductieplan
wordt als gevolg van de mogelijkheid tot het stellen van emissiegrenzen aan
bedrijven zonder individuele aanwijsbare ammoniakdepositie ook in dat opzicht
problematisch. Tegen deze achtergrond is het van belang dat dit aspect ten
minste is verwerkt in het provinciale milieubeleidsplan en de provinciale
milieuverordening waaraan gedeputeerde staten de ammoniakreductieplannen bij
hun beslissing omtrent goedkeuring op grond van artikel 11 van de Interimwet
moeten toetsen. De Raad acht het gewenst dat in de memorie van toelichting
wordt ingegaan op deze mogelijke waarborg tegen een ongelijke behandeling
van bedrijven met eenzelfde milieugevolg. b. Bij de eerdergenoemde aanpassing van het Bmv aan de Interimwet is onder
meer bepaald dat dit besluit niet van toepassing is op een melkrundveehouderij
die op of na 1 november 1997 is opgericht en die ligt in een gemeente waarin
een ammoniakreductieplan geldt als bedoeld in artikel 8 van de Interimwet.
Het voorgestelde artikel 8, vijfde lid, (artikel I, onderdeel D) voorziet,
zoals de toelichting op dit artikellid vermeldt, in de mogelijkheid om met
het oog op het stellen van emissiegrenswaarden het ammoniakreductieplan ook
te laten gelden voor bedrijven zonder individueel aanwijsbare ammoniakdepositie
op een voor verzuring gevoelig gebied. Dit kan betekenen dat een aantal bedrijven
dat nu nog onder het Bmv valt vanaf de datum van inwerkingtreding van het
wetsvoorstel geconfronteerd kan worden met vergunningplichtigheid op grond
van de WMB en daardoor met nadelige ammoniakgrenswaarden in een reductieplan.
Het ligt in de rede dat in deze gevallen de aan het Bmv ontleende rechten
bij het verlenen van de vergunning, in ieder geval tijdelijk, worden geëerbiedigd,
zowel waar het gaat om de ammoniakemissie en -depositie als om de aspecten
die uitsluitend in het kader van de vergunningverlening op grond van de WMB
worden behandeld.De Raad acht een daartoe strekkende bepaling gewenst.5a. Evenals de onder 4 bedoelde aanbeveling van de Raad zal deze aanbeveling
worden betrokken bij de voorbereiding van het onder 2 bedoelde wetsvoorstel
inzake emissiegrenswaarden.b. Evenals de onder 4 en 5a bedoelde aanbeveling van de Raad zal deze
aanbeveling worden betrokken bij de voorbereiding van het onder 2 bedoelde
wetsvoorstel inzake emissiegrenswaarden. 6a. In artikel II wordt voorzien in overgangsrecht. De voorgestelde tekst
sluit aan bij artikel 14, vierde lid van de geldende Interimwet, maar wijkt
af van wat in situaties als deze meer gebruikelijk is: eerbiedigende werking
van reeds ingediende vergunningaanvragen, die normaliter nog onder het oude
recht worden afgehandeld. Dit aspect telt in dit geval zwaarder nu, anders
dan bij de invoering van de Interimwet, grotere beperkingen, namelijk die
welke de emissie betreffen, kunnen gelden vanaf de inwerkingtreding. In de
toelichting wordt wel ingegaan op de beroepen, genoemd in artikel II, maar
ontbreekt een overzicht van de verschillende situaties die moeten worden onderscheiden.
Zo is in het wetsvoorstel niet voorzien in een overgangsbepaling voor die
gevallen dat een bestuursorgaan opnieuw in de zaak moet voorzien na de datum
van inwerkingtreding. Bij het opnieuw voorzien zal in beginsel moeten worden
uitgegaan van de feitelijke situatie ten tijde van het nieuwe besluit en het
dan geldende rechtsregime. De Raad beveelt aan een overgangsbepaling op te
nemen of tenminste de toelichting aan te vullen opdat duidelijk wordt dat
de consequenties van de gekozen regelgeving onder ogen zijn gezien. b. Zowel het korten op de bestaande depositierechten als het opleggen
van emissiegrenzen is thans in strijd met de wet en desbetreffende plannen
missen derhalve voor deze aspecten op dit moment een wettelijke basis. De
voorgestelde wetsreparatie verschaft niet automatisch het herstel van de daarop
berustende plannen. Hiertoe is vereist dat deze plannen opnieuw worden vastgesteld
of dat in het wetsvoorstel uitdrukkelijk wordt voorzien in het alsnog laten
vallen van deze plannen onder de nieuwe regeling.Nu er in de toelichting op artikel II van wordt uitgegaan dat door het
opnemen van dat artikel de ammoniakreductieplannen niet opnieuw behoeven te
worden vastgesteld acht de Raad het in het licht van het vorenstaande noodzakelijk
dat de toelichting wordt bijgesteld.c. Nu met artikel II wordt beoogd dat de wetgever, zij het uit overwegingen
aan het algemeen belang ontleend, ingrijpt in lopende rechterlijke procedures,
rijst de vraag naar de verenigbaarheid daarvan met het recht op een «fair
trial» neergelegd in artikel 6, eerste lid, van het Europees Verdrag
tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM).Daarbij zijn van belang enkele na 26 augustus 1994 gedane uitspraken van
het Europese Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM): EHRM 9-12-1994, NJ 1996,
592, Stran Greek Refineries en EHRM 22-10-1997, JB 1997, 263, Papageorgiou.Daarnaast rijst eenzelfde vraag ten aanzien van artikel 1 van het Eerste
Protocol, waarin het recht op ongestoord genot van eigendom is neergelegd.
In dit verband zijn van belang EHRM 20-11-1995 NJ 1996, 593, Pressos Compania
Naviera S.A. en EHRM 9-12-1994, NJ 1996, 374, Holy Monasteries.De Raad stelt vast dat de uitspraken van het EHRM aangaande artikel 6
EVRM in de Griekse zaken betrekking hadden op terugwerkende kracht in een
situatie, waarin de regering daarbij een eigen financieel belang had. Daarvan
is in het voorgestelde artikel II geen sprake. Het EHRM heeft evenwel in beide
genoemde arresten zeer in het algemeen overwogen dat het beginsel van de rechtsstaat
en de in artikel 6 belichaamde conceptie van een eerlijke berechting eraan
in de weg staan dat de wetgever in aanhangige rechtsgedingen tussenbeide komt
met de bedoeling de uitkomst te beïnvloeden. De Raad acht het daarom
wenselijk dat in de memorie van toelichting een beschouwing wordt opgenomen
over de verenigbaarheid van de voorgestelde terugwerkende kracht met artikel
6 EVRM. Mocht die verenigbaarheid niet kunnen worden staande gehouden, dan
dient artikel II met het oog daarop te worden heroverwogen.6a. Naar aanleiding van de aanbeveling van de Raad is artikel II van het
wetsvoorstel aangevuld met een overgangsbepaling voor het geval dat door de
rechter in een beroepsprocedure het oude recht nog is toegepast en de gemeente
als gevolg van de rechterlijke uitspraak opnieuw in de zaak moet voorzien,
maar intussen de wetswijziging in werking is getreden. Ingevolge de jurisprudentie
zou, zoals de Raad terecht opmerkt, de gemeente bij het opnieuw voorzien in
beginsel moeten uitgaan van de feitelijke situatie ten tijde van het nieuwe
besluit en het dan geldende rechtsregime. Zonder aanvullende bepaling zou
dit ertoe leiden dat de gemeente verplicht zou zijn om de rechterlijke uitspraak
te negeren en alsnog in het nadeel van de veehouder te beslissen op de vergunningaanvraag.
Een dergelijke situatie acht ik ongewenst. In een aan artikel II toegevoegd
tweede lid is derhalve bepaald dat de gemeente in een dergelijke
situatie van het oude recht dient uit te gaan. De toelichting bij artikel
II is dienovereenkomstig aangepast. De Raad wijst er terecht op dat het voorgestelde
artikel II afwijkt van wat in situaties als deze meer gebruikelijk is. Die
afwijking wordt naar mijn oordeel echter gerechtvaardigd door de daarvoor
in §4 van de memorie van toelichting gegeven motivering. Anders dan de
Raad kennelijk veronderstelt, heeft de voorgestelde bepaling overigens uitsluitend
betrekking op artikel 8, tweede lid, van de Interimwet en had zij niet tevens
betrekking op de bevoegdheid om emissiegrenswaarden te stellen. Dit punt heeft
zijn relevantie echter verloren, nu, zoals hierboven onder 2 reeds is aangegeven,
de bepalingen over emissiegrenswaarden naar aanleiding van het advies van
de Raad uit dit wetsvoorstel zijn geschrapt.b. Naar aanleiding van het advies van de Raad is artikel II aangevuld
met een derde lid, waarin is voorzien in het alsnog laten vallen van de door
de Raad bedoelde plannen onder de nieuwe regeling. De toelichting bij artikel
II is dienovereenkomstig aangepast.c. De Raad merkt terecht op dat met artikel II (eerste lid) wordt beoogd
dat de wetgever ingrijpt in lopende rechterlijke procedures. Naar aanleiding
van de aanbeveling van de Raad is aan §4 van de memorie van toelichting
een beschouwing toegevoegd over de verenigbaarheid van een dergelijke ingreep
met artikel 6 EVRM en artikel 1 van het Eerste Protocol bij het EVRM. Daarbij
zijn onder meer de door de Raad genoemde arresten besproken, met uitzondering
van het arrest Holy Monasteries. Dit arrest heeft namelijk geen betrekking
op een situatie waarin door de wetgever wordt ingegrepen in aanhangige rechtszaken.7. Voor redactionele kanttekeningen verwijst het college naar de bij het
advies behorende bijlage.7. De redactionele kanttekeningen zijn overgenomen.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet niet te te
zenden aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal dan nadat met het vorenstaande
rekening zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk Willink Ik moge u, mede namens mijn ambtgenoot van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij,
verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en de gewijzigde
memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal te zenden.De Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer,M. de Boer Bijlage bij het advies van de Raad van State van 15 mei 1998, no. W08.98.0073,
met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeftVoorstel van wet– In artikel 8, tweede lid, de vermelding van artikel 6 wijzigen
in: artikel 6, eerste tot en met derde lid. Memorie van toelichting– In noot 3 na «Tweede Kamer» invoegen: inzake Evaluatie
Interimwet Ammoniak en Veehouderij.– In noot 4 «voetnoot 3» wijzigen in: onze brief van
24 april 1997, kenmerk DWL/97090875, aan de voorzitter van de vaste commissie
van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij en van Volkshuisvesting, Ruimtelijke
Ordening en Milieubeheer van de Tweede Kamer inzake Voorbereiding AMvB Huisvesting
Veehouderij (niet gedrukt als kamerstuk).– In de toelichting op artikel I, onderdeel A, (wijziging artikel
2) in de tweede volzin na «Uitvoeringsregeling» toevoegen: ammoniak
en veehouderij. XNoot1De tekst van het voorstel van wet en van de memorie van toelichting zoals
voorgelegd aan de Raad is ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire
Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26118-A.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl