Wijziging van de Tabakswet; Nader voorlopig verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20012002-26472, nr. 59b

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

08-02-2002

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

26472 nr. 59b

05-02-2002

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeenInhoud wetsvoorstelOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26472Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 29 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 472Wijziging van de Tabakswetnr. 59bNADER VOORLOPIG VERSLAG VAN DE VASTE COMMISSIE VOOR VOLKSGEZONDHEID,
WELZIJN EN SPORT1Vastgesteld 5 februari 2002Na lezing van de memorie van antwoord had de commissie nog de volgende
opmerkingen en de volgende vragen.AlgemeenDe leden van de CDA-fractie hechtten grote
waarde aan de harmonisatie van de regelgeving in de lidstaten van de Europese
gemeenschap met betrekking tot het beperken of verbieden van reclame voor
tabaksproducten. De commissie heeft daartoe een nieuwe richtlijn (98/43/EG)
opgesteld nadat eerdere voorstellen door het Hof van Justitie waren vernietigd.
In hoeverre wijken de nieuwe bepalingen inzake de reclame en sponsoring voor
tabaksproducten af van de voorstellen die thans zijn opgenomen in de wijziging
van de Tabakswet? Wat is het oordeel van de regering over de nieuwe Europese
richtlijn die thans ter afhandeling voorligt in het Europees parlement? Kan
de regering instemmen met deze richtlijn? Heeft de nieuwe richtlijn gevolgen
voor de thans voorliggende wijziging van de Tabakswet?De ondersteuning bij het stoppen van roken als experiment in Friesland
is wel erg marginaal. Waarom moet een experiment worden opgezet om aan te
tonen dat middelen waarvan al bewezen is dat zij een aanmerkelijke bijdrage
leveren aan het stoppen met roken? De regering zegt zelf in de memorie van
antwoord dat «in termen van gezondheidswinst het uitermate rendabel
is aan rokers die willen stoppen adequate ondersteuning te bieden».
Waarom gebeurt dit dan niet in een grootschalig experiment, bij voorbeeld
door de anti-rookmiddelen die effectief zijn voor bij voorbeeld twee jaar
ter vergoeding in het ziekenfonds op te nemen? Maakt de regering zich niet
erg ongeloofwaardig in haar beleid door grote inspanningen van de werkgevers,
publieke en semi-publieke instellingen te vragen waar zij nalaat het misschien
wel meest effectieve middel, hulp bij het stoppen met roken, niet voor vergoeding
in aanmerking te laten komen? Bedacht moet worden dat vooral in de lagere
inkomensgroepen roken het meeste voorkomt. De leden van de VVD-fractie hadden kennisgenomen
van de memorie van antwoord. Deze was voor hen aanleiding tot het stellen
van enkele nadere vragen. Allereerst constateerden deze leden dat de regering
met betrekking tot het nut en het effect van de zelfregulering niet ingaat
op de door de leden van de VVD-fractie gestelde vragen. Daarom herhaalden
zij hun vraag in hoeverre er overleg is geweest met het betreffende bedrijfsleven
over het eventueel aanscherpen van de zelfregulering. Is dit bedrijfsleven
onwillig aan de door de regering gestelde eisen te voldoen? Welke eisen heeft
de regering in dezen aan het bedrijfsleven gesteld? Zou de regering haar stelling
zoals verwoord op bladzijde 9 van de memorie van antwoord, dat de tabaksindustrie
wel enige, maar geen wezenlijke of substantiële zelfbeperking heeft willen
opleggen, nader willen concretiseren? Is het waar dat, met betrekking tot
een code voor de tabaksreclame, het ministerie en het bedrijfsleven op twee
punten na tot overeenstemming zijn gekomen, zoals door het betreffende bedrijfsleven
wordt gesteld in zijn brief d.d. 11 december 2001 (codebrief 1211) aan
de bewindslieden van Economische Zaken en Volksgezondheid Welzijn en Sport?
Heeft de regering inmiddels gevolg gegeven aan het in deze brief verwoorde
indringende verzoek van het bedrijfsleven om een bestuurlijk overleg ter zake?
Zo nee, wat is hiervan de reden, en zo ja, wat is het resultaat van dit overleg?De leden van de VVD-fractie zouden graag alsnog een reactie van de regering
ontvangen op de door hen geciteerde uitspraak van de leider van de campagne:
«Ben jij sterker dan alcohol», die luidde: «Het beleid om
een leeftijdsdocument te vragen aan jongeren die alcohol kopen werkt niet».
Als deze deskundige deze mening huldigt en publiekelijk verkondigt, wat geeft
de regering dan aanleiding het tegenovergestelde te beweren?Inhoud wetsvoorstelDe regering stelt in de memorie van antwoord dat «een wenselijke
terugdringen van de vele verkooppunten een zaak is voor het volgende kabinet».
Zou de regering bereid zijn de naar het oordeel van de leden van de CDA-fractie
uiterst discutabele grondslagen voor besluiten ter beperking van de verkooppunten
niet in werking te laten treden dan nadat het volgende kabinet met een nieuwe
Tabaksnota is gekomen? Deze leden dachten daarbij bij voorbeeld aan artikel
7, lid c en artikel 9, lid c. De regering zegt in de memorie van antwoord
immers dat regulering van de verkooppunten dan aan de orde zal moeten komen.Wat is de WHO-doelstelling uit 1988, zo vroegen de leden van de CDA-fractie
vervolgens.Kan de regering voorts in een tijdschema verduidelijken wat haar voornemens
naar de huidige inzichten zijn ten aanzien van de gedifferentieerde inwerkingtreding
van de verschillende artikelen? Wil zij daarover nog in overleg treden met
betrokkenen?Ten aanzien van het «roken op werkplek» artikel 11, lid a
hadden de leden van de CDA-fractie nog een aantal vragen. Moet de werkgever
bedoelde maatregelen ook treffen ten aanzien van werknemers die hun arbeid
niet in het gebouw of in de gebouwen van de onderneming, maar elders verrichten,
bijvoorbeeld telewerkers, uitzendkrachten en werknemers die in de buitenlucht
werken? Geldt de verplichting van artikel 11a, eerste lid ook bij recepties
of andere feestelijke bijeenkomsten die door of namens de werkgever in het
bedrijfsrestaurant, de kantine of elders in het gebouw van de onderneming
worden georganiseerd? De opmerkingen van de regering over de toepassing van
artikel 11a, eerste lid in de horeca getuigen van weinig begrip voor de bijzondere
omstandigheden van deze bedrijfstak. Er is aanleiding voor deze
sector bijzondere regelingen te treffen, zoals bij voorbeeld in plaats van
rookvrije ruimten strenge eisen stellen aan bij voorbeeld ventilatie in de
werkruimten.In het kader van de handhaving door civiele partijen van reclame- en sponsoringverboden
en -beperkingen spreekt de memorie van antwoord over een aanvullende eis tot
openbaarmaking van het veroordelende vonnis. Aangezien vonnissen in het openbaar
worden uitgesproken en tegenwoordig ook vaak op internet worden geplaatst,
zo vervolgden deze leden, rijst de vraag wat de minister hier bedoelt met
openbaarmaking. Een aanvullende vraag daarbij is of – in tegenstelling
tot hetgeen op internet gebruikelijk is – de regering bij openbaarmaking
denkt aan een niet-geanonimiseerde versie van het vonnis. Met het oog op een
positief antwoord vroegen de leden van de CDA-fractie waar in het Wetboek
van Burgerlijke Rechtsvordering tot rectificatie of tot plaatsing van bijvoorbeeld
een advertentie met een waarschuwing (voor bepaalde producten of diensten)
wordt verplicht. De regering lijkt echter te doelen op een openbaarmaking
bij wijze van schandpaal. De vraag is of dat wel past in het Nederlandse rechtsstelsel.In de memorie van antwoord wordt melding gemaakt van het aantal klachten
dat bij de Meldkamer van de Keuringsdienst voor Waren is binnengekomen in
het jaar 2000. Een aantal daarvan hield verband met de overtreding van de
Tabakswet. De leden van de CDA-fractie waren geïnteresseerd in het antwoord
op de vraag hoe in die 116 gevallen vervolgens is opgetreden.Over de accijnsopbrengsten wordt in de memorie van antwoord vermeld, dat
deze in 1999 f 3,5 mln. bedroegen; de leden hier aan het woord nemen
aan, dat dit een verschrijving is en het moet gaan om f 3,5 mrd.De leden van de CDA-fractie hadden nog enkele vragen met betrekking tot
de definitie van reclame in de wet, zoals overigens overgenomen uit Europese
richtlijnen. De definitie heeft het in zich om een cirkelredenering op gang
te brengen. Mededelingen die het rechtstreekse of het onrechtstreekse gevolg
hebben, dat zij een tabaksproduct aanprijzen zouden op grond van dat gevolg
als commerciële mededeling kunnen worden aangemerkt. Dat is ongetwijfeld
niet de bedoeling van de regering, maar met het oog op een nauwkeurige afgrenzing
van deze verbodsbepaling tot de vrijheid van meningsuiting, is het van belang
om hier zo scherp mogelijk te formuleren.Klopt het, dat de regering het met de leden hier aan het woord eens is,
dat het enkele optreden van een rechtstreeks of een onrechtstreeks aanprijzen
van een tabaksproduct nog niet leidt tot een conclusie, dat er sprake is van
reclame in de zin van deze wet?In de memorie van antwoord heeft de regering over het adjectief «commerciële»
gezegd, dat daarbij sprake is van een aanname en voorwaarde, dat tabaksfabrikanten
betalen of anderszins vanuit een commercieel oogmerk het in het nieuws brengen
van items over tabak stimuleren. Bij betaling is het duidelijk; bij stimulering
vanuit een commercieel oogmerk rijst de vraag wat de regering daaronder precies
verstaat. Verderop wordt gesproken over geld of een andersoortige beloning
en dan worden voorbeelden genoemd, te weten advertorials (betaalde «redactionele»
artikelen) en sponsoring van een «comedy night». De leden van
de CDA-fractie waren geneigd in beide gevallen te spreken over betaling van,
c.q. voor aanprijzing van een tabaksproduct, ook al gaat het uitsluitend om
vermelding van de naam van de fabrikant die (bijvoorbeeld) sponsort. De memorie
van antwoord gaf deze leden de indruk, dat de sponsoring van een
«comedy night» – waarbij dus in uitingen naar buiten toe
melding wordt gemaakt van de naam van de fabrikant als sponsor – wordt
gezien als een andersoortige beloning, respectievelijk als het stimuleren
vanuit een commercieel oogmerk. Zagen de leden van de CDA-fractie dat goed?
Zo nee, waarom niet? Indien dat zo is, dan hadden deze leden namelijk de neiging
te concluderen, dat het adjectief «commerciële» in de desbetreffende
wetsbepaling moet worden verbonden met betaling van geld en dat dit doorslaggevend
is, ongeacht of zulks bestaat uit het rechtstreeks ter beschikking stellen
van liquiditeit, dan wel betaling door een tabaksfabrikant van bijvoorbeeld
kosten van zaalhuur aan de zaaleigenaar buiten de gesponsorde partij om. Betaling
moet hier dus ruim worden genomen. Zo bezien blijft er dan geen zelfstandige
betekenis over voor het«anderszins stimuleren vanuit een commercieel
oogmerk». Zagen de leden hier aan het woord dit goed? Zo nee, waarom
niet?Een en ander is ook van betekenis voor de omzeilende vorm van verboden
reclame. Sprekend over een onderscheidend teken waarvan het enkele gebruik
omzeilende reclame kan opleveren, noemt de memorie van antwoord de algemeen
bekende cowboy of kameel in de verschijningsvormen zoals gehanteerd bij de
promotie van de desbetreffende sigarettenmerken. Bepalend daarbij is, aldus
de memorie, het antwoord op de vraag of er voor de reclame wordt betaald.
Dat konden de leden van de CDA-fractie plaatsen, doch het tweede criterium –
wie heeft er voor de reclame betaald – kwam hen als betekenisloos, respectievelijk
riskant voor. Het kan aanleiding geven tot allerlei schijnconstructies, zoals
het in het leven roepen van bijvoorbeeld een trust in de Verenigde Staten,
mogelijk zelfs gevoed met uitsluitend legaten van tabaksliefhebbers, die een
evenement geld schenken, indien de bekende cowboy of kameel wordt gebruikt
bij een bepaald evenement. Is de regering het hiermee eens? Zo nee, waarom
niet? Op dit punt wilden de leden van de CDA-fractie graag nog van de minister
vernemen of het met toestemming van de merkgerechtigde zonder betaling door
een kunstenaar verwerken van de welbekende cowboy of kameel in een kunstwerk
een vorm van reclame oplevert. Is denkbaar dat een in opdracht van een sigarettenfabrikant
vervaardigd kunstwerk waarin de naam of een andersoortig teken voorkomt een
reclame-uiting oplevert?Onbevredigend vonden de leden van de CDA-fractie de beantwoording van
de vragen over discussieprogramma's en symposia waarin namen van sigarettenfabrikanten
of sigarettenmerken aan de orde komen. Het lijkt erop, dat de vermelding van
een sigarettenmerk in dergelijke situaties ook wordt gezien als een commerciële
mededeling. De memorie van antwoord zegt namelijk: «Meestal is er dan
geld of een andersoortige beloning in het geding.» De eerste vraag is
of ook zonder dat er geld of een andersoortige beloning «in het geding»
is er toch sprake zou kunnen zijn van een commerciële mededeling. Hetgeen
iets eerder in de memorie wordt gezegd over de aanname en de voorwaarde, dat
tabaksfabrikanten betalen voor de mededeling, impliceert, dat zonder enige
vorm van betaling er in ieder geval geen sprake is van een commerciële
mededeling, bijvoorbeeld in het geval van een discussieprogramma op de televisie,
of een voor het publiek toegankelijke symposium. Zagen deze leden dit goed?
Zo nee, waarom niet? In de tweede plaats zagen de leden hier aan het woord
spanning met de vrijheid van meningsuiting, indien een sigarettenfabrikant
een voor het publiek toegankelijk symposium bekostigt over het al dan niet
minder schadelijk zijn van een specifiek tabaksproduct en dit zou vanwege
het onrechtstreekse gevolg van een aanprijzing van een tabaksproduct al een
verboden commerciële mededeling opleveren. Hier wordt in de visie van
de leden van de CDA-fractie toch een aanmerkelijke beperking opgelegd aan
de vrijheid van meningsuiting. Gelet op het karakter van de setting
(een discussieprogramma of een symposium) waarin onrechtstreekse aanprijzende
mededelingen worden gedaan, wordt het toch moeilijk om te spreken van reclame.De leden van de CDA-fractie zouden met het oog op de nauwkeurige afgrenzing
ten opzichte van de vrijheid van meningsuiting (mede in het licht van de jurisprudentie
van de Hoge Raad en het Europese Hof voor de Rechten van de Mens) zo willen
formuleren, dat uitingen die mogelijk zijn geworden als gevolg van betaling
(in de ruime zin van dat begrip genomen) en ongeacht de bron van waaruit die
betaling afkomstig is, in principe een commerciële mededeling opleveren
(mits bekendheid geven aan of aanprijzen van een tabaksproductie het doel,
dan wel het rechtstreekse of onrechtstreekse gevolg is van die mededeling),
doch dat er situaties denkbaar zijn, waarbij de gedane mededeling vanwege
de setting waarin deze werd gedaan niet als reclame kan worden aangemerkt.
In dat kader zagen de leden hier aan het woord «advertorials»
wel degelijk als reclame, maar een door sigarettenfabrikant georganiseerd
symposium van deskundigen op het terrein van gezondheidseffecten van roken,
voor het publiek en de pers toegankelijk, niet. Ook bijvoorbeeld een door
sigarettenfabrikant georganiseerde persconferentie – al betaalt de fabrikant
zaalhuur, koffie en bijvoorbeeld technische faciliteiten voor journalisten –
kon in de visie van de leden hier aan het woord niet als een verboden reclame-uiting
worden gezien. Gaarne vernamen deze leden het standpunt van de regering.Bij de leden van de CDA-fractie was enige zorg ontstaan over het verschijnsel
van de bij algemene maatregel van bestuur te wijzigen bijlage bij de wet,
waarin de opsomming van de met bestuurlijke boetes te bedreigen overtredingen
zijn neergelegd. Gelet op de groei van het verschijnsel van bestuursrechtelijke
handhaving treedt behalve een kwantitatieve ook een kwalitatieve wijziging
in het systeem van de rechtsbescherming op. In de memorie van antwoord wordt –
op zich consistent met het systeem van de bestuursrechtelijke handhaving –
het bepaalde van artikel 11c, lid 1 d verdedigd. Daarbij wordt echter ook
een argument gehanteerd dat de zorgen van de leden van de CDA-fractie onderstreept.
De algemene maatregel van bestuur met daarin de tarieven van de eventuele
overtreding van met bestuurlijke boete bedreigde overtredingen, wordt vergeleken
met de vorderingsrichtlijnen van het Openbaar Ministerie. Daaraan wordt toegevoegd
in de memorie van antwoord: «.en de conform die richtlijn door de rechter
op te leggen straffen.» Dit laatste is niet juist: de rechter heeft
de volle vrijheid om van die richtlijnen af te wijken en doet dat ook waar
het hem of haar geraden voorkomt. Die niet-marginale toetsing door de strafrechter
maakt nu juist het principiële verschil uit tussen strafrechtelijke handhaving
en bestuursrechtelijke handhaving. Consequentie van het systeem, waarbij de
wetgever de bevoegdheid geeft aan het bestuur – in casu het ministerie
van Volksgezondheid in samenspraak met die van Justitie – om de bijlage
bij de wet te wijzigen, is dat een heel stuk van bestuursrechtelijke handhaving
en de daarbij op te leggen «straffen» zich zowel onttrekt aan
volle toetsing door de strafrechter (bij oplegging) als aan toetsing door
de volksvertegenwoordiging (bij vaststellen van de wet). In de visie van de
leden van de CDA-fractie brengt dit laatste – mede uit een oogpunt van
controle op de kwaliteit van wetgeving – de wenselijkheid mee, dat dergelijke
algemene maatregelen van bestuur altijd worden voorgehangen. Is de regering
bereid toepassing van de voorhangprocedure ten aanzien van deze algemene maatregel
van bestuur te bevorderen (art. 11c)? Onbevredigend is de beantwoording met betrekking tot artikel 18. In het
kader van de discussie met de regering over implementatie van Europese regelgeving,
uitmondend in de motie-Jurgens (Kamerstuk 26 200 VI, nr. 65), is ook
van de zijde van de CDA-fractie al kritiek uitgeoefend op de regeling van
de implementatie in de nationale rechtsorde van Europese rechtsregels. Op
grond van het subsidiariteitsbeginsel is de Europese wetgever bovendien gehouden
om bij het formuleren van Europese rechtsnormen niet verder te gaan dan nodig
is, hetgeen met zich brengt – met name bij richtlijnen is dat vanzelfsprekend
aan de orde – dat de nationale wetgever nog nadere regels kan en ook
moet stellen in het kader van de implementatie. Ook daar waar er geen sprake
is van het buiten werking stellen van nationale regels of het stellen van
nieuwe regels in afwijking van Nederlandse regels, is er dus wetgeving aan
de orde. Daarbij is van belang, dat op grond van dat subsidiaire karakter
van de Europese regels er ook maar een beperkte parlementaire controle heeft
plaatsgehad, respectievelijk beperkte parlementaire beïnvloeding door
het Europees Parlement van die Europese regels, juist omdat deze implementatieruimte
laten aan de lidstaten. De implementatieruimte dient dan in de visie van de
leden van de CDA-fractie niet zonder meer te worden ingevuld buiten de volksvertegenwoordiging
om. Integendeel: bij veel implementatie dienen juist de Kamers van de Staten-Generaal
te worden betrokken.De leden van de CDA-fractie waren het dan ook bepaald oneens met de gedachtegang
in het commentaar van de regering op het stuk van Prof. Mr. D.J. Elzinga,
waarin de zij het doet voorkomen, alsof de implementatieproblematiek alleen
aan de orde is in de sfeer van bindende regels. Dat is geen juiste voorstelling
van zaken. Uiteraard is goed denkbaar, dat met name in het geval van Europese
verordeningen er sprake is van bindende regels in de technische sfeer. In
beginsel dient echter de volksvertegenwoordiging zelf te kunnen beoordelen
of daarvan sprake is en dus dient ook in beginsel met betrekking tot de via
algemene maatregel van bestuur door te voeren aanpassing van nationale wetgeving
telkens een voorhangprocedure plaats te vinden. De leden van de CDA-fractie
spraken hier over «in beginsel», omdat er ook terreinen denkbaar
zijn, waarbij op voorhand duidelijk is, dat er inderdaad sprake is van implementatie
van technische uitvoeringsregels met een sterk bindend karakter; te denken
valt bijvoorbeeld aan de landbouwsector.De leden van de CDA-fractie waren niet onder de indruk van het argument
dat dit artikel een «noodvoorziening» is, waarbij zonodig spoedshalve
implementatie moet kunnen plaatsvinden, teneinde mogelijke ingebrekestelling
door de Europese Commissie wegens te laten implementatie te voorkomen. Sterker
nog: het getuigt van onvoldoende respect voor de volksvertegenwoordiging om
al op voorhand in de wet een noodvoorziening op te nemen voor het geval ten
departemente de voorbereiding van implementatiewetgeving onvoldoende voortvarend
ter hand is genomen. Aangezien leden van de CDA-fractie de indruk hadden,
dat op het terrein van de Tabakswet bepaald niet gesproken kan worden over
de Europeesrechtelijke normen die vergelijkbaar zijn met de vele technische
in de landbouwsector, meenden zij dat aan artikel 18 hoe dan ook een voorhangprocedure
moet worden verbonden, opdat de volksvertegenwoordiging zelf kan toetsen of
wijzigingen van de Tabakswet bij implementatie van Europese regels een strikt
technisch karakter hebben of niet. Gaarne vernamen zij of de regering bereid
is te bevorderen, dat hier de voorhangprocedure zal worden toegepast.De leden van de VVD-fractie betreurden het
dat de regering zo weinig reageert op vragen die gesteld zijn met betrekking
tot het nut van en de voorkeur voor preventie en voorlichting. Levert met
name de, ook door de regering gememoreerde, millenniumactie niet
een overtuigend bewijs dat een goede voorlichtingscampagne aanzienlijk meer
effect sorteert op het stoppen met roken dan een steeds verder gaand regime
van verboden?De leden van de VVD-fractie zouden ook graag alsnog een uiteenzetting
van de regering ontvangen over het voorgenomen beleid inzake toepassing van
artikel 11a voor de horecasector. In de toelichting op het in de Tweede Kamer
ingediende amendement-Hermann (Kamerstuk 26 472, nr. 13) stelt de indiener
van het amendement: «Werkgevers kunnen niet in alle gevallen zodanige
maatregelen treffen dat werknemers hun werk in een volledig rookvrije ruimte
kunnen verrichten. Dit is bijvoorbeeld het geval bij horecabedrijven. Het
vijfde lid biedt daarom de mogelijkheid om de verplichting te beperken.»
De regering stelt in de memorie van antwoord op vragen van de fractie van
GroenLinks dat de horecasector eventueel voorlopig (N.B.) kan worden uitgezonderd
van de in artikel 11a, eerste lid vastgestelde verplichting. De leden van
de VVD-fractie zouden graag van de regering vernemen of het kennelijke voornemen
van de regering te komen tot een geheel rookvrije horecasector niet strijdig
is met de kennelijke bedoeling van het genoemde amendement-Hermann dat beoogt
voor de horecasector een uitzondering te maken voor de in artikel 11a, eerste
lid neergelegde verplichting.Uit de antwoorden, gegeven in de memorie van antwoord, was de leden van
de fractie van GroenLinks gebleken dat de regering
niet uitsluit dat er een verbod op tabaksautomaten zal komen indien dit uit
oogpunt van handhaving noodzakelijk zal blijken. Tevens blijkt uit haar antwoorden
dat zij het als een taak ziet voor het personeel van gelegenheden met tabaksautomaten
toe te zien op handhaving van de leeftijdsgrens. Dit bleek deze leden uit
de opmerking dat de regering van mening is dat de automaten in het zicht van
het werkzame personeel geplaatst dienen te worden. Acht de regering het aannemelijk
dat het personeel van genoemde gelegenheden binnen zijn reguliere werkzaamheden,
bijvoorbeeld in cafés, restaurants, snackbars en discotheken, hiervoor
de gelegenheid heeft? Indien dit laatste niet het geval is, denkt zij dan
aan een verplichting om speciaal toezichthoudend personeel bij de automaat
te zetten? Waarom is in dit wetsvoorstel uit het oogpunt van eenvoud van handhaving
niet gekozen de verkoop van tabakswaren te beperken tot speciaalzaken?Betekent uitvoering van het voorliggende wetsvoorstel, zo vroegen de leden
van de fractie van GroenLinks, dat in alle intramurale zorginstellingen waar
gewoond wordt, zoals verzorgings- en verpleeghuizen, psychiatrische ziekenhuizen
en woonoorden voor mensen met een verstandelijke of lichamelijke handicap,
een rookverbod gaat gelden? Strekt een dergelijke rookverbod zich behalve
tot openbare ruimten ook uit tot de privé-ruimten van bewoners van
dergelijke zorginstellingen? Indien dit laatste het geval is, is er dan geen
sprake van rechtsongelijkheid tussen mensen die thuis wonen en mensen die
door omstandigheden gedwongen in een instelling wonen?De voorzitter van de commissie,Ter VeldDe griffier van de commissie,JanssenXNoot1Samenstelling: Boorsma (CDA), Werner (CDA), Van Leeuwen (CDA) (plv. voorzitter),
Van den Berg (SGP), Ter Veld (PvdA) (voorzitter), Dees (VVD), Hessing (D66),
Ruers (SP), Dupuis (VVD), Stekelenburg (PvdA), Van Schijndel (GL), Swenker
(VVD). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20012002-26472-59b.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl