Ontslag Voorzitter College van Procureurs-Generaal; Brief minister over de achtergronden van het ontslag van de voorzitter van het College van procureurs-generaal Docters van Leeuwen
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25897, nr. 1

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

20-02-1998

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

25897 nr. 1

17-02-1998

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25897Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 29 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 897Ontslag Voorzitter College van Procureurs-Generaalnr. 1BRIEF VAN DE MINISTER VAN JUSTITIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 17 februari 1998Bij mijn brief van 13 februari jl. (25 852, nr. 10) inzake het rapport-Dolman,
deelde ik uw Kamer naar aanleiding van vragen over de positie van de heer
Docters van Leeuwen mede, dat ik uw Kamer zou inlichten zodra ik een definitief
besluit zou hebben genomen. Ik kan thans mededelen dat bij koninklijk besluit
van heden aan de heer Docters van Leeuwen eervol ontslag is verleend op de
voet van artikel 99 van het Algemeen Rijksambtenarenreglement, waarbij op
de voet van het tweede lid van dat artikel een wachtgeldregeling is vastgesteld.
In het onderstaande ga ik in op de achtergronden van het ontslag en op de
wachtgeldregeling die in dat verband tot stand is gekomen.Naar aanleiding van de gebeurtenissen die zich de afgelopen weken hebben
voorgedaan, heb ik mij moeten beraden op het vertrouwen dat persoonlijk en
institutioneel moet bestaan tussen de minister van Justitie en een procureur-generaal,
in het bijzonder de voorzitter van het College van procureurs-generaal.Op 26 januari 1998 schreef ik aan uw Kamer onder meer het volgende:«De vraag is aan de orde of de opstelling van het College van
procureurs-generaal en in het bijzonder die van de Voorzitter van het College
te verenigen valt met hetgeen van hem verwacht mag worden.Alvorens nader op deze vraag in te gaan merk ik op dat tussen het
College en mij dezelfde uitgangspunten dienen te gelden als tussen ambtenaren
en politiek verantwoordelijken in het algemeen. Onverminderd de bijzondere
positie die het openbaar ministerie in ons staatsbestel inneemt, is de positie
van de leden van het openbaar ministerie immers niet anders dan die van andere
ambtenaren. Juist de bijzondere taken die het openbaar ministerie vervult,
maken het nodig dat het College zich hiervan voortdurend rekenschap geeft.
De voorzitter van dat College is daarbij voor mij het eerste aanspreekpunt.
Dat vraagt om een bijzondere vertrouwensband.Voor de beantwoording van de hiervoor gestelde vraag is het volgende
van belang.In het rapport dat dr. D. Dolman op mijn verzoek heeft opgesteld
wordt het volgende geresumeerd:«a. dat Steenhuis, op verzoek van Kampen, Bakkenist de weg wees
op het ministerie;b. dat hij de gelegenheid kreeg kanttekeningen te plaatsen bij de concept-offerte
enc. dat Onnes, nadat de opdracht aan Bakkenist was gegund, het risico van
belangenvermenging aan Steenhuis voorhield en zich door hem persoonlijk liet
geruststellen.Deze feiten en omstandigheden geven naar mijn oordeel blijk van een
vertrouwelijke sfeer tussen de onderzoekers en Steenhuis. De vraag kan dan
rijzen of tijdens het onderzoek de band van Steenhuis met Bakkenist onbewust
toch al dan niet van invloed is geweest op de wederzijdse bejegening van de
onderzoekers en Steenhuis en in het verlengde daarvan op de inhoud van het
rapport. Concrete aanwijzingen daartoe zijn ook mij niet gebleken.».Over de feiten bestaat geen verschil van mening. Daargelaten welke
rechtspositionele gevolgen daaraan precies moeten worden verbonden voor wat
betreft de positie van de heer Steenhuis, moet voorop staan dat een dergelijke
gang van zaken niet had mogen plaatsvinden.In verband met de vereiste zorgvuldigheid jegens de heer Steenhuis
heb ik het noodzakelijk geacht dat vastgesteld wordt hoe zijn handelen en
nalaten zich hebben verhouden tot wat van hem mocht worden verwacht, gelet
op zijn bevoegdheden, verantwoordelijkheden en professionaliteit als procureur-generaal.
Daartoe heb ik mr. J. E. B. van Julsingha en prof. mr. H. Franken gevraagd
mij hierover hun oordeel te geven.Helaas heb ik moeten constateren dat er een verschil van inzicht
bestaat tussen mijzelf en de voorzitter van het College omtrent de appreciatie
van hetgeen is voorgevallen. Dit was het kernprobleem dat in de besprekingen
op donderdagavond 22 januari bleek. Van de voorzitter van het College mocht
worden verwacht dat hij onderkende dat hetgeen is voorgevallen mede het aanzien
van het openbaar ministerie raakt en dat hij daarin zijn eigen verantwoordelijkheid
zou hebben genomen. Daarentegen heeft hij zich als belangenbehartiger van
de heer Steenhuis tegenover de minister opgesteld.Het voorgaande kan mede worden geadstrueerd aan de hand van de gang
van zaken met betrekking tot het aanhangig gemaakte kort geding. Niet is immers
gebleken dat de voorzitter de heer Steenhuis heeft ontraden een dergelijk
kort geding aanhangig te maken, ook nu dat plaatsvond op een moment waarop
noch de heer Steenhuis noch de voorzitter kennis had kunnen nemen van het
rapport, laat staan daarover met mij had kunnen overleggen. Reeds 's middags
was daaromtrent een kort geding aangekondigd, welk bericht even na 17.30 uur
de Landsadvocaat bereikte.Uiteraard heeft een ieder het recht om een (rechtspositioneel) geschil
aan de rechter voor te leggen, ook procureur-generaal Steenhuis, maar het
is aan de voorzitter van het College van procureurs-generaal om in een dergelijk
geval open overleg mogelijk te maken in plaats van het aanvangen van rechtsmaatregelen
te ondersteunen. Bovendien heeft hij als voorzitter van het College niet tegengegaan
dat het gehele College in de kwestie werd betrokken waardoor deze nadrukkelijk
werd gecollectiveerd. Daardoor is een situatie, althans een beeld, geschapen
van een College (een openbaar ministerie) dat zich opstelt tegenover de minister
en is het beeld van een gezagscrisis ontstaan. Dit is buitengewoon schadelijk,
voor het openbaar ministerie en voor het aanzien van Justitie in het algemeen.».Ik heb daarnaast het volgende overwogen.Op 14 januari jl. gaf de heer Steenhuis schriftelijk een overzicht van
de naar zijn visie relevante feiten en achtergronden van zijn nevenfunctie
bij Bakkenist en van zijn betrokkenheid bij de offerte voor de uitvoering
van het onderzoek-Groningen. Uit dit overzicht bleek niet alleen van de nevenfunctie
van de heer Steenhuis bij Bakkenist, maar ook bij voorbeeld van zijn betrokkenheid
bij het concept voor de offerte van Bakkenist. Reeds dit loutere feit, dat
aan de heer Docters van Leeuwen bekend was, rechtvaardigde – gegeven
de aard en het onderwerp van het onderzoek-Groningen, de sensitiviteit van
dit onderzoek en de verantwoordelijkheid die de heer Steenhuis als procureur-generaal
droeg – alleen al in bestuurlijk en politiek opzicht de kwalificatie
«ernstig» die ik verwoordde in het gesprek dat ik met de heren
Docters van Leeuwen en Steenhuis diezelfde dag voerde. Naar mijn persoonlijk
oordeel lagen op grond van de beschrijving van de heer Steenhuis ook toen
al voldoende feiten vast die het buitengewoon kwestieus maakten of de heer
Steenhuis zich wel had gedragen in overeenstemming met de normen die hij als
procureur-generaal in acht had te nemen.Reeds bij dit gesprek op 14 januari jl. viel mij op dat de heren Steenhuis
en Docters van Leeuwen afstand namen van mijn oordeel. Van de heer Steenhuis
kon ik dat als rechtstreeks betrokkene nog billijken, van de heer Docters
van Leeuwen als voorzitter van het College niet. Deze lijn heeft de heer Docters
van Leeuwen in de periode daarna doorgetrokken. Hij stond matiging in de mogelijke
reacties mijnerzijds jegens de heer Steenhuis voor en dacht daarbij in termen
van door mij opgelegde eisen, waarbij hij niet onder ogen wilde zien dat de
beoordeling van de proporties van het gebeurde kennelijk aanzienlijk verschilde.
Dat de heer Steenhuis geheel uit eigen beweging consequenties zou kunnen en
moeten verbinden aan het gebeurde werd door de heer Docters van Leeuwen niet
geopperd. Het standpunt van het College dat van verdere samenwerking met de
heer Steenhuis alleen sprake zou kunnen zijn, indien uit het onderzoek van
dr. Dolman niet zou blijken van op daadwerkelijke belangenverstrengeling wijzende
feiten, getuigde van hetzelfde verschil van inzicht. Dat standpunt is immers
uiterst restrictief. Het gaat in deze om meer dan alleen daadwerkelijke belangenverstrengeling,
d.w.z. aan kwade trouw grenzende gedragingen. Het gaat mede om de schijn van
belangenverstrengeling die behoort te worden vermeden. Ook te goeder trouw
kunnen ernstige fouten worden gemaakt. De mening dat de heer Docters van Leeuwen
zelf en de overige leden van het College geen standpunten in het overleg met
mij kenbaar zouden mogen maken wanneer ik uit een oogpunt van juridische zorgvuldigheid
een verdere externe juridische toets noodzakelijk vind, achtte ik onjuist.
Van de procureurs-generaal en in het bijzonder van de voorzitter van het College
mag worden verwacht dat zij een eigen oordeel hebben over de wijze waarop
een procureur-generaal in gevallen als deze behoort te handelen en die opvatting
ook aan mij kenbaar maken zodat ik die bij mijn beoordeling kan betrekken.Deze appreciatieverschillen culmineerden op de donderdagavond, 22 januari
1998. Ook toen richtte de heer Docters van Leeuwen zijn weerstand naar aanleiding
van het concept van de brief aan de Kamer op de daarin voorkomende woorden
als «ernstig» en «maatregelen». Hij gaf opnieuw geen
blijk van een autonoom oordeel over de toen voorliggende feiten. Het ging
hem om de positie van de heer Steenhuis, niet om het bredere perspectief dat
ik onder ogen moest zien. Een waardering van en advisering over de feiten
die toen voorlagen vermeed hij. Het kort geding dat door de heer Steenhuis aanhangig werd gemaakt speelde
op de betrokken donderdagavond een merkwaardige rol. In de eerste plaats was
de inzet van het kort geding allerminst om enkele uren meer ruimte te scheppen
voor kennisneming van en overleg over het rapport Dolman dan was voorzien.
Blijkens de dagvaarding ging het er in het kort geding niet om dat de heer
Steenhuis hooguit anderhalf uur de tijd zou krijgen voor kennisneming van
een rapport dat hij nog niet kende maar dat kennelijk ernstige uitkomsten
bevatte, alsmede voor beraad en juridisch advies over zijn rechtspositie bij
een oordeel dat hij nog niet kende maar dat naar buiten gebracht zou worden;
de rechtsmaatregel van de heer Steenhuis had als grondslag uitsluitend en
alleen een vermeende toezegging van dr. Dolman en had ten doel te verhinderen
dat gedurende 48 uur aan het rapport enige bekendheid werd gegeven, waardoor
mijn voornemen om de Tweede Kamer op korte termijn te informeren, zou worden
gefrustreerd. Het aangezegde kort geding is ook niet onmiddellijk ingetrokken
nadat de heren Steenhuis en Docters van Leeuwen hadden kunnen kennisnemen
van het rapport van dr. Dolman en van het concept voor de brief aan de Tweede
Kamer, waarin mijn voornemens voor vervolgstappen werden verwoord. Uit het
concept voor mijn brief aan de Tweede Kamer bleek onmiskenbaar dat ik op dat
moment nog geen besluiten over eventuele rechtspositionele maatregelen jegens
de heer Steenhuis had genomen of in voorbereiding wilde nemen. Het rapport
van dr. Dolman zelf bevat een kort en overzichtelijk relaas van feiten die
op hoofdpunten reeds aan de heren Docters van Leeuwen en Steenhuis bekend
waren. Waarom in dit licht de heer Steenhuis tot laat in de avond bij de vordering
in kort geding bleef insisteren, is mij niet duidelijk geworden. Tijdens het
gesprek erkende de heer Steenhuis in aanwezigheid van de heer Docters van
Leeuwen overigens dat de heer Dolman niet in de positie was enige toezegging
te doen en dat de heer Dolman zulks ook aan hem kenbaar had gemaakt. Dat de
heer Docters van Leeuwen van de rechtsmaatregel in ieder geval na lezing van
de stukken geen afstand heeft genomen, betreur ik zeer. Het kort geding heeft
een uiterst oneigenlijk beslag gelegd op het overleg dat wij moesten voeren,
mede gelet op mijn verantwoordelijkheid jegens de Staten-Generaal. Niet uit
te sluiten valt dat de heer Docters van Leeuwen aan de heer Steenhuis heeft
voorgehouden dat een kort geding de verhoudingen op scherp zette en deze juridificeerde
zodat het nog maar de vraag zou zijn of er in het geval van een aangespannen
kort geding een weg terug zou zijn, maar daarvan is mij niet gebleken. En
in ieder geval is mij niet gebleken dat de heer Docters van Leeuwen daarbij
zijn verantwoordelijkheid als voorzitter zou hebben genomen.De publiciteit rond het kort geding is, mede gezien het openbare karakter
daarvan, in dit soort gevallen een onvermijdelijk fenomeen. Dat had de heer
Docters van Leeuwen zich kunnen en moeten realiseren. Reeds om 14.00 uur deden
geruchten in de pers de ronde dat voorbereidingen werden getroffen voor een
dergelijk kort geding.Dat de commotie in de media over hetgeen zich de betrokken donderdagavond
op het departement afspeelde aan de heer Docters van Leeuwen is ontgaan, komt
mij onaannemelijk voor. Reeds tijdens het eerste gesprek dat op de bewuste
avond werd gevoerd, bracht de heer Steenhuis ter sprake dat de druk van de
pers groot was. Bovendien voegde zijn raadsvrouwe zich omstreeks 20.30 uur
bij het gezelschap; zij heeft zich om het departement te betreden door een
haag van journalisten moeten heenwerken. Ten slotte bevond zich in het gezelschap
een medewerker van het parket-generaal die althans een deel van het NOS-journaal
van 20.00 uur heeft gezien. Ten slotte heeft het beeld dat in de media was ontstaan en dat de heer
Docters van Leeuwen in ieder geval donderdagavond laat of vrijdagochtend in
volle scherpte moet zijn geworden hem niet tot een onmiddellijke en rechtstreekse
nadere reactie jegens mij aanleiding gegeven. Daartoe bestond in elk opzicht
aanleiding, omdat in de pers op de bewuste vrijdagochtend het beeld van een
gezagscrisis, kennelijk ondanks zijn persverklaring van de avond daarvoor,
voluit was blijven bestaan en hij daarin aanleiding had behoren te vinden
om, gelet op zijn bijzondere positie als voorzitter van het College van procureurs-generaal,
tot het inzicht te komen dat het alleszins voor de hand lag om contact op
te nemen hetzij met mij hetzij met de secretaris-generaal van het ministerie
van Justitie. Doelstelling daarvan had behoren te zijn om op de kortst mogelijke
termijn alles te ondernemen wat eraan zou kunnen bijdragen om het onstane
beeld te herstellen. Hij liet de kwestie echter ook in de dagen daarna op
zijn beloop en heeft ook niet voorkomen dat in de middag van vrijdag nog een
persbericht werd uitgegeven door de heer Steenhuis, waar het op zijn weg had
gelegen de heer Steenhuis te doen afzien van contacten met de pers; hij had
kunnen en behoren te weten dat elke persverklaring weer nieuwe vragen zou
oproepen die betrekking zouden kunnen hebben op de verhouding tussen mij en
het College.Aanvankelijk was ik voornemens, op 26 januari 1998 met de heer Docters
van Leeuwen een gesprek te voeren teneinde hem in kennis te stellen van mijn
beoordeling van de situatie zoals deze zich in de daaraan voorafgaande dagen
had ontwikkeld. Het gesprek kon geen doorgang vinden, omdat de heer Docters
van Leeuwen zich op 26 januari jl. ziek meldde. In antwoord op de ziekmelding
heb ik de heer Docters van Leeuwen onder meer medegedeeld, ervan uit te gaan
dat hij zich zou onthouden van werkzaamheden die in rechtstreeks of indirect
verband staan met zijn vermelde functies. Ten slotte verzocht ik hem, alvorens
zijn werkzaamheden te hervatten, zich tot mij te wenden voor het gesprek dat
in verband met zijn ziekte op die bewuste dag geen doorgang had kunnen vinden.Nadat twee weken waren verstreken sinds 26 januari 1998 was ik van mening
dat de bestaande periode van onduidelijkheid niet nog langer kon voortduren
en achtte ik het noodzakelijk de heer Docters van Leeuwen schriftelijk te
benaderen. Daartoe heb ik mij bij brief van 9 februari 1998 tot hem gewend.
Voor de goede orde wees ik hem er daarbij op dat ik er de voorkeur aan had
gegeven hem een en ander in persoon mee te delen, maar dat ik, mede gelet
op het feit dat hij, ondanks zijn ziekte, in staat was geweest mij op 27 januari
jl. en op 6 februari jl. over de situatie te schrijven, meende hem mijn beoordeling
op dat moment schriftelijk te kunnen voorleggen.Ik heb de heer Docters van Leeuwen in mijn brief van 9 februari jl., na
een weergave van mijn beoordeling van de situatie, medegedeeld dat het vertrouwen
dat persoonlijk en institutioneel moet bestaan tussen de minister van Justitie
en een procureur-generaal, in het bijzonder de voorzitter van het College
van procureurs-generaal, en waaraan gelet op de positie van het openbaar ministerie
hoge eisen moeten worden gesteld, was verdwenen. Om deze reden heb ik de heer
Docters van Leeuwen in dezelfde brief verzocht mij mede te delen of hij bereid
was zijn ontslag uit eigen beweging te verzoeken, onder aantekening dat indien
deze bereidheid bij hem bestond, ik hem uitnodigde tot het voeren van overleg
over een regeling op de voet van artikel 99, tweede lid, van het Algemeen
Rijksambtenarenreglement juncto artikel 39 van het Besluit rechtspositie rechterlijke
ambtenaren, ervan uitgaande dat zodanig overleg binnen een termijn van een
week zou kunnen leiden tot overeenstemming. Ik wijs er voor de goede orde
op dat ik met deze uitnodiging geheel overeenkomstig de regels handelde, dat
met deze uitnodiging bovendien niet werd vooruitgelopen op de
inhoud van een eventuele financiële regeling en dat de suggestie van
een «gouden handdruk», die in de media wel werd gedaan, daarmee
iedere grond miste.Ik besloot mijn brief met te vermelden dat indien ik niets van hem zou
vernemen, of indien hij mij zou berichten niet bereid te zijn zijn ontslag
uit eigen beweging te verzoeken, ik mij genoopt zou zien hem bij H.M. de Koningin
voor te dragen voor ontslag.De heer Docters van Leeuwen heeft mij bij brief van 11 februari 1998 verzocht
mijn conclusie te heroverwegen.Uit deze brief is mij nog eens gebleken dat op een aantal punten sprake
is van een onoverbrugbaar verschil in waardering van de relevante feiten en
omstandigheden, onder andere ten aanzien van de feiten zoals deze reeds op
14 januari 1998 bekend waren en die naar mijn mening reeds toen – los
van de noodzaak van een onderzoek door de heer Dolman en daarna nog van een
nader onderzoek naar de waardering van het handelen en nalaten van de heer
Steenhuis – als ernstig gekwalificeerd moesten worden.Bovendien stelde de heer Docters van Leeuwen in zijn brief van 11 februari
jl. dat ik hem niet onmiddellijk op de hoogte had gesteld van mijn beoordeling
van zijn handelen en nalaten. Bij brief van 13 februari jl. heb ik hem medegedeeld
dat deze vaststelling voorbij gaat aan hetgeen ik nu juist in mijn eerdere
brief naar voren had gebracht. Het gaat immers, juist in de bijzondere verhouding
tussen de minister van Justitie en de voorzitter van het College van procureurs-generaal,
niet aan dat de minister, in een situatie als waarover het gaat, de voorzitter
voortdurend op zijn verantwoordelijkheid moet wijzen, grenzen moet stellen
aan zijn optreden of hem verschillen van inzicht moet inscherpen. Waar het
wel om gaat is dat van de voorzitter verwacht mag worden dat hijzelf beseft
welke opstelling van hem wordt verwacht. Dit element heeft een belangrijke
bijdrage gegeven aan het verdwijnen van vertrouwen. Dat op bepaalde momenten
door mij beslissingen waren genomen waarbij rekening werd gehouden met de
opvattingen van de heer Docters van Leeuwen en waarmee hij dan ook kon instemmen,
beoogde het overleg over de ontstane situatie niet nog verder te bemoeilijken.
Het is het proces van tot stand komen van beslissingen dat ik aan de orde
heb gesteld.Aan het slot van mijn brief van 13 februari 1998 heb ik de heer Docters
van Leeuwen medegedeeld dat de door hem aangedragen feiten en de door hem
weergegeven waardering van de gebeurtenissen mij bij heroverweging niet hebben
geleid tot een wijziging van mijn conclusie. Daarbij heb ik vanzelfsprekend
meegewogen de omstandigheid dat de afgelopen jaren een aantal positieve ontwikkelingen
onder vaak moeilijke omstandigheden in gang is gezet. Mijn verantwoordelijkheid
als minister van Justitie vordert echter dat er een persoonlijk en institutioneel
vertrouwen moet bestaan tussen de minister van Justitie en de voorzitter van
het College van procureurs-generaal. Zoals ik hiervoor heb uiteengezet, moet
ik constateren dat dat vertrouwen is verdwenen.Om die reden heb ik hem wederom verzocht mij mede te delen of hij bereid
was tot het uit eigen beweging aanbieden van zijn ontslag. Bij brief van 16
februari jl. heeft zijn raadsman mij medegedeeld dat zulks niet het geval
was en heeft deze slechts aangedrongen op een nader onderzoek. Hem is meegedeeld
dat uit de gewisselde correspondentie blijkt van een onoverbrugbaar verschil
van waardering van de feiten en van de over en weer bestaande verwachtingen
omtrent het handelen van de ander en dat de vertrouwensbreuk hierin mede haar
oorzaak vindt; dergelijke verschillen kunnen niet worden verkleind door een
nader onderzoek.Op grond van het voorgaande heb ik mij genoodzaakt gezien de heer Docters
van Leeuwen voor te dragen voor eervol ontslag op de voet van artikel
39 van het Besluit rechtspositie rechterlijke ambtenaren in samenhang met
artikel 99 van het Algemeen Rijksambtenarenreglement, teneinde daarmee de
weg vrij te maken voor benoeming van een andere procureur-generaal bij het
gerechtshof te Den Haag en tevens de weg vrij te maken voor aanwijzing van
een andere voorzitter van het College van procureurs-generaal.Ten aanzien van de voorgestelde financiële regeling in artikel 2
moge het volgende ter toelichting dienen. Vooraf merk ik op dat ik pas op
16 februari jl. om 16.45 uur, nadat mij was gebleken dat de heer Docters van
Leeuwen niet inging op mijn verzoek aangaande een ontslag op eigen verzoek
en derhalve overleg over een financiële regeling niet aan de orde kon
zijn, na overleg met de Landsadvocaat overwogen heb wat de inhoud van de regeling
zou moeten zijn. Daarbij heb ik vanzelfsprekend achtgeslagen op de motie-Wallage
en op de afspraken die naar aanleiding daarvan in het kabinet zijn gemaakt.
Ik verwijs naar het rapport Benoeming, beloning en ontslag van topfunctionarissen
in de (semi)publieke sector, dat overigens is besproken in het Algemeen Overleg
van 21 maart 1997 (Kamerstukken 24 253 enz., nr. 5).Gezien de leeftijd, ervaring en kwaliteiten van de heer Docters van Leeuwen
moet worden aangenomen dat hij in staat is een andere functie op een hem passend
niveau te verkrijgen. Ik zal hem bij het zoeken naar een dergelijke functie
behulpzaam zijn, waar mij dit naar mijn oordeel mogelijk is. Gegeven de omstandigheden
waaronder aan de heer Docters van Leeuwen ontslag wordt verleend, is het redelijk
een periode in het leven te roepen gedurende welke hij in de gelegenheid is
deze functie te verwerven zonder dat er sprake is van inkomensachteruitgang
of achteruitgang in pensioenopbouw. Deze periode wordt analoog aan de gebruikelijke
termijn voor een herplaatsingsonderzoek gesteld op achttien maanden. In afwijking
van artikel 7, eerste lid, Rijkswachtgeldbesluit 1959 wordt het bedrag van
het wachtgeld gedurende de eerste achttien maanden gesteld op 100 procent
van de bezoldiging, zodat eerst na ommekomst van deze achttien maanden het
wachtgeld gelijk is aan 70 procent van de bezoldiging. Voorts wordt de aan
de heer Docters van Leeuwen toegekende schadeloosstelling uit hoofde van artikel
46 Wet rechtspositie rechterlijke ambtenaren voor maximaal dezelfde periode
gecontinueerd. Ten slotte worden, indien de heer Docters van Leeuwen zulks
wenst en hij daartoe tijdig een schriftelijk verzoek doet als bedoeld in artikel
16.1 lid 4 Pensioenreglement ABP, de kosten van een vrijwillige aanvullende
voortzetting van het ABP-pensioen als bedoeld in artikel 16.1 lid 3 aanhef
en onder b Pensioenreglement ABP over die periode vergoed.De Minister van Justitie,W. Sorgdrager 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25897-1.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl