Wijziging van de Paspoortwet, onder andere met bepalingen ter voorkoming van misbruik van reisdocumenten; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26977, nr. 6

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

14-06-2000

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

26977-(R1644) nr. 6

06-06-2000

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMEENVerplichte aangifte van vermissing reisdocument bij de
politieBasisregister reisdocumentenVerruiming van de mogelijkheid om een reisdocument te
weigeren of vervallen te verklaren (artikel 24, onder b)Overige vragenOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26977Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 48 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 977 (R1644)Wijziging van de Paspoortwet, onder andere in verband met het daarin
opnemen van enige bepalingen ter voorkoming van misbruik van reisdocumentennr. 6NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAG, TEVENS NOTA NAAR AANLEIDING VAN
HET VERSLAG VAN DE STATEN VAN ARUBAOntvangen 6 juni 2000Met genoegen hebben wij kennis genomen van de verslagen die door de vaste
commissie voor Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties van de Tweede Kamer
der Staten-Generaal en door de Staten van Aruba zijn uitgebracht. Het is verheugend
te constateren dat de vaste commissie – onder voorbehoud dat de regering
de in het verslag gestelde vragen tijdig zal hebben beantwoord – de
openbare behandeling van dit wetsvoorstel voldoende acht voorbereid en dat
de Staten van Aruba akkoord kunnen gaan met het voorstel.ALGEMEENIn het algemene deel van het verslag hebben de meeste vragen betrekking
op een drietal onderwerpen, te weten de verplichting tot het doen van aangifte
van vermissing van een reisdocument bij de politie, de invoering van het basisregister
reisdocumenten en de verruiming van de mogelijkheid om een reisdocument te
weigeren bij een gegrond vermoeden van strafbare feiten met betrekking tot
reisdocumenten (artikel 24, onder b). In deze nota zullen eerst deze vragen
worden beantwoord, gerangschikt naar onderwerp, en komen vervolgens de andere
vragen aan de orde.Verplichte aangifte van vermissing reisdocument bij de
politieDe leden van de CDA-fractie vragen of een nadere kwalitatieve en kwantitatieve
toelichting kan worden gegeven bij de stelling dat de laatste jaren een toenemend
misbruik met (gebruikmaking van) Nederlandse reisdocumenten kan worden geconstateerd,
of dit misbruik hoger is dan in andere Europese landen en of in het bijzonder
nader kan worden ingegaan op misbruik in relatie tot vermissing van reisdocumenten.
Voorts vragen deze leden in hoeveel gevallen kon worden geconstateerd dat
een houder van een reisdocument bewust dit document als vermist opgeeft teneinde
dit document in het criminele circuit terecht te laten komen.In de memorie van toelichting bij dit wetsvoorstel is vermeld dat misbruik
van reisdocumenten zich op verschillende terreinen blijkt voor te doen, zoals bij financiële fraude, drugshandel en mensensmokkel. Directe
aanleiding voor het treffen van een aantal maatregelen en voor het indienen
van dit wetsvoorstel waren een tweetal opzienbarende opsporingsonderzoeken
in het najaar van 1996, waarbij op grote schaal (vervalste) Nederlandse reisdocumenten
werden aangetroffen. Het beeld van een toenemend misbruik van reisdocumenten
is in de afgelopen jaren slechts bevestigd. In dit verband kan worden gewezen
op de recent aan het licht gekomen fraude met sofinummers in combinatie met
(vervalste) identiteitsdocumenten, waaronder het Nederlandse paspoort, door
illegale vreemdelingen die daarmee onrechtmatig toegang trachten te verkrijgen
tot de Nederlandse arbeidsmarkt en voorzieningen. Hierover werd uw Kamer geïnformeerd
bij brief van 5 november 1999 (Kamerstukken II, 1999–2000, 25 764,
nr. 13).Een schatting van de omvang van het misbruik van reisdocumenten in al
zijn mogelijke verschijningsvormen is niet te geven. In antwoord op vragen
van de vaste commissie voor Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties naar
aanleiding van de bovengenoemde fraude met sofinummers is bij brief van 11
mei jl. door de Minister voor Grote Steden- en Integratiebeleid medegedeeld,
dat slechts op basis van dossieronderzoek kan worden vastgesteld of bij de
fraude gebruik is gemaakt van vervalste reisdocumenten (Kamerstukken II, 1999–2000,
25 764, nr. 14). Dit geldt voor alle vormen van fraude waarbij gebruik
wordt gemaakt van valse of vervalste reisdocumenten. In de praktijk vinden
wel deelonderzoeken plaats, bijvoorbeeld door het regionaal interdisciplinair
fraudeteam, maar landelijke cijfers zijn niet te geven.Uit het voorgaande volgt, dat niet valt te zeggen hoeveel van de vermiste
reisdocumenten worden misbruikt of in hoeveel gevallen een houder van een
reisdocument dit bewust als vermist opgeeft teneinde het document in het criminele
circuit terecht te laten komen. Voor cijfers met betrekking tot het aantal
vermiste Nederlandse reisdocumenten en het aantal zogenoemde «hits»
op reisdocumenten in het Verificatie- en Informatiesysteem (VIS) bij de CRI
in de afgelopen vier jaar, die een indicatie zijn voor het vaststellen van
frauduleus gebruik van vermiste reisdocumenten, moge worden verwezen naar
de bovengenoemde brief van 11 mei jl.Het ontbreken van landelijke cijfers betekent dat ook de vraag of het
misbruik van reisdocumenten in Nederland hoger is dan in andere Europese landen
niet kan worden beantwoord. Overigens is het voor het maken van een zinvolle
vergelijking noodzakelijk, dat in alle onderzochte landen een gelijke definitie
van misbruik wordt gehanteerd en dat inzicht wordt verschaft in alle vormen
van misbruik en de verschillende identiteitsdocumenten die daarbij worden
gebruikt. Zoals de Staatssecretaris van Binnenlandse Zaken op 22 januari 1997
tijdens een overleg met de vaste commissie van Binnenlandse Zaken evenwel
reeds meldde, bestaat in andere landen bijna geen openheid over het verlies
of het vervalsen van paspoorten (Kamerstukken II, 1996–1997, 25 059,
nr. 7). Een vergelijking met de situatie in andere Europese landen is op dit
moment derhalve niet voorhanden.In antwoord op de vraag van de leden van de PvdA-fractie in welke gemeente
destijds in één jaar tijd aan één persoon 7 maal
een nieuw reisdocument werd verstrekt, delen wij mee dat het hier uitsluitend
een constatering betrof in het kader van het in 1996 verrichte onderzoek door
het IRT Noord en Oost Nederland naar mensensmokkel. In de brief van de Staatssecretaris
van Binnenlandse Zaken van 6 december 1996 aan uw Kamer is toen het voorbeeld
genoemd van het in een jaar tijd verstrekken van 7 reisdocumenten aan dezelfde
persoon, ter illustratie van de bevinding in dat onderzoek dat de ruimte in
de wetgeving voor het verstrekken van een nieuw paspoort aan iemand
die zegt het oude paspoort te zijn verloren, onaanvaardbaar groot is (Kamerstukken
II, 1996–1997, 25 059, nr. 5).Evenals toen kan echter ook thans niet worden gesteld, dat daarbij in
strijd met de geldende wet- en regelgeving is gehandeld. Het onderhavige wetsvoorstel
is er nu juist op gericht om de instanties die belast zijn met de uitvoering
van de Paspoortwet te voorzien van een beter instrumentarium, zowel in juridische
zin als op het gebied van de informatievoorziening, om effectiever te kunnen
optreden in dergelijke situaties. Daarbij mag niet uit het oog worden verloren
dat er een gegrond vermoeden moet zijn, dat een persoon strafbare feiten met
(betrekking tot) reisdocumenten heeft gepleegd en zal plegen, alvorens betrokkene
een reisdocument te kunnen onthouden en daarmee te beperken in diens grondwettelijke
recht het land te verlaten. In het licht van het voorgaande was er dan ook
geen reden om ten aanzien van de betrokken gemeente specifieke maatregelen
te treffen.De leden van de fracties van PvdA, CDA, VVD, D66 en GroenLinks hebben
vragen gesteld over de effectiviteit van de maatregel inzake het opmaken van
een proces-verbaal door de politie in geval van vermissing van een reisdocument.Zoals vermeld in de memorie van toelichting heeft de maatregel (nog) nauwelijks
kwantitatief vast te stellen effecten gehad bij het terugdringen van het aantal
vermissingen, maar kan zij wel een bijdrage leveren aan het voorkomen van
misbruik van reisdocumenten, zeker wanneer de uitvoering daarvan wordt geoptimaliseerd.
Door diverse factoren laat de uitvoering van de maatregel op dit moment nog
te wensen over.De leden van de CDA-fractie vragen of hieraan de conclusie moet worden
verbonden dat het criminele circuit nauwelijks last heeft gehad van deze maatregel.
Gezien het ontbreken van kwantitatieve gegevens kan hierover geen uitspraak
worden gedaan. Niettemin verwachten wij dat bij een optimalisering van de
uitvoering van de maatregel, zowel door flankerende maatregelen als in de
sfeer van de prioriteitstelling bij de politie, de effectiviteit daarvan zal
toenemen. Van groot belang hierbij is, dat ook de betrokkenen zelf de maatregel
als zinvol ervaren, hetgeen een onmisbare voorwaarde is om een goede uitvoering
daarvan mogelijk te maken.De leden van de fracties van PvdA, CDA, D66 en GroenLinks stelden vragen
over de mate van prioriteit die de politie geeft aan de uitvoering van de
maatregel.Uit de constatering in het onderzoek van het Bureau Eysink Smeets &
Etman dat er door de politie te weinig prioriteit wordt gegeven aan de uitvoering
van de maatregel, moet niet de conclusie worden getrokken dat de politie nalatig
zou zijn in het opnemen van processen-verbaal van vermissing of het opsporen
van vermiste documenten. Er blijkt echter te weinig structurele aandacht te
zijn voor het onderwerp binnen de organisatie (in veel gevallen is er bijvoorbeeld
binnen de korpsleiding geen portefeuillehouder beleidsmatig verantwoordelijk
voor meervoudige vermissingen van reisdocumenten), onvoldoende communicatie
van de maatregel binnen de korpsen en weinig contact met het openbaar ministerie
over dit onderwerp, waardoor vervolgacties uitblijven. Het ontbreken van een
voldoende instrumentarium, zoals het nu voorgestelde basisregister reisdocumenten
waarin meervoudige vermissingen kunnen worden opgespoord en de verruiming
van de mogelijkheden om een nieuw reisdocument te weigeren, waardoor de politie
geen optimale uitvoering kan geven aan de haar opgedragen taak, bevorderde
tot nog toe evenmin het geven van een hogere prioriteit aan het onderwerp. Inmiddels zijn de volgende acties ter verbetering genomen. In de bovengenoemde
brief van 11 mei jl. over het misbruik van sofinummers op Nederlandse reisdocumenten
is het vraagstuk van de prioriteitstelling bij de politie rond reisdocumentenfraude
ook aan de orde geweest. In antwoord op de vraag waarom de opsporing van reisdocumentenfraude
geen hogere prioriteit geniet, is medegedeeld dat reisdocumentenfraude één
van de gedaanten van fraude betreft die een vorm kunnen zijn van georganiseerde
criminaliteit. Fraude in georganiseerde vorm vormt een ernstige bedreiging
van de rechtstaat en heeft dan ook prioriteit gekregen in het Beleidsplan
Nederlandse politie 1999–2002. Gelet op die prioriteitstelling wordt
de opsporing van reisdocumentenfraude dan ook ter hand genomen, als de organisaties
die worden geconfronteerd met fraude of pogingen van fraude met vervalste
reisdocumenten dit melden.Hieruit mag worden afgeleid, dat de aandacht bij de politie voor signalen
die wijzen op een mogelijk misbruik van reisdocumenten toeneemt. Daaraan kan
worden toegevoegd dat bij de CRI, de Koninklijke Marechaussee en de BVD contactpersonen
zijn benoemd die het scharnierpunt vormen inzake de melding van incidenten
over misbruik en fraude met Nederlandse reisdocumenten. Voorts is bij brief
aan de voorzitter van het korpsbeheerdersberaad het verzoek gedaan dat de
korpsbeheerders binnen het onder hun beheer staande politiekorps aandacht
vragen voor de noodzaak om incidenten met Nederlandse reisdocumenten te melden
aan de voor reisdocumenten verantwoordelijke minister.De leden van de fracties van CDA en GroenLinks stelden de vraag of het
geven van een te lage prioriteit door de politie mogelijk wordt veroorzaakt
door capaciteitstekort. Het antwoord hierop dient ontkennend te luiden. De
redenen voor de te lage prioriteit zijn hierboven vermeld en hebben niet te
maken met een tekort aan capaciteit bij de politie. De invoering van de maatregel,
begin 1997, heeft destijds budgettair neutraal plaatsgevonden. In het onderhavige
wetsvoorstel is slechts sprake van een wettelijke vastlegging van de desbetreffende
maatregel, zodat daaraan als zodanig geen budgettaire of capacitaire gevolgen
verbonden zijn. De verwachting is dat aanvullende maatregelen de uitvoering
van de maatregel binnen de bestaande kaders zal optimaliseren en mede daardoor
tot een hogere prioriteitstelling zullen leiden.De fractieleden van CDA en D66 willen weten aan welke aanvullende maatregelen
wordt gedacht om de uitvoering van de verplichte aangifte van vermissing bij
de politie te optimaliseren.Uit het onderzoek naar de effectiviteit van deze maatregel kwam een aantal
aanbevelingen naar voren die tot flankerende maatregelen zullen leiden.Nagegaan zal worden hoe het verschil in tijdstip van vermissing en registratie
daarvan in het basisregister reisdocumenten zo klein mogelijk kan worden gehouden.
Dit vereist enerzijds voorlichting aan de houder, opdat deze bij vermissing
van zijn reisdocument daarvan zo snel mogelijk aangifte doet. Anderzijds zal
in de paspoortuitvoeringsregelingen de bestaande koppeling tussen het registreren
van de vermissing en het doen van een aanvraag voor een nieuw reisdocument
worden losgelaten, zodat opneming van het vermiste reisdocument in het basisregister
reisdocumenten reeds in een eerder stadium kan plaatsvinden.De mogelijkheden voor de politie tot identiteitsvaststelling bij aangifte
van vermissing kunnen worden vergroot door een effectiever gebruik van de
gemeentelijke basisadministratie persoonsgegevens (GBA). Daarbij valt in eerste
instantie te denken aan het gebruik van de GBA door de politie als binnengemeentelijk
afnemer. Daarnaast zal worden gewerkt aan een verbeterde toegang van de politie
tot de decentrale paspoortadministraties, waarbij de voorziene digitale opslag
van de aanvraaggegevens, inclusief foto en handtekening, van de houder van
een reisdocument in het kader van het project nieuwe generatie
reisdocumenten binnen afzienbare termijn mogelijkheden biedt voor een electronische
beschikbaarstelling van deze gegevens.De regelgeving zal met name aan de politie duidelijker en beter worden
gecommuniceerd, waarbij onder andere gedacht wordt aan het maken c.q. verbeteren
van standaardvoorschriften voor het opmaken van de processen-verbaal inzake
vermissing.Het maken van afspraken en het vormen van regulier overleg tussen politie
en gemeenten ten aanzien van de manier waarop met meervoudige vermissingen
wordt omgegaan, zal worden bevorderd. In dit verband kan melding worden gemaakt
van het door de Minister voor Grote Steden- en Integratiebeleid in gang gezette
project identiteitsvaststelling, dat gericht is op bestrijding van identiteitsfraude
met behulp van documenten. Een van de deelprojecten heeft tot doel na te gaan
in hoeverre de samenwerking tussen gemeente, politie en openbaar ministerie
op het terrein van fraude, op regionaal niveau kan worden gestimuleerd.De leden van de VVD-fractie vragen nog of het afleggen van een schriftelijke
verklaring omtrent de vermissing, zoals bedoeld in artikel 31, geen grote
administratieve last met zich meebrengt die in de praktijk zal neerkomen op
het gebruik van standaardverklaringformulieren. Mocht deze inschatting juist
zijn, wat is dan de waarde van dergelijke verklaringen.Het afleggen van een schriftelijke verklaring van vermissing ten overstaan
van de autoriteit die de aanvraag voor een nieuw reisdocument in ontvangst
neemt, is geen nieuw voorschrift, maar geldt reeds op dit moment. Het betreft
een administratieve handeling die al sinds jaar en dag door de betrokken autoriteiten
wordt verricht. Zij is noodzakelijk om administratief vast te leggen dat de
burger niet aan de wettelijke verplichting tot het overleggen van het eerder
verstrekte reisdocument heeft voldaan. Het gevolg daarvan is dat het gegeven
van de vermissing van het reisdocument wordt opgenomen in de administraties
betreffende reisdocumenten, alsmede in de basisadministratie reisdocumenten
(thans in het Verificatie- en Informatiesysteem reisdocumenten bij de CRI).
Deze registraties zijn noodzakelijk voor het geval later het vermiste reisdocument
weer opduikt, hetzij bij een derde hetzij bij de burger zelf. Voor deze administratieve
handelingen brengen de betrokken autoriteiten apart leges in rekening.Het afleggen van een proces-verbaal van vermissing bij de politie heeft
een ander doel. Het gaat er dan om dat gebruik kan worden gemaakt van de expertise
bij de politie om een betrouwbare aangifte van de vermissing te verkrijgen
en vast te stellen, of er mogelijk sprake is van een valse aangifte. Voorts
kan de inschakeling van de politie een preventief effect hebben op het al
te gemakkelijk aanvragen van een nieuw reisdocument bij (vermeende) vermissing
van het eerder uitgereikte reisdocument.De verplichting tot overlegging van een proces-verbaal van de politie
als aanvullend document bij de verklaring van vermissing bestaat sedert begin
1997 en is voor zover bekend niet als een grote administratieve last ervaren
door de paspoortverstrekkende autoriteiten. Dit is waarschijnlijk toe te schrijven
aan het feit, dat deze autoriteiten slechts kunnen volstaan met het bij de
bestaande verklaring van vermissing voegen van het proces-verbaal van de politie.
In een aantal gevallen gebeurde dit trouwens al, namelijk indien reeds een
proces-verbaal was opgemaakt waarin melding werd gedaan van vermissing van
een reisdocument (b.v. als gevolg van diefstal, inbraak of beroving). Op de
capacitaire gevolgen van de maatregel voor de politie is hiervoor al ingegaan. Basisregister reisdocumentenDe leden van de fractie van de PvdA vragen wie het basisregister gaat
beheren, welke instanties en functionarissen toegang krijgen tot dit systeem
en onder welke voorwaarden. In vergelijkbare zin vragen de leden van de GroenLinks-fractie
de regering om aan te geven op welke wijze en door wie het register gebruikt
moet gaan worden, en welke effecten derhalve worden verwacht van de registratie.Het systeem zal worden beheerd door of onder directe verantwoordelijkheid
van de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties. Deze blijft
in juridische zin te allen tijde verantwoordelijk voor een juiste verwerking
van de daarin opgenomen gegevens, waaronder de verstrekking van die gegevens
aan derden. Zoals vermeld in de memorie van toelichting worden de in het register
opgenomen gegevens verstrekt aan instellingen en personen, voor zover deze
gegevens noodzakelijk zijn voor de vervulling van hun publiekrechtelijke taak.
Genoemd zijn de autoriteiten die belast zijn met de uitvoering van de Paspoortwet,
zoals de autoriteiten die een aanvraag voor een nieuw reisdocument in ontvangst
nemen, de tot inhouding van een reisdocument bevoegde autoriteiten en de politie
die een proces-verbaal van vermissing dient op te maken. Ook de Minister van
Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties zelf kan belang hebben bij gegevensverstrekking
uit het basisregister in verband met de beslissing om een persoon op te nemen
in het register paspoortsignaleringen wegens een gegrond vermoeden van strafbare
feiten met (betrekking tot) reisdocumenten.Naast de bovenvermelde verstrekking van gegevens die noodzakelijk is voor
de vervulling van een publiekrechtelijke taak, kan de Minister van Binnenlandse
Zaken en Koninkrijksrelaties besluiten ook andere instellingen en personen
aan te wijzen, die naar zijn oordeel een gerechtvaardigd belang hebben bij
verstrekking van gegevens uit het register. De gegevensverstrekking beperkt
zich in dat geval uitsluitend tot de mededeling of in het register gegevens
zijn opgenomen met betrekking tot een reisdocument, waarvan de instelling
of persoon het documentnummer opgeeft. In de praktijk wordt hiertoe gebruik
gemaakt van het verificatieregister, een deelregister van het basisregister
waarin slechts documentnummers zijn opgenomen. De verzoekende instelling of
persoon krijgt slechts te horen of een door hem opgegeven documentnummer wel
of niet voorkomt in het register (hit/no-hit-functie). Voor deze zeer beperkte
gegevensverstrekking komen instellingen als banken en financieringsmaatschappijen
in aanmerking, die willen nagaan of er iets aan de hand zou kunnen zijn met
het document dat hen ter identificatie wordt aangeboden. Op dit moment verkrijgen
zij deze gegevens uit het Verificatie- en Informatiesysteem (VIS).De toegang tot de verschillende onderdelen van het basisregister reisdocumenten,
zowel in juridische als in technische zin, wordt geregeld door middel van
autorisaties, die worden afgegeven door de Minister van Binnenlandse Zaken
en Koninkrijksrelaties. Dit kan, afhankelijk van de gevoeligheid van de gegevens
en de praktische uitvoerbaarheid van de verstrekking, zowel het verlenen van
rechtstreekse toegang inhouden (zoals bij het verficatieregister) als verstrekking
van gegevens door tussenkomst van de beheerder van het register.De leden van de GroenLinks-fractie vragen nog welke relatie er bestaat
tussen het geregistreerd staan in het basisregister en een eventuele weigeringsgrond.
In vergelijkbare zin willen de leden van de D66-fractie weten welke conclusie
de autoriteiten, die in het kader van een aanvraag voor een reisdocument gegevens
opvragen uit het basisregister, kunnen trekken uit het feit dat een aanvrager
van een reisdocument meerdere keren een reisdocument als vermist
heeft gemeld. In antwoord hierop kan worden medegedeeld, dat de vermelding
van een meervoudige vermissing van reisdocumenten bij een persoon in het basisregister
slechts als een indicatie kan worden beschouwd voor het gegronde vermoeden
dat er ten aanzien van de betrokken persoon sprake is van een strafbaar feit
met (betrekking tot) reisdocumenten als bedoeld in artikel 24, onder b, van
de wet. Dit kan in samenhang met andere gegevens er toe leiden dat betrokkene
door de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties wordt geregistreerd
in het register paspoortsignaleringen. Deze registratie is een onmisbare voorwaarde
om eventueel tot weigering of vervallenverklaring van een reisdocument te
kunnen overgaan. Voor een nadere uiteenzetting moge worden verwezen naar hetgeen
in deze nota is opgemerkt ten aanzien van de voorgestelde verruiming van artikel
24, onder b, van de wet.De leden van de PvdA-fractie vragen op welke wijze het basisregister wordt
gecontroleerd, hoe lang men daarin kan worden opgenomen, of er een verjaringstermijn
is voor opneming, of personen worden ingelicht over hun opname in het register
en daartegen bezwaar en beroep mogelijk is, alsmede of men inzicht kan krijgen
in het eigen dossier.Op het basisregister reisdocumenten zal – na aanneming door de Eerste
Kamer – de Wet bescherming persoonsgegevens (Wbp, de opvolger van de
Wet persoonsregistraties) onverkort van toepassing zijn. Dit betekent dat
de bescherming van de persoonlijke levenssfeer van de daarin opgenomen personen
is gewaarborgd. De gegevensverwerking is ingevolge artikel 8, onder e, van
de Wbp gerechtvaardigd, omdat zij noodzakelijk is voor een goede vervulling
van een publiekrechtelijke taak door de Minister van Binnenlandse Zaken en
Koninkrijksrelaties. Deze taak is wettelijk vastgelegd in het voorgestelde
artikel 4a van de Paspoortwet. De opname van gegevens in dit register is derhalve
niet afhankelijk van de voorafgaande toestemming van de burger (artikel 8,
onder a, van de Wbp). Dit is in overeenstemming met het doel van het basisregister
reisdocumenten, namelijk het voorkomen en bestrijden van fraude met en misbruik
van reisdocumenten. Aangezien de gegevens in het register niet van de betrokkene
zelf worden verkregen en de vastlegging en verstrekking van de gegevens bij
wet zijn voorgeschreven, behoeft de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties
als verantwoordelijke voor de verwerking van de gegevens in het basisregister
reisdocumenten de betrokken persoon slechts op diens verzoek te informeren
over het wettelijk voorschrift dat tot de vastlegging of verstrekking van
de hem betreffende gegevens heeft geleid (artikel 34 van de Wbp). De in het
basisregister opgenomen persoon kan ingevolge de Wbp verzoeken om inzage van
zijn gegevens, alsmede om verbetering, aanvulling of verwijdering daarvan
(artikel 36 Wbp). Tegen een weigering om aan het verzoek te voldoen kan de
betrokken persoon ingevolge de Algemene wet bestuursrecht (Awb) bezwaar en
beroep aantekenen (artikel 45 Wbp). Hij kan zich ook voor bemiddeling of advies
wenden tot het College bescherming persoonsgegevens (artikel 47 Wbp). Dit
College is tevens belast met de controle op een juiste toepassing van de regels
inzake de bescherming van de persoonlijke levenssfeer in verband met de verwerking
van gegevens in het basisregister reisdocumenten (artikel 51 Wbp).In het basisregister reisdocumenten is voorts een voorziening getroffen
die het mogelijk maakt om de gegevens na een vooraf ingegeven termijn daaruit
te verwijderen. Deze termijn bedraagt op dit moment voor de in het VIS opgenomen
gegevens tien jaar. Nagegaan wordt of deze termijn voor het basisregister
reisdocumenten korter kan worden, bijvoorbeeld zeven jaar. Hierbij speelt
enerzijds de normale geldigheidsduur van eenreisdocument (vijf
jaar) en anderzijds het tijdsbestek waarbinnen zich meervoudige vermissingen
van reisdocumenten kunnen voordoen, een rol.Tenslotte kan in antwoord op de vraag van de leden van de CDA-fractie
worden gemeld, dat er naar de opvatting van de regering in de bestaande wettelijke
regelingen geen beperkingen aanwezig zijn inzake de bescherming van de persoonlijke
levenssfeer, wat betreft de registratie van gegevens op het gebied van reisdocumenten,
die met het oog op de bestrijding van fraude minder gewenst zijn.De leden van de fracties van PvdA en CDA vragen waarom geen gegevens met
betrekking tot buitenlandse reisdocumenten in het register worden opgenomen.Het opnemen van gegevens met betrekking tot vermiste buitenlandse reisdocumenten
achten wij in strijd met de positie die het basisregister reisdocumenten in
de Paspoortwet inneemt. Binnen het kader van deze regelgeving kunnen slechts
voorschriften worden gegeven met betrekking tot Nederlandse reisdocumenten.
Voorts kunnen slechts aan Nederlandse instanties die betrokken zijn bij de
uitvoering van de Paspoortwet verplichtingen worden opgelegd tot het aanleveren
van betrouwbare document- en persoonsgegevens. Het opnemen van gegevens betreffende
vermiste of gestolen buitenlandse reisdocumenten, voor zover deze (min of
meer toevallig) beschikbaar komen, kan wellicht een bijdrage leveren aan het
voorkomen van fraude, die in Nederland met dergelijke documenten wordt gepleegd.
De onvolledigheid van deze gegevens, de moeilijke controleerbaarheid van de
(buitenlandse) bron en het feit dat de Paspoortwet slechts regels kan stellen
met betrekking tot Nederlandse reisdocumenten leiden er evenwel toe, dat niet
gekozen is voor het opnemen van buitenlandse reisdocumenten in het register.Overigens worden, dit in antwoord op een vraag van de leden van de PvdA-fractie,
de gegevens van een identiteitskaart (de Europese identiteitskaart, straks
de Nederlandse identiteitskaart genoemd) ook in het basisregister reisdocumenten
opgenomen. Het betreft immers een reisdocument als bedoeld in de Paspoortwet
(artikel 2, tweede lid).De leden van de VVD-fractie werpen de vraag op waarom niet gekozen is
voor een registratie van alle reisdocumenten met daarbij een vermelding van
de status van het document. Dit zou enerzijds een bijdrage kunnen leveren
in de bestrijding van misbruik en biedt anderzijds de mogelijkheid de burger
bijtijds te wijzen op het aflopen van de geldigheidsduur van diens reisdocument.De vraag komt er in feite op neer waarom gekozen is voor een «negatief»
in plaats van een «positief» register. Ook de leden van de GroenLinks-fractie
hebben daarover een vraag gesteld. Zij gaan echter ten onrechte uit van de
veronderstelling dat het systeem zowel een positieve als een negatieve registratie
van reisdocumenten zal inhouden.Zoals gemeld in de memorie van toelichting is de keuze voor een «negatief»
register aan de orde gekomen in de brief aan uw Kamer van 12 juni 1998 (Kamerstukken
II, 1997–1998, 25 764, nr. 7). In deze brief is ingegaan op de
aanbevelingen van het Expertisecentrum (HEC), dat in opdracht van het ministerie
van Binnenlandse Zaken onderzoek heeft uitgevoerd naar de noodzaak van het
inrichten van een basisregistratie reisdocumenten. Daarbij is de informatiebehoefte
onderzocht in de verschillende schakels van de paspoortketen. Het HEC deed
de aanbeveling om voor de schakels productie, distributie en uitgifte geen
nieuwe registratie in te richten, omdat de bestaande registraties voldoen
aan de informatiebehoefte van de actoren in de reisdocumentenketen. Ook voor
de schakel regulier gebruik diende geen nieuwe registratie te worden ingericht.
De bestaande registraties kunnen weliswaar niet voldoen aan de
informatiebehoeften, maar er kan wel een acceptabele benadering van de gewenste
managementinformatie met behulp van deductie en steekproeven worden verkregen.
Het HEC adviseerde voor de schakel «uit het regulier verkeer»
wel een aparte negatieve registratie in te richten, dat wil zeggen een registratie
waarin alleen gegevens over reisdocumenten en de houders zijn opgenomen van
reisdocumenten die niet in het maatschappelijk verkeer mogen zijn en niet
zijn verlopen. In de bovengenoemde brief is medegedeeld dat deze aanbevelingen
door de regering zijn overgenomen.Een «positief» register heeft ongetwijfeld voordelen. De inrichting
van een dergelijk register achten wij op dit moment echter nog niet opportuun.
In dit verband is het van belang om op te merken, dat in het kader van het
project nieuwe generatie reisdocumenten als gevolg van de inzet van ict-technologie
voor de centrale personalisering van reisdocumenten ook een digitale opslag
van gegevens met betrekking tot verstrekte reisdocumenten bij de desbetreffende
autoriteiten zal ontstaan. Dit betekent dat na verloop van vijf jaar, zijnde
de normale geldigheidsduur van Nederlandse reisdocumenten, de paspoortadministratie
in zijn geheel electronisch raadpleegbaar zal zijn. Hierdoor ontstaan mogelijkheden
om te komen tot een positief register, waarbij de in de paspoortadministraties
opgenomen gegevens met die in het basisregister reisdocumenten kunnen worden
gecombineerd.Overigens kan in reactie op de opmerking van de leden van de VVD-fractie
worden gemeld, dat dankzij de opneming van paspoortgegevens in de GBA de gemeenten
nu al in staat zijn om de houder van een reisdocument te wijzen op het verstrijken
van de geldigheidsduur daarvan. Veel gemeenten verlenen deze service in de
praktijk dan ook.De leden van de fracties van CDA, D66 en GroenLinks vragen of er, ook
op de langere termijn, voldoende financiële ruimte is voor investering
in en exploitatie van het basisregister. Hierop kan worden geantwoord, dat
in de begroting voor het jaar 2000 rekening is gehouden met de kosten voor
ontwikkeling en invoering van het basisregister reisdocumenten, terwijl voor
de jaren 2001 en volgende in de begroting een structureel bedrag is opgenomen
voor de exploitatie van het register. Extra claims zijn derhalve niet aan
de orde.De leden van de PvdA-fractie vragen of het bestaande register paspoortsignaleringen
te combineren valt met het basisregister reisdocumenten. Het antwoord hierop
dient ontkennend te luiden. Het register paspoortsignaleringen is een registratie
van personen aan wie in beginsel geen reisdocument mag worden verstrekt .
Uitgangspunt voor vermelding van gegevens in het basisregister reisdocumenten
daarentegen is niet de persoon, maar het reisdocument dat is vermist, gestolen
of anderszins van rechtswege is vervallen. De functionaliteit van beide registers
is derhalve te verschillend om deze te kunnen combineren. Hieraan staat niet
in de weg dat thans, in zeer beperkte mate en bij wijze van tijdelijke oplossing,
ingevolge artikel 47, vierde lid, van de wet in het register paspoortsignaleringen
ook van rechtswege vervallen reisdocumenten kunnen worden opgenomen. Het gaat
hierbij om reisdocumenten die de de houder had moeten inleveren, bijvoorbeeld
wegens verlies van het Nederlanderschap. Indien betrokkene weigert het desbetreffende
reisdocument in te leveren, is er ook sprake van een vermoeden van misbruik.
Deze situatie heeft er toe geleid om, bij het ontbreken van een basisregister
reisdocumenten, bij de totstandkoming van de Paspoortwet in artikel 47, vierde
lid, te bepalen dat gegevens met betrekking tot deze reisdocumenten en de
houders daarvan in het register paspoortsignalering kunnen worden opgenomen.
De reden en de duur van de vermelding wijken echter af van de
overige in het register opgenomen signaleringen ingevolge de artikelen 18
tot en met 24 van de wet.In dit verband wilden de leden van de fracties van GPV en RPF nog weten
waarom de registratie van de gegevens betreffende van rechtswege vervallen
reisdocumenten ingevolge artikel 47, vierde lid, van de Paspoortwet (voorlopig)
blijft plaatsvinden in het register paspoortsignaleringen, terwijl deze gegevens
ook in het basisregister reisdocumenten worden opgenomen. De reden is dat
dit verband houdt met de mogelijkheden voor een directe electronische beschikbaarheid
van het basisregister reisdocumenten bij de Nederlandse paspoortautoriteiten,
met name in het buitenland. Zodra de gewenste beschikbaarheid van de gegevens
uit het basisregister reisdocumenten is bereikt, zal het opnemen van dergelijke
gegevens in het register paspoortsignaleringen worden beëindigd. Over
de termijn waarop dit het geval zal zijn, kan geen stellige uitspraak worden
gedaan. Dit is enerzijds afhankelijk van de infrastructurele voorzieningen
die in het kader van het project nieuwe generatie reisdocumenten bij de verschillende
autoriteiten worden gerealiseerd en anderzijds van de administratieve en organisatorische
aanpassingen die de desbetreffende autoriteiten zelf dienen te treffen.Kan worden aangegeven welke omstandigheden kunnen leiden tot het van rechtswege
vervallen van een document, vragen de leden van de PvdA-fractie. Reisdocumenten
vervallen van rechtswege, indien zich een omstandigheid voordoet als genoemd
in artikel 47, eerste lid, van de Paspoortwet. Daarbij moet onder andere worden
gedacht aan het verliezen van het Nederlanderschap, het niet meer beschikken
over de status of verblijfstitel op grond waarvan het reisdocument voor vluchtelingen
of voor vreemdelingen is verstrekt, het verstrijken van de geldigheidsduur
van het reisdocument en het overlijden van de houder.De leden van de fracties van GPV en RPF vragen in dit verband hoe gehandeld
wordt bij overlijden van een houder. Het reisdocument vervalt bij overlijden
van rechtswege, ingevolge artikel 47, eerste lid, onder f, van de Paspoortwet.
Dit betekent dat het document op grond van artikel 54, eerste lid, moet worden
ingehouden. De houder van een reisdocument dat van rechtswege is vervallen,
is ingevolge artikel 56 verplicht dit zo spoedig mogelijk in te leveren bij
een tot inhouding bevoegde autoriteit. Indien de houder is overleden, rust
deze verplichting op de erfgenamen van de overledene. Het is niet bekend in
hoeverre in de praktijk tot inlevering c.q. inhouding van reisdocumenten van
overleden personen wordt overgegaan. Het betreft hier een verantwoordelijkheid
van de tot inhouding bevoegde autoriteiten, waaronder de gemeenten. Daarbij
is van belang om op te merken dat bij overlijden van een houder van een nog
niet ingeleverd reisdocument, de gegevens van dat document wel worden vermeld
in het VIS, teneinde mogelijk misbruik daarvan te voorkomen. Dit gebeurt bij
gemeenten automatisch door middel van een bericht uit de GBA naar de CRI.
Na invoering van het basisregister reisdocumenten zullen dergelijke berichten
worden verzonden naar de beheerder van het basisregister. In de praktijk treedt
derhalve geen verandering op in de vermelding van gegevens van reisdocumenten
van overleden houders.De leden van de fractie van D66 vragen of ook de politie gegevens kan
verstrekken aan het basisregister. Ingevolge het vierde lid van het voorgestelde
artikel 4a worden de gegevens verstrekt door de autoriteiten, belast met de
uitvoering van deze wet. Daartoe behoort ook de politie. Zoals vermeld in
de memorie van toelichting zullen de gegevens in het algemeen echter afkomstig
zijn van de autoriteiten, die een aanvraag voor een nieuw reisdocument in
ontvangst nemen en daarbij worden geconfronteerd met een verklaring van vermissing
van het oude reisdocument. Voor zover het gemeenten betreft,
zal daarbij gebruik gemaakt worden van standaardberichtuitwisseling via het
GBA-netwerk. Gegevensverstrekking door de politie ligt in deze systematiek
niet voor de hand.In onderdeel e van het vijfde lid van het voorgestelde artikel 4a staat
dat Onze Minister bij regeling kan bepalen dat andere administratieve gegevens
in het basisregister reisdocumenten worden opgenomen. De leden van de fracties
van GPV en RPF vragen de regering aan te geven aan welke gegevens zij hierbij
denkt. Het gaat hierbij om zuiver administratieve gegevens, zoals systeemdatums
en coderingen, die inhoudelijk geen nieuwe gegevens omtrent de betrokken persoon
toevoegen. Deze gegevens zijn slechts noodzakelijk om de gegevensverwerking
in het basisregister op een logische wijze te laten plaatsvinden en geaggregeerde
managamentinformatie te kunnen genereren.De leden van de GroenLinks-fractie vragen tenslotte of de Kamer kan worden
ingelicht over de verwachte aantallen per jaar te registreren reisdocumenten
en (al dan niet overleden) personen. In antwoord hierop kan worden medegedeeld
dat, gebaseerd op de aantallen van de afgelopen vier jaar, gerekend wordt
op jaarlijks circa 100 000 als vermist of gestolen opgegeven reisdocumenten
en ongeveer 145 000 reisdocumenten van overleden personen.Verruiming van de mogelijkheid om een reisdocument te
weigeren of vervallen te verklaren (artikel 24, onder b)De voorgestelde verruiming van de weigeringsgrond in artikel 24, onder
b, heeft bij de leden van de meeste fracties een aantal vragen opgeroepen.
De leden van de fracties van CDA en D66 willen weten hoe vaak van het huidige
artikel gebruik is gemaakt.Ingevolge het in de wet neergelegde systeem dienen eerst de gegevens van
een persoon, ten aanzien van wie een grond tot weigering of vervallen bestaat,
in het register paspoortsignaleringen te worden vermeld alvorens door de daartoe
bevoegde autoriteit eventueel tot weigering of vervallen verklaring van een
reisdocument kan worden overgegaan. Raadpleging van dit register, dat op het
ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties wordt bijgehouden,
heeft uitgewezen dat sedert de inwerkingtreding van de Paspoortwet nog nooit
een persoon op grond van het bepaalde in artikel 24, onder b, in het register
paspoortsignaleringen is geregistreerd. Dit betekent in het systeem van de
wet dat ook nimmer een weigering of vervallenverklaring van een reisdocument
op grond van de desbetreffende bepaling heeft plaatsgevonden.In de memorie van toelichting wordt de eis dat de betrokken persoon in
de voorafgaande vijf jaar moet zijn veroordeeld wegens strafbare feiten met
betrekking tot reisdocumenten verantwoordelijk gehouden voor het feit, dat
de toepassing van het artikel tot nog toe illusoir is gebleken. Daarnaast
bleken ook de bestaande strafrechtelijke instrumenten niet voldoende om misbruik
en fraude met (behulp van) reisdocumenten te bestrijden. Dit heeft ertoe geleid
om in de desbetreffende bepaling de eis van een eerdere strafrechtelijke veroordeling
te laten vervallen. De leden van de fracties van GPV en RPF menen dat door
het loslaten van de koppeling tussen het gegronde vermoeden dat de betrokken
persoon zich schuldig zal maken aan strafbare feiten met betrekking tot reisdocumenten
en de eerdere onherroepelijke veroordeling straks elk formeel criterium voor
weigering of vervallenverklaring in de wet komt te ontbreken. Deze leden vragen
daarom een nadere onderbouwing van het standpunt dat de thans voorgestelde
regeling blijft binnen de grenzen van de Grondwet en Europese regelgeving.
Een vergelijkbare vraag is gesteld door de leden van de D66-fractie. Wij zijn van mening dat, ondanks de voorgestelde wijziging, een weigering
of vervallenverklaring van een reisdocument op grond van artikel 24, onder
b, nog steeds voldoet aan de voorwaarden die de Grondwet en Europese regelgeving
stellen aan de mogelijkheid om het recht het land te verlaten te beperken.
Artikel 2, vierde lid, van de Grondwet stelt de formele eis dat het recht
het land te verlaten alleen beperkt mag worden in bij de wet te bepalen gevallen.
In genoemd artikel zijn geen materiële vereisten voor een beperking van
dit recht opgenomen. Artikel 2, derde lid, van het Vierde Protocol bij het
Europees Verdrag tot bescherming van de Rechten van de Mens en de fundamentele
vrijheden (VP EVRM) voegt aan het vereiste van regeling bij wet toe, dat de
beperking noodzakelijk moet zijn in een democratische samenleving met het
oog op een aantal nader omschreven belangen, zoals het belang van de nationale
veiligheid of de openbare orde en het belang van de voorkoming van strafbare
feiten. Zoals voor elke grondrechtbeperking geldt, zal uiteraard ook voldaan
moeten zijn aan de vereisten van subsidiariteit en proportionaliteit. De voorgestelde
wijziging van artikel 24, onder b, voldoet aan de gestelde voorwaarden. Zo
is met de vastlegging in de Paspoortwet voldaan aan het vereiste van de vastlegging
in een wet in formele zin. Daarnaast is eveneens voldaan aan de materiële
vereisten van artikel 2, derde lid, VP EVRM. De beperking is immers noodzakelijk
in een democratische samenleving in het belang van de voorkoming van strafbare
feiten. Het huidige instrumentarium in de Paspoortwet biedt te weinig mogelijkheden
om effectief tegen misbruik van reisdocumenten op te treden.Bovendien is de maatregel met ruime waarborgen omgeven. In de eerste plaats
moge er op worden gewezen dat de voorwaarde van een eerdere onherroepelijke
strafrechtelijke veroordeling weliswaar niet meer wordt gesteld, maar de bepaling
nog steeds een dubbele eis bevat. Om een reisdocument te kunnen weigeren of
vervallen te verklaren dient niet alleen het gegronde vermoeden te bestaan
dat de betrokken persoon strafbare feiten zal plegen, maar ook dat hij eerder
dergelijke strafbare feiten heeft gepleegd. Deze dubbele eis dwingt tot een
gedegen onderzoek naar de gedragingen van de betrokken persoon met betrekking
tot reisdocumenten gedurende een langere periode. Dit waarborgt dat er een
vermoeden ontstaat dat voldoende gegrond is om een beslissing tot weigering
of vervallenverklaring van een reisdocument te kunnen motiveren. Om deze reden
zijn wij het niet eens met de suggestie van de leden van de VVD-fractie om
deze dubbele eis niet te stellen en de bepaling van artikel 24 te beperken
tot die situaties waarin een redelijk vermoeden bestaat dat de betrokken persoon
strafbare handelingen zal plegen met (betrekking tot) reisdocumenten dan wel
een ander daartoe in de gelegenheid te stellen. Het begrip «gegrond
vermoeden» is ook niet louter illustratief, zoals deze leden veronderstellen,
maar heeft de hierboven vermelde specifieke betekenis van een gemotiveerde
beslissing.Aan het oordeel dat er sprake is van een gegrond vermoeden dient een gedegen
feitenonderzoek ten grondslag te liggen. In antwoord op een vraag van de leden
van de GroenLinks-fractie in dit kader merken wij op, dat het gebruik van
zogenaamde zachte CID-informatie daarvoor niet voldoende is. De beslissing
zal gedragen moeten kunnen worden door de daarin neergelegde motivering. Dit
betekent dat bij beroep tegen het besluit tot weigering of vervallenverklaring
de administratieve rechter zal beoordelen of het betrokken bestuursorgaan,
in het licht van de gegeven motivering, in redelijkheid tot de bestreden beslissing
heeft kunnen komen. De leden van de GroenLinks-fractie vragen in dit verband
of de bewijsvoering achterwege kan blijven als bijvoorbeeld CID-informatie
is gebruikt, die uit een oogpunt van de bescherming van informanten niet kan
worden openbaar gemaakt en op welke wijze daarmee in bezwaar en/of beroep
wordt omgegaan. Wij gaan er van uit dat een dergelijke situatie
zich in de praktijk waarschijnlijk niet zal voordoen. Het is namelijk niet
ondenkbaar, dat een besluit tot weigering of vervallenverklaring van een reisdocument
waarbij het gegrond vermoeden geheel of grotendeels op CID-informatie zou
zijn gebaseerd, door de administratieve rechter zal worden vernietigd wegens
gebrek aan voldoende motivering. Om die reden zal, zoals hierboven is opgemerkt,
bij het vaststellen van een gegrond vermoeden als bedoeld in artikel 24, onder
b, dan ook niet worden volstaan met het gebruik van CID-informatie.Uit het voorgaande volgt dat de toepassing van artikel 24, onder b, met
de nodige waarborgen is omgeven, waaraan nog wordt bijgedragen door het feit
dat ingevolge het systeem van de Paspoortwet in eerste instantie de Minister
van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties zal vaststellen of er sprake
is van een gegrond vermoeden als bedoeld in deze wettelijke bepaling. Indien
dit het geval is, zal registratie van de betrokken persoon in het register
paspoortsignaleringen plaatsvinden. Slechts na opneming van diens gegevens
in dit register kan door de daartoe bevoegde autoriteit, gehoord de betrokken
persoon, een beslissing tot weigering of vervallenverklaring van het reisdocument
worden genomen. Tegen deze beslissing staat vervolgens ingevolge de Algemene
wet bestuursrecht bezwaar en beroep open op de onafhankelijke bestuursrechter,
hetgeen een bijkomende waarborg biedt dat niet te lichtvaardig gebruik wordt
gemaakt van de mogelijkheid om een reisdocument te weigeren of vervallen te
verklaren.Tegen deze achtergrond is de regering van mening, dat de voorgestelde
bepaling blijft binnen de grenzen van zowel de Grondwet als de Europese regelgeving.
In dit verband moge nog worden gewezen op een uitspraak van de Afdeling Rechtspraak
van de Raad van State van 20 november 1980, nr. A-21615 (1980), waarin de
Afdeling het verstrekken van een beperkt geldig paspoort, op grond van het
feit dat betrokkene in een periode van ruim anderhalf jaar driemaal een Nederlands
paspoort was kwijtgeraakt waarvan de toedracht niet duidelijk is kunnen worden,
niet in strijd achtte met artikel 48 van het EEG-verdrag. Van deze uitspraak
is overigens reeds eerder melding gemaakt in de memorie van toelichting bij
de Paspoortwet.De hierboven weergegeven uitgangspunten die gelden bij het vaststellen
of er sprake is van een gegrond vermoeden als bedoeld in artikel 24, onder
b, rechtvaardigen naar onze mening het vertrouwen dat deze bepaling bijdraagt
aan een betere en effectievere bestrijding van fraude en misbruik met Nederlandse
reisdocumenten. Hoewel in de praktijk niet is uit te sluiten dat een bepaling
waarin gesproken wordt over een gegrond vermoeden in de praktijk ook weer
aanleiding kan geven tot juridische uitvluchten, zoals de leden van de CDA-fractie
opmerken, verwachten wij, gezien de beoogde wijze van toepassing van deze
weigeringsgrond en de ervaring met de overige weigeringsgronden in de Paspoortwet
waarin het begrip «gegrond vermoeden» eveneens voorkomt, dat de
voorgestelde bepaling op dit terrein een zinvolle aanvulling is op het bestaande
(strafrechtelijke) instrumentarium.In dit verband vragen de leden van de fractie van D66 hoe voorkomen wordt
dat het strafrechtelijk traject te gemakkelijk wordt verlaten, omdat het bestuurlijk
optreden eenvoudiger is. Ook willen deze leden weten of het in geval van misbruik
waar geen strafbedreiging op staat wel geëigend is om de verstrekking
van een reisdocument te weigeren. De leden van de GroenLinks-fractie stelden
vergelijkbare vragen naar de relatie tussen de bestaande strafrechtelijke
sancties en de toepassing van de voorgestelde bestuursrechtelijke maatregel.Zoals vermeld in de memorie van toelichting hebben de beperkte (repressieve)
mogelijkheden die het strafrecht biedt om fraude en misbruik met reisdocumenten
te bestrijden de afgelopen jaren tot toenemende kritiek geleid. Deze is enerzijds
afkomstig van paspoortverstrekkende instanties die bijvoorbeeld met lede ogen
moeten toezien hoe dezelfde personen binnen kort tijdsbestek telkens hun reisdocument
als vermist opgeven en anderzijds van opsporingsinstanties die eveneens hebben
aangegeven moeite te hebben met de geringe mogelijkheden die de huidige Paspoortwet
biedt om tegen misbruik van reisdocumenten op te treden. Dit heeft geleid
tot de conclusie dat preventieve maatregelen noodzakelijk zijn om in dergelijke
gevallen handelend te kunnen optreden. Gezien dit preventieve karakter is
in beginsel de reikwijdte van de het voorgestelde artikel 24, onder b, ruimer
dan de bestaande strafrechtelijke bepalingen. Anderzijds wordt deze reikwijdte
in de bepaling zelf weer beperkt, omdat de eis wordt gesteld dat er een gegrond
vermoeden moet zijn met betrekking tot strafrechtelijke feiten. Hiermee wordt
de samenhangende doelstelling van deze bepaling met de strafrechtelijke benadering op
het gebied van de voorkoming en bestrijding van misbruik en fraude met reisdocumenten
benadrukt. De memorie van toelichting merkt dan ook op, dat het van belang
is dat zowel de regelgeving als de organisatie en de praktische uitvoering
van de voorgestelde maatregelen plaatsvinden in nauw overleg tussen de autoriteiten
die betrokken zijn bij de uitvoering van de Paspoortwet en de instanties die
belast zijn met de strafrechtelijke handhaving. Daarmee wordt ook voorkomen
dat het strafrechtelijk traject te gemakkelijk wordt verlaten voor een bestuursrechtelijk
optreden op grond van de Paspoortwet.De leden van de fractie van de PvdA vragen of het voorliggende wetsvoorstel
zal leiden tot een toename van het aantal gevallen van bezwaar en beroepsprocedures
tegen beslissingen tot weigering of vervallenverklaring van reisdocumenten.
Zoals vermeld in paragraaf 5 van het algemeen deel van de memorie van
toelichting (Gevolgen voor de rechtshandhaving) zullen de gevolgen van de
verruiming van de weigeringsgrond in artikel 24, onder b, zeer beperkt zijn.
Voorts vragen deze leden wat moet worden verstaan onder het door betrokkene
tijdelijk verliezen van zijn aanspraak op een Nederlands reisdocument en welke
vorm van rechtsbescherming hierop van toepassing is. Deze passage in de memorie
van toelichting heeft betrekking op het in de wet neergelegde systeem van
weigering of vervallenverklaring van een reisdocument door een daartoe bevoegde
autoriteit, zoals de burgemeester van een gemeente. Afhankelijk van het belang
van de overheidsinstantie die om weigering of vervallenverklaring verzoekt
en het belang dat de betrokken persoon bij het bezit van een reisdocument
heeft, kan de beslissing inhouden dat gedurende een bij de desbetreffende
beschikking te bepalen termijn, aan de betrokken persoon geen dan wel een
beperkt geldig reisdocument wordt verstrekt. Deze termijn kan in beginsel
niet langer zijn dan twee jaar, waarna de desbetreffende overheidsinstantie
eventueel bij de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties kan
verzoeken om handhaving van de betrokken persoon in het eerder genoemde register
paspoortsignaleringen. Zoals gezegd is vermelding in dit register namelijk
weer een voorwaarde om tot weigering of vervallenverklaring van een reisdocument
te kunnen overgaan. Tegen een besluit tot weigering of vervallenverklaring
van een reisdocument staat in Nederland bezwaar en beroep open ingevolge de
Algemene wet bestuursrecht. De Nederlandse Antillen en Aruba kennen een eigen
stelsel van rechtsbescherming tegen besluiten die door bestuursorganen zijn
genomen.De leden van de GroenLinks-fractie vragen of alleen een paspoort of ook
een Europese identiteitskaart kan worden geweigerd. Ingevolge artikel 46a
kan een Europese identiteitskaart niet worden geweigerd. Het huidige wetsvoorstel
brengt hierin geen verandering. Deze leden wilden voorts weten welke wegen
er nog openstaan voor iemand zonder Nederlands reisdocument om
het buitenland op legale wijze te bezoeken, indien men uitsluitend de Nederlandse
nationaliteit heeft. Indien is besloten om aan deze persoon in het geheel
geen reisdocument te verstrekken (bijvoorbeeld omdat het openbaar ministerie
daarom heeft verzocht in verband met de vervolging wegens een strafbaar feit)
kan betrokkene inderdaad niet op legale wijze het buitenland bezoeken. Overeenkomstig
de bedoeling van de desbetreffende wettelijke bepalingen wordt de betrokken
persoon in dat geval beperkt in zijn recht om het land te verlaten.Overige vragenDe leden van de CDA-fractie vragen of eventueel in de nieuwe generatie
reisdocumenten op te nemen biometrische kenmerken binnen het raamwerk van
de (herziene) Paspoortwet kunnen worden geïntroduceerd. Indien wordt
besloten tot het opnemen van biometrie in reisdocumenten, zal daartoe een
nieuwe wijziging van de Paspoortwet dienen plaats te vinden. Aangezien een
eventuele invoering van biometrische kenmerken in de nieuwe generatie reisdocumenten
niet eerder dan in 2003 is voorzien, is er voldoende tijd om een dergelijke
wetswijziging in gang te zetten.De leden van de fracties van D66, CDA, GPV en RPF stelden enkele vragen
met betrekking tot het voorstel om in het reisdocument desgevraagd de naam
van de geregistreerde partner te laten opnemen. De leden van de D66-fractie
willen graag weten op welke manier de geregistreerde partner in het paspoort
vermeld wordt.De vermelding van de (gewezen) geregistreerde partner geschiedt ingevolge
het voorgestelde artikel 3, zevende lid, op vergelijkbare wijze als de vermelding
van de (gewezen) echtgeno(o)t(e). Dit houdt in dat in de desbetreffende rubriek
op de houderpagina in het reisdocument achter de naam van de houder de naam
van de partner wordt vermeld, met daarbij een code die aangeeft of er sprake
is van een geregistreerde partner (p/v), een partner met wie het geregistreerd
partnerschap anders dan door overlijden is beëindigd (b/v) dan wel een
achtergebleven geregistreerde partner (a/v). Voor een uitvoeriger overzicht
van de vermeldingen in het reisdocument wordt verwezen naar de per 1 januari
1998 in werking getreden circulaire van 25 september 1997 (Stcrt. 1997, 207)
aan de burgemeesters betreffende de te gebruiken paspoortclausules in verband
met het geregistreerd partnerschap.Deze leden vragen voorts of inwoners van de Nederlandse Antillen en Aruba
zich in Nederland kunnen laten registreren en dit op de Nederlandse Antillen
en Aruba in hun Nederlandse paspoort kunnen laten opnemen. Zoals vermeld in
de memorie van toelichting kunnen vanaf 1 januari 1998 Nederlanders,
dus ook Nederlands-Antilliaanse en Arubaanse Nederlanders, die dat wensen
bij de Nederlandse ambtenaar van de Burgerlijke Stand hun partnerschap laten
registreren. Het staat hen vervolgens vrij om in de Nederlandse Antillen of
Aruba een verzoek te doen tot vermelding van de naam van de geregistreerde
partner in het reisdocument.De leden van de CDA-fractie vragen zich af in hoeverre het opnemen van
de naam van de partner in het reisdocument eigenlijk nog opportuun is en vragen
of er eventueel alternatieven denkbaar zijn om de naam van een gewezen partner
beschikbaar te hebben in verband met de vermelding van kinderen van de desbetreffende
partner in het reisdocument. Dergelijke alternatieven zijn er inderdaad, bijvoorbeeld
in de vorm van kopieën van geboorteakten van deze kinderen, waarop de
naam van de houder is vermeld, of een trouwboekje. Mede in antwoord op de
vraag van de leden van de fracties van GPV en RPF wordt in dit verband echter
opgemerkt dat er tot op heden geen signalen zijn binnengekomen
die erop wijzen dat er geen behoefte meer zou bestaan aan de mogelijkheid
om desgewenst in het reisdocument ook de naam van de partner te vermelden.
Om die reden is besloten deze faciliteit te handhaven en de wettelijke regeling
met de naamsvermelding van de geregistreerde partner uit te breiden. Hieraan
doet niet af, dat andere landen van het Koninkrijk het geregistreerde partnerschap
niet kennen. Dit laatste vloeit voort uit het feit, dat de onderscheiden landen
elk hun eigen wetgeving hebben op het terrein van het personen- en familierecht.Naar aanleiding van de redactionele opmerking van de leden van de fracties
van GPV en RPF zijn bij nota van wijziging in onderdeel L het tweede en vierde
lid van artikel 31 opnieuw geformuleerd.De Minister voor Grote Steden- en Integratiebeleid,R. H. L. M. van Boxtel 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26977-6.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl