Opneming in Advocatenwet van bepalingen over onderzoek naar advocatenpraktijk en wijziging van een aantal artikelen; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26940, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

10-12-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

26940 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeenArtikelsgewijsARTIKEL IABCDEFGHIJKLMNOPQRSTArtikel 60bArtikel 60cArtikel 60dArtikel 60eArtikel 60fArtikel 60gUVWARTIKEL IIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26940Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 67 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 940Opneming in de Advocatenwet van enkele bepalingen over het onderzoek
naar de toestand van de praktijk van een advocaat en wijziging van een aantal
artikelen van deze wetnr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGAlgemeenAangezien in de praktijk is gebleken dat de huidige regelingen in de Advocatenwet
onvoldoende mogelijkheden bieden om adequaat in te grijpen wanneer blijkt
dat een advocaat zijn praktijk niet behoorlijk uitoefent, wordt in het onderhavige
wetsvoorstel een procedure geschapen die aan dit probleem tegemoet komt.Op grond van de Advocatenwet kan thans op twee manieren worden ingegrepen
in de advocatenpraktijk die niet behoorlijk wordt uitgeoefend.In de eerste plaats kan de advocaat, die wegens lichaams- of zielsgebreken
niet in staat is tot een behoorlijke uitoefening van zijn praktijk worden
geschorst in die uitoefening, indien hij niet voornemens is uit eigen beweging
zijn praktijk te beëindigen (artikel 16, tweede lid, Advocatenwet). In
de tweede plaats kan de advocaat ook via de tuchtrechtelijke weg in de uitoefening
van zijn praktijk worden geschorst, (artikel 46 juncto artikel 48 Advocatenwet).De reikwijdte van eerstgenoemde procedure is beperkt. Alleen in het geval
de onbehoorlijke praktijkuitoefening is te wijten aan ziekte, kan de advocaat
in de uitoefening van zijn praktijk worden geschorst. Indien een praktijk
om andere redenen onbehoorlijk wordt uitgeoefend, kan een schorsing hooguit
via de tuchtrechtelijke weg worden bewerkstelligd.Een tweede beperking die de eerstgenoemde procedure in zich bergt betreft
de sanctioneringsmogelijkheden. De advocaat kan uitsluitend worden geschorst
in de uitoefening van zijn praktijk. In de meeste gevallen is een schorsing
echter een te ver gaande sanctie. Er is eerder behoefte aan het treffen van
een voorziening die er op is gericht om de betrokken advocaat binnen afzienbare
tijd weer op een voldoende niveau zijn praktijk te laten uitoefenen. Wanneer
er sprake is van financieel wanbeheer, is het zinvoller om de advocaat te
verplichten zich door een deskundige te laten bijstaan, dan om hem te schorsen.
Het treffen van een dergelijke voorziening is echter niet mogelijk.Tenslotte kan nog als beperking worden genoemd het feit dat de schorsing
niet uitvoerbaar bij voorraad kan worden verklaard. De schorsing van de advocaat
in de uitoefening van zijn praktijk wordt pas van kracht, nadat de beslissing
van de raad van discipline in kracht van gewijsde gaat. Op dat
moment is ingrijpen vaak al te laat. Op het moment dat bekend wordt dat een
advocaat zijn praktijk niet behoorlijk uitoefent is er immers veelal sprake
van een acuut probleem, waardoor direct ingrijpen is geboden.De tuchtrechtelijke procedure schiet in een zaak betreffende de onbehoorlijke
praktijkuitoefening ook tekort, omdat niet op korte termijn een voorziening
kan worden getroffen voor een niet functionerende praktijk. Gelet op de toestand
van de praktijk kan dit wel van belang zijn. Er is sprake van een onbehoorlijke
praktijkuitoefening wanneer de betreffende advocatenpraktijk structureel disfunctioneert
of zodanig disfunctioneert dat de rechtshulpverlening van veel cliënten
in het gedrang is. Op grond van de huidige tuchtrechtelijke regeling kan deze
toestand op twee manieren aan de raad van discipline worden voorgelegd. De
plaatselijke deken kan een klacht over een niet goed functionerende advocatenpraktijk
ter kennis brengen van de raad (artikel 46d, vierde lid). De deken kan ook
buiten het geval van een klacht de raad van discipline op de hoogte stellen
van de toestand waarin de praktijk van de advocaat zich bevindt (artikel 46f).
De raad kan beslissen tot schorsing van de advocaat in de uitoefening van
zijn praktijk. Deze beslissing kan echter pas ten uitvoer worden gelegd, nadat
de beslissing in kracht van gewijsde is gegaan (artikel 48, vierde lid). In
de tussentijd kan de advocaat zijn praktijkuitoefening gewoon voortzetten.
Dit is niet alleen nadelig voor de cliënten, maar vaak ook voor de betreffende
advocaat, aangezien het in de praktijk bijna niet voorkomt dat een advocaat
met opzet een slechte praktijk voert. Indien een advocaat in een dergelijk
geval verplicht kan worden om bij voorbeeld gebruik te maken van de hulp van
een confrère of een boekhouder, kan mogelijk nog op tijd de praktijkvoering
in voldoende mate worden verbeterd.Uit het bovenstaande volgt dat thans niet adequaat kan worden gehandeld
als een advocaat zijn praktijk onbehoorlijk uitoefent. Zowel de aparte procedure
betreffende de zieke advocaat, als de tuchtrechtelijke weg, sluiten niet aan
bij de behoeften van de praktijk. De Nederlandse orde van advocaten heeft
aangedrongen op het treffen van een regeling die snel ingrijpen in een dergelijke
geval mogelijk maakt. Daarmee zijn niet alleen de belangen van de cliënten
van de betreffende advocaat, maar ook de openbare belangen die met een goede
beroepsuitoefening zijn gemoeid gediend. Na overleg met de Orde wordt thans
voorgesteld om voor de situatie waarin de advocaat zijn praktijk niet behoorlijk
uitoefent aparte regels in het leven te roepen. Daartoe wordt in een nieuwe
paragraaf 4a van Afdeling 2 van de Advocatenwet een aparte procedure
geïntroduceerd op grond waarvan het mogelijk wordt om in een dergelijk
geval op korte termijn de advocaat in zijn praktijkuitoefening te schorsen
dan wel een andere voorziening met betrekking tot de praktijkuitoefening te
treffen. De procedure wordt in een paragraaf na die van de tuchtrechtspraak
geplaatst, omdat een onbehoorlijke praktijkuitoefening in de meeste gevallen
ook tuchtrechtelijke kan worden aangepakt. Ingrijpen op grond van de procedure
inzake de onbehoorlijke praktijkuitoefening vereist dat de betrokken advocaat
tijdelijk of blijvend geen blijk geeft zijn praktijk behoorlijk uit te kunnen
oefenen. Doorgaans zal dit moeten worden onderbouwd met meerdere feitelijke
omstandigheden die duiden op het meer dan eens niet behoorlijk functioneren.
Het samenspel van deze omstandigheden kan niet alleen de onderbouwing van
een onbehoorlijke praktijkuitoefening zijn maar ook leiden tot een schending
van een publiekrechtelijke zorgvuldigheidsnorm, als bedoeld in artikel 46
van de Advocatenwet. Artikel 46 bepaalt dat de advocaten aan tuchtrecht zijn
onderworpen ter zake van enig handelen of nalaten in strijd met de zorg die
zij als advocaat behoren te betrachten ten opzichte van degenen wier belangen
zij als zodanig behartigen of behoren te behartigen, ter zake van
inbreuken op de verordeningen van de Nederlandse orde en ter zake van enig
handelen of nalaten dat een behoorlijk advocaat niet betaamt. Van schending
van deze norm is niet pas sprake indien aan de advocaat zijn handelen of nalaten
kan worden verweten. Wel moet de schending van deze publiekrechtelijke zorgvuldigheidsnorm
aan de betrokken advocaat kunnen worden toegerekend. Dit zal al gauw het geval
zijn, indien bijvoorbeeld de onbehoorlijke praktijkuitoefening zich uit in
rechtshulpverlening die ver onder een verantwoord niveau ligt. Indien een
advocatenpraktijk disfunctioneert kunnen immers niet alleen de belangen van
de cliënten worden geschaad, maar ook het publieke belang bij een goede
beroepsuitoefening.Dat een disfunctionerende praktijk aanleiding kan zijn tot het instellen
van een tuchtrechtelijke procedure, wil niet zeggen dat dat in alle gevallen
wenselijk is. In sommige gevallen zal de deken meer belang hechten aan een
ingrijpen in de advocatenpraktijk dan aan een tuchtrechtelijke sanctionering.
Hiervan kan bijvoorbeeld sprake zijn als het vooruitzicht bestaat dat de disfunctionerende
advocaat na verloop van tijd weer op voldoende niveau kan functioneren. Gedacht
kan worden aan het bieden van hulp bij het op orde brengen van de kantoororganisatie
van een advocaat die ten gevolge van deze ongeordende organisatie ver onder
het niveau van een gemiddeld advocaat werkzaam is.Ook kan het algemeen belang bij een goede beroepsuitoefening met zich
meebrengen dat – in tegenstelling tot bij de tuchtrechtelijke procedure –
een beslissing wordt genomen met betrekking tot de uitoefening van de prakrijk
die snel wordt uitgevoerd.Uit het bovenstaande volgt dat de procedure inzake de onbehoorlijke praktijkuitoefening
en de tuchtrechtelijke procedure in veel gevallen niet alleen afzonderlijk
maar ook tegelijkertijd gevoerd kunnen worden. Welke procedure gevoerd wordt
zal afhangen van de omstandigheden van het geval. Ook speelt een rol wie de
aanzet tot de procedure geeft. Zo kan de deken de voorkeur geven aan de procedure
inzake de onbehoorlijke praktijkuitoefening, terwijl een cliënt de tuchtrechtelijke
weg wil volgen.Een disfunctionerende praktijkuitoefening kan niet in alle gevallen worden
onderworpen aan het tuchtrecht. Te denken valt aan een advocaat die ten gevolge
van dementering niet goed meer functioneert. Om die reden is er voor gekozen
de procedure betreffende de onbehoorlijke praktijkuitoefening in een aparte
paragraaf onder te brengen. Er is dan in ieder geval één procedure
voor hetzelfde geval. Op deze manier wordt voorkomen dat onduidelijk is of
de algemene tuchtrechtelijke regels uit paragraaf vier, die van toepassing
zijn op de behandeling van een «echte» tuchtzaak, ook van toepassing
zijn op een zaak waarin de onbehoorlijke praktijkuitoefening de advocaat niet
kan worden toegerekend.De raad van discipline oordeelt over de schorsing of de voorziening met
betrekking tot de praktijkuitoefening. Is aanstonds duidelijk dat de advocaat
zijn praktijk onbehoorlijk uitoefent dan kan de raad van discipline de zaak
onmiddellijk behandelen. In lang niet alle gevallen zal direct duidelijk zijn
dat een advocatenpraktijk zodanig disfunctioneert dat de raad hierover een
uitspraak kan doen. Voorgesteld wordt om in deze gevallen de zaak te laten
voorafgaan door een onderzoeksfase. De plaatselijke deken die aanwijzingen
heeft dat een advocatenpraktijk niet naar behoren functioneert kan aan de
voorzitter van de raad van discipline vragen om een onderzoek in te stellen
naar de toestand waarin de praktijk zich bevindt. Op basis van de resultaten
van dit onderzoek kan de raad van discipline beoordelen of de advocaat moet
worden geschorst of bepaalde voorzieningen moeten worden getroffen. De procedure inzake de onbehoorlijke praktijkuitoefening is gericht op
het functioneren van de advocaat als zelfstandig rechtshulpverlener en niet
op de praktijkuitoefening van een samenwerkingsverband waarvan de advocaat
deel uitmaakt. Alhoewel advocaten steeds meer in samenwerkingsverbanden werken,
zijn deze samenwerkingsverbanden veelal zo ingericht dat elke advocaat zijn
eigen cliënten heeft. Mede gelet op de samenhang met de tuchtrechtelijke
procedure, sluit bij deze situatie de onderhavige procedure aan. Elke advocaat
wordt op zijn eigen handelen beoordeeld. In die zin voert elke advocaat een
eigen praktijk. Het ligt in de rede aan te nemen dat een disfunctionerende
advocaat die deel uitmaakt van een samenwerkingsverband wordt gecorrigeerd
door zijn kantoorgenoten. Verwacht mag worden dat de kantoorgenoten willen
voorkomen dat het imago van het samenwerkingsverband hierdoor wordt geschaad.
Indien dit niet gebeurt en de deken van de plaatselijke orde neemt kennis
van een tijdelijk of blijvend disfunctioneren van de betreffende advocaat
kan uitsluitend jegens hem een voorziening worden getroffen. Op de praktijkuitoefening
van de anderen is immers niets op aan te merken.Op dezelfde wijze wordt omgegaan met advocaten die in een team werken
waarvan eventueel personen uit andere disciplines deel uitmaken. Gesteld dat
niet alleen de betreffende advocaat maar ook degenen met wie wordt samengewerkt,
zoals notarissen en fiscalisten, disfunctioneren, dan wordt het functioneren
van laatstgenoemden beoordeeld volgens de disciplinaire regels die voor elk
van die beroepsgroepen gelden.De Raad wijst er op dat in het kader van het onderzoek naar de toestand
van de praktijk informatieplichten rusten op de advocaten die deel uitmaken
van het samenwerkingsverband waartoe de betreffende advocaat behoort. Anderen
zijn niet verplicht tot het verstrekken van informatie. Naar mijn mening staat
het gebrek aan deze informatie niet in de weg aan het beoordelen van de toestand
van de praktijk van de betreffende advocaat. Op grond van de gegevens voor
de verzameling waarvan de advocaat verantwoordelijk is, moet de toestand van
de praktijk blijken. Dit strookt ook met de opzet van de procedure inzake
de onbehoorlijke praktijkuitoefening die gericht is op de individuele advocaat.
Het is uitdrukkelijk niet de bedoeling om het beroepsgeheim van anderen dan
advocaten te doorkruisen.Behalve het creëren van een aparte procedure, bevat het wetsvoorstel
voorts een aantal verduidelijkingen en vereenvoudigingen die veelal op verzoek
van de Nederlandse orde van advocaten zijn doorgevoerd. Deze wijzigingen zullen
bij de desbetreffende artikelen worden toegelicht.ArtikelsgewijsARTIKEL IAIn de Algemene wet erkenning EG-hoger-onderwijsdiploma's is aan artikel
2 van de Advocatenwet een nieuw tweede lid toegevoegd. In dit nieuwe lid is
bepaald dat degene die elders als advocaat is ingeschreven of ingeschreven
is geweest en die wederom een verzoek om inschrijving als advocaat doet een
document moet overleggen waaruit blijkt dat hij in het kader van de uitoefening
van zijn beroep als advocaat niet tuchtrechtelijk is veroordeeld noch in staat
van faillissement heeft verkeerd. Recentelijk is daaraan toegevoegd dat ten
aanzien van de advocaat ook moet blijken dat de schuldsaneringsregeling natuurlijke
personen niet van toepassing is geweest. Kan een verzoeker niet een dergelijk
document overleggen, dan kan hij op grond van het tweede lid, onder a, van
artikel 4 van de Advocatenwet, niet tot de beëdiging worden toegelaten.
Deze bepaling gaat verder dan wenselijk moet worden geacht. Ook
vloeit deze reikwijdte niet voort uit de richtlijn die ten grondslag heeft
gelegen aan de Algemene wet erkenning EG-hoger-onderwijsdiploma's. Voorgesteld
wordt om de verzoeker te verplichten om een document over te leggen waaruit
blijkt of hij tuchtrechtelijk is veroordeeld of in staat van faillissement
heeft verkeerd of op ten aanzien van hem de schuldsaneringsregeling natuurlijke
personen van toepassing is geweest. Op deze manier wordt recht gedaan aan
het doel van het overleggen van een dergelijk document. De raad van toezicht
wordt geïnformeerd over het tuchtrechtelijk, het faillissements- of schuldsaneringsverleden
van de verzoeker. De raad beoordeelt of de informatie van dien aard is dat
de verzoeker niet wordt toegelaten tot de beëdiging vanwege het feit
dat er gegronde vrees bestaat dat de advocaat zich zal schuldig maken aan
onbehoorlijk handelen als bedoeld in het tweede lid, onder b van artikel 4
van de Advocatenwet.BVoorgesteld wordt om niet langer de Minister van Justitie, maar de algemene
raad de bevoegdheid te geven om aan een advocaat, die zijn kantoor in het
buitenland wenst te vestigen, ontheffing te verlenen van de verplichting om
kantoor te houden binnen het arrondissement van de rechtbank waar hij is ingeschreven.
Het gaat hier immers om een verplichting die betrekking heeft op een behoorlijke
praktijkuitoefening. In artikel 26 van de Advocatenwet is aan de algemene
raad de taak opgedragen om maatregelen te nemen die kunnen bijdragen tot een
behoorlijke praktijkuitoefening. De onderhavige wijziging beoogt hierbij aan
te sluiten.CVanwege het overbrengen van de procedure betreffende de advocaat die wegens
lichaams- of zielsgebreken niet in staat is tot een behoorlijke uitoefening
van zijn praktijk naar de nieuw voorgestelde paragraaf 4a, is artikel
16 technische aangepast.DTen gevolge van de voorgestelde wijziging van artikel 18 is het niet langer
noodzakelijk dat de algemene raad altijd uit negen leden bestaat. Hiermee
wordt tegemoet gekomen aan een wens van de Nederlandse orde van advocaten.
Door te regelen dat het ledenaantal uit minimaal vijf en maximaal negen leden
bestaat, wordt de algemene raad slagvaardiger. Voorkomen kan dan worden dat
de algemene raad zijn taken niet kan uitoefenen, indien een lid tussentijds
aftreedt. In de praktijk is dit meermalen een knelpunt gebleken.ENiet alleen wordt een flexibilisering van het aantal leden van de algemene
raad wenselijk geacht. Hetzelfde geldt met betrekking tot het aantal leden
van de raden van toezicht. Met de wijziging van artikel 22 wordt het mogelijk
dat de raden van toezicht kunnen bestaan uit ten minste vijf en ten hoogste
elf leden. Thans hangt de omvang van de raad van toezicht af van het aantal
advocaten dat in het betreffende arrondissement de praktijk uitoefent. Het
gevolg is dat de omvang van de raad vaak wisselt. Door het loslaten van deze
koppeling, wordt voorkomen dat bijna jaarlijks het bestuur moet worden aangepast.
Voorgesteld wordt om in het huishoudelijk reglement van de orde te bepalen
uit hoeveel leden de raad van toezicht bestaat. FArtikel 32 is technisch aangepast aan het Burgerlijk Wetboek.GIn het derde lid van artikel 46a is bepaald dat de tuchtrechtspraak met
betrekking tot de leden-advocaten en de plaatsvervangende leden-advocaten
van de raden van discipline wordt uitgeoefend door een door het hof van discipline
aan te wijzen andere raad van discipline. In de praktijk heeft het hof van
discipline deze bepaling analoog toegepast op de griffier van de raad van
discipline. In de voorgestelde wijziging is de griffier in de wettekst opgenomen.
Tevens is geregeld dat niet het hof, maar de voorzitter van het hof bevoegd
is om een andere raad aan te wijzen. Deze aanwijzingsbevoegdheid is niet van
een dergelijk gewicht dat het hof zich hierover moet uitspreken.Niet is geregeld welke raad bevoegd is te beslissen, indien niet de verweerder,
maar de klager lid is van de raad van discipline. Voorgesteld wordt om ook
in dit geval de voorzitter van het hof van discipline de bevoegdheid te geven
een andere raad aan te wijzen die de klachten behandelt.HThans is het aantal plaatsvervangende voorzitters van de raad van discipline
in het eerste lid van artikel 46b bepaald op twee. Dit aantal blijkt in de
praktijk te weinig te zijn. In geval van bij voorbeeld ziekte kan het voorkomen
dat geen plaatsvervangende voorzitters beschikbaar zijn om een zitting bij
te wonen. Om aan dit probleem tegemoet te komen wordt voorgesteld het aantal
plaatsvervangende voorzitters te verhogen tot maximaal zes.In het vierde lid is de verplichting van de raad van toezicht vervallen
om voor zijn rechtsgebied voor elke vacature in de raad van discipline bij
het college van afgevaardigden een voordracht in te dienen, waarop twee kandidaten
worden voorgedragen. In de praktijk blijkt aan deze regel geen behoefte te
bestaan. Bovendien is het niet altijd mogelijk om geschikte kandidaten te
vinden. Volstaan kan worden met de regel dat de raden van toezicht voordrachten
doen, waaruit door het college van afgevaardigden de leden-advocaten en de
plaatsvervangende leden-advocaten worden gekozen. Gehandhaafd is de regel
dat de verkiezing geschiedt met inachtneming van het streven naar een regionaal
verantwoorde samenstelling van de raden van discipline.Aangezien de voorzitter en de plaatsvervangende voorzitters niet tegelijk
worden benoemd, is het niet wenselijk dat wordt voorgeschreven dat zij tegelijk
aftreden. Dit voorschrift vervalt in het nieuwe vijfde lid.IIn artikel 46e wordt verduidelijkt dat de deken ook een onderzoek instelt
naar de bij hem ingediende klacht, indien de klager bij de indiening van de
klacht aan de deken heeft verzocht deze klacht onmiddellijk ter kennis van
de raad van discipline te brengen. De deken onderzoekt ook in deze gevallen
immers de aan de klacht ten grondslag liggende feiten.JDe wijzigingen van artikel 46h beogen verduidelijkingen aan te brengen.KHet tweede lid van artikel 47 wordt zodanig aangevuld dat niet alleen
de leden-advocaten en plaatsvervangende leden-advocaten, maar ook de voorzitter
en de plaatsvervangende voorzitters onderworpen zijn aan de regels inzake
wraking en verschoning. Zij maken immers ook deel uit van het tuchtcollege.LTijdens een procedure kan de klager zijn klacht intrekken. Hij heeft dan
niet langer een persoonlijk belang bij de voortzetting van de procedure. Intrekking
van de procedure zal in de meeste gevallen onderdeel uitmaken van de regeling
die de klagende cliënt met de betrokken advocaat heeft getroffen. Aangezien
het tuchtrecht niet primair is gericht op bescherming van de persoonlijke
belangen van de cliënt, maar op handhaving van het openbaar belang bij
een goede beroepsuitoefening, voorziet artikel 47a in de mogelijkheid om de
procedure voort te zetten met het oog op dit openbaar belang. In dat geval
wordt de behandeling van de klacht voortgezet als ware het een klacht van
de deken.MEen logisch gevolg van het schorsen van de advocaat in de uitoefening
van zijn praktijk is dat hij gedurende de schorsing de titel van advocaat
niet mag voeren. Voorgesteld wordt om deze regel op te nemen in een nieuw
vijfde lid.NHet vierde lid van artikel 49 wordt in die zin uitgebreid dat niet alleen
aan de leden van de raad van discipline kan worden opgedragen om getuigen
en deskundigen te horen, maar dat ook de voorzitter of zijn plaatsvervanger
daartoe bevoegd is.OAan het eerste lid van artikel 50 wordt toegevoegd dat de griffier van
de raad van discipline van de beslissingen van de raad waarbij een maatregel
is opgelegd een afschrift zendt aan de raad voor rechtsbijstand, indien de
betrokken advocaat bij die raad voor rechtsbijstand is ingeschreven. Op grond
van deze informatie kan de raad voor rechtsbijstand overwegen om de inschrijving
van de betreffende advocaat bij de raad door te halen op grond van het tweede
lid, onder c, van artikel 17 Wet op de rechtsbijstand. Indien de advocaat
in de uitoefening van de praktijk is geschorst dan wel de advocaat is geschrapt
van het tableau, mag de advocaat niet meer als zodanig optreden. Het is van
belang dat de raad voor rechtsbijstand hiervan op de hoogte is, opdat geen
toevoegingen worden verstrekt met het oog op het verlenen van rechtsbijstand
door deze advocaat.PIn de praktijk is het wenselijk gebleken dat het hof van discipline meer
dan twee kamers kan hebben. De voorgestelde wijziging van artikel 51 opent
de mogelijkheid daartoe. Voorts is om dezelfde reden als aangegeven in de
toelichting bij artikel 46b het aantal plaatsvervangende voorzitters gesteld
op maximaal zes. Het aantal benoemde leden is navenant verhoogd. QDe wijziging van artikel 56 betreft een technische aanpassing.RDoor het van overeenkomstige toepassing verklaren van artikel 47a kan
ook het hof van discipline de procedure op grond van het algemeen belang voortzetten,
indien de klager zijn klacht intrekt.SDe wijziging van artikel 58 stemt overeen met die van artikel 50, met
dien verstande dat in artikel 58 is geregeld dat de griffier van het hof van
discipline van de beslissingen van het hof een afschrift zendt aan de raad
voor rechtsbijstand.TArtikel 60bIn de Advocatenwet wordt in een nieuwe paragraaf 4a van Afdeling
2 de procedure geschetst inzake de onbehoorlijke praktijkuitoefening van de
advocaat. De opzet van het onderhavige artikel 60b is in eerste instantie
ontleend aan de regels in het tweede tot en met het zesde lid van artikel
16 betreffende de onbehoorlijke praktijkuitoefening door een lichamelijk of
geestelijk zieke advocaat. Aangezien de voorgestelde regeling op tuchtrechtelijke
leest is geschoeid, zijn de algemene regels inzake het tuchtrecht, die geen
betrekking hebben op de klachtprocedure, hierop van toepassing. Het betreft
onder andere de regels inzake de samenstelling van de raden en het hof van
discipline. Voor zover de regelgeving met betrekking tot de klachtprocedure
van toepassing is op de onderhavige procedure, worden deze van overeenkomstige
toepassing verklaard. Hieronder wordt aangegeven op welke wijze de procedure
van artikel 16 en de algemene tuchtrechtelijke procedure van artikel 46c en
volgende een rol hebben gespeeld bij de opzet van de onderhavige regeling.In artikel 16 wordt geregeld dat een advocaat die wegens lichaams- of
zielsgebreken niet in staat is tot behoorlijke uitoefening van zijn praktijk,
na verhoor of behoorlijke oproeping door de raad van discipline voor onbepaalde
tijd in de uitoefening van de praktijk kan worden geschorst.De voorgestelde regeling van artikel 60b reikt verder. Op grond van dit
artikel kan de raad van discipline een advocaat die tijdelijk of blijvend
niet in staat blijkt te zijn om zijn praktijk behoorlijk uit te oefenen voor
onbepaalde tijd in de uitoefening van die praktijk schorsen. Ook kan de raad
in plaats van een schorsing op te leggen een of meer voorzieningen met betrekking
tot de praktijkuitoefening treffen. Een voorziening kan ook tegelijk met een
opgelegde schorsing worden getroffen.De raad zal een voorziening treffen, indien redelijkerwijs is te verwachten
dat daardoor binnen afzienbare tijd het functioneren van de praktijk op een
aanvaardbaar niveau komt. Het treffen van dergelijke voorzieningen is niet
mogelijk onder het huidige recht. Hoogstens kan de raad van discipline bij
een voorwaardelijke veroordeling een bijzondere voorwaarde, de praktijkuitoefening
van de betrokken advocaat betreffende, opleggen (artikel 48b, tweede lid).De situaties waarin een advocaat tijdelijk of blijvend niet in staat is
tot een behoorlijke praktijkuitoefening kunnen zeer verschillend van aard
zijn. In tegenstelling tot hetgeen in artikel 16 is geregeld hoeft de oorzaak
van een disfunctionerende advocatenpraktijk niet alleen te zijn gelegen in
ziekte van de betreffende advocaat. Uit de praktijk kunnen ook genoemd worden de situaties waarin de kwaliteit van de rechtshulpverlening ver onder
een verantwoord niveau ligt of er sterke aanwijzingen zijn dat met cliëntgelden
wordt gemalverseerd of gefraudeerd. Ook is het voorgekomen dat een advocaat
plotseling kwam te overlijden of spoorloos verdween. Onoverkomelijke geschillen
tussen kantoorgenoten of een onvoldoende bedrijfsvoering kunnen ook een negatieve
invloed op het functioneren van de advocatenpraktijk hebben. Hetzelfde geldt
als een advocaat ernstige privé problemen heeft.In dergelijke gevallen kan alleen een schorsing worden opgelegd of een
voorziening worden getroffen, indien daartoe de noodzaak is. Hiervan is bij
voorbeeld geen sprake, indien kantoorgenoten de uit de hand gelopen situatie
bij hun collega opvangen.Of de advocaat in de uitoefening van zijn praktijk wordt geschorst of
een voorziening met betrekking tot de praktijkuitoefening wordt getroffen
hangt af van de omstandigheden van het geval. Het is vanzelfsprekend dat de
raad van discipline niet beslist tot schorsing, indien met een minder vergaande
voorziening kan worden volstaan. Het gaat er immers om dat een zodanige oplossing
voor de gerezen problemen wordt gekozen dat verwacht kan worden dat een advocatenpraktijk
binnen de kortst mogelijke tijd op een aanvaardbaar niveau functioneert. Indien
bij voorbeeld de kwaliteit van de rechtshulpverlening ruim onvoldoende is,
kan de advocaat worden verplicht om bepaalde opleidingen te volgen. De voorzieningen
kunnen ook betrekking hebben op het verbeteren van de kantoororganisatie.
In situaties waarin een redelijk vooruitzicht bestaat dat de betrokken advocaat
binnen afzienbare tijd weer in staat zal zijn zelfstandig op behoorlijke wijze
de praktijk uit te oefenen, kan enige steun worden geboden door toevoeging
van iemand die de wederopbouw van deze organisatie begeleidt. Voornoemde voorbeelden
zijn ontleend aan de bijzondere voorwaarden die de raad kan opleggen bij een
voorwaardelijke beslissing tot schorsing op grond van het tweede lid van artikel
48b van de Advocatenwet.Blijkt de situatie van de advocaat echter uitzichtloos, bij voorbeeld
vanwege de geestelijke toestand van de advocaat, dan kan de raad van discipline
zelfs beslissen tot de afbouw van de praktijk. In een dergelijk geval is de
advocaat niet meer in staat een goede beroepsuitoefening te bedrijven. Opdat
zowel de belangen van de cliënten als die van de beroepsgroep niet in
het gedrang komen, is het noodzakelijk dat dossiers worden overgedragen aan
andere advocatenkantoren. De deken is op grond van het zesde lid van artikel
60b juncto het eerste lid van artikel 48c van de Advocatenwet belast met het
toezien op de naleving van een dergelijke voorziening.De procedure met betrekking tot de onbehoorlijke praktijkuitoefening begint
niet door indiening van een klacht, maar op verzoek van de deken. Indien wel
een klacht wordt ingediend, zijn de artikelen 46c en verder van toepassing
met als gevolg dat de procedure veel langer duurt dan in het geval wordt gekozen
voor de onderhavige procedure. Bovendien voorziet deze procedure niet in de
mogelijkheid om een voorziening te treffen. De advocaat kan in dat geval immers
uitsluitend worden geschorst in de uitoefening van zijn praktijk. Het voorgaande
laat onverlet dat beide procedures tegelijkertijd kunnen worden gevoerd in
het geval een advocaat zijn praktijk onbehoorlijk uitoefent, indien aan de
daarvoor gestelde vereisten is voldaan.De onderhavige procedure neemt een aanvang nadat de deken van de orde
waartoe de advocaat behoort, de bevoegde raad verzoekt om een schorsing of
een voorziening. Bevoegd is de raad binnen wiens ressort de betrokken advocaat
is ingeschreven (artikel 46a, eerste lid). Alvorens te beslissen, hoort de raad van discipline de betrokken advocaat
en de betreffende deken. Deze regel is gedeeltelijk ontleend aan het tweede
lid van artikel 16.In het tweede lid van artikel 60b is aangegeven welke artikelen die betrekking
hebben op de klachtprocedure van overeenkomstige toepassing zijn op de onderhavige
procedure. Met betrekking tot de samenstelling van de raad van discipline
en het verschoningsrecht van de leden van de raad zijn het eerste en tweede
lid van artikel 47 van overeenkomstige toepassing. Dit artikel is van overeenkomstige
toepassing verklaard om geen misverstand te laten ontstaan over de vraag of
dit artikel van toepassing zou zijn in het enkele geval dat de zaak geen tuchtrechtelijk
karakter heeft, omdat de onbehoorlijke praktijkuitoefening niet aan de betrokken
advocaat kan worden toegerekend.Voorts is bepaald dat de behandeling van de zaak geschiedt overeenkomstig
de procedure zoals geregeld in het tweede tot en met het tiende lid van artikel
49. Deze regels zijn grotendeels ook van toepassing verklaard op de behandeling
van de zaak betreffende de onbehoorlijke praktijkuitoefening van een zieke
advocaat in artikel 16. Uit artikel 16 vloeit uit de niet toepasselijkheid
van het eerste lid van artikel 48 voort dat de zittingen niet openbaar zijn.
Dit is thans duidelijker in het tweede lid bepaald. De behandeling van de
zaak vindt met gesloten deuren plaats, tenzij de betrokken advocaat een openbare
zitting wenst. Het gaat hier immers om zaken die diep ingrijpen in de persoonlijke
levenssfeer van de betrokken advocaat. Een openbare zitting is slechts gerechtvaardigd
als de betrokken advocaat dit wenst.De niet toepasselijkheid van het eerste lid van artikel 48 betekent niet
dat de beslissingen van de raad van discipline niet behoeven te worden gemotiveerd.
Aangezien deze regel een algemeen procesrechtelijk beginsel is, is het niet
noodzakelijk om het betreffende onderdeel van het eerste lid van artikel 48
van overeenkomstige toepassing te verklaren.Het derde lid van artikel 60b bepaalt dat de griffier van de raad van
discipline een afschrift van de beslissing van de raad betreffende de schorsing
of voorziening bij aangetekende brief onverwijld zendt aan de betrokken advocaat,
de deken van de Nederlandse orde van advocaten, de deken van de orde waarvan
de advocaat deel uitmaakt, de rechtbank bij welke de advocaat is ingeschreven
en, indien de betrokken advocaat is ingeschreven bij een raad voor rechtsbijstand,
aan de voorzitter van deze raad. De regeling stemt grotendeels overeen met
het derde lid van artikel 16 en sluit aan bij het nieuw voorgestelde onderdeel
e van het eerste lid van artikel 50. Aangezien de geschorste advocaat, net
als in het huidige recht, de titel van advocaat niet mag voeren, is het van
belang dat de raad voor rechtsbijstand van de beslissing op de hoogte wordt
gesteld. Er wordt dan geen toevoeging gegeven ten behoeve van de verlening
van rechtsbijstand door deze advocaat.Van de beslissing waarin een voorziening met betrekking tot de praktijkuitoefening
wordt getroffen, wordt geen afschrift verzonden naar de rechtbank en de voorzitter
van de raad voor rechtsbijstand. Een voorziening zal immers geen gevolgen
hebben voor de behandeling van de dossiers van cliënten in rechte respectievelijk
het verstrekken van een toevoeging. Is de afbouw van de praktijk bevolen,
dan ligt het voor de hand dat tegelijkertijd de advocaat in de praktijkuitoefening
wordt geschorst. Van die laatste beslissing wordt de rechtbank en de voorzitter
van de raad voor rechtsbijstand op de hoogte gesteld.Aangezien het hoger beroep bij het hof van discipline de werking van de
beslissing niet schorst, wordt de rechtbank al van de beslissing van de raad
van discipline op de hoogte gesteld. In het huidige recht heeft het beroep
schorsende werking. Daarom is in het vijfde lid van artikel 16 en het
eerste lid van artikel 59 bepaald dat de rechtbank pas van de schorsingsbeslissing
op de hoogte behoeft te worden gesteld nadat de beslissing in kracht van gewijsde
is gegaan.In het vierde lid van artikel 60b wordt de mogelijkheid van beroep tegen
de beslissing van de raad van discipline geregeld. Dit lid stemt enigszins
overeen met het vierde lid van artikel 16. In het onderhavige lid is echter
de termijn waarbinnen hoger beroep moet worden ingediend ingekort en zijn
meer artikelen die betrekking hebben op de procedure bij het hof van discipline
van overeenkomstige toepassing verklaard dan in artikel 16. Toegevoegd zijn
de artikelen 55, 56, tweede, vierde en zesde lid. Aangezien de procedure in
de meeste gevallen van tuchtrechtelijke aard is, worden zoveel mogelijk tuchtrechtelijke
regels die in hoger beroep gelden van toepassing verklaard. De termijn van
hoger beroep is gelijk aan die genoemd in het eerste lid van artikel 56. Afgezien
van het feit dat daardoor de beroepstermijn in alle tuchtzaken gelijk is,
wordt een kortere beroepstermijn dan thans in artikel 16 is bepaald, ook gerechtvaardigd
door de aard van de zaak. Het betreft immers een zaak waarbij snel ingrijpen
in de niet goed lopende advocatenpraktijk gewenst is. Daarbij past dat hoger
beroep zo snel mogelijk wordt ingesteld. Voor zover de betrokken advocaat
hoger beroep instelt, is ook hij gebaat bij een vlotte afwikkeling van de
zaak.Artikel 55 is van toepassing verklaard, omdat juist in de onderhavige
procedure het van belang is dat het hof van discipline waakt tegen nodeloze
vertraging. In het tweede lid van artikel 56 is bepaald dat de landelijke
deken eigener beweging hoger beroep kan instellen. In het vierde lid wordt
de samenstelling van de kamer die de zaak behandelt geregeld en in het zesde
lid wordt melding gemaakt van de wrakings- en verschoningsregels ten aanzien
van de leden van het hof van discipline. De toepasselijkheid van al deze regels
in de onderhavige procedure spreekt voor zich.In afwijking van hetgeen in het vierde lid van artikel 16 is bepaald is
de verwijzing in het tweede lid van artikel 57 naar de openbaarheid van de
zitting niet van toepassing. In de toelichting bij het tweede lid is aangegeven
dat de persoonlijke levenssfeer van de betrokken advocaat in zodanige mate
wordt geraakt dat dit een behandeling met gesloten deuren rechtvaardigt. Ook
is het nieuw voorgestelde artikel 47a niet van overeenkomstige toepassing.
Naar mijn mening zijn er geen gevallen waarin het algemeen belang vordert
dat de procedure wordt voortgezet nadat de deken zijn verzoek heeft ingetrokken.De rechtbank en de voorzitter van de raad van rechtsbijstand, die op de
hoogte zijn van de beslissing in eerste aanleg, worden ook geïnformeerd
over de beslissing in hoger beroep.In tegenstelling tot hetgeen in het huidige recht is geregeld, schorst
het beroep de werking van de beslissing van de raad van discipline niet. De
raad zal immers een schorsing opleggen of een voorziening treffen, indien
de onbehoorlijke praktijkuitoefening niet langer voldoet aan de eisen die
het openbaar belang aan het uitoefenen van de advocatuur stelt, met als gevolg
dat de belangen van veel cliënten op het spel staan. Het onmiddellijk
ingrijpen in de gang van zaken in de praktijk heeft primair tot doel de nijpende
situatie zo te verbeteren dat de advocaat zelfstandig zijn praktijk kan voortzetten.
Met deze opzet strookt dat het beroep geen schorsende werking heeft.Het vijfde lid stemt overeen met het zesde lid van artikel 16 en het nieuw
voorgestelde vijfde lid van artikel 48. Door het van toepassing verklaren
van het zesde lid brengt de schorsing het verlies mede van de betrekkingen,
waarbij de hoedanigheid van advocaat een vereiste voor verkiesbaarheid of
benoembaarheid is. Het zesde lid sluit aan bij artikel 48c. Op grond van artikel 48a kan
de raad van discipline bij het voorwaardelijk opleggen van een maatregel een
bijzondere voorwaarde opleggen. De deken van de orde, waartoe de advocaat
behoort ziet toe op de naleving van de voorwaarden (artikel 48c). Aangezien
wordt voorgesteld om in geval van een onbehoorlijke praktijkuitoefening de
mogelijkheid te bieden tot het treffen van een of meer voorzieningen is het
wenselijk dat ook de naleving hiervan wordt gewaarborgd. Om deze reden bepaalt
het zesde lid van artikel 60b dat artikel 48c van overeenkomstige toepassing
is.De behandeling van het verzoek om opheffing van de schorsing of voorziening
is geregeld in het zevende lid van artikel 60b. Deze mogelijkheid wordt ook
geboden in het tweede lid van artikel 16. De advocaat die is geschorst of
jegens wie een voorziening is getroffen kan aan de raad van discipline te
allen tijd verzoeken om opheffing van de schorsing of voorziening. De procedure
is gelijk aan die van het opleggen van een schorsing of het treffen van een
voorziening.Artikel 60cIn veel gevallen is het niet onmiddellijk duidelijk of een advocaat zijn
praktijk zodanig onbehoorlijk uitoefent dat een schorsing kan worden opgelegd
dan wel een voorziening kan worden getroffen. De plaatselijke deken heeft
in dergelijke gevallen vaak wel duidelijke aanwijzingen dat een bepaalde advocatenpraktijk
niet naar behoren functioneert. Een aanwijzing kan zijn gelegen in de informatie
die de deken over de advocatenpraktijk ontvangt van andere advocaten, rechters
of cliënten. Indien procureursdeclaraties niet worden betaald kan dit
een indicatie zijn dat de praktijk bedrijfseconomisch disfunctioneert. Andere
indicaties zijn onder andere al dan niet gegrond bevonden klachten en het
niet reageren op brieven van de deken met betrekking tot bijvoorbeeld niet
betaalde rekeningen. In dergelijke gevallen kan het wenselijk zijn dat onderzoek
wordt gedaan naar de wijze waarop de praktijk wordt gevoerd door de betreffende
advocaat. Daartoe wordt voorgesteld om in het eerste lid van artikel 60c te
bepalen dat de deken van de orde waartoe de betrokken advocaat behoort, de
voorzitter van de raad van discipline kan verzoeken tot het instellen van
een onderzoek naar de toestand waarin de praktijk van een advocaat zich bevindt.
Voorwaarde voor het doen van een dergelijk verzoek is dat de plaatselijke
deken aanwijzingen heeft dat de praktijk onbehoorlijk wordt uitgeoefend. Daartoe
is voldoende dat de deken zijn verzoekschrift kan onderbouwen.In het tweede lid is geregeld welke voorzitter bevoegd is. Alvorens de
voorzitter van de raad van discipline beslist op het verzoek tot het instellen
van een onderzoek, hoort hij de deken en de betrokken advocaat (derde lid).
Aangezien er aanwijzingen zijn dat de advocatenpraktijk niet naar behoren
functioneert is het van belang dat de voorzitter zo spoedig mogelijk na het
horen een beslissing neemt over het instellen van een onderzoek naar de toestand
waarin de praktijk van de advocaat zich bevindt.Net als de behandeling van de «hoofdzaak», geschiedt de behandeling
van de onderhavige zaak met gesloten deuren, tenzij de betrokken advocaat
behandeling in een openbare zitting wenst. In laatstgenoemde zaak zullen in
de meeste gevallen dezelfde feiten die de persoonlijke levenssfeer raken aan
de orde komen als in de «hoofdzaak».Op grond van het vierde lid kunnen binnen veertien dagen na verzending
van de beslissing van de voorzitter de betrokken advocaat en de deken verzet
doen bij de raad van discipline. Aangezien het verzet geen schorsende werking
heeft, is het voor zowel de betrokken advocaat als de plaatselijke
deken van belang dat snel duidelijk wordt of een onderzoek naar de toestand
van de advocatenpraktijk gerechtvaardigd is. De advocaat heeft er belang bij
dat zijn praktijkuitoefening van alle blaam wordt gezuiverd. Het belang van
de deken is gelegen in het bewaken van het publieke belang bij een goede beroepsuitoefening
en het daarmee gepaard gaande handhaven van het vertrouwen van de rechtzoekende.
Zo is evident dat snel ingrijpen in de advocatenpraktijk noodzakelijk is,
indien er een vermoeden is dat de bedrijfsorganisatie volkomen te wensen overlaat.
Het is dan mogelijk niet te laat om bij voorbeeld een surséance van
betaling te voorkomen.De behandeling van het verzet vindt ook met gesloten deuren plaats, tenzij
de betrokken advocaat een behandeling in een openbare zitting wenst.Artikel 60dBeslist de voorzitter van de raad van discipline tot het instellen van
een onderzoek, dan benoemt hij een of meer leden of plaatsvervangende leden
van de raad tot rapporteur (artikel 60d, eerste lid). De rapporteur of rapporteurs
bepalen de wijze waarop zij het onderzoek uitvoeren. Deze onderzoeksvrijheid
is op twee manieren begrensd. Ten eerste bepaalt de voorzitter de termijn
waarbinnen de rapporteur of de rapporteurs verslag moeten uitbrengen over
de toestand waarin de praktijk van de advocaat zich bevindt (artikel 60d,
eerste lid). Ten tweede bepaalt de voorzitter de maximale kosten van het onderzoek
(artikel 60d tweede lid).De termijn waarbinnen het onderzoek moet zijn afgerond, mag in beginsel
niet langer zijn dan zes weken. Deze termijn kan eenmaal met ten hoogste zes
weken worden verlengd. Gelet op de ernst van de situatie is het wenselijk
dat het onderzoek binnen de kortst mogelijke tijd wordt afgerond. Zoals al
eerder is aangegeven, is het voor zowel de betrokken advocaat als de plaatselijke
deken van belang dat zo snel mogelijk duidelijkheid wordt verschaft over de
stand van zaken. De termijn waarbinnen het onderzoek moet zijn afgerond moet
echter ook weer niet zo kort zijn dat dit ten koste gaat van de zorgvuldigheid.
Hiermee zijn de wederzijdse belangen ook niet gediend.De voorzitter bepaalt het bedrag dat het onderzoek maximaal mag kosten.
Daartoe is vereist dat hij inschat welk onderzoek gedaan moet worden en of
daarbij de hulp van deskundigen gewenst of noodzakelijk is. Indien de bedrijfsvoering
van de advocatenpraktijk getuigt van wanbeheer, kan het inschakelen van een
boekhouder onontbeerlijk zijn. Is er sprake van bijzonder slechte rechtskundige
hulpverlening, dan behoeft wellicht geen gebruik te worden gemaakt van de
hulp van een derde. De kosten van het onderzoek worden ook bepaald door de
naar verwachting te besteden tijd aan het onderzoek. Opdat de kosten van het
onderzoek in de hand worden gehouden, bepaalt de voorzitter de grondslag voor
de vergoeding van de rapporteur of rapporteurs. Gedacht kan hierbij worden
aan het vaststellen van een vergoeding per uur. Bovendien is aan de voorzitter
de bevoegdheid gegeven om te beslissen of het bedrag wordt verhoogd, indien
de rapporteurs het vastgestelde bedrag dreigen te overschrijden. Aangezien
de advocaat naar wiens praktijk onderzoek wordt gedaan de kosten in beginsel
betaalt, kan de voorzitter bepalen dat de advocaat voor de betaling van die
kosten zekerheid stelt. Indien de advocaat weigert voor de betaling van die
kosten zekerheid te stellen, houdt dit de procedure niet op.Welk bedrag er na afronding van het onderzoek uiteindelijk betaald moet
worden, wordt vastgesteld door de raad van discipline (derde lid). De raad
van discipline kan het bedrag vaststellen in zijn beslissing waarin hij oordeelt
over de schorsing van de advocaat in de uitoefening van zijn praktijk dan
wel het treffen van een of meer voorzieningen, als bedoeld in het eerste lid
van artikel 60b. Bij de vaststelling van het bedrag van het onderzoek
houdt de raad rekening met de beslissingen die op dit punt zijn genomen door
de voorzitter.Zoals hierboven is aangegeven worden de kosten in beginsel betaald door
de advocaat, naar wiens praktijk onderzoek is gedaan. Hiervan wordt afgeweken,
indien de betreffende advocaat niet wordt geschorst of geen voorziening wordt
getroffen dan wel de advocaat niet in staat is de kosten geheel of gedeeltelijk
te dragen. In het laatste geval bepaalt de raad tevens welk deel van de kosten
wel voor rekening van de advocaat komt (vierde en vijfde lid). De kosten die
niet worden gedragen door de betrokken advocaat worden voldaan door de plaatselijke
orde. Beslist de raad naar aanleiding van het onderzoek, bedoeld in artikel
60c, niet tot schorsing of treft de raad geen voorlopige voorziening doordat
het de termijn waarbinnen moet worden beslist, bedoeld in het derde lid van
artikel 60g, laat verlopen, dan bepaalt de raad in een zelfstandige beslissing
welk bedrag de plaatselijke orde moet betalen.Artikel 60eOpdat de rapporteur zijn onderzoek naar de toestand van de praktijk van
de betrokken advocaat goed kan verrichten, heeft hij toegang tot diens praktijk.
Derden die de rapporteur inschakelt ten behoeve van het onderzoek hebben ook
toegang tot de praktijk. Indien de rapporteur en degenen die hem vergezellen
niet worden toegelaten tot het kantoor kan hij de hulp van de politie inroepen.Tevens zijn de rapporteur en degenen die hem vergezellen gerechtigd van
alle – al dan niet geautomatiseerde – bescheiden kennis te nemen
in verband met de juiste vervulling van hun taak. Dit houdt ook in dat de
rapporteur kennis kan nemen van de bescheiden van de kantoorgenoten van de
betrokken advocaat, mits dit voor zijn onderzoek noodzakelijk is (eerste lid).
Zo kan de rapporteur, indien hij onderzoek doet naar de financiële gang
van zaken, inzage vragen in faillissementsrekeningen en derdengeldrekeningen.
De werkgever bij wie de advocaat in dienst is, is ook verplicht desgevraagd
de voor het onderzoek noodzakelijke inlichtingen te geven en inzage te verlenen
in relevante stukken (tweede lid).Artikel 60fIn artikel 60f worden twee typen voorlopige voorzieningen geregeld. In
het eerste lid wordt de mogelijkheid gecreëerd dat de voorzitter van
de raad van discipline op verzoek van de rapporteur voor ten hoogste de duur
van het onderzoek een voorlopige voorziening treft ten behoeve van het goed
kunnen verrichten van het onderzoek.Het tweede lid heeft betrekking op het treffen van een voorlopige voorziening
door de voorzitter van de raad van discipline, indien hij dit in verband met
de toestand van de praktijk noodzakelijk acht. Gedurende het onderzoek kan
blijken dat het wenselijk is al sturing te geven aan de uitoefening van de
praktijk. In dergelijke gevallen zal een voorlopige voorziening vooruitlopen
op de definitieve voorziening die wordt getroffen door de raad van discipline
op grond van artikel 60b. Van belang voor het treffen van een definitieve
voorziening is dat er een redelijk vooruitzicht bestaat dat de betrokken advocaat
binnen afzienbare tijd weer in staat zal zijn zelfstandig op behoorlijke wijze
de praktijk uit te oefenen. Een voorlopige voorziening kan worden getroffen,
indien dit wezenlijk kan bijdragen aan dit herstelproces of zelfs verdere
achteruitgang van de praktijk kan voorkomen. Zo kan het ter afwending van
een dreigende surséance van betaling noodzakelijk zijn om financiële
bijstand te verlenen aan de advocaat wiens advocatenpraktijk getuigt van financieel
wanbeheer.De voorlopige voorziening blijft van kracht totdat de voorzitter van de
raad haar opheft op de grond dat de voorlopige voorziening niet langer noodzakelijk is dan wel de raad van discipline een definitieve voorziening
heeft getroffen of de advocaat heeft geschorst in de uitoefening van zijn
praktijk op grond van artikel 60b. De voorlopige voorziening vervalt in ieder
geval, indien de raad van discipline op basis van de resultaten van het onderzoek
niet binnen vier weken overgaat tot hetzij het treffen van een definitieve
voorziening, hetzij het schorsen van de advocaat. Indien de raad van discipline
niet binnen deze termijn een oordeel geeft over de vraag of de uitoefening
van de praktijk onbehoorlijk is, is er blijkbaar geen situatie waarin acuut
moet worden ingegrepen en is er dus ook geen grond om de voorlopige voorziening
te laten voortbestaan. Dit is geregeld in het vierde lid van artikel 60g.Tegen zowel de beslissing met betrekking tot de voorlopige voorziening
in het kader van het onderzoek als die in het kader van de toestand van de
praktijk, kunnen de betrokken advocaat en de deken binnen veertien dagen na
verzending van een afschrift van de beslissing verzet doen bij de raad van
discipline. Het verzet heeft geen schorsende werking.Artikel 60gIn artikel 60g wordt de afronding van het onderzoek geregeld. De rapporteur
of rapporteurs moet(en) aan de voorzitter van de raad van discipline verslag
uitbrengen binnen de door de voorzitter gestelde termijn. In dit verslag geeft
de rapporteur zijn met redenen omkleed oordeel over de toestand van de praktijk
van de betrokken advocaat (eerste lid). Uit het verslag moet blijken of het
vooruitzicht bestaat, dat de betrokken advocaat binnen redelijke tijd zelfstandig
in staat zal zijn tot een behoorlijke uitoefening van de praktijk. Het verslag
mag ook aanbevelingen van de rapporteurs bevatten. De rapporteur kan bij voorbeeld
aanbevelen om een bepaalde voorziening te treffen.De griffier van de raad doet onverwijld een afschrift van het verslag
toekomen aan de betrokken advocaat en de plaatselijke deken (eerste lid).
Met het oog op de bescherming van de persoonlijke levenssfeer van de betrokkene
mogen zonder toestemming van de voorzitter van de raad van discipline geen
mededelingen uit het verslag worden gedaan aan derden. De betrokken advocaat
mag wel informatie uit het verslag mededelen aan derden. Ook de deken is bevoegd
zonder toestemming van de voorzitter van de raad mededelingen te verstrekken
uit het verslag aan de raad van toezicht waarvan hij deel uitmaakt (tweede
lid).De rapporteur en degenen die hij bij het onderzoek heeft betrokken hebben
een geheimhoudingsplicht. Zij mogen van hetgeen hen bij het onderzoek is gebleken
niets aan anderen bekend maken, tenzij dit voortvloeit uit zijn opdracht.Op grond van de resultaten van het onderzoek kan de raad van discipline
beslissen tot het schorsen van de advocaat in de uitoefening van zijn praktijk
of het treffen van een voorziening die betrekking heeft op de praktijkuitoefening.
De raad is gehouden binnen vier weken na ontvangst van het verslag een dergelijke
beslissing te nemen. Neemt de raad niet tijdig een beslissing dan vervalt
van rechtswege de voorlopige voorziening die de voorzitter van de raad op
grond van artikel 60f, tweede lid heeft getroffen met het oog op de toestand
van de praktijk (vierde lid).UHet tweede lid van artikel 62 vervalt, omdat in artikel 64 is bepaald
dat het derde lid van artikel 2 van overeenkomstige toepassing is op procureurs.
Daarmee is reeds geregeld dat de griffier een afschrift van een verzoek om
inschrijving zendt aan de raad van toezicht. VDoor het van overeenkomstige toepassing verklaren van het tweede lid van
artikel 2 op procureurs is een omissie hersteld. Net als de aankomend advocaat
moet ook degene die een verzoek doet om inschrijving als procureur een verklaring
omtrent het gedrag overleggen alsmede een document waaruit blijkt of hij in
het kader van de uitoefening van zijn beroep als procureur tuchtrechtelijk
is veroordeeld of in staat van faillissement heeft verkeerd.WAan artikel 69 wordt toegevoegd dat ook de procedure inzake de onbehoorlijke
praktijkuitoefening ook op procureurs van toepassing is.ARTIKEL IIIn artikel II is het overgangsrecht geregeld indien voor het tijdstip
van inwerkingtreding van deze wet reeds een procedure is aangevangen met betrekking
tot een advocaat die wegens lichaams- of zielsgebreken niet in staat is tot
een behoorlijke uitoefening van de praktijk. Op deze procedure blijft het
recht van toepassing dat gold voor het tijdstip van inwerkingtreding van deze
wet. Dit geldt zowel voor de procedure in eerste aanleg, als in hoger beroep.De Minister van Justitie,A. H. Korthals 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26940-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl