Verslagen van de Commissie voor de Verzoekschriften 1996-1997; Brief met jaarverslag van de Commissies voor de Verzoekschriften uit beide Kamers over het vergaderjaar 1995-1996
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25057, nr. 1

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

13-11-1996

Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

25057 nr. 1

29-10-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamTWEEËNTWINTIGSTE JAARVERSLAG VAN DE COMMISSIES VOOR
DE VERZOEKSCHRIFTEN UIT DE BEIDE KAMERS DER STATEN-GENERAAL, INHOUDENDE EEN
VERSLAG OVER DE WERKZAAMHEDEN VAN DE COMMISSIES GEDURENDE HET VERGADERJAAR
1995–1996INLEIDINGALGEMEEN ReglementswijzigingRapporten van de Nationale ombudsmanLoonbelastingverklaringenVrijstelling premieplicht volksverzekeringenENKELE BIJZONDERE GEVALLENENKELE CIJFERSTabel 1. Algemeen Tabel 2. Wijze van afhandeling Tabel 3. Reden van afdoening zonder verslag Tabel 4. Verslagen naar ministerie Tabel 5. Kengetallen over enkele jaren 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25057Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 39 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 057Verslagen van de Commissies voor de Verzoekschriftennr. 1BRIEF VAN DE COMMISSIES VOOR DE VERZOEKSCHRIFTEN's-Gravenhage, 29 oktober 1996Hierbij bied ik u namens de commissies aan het jaarverslag van de Commissies
voor de Verzoekschriften uit beide Kamers betreffende de werkzaamheden in
het vergaderjaar 1995–1996.De griffier van de commissies,Van Dijk TWEEËNTWINTIGSTE JAARVERSLAG VAN DE COMMISSIES VOOR
DE VERZOEKSCHRIFTEN UIT DE BEIDE KAMERS DER STATEN-GENERAAL, INHOUDENDE EEN
VERSLAG OVER DE WERKZAAMHEDEN VAN DE COMMISSIES GEDURENDE HET VERGADERJAAR
1995–1996Vastgesteld 29 oktober 1996 INLEIDINGDe commissies willen enkele algemene onderwerpen en enkele bijzondere
door hen behandelde verzoekschriften bespreken en vervolgens hun werkzaamheden
cijfermatig toelichten. ALGEMEEN ReglementswijzigingDe herziening van het Reglement van Orde van de Eerste Kamer in het vorige
verslagjaar noopte tot een wijziging van het reglement voor de commissie uit
die Kamer om dit technisch te laten aansluiten bij het Reglement van Orde.
De commissie diende op 20 december 1995 een voorstel van een gewijzigd reglement
in, dat op 19 maart 1996 door de Kamer werd goedgekeurd en een dag later in
werking is getreden.Het nieuwe reglement is ten opzichte van het oude sterk vereenvoudigd,
door het schrappen van overbodig geachte bepalingen. Wat echter al sinds jaar
en dag goed gebruik was geworden heeft een reglementaire basis gekregen. Zo
is thans in bepalingen neergelegd dat de commissie geen onderzoek instelt
naar het functioneren van de Nationale ombudsman, indien een burger zich over
diens onderzoek en/of oordeel in een bepaalde zaak beklaagt, en ook geen onderzoek
instelt naar aanleiding van een verzoekschrift dat reeds door de Nationale
ombudsman is onderzocht. Voorts is in bepalingen opgenomen dat de commissie
geen verslag uitbrengt over verzoekschriften die niet tot een onderzoek van
de commissie hebben geleid omdat daarin aangelegenheden aan de orde werden
gesteld waar de Kamer niet in kan treden. Strikt genomen noopte het oude reglement
ook in die gevallen tot het uitbrengen van een verslag aan de Kamer, waarin
de commissie opgave deed van de reden(en) van het achterwege laten van een
onderzoek. Tenslotte is de bepaling, dat de commissie advies inwint bij een
vaste commissie alvorens een verslag uit te brengen waarin diezelfde commissie
in overweging wordt gegeven om zich met de regering te verstaan over vigerende
wet- en regelgeving, vervangen door de bepaling dat de commissie de Kamer
in zulk een geval voorstelt om het verzoekschrift verder te laten behandelen
door de vaste commissie. De tijdrovende en omslachtige adviesronde, met doorgaans
hetzelfde resultaat, wordt hiermee vermeden. Rapporten van de Nationale ombudsmanIndien de Nationale ombudsman een rapport heeft uitgebracht, uitmondende
in een aanbeveling aan een bewindspersoon om een bepaalde beslissing te heroverwegen,
en die aanbeveling niet is opgevolgd, wordt het hele dossier, inclusief de
tussen ombudsman en bewindspersoon gevoerde correspondentie over de aanbeveling,
ter kennis gebracht van de commissie uit de Tweede Kamer. Over taakomschrijving
en procedure heeft de commissie uitvoerig gerapporteerd in de twee vorige
jaarverslagen.In het verslagjaar is slechts één dossier aan de commissie
voorgelegd. Dit is niet verwonderlijk omdat, zoals ook blijkt
uit de jaarverslagen van de Nationale ombudsman, diens aanbevelingen in verreweg
de meeste gevallen worden opgevolgd. Overigens past hier de kanttekening dat
de commissie zich uitsluitend buigt over rapporten waarin een Minister als
verantwoordelijk bestuursorgaan is aangesproken.Het dossier in kwestie betrof het standpunt dat de Minister van Landbouw,
Natuurbeheer en Visserij had ingenomen omtrent de uitleg van een bepaling
in de Interimwet beperking varkens- en pluimveehouderijen, een wet die min
of meer als noodwet van kracht is geweest in de jaren 1985 en 1986 en daarna
vervangen is door de Meststoffenwet. De Nationale ombudsman achtte dat standpunt
onjuist, althans niet in overeenstemming met de tekst van de wet. Het zou
te ver voeren om in het kader van dit jaarverslag de betrekkelijk gecompliceerde
casuspositie te beschrijven, temeer daar de commissie uiteindelijk besloot
om geen interventievoorstel aan de Kamer te doen, omdat de minister haars
inziens in redelijkheid had kunnen besluiten de aanbeveling niet op te volgen.Dit betekent dat in het verslagjaar geen enkel verslag is uitgebracht
over een rapport van de Nationale ombudsman (in het vorige verslagjaar werden
vier van zulke verslagen uitgebracht). De commissie brengt immers, waar het
rapporten van de ombudsman betreft, alleen verslagen uit houdende een interventievoorstel. LoonbelastingverklaringenVan belastingaanslagen die het gevolg zijn van onjuist ingevulde loonbelastingverklaringen
wordt volgens vast beleid geen kwijtschelding verleend. Aan de hand van een
loonbelastingverklaring past een inhoudingsplichtige (werkgever of uitkeringsinstantie)
bij de loonheffing de tabel toe behorende bij een bepaalde tariefgroep. Het
belastingvoordeel dat genoten wordt door een onjuiste tariefgroepindeling
wordt door de aanslag gecorrigeerd. Omdat niet valt na te gaan of de betrokkene,
die zelf verantwoordelijk is voor het invullen en inleveren van de verklaring,
al dan niet met opzet voor een gunstiger tariefgroep heeft gekozen dan de
in zijn geval toepasselijke tariefgroep, kan van kwijtschelding geen sprake
zijn, ongeacht de persoonlijke of financiële omstandigheden. Dit zou
ook onbillijk zijn jegens degenen die, in nagenoeg dezelfde omstandigheden,
wel nauwgezet de verklaring invullen. Slechts indien vaststaat dat het feit
dat te weinig loonheffing is ingehouden te wijten is aan een administratieve
fout van de inhoudingsplichtige komt kwijtschelding aan de orde, althans indien
de aanslag niet dan met buitengewoon bezwaar door betrokkene kan worden voldaan.
De commissies, respectievelijk de Kamers, hebben dit beleid steeds gesteund,
ook al hadden zij in sommige gevallen begrip voor de belastingplichtigen die
tegelijkertijd met méér inhoudingsplichtigen te maken hadden
en de evenzovele loonbelastingverklaringen op elkaar dienden af te stemmen
of die niet onderkenden dat bepaalde veranderingen in de persoonlijke levenssfeer
een nieuwe loonbelastingverklaring noodzakelijk maakten.De Staatssecretaris van Financiën heeft zijn beleid op dit punt niet
gewijzigd: kwijtschelding wordt nog immer niet verleend. Wel heeft hij het
beleid in zoverre iets versoepeld dat in bepaalde omstandigheden en onder
bepaalde voorwaarden geen invorderingsmaatregelen worden genomen met betrekking
tot belastingaanslagen als gevolg van onjuist ingevulde loonbelastingverklaringen.
Indien elke betalingscapaciteit ontbreekt, rekening houdend met een bestaansminimum,
is hij bereid invordering achterwege te laten, tenzij alsnog binnen drie jaren
betalingscapaciteit of verhaalsmogelijkheden ontstaan. Gedurende die periode
worden bovendien eventuele teruggaven van belasting of premies met het buiten
invordering gelaten bedrag verrekend. De commissie uit de Eerste Kamer zag overigens voldoende aanleiding om
de Staatssecretaris uit te nodigen na te gaan of met name sociale verzekeringsinstanties
zich niet actiever kunnen opstellen jegens hun cliënten om belastingproblemen
te voorkomen. In tegenstelling tot een gewone werkgever, zijn deze instanties
immers veelal op de hoogte van andere inkomstenbronnen van een cliënt,
omdat de hoogte van de uitkering mede afhankelijk is van die andere bronnen.
Het was de commissie opgevallen dat de problemen als gevolg van onjuist ingevulde
loonbelastingverklaringen zich vaak voordoen bij samenloop van looninkomsten
en een of meer uitkeringen.De commissie acht het denkbaar, voorzover het al niet gebeurt, dat een
uitkerende instantie de betrokkene extra attendeert op de noodzaak om loonbelastingverklaringen
op elkaar af te stemmen. Met name indien alle inhoudingsplichtigen bij de
loonheffing een belastingvrije som verdisconteren terwijl die slechts éénmaal
vergolden kan worden, kunnen forse naheffingen in de aanslagsfeer het gevolg
zijn. De commissie wil overigens de verantwoordelijkheid voor een en ander
nadrukkelijk bij de betrokkene laten.De Staatssecretaris van Financiën heeft de commissie medegedeeld
dat de problematiek reeds ter bespreking is ingebracht in een werkgroep Coördinatie
sociale verzekeringen/loonbelasting, waarin naast de overheid de SVB, het
TICA en de ziekenfondsraad vertegenwoordigd zijn. Vrijstelling premieplicht volksverzekeringenOnder bepaalde voorwaarden, neergelegd in het Besluit uitbreiding en beperking
kring verzekerden volksverzekeringen 1989 (meer bekend onder de korte aanduiding
KB 164), kunnen Nederlandse ingezetenen vrijstelling verkrijgen van de verzekerings-
en premieplicht voor de volksverzekeringen. De vrijstelling moet worden gevraagd
aan de Ziekenfondsraad voor wat betreft de AWBZ of aan de Sociale Verzekeringsbank
(SVB) voor wat betreft de overige volksverzekeringen. De regelgeving is complex
van aard, op één onderdeel na: de vrijstelling kan slechts worden
verleend met ingang van de dag waarop het verzoek om vrijstelling is ingediend
en dus niet met terugwerkende kracht.Aan de commissie uit de Tweede Kamer werden enkele gevallen voorgelegd
waarin betrokkenen al jaren voldeden aan de vrijstellingsvoorwaarden doch
louter uit onwetendheid over de mogelijkheid van vrijstelling eerst jaren
later een verzoek indienden. Genoemde bepaling brengt mee dat geen restitutie
wordt verleend van jarenlang onnodig betaalde premies. Het viel de commissie
uiteraard niet moeilijk om te begrijpen dat de betrokkenen zich ernstig benadeeld
voelden. De Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid wees de
commissie erop dat het personen betreft die zich vanuit het buitenland in
Nederland gevestigd hebben met een blijvende buitenlandse inkomstenbron en
dat van hen verwacht mag worden dat zij vóór of kort na hun
vestiging in Nederland navraag doen over hun fiscale en verzekeringstechnische
positie.De belastingdienst vraagt «nieuwkomers» zelfs expliciet of
zij een vrijstellingsverzoek hebben ingediend bij SVB of Ziekenfondsraad.
De commissie was het met de Staatssecretaris eens dat van belanghebbende een
actieve opstelling gevraagd mag worden, maar vroeg zich tegelijkertijd af
of een hardheidsclausule het niet mogelijk zou moeten maken de vrijstelling
toch met enige terugwerkende kracht toe te kennen, bijvoorbeeld in het geval
dat (zoals een adressant beweerde) geen enkele instantie juiste voorlichting
heeft gegeven. Door middel van een verslag is deze vraag voorgelegd aan de
vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Inmiddels heeft overleg
tussen die commissie en de Staatssecretaris ertoe geleid dat genoemd
Besluit op dit onderdeel heroverwogen wordt. ENKELE BIJZONDERE GEVALLENMet enige regelmaat is de commissies verzocht te toetsen of al dan niet
terecht verblijfsvergunningen zijn geweigerd. Deze verzoekschriften komen
in beginsel niet voor onderzoek in aanmerking, omdat rechtsmiddelen kunnen
worden aangewend. Van dit beletsel zijn advocaten zich terdege bewust, getuige
het betrekkelijk gering aantal vreemdelingenkwesties dat aan de commissies
wordt voorgelegd en het feit dat in de voorgelegde kwesties een beroep wordt
gedaan op uitzonderlijke omstandigheden.Tot de commissie uit de Tweede Kamer wendden zich een adressant en zijn
echtgenote die reeds drie jaren wachtten op een beslissing van de Staatssecretaris
van Justitie op hun verzoek tot herziening van beschikkingen waarbij hun verblijfsvergunning
was geweigerd. Intussen was een circulaire van de Staatssecretaris van kracht
geworden, waarin was bepaald dat degenen, die tenminste zes jaren ononderbroken
in Nederland verbleven en al die jaren inkomen hadden verworven en aan belasting-
en premieplichten hadden voldaan, in aanmerking kwamen voor een verblijfsvergunning.
Adressant voldeed aan die voorwaarden en zag om die reden, ondanks het uitblijven
van een beslissing op zijn herzieningsverzoek, hoopvol naar de toekomst. Eind
1995 sloot het bedrijf, waar hij jarenlang werkzaam was geweest, zijn poorten.
Hij kon zich echter niet als werkzoekende laten registreren, bij gebrek aan
een verblijfsvergunning. Dat leidde er weer toe dat hij niet voor een inkomensvervangende
voorziening in aanmerking kwam en zijn gezin niet langer kon onderhouden.
Zijn echtgenote was overigens al geruime tijd ernstig ziek. Het verzoekschrift
leidde ertoe dat de Staatssecretaris, erkennend dat een beslissing te lang
was uitgebleven, gunstig beschikte op het herzieningsverzoek.In een ander aan deze commissie voorgelegd geval was adressant al jarenlang
verwikkeld in procedures teneinde een verblijfsvergunning te verkrijgen. Reeds
aan zijn eerste herzieningsverzoek was schorsende werking voor wat betreft
uitzetting uit Nederland onthouden; een verzoek om een voorlopige voorziening
werd door de rechter afgewezen. Ook aan het beroep werd schorsende werking
onthouden en wederom weigerde de rechter een voorlopige voorziening, waartegen
adressant weer hoger beroep instelde. Nog vóór de uitspraak
in beide beroepszaken diende adressant een nieuw verzoek om een verblijfsvergunning
in, op grond van nieuwe argumenten. De zojuist geschetste procedures herhaalden
zich. Tot uitzetting kwam het echter niet omdat het land van herkomst weigerde
om adressant, die inmiddels niet meer over een geldig paspoort beschikte,
toe te laten. Adressant diende voor de derde maal een verzoek om een verblijfsvergunning
in, stellende dat het een inhumaan beleid zou zijn hem nog langer een verblijfstitel
te onthouden. De jarenlange procedures en daarmee gepaard gaande onzekerheid
hadden niet verhinderd dat hij zich in Nederland ingeburgerd voelde; hij had
immers een vriendenkring opgebouwd, die in zijn levensonderhoud voorzag, en
uit een kortstondige relatie was een kind geboren waarmee hij contact wilde
onderhouden. De derde weigering van de Staatssecretaris was de aanleiding
tot het verzoekschrift aan de Tweede Kamer. De commissie en vervolgens de
Kamer waren het echter met de Staatssecretaris eens dat betrokkene Nederland
diende te verlaten zo gauw zijn land van herkomst hem weer een paspoort zou
hebben verstrekt. Adressant had zijn verblijf in Nederland gerekt door herhaaldelijk
aanzeggingen om het land te verlaten, te negeren en door nieuwe procedures
in te leiden zonder wezenlijk nieuwe gezichtspunten. Het verloop van de tijd
alleen was geen klemmende reden van humanitaire aard om adressant
alsnog een verblijfsvergunning te verlenen. Of er andere redenen van humanitaire
aard waren om dat wél te doen, stond nog steeds ter beoordeling van
de rechter, die in een tweetal beroepszaken van adressant nog geen uitspraak
had gedaan. Voorts belette niets adressant om herziening te vragen van de
beslissing op zijn derde vergunningaanvraag.Het ontvangen van een belastingteruggave kan, merkwaardig genoeg, financiële
problemen soms eerder vergroten dan verkleinen. Vrijwel steeds is in die gevallen
bij voorlopige aanslag een teruggave verleend, die direct is aangewend om
noodzakelijke uitgaven te doen. Wanneer bij definitieve aanslag de teruggave
als het ware wordt teruggevorderd, ontstaan betalingsproblemen. Enkele adressanten,
die vergeefs om kwijtschelding hadden verzocht, vroegen Eerste of Tweede Kamer
om een uitspraak, stellende dat zij niet hadden kunnen voorzien dat de teruggaven
ongedaan zouden worden gemaakt. Het onderzoek leerde de commissies echter
dat betrokkenen al dan niet bewust de waarschuwing in de kleine letters van
de voorlopige aanslagen hadden genegeerd, namelijk dat een definitieve aanslag
zou volgen na controle van aangiftegegevens en dat de teruggave dan ongedaan
zou kunnen worden gemaakt. Het was in alle gevallen onverstandig geweest van
betrokkenen om te veronderstellen dat hun aangiften zondermeer door de inspecteur
zouden worden gevolgd en om het ontvangen bedrag in zijn geheel te besteden.In een aan de commissie uit de Eerste Kamer voorgelegd geval bleek echter
iets anders aan de hand. Hier betrof het een definitieve aanslag waarbij abusievelijk
een teruggave werd verleend. Adressant meende zelf ook dat het een vergissing
moest zijn en deed navraag bij de belastingdienst. Deze verzekerde hem echter
dat alles in orde was. Enkele weken later viel echter toch een navorderingsaanslag
bij adressant in de bus, waarbij de teruggave ongedaan werd gemaakt. Adressant
had het geld inmiddels aangewend om schulden af te lossen. Een kwijtscheldingsverzoek
werd afgewezen. Het verzoekschrift leidde ertoe dat voor de navorderingsaanslag
geen invorderingsmaatregelen zullen worden genomen en dat uitsluitend eventuele
belastingteruggaven vóór 1 januari 1999 met de aanslag zullen
worden verrekend. Een adressant had vergeefs een uitkering aangevraagd uit hoofde van de
Algemene Bijstandswet. Hij beschikte namelijk over een vermogen, dat weliswaar
door hem in een zogenoemde pensioen-B.V. was ondergebracht, maar waaraan hij
kennelijk onttrekkingen kon doen. Dat stond, zo had uiteindelijk ook de Centrale
Raad van Beroep geoordeeld, het verlenen van een bijstandsuitkering in de
weg. Na die uitspraak trad wetgeving in werking waardoor onttrekkingen aan
een pensioenfonds (afkoop van pensioenaanspraken) bestraft worden met een
forse belastingheffing. Adressant was van mening dat zijn situatie hierdoor
veranderde, maar had er geen vertrouwen in dat een nieuwe bijstandsaanvraag
nu wél zou worden toegewezen. Hij verzocht de commissie uit de Tweede
Kamer om een voorlopige uitspraak en om wetswijziging te bevorderen waardoor
als pensioenvoorziening bestemd vermogen geen vermogen is in de zin van de
Algemene Bijstandswet. Pensioenaanspraken van een werknemer of ambtenaar worden
immers ook niet tot diens vermogen gerekend. Adressant achtte het onbillijk
van een gewezen zelfstandige te verwachten dat deze wel «inteert»
op pensioenvermogen, terwijl deze bovendien daar fiscaal voor gestraft zou
worden. De commissie verwees adressant naar de gemeente om wederom een bijstandsaanvraag
in te dienen, maar besloot tevens om het probleem in algemene zin voor te
leggen aan de vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid, uiteraard
met instemming van de Kamer. De vaste commissie op haar beurt is in schriftelijk
overleg getreden met de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, waarvan
de uitkomst nog niet bekend is. Het dossier werd, met instemming van de Kamer, ook voorgelegd aan de vaste
commissie voor Financiën, om te bezien of overleg met de Staatssecretaris
wenselijk is over de fiscale behandeling van afkoop van pensioenaanspraken,
ingeval dit geschiedt om in het levensonderhoud te voorzien. De vaste commissie
heeft besloten dit onderwerp te betrekken bij de behandeling van een integrale
nota over de fiscale behandeling van pensioenen.Op verzoek van een kennis had een adressant een onderneming op zijn naam
laten inschrijven in het Handelsregister. Daarbij was mondeling afgesproken
dat adressant op geen enkele wijze aansprakelijk zou zijn voor zakelijke handelingen
en verplichtingen. De onderneming bleek echter nalatig in de afdracht van
omzetbelasting. De belastingdienst legde adressant, de «papieren»
ondernemer, een naheffingsaanslag op. Daarop verzocht adressant de belastingdienst
om de aanslag op naam te stellen van zijn kennis, de eigenlijke ondernemer.
De dienst was daartoe bereid, mits die persoon kon aantonen dat uitsluitend
hij handelde namens de onderneming en de feitelijke eigenaar was. De kennis
beloofde dat bewijs te leveren, maar vroeg keer op keer uitstel. Na ruim een
jaar waarschuwde de belastingdienst adressant dat invorderingsmaatregelen
niet langer achterwege konden blijven. Een deel van de aanslag werd verrekend
met een belastingteruggave die adressant toekwam. Vervolgens liet de belastingdienst
twee jaar lang niets van zich horen. Ook adressant en betrokken derde hielden
zich stil, totdat er op een kwade dag een dwangbevel aan adressant werd uitgereikt.
Er volgde een herhaling van zetten: adressant verzocht de aanslag ambtshalve
te vernietigen en op te leggen aan de derde; deze op zijn beurt beloofde wederom
met bewijzen te komen, maar slaagde daar niet in. De belastingdienst wees
het verzoek van adressant definitief af, maar omdat de dienst zelf ook twee
jaar passief was gebleven bracht hij over die periode geen invorderingsrente
in rekening. Adressant verzocht de commissie uit de Eerste Kamer vervolgens
om te bevorderen dat de aanslag alsnog ambtshalve werd vernietigd. De commissie
zag daartoe echter geen aanleiding. Voor het deels minder zorgvuldig handelen
van de belastingdienst vormde de toegepaste rentematiging voldoende genoegdoening.
Voor het overige begreep de commissie niet waarom zowel adressant als zijn
kennis het zover had laten komen. De tenaamstelling van de onderneming in
het Handelsregister was allang doorgehaald. Door de aanslag te betalen en
de rekening, conform hun overeenkomst, aan zijn kennis te presenteren, had
adressant zich veel onzekerheid en ergernis kunnen besparen, uitgaande van
de goede trouw van zijn kennis. De Wet op de inkomstenbelasting 1964 somt limitatief op welke uitgaven
ter zake van ziekte als buitengewone lasten in mindering kunnen worden gebracht
op het belastbaar inkomen, waarbij per uitgavencategorie weer voorwaarden
en beperkingen gelden. Zo zijn extra uitgaven voor kleding en beddegoed, volgens
nadere bij ministeriële regeling te stellen regels, aftrekbaar. De commissie
uit de Tweede Kamer behandelde een verzoekschrift van een man die door zijn
ziekte frequent schade toebracht aan meubels en ander huisraad en dat regelmatig
moest vervangen. Om de kosten te beheersen schafte hij goedkope en gebruikte
spullen aan, maar gezien zijn inkomen bleven het aanzienlijke uitgaven. De
inspecteur inkomstenbelasting weigerde aftrek van die uitgaven, op grond van
de wet. De Staatssecretaris van Financiën zag, ook nadat de commissie
hem dat in overweging had gegeven, geen mogelijkheid de hardheidsclausule
toe te passen. Indien de wetgever kiest voor een limitatieve opsomming van
soorten aftrekbare uitgaven, past het immers niet daar buitenwettelijk een
uitbreiding aan te geven. De commissie, die dit uitgangspunt overigens altijd
heeft gedeeld, zag ervan af de Staatssecretaris te verzoeken een uitzondering
daarop te maken. Wel zag zij voldoende aanleiding om de Kamer
voor te stellen de vaste commissie voor Financiën uit te nodigen mét
de Staatssecretaris te onderzoeken of de genoemde bepaling in de wet met betrekking
tot kleding en beddegoed met «huisraad» zou kunnen worden uitgebreid.
De commissie was niet overtuigd door het betoog van de Staatssecretaris dat
een zodanige uitbreiding op onoverkomelijke praktische problemen zou stuiten,
ondermeer door afbakeningsproblemen.Dezelfde commissie boog zich over het verzoekschrift van een bedrijf dat
in financiële moeilijkheden verzeild was geraakt door medewerking te
verlenen aan een onderzoek van de Fiscale inlichtingen- en opsporingsdienst
(FIOD) bij een ander bedrijf. Veel bedrijven/afnemers van adressant hadden
zich in korte tijd als klant teruggetrokken, volgens adressant vanwege een
lastercampagne die door medewerkers van dat andere bedrijf was opgezet. Adressant
raakte achterop met de afdracht van loon- en omzetbelasting. Dit leidde tot
belastingaanslagen waarin zogenoemde ordeboeten en invorderingsrente waren
begrepen. Adressant had de belastingdienst om kwijtschelding gevraagd van
boeten en rente, met een beroep op de diepere oorzaak van haar (tijdelijke)
betalingsonmacht, haar medewerking met de FIOD. De Staatssecretaris van Financiën
stelde zich op het standpunt dat het klantenverlies dat adressant had geleden
niet zo uitzonderlijk was dat dat kwijtschelding zou kunnen rechtvaardigen.
Kwijtschelding van belastingaanslagen die rechtstreeks samenhangen met de
uitoefening van een bedrijf wordt volgens vast beleid immers in beginsel alleen
verleend in het kader van een schuldeisersakkoord, dit ondermeer om concurrentievervalsing
te voorkomen. Hoewel adressant het verband tussen de medewerking aan het FIOD-onderzoek
en het klantenverlies aannemelijk had gemaakt, besloot de commissie de Staatssecretaris
te volgen. Het was immers onmogelijk de mate van dat verband vast te stellen,
terwijl het vervolgens niet goed mogelijk zou zijn vast te stellen of de financiële
moeilijkheden uitsluitend door dát klantenverlies werden veroorzaakt.
Een tegemoetkoming zou zijn gebaseerd op een reeks van veronderstellingen. ENKELE CIJFERSIn het navolgende worden enkele cijfermatige gegevens gepresenteerd. Voorzover
relevant wordt onderscheid gemaakt tussen de commissie uit de Eerste en de
commissie uit de Tweede Kamer. Tabel 1. Algemeen  IIItotaalAanhangig bij begin verslagjaar17 81 98 Ingediend
tijdens verslagjaar75504579 Afgedaan1
tijdens verslagjaar76490566 Aanhangig bij einde verslagjaar16951111 Afgedaan in commissie; aan het einde van het verslagjaar
moesten nog 45 verslagen de Kamers passeren.In het verslagjaar werden in totaal 579 verzoekschriften ingediend (zie
tabel 1). De meeste verzoekschriften werden rechtstreeks aan een der commissies
gericht, de overige werden door de Voorzitter van een der Kamers of door andere
commissies daaruit doorgezonden.In het vorige verslagjaar werden in totaal 492 verzoekschriften ingediend
en in het verslagjaar dáárvoor 468. De licht dalende tendens
die tot dan waarneembaar was, lijkt derhalve omgebogen in een stijgende tendens.
De commissies vermoeden dat één van de oorzaken gelegen is in het feit dat met name de belastingdienst in uitgereikte beschikkingen
(bv. naar aanleiding van kwijtscheldingsverzoeken of klachten) expliciet op
het bestaan van de commissies wijst, waar dit tot voor kort alleen gebeurde
in algemene brochures. Aan een duiding van mogelijk andere oorzaken wagen
de commissies zich niet. Tabel 2. Wijze van afhandeling  IIItotaal%Afgedaan76490566100 waarvan:    met
verslag38172210 37 ingetrokken 978 87 15 op andere wijze2924026948De percentages in tabel 2 wijken niet opvallend af van die in vorige verslagjaren.Een ingetrokken verzoekschrift is weliswaar in behandeling genomen en
had tot een verslag kunnen leiden, ware het niet dat de indiener in enig stadium
te kennen heeft gegeven geen verdere behandeling te wensen, om welke reden
dan ook, of in het geheel niet meer heeft gereageerd op een verzoek om inlichtingen
of commentaar.In 48 procent van de gevallen werd het verzoekschrift op een andere wijze
dan door middel van een verslag of door intrekking afgedaan. Tabel 3. Reden van afdoening zonder verslag 
1.Algemene beleidsaangelegenheid27 2.Aangelegenheid
voor Openbaar ministerie/ rechter in strafzaken3 3.Aangelegenheid
voor andere rechterlijke colleges85 4.Aangelegenheid van
een mede-overheid18 5.Aangelegenheid van een zelfstandig
bestuursorgaan20 6.Beslissing van bestuursorgaan nog niet
bekend/ voortijdige klacht26 7.Geen gebruik gemaakt van
klacht- of bezwaarprocedure13 8.Reeds door Nationale ombudsman
onderzocht2 9.Strikt persoonlijke omstandigheden810.Herhaling van een reeds afgedaan verzoekschrift, zonder nieuw
gezichtspunt17 11.Verzoekschrift kennelijk niet voor inwilliging
vatbaar16 12.Overige redenen34 Totaal 269Uiteraard kan een adres om meer dan één reden zonder verslag
worden afgedaan. Alleen de eerste of belangrijkste reden is in de tabel verwerkt.De verzoekschriften onder 1 in tabel 3 betreffen doorgaans pleidooien
voor het wijzigen van de wet en/of het overheidsbeleid. Zij worden ter verdere
behandeling doorgezonden naar een vaste commissie uit één der
Kamers.De categorieën 2 tot en met 10 spreken voor zich.Categorie 11 vergt nadere toelichting. Het betreft hier verzoekschriften
waarvan aanstonds vaststaat dat zij niet kunnen worden ingewilligd, bijvoorbeeld
omdat inwilliging apert in strijd zou zijn met de wet, de klacht kennelijk
ongegrond is of omdat naar aanleiding van een volstrekt identiek verzoekschrift
van een andere adressant reeds is uitgesproken dat geen reden is voor een
tegemoetkoming. Het is in het belang van zowel adressant als commissie dat
een tijdrovende en kostbare procedure wordt vermeden indien de uitslag bij
voorbaat vaststaat. Indien adressanten, na er ambtshalve gemotiveerd op te
zijn gewezen dat behandeling van hun verzoekschrift weinig zinvol is gezien
de te verwachten uitslag, desondanks persisteren bij behandeling, wordt alsnog
daartoe overgegaan. Dit komt echter niet vaak voor. Niet zelden overigens
wordt tevoren telefonisch geïnformeerd of de indiening van
een verzoekschrift zinvol is.Onder categorie 12 vallen volstrekt ongemotiveerde verzoekschriften (ook
na een verzoek om nadere motivering), klachten met betrekking tot personen
naar wier functioneren reglementair door de commissies geen onderzoek mag
worden ingesteld (waaronder leden van de rechterlijke macht en de Staten-Generaal)
en verzoekschriften die, kennelijk zonder machtiging, namens een derde worden
ingediend.Deze verzoekschriften vergen, hoewel ze de volle procedure niet doorlopen,
veel ambtelijke zorg. Uiteraard wordt adressanten gemotiveerd medegedeeld
waarom hun brief zich niet leent voor verdere behandeling. Niet elke adressant
legt zich aanstonds neer bij het gegeven dat commissie noch Kamer iets voor
hem kan betekenen. Almacht van het parlement veronderstellende, wordt bijvoorbeeld
voorbijgegaan aan de relatieve autonomie van mede-overheden of de onaantastbaarheid
van een rechterlijk vonnis. Ook tonen sommige adressanten weinig begrip voor
het feit dat een voor hen kosteloze verzoekschriftprocedure niet een formele
beroepsprocedure kan vervangen, die vaak wel kosten meebrengt. Indien mogelijk,
wordt gewezen op andere middelen en wegen om de klacht aan de orde te stellen
of de kwestie op te lossen. Niet zelden wordt daarbij actief bemiddeld door
de ambtelijk rapporteur van de commissie. Diens huisbezoeken (waarvan er in
het verslagjaar 89 werden afgelegd) dienen overigens in sommige gevallen ook
om adressanten de gelegenheid te geven de kwestie toe te lichten en nadere
informatie te verstrekken. Dit kan geschieden zowel in de (begin)fase van
beoordeling van de ontvankelijkheid van het verzoekschrift als in de (eind)fase
van de oordeelsvorming in de commissie.Wordt een verzoekschrift eenmaal in procedure genomen, dan wordt adressant
schriftelijk geïnformeerd over de hoofdlijnen van de procedure en de
te verwachten behandelingsduur. Voorts wordt erop gewezen dat hoor en wederhoor
zullen worden toegepast, doch in beginsel uitsluitend langs schriftelijke
weg. In het verslagjaar is geen gebruik gemaakt van het instrument hoorzitting.De gemiddelde behandelingsduur in het verslagjaar was ongeveer 20 weken.
De enkele verzoekschriften die excessief lang in behandeling zijn geweest,
zijn overigens niet betrokken in de berekening van dit gemiddelde. De commissies
kunnen de behandelingsduur slechts ten dele beïnvloeden. (Met behandelingsduur
wordt hier overigens bedoeld de periode tussen indiening van het verzoekschrift
en de goedkeuring van het verslag van de commissie door de Kamer). Zij stellen
zowel bewindspersonen als adressanten reactietermijnen, doch willigen verzoeken
om uitstel, mits gemotiveerd, vrijwel altijd in, waarbij overigens geen onbeperkt
uitstel wordt verleend. In recesperioden worden verslagen uiteraard noch vastgesteld
in commissie noch goedgekeurd door de Kamer. Desalniettemin is de gemiddelde
behandelingsduur van een verzoekschrift in enkele jaren tijd teruggedrongen
met ruim 6 weken (zie tabel 5) door reactietermijnen iets te verkorten, sneller
te rappelleren en op «strategische» momenten commissievergaderingen
te beleggen. Tabel 4. Verslagen naar ministerie Financiën190 Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen3  Justitie6 Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer2 Sociale Zaken en Werkgelegenheid5  Binnenlandse Zaken2 Volksgezondheid, Welzijn en Sport3  Buitenlandse Zaken3 Overige0   21411 Het totaal overtreft het aantal genoemd in tabel 2 (210),
omdat enkele adressen betrekking hadden op meer dan één beleidsterrein.Ook in dit verslagjaar had het grootste deel van de uitgebrachte verslagen
betrekking op fiscale aangelegenheden (zie tabel 4). In 94 van de 190 gevallen
werd om kwijtschelding van een belastingschuld verzocht en in 34 gevallen
om toepassing van de hardheidsclausule ex artikel 63 van de Algemene wet inzake
rijksbelastingen.In 74 van de 210 gevallen waarin verslag werd uitgebracht was het resultaat
gunstig voor betrokkene, dat wil zeggen werd de klacht geheel of gedeeltelijk
gegrond verklaard en/of het verzoek geheel of gedeeltelijk ingewilligd, een
inwilligingspercentage van ± 35%.In tabel 5 worden enkele kengetallen over dit verslagjaar en de drie voorgaande
verslagjaren vergeleken. Tabel 5. Kengetallen over enkele jaren  92/9393/9494/9595/96Ingediende verzoekschriften512468492579 Uitgebrachte
verslagen210187146210 (%)(41)(37)(31)(37)Behandelingsduur (weken)26,52421,520 Inwilligingspercentage28383035De voorzitter van de commissie uit de Eerste Kamer,Heijne MakkreelDe voorzitter van de commissie uit de Tweede Kamer,Van HoofDe griffier van de commissies,Van Dijk 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25057-1.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl