Emancipatiebeleid; Lijst van vragen en antwoorden over de Tussenrapportage Visitatiecommisie Emancipatie
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30420, nr. 18

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

15-05-2006

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

30420 nr. 18

03-05-2006

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaam12345678 en 910111213Vragen 14 t/m 29 hebben betrekking op de Tussenrapportage
Visitatiecommissie Emancipatie1415161718 en 1920212223242526272829
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30420Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 48 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 420Emancipatiebeleidnr. 18LIJST VAN VRAGEN EN ANTWOORDENVastgesteld 3 mei 2006De commissie voor Buitenlandse Zaken1 heeft
een aantal vragen voorgelegd aan de minister van Buitenlandse Zaken bij brief
van 17 maart 2006 (06-BUZA-B-027) inzake de Tussenrapportage Visitatiecommissie
Emancipatie (30 420, nr. 12).De minister heeft deze vragen beantwoord bij brief van 1 mei 2006.
Vragen en antwoorden zijn hierna afgedrukt.De voorzitter van de commissie,Van AartsenDe griffier van de commissie,Van Oort 1Wat kan Nederland bieden aan deskundigheid aan landen
die geen partnerland zijn, met name inzake educatie gericht op gender en seksuele
en reproductieve rechten en gezondheid, terreinen waarop Nederland een voortrekkersrol
speelt?Wanneer een ambassade van een niet-partnerland een mogelijkheid ziet om
de Nederlandse beleidsprioriteiten vorm te geven, bijvoorbeeld via onderwijs
dan kan te allen tijde deskundigheid beschikbaar gemaakt worden. Via het departement
of ter plaatse kan lokale deskundigheid worden ingehuurd. Ook kan gebruik
worden gemaakt van de beschikbare deskundigheid bij internationale organisaties
die Nederlandse financiële bijdragen ontvangen. Voorbeelden hiervan zijn
International Planned Parenthood Federation (IPPF), World Population Foundation
(WPF), UNICEF en UNFPA. Deze organisaties beschikken eveneens over deskundigheid
die raakt aan de onderlinge relatie tussen gender, seksuele en reproductieve
gezondheid en rechten, en hiv/aids.2In hoeverre heeft de resolutie van de Veiligheidsraad
(VN VR resolutie 1325) ook betrekking op de positie van vrouwen en meisjes
in vluchtelingenkampen. In hoeverre zet de Nederlandse regering zich ervoor
in om het belang van naleving van deze resolutie ook in andere landen onder
de aandacht te brengen? In hoeverre blijft u in het beleid en in de internationale
contacten accent leggen op specifieke deskundige hulp aan slachtoffers van
sekse-gerelateerd geweld in (post-)conflictlanden?VN VR resolutie 1325 heeft ook betrekking op de positie van vrouwen en
meisjes in vluchtelingenkampen. Hun bescherming en aandacht voor re-integratie
van vrouwelijke ontheemden en vluchtelingen vormen onderdeel van de doelstellingen
van deze resolutie. De Nederlandse regering brengt het belang van naleving
en uitvoering van resolutie 1325 ook in andere landen onder de aandacht en
bevordert de uitvoering van «1325» voorts via internationale pleitbezorging
en diplomatie. Nederland benut verschillende mogelijkheden, multilateraal
via UNHCR, deelname aan de «Friends of 1325» of via medefinanciering
van de nodige expertise bij het Department of Peacekeeping Operations (DPKO).
Ook ondersteuning van gespecialiseerde NGO’s draagt bij aan de versterking
van de uitvoering van «1325». Bilateraal worden via het landen-
en regiobeleid eveneens in toenemende mate activiteiten ondersteund en uitgevoerd
die beogen de positie van vrouwen in postconflict- en wederopbouw processen
te integreren en te versterken en specifieke hulp aan slachtoffers van sekse-gerelateerd
geweld in (post-)conflictlanden te bieden.3Wanneer zal de werkconferentie «gender en wederopbouw»
plaatsvinden en met welk doel wordt deze georganiseerd?Deze werkconferentie vindt in oktober 2006 plaats en heeft als doelgroep
in de eerste plaats ambtenaren die zich bezighouden met post-conflict wederopbouw
in brede zin en invulling moeten geven aan de systematische implementatie
van VN VR 1325. De werkconferentie beoogt aan deze ambtenaren met het oog
hierop concrete handreikingen te doen. Naast ambtenaren worden ook NGO’s
en wetenschappers uitgenodigd om de uitwisseling van kennis en expertise,
alsmede netwerkvorming te bevorderen tussen organisaties en individuen die
elk vanuit hun eigen perspectief werken aan «gender en wederopbouw».
De conferentie wordt mede mogelijk gemaakt door de Task Force Vrouwen, Vrede
en Veiligheid, gefaciliteerd door het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid.4Hoe wil Nederland meer steun van Europese lidstaten
krijgen ten aanzien van seksuele en reproductieve rechten en gezondheid?Tijdens het EU-Voorzitterschap in 2004 zijn Raadsconclusies aangenomen
die het beleid van de EU 25 ten aanzien van seksuele en reproductieve rechten
(srgr) stevig hebben verankerd. Nederland heeft daarin een voortrekkersrol
gespeeld. Door de organisatie van een aantal concrete activiteiten is geprobeerd
de samenwerking met en tussen de toen nieuwe tien lidstaten op srgr-gebied
te verstevigen. Ook in 2005 heeft Nederland met Polen en Malta activiteiten
georganiseerd. Eveneens in 2005 heeft Nederland, op weg naar de VN Millenniumtop
in september van dat jaar, er opnieuw – met succes – hard aan
getrokken het thema srgr op de agenda te houden.Nederland blijft zich er samen met enkele andere EU-lidstaten (zoals bijvoorbeeld
Zweden, Denemarken, Finland, en het Verenigd Koninkrijk) voor inzetten in
om steun voor de Cairo-agenda en de 2004 raadconclusies onder alle EU-lidstaten
vast te houden wat veel energie kost. De zichtbare EU-inzet op deze thematiek
heeft er mede toe geleid dat in het eind 2005 vastgestelde nieuwe ontwikkelingsbeleid
van de Europese Commissie (de zogenaamde «European Consensus on Development
Cooperation») srgr duidelijk terugkomt. Seksuele en reproductieve gezondheid
en rechten staan prominent in deze consensus: als één van de
cruciale aspecten van armoedebestrijding, en als één van de
werkvelden waar de EC actief in zal zijn. Het gaat er nu om de realisatie
van dit beleid te bevorderen. Nederland zal daarbij zijn activerende rol continueren.
Op landenniveau zoeken de Nederlandse ambassades vaak de samenwerking met
vertegenwoordigingen van de Europese Commissie en EU-lidstaten om gezamenlijk
effectief en coherent te kunnen optreden. VN-organisaties en NGOs die Nederland
ondersteunt, zijn eveneens actief om de politieke en financiële steun
van EU-lidstaten voor de Cairo-agenda te stimuleren, bijvoorbeeld de vertegenwoordigingen
van UNFPA, International Planned Parenthood Federation (IPPF) en van Marie
Stopes International (MSI) in Brussel.Voorts inventariseert Nederland momenteel de mogelijkheden van een strategische
detachering bij de Europese Commissie om de capaciteit op het vlak van seksuele
en reproductieve gezondheid te vergroten. Aanvullende menskracht bij de Commissie
kan mede worden ingezet voor het vergroten van actieve betrokkenheid van en
samenwerking met andere lidstaten.5HIV/AIDS is een tikkende tijdbom in Oost-Europa, waar
vooral vrouwen slachtoffer van worden. Hoe speelt het Nederlandse buitenlands
beleid hierop in?Alle aanwijzingen duiden erop dat hiv/aids in Oost-Europa inderdaad een
tijdbom genoemd mag worden. De hiv-epidemie is echter nog niet gegeneraliseerd
naar de algemene bevolking, ofschoon deze in bijna alle landen van de voormalige
Sovjet-Unie sterk toeneemt. Reden ligt in het feit dat de belangrijkste oorzaak
van hiv-transmissie in deze regio het gezamenlijke gebruik van besmette injectienaalden
is, waardoor een groot percentage van intraveneuze drugsgebruikers hiv-geïnfecteerd
is geraakt. Daarnaast komt hiv veel voor onder sekswerkers, mannen die seks
hebben met mannen (MSM) en onder gevangenen. Consequentie is dat er in Oost-Europa
meer mannen hiv-geïnfecteerd zijn dan vrouwen. Als voor deze groepen
(drugsgebruikers, sekswerkers, MSM en gevangenen) geen adequate preventie
wordt opgezet, is er een levensgroot risico dat hiv op afzienbare termijn
generaliseert naar bredere lagen van de bevolking. Nederland ondersteunt dan
ook programma’s die zich richten op preventie van verdere
verspreiding van hiv en op de ondersteuning van de– veelal gemarginaliseerde
en gecriminaliseerde – genoemde risicogroepen in de samenleving. Met
het oog hierop ontvangt een aantal Nederlandse organisaties TMF-financiering
voor programma’s in de voormalige Sovjet-Unie. Daaronder zijn de Aids
Foundation East-West (AFEW) die zich bezighoudt met harm
reduction programma’s in Oost-Europa, Mainline die op hetzelfde
inzet in onder andere Centraal Azië, en het COC dat zich richt op homo-organisaties
in Oost-Europa. Daarnaast wordt er politieke aandacht gevraagd voor preventie
onder en ondersteuning van deze gemarginaliseerde groepen, zoals onder meer
gebeurd is op de in november vorig jaar in Vietnam gehouden workshop over
hiv/aids van de ASEM-landen. Ten slotte wordt via MATRA-financiering een preventieprogramma
in Rusland gesteund, gericht op het voorkomen van de overdracht van hiv van
moeder op kind, en wordt bijgedragen aan massamediale informatiecampagnes
in Rusland, Oekraïne en Wit-Rusland.6Wat is de taakstelling van de informele werkgroep van
lidstaten en de Europese Commissie die integratie van emancipatie in het Europese
OS-beleid verder bevordert? Hebben alle 25 EU-lidstaten zitting in de werkgroep?
Zo nee, welke lidstaten wel?De informele genderwerkgroep van lidstaten en de Europese Commissie heeft
noch een officieel mandaat noch een formele taakstelling. Alle 25 EU-lidstaten
hebben officieel zitting in deze informele werkgroep die gericht is op uitwisseling
van informatie en inzichten.7Zullen meer medewerkers worden getraind om inzicht
te krijgen in gendermainstreaming en genderbeleid opdat meer deskundigheid
door het gehele departement wordt opgebouwd?Momenteel krijgen nieuwe beleidsmedewerkers op het gebied van ontwikkelingssamenwerking
een basiscursus ontwikkelingsamenwerking waarbinnen genderbeleid wordt uitgelegd.
Daarnaast volgen zij verplicht een basistraining op het gebied van seksuele
en reproductieve gezondheid en rechten (srgr), een van de vijf beleidsprioriteiten
binnen ontwikkelingssamenwerking, waarin genderaspecten een cruciale rol spelen.
Ook in de opleidingsdagen over hiv/aids vormt de integratie van het man/vrouw
perspectief een specifiek aandachtspunt. In de tweede helft van 2006 zullen
bovendien twee regionale trainingen plaatsvinden met als thema hiv/aids –
srgr – gender. Tijdens de ambassadeursconferentie in augustus 2006 zal
er eveneens specifieke aandacht voor deze thema’s zijn, juist ook in
hun onderlinge relatie. Met systematische gendertrainingen op het gebied van
vrede en veiligheid (in het licht van DDR (Demobilisation,
Disarmament, Reintegration), SSR (Security Sector
Reform), wederopbouw, vredesoperaties en dergelijke) danwel met de
organisatie van «masterclasses» op regelmatige basis zal op afzienbare
termijn een begin worden gemaakt. Overigens beoogt de werkconferentie, waaraan
in vraag 3 wordt gerefereerd, een concrete bijdrage te leveren aan de integratie
van gender op het terrein van vrede en veiligheid.8 en 9Wanneer mag de Kamer het resultaat van de bezinning
aangaande de aanbevelingen inzake de plaats, de positie en het mandaat van
de afdeling Directie Sociale en Institutionele Ontwikkeling verwachten?Op welke termijn wilt u de door de Visitatiecommissie
Emancipatie (VCE) gedane aanbevelingen uitvoeren ten aanzien van de integratie
van het genderperspectief in (a) het beleid en (b) de organisatie? Bovengenoemde bezinning is mede ingegeven door de aanbevelingen van de
Visitatiecommissie Emancipatie ten aanzien van de verdere integratie van het
genderperspectief in het beleid en de organisatie. Met het oog op concrete
aanbevelingen wordt momenteel een rapport voorbereid. Dit dient in juni te
zijn gefinaliseerd. In de tweede helft van 2006 zal vervolgens een besluit
worden genomen over de eventuele implementatie van mogelijke aanbevelingen.10Hebt u kennisgenomen van de resultaten uit Noorwegen,
dat sinds 1999 de gender marker gebruikt, en van de evaluatie van OESO/DAC
over het gebruik van de gender marker door Noorwegen voor de periode 1999–2004?
Hebt u voor het Nederlandse beleid lessen hieruit getrokken? Zo ja, welke?Ja, ik heb kennisgenomen van de Noorse OESO/DAC peer-review. De lessen
die voor Nederland relevant zijn, betreffen de beschikbaarheid van expertise:1) De evaluatie onderstreept dat op de ambassades van Noorwegen te weinig
genderexpertise voorhanden is. Gevolg is dat deze daardoor geen gerichte interventies
kunnen uitvoeren. Nederlandse ambassades beschikken meer dan Noorse over specifieke
genderdeskundigheid. Dit is in ambassades van 17 van de 36 partnerlanden het
geval. Deze zijn daardoor in beginsel beter toegerust om emancipatie systematisch
in de programma’s te integreren.2) De evaluatie concludeert ook dat algemene kennis met betrekking tot
gender niet (meer) voldoet. Specifieke expertise per vakgebied is nodig. Zo
is bijvoorbeeld kennis over de positie van mannen en vrouwen in processen
van vrede en veiligheid vereist om gender te kunnen integreren in wederopbouwbeleid.
Datzelfde geldt voor macro-economische kennis voor de integratie van gender
binnen nationale beleidsprocessen. Het is dan ook zaak om gender deskundigheid
op peil te houden en aan te passen aan de werksituatie, specifieke thema’s
en, in het geval van ontwikkelingssamenwerking, aan de nieuwe hulpmodaliteiten.
In de praktijk zijn genderdeskundigen op ambassades momenteel vooral bezig
met het bevorderen van gendergelijkheid via nationale beleidsprocessen en
sectorale benadering en niet meer zoals in het verleden met specifieke vrouwenprojecten.
Overigens wordt ook in het kader van Nederlandse ontwikkelingssamenwerking
gebruik gemaakt van de gendermarker. Graag verwijs
ik in dit verband ook naar mijn antwoord op de vragen 11, 12 en 13.11Deelt u de visie dat de categorieën: 1. principal
target, 2. significant target, 3. not target, die gebruikt worden in het kader
van de gendermarker, ruwe indicatoren zijn, en dat de impactmeting ten aanzien
van gender mainstreaming daarom zeer globaal is? Zo ja, welke maatregelen
wilt u nemen om deze nadelen te compenseren?De zogenoemde gender marker is een inputindicator
die het mogelijk maakt om te volgen of gender wordt geïntegreerd binnen
sectoren. De gender marker meet bijvoorbeeld noch
algemene budgetsteun, noch humanitaire hulp, hetgeen een beperking betekent
van het huidige instrument. De gender marker meet
feitelijk slechts de beleidsintenties bij de goedkeuring van het programma
of sectorsteun. Veldevaluaties van sectoren en programma’s worden ingezet
om het effect te meten. Met Nederlandse ondersteuning waardeert AWID (Association
for Women in Development), een van de meest vooraanstaande wereldwijd werkende
vrouwenrechtennetwerken, met ingang van 2005 jaarlijks zowel kwantitatief als kwalitatief de inzet van donoren en het maatschappelijk middenveld
op het realiseren van gelijkheid van mannen en vrouwen.12Worden ambtenaren, in het bijzonder die op de financiële
afdeling, getraind in systematisch en coherent gebruik van de gender marker?
Zo nee, bent u van plan dit in verband met de consistente codering van de
projecten/programma’s en het voorzien van een van de drie categorieën
te gaan doen? Zo ja, op welke termijn?De codering van programma’s gebeurt over het algemeen door beleidsambtenaren,
niet zozeer door de financiële afdelingen. Ofschoon zij een basistraining
hebben gekregen over emancipatie in ontwikkelingssamenwerking, blijkt in de
praktijk dat deze onvoldoende handreikingen biedt om de gender marker in zijn huidige vorm adequaat te gebruiken. Momenteel
wordt in het kader van OESO/DAC de definitie van de gender
marker verfijnd en wordt een gebruikersvriendelijke handleiding geschreven
in een gezamenlijke inspanning van twee DAC netwerken, te weten «Gendernet»
en de «Working Party on Statistics». Deze zal breed worden verspreid
onder gebruikers van de gender marker. Oogmerk
is dat de verfijning van en handleiding over de gender
marker zullen leiden tot een bewuster en adequater gebruik door ambtenaren
van dit instrument. Hierop zal actief worden aangestuurd.13Kan worden aangegeven waarom «gender budgeting»
uitsluitend geldt voor de nationale budgetten van de partnerlanden, terwijl
het ministerie van Buitenlandse Zaken voor toetsing gebruik maakt van de gender
marker? Deelt u de opvatting dat Nederland meet met twee maten, in het bijzonder
nu blijkt dat gendermainstreaming met uitzondering van Ontwikkelingssamenwerking,
op andere beleidsterreinen van Buitenlandse Zaken nog in de kinderschoenen
staat of zelfs helemaal afwezig lijkt? Wat wilt u hieraan gaan doen?Het gebruik van de gender marker is afgesproken
binnen het OESO/DAC kader voor bilaterale donoren. Deze geeft weer of activiteiten
gelijkheid van mannen en vrouwen, en emancipatie van vrouwen als directe doelstelling
hebben of dat deze al dan niet bijdragen aan gelijkheid tussen mannen en vrouwen
op een meer «mainstream» manier. Het gemeenschappelijke gebruik
van de gender marker maakt onderlinge vergelijking
mogelijk tussen donoren in de tijd en in kwantiteit van gegeven hulp. De gender marker betreft alleen ODA inspanningen. De gender marker is daarmee een specifiek instrument dat
speciaal is ontwikkeld voor donoren, terwijl gender budgeting een algemeen analyse instrument is dat een kwantitatieve en kwalitatieve
relatie legt tussen emancipatiebeleid en de daartoe vrijgemaakte budgetten.Aangezien de meeste donoren de gendermarker
gebruiken is dit een instrument dat goed kan worden ingezet voor de invulling
van «mutual accountability», een term uit de Parijs-agenda, waarbij
donoren laten zien dat ze serieus met gendermainstreaming omgaan.Vragen 14 t/m 29 hebben betrekking op de Tussenrapportage
Visitatiecommissie Emancipatie14Kunt u aangeven waarom het ministerie van Buitenlandse
Zaken de complexiteit van de organisatie en werkterreinen gebruikt als reden
om geen totaalplan voor emancipatie/gender mainstreaming te hebben? Is dit
geen drogreden? Het ministerie van Buitenlandse Zaken coördineert het buitenlandbeleid
en vertegenwoordigt Nederlandse belangen in het buitenland. Dat betekent dat
dit ministerie met feitelijk alle andere Nederlandse ministeries contact onderhoudt.
Dit impliceert echter niet dat Buitenlandse Zaken verantwoordelijk kan worden
gehouden voor de integratie van het man/vrouw perspectief in het internationale
beleid van elk van deze departementen. Interdepartementaal is afgesproken
dat deze verantwoordelijkheid ligt bij elk van de departementen afzonderlijk.
In een groot aantal dossiers, die onder directe verantwoordelijkheid vallen
van het ministerie van Buitenlandse Zaken, is het tegengaan van vrouwendiscriminatie
zeer relevant. Men kan denken aan de mensenrechtendialoog met gesprekspartners
in derde landen, aan ontwikkelingsbeleid, of aan oorlogssituaties, waarbij
verkrachting in toenemende mate als oorlogswapen wordt gebruikt. Dáár
is het belangrijk om de situatie van vrouwen specifiek te adresseren en een
genderbeleid uit te dragen, waar mogelijk in afstemming en samenwerking met
andere departementen, zoals bijvoorbeeld gebeurt bij de implementatie van
VN VR resolutie 1325. Op andere momenten, bijvoorbeeld waar het gaat om de
reguliere activiteiten van de Nederlandse ambassade in Berlijn, is specifieke
inzet op gender minder relevant: Duitsland heeft een eigen emancipatiebeleid
en voert dit uit. De Nederlandse ambassade heeft terzake weinig toegevoegde
waarde en zal dus in algemene zin geen actie hoeven te ondernemen.15Waarom is gender niet verankerd in de jaarplannen van
de buitenlandse posten binnen de beleidsterreinen die onder de verantwoordelijkheid
van de minister van Buitenlandse Zaken en de staatssecretaris voor Europese
Zaken vallen? Bent u van plan dit alsnog te gaan doen? Op welke termijn?Het is belangrijk activiteiten gericht op gendergelijkheid en vrouwenemancipatie
op te nemen in de jaarplannen wanneer een ambassade een verschil kan maken.
Zo staat bijvoorbeeld in het jaarplan 2006 van de Nederlandse ambassade van
Warschau dat er expliciet aandacht gegeven wordt aan seksuele minderheden
en reproductieve rechten en dat de uitvoering van de Caïro agenda door
Polen nauwgezet wordt gevolgd. Bij de aanschrijving van jaarplannen is mijn
visie: waar Nederland een verschil kan maken op emancipatievraagstukken en
preventie van schendingen van vrouwenrechten is het belangrijk dat ambassades
deze thematiek expliciet in hun meerjaren- en jaarplannen opnemen. Bij het
opstellen van een jaarplan of meerjarenplan analyseren ambassades structureel
het gendervraagstuk en of een interventie vanuit Nederlandse kant meerwaarde
heeft.16Waarom wordt in de jaarverslagen van de buitenlandse
posten geen specifieke aandacht besteed aan gender, terwijl gender wel verankerd
is in de meerjaren strategische planning?De jaarverslagen van posten zijn beknopt, geven enkele accenten en leggen
verschillen uit tussen het gerealiseerde en het geplande beleid. Van de posten
met een meerjarige planning heeft tot op heden 63% een resultaat geformuleerd
gericht op vrouwenemancipatie en gelijkheid tussen mannen en vrouwen. De meeste
van de posten rapporteren over de behaalde mijlpalen zoals aangegeven in de
meerjarenplannen. Meerjaren strategische plannen werden tot voor kort alleen
door posten met een ODA-budget opgesteld. Jaarverslagen van deze posten behandelen
het onderwerp in hun rapportage over het OS-programma. 17Deelt u de opvatting dat het door het gebrek aan indicatoren
onmogelijk is om resultaten aangaande gender daadwerkelijk te meten en te
monitoren? Zo ja, welke concrete maatregelen wilt u in dit verband nemen.Indicatoren over gelijkheid en vrouwenemancipatie zijn landenspecifiek
en worden door de landen zelf geregistreerd en gerapporteerd, in CEDAW en
MDG verband. Nederland kan rapporteren over zijn inspanningen om daaraan bij
te dragen. Dat gebeurt bijvoorbeeld waar het gaat om de Nederlandse inzet
op MDG 2, waarbij de internationaal overeengekomen indicator is de mate waarin
jongens én meisjes de basisschool voltooien. Ook voor MDG 3 zijn indicatoren
vastgesteld. Aanvullend op de rapportages van het land documenteren ambassades
in hoeverre zij gendergelijkheid en vrouwenemancipatie in meer algemene zin
daadwerkelijk kunnen beïnvloeden.18 en 19Hoe wilt u ervoor zorgen dat de door de Visitatiecommissie
Emancipatie (VCE) geconstateerde versnippering voor het uitvoeren van de verschillende
verdragsverplichtingen niet meer zal plaatsvinden?Deelt u de visie dat de rol van het ministerie van
Buitenlandse Zaken ten aanzien van de verdragen, in het bijzonder gezien het
grote aantal wereldwijde schendingen van de rechten van vooral vrouwen, niet
slechts beperkt kan zijn tot «het agenderen en doorsturen van de rapportages,
alsmede bij de bespreking van de rapportages met de verdragscomités»?
Zo ja, wat wilt u op korte termijn hieraan gaan doen? Deelt u de opvatting
dat het ministerie van Buitenlandse Zaken gezien de verplichtingen die voortvloeien
uit internationale verdragen op het terrein van mensenrechten nadrukkelijk
een inhoudelijke rol moet spelen? Bent u van plan de verantwoordelijkheid
voor de implementatie van mensenrechtenverdragen, in de zin van het ontwikkelen
van nieuw beleid en het toetsen van beleid, helder te regelen? Zo nee, waarom
niet? Zo ja, op welke termijn?Van versnippering van het uitvoeren van verdragsverplichtingen is in mijn
visie geen sprake. In het kader van de taakverdeling tussen departementen
zijn aan Buitenlandse Zaken, waar het gaat om mensenrechten/vrouwenrechten
en emancipatiekwesties, specifieke verantwoordelijkheden toebedeeld. Andere
departementen hebben eveneens eigen verantwoordelijkheden in de monitoring
van de uitvoering van verplichtingen die voortkomen uit internationale verdragen
op het terrein van de mensenrechten. Daarbij gaat het in het bijzonder om
die ministeries die betrokken zijn bij internationale vredeshandhavingstaken,
zoals Defensie, Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties en Justitie. Het
ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid speelt een coördinerende
rol bij de monitoring van de uitvoering door Nederland van het VN-Vrouwenverdrag
(CEDAW), evenals bij de uitvoering van afspraken uit het Beijing-Actieprogramma
voor wat betreft de Nederlandse en Europese beleidspraktijk. Het ministerie
van Buitenlandse Zaken volgt als coördinator van het Nederlandse buitenlandbeleid
de naleving van mensenrechten in derde landen. Het spreekt voor zich dat de
rol van Nederland daarbij niet beperkt blijft tot «het agenderen en
doorsturen van de rapportages». Middels enkele specifieke beleidsprioriteiten,
politieke consultaties, EU-mensenrechtenrapportages en pro-actieve inzet in
VN-verband, maar ook door de benoeming en inzet van onder meer een mensenrechtenambassadeur,
een aidsambassadeur (onder andere seksuele en reproductieve rechten), maar
ook een ambassadeur voor duurzaamheid (o.a. sociaal-economische rechten) maakt
Nederland in de praktijk werk van de actieve toetsing van internationaal mensenrechtenbeleid. 20Is het waar dat beleidsambtenaren op het ministerie
van Buitenlandse Zaken niet bekend zijn met het VN-Vrouwenverdrag (CEDAW),
waardoor passende maatregelen achterwege blijven om de positie van vrouwen
te waarborgen en waar nodig te verbeteren? Welke acties wilt u in dit kader
gaan nemen?Internationale verdragen vormen belangrijke ijkpunten voor elke BZ-ambtenaar
in zijn of haar werkzaamheden en worden dan ook systematisch behandeld in
de basisopleiding van jonge diplomaten. De mate waarin BZ-ambtenaren in de
praktijk met verdragen werken, hangt af van de functie van de ambtenaar. In
sommige functies, bijvoorbeeld die waarin men veel met de VN werkt of met
vredesmissies te maken krijgt, vormen internationale verdragen en afspraken
het kader van vrijwel alle besprekingen de basis waarop veelal een dialoog
wordt gevoerd met gesprekspartners. CEDAW, maar ook het Kinderrechtenverdrag
en afspraken zoals gemaakt in het kader van de conferentie over Bevolking
en Ontwikkeling in Cairo (1994) of de Wereldvrouwenconferentie in Beijing
(1995) zijn daar goede voorbeelden van. In andere functies, zoals bijvoorbeeld
bij de Directie Protocol, speelt CEDAW nauwelijks een rol. 21Bent u van plan bij alle projecten rekening te houden
met genderverschillen en de gevolgen van een project voor vrouwen, respectievelijk
mannen in kaart te brengen nu de VCE stelt dat het resultaat van gender mainstreaming
niet altijd geheel bevredigend kan worden genoemd? Zo nee, waarom niet?In het kader van projectsteun wordt inderdaad rekening gehouden met genderverschillen
en worden obstakels geïdentificeerd waardoor sommige vrouwen uitgesloten
worden. In het geval van sectorsteun en budgetsteun wordt gekeken naar de
effecten van beleid en beleiduitvoering op vrouwen en mannen, jongens en meisjes.
Dit gebeurt in nauwe samenwerking met nationale overheid, NGO’s en andere
donoren worden gewaardeerd. In geval van negatieve effecten zal gemeenschappelijke
bijsturing en positieve actie worden ondernomen. In de praktijk blijkt dat
partnerlanden niet op alle fronten gender adequaat integreren in hun beleid.
Nederlandse ambassades dienen ervoor te waken dat in die gevallen wordt ingezet
op bijstelling daarvan. Naast de actieve bevordering van gender mainstreaming
van het beleid financiert Nederland ook het maatschappelijk middenveld, meestal
vanuit het programma Thematische Mede-Financiering (TMF) en het Medefinancieringsprogramma
(MFP). Een aantal ambassades steunt daarnaast NGO’s die gericht kunnen
bijdragen aan de versterking van de stem van arme mensen, in het bijzonder
vrouwen.22In haar antwoord op de vragen 17 t/m 20 over de rapportage
over de voortgang van het OS-waterprogramma in 2004 (Kamerstuk 29 234,
nr. 38) stelt de minister voor Ontwikkelingssamenwerking dat er adequaat rekening
gehouden is met genderverschillen, terwijl de VCE aangeeft: «Niet bij
alle projecten wordt adequaat rekening gehouden met genderverschillen en soms
is onbekend wat de gevolgen van een project voor vrouwen, respectievelijk
mannen zijn. Dit geldt bijvoorbeeld voor een deel van de projecten op het
gebied van water en energie.» Voor welke van de in vraag 17 t/m 20 genoemde
projecten op het gebied van water en energie geldt deze constatering?Voor de genoemde projecten in Mali, Bangladesh en Bolivia geldt het door
de minister voor Ontwikkelingssamenwerking gestelde dat er adequaat
rekening gehouden is met genderverschillen. Het genoemde irrigatieprogramma
in het Fayoumgebied in Egypte daarentegen heeft geen positieve genderbeoordeling
gekregen. De ambassade in Cairo zal maatregelen nemen om de situatie te verbeteren.
Opgemerkt kan worden dat vrouwen momenteel al meer betrokken worden bij het
waterbeheer in het Fayoumgebied.23Welke maatregelen zijn genomen om te waarborgen dat
er geen sprake is van «donor-driven»-beleid, maar «demand-driven»
en «community-based» beleid?Alle Nederlandse partnerlanden zijn lid van de VN en onderschrijven de
universele verklaring voor de mensenrechten. Daarnaast hebben deze landen
zich gecommitteerd aan een aantal additionele mensenrechtenverdragen zoals
CEDAW en hebben zich verbonden aan de actieprogramma’s van internationale
conferenties zoals de Cairo conferentie over bevolking en ontwikkeling (1994)
en de Wereldvrouwenconferentie in Beijing (1995). Er is dan ook geen sprake
van donor-driven beleid, wel dringen donoren – terecht – aan op
implementatie van de aangegane verplichtingen. In de tweede generatie beleidsdocumenten
over armoedebeleid hebben de meeste partnerlanden, mede dankzij inspanningen
van donoren, het streven naar gelijkheid van mannen en vrouwen en vrouwenemancipatie
opgenomen. Donoren kunnen hierbij vervolgens aansluiten en de landen te helpen
beleidsintenties om te zetten in beleidsuitvoering. Vrouwenemancipatie is
dus een sterk gevoeld en breed gedragen, zij het vaak nog onvoldoende in de
praktijk gebracht ideaal, waar vrouwen en mannen uit het Zuiden hun nek voor
uitsteken. Via sectorale ondersteuning draagt Nederland bij aan de vertaling
van de beleidsuitgangspunten op gendergebied naar gemeenschapsniveau, waar
ook vaak behoefte bestaat aan verandering en innovatie. Daartoe behoren ook
veranderende verhoudingen tussen mannen en vrouwen.24Bent u van plan aanvullende maatregelen te nemen om
de positie van meisjes en vrouwen in ontwikkelingslanden te verbeteren? Zo
ja, welke?Momenteel ben ik bezig met het in kaart brengen van goed lopende programma’s
en sectoren die bijdragen aan MDG 3. Intensivering van inzet op geharmoniseerde
wijze kan extra resultaten opleveren en een goede besteding betekenen voor
de fondsen die vrij zullen komen met de «scaling up» van DAC-donoren.
Daarnaast bezie ik eventuele mogelijkheden om de effectiviteit te vergroten
van inspanningen gericht op het noodzakelijke mondiger maken van vrouwen.25Bent u van plan de rechten van vrouwen en meisjes integraal
mee te nemen binnen het mensenrechtenbeleid, nu de VCE constateert dat in
zowel de schriftelijke als de mondelinge respons niet te traceren is hoe dit
geconcretiseerd wordt? Zo ja, kunt u aangeven op welke wijze u dit wilt gaan
doen?Vrouwenrechten zijn mensenrechten en het ministerie van Buitenlandse Zaken
neemt deze dan ook integraal mee in het mensenrechtenbeleid. Vrouwenrechten
worden consequent, waar nodig, aan de orde gesteld in de politieke dialoog
die Nederland bilateraal danwel via de Europese Unie met andere landen voert.
Enkele voorbeelden. De minister voor Ontwikkelingssamenwerking heeft tijdens
haar recente reizen naar Bangladesh en Jemen discriminatie van vrouwen uitdrukkelijk
aan de orde gesteld. Ook de mensenrechtenambassadeur heeft tijdens zijn reis
naar Pakistan eind vorig jaar de rechten van vrouwen besproken.
Daarnaast zet Nederland zich in multilaterale fora voor vrouwenrechten in:
zo is Nederland al sinds het einde van de jaren ’90 initiatiefnemer
van verschillende resoluties over geweld tegen vrouwen in de Derde Commissie
van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties. Ook in het vrede- en
veiligheidsbeleid is Nederland actief bezig met de uitvoering van VN VR resolutie
1325. Dit impliceert onder andere de bestrijding van sekse-gerelateerd geweld
en van de straffeloosheid van daders van dit soort misdaden. Ook wordt actief
ingezet op het integreren van het man/vrouw perspectief in het hele wederopbouwbeleid.
Tenslotte is het beleid gericht op integratie van vrouwenrechten in ontwikkelingsprocessen.
Graag verwijs ik ook naar mijn antwoord op vraag 21.26Hoeveel vrouwen zijn sinds 2004 op het ministerie van
Buitenlandse Zaken aangenomen voor hogere managementfuncties, de diplomatieke
dienst en in vertegenwoordigingen bij internationale organisaties?Het ministerie van Buitenlandse Zaken heeft in 2004 en 2005 59 vrouwen
voor beleidsfuncties aangenomen.27Welke oorzaken liggen ten grondslag aan de teleurstellende
feitelijke resultaten bij de werving van vrouwen?Het ministerie werft in principe op geclusterde wijze aan de voet. De
werving van vrouwen is in het geheel niet teleurstellend. In 2004 en 2005
zijn in totaal 111 nieuwe medewerkers op beleidsniveau (schaal 11 en hoger)
geworven, waaronder 59 vrouwen. Al sinds een aantal jaren is deze verhouding
bij werving min of meer stabiel.28Worden P&O-functionarissen betrokken bij het wervings-
en selectieproces? Op welke wijze?Werving en selectie wordt uitsluitend door P&O-medewerkers gedaan.29Op welke termijn wilt u de door de VCE gedane aanbevelingen
uitvoeren ten aanzien van de integratie van het genderperspectief in het beleid
en de organisatie?Het ministerie van Buitenlandse Zaken is al geruime tijd bezig met de
integratie van genderperspectief in het beleid en in de organisatie. Dit gebeurt
onder andere door middel van het recentelijk geformaliseerde management ontwikkelingstraject
en door de commissie die adviseert over topbenoemingen. Daarnaast wordt er
in het kader van de jaarlijkse overplaatsingsrondes al langer aandacht besteed
aan de snellere doorstroming van vrouwen naar hogere posities. Er zijn concrete
interne regels geformuleerd om deze doelstellingen ook daadwerkelijk te behalen.
Uitgangspunt daarbij zijn de streefcijfers zoals vastgelegd door het ministerie
van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. De cijfers over 2006 geven daarbij wederom
een verhoging van het aantal vrouwen op gezichtsbepalende functies te zien.
Waar het gaat over integratie van het genderperspectief in het beleid verwijs
ik naar de antwoorden op een aantal van de voorgaande vragen.XNoot1Samenstelling: Leden: De Haan (CDA), Koenders (PvdA), Karimi (GL), Timmermans
(PvdA), ondervoorzitter, Van Bommel (SP), Albayrak (PvdA), Wilders (Groep
Wilders), Van Baalen (VVD), Van Aartsen (VVD), voorzitter, Van As (LPF), Herben
(LPF), Ormel (CDA), Ferrier (CDA), Duyvendak (GL), Huizinga-Heringa (CU),
Van Velzen (SP), De Nerée tot Babberich (CDA), Van Dijk (CDA), Nawijn
(Groep Nawijn), Fierens (PvdA), Tjon-A-Ten (PvdA), Eijsink (PvdA), Samsom
(PvdA), Brinkel (CDA), Szabó (VVD), Jonker (CDA), Koşer Kaya
(D66), Vacature (CDA), Vacature (D66) en Vacature (VVD).Plv. leden: Dijksma (PvdA), Vos (GL), Arib (PvdA), De Wit (SP), Leerdam
(PvdA), Van Miltenburg (VVD), Van Schijndel (VVD), Hirsi Ali (VVD), Varela
(LPF), Van den Brink (LPF), Haverkamp (CDA), Rambocus (CDA), Halsema (GL),
Van der Staaij (SGP), Kant (SP), Eski (CDA), Çörüz (CDA),
Wolfsen (PvdA), Duivesteijn (PvdA), Waalkens (PvdA), Dubbelboer (PvdA), Van
Winsen (CDA), Veenendaal (VVD), Kortenhorst (CDA), Van Fessem (CDA), Dittrich
(D66) en Snijder-Hazelhoff (VVD). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30420-18.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl