Wet allocatie arbeidskrachten door intermediairs; Memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19971998-25264, nr. 133b

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

11-03-1998

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

25264 nr. 133b

06-03-1998

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeenARTIKELEN Artikel 2Artikel 16Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25264Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 27 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 264Regels voor de niet-openbare arbeidsbemiddeling en het ter beschikkingstellen
van arbeidskrachten (Wet allocatie arbeidskrachten door intermediairs)nr. 133bMEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 6 maart 1998Verheugd stelt het kabinet vast, dat het wetsvoorstel in het algemeen
de instemming van de leden van de commissies van Justitie en Sociale Zaken
en Werkgelegenheid heeft en dat de leden nog enkele vragen hadden, waarop
in deze memorie van antwoord wordt ingegaan. Het kabinet constateert evenwel
dat het opheffen van het vergunningsvereiste voor het ter beschikking stellen
van arbeidskrachten op bezwaar van het lid van SP-fractie stuit. In deze memorie
van antwoord wordt ingegaan op de vragen die het lid van de SP-fractie in
dit kader stelt. AlgemeenDe leden van de PvdA-fractie zetten vraagtekens bij de weergegeven stellingen
die de grondslagen van het wetsvoorstel vormen. Zij noemen: de gewijzigde
verdeling van verantwoordelijkheden tussen publiek en privaat domein, de verwachting
dat het opheffen van rigiditeiten de kans op een optimaal werkende markt voor
allocatieve diensten bevordert, en de stelling dat het niet juist is regels
in stand te houden die slechts tegen aanzienlijke kosten te controleren of
te handhaven zijn. Deze leden verzoeken om een uitvoerige onderbouwing.De bestaande regulering welke uitgaat van een verplichte vergunning voor
het ter beschikking stellen van arbeidskrachten werpt in zichzelve reeds een
drempel op voor nieuwe toetreders op de markt van allocatieve diensten op
de arbeidsmarkt. Daardoor zullen minder actoren op de markt van allocatieve
diensten aantreden dan het geval zou zijn indien er geen vergunning verplicht
gesteld was. Een geringer aantal spelers op de markt vermindert de concurrentie.
Daardoor wordt de kans op een optimaal werkende dienstenmarkt geringer.Een belangrijke verdere overweging is dat de oorspronkelijk met het vergunningensysteem
beoogde doelen thans deels geen voorwerp van overheidsbeleid meer vormen,
deels langs andere weg geïnstrumenteerd worden. De doelstellingen die
bij de invoering van het vergunningen systeem in 1970 voor ogen stonden waren,
kort samengevat: a) het bevorderen van correcte afdracht van over het loon
verschuldigde heffingen, b) het weren van ondeugdelijke marktpartijen, c)
bescherming van het bij de inlener vigerende systeem van arbeidsverhoudingen,
d) tegengaan van substitutie van vaste door tijdelijke arbeid.Ten overvloede zou daar nog aan toegevoegd kunnen worden dat door het
verlenen van een vergunning de verlenende instantie jegens het publiek de
schijn op zich laadt in te staan voor de kwaliteit van de geleverde dienstverlening.
In feite zijn bedrijven die arbeidskrachten ter beschikking stellen normale
verrichters van zakelijke diensten, die geheel onderworpen zijn aan de werking
van de markt. Wanneer hun diensten kwalitatieve effectiviteit ontberen, zullen
zij – zo blijkt ook in de praktijk – hun cliënten verliezen.Ten aanzien van de controle en de handhaving wordt opgemerkt, dat het
controleren van de naleving van de thans voor vergunninghouders geldende regels,
en van de naleving van de vergunningsplicht zelf, zeer arbeidsintensief is.
Het ligt voor de hand dat de altijd beperkte controle-capaciteit primair wordt
ingezet voor die overtredingen welke de grootste maatschappelijke schade berokkenen.
Van bedrijven die arbeidskrachten ter beschikking stellen en een van de regels
overtreden, kan sinds enige tijd gezegd worden dat de enige maatschappelijke
schade die zij teweeg brengen, het feit is dat een regel is overtreden. Hierdoor
is in de loop van het bestaan van het vergunningensysteem geleidelijk de situatie
gegroeid, dat in het algemeen slechts bij ernstige en herhaalde overtreding
van de regels, gepaard aan overtredingen van andere wetten, een proces-verbaal
gericht op strafrechtelijke vervolging werd opgemaakt. Voor lichtere overtredingen
(detacheren) is – zeker nadat de voorgenomen deregulering bekend werd –
feitelijk een gedoogbeleid gevoerd. Om in deze situatie te bereiken dat alle
bedrijven die arbeidskrachten ter beschikking stellen zich (weer) formeel
aan de geldende regels houden, is een inzet van controle-capaciteit –
gevolgd door een navenant aangescherpt vervolgingsbeleid van het Openbaar
Ministerie – vereist, die in geen verhouding staat tot het daarmee beoogde
maatschappelijk nut.De leden van de VVD-fractie stellen het ILO-verdrag aan de orde. Het ILO-verdrag
inzake de bureaus voor arbeidsbemiddeling, welke voor hun bemiddeling betaling
vragen (nr. 96), is tijdens de ILO-Conferentie van juni 1997 herzien. Het
herziene verdrag inzake private bureaus voor arbeidsbemiddeling (nr. 181)
heeft zowel betrekking op arbeidsbemiddeling als op het ter beschikking stellen
van arbeidskrachten, en schrijft «regulering volgens nationaal recht»
voor. Een publiek vergunningensysteem is daarmee niet verplicht.Het herziene verdrag treedt in werking één jaar nadat twee
lid-staten van de ILO het verdrag hebben geratificeerd. Hoewel de afhankelijkheid
van het gedrag van een andere staat het moeilijk maakt een exact jaar te noemen,
kan toch de verwachting worden uitgesproken, dat het in werking treden vóór
het jaar 2000 een feit zal zijn. De ratificatie van het verdrag door Nederland
is thans in voorbereiding en ligt daarmee, zoals deze leden vragen, op schema.
Bij inwerkingtreding van ILO-verdrag nr. 181 zal dit wetsvoorstel zodanig
worden aangepast, dat ook voor arbeidsbemiddeling de vergunning kan vervallen
met handhaving van de regeling van algemene normen. Voor het geval dat de
inwerkingtreding van het herziene verdrag op zich laat wachten en Nederland
derhalve gebonden zou blijven aan verdrag nr. 96, bestaat het voornemen om
dit verdrag tegen 2002 op te zeggen.De leden van de PvdA-fractie vragen nog nader in te gaan op een certificeringsstelsel
voor het ter beschikking stellen van arbeidskrachten en op de opheffing van
het zogenaamde belemmerverbod. Wat het eerste punt betreft vragen de leden van de PvdA-fractie om een
uitvoerige beschouwing van de voor- en nadelen van een stelsel van kwaliteitsborging
of certificering voor bedrijven die arbeidskrachten ter beschikking stellen.De vragenstellers stellen hun vraag inzake kwaliteitsborging in verband
met de bescherming van uitzendkrachten. Naar aanleiding hiervan dient eerst
opgemerkt te worden dat het vergunningensysteem voor terbeschikkingstelling
van arbeidskrachten nooit in eerste instantie de bescherming van de uitzendkracht
als doel heeft gehad, maar diende primair tot regulering van arbeidsverhoudingen.
Het vergunningenstelsel draagt wel indirect bij aan deze bescherming, met
name door het hieruit voortvloeiende toezicht op de bepalingen inzake het
loonverhoudingsvoorschrift en de levering van het zogenaamde veiligheidsdocument.
Bij opheffing van de vergunningsplicht vervalt de strafrechtelijke en administratiefrechtelijke
handhaving van deze bepalingen. De rechtspositie van de uitzendkracht zal,
evenals die van andere werkers op zogenoemde flexibele contracten ten gevolge
van het wetsvoorstel Flexibiliteit en zekerheid aanmerkelijk verbeteren. In
aanvulling op de verbetering in de rechtspositie in genoemd wetsvoorstel is
gekozen voor de voorziening opgenomen in artikel 15 van het onderhavige wetsvoorstel.
Indien door de daartoe aangewezen ambtenaren een overtreding van de wet wordt
geconstateerd, wordt hiervan aan de betrokken arbeidskracht schriftelijk mededeling
gedaan teneinde hem in een eventueel door hem aan te spannen civiele procedure
een steun in de rug te geven. Hiermee is de bescherming van ter beschikking
gestelde arbeidskrachten voldoende gegarandeerd.Over de voor- en nadelen van een stelsel van kwaliteitsborging (zoals
bijvoorbeeld een certificeringsstelsel) kan nog het volgende worden opgemerkt.De door de overheid noodzakelijk geachte vereisten aan de dienstverlening
door bureaus die arbeidskrachten ter beschikking stellen zijn opgenomen in
het onderhavige wetsvoorstel. Verplichte certificering, waarbij een certificaat
wordt toegekend op grond van de in het wetsvoorstel vastgestelde eisen, wijkt
in feite niet af van het huidige vergunningensysteem. Wanneer preventieve
borging van de wettelijke vereisten wenselijk zou worden geacht, zou voortzetting
van het huidige vergunningensysteem het meest voor de hand liggen. Met dit
wetsvoorstel wordt nu juist afschaffing van het vergunningensysteem voor terbeschikkingstelling
van arbeidskrachten beoogd. Argumenten hiervoor zijn in de memorie van toelichting
beschreven, en ook elders in de memorie van antwoord nader toegelicht.Het instellen van een certificeringsplicht, waarbij een certificaat wordt
toegekend op andere dan de in het wetsvoorstel gestelde eisen, is thans niet
aan de orde. Hiermee zouden aan uitzendbureaus zelfs meer eisen gesteld worden
dan dat nu, op grond van het onder de geldende wetgeving vigerende vergunningenregime,
het geval is. Het kabinet ziet hiertoe geen aanleiding.Het kabinet is van mening dat vrijwillige certificering zeker kan bijdragen
aan de bescherming van uitzendkrachten. Certificaten kunnen belanghebbenden
inzicht geven in de naleving van wettelijke en/of andere eisen door het gecertificeerde
bedrijf. De overheid juicht een dergelijk certificeringssysteem dan ook toe,
mits dit niet leidt tot verstoring van de marktwerking en/of introductie van
overregulering door de markt. De ontwikkeling en uitvoering van een vrijwillig
certificeringssysteem behoort echter niet tot de taak van de overheid (het
garanderen van een minimumniveau van bescherming), maar behoort tot het domein
van de markt. De leden van de PvdA vragen zich bij het tweede punt af waarom het zogenaamde
belemmerverbod niet wordt gecontinueerd. Deze leden wijzen in dit verband
op een recente uitspraak van de Rechtbank te Zutphen. Het door deze leden
aangehaalde artikel in de Arbeidsvoorzieningswet 1990 bepaalt, dat het de
vergunninghouder verboden is aan de ter beschikking gestelde arbeidskrachten
belemmeringen in de weg te leggen om met derden een arbeidsverhouding aan
te gaan. Dit verbod heeft zo dus enerzijds betrekking op de arbeidsverhouding
tussen het uitzendbureau en de uitzendkracht en anderzijds op de verhouding
tussen het uitzendbureau en de inlener. Op die laatste contractuele relatie
had het door deze leden genoemde geschil dat ter beoordeling aan de rechtbank
te Zutphen is voorgelegd betrekking.Een apart publiekrechtelijk verbod gericht tot degene die arbeidskrachten
ter beschikking stelt is niet meer nodig, omdat op grond van het algemene
overeenkomstenrecht partijen beschermd zijn tegen onredelijk bezwarende bedingen
die door de rechter vernietigd kunnen worden. Een beding dat een arbeidskracht
in zijn vrije arbeidskeuze belemmert is in algemene zin al als bezwarend te
beschouwen en zou in de relatie arbeidskracht – uitzendbureau vernietigbaar
kunnen zijn. Het belemmerverbod kan in deze arbeidsrelatie in samenhang met
het concurrentiebeding worden bezien. Het kabinet heeft, naar aanleiding van
het rapport over het concurrentiebeding in het kader van het project marktwerking,
deregulering en wetgevingskwaliteit, als haar standpunt kenbaar gemaakt, dat
een concurrentiebeding verboden zou moeten zijn bij een arbeidsovereenkomst
voor bepaalde tijd en opgeschort zou moeten worden tot na de proeftijd. Waar
de relatie uitzendbureau en arbeidskracht in zijn aard tijdelijk is, is daarmee
ook aangegeven, dat een beding ter beperking van de vrije arbeidskeuze voor
vernietiging in aanmerking kan komen. Een aparte bepaling in dit wetsvoorstel
om ook langs deze weg een optimale arbeidsallocatie te bevorderen is dus niet
nodig Met betrekking tot het vonnis van de Rechtbank te Zutphen van 29 januari
1998 wordt geen oordeel uitgesproken omdat deze uitspraak van de Rechtbank
nog niet in kracht van gewijsde is gegaan. Als zeer voorlopige mening kan
wel gezegd worden dat de onderhavige casus niet geheel de situatie dekt waarin
het belemmeren gewoonlijk ter sprake komt. Het belemmerverbod heeft primair
ten doel te vermijden dat aan uitzendkrachten iets in de weg wordt gelegd
om bij de inlener of een ander bedrijf in dienst te treden. In casu zijn de
uitzendkrachten met betrekking waartoe het ene uitzendbureau een schadevergoeding
vorderde niet bij de inlener in dienst getreden, doch bij een ander uitzendbureau –
zij het voor dezelfde inlener – gaan werken.Het lid van de SP-fractie wijst op een aantal ontwikkelingen in de uitzendmarkt,
die hem er toe brengen bezwaar te maken tegen het opheffen van het vergunningsvereiste
voor uitzendbureaus. Dit lid vraagt aan welke eisen voldaan moet worden voordat
men een uitzendbureau kan beginnen. Het antwoord luidt dat het vervallen van
de vergunningsplicht met zich meebrengt dat er van overheidswege geen andere
eisen gesteld worden dan aan elke willekeurige onderneming (bijv. inschrijving
handelsregister, aansluitnummer fiscus, deugdelijke administratie e.d.).Het lid van de SP-fractie vraagt voorts of zo mogelijk aan de hand van
voorbeelden, kan worden verduidelijkt in welke gevallen de regering reden
zou zien om in te grijpen op grond van artikel 12. Gevraagd wordt ook naar
de rol van de Arbeidsinspectie hierbij.Het instellen van een specifiek regime voor terbeschikkingstelling van
arbeidskrachten in bepaalde sectoren of segmenten van de arbeidsmarkt is slechts
gerechtvaardigd bij (dreiging van) ernstige schade aan de goede verhoudingen
op de arbeidsmarkt of aan het belang der betrokken arbeidskrachten. Dit kan
bijvoorbeeld het geval zijn wanneer in de betreffende onderdelen
van de arbeidsmarkt in belangrijke mate sprake is van «zwarte»
betaling aan ingeleend personeel, van systematische overtreding van de via
het onderhavige wetsvoorstel blijvende regulering, het niet nakomen van cao-verplichtingen
of het stelselmatig overtreden van andere algemeen geldende wetten bij het
ter beschikking stellen van arbeidskrachten. Een specifiek regime zal pas
worden overwogen wanneer blijkt dat de gebruikelijke handhavingsmechanismen
tekort schieten.De Arbeidsinspectie zal conform artikel 13 toezicht houden op de naleving
van de wettelijke bepalingen inzake het ter beschikking stellen van arbeidskrachten.
Indien uit de gegevens die door de uitoefening van dit toezicht worden verkregen
blijkt dat in bepaalde sectoren wettelijke voorschriften in belangrijke mate
worden overtreden zal dit aanleiding vormen om specifieke regels voor de betreffende
sectoren te overwegen. Naast de signalen van de Arbeidsinspectie kunnen ook
signalen van maatschappelijke organisaties of signalen uit bijvoorbeeld de
pers aanleiding geven tot dergelijke overwegingen.De vraag van de leden van de fracties van de SGP, de RPF en het GPV inzake
het schrappen van de artikelen 3, 10 en 30 van het Buitengewoon Besluit Arbeidsverhoudingen
1945 is ook in het voorlopig verslag bij het wetsvoorstel Flexibiliteit en
zekerheid opgenomen en is in die memorie van antwoord beantwoord. ARTIKELEN Artikel 2De leden van de fracties van de SGP, de RPF en het GPV wijzen op het risico
van belangenverstrengeling bij het verlenen van vergunningen voor arbeidsbemiddeling
door het Centraal Bestuur voor de Arbeidsvoorziening. De aanvragers zijn immers
een potentiële concurrent van Arbeidsvoorziening. Zoals ook in het nader
rapport naar aanleiding van het advies van de Raad van State is weergegeven –
deze leden verwijzen daar ook naar –, moet inderdaad in de beoordeling
van de desbetreffende bepalingen van dit wetsvoorstel worden betrokken of
er sprake kan zijn van misbruik van een economische machtspositie, die op
grond van Europese en nationale mededingingswetgeving verboden is. Er is geen
verschil van mening over, dat de Arbeidsvoorzieningsorganisatie wat dit betreft
is onderworpen aan het Europese mededingingsrecht. Na het in het nader rapport
genoemde arrest Höfner en Elser is dit nog eens bevestigd in het oordeel
van het Europese Hof van 11 december 1997 in de zaak Job Centre (Zaak C-55/96).
In die zaak heeft het Hof een oordeel gegeven over strijd met het EG-verdrag
wanneer de overheid beperkingen oplegt aan de toegang tot de markt van diensten
op het terrein van arbeidsbemiddeling. Naar de mening van het Hof gaat zelfs
een verbod op arbeidsbemiddeling door andere dan publieke arbeidsbemiddelingsorganisaties
slechts in bepaalde omstandigheden te ver. Het Hof toetst daarbij aan het
feitelijke effect op de markt van arbeidsbemiddeling. Van belang is met name
of in voldoende mate aan de vraag voor arbeidsbemiddelingsactiviteiten kan
worden voldaan. Het in dit wetsvoorstel opgenomen stelsel heeft hierop geen
nadelige invloed.Op grond daarvan, en op grond van de argumenten die eerder in het nader
rapport en de nota naar aanleiding van het verslag bij dit wetsvoorstel zijn
genoemd, meent het kabinet, dat de bepaling inzake de vergunningverlening
door de Arbeidsvoorzieningsorganisatie te rechtvaardigen is. Belangrijk is
in dit verband vooral, dat de Arbeidsvoorzieningsorganisatie bij de uitvoering
van deze, haar door de wet opgedragen, taak, gebonden is aan de algemene beginselen
van behoorlijk bestuur. De voorliggende wettekst laat aan de Arbeidsvoorzieningsorganisatie
geen ruimte om aan de vergunningverlening voorwaarden te verbinden die de
niet-openbare arbeidsbemiddeling onmogelijk mogen. Er is geen reden te twijfelen
aan de correcte taakopvatting van de Arbeidsvoorzieningsorganisatie terzake.
Een aanvrager van een vergunning staat het vrij elke beslissing aan de bevoegde
rechter voor te leggen. Daarnaast houdt de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
ingevolge artikel 83 van de Arbeidsvoorzieningswet 1996 toezicht op de rechtmatigheid
en doelmatigheid van de uitvoering van de Arbeidsvoorzieningswet 1996 en andere
wetten door de Arbeidsvoorzieningsorganisatie. Artikel 16Gevraagd is of het niet onwenselijk is dat de inlener ook wanneer er sprake
is van doorlening door een organisatie die gewoonlijk als uitlener optreedt,
maar voor een bepaalde klus mensen van een andere organisatie inleent om weer
uit te lenen, zijn aansprakelijkheid niet kan regelen via een g-rekening bij
die doorlener.In het algemeen hoeft bij doorlening tussen bonafide partijen niet gevreesd
te worden voor de niet-nakoming van de verplichtingen op het vlak van de belasting
en sociale premies. In de praktijk is echter gebleken dat doorlening meestal
plaatsvindt als onderdeel van de activiteiten van malafide intermediairs,
koppelbazen waarvan ondernemingen veelal een kort bestaan leiden en doorgaans
in faillissement eindigen met achterlating van belangrijke bedragen aan niet-betaalde
belasting- en premieschulden. Om die reden zal de inlener die arbeidskrachten
inleent van een doorlener geen gebruik mogen maken van een g-rekening waarover
die doorlener uit andere hoofde al beschikt. Evenmin zal de doorlener een
g-rekening kunnen krijgen in verband met de aansprakelijkheid met betrekking
tot het inlenen van arbeidskrachten. Storting door de uiteindelijke inlener
op de g-rekening van de doorlener – met de bedoeling dat die doorlener
een en ander zal doorstorten naar de werkgever/uitlener – zal ook niet
het beoogde effect kunnen hebben omdat niet zal worden toegestaan om vrijwarende
stortingen op de g-rekening van de werkgever/uitlener met behulp van g-geld
te verrichten. Zou de doorlener dergelijke betalingen toch verrichten, dan
zal daaraan geen vrijwaring kunnen worden ontleend. Dit laatste zal als consequentie
van het doorstortverbod in het kader van de inlenersaansprakelijkheid in de
uitvoeringsvoorschriften worden neergelegd. Bovendien zou een dergelijk gedrag
onjuist gebruik van de g-rekening opleveren, hetgeen reden tot opzegging van
de g-rekeningovereenkomst met de doorlener oplevert. De inlenersaansprakelijkheid
beoogt immers malafide situaties bij het in- en uitlenen van arbeidskrachten
tegen te gaan.De inlener die inleent van een doorlener, zoals in het voorbeeld dat deze
leden noemen, kan overigens wel zijn aansprakelijkheid terzake van de inlening
beperken door stortingen op de g-rekening van de oorspronkelijke uitlener/werkgever
(in het voorbeeld de kleine ondernemingen). De inlener gaat hiermee als het
ware met een boog om de doorlener heen. Hiertoe moet wel een overeenkomst
bestaan tussen die uitlener/werkgever en de inlener. Aan deze overeenkomst
moet ook de doorlener deelnemen. De doorlener zal er immers mee moeten instemmen
dat de vergoeding die de uiteindelijke inlener aan hem, de doorlener, schuldig
is voor het doorlenen van arbeidskrachten, ten dele feitelijke niet aan hem
wordt uitbetaald, maar namens hem op de g-rekening van de uitlener/werkgever
wordt voldaan. In de situatie die deze leden noemen zal zo'n gezamenlijke
overeenkomst geen probleem behoeven te zijn. Daarnaast kan de aansprakelijke
ook gebruik maken van de mogelijkheid om voor voldoening van loon- en omzetbelasting
alsmede socialeverzekeringspremielasten de gelden rechtstreeks
te storten bij de uitvoeringsinstellingen en belastingdienst. Natuurlijk kan
er in een situatie van volstrekte bonafiditeit ook voor gekozen worden zich
tegen het risico van aansprakelijkheid helemaal niet via het g-rekeningensysteem
in te dekken. Zeker in de geschetste situatie, waarbij de «doorlener»
(het automatiseringsbedrijf) zelf kiest voor het inschakelen van de kleine
ondernemingen, zal hij zich als mede-aansprakelijke voor het betalen van premies
en belastingen, wel van vergewissen, dat die kleine ondernemingen hun premies-
en belastingen betalen. Het is uiteindelijk een kwestie van ondernemingsbeleid
de kosten en baten van één en ander afwegende, tot een keuze
te komen.De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,A. P. W. Melkert 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19971998-25264-133b.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl