Wijziging van de Wet milieubeheer (luchtkwaliteitseisen); Lijst van vragen en antwoorden over de aanvullende informatie (achtergrondnotities) bij het wetsvoorstel
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30489, nr. 12

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

26-06-2006

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

30489 nr. 12

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamN.a.v. de aanbiedingsbrief van de staatssecretaris
van VROM d.d. 28 april 20061N.a.v. bijlage 1: Notitie Ontkoppelingsvarianten2345678N.a.v. bijlage 2: Besluiten luchtkwaliteit 2001 en
2005, jurisprudentie en beleid910111213N.a.v. bijlage 3: Internationale vergelijking implementatie
EU-richtlijnen luchtkwaliteit, prof. Dr. Ch. W. Backes1415161718 en 192021222324252627
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30489Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 56 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 489Wijziging van de Wet milieubeheer (luchtkwaliteitseisen)nr. 12LIJST VAN VRAGEN EN ANTWOORDENVastgesteld 15 juni 2006De commissie voor Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer1 heeft een aantal vragen voorgelegd aan de staatssecretaris
van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer over de brief d.d.
28 april 2006 met aanvullende informatie (achtergrondnotities) bij het
wetsvoorstel tot wijziging van de Wet Milieubeheer (luchtkwaliteiteisen) (Kamerstuk
30 489, nr. 6). De staatssecretaris heeft deze vragen beantwoord
bij brief van 14 juni 2006. Vragen en antwoorden zijn hierna afgedrukt.De voorzitter van de commissie,BuijsDe adjunct-griffier van de commissie,Van HalenN.a.v. de aanbiedingsbrief van de staatssecretaris
van VROM d.d. 28 april 20061Wanneer verwacht u dat het advies van de Raad van State
over de concept AMvB waarin het begrip «in betekenende mate» wordt
uitgewerkt, wordt uitgebracht?De AMvB zal volgens de reguliere procedure voor advies aan de Raad van
State worden aangeboden, dat wil zeggen na plenaire behandeling en aanvaarding
van het wetsvoorstel door de Tweede Kamer. Overigens wijs ik er volledigheidshalve
op dat het advies dat de Raad van State uitbrengt geheim is totdat de AMvB
definitief is. Hiervan kan pas sprake zijn na goedkeuring van het wetsvoorstel
door de Eerste Kamer en de daarop volgende bekrachtiging tot wet.N.a.v. bijlage 1: Notitie Ontkoppelingsvarianten2De koppeling tussen ruimtelijke en andersoortige besluitvorming
enerzijds en de grenswaarden voor luchtkwaliteit anderzijds, wordt niet voorgeschreven
door de Europese richtlijnen. Kunt u aangeven, welke (juridische) situaties
zich kunnen voordoen bij volledige ontkoppeling door Nederland, afgezien van
rechtstreekse toetsing door de Nederlandse rechter aan de richtlijn en afgezien
van prejudiciële vragen?Om deze vraag te kunnen beantwoorden, moet verondersteld worden dat de
bestuursrechter volledige ontkoppeling, ook in overschrijdingssituaties, zou
accepteren. Zoals ik al heb aangegeven in de memorie van toelichting bij het
wetsvoorstel en in de notitie «Koppeling tussen ruimtelijke besluitvorming
en grenswaarden», twijfel ik daaraan en de recente voorlichting van
afdeling V van de Raad van State over opzet en systematiek van het NSL bevestigt
mij in die twijfel.Bij volledig ontkoppelde besluitvorming vindt op geen enkele wijze –
noch direct, noch via een programma – toetsing van het projectbesluit
aan de grenswaarden plaats. Dat kan echter belanghebbenden in een bezwaar-
of beroepsprocedure rond een projectbesluit niet verhinderen om bezwaren of
gronden die verband houden met luchtkwaliteit naar voren te brengen. Zo lang
er geen sprake is van een bestaande of dreigende overschrijding van één
of meer grenswaarden hoeft dat – uitzonderingen daargelaten –
geen gevolgen voor het desbetreffende project te hebben1. Als er wel sprake is van een (dreigende) overschrijding ligt dat
echter anders.In het geval van een volledige ontkoppeling zouden zich, in aanvulling
op genoemde rechtstreekse toetsing door de Nederlandse rechter en het stellen
van prejudiciële vragen, bijvoorbeeld de volgende (juridische) situaties
kunnen voordoen:• De Europese Commissie kan, uit eigen beweging of in reactie op
ingekomen klachten, een oordeel vellen over de vraag of de door Nederland
gekozen wijze van implementatie in overeenstemming is met de richtlijnen.
Als de Europese Commissie oordeelt dat de implementatie incorrect is geschied,
kan zij een inbreukprocedure starten waarbij uiteindelijk van het Europese
Hof van Justitie een oordeel kan worden gevraagd. In het uiterste geval zou
het Hof, bij strijdigheid met het gemeenschapsrecht, Nederland kunnen veroordelen
tot het betalen van een boete.• Indien een volledig ontkoppeld (niet getoetst) besluit in een (dreigende)
overschrijdingssituatie wordt genomen of tot uitvoering komt en belanghebbenden,
bijv. omwonenden, menen nadeel te ondervinden van de (verwachte) toename van
de luchtverontreiniging, bestaat een reële kans dat die belanghebbenden
zich tot de rechter zullen wenden om het projectbesluit toch vernietigd
te krijgen, om (extra) maatregelen ter compensatie van de verslechtering van
de luchtkwaliteit af te dwingen en/of om te verzoeken de start van de werkzaamheden
te verbieden of reeds gestarte werkzaamheden stil te leggen. Dit laatste eventueel
tijdelijk totdat voldoende aannemelijk is of en welke compenserende maatregelen
zullen worden getroffen, en mogelijk zelfs volledig als dergelijke maatregelen
niet mogelijk blijken te zijn en de belangen van derden onevenredig geschaad
zouden worden.• Indien in een wettelijke regeling niet alleen de koppeling wordt
losgelaten, maar toetsing aan luchtkwaliteit zelfs expliciet wordt verboden,
kan de luchtkwaliteit niettemin aan de orde worden gesteld bij de Nederlandse
bestuursrechter, die op dit punt de nationale wetgeving buiten toepassing
zou kunnen laten indien hij deze in strijd acht met de richtlijnen.• Ook kan een actie uit onrechtmatige daad niet worden uitgesloten.
Aan de rechter zou dan bijvoorbeeld de vraag kunnen worden voorgelegd of de
Staat der Nederlanden met dergelijke wetgeving niet onrechtmatig handelt jegens
eiser en daarbij een inbreuk maakt op het beschermingsniveau dat de richtlijnen
aan burgers beogen te geven.In hoeverre genoemde situaties zich in praktijk daadwerkelijk zouden voordoen,
en of de daarbij gesuggereerde acties kansrijk zouden kunnen zijn, laat zich
op dit moment lastig inschatten.Met de jurisprudentie en de daaruit voortvloeiende discussie van de afgelopen
periode nog vers in het geheugen komen consequenties als het – tijdelijk
of volledig – stilleggen van bouwprojecten en andere maatschappelijk
relevante en urgente projecten mij echter uitermate ongewenst voor, zeker
als dergelijke consequenties voorkomen hadden kunnen worden door in een eerder
stadium op een zorgvuldige(r) wijze met alle betrokken belangen om te gaan
(in het kader van de door het wetsvoorstel geregelde toetsing in het kader
van de programma-aanpak).3Kunt u toelichten waarom is gekozen voor de vertaling
van de term «het nemen van de nodige maatregelen» uit de richtlijn,
in «het in acht nemen van de grenswaarden» in de Wet milieubeheer?
Waarom heeft de vertaling in de Wet milieubeheer volgens de staatssecretaris
van VROM exact dezelfde strekking als de oorspronkelijke tekst in de richtlijn?
Betekent deze vertaling in de praktijk niet een aanscherping ten opzichte
van de richtlijn?De vraag heeft betrekking op de passage in paragraaf 4 van de memorie
van toelichting, waarin wordt toegelicht hoe de Europese richtlijnen luchtkwaliteit
tot dusverre op basis van de huidige tekst van hoofdstuk 5 van de Wm, zijn
geïmplementeerd in de Nederlandse wetgeving. De Europese richtlijnen
luchtkwaliteit en hoofdstuk 5 van de Wet milieubeheer kennen elk een eigen
begrippenkader. Bij implementatie is het dan ook zaak om te bepalen in hoeverre
de in beide kaders gehanteerde begrippen een gelijke inhoud en betekenis hebben.Zoals in paragraaf 4 van de memorie van toelichting is aangegeven,
komen de definities van het begrip grenswaarde in de Kaderrichtlijn en de
dochterrichtlijnen geheel overeen met het begrip grenswaarde van de Wm. Voor
de volledigheid, de Kaderrichtlijn definieert grenswaarde als «een niveau
dat op basis van wetenschappelijke kennis is vastgesteld teneinde schadelijke
gevolgen voor de gezondheid van de mens en/of voor het milieu in zijn geheel
te voorkomen, te verhinderen of te verminderen en dat binnen een bepaalde
termijn moet worden bereikt en, als het eenmaal is bereikt, niet meer mag
worden overschreden». Het begrip grenswaarde in artikel 5.1, derde lid,
van de Wm luidt als volgt: «een grenswaarde geeft de kwaliteit
aan die op het in de maatregel aangegeven tijdstip ten minste moet worden
bereikt en die, waar zij aanwezig is, ten minste moet worden in stand gehouden».
Een grenswaarde als bedoeld in de richtlijnen heeft dezelfde strekking als
grenswaarde in de Wm. Het gaat in beide definities om een kwaliteitsniveau
van de buitenlucht dat op een bepaald tijdstip moet zijn bereikt en als het
eenmaal bereikt is, in stand moet worden gehouden.De Wm verbindt aan een grenswaarde de verplichting tot «in acht
nemen» (artikel 5.2, eerste lid, Wm). De richtlijnen kennen het begrip «in
acht nemen» niet, maar bevatten de verplichting om «de nodige
maatregelen te nemen» om ervoor te zorgen dat de grenswaarden worden
nageleefd (artikel 7 Kaderrichtlijn). Hoewel het «nemen van maatregelen»
meer beleidsruimte geeft aan bestuursorganen dan het «in acht nemen»
van grenswaarden, is de intentie gelijk, namelijk het voldoen aan de grenswaarden.
Daarom werd ten tijde van het voorbereiden van het oorspronkelijke Besluit
luchtkwaliteit in 2001 geen belemmering gezien om aan te sluiten bij de terminologie
van de Wm. Het «nemen van maatregelen» uit de Europese richtlijnen
werd derhalve, om de implementatie zo zorgvuldig mogelijk aan te laten sluiten
bij de tekst van de vigerende Nederlandse wetgeving, als het ware vertaald
in «het in acht nemen van grenswaarden». Naar later bleek uit
jurisprudentie van de Raad van State kon strikte interpretatie van het begrip «in
acht nemen» inderdaad aanleiding geven tot een onbedoelde aanscherping
ten opzichte van de richtlijnen. Dat is mede aanleiding geweest om in het
wetsvoorstel de term «in acht nemen» niet langer te hanteren.
De directe toetsing aan grenswaarden bij de uitoefening van bevoegdheden door
bestuursorganen is in het wetsvoorstel in nagenoeg in alle gevallen losgelaten
en vervangen door een toets op inpasbaarheid van een besluit of project binnen
het NSL, dat ten doel heeft om de grenswaarden te bereiken, dan wel vervangen
door een beoordeling van de mate waarin dat besluit of project bijdraagt aan
de luchtkwaliteitsproblematiek («in betekenende mate»).4Waarom is in de notitie nadrukkelijk aangegeven, dat
niet wordt ingegaan op varianten waarin de Europese grenswaarden worden beschouwd
als richtwaarden? Zou dit juridisch gezien wel mogelijk zijn? Zijn er lidstaten
die hiervoor wel gekozen hebben?Zoals aangegeven in het antwoord op vraag 3 bevat het begrip «grenswaarde»
uit de richtlijn geen beleidsruimte voor afwijkingen. Een «richtwaarde»
(of streefwaarde) heeft een minder stringent karakter: een «kwaliteitsniveau
dat zoveel mogelijk moet zijn bereikt en dat, waar aanwezig, zoveel mogelijk
moet worden instandgehouden» (zie het voorgestelde artikel 5.7). In
mijn ogen is een implementatie van de Europese grenswaarden als richtwaarden
in het Nederlandse stelsel dan ook ontoereikend in het licht van de richtlijnen,
en de jurisprudentie van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State
alsmede de advisering en voorlichting door de Raad bevestigen dat.Weliswaar zijn er enkele lidstaten die er wel voor gekozen hebben de grenswaarden
minder strikt te hanteren (zie pag. 12–13 van de «Internationale
vergelijking implementatie EU-richtlijnen luchtkwaliteit» van prof.
dr Ch.W. Backes), maar het is twijfelachtig of dat een toereikende implementatie
vormt. Uiteindelijk is het natuurlijk aan het Europese Hof van Justitie om
hierover desgevraagd een finaal oordeel te vellen.5In de notitie wordt aangegeven wat in de richtlijnen
met het begrip «grenswaarde» wordt bedoeld, namelijk op basis
van wetenschappelijke kennis vastgesteld en mag, als eenmaal bereikt, niet
meer worden overschreden. Maar bij de toelichting in de notitie op het begrip «streefwaarde» wordt direct verwezen naar het Wm-begrip richtwaarde.
Kunt u de exacte «Europese» definitie van streefwaarde (op het
gebied van luchtkwaliteit) geven?Artikel 2, aanhef en onder 6, van de Kaderrichtlijn luchtkwaliteit definieert
een streefwaarde als «een niveau dat is vastgesteld om schadelijke effecten
voor de gezondheid van de mens en/of voor het milieu in zijn geheel op de
lange termijn meer te vermijden, en dat zoveel mogelijk binnen een gegeven
periode moet worden bereikt».Evenals het begrip «richtwaarde» in de Wet milieubeheer kent
de streefwaarde dank zij een formulering als «zoveel mogelijk»
nog een zekere afwegingsruimte, mits gemotiveerd.6Kunt u een overzicht geven, in tabelvorm, van de voor-
en nadelen van enerzijds volledige ontkoppeling en anderzijds een zekere mate
van ontkoppeling met voor de resterende gevallen een flexibele koppeling (zoals
in het NSL)? Kunt u daarbij in het bijzonder ingaan op de voor- en nadelen
op het gebied van (a) de voortgang van de ruimtelijke besluitvorming, (b)
het type en de omvang van de projecten die gerealiseerd kunnen worden, (c)
de mogelijkheden in geval van een overschrijdingssituatie, (d) prejudiciële
vragen en (e) bezwaar- en beroepsmogelijkheden op het gebied van luchtkwaliteit
door belanghebbenden?   Volledige ontkoppelingGedeeltelijke,
flexibele koppeling (a)Bij besluitvorming
is in het geheel geen beoordeling van (de invloed op) de luchtkwaliteitssituatie
vereist. Hierdoor wordt de totale onderzoekslast verlicht, waardoor besluitvorming
initieel minder tijd zal kosten. Er bestaat een risico dat de «winst»
later weer in rook opgaat indien bij (dreigende) overschrijding de lucht-
kwaliteit alsnog aan de orde komt in een beroepsprocedure en de rechter het
besluit of de wettelijke regeling in strijd acht met het Europese recht. Overigens
is het niet zo dat bij volledige ontkoppeling er geen maatregelen zouden worden
getroffen om de luchtkwaliteit te verbeteren. De noodzaak daartoe is ook in
dat geval onverminderd aanwezig. Het is alleen zo dat er geen rechtstreekse
koppeling wordt gelegd tussen enerzijds de ruimtelijke besluitvorming en ander-
zijds de effectiviteit van het maatregelenpakket en het voldoen aan de grenswaarden.Projecten «in betekenende mate» worden
inhoudelijk onderbouwd door het NSL, wat de voortgang van de ruimtelijke besluitvorming
voor een dergelijk project bevordert, met name bij een (dreigende) overschrijding.
Bij het projectbesluit en de beroepsprocedure kan worden teruggevallen op
het NSL. Bij later blijkende gewijzigde effecten van maatregelen of projecten
zijn aanpassingen van project of NSL vereist. Verdere afwegingen (locatie)
in kader «goede ruimtelijke ordening». De gesommeerde effecten
van projecten «niet in betekenende mate» worden afgedekt door
het NSL en worden niet afzonderlijk getoetst op gevolgen voor de luchtkwaliteit.    (b)Initieel alle projecten;
in beroepsprocedure lopen met name projecten die «in betekenende mate»
van invloed zijn grotere risico’s. Zie onder
a). Projecten «in betekenende mate» kunnen doorgang vinden indien
verdisconteerd in het NSL, anders door projectsaldering of door de effecten
ervan terug te brengen onder de grens voor «in betekenende mate».
Projecten «niet in betekenende mate» kunnen doorgang vinden; de
gesommeerde effecten zijn verdisconteerd in het NSL.    (c)Zie onder a) en b):
ingevolge het Europees recht moet aangetoond worden dat een project het halen
van de grenswaarden niet ernstig in gevaar brengt. Zie onder a). Door de programma-aanpak is er meer kans op het doorgaan van
een project in een overschrijdingssituatie.    (d)Grotere kans op prejudiciële
vragen.Kleinere kans op prejudiciële vragen. (e)Marginaal bij voorbereiding
besluit. In beroepsfase kunnen bij (dreigende) overschrijdingen luchtkwaliteitsaspecten
volop aan de orde komen, ongeacht nationale wet. Langer onduidelijkheid/onzekerheid
voor belanghebbenden (omwonenden e.d.). Bezwaar-
en beroepsmogelijkheid (volgens beginsel van zo vroegtijdig als mogelijk in
de procedure en eenmalig).7Expliciet is aangegeven dat een koppeling tussen Europese
besluitvorming en luchtkwaliteit niet is voorgeschreven door de Europese richtlijnen.
Is deze koppeling dan wel verenigbaar met het regeerakkoord waarin wordt gesteld
dat een «kop op» Europese regels niet langer wordt toegestaan?Een koppeling tussen ruimtelijke besluitvorming en luchtkwaliteit is als
zodanig inderdaad niet voorgeschreven door de Europese richtlijnen. Onderdeel
van het stelsel van Europese regelgeving is echter wel de implementatie van
richtlijnen in de nationale rechtsstelsels van de lidstaten. Zoals uiteengezet
in de notitie «Koppeling van ruimtelijke besluitvorming en luchtkwaliteit»
is bij die implementatie in het Nederlandse rechtsstelsel een relatie gelegd
tussen (ruimtelijke) besluitvorming en de grenswaarden voor luchtkwaliteit,
uitgaande van de huidige overschrijdingssituaties en de algemene Europeesrechtelijke
verplichting om geen handelingen te verrichten die het voldoen aan Europese
normen ernstig in gevaar kunnen brengen (hetgeen op enigerlei wijze een beoordeling
van die handelingen op gevolgen voor de luchtkwaliteit impliceert) en daarnaast
uitgaande van het bestaande ruimtelijke besluitvormingsstelsel en het uitgangspunt
van externe integratie van milieubeleid. Was die koppeling (of toetsing) in
de Besluiten luchtkwaliteit vrij stringent, met het voorliggende wetsvoorstel
wordt die koppeling of toetsing beperkt tot die projecten die «in betekenende
mate» van invloed zijn en, tevens flexibeler gemaakt doordat die toetsing
op programmaniveau plaatsvindt en niet langer direct aan de grenswaarden.Het wetsvoorstel voorziet met de gelegde beperkte, flexibele koppeling
mijns inziens in een mechanisme om op verantwoorde wijze de grenswaarden alsnog
te realiseren en bovendien maatschappelijk relevante en urgente projecten
doorgang te laten vinden.Het wetsvoorstel plaatst geen «kop op» de Europese regels.
Feit is dat de reeds geldende normstelling voor fijn stof in Nederland al
op grote schaal wordt overschreden en dat een soortgelijke situatie –
zij het beperkter van omvang – dreigt ten aanzien van stikstofdioxide,
waarvoor de grenswaarde met ingang van 2010 van kracht wordt. Van een «kop
op» de Europese normstelling zou pas sprake zijn als Nederland bijvoorbeeld
de normstelling zou aanscherpen ten opzichte van wat de richtlijnen vereisen,
zoals dat bijv. – vooralsnog – in Zweden het geval is (zie pag.
53 van de «Internationale vergelijking implementatie EU-richtlijnen
luchtkwaliteit» van prof. dr Ch.W. Backes). Dat gebeurt in het voorliggende
wetsvoorstel geenszins.8Op pagina 9 van de notitie wordt gesteld dat uit EG-recht
volgt dat het lidstaten niet is toegestaan maatregelen te nemen die de verwezenlijking
van het door de richtlijn voorgeschreven resultaat ernstig in gevaar brengen.
In hoeverre kan hiervan sprake zijn in situaties waarin de grenswaarden voor
fijn stof al worden overschreden: er is dan immers feitelijk geen sprake van
het (extra) in gevaar brengen van het voorgeschreven resultaat uit de richtlijn? Juist ook in situaties waarin de geldende grenswaarden voor fijn stof
al worden overschreden, kan er wel degelijk sprake zijn van het nemen van
maatregelen die de verwezenlijking van het door de richtlijn voorgeschreven
resultaat ernstig in gevaar brengen. Door in een overschrijdingssituatie activiteiten
te ontplooien die extra luchtverontreiniging opleveren, wordt de mate van
overschrijding van de grenswaarden vergroot, waardoor het te bereiken doel –
het realiseren van de grenswaarden – nóg verder buiten bereik
raakt dan het al was. In zo’n situatie zijn ten opzichte van de situaties
zonder die verontreinigende activiteiten extra compenserende maatregelen nodig
om ervoor te zorgen dat de grenswaarden alsnog worden gerealiseerd.N.a.v. bijlage 2: Besluiten luchtkwaliteit 2001 en
2005, jurisprudentie en beleid9Gesteld wordt dat er onder invloed van jurisprudentie
een accentverschuiving is geweest in de verantwoordelijkheidsverdeling voor
de aanpak van fijn stof tussen de verschillende overheden. Dat zou veronderstellen
dat louter door jurisprudentie het rijk, de provincies en de gemeenten tot
de conclusie zijn gekomen dat er sprake is van een gedeelde verantwoordelijkheid
voor de aanpak van de luchtkwaliteit: is dat het geval?Binnen de luchtkwaliteitsproblematiek verschilt de aanpak van fijn stof
iets ten opzichte van de andere stoffen, omdat fijn stof minder door lokale
emissies bepaald wordt dan andere stoffen zoals NOx. Anders gezegd: de regionale
of landelijke achtergrondconcentratie, met inbegrip van de «import»
uit het buitenland, is bij fijn stof van groter belang. De beïnvloedingsmogelijkheden
van provincies en gemeenten zijn (in ieder geval relatief) navenant kleiner.
Vanuit die achtergrond was aanvankelijk specifiek voor fijn stof de verantwoordelijkheid
van het rijk sterk benadrukt. De daarop door de jurisprudentie aangebrachte
accentverschuiving heeft ertoe geleid dat nu ook bij fijn stof een gedeelde
verantwoordelijkheid geldt voor alle overheden, binnen hun mogelijkheden.10Kan preciezer worden aangegeven hoe de verantwoordelijkheidsverdeling
nu ligt: het rijk kan en moet het meeste doen wordt gesteld, maar in welke
mate en wat moet onder «het meest» worden verstaan? Kan concreter
worden aangegeven welke overheid waarvoor verantwoordelijk is?Het rijk is primair verantwoordelijk voor het bronbeleid, waaronder als
belangrijk onderdeel de emissies van het verkeer. Uit het gestelde bij vraag
9 vloeit voort dat met name de reductie van de te hoge fijn stof-concentraties
nog steeds vooral door rijksmaatregelen zal moeten worden bewerkstelligd.
Bij lokale projecten, zoals de aanleg van een industrieterrein of de bouw
van woonwijken komen ook de gevolgen daarvan op de lokale concentraties fijn
stof aan de orde. Daarbij komen ook aan de orde maatregelen die lokale overheden
kunnen of moeten treffen.11De afdeling wetgeving van de Raad van State is, anders
dan vele juridisch deskundigen en anders dan de regering, van oordeel dat
het begrip gevoelige gebieden niet past binnen de richtlijnen. Om recht te
doen aan het primaat van de wetgever lijkt helderheid over de interpretatie
noodzakelijk: kan hier, bijvoorbeeld door aanpassing van de tekst van de richtlijn
of door een toelichting van de EC, het primaat van de wetgever worden hersteld?
Temeer nu uit de internationale vergelijking blijkt dat Nederland het enige
land is dat dit onderscheid niet maakt? Uiteindelijk heeft inderdaad de wetgever, de gever van de Europese richtlijn,
het laatste woord. Een toelichtende verklaring van de Europese Commissie kan
evenwel niet met een uitspraak van de Europese wetgever gelijk gesteld worden.
Overigens is eerder gebleken dat de DG Milieu van de Commissie een interpretatie
waarbij «gevoelige gebieden» wordt gehanteerd niet onderschrijft.
Voorts constateer ik dat in de door de Commissie voorgestelde ontwerp-richtlijn
geen uitdrukkelijke basis wordt gegeven voor het hanteren van een begrip «gevoelige
gebieden».12Kunt u wat betreft het aspect (1) de verantwoordelijkheidsverdeling
voor fijn stof ingaan op de case «stationseiland» in Amsterdam
zoals ook gevraagd is tijdens de begrotingsbehandeling 2005?Nadat het besluit van GS van Noord-Holland tot goedkeuring van het bestemmingsplan «Stationseiland»
op 11 juni 2004 door de Voorzitter van de Afdeling bestuursrechtspraak
van de Raad van State deels was geschorst, is dat besluit bij uitspraak van
de Afdeling van 9 februari 2005 (eveneens deels) vernietigd. De vernietiging
steunt overigens ook op een ander aspect dan luchtkwaliteit, namelijk geluidhinder,
meer in het bijzonder dat geen akoestisch onderzoek was gedaan en het ontbreken
van dwarsprofielen. Positief in de uitspraak voor wat betreft luchtkwaliteit
was dat die de mogelijkheid tot saldering uitdrukkelijk openliet (saldering
was toen nog niet in het Blk geregeld), ook al werd de stelling dat daarvan
in casu sprake was onvoldoende onderbouwd geacht. Doorslaggevend voor de vernietiging
in relatie tot luchtkwaliteit was dat het gedane onderzoek ontoereikend was,
terwijl de Afdeling het alsnog gedane aanvullende onderzoek om procesrechtelijke
redenen buiten beschouwing liet. Inmiddels hebben GS het bestemmingsplan goedgekeurd.
Dat besluit is niet in beroep aangevochten zodat het bestemmingsplan in werking
is getreden en onherroepelijk is geworden.13Kunt u, afgezien van of u dit verweten kan worden,
aangeven hoeveel projecten precies gesneuveld zijn bij de rechter en hoeveel
financiële schade dit opgeleverd heeft, doordat de gemeenten uit zijn
gegaan van een verantwoordelijkheid van het rijk voor de fijn stof problematiek
en van het onderscheid in gevoelige en niet gevoelige bestemmingen?Schadebedragen ten gevolge van vertraging die projecten door rechterlijke
uitspraken hebben opgelopen worden door mij niet bijgehouden. Overigens zouden
zich daarbij vele vragen voordoen. Niet alleen is lastig te bepalen welke
gevolgen aan zo’n vertraging moeten worden toegerekend en hoe de schade
moet worden begroot. Belangrijker is dat projecten veelal sneuvelen op heel
andere aspecten dan luchtkwaliteit. Ook binnen het aspect luchtkwaliteit speelt
vaak een combinatie een rol van de twee in de vraag genoemde factoren met
ontoereikend onderzoek. Een en ander houdt zeker niet in dat ik zou willen
ontkennen dat er door de genoemde twee factoren schade is veroorzaakt. Maar
liever dan te trachten die schade precies te berekenen geef ik er de voorkeur
aan om de beschikbare tijd en energie te steken in het, met het wetsvoorstel
en het Nationaal Samenwerkingsprogramma Luchtkwaliteit, werken aan het oplossen
van de problematiek.N.a.v. bijlage 3: Internationale vergelijking implementatie
EU-richtlijnen luchtkwaliteit, prof. Dr. Ch. W. Backes14Gesteld wordt dat Nederland het verst gaat met modelleren
en berekenen en dat dit in vergelijking met andere landen veel meer plaatsen
met verhoogde concentraties oplevert: wat zegt dit over de betrouwbaarheid
van het Nederlandse systeem? Gesteld wordt dat overwogen zou kunnen worden
de in Nederland gehanteerde correctiefactor naar beneden bij te stellen: worden
deze suggesties overgenomen; wat zijn de voor- en nadelen hiervan en de eventuele
consequenties?Voor het bepalen van de luchtkwaliteit hanteert Nederland, evenals een
aantal andere Europese landen, een systeem waarin meten en rekenen gecombineerd
wordt. Via meetgegevens wordt de grootschalige achtergrondbelasting bepaald
en vervolgens kan daar de via rekenmodellen bepaalde lokale bijdrage aan toegevoegd
worden. De modellen die voor dergelijke berekeningen worden gebruikt zijn
geijkt aan de hand van meetgegevens. Uitkomsten vallen ruim binnen de door
de EU gestelde betrouwbaarheidseisen. Een dergelijke werkwijze maakt het mogelijk
de luchtkwaliteit te bepalen op die plekken waar de grootste knelpunten worden
verwacht. Zoals prof. Backes in punt 5.5 van zijn rapport aangeeft komt deze
overeen met de vereisten van de richtlijn.Landen die volstaan met alleen metingen zijn voor de bepaling van de knelpunten
afhankelijk van de plek waar de meetposten staan. Dit behoeven in de praktijk
niet altijd de locaties te zijn, waar zich de hoogste belastingen voordoen,
hoewel de richtlijn wel voorschrijft dat op zwaar belaste locaties gemeten
dient te worden. Ook is het met een dergelijke werkwijze niet mogelijk om
voorspellingen te doen van de luchtkwaliteit in een bepaald toekomstig jaar,
terwijl dit van belang is om te weten of met de voorziene beleidsinspanning
tijdig aan de normen uit de richtlijn kan worden voldaan.Wat betreft de correctiefactor heeft het RIVM een aantal jaren 1,33 als
factor gebruikt. Dit was gebaseerd op een vergelijking van de uitkomsten van
de Nederlandse metingen met de door de EU vastgestelde referentieapparatuur.
Daarbij is van belang dat het bij de bepaling van de factor niet alleen gaat
om een vergelijking van meetinstrumenten, maar dat ook lokale omstandigheden
van invloed zijn. Bij het uitbrengen van de nieuwe achtergrondgegevens in
maart van dit jaar is opnieuw naar de correctiefactor gekeken en is gebleken
dat een factor van 1,30 beter past bij de verhouding tussen de in Nederland
gebruikte instrumenten en de referentieapparatuur. Deze factor 1.30 is overeenkomstig
de Europese aanbeveling.15Gesteld wordt dat alle besluiten die gevolgen hebben
voor de luchtkwaliteit aan luchtkwaliteitseisen getoetst moeten worden. Deze
stelling is gebaseerd op de rechtspraak van het Hof van Justitie. Is deze
stelling onjuist nu in de notitie ontkoppelingsvarianten wordt aangegeven
dat de koppeling niet is voorgeschreven door de Europese richtlijnen? Kan
op basis van argumenten worden aangegeven of deze stelling al dan niet klopt?Hoewel dat op het eerste gezicht wel lijkt, zijn beide uitspraken niet
met elkaar in strijd. De richtlijnen schrijven inderdaad niet expliciet voor
dat er sprake moet zijn van een koppeling van ruimtelijke besluitvorming en
de grenswaarden voor de luchtkwaliteit. De richtlijnen gaan ervan uit dat
via een planmatige aanpak zodanige maatregelen worden getroffen dat aan de
grenswaarden wordt voldaan op het tijdstip dat ze volgens de richtlijnen bereikt
moeten zijn.Echter, wanneer dat tijdstip is gepasseerd en er toch nog overschrijdingssituaties
zijn, dan kan het niet zo zijn dat projecten, die de luchtkwaliteit in die
gebieden nog verder zouden verslechteren, niet op enigerlei wijze aan de grenswaarden
zouden worden getoetst. 16Gesteld wordt dat bepaalde feitelijke maatregelen die
in bijvoorbeeld Duitsland en het Verenigd Koninkrijk worden toegepast in Nederland
niet worden overwogen. Genoemd worden het afsluiten van straten voor vrachtverkeer
of diesels zonder roetfilters. Is dit juist? Is iets bekend over de effectiviteit
van maatregelen in andere landen en in hoeverre profiteert Nederland van ervaringen
die in andere landen zijn of worden opgedaan met bepaalde maatregelen?In de Nederlandse uitvoeringspraktijk is er geen sprake van dat maatregelen
op voorhand worden uitgesloten. Wel is het zo dat er verschillen tussen landen
zijn als het gaat om de voorkeur die aan bepaalde maatregelen wordt gegeven.
Dat hangt samen met de specifieke omstandigheden in de verschillende landen.
Zo past men in Duitsland het nat reinigen van wegdekken al toe en in sommige
grote steden in de zuidelijke lidstaten wordt in het verlengde van de smog-maatregelen
het verkeer soms gedeeltelijk stil gelegd. In Nederland wordt veel aandacht
gegeven aan generieke bronmaatregelen, aanvullend op het Europese beleid op
dit punt.Om er zeker van te zijn dat geen ervaringen in andere Europese landen
worden gemist is in het kader van het Innovatieprogramma Luchtkwaliteit een
inventarisatie gemaakt van maatregelen die in andere landen worden toegepast.
Mede op grond hiervan is bijvoorbeeld een proef met nat reinigen van wegdekken
gestart.17Wat is precies het verschil tussen het onderscheid
wat «alle andere landen» maken ten aanzien van grenswaarden ten
behoeve van de menselijke gezondheid en grenswaarden ten behoeve van de vegetatie
(bijlage p. 11) en het onderscheid dat de staatssecretaris van VROM heeft
gemaakt in de circulaire van 2004 ten aanzien van gevoelige en niet gevoelige
bestemmingen? Hoe is dit nu vertaald in de Wet luchtkwaliteit?In het Besluit Luchtkwaliteit 2005 wordt, overeenkomstig de Europese richtlijnen,
aangegeven welke normen ten dienste van de bescherming van de gezondheid van
de mens zijn gesteld en welke ter bescherming van de vegetatie dienen. Over
wat dan precies het verschil is tussen Nederland en de andere landen laat
de rapportage van prof. Backes zich niet uit. Aangezien dit onderscheid in
de Nederlandse regelgeving wel degelijk ook gemaakt is, lijkt de constatering
dat het ontbreken van dit onderscheid aanleiding geeft het Besluit luchtkwaliteit
zo te interpreteren dat overal in de buitenlucht aan de grenswaarden voldaan
moet worden, niet terecht.In de inmiddels ingetrokken circulaire van september 2004 was aangegeven
dat zowel in een samenstel van artikelen in de richtlijn als in de jurisprudentie
grond kon worden gevonden voor een prioriteitstelling bij de uitvoering van
de richtlijn, waarbij de eerste zorg zou uitgaan naar die lokaties waar de
volksgezondheid het meeste in het geding is. In de concept-Ministeriële
regeling die begin 2005 is opgesteld is deze lijn nader uitgewerkt door aan
te geven dat de luchtkwaliteit daar getoetst diende te worden waar sprake
was van relevante blootstelling. In feit kwam dit in hoge mate overeen met
de aanpak die prof. Backes in zijn rapportage aangeeft. In de voorlichting
die over de concept-regeling is uitgebracht heeft de Raad van State echter
uitdrukkelijk aangegeven dat deze lijn in strijd is met de richtlijnen. Ook
is dit punt op ambtelijk en bestuurlijk niveau met de commissie besproken
en daar is duidelijk geworden dat een dergelijke implementatie niet op de
instemming van de Commissie kan rekenen. Om die reden gaan het Besluit luchtkwaliteit
2005 en het wetsvoorstel ervan uit dat de normen overal in de buitenlucht
gelden. Zoals ook in de in de vraag aangegeven passage in het rapport van
prof.Backes staat is dit in overeenstemming met de manier waarop
er in verreweg de meeste EU-lidstaten mee wordt omgegaan.18 en 19Kunt u uitleggen wat het verschil is in interpretatie
van prof. Backes die stelt op pagina 5 van zijn rapport dat «Ik beveel
daarom aan om de Nederlandse praktijk dienaangaande te veranderen en slechts
daar de luchtkwaliteit te meten of te berekenen waar mensen zich significant
lang ophouden. Zelfs als de Raad van State hierover vragen aan het Hof van
Justitie zou stellen, zal dat niet zonder meer leiden tot een schorsing en
oponthoud van de desbetreffende projecten.», en uw uitspraak in de bijlage
over de jurisprudentie, dat het risico dat de Raad van State prejudiciële
vragen aan het Europese Hof zou stellen en daarmee het risico dat de in behandeling
zijnde rechtszaken zouden worden stilgelegd, te groot was en dat daarom in
de voorgestelde regelgeving het begrip gevoelige gebieden niet als zodanig
gehanteerd wordt? Had u indertijd niet beter de aanbeveling van prof. Backes
over kunnen nemen?De Nederlandse praktijk om de luchtkwaliteit overal
te meten / berekenen, ook op «ongevoelige locaties» en bijvoorbeeld
in de berm van een snelweg, staat volgens prof. Backes op gespannen voet met
de richtlijnen en is EG-rechtelijk niet vereist. Wat is uw reactie op de aanbeveling
van prof. Backes om de Nederlandse praktijk dienaangaande te veranderen en
slechts daar te meten of te berekenen, waar mensen zich significant lang ophouden?
Deelt u de mening van prof Backes, dat zelfs als de Raad van State hierover
vragen aan het Hof van Justitie zou stellen, dat niet zonder meer leidt tot
schorsing en oponthoud van de betreffende projecten? Bent u bereid de Nederlandse
praktijk te veranderen en de luchtkwaliteit alleen daar te meten of te berekenen
waar mensen zich significant lang ophouden. Zo neen, waarom niet?De vragen 18 en 19 zijn vrijwel gelijkluidend en zal ik in samenhang beantwoorden.
Gelet op mijn antwoord op vraag 17 mag het duidelijk zijn dat de door prof.
Backes aanbevolen aanpak niet op de instemming van zowel de Raad van State
als van de Commissie kan rekenen. Dan is het natuurlijk mogelijk om aan te
sturen op een procedure bij het Europese Hof om hierover een uitspraak ten
principale te krijgen. Mede gelet op de urgentie van de oplossing van de problematiek
van de stagnerende bouwplannen heb ik via de stapsgewijze aanpak van eerst
de aanpassing van het Besluit luchtkwaliteit (salderingsregeling, zeezoutaftrek)
en vervolgens het maken van een wetsvoorstel met een programma-aanpak gekozen
voor een oplossing die naar mijn oordeel de juridische risico’s zo klein
mogelijk maakt. Daarbij speelt een belangrijke rol dat ik de inschatting van
prof. Backes dat een procedure aan het Hof geen opschortende werking zou behoeven
te hebben, niet deel.Ik overweeg daartoe het volgende. Allereerst wijs ik erop dat prof. Backes
zelf deze inschatting ook al relativeert door te formuleren dat deze «niet
zonder meer» zal leiden tot vertraging. Juridisch is de cruciale vraag
of de voorzieningenrechter (in de meeste gevallen: de Voorzitter van de Afdeling
bestuursrechtspraak van de Raad van State) projecten waartoe is besloten met
gebruikmaking van wetgeving waarin het begrip «gevoelige gebieden»
is gehanteerd, al dan niet zal schorsen wanneer door de Afdeling (of een andere
rechter) aan het Europese Hof prejudiciële vragen zijn gesteld over de
verenigbaarheid van die wetgeving met de Richtlijn. Alsdan bestaat er dus
gerede twijfel of de Nederlandse wetgeving rechtmatig is in het licht van
de Richtlijn, terwijl die vraag doorwerkt naar de rechtmatigheid van het bij
de rechter voorliggende en door een belanghebbende bestreden projectbesluit.
Voorts ligt er het feit dat de Raad van State (als wetgevingsadviseur) duidelijk
te kennen heeft gegeven dat het begrip «gevoelige gebieden» niet
strookt met de Richtlijn, terwijl ook aan de opvattingen van de Europese Commissie
geenszins steun te ontlenen valt voor de tegenovergestelde opvatting
(zie ook antwoorden 11 en 17). In algemene zin speelt bij de toetsing in voorlopige
voorziening het – voorlopige – oordeel van de voorzieningenrechter
over de rechtmatigheid van het bestreden besluit een grote rol, terwijl het
hier altijd zal gaan om een onomkeerbaar project waarbij bovendien de eventuele
onrechtmatigheid niet later kan worden gecorrigeerd (zoals bijv. bij een motiveringsgebrek
wel het geval is). Zo heeft «gerede twijfel» (of een daarmee vergelijkbare
term) over de verenigbaarheid van een project met het Blk 2005 herhaaldelijk
geleid tot schorsing. Onder deze omstandigheden acht ik de kans gering dat
de voorzieningenrechter zou beslissen dat een project dat steunt op het begrip «gevoelige
gebieden», ondanks de potentiële onrechtmatigheid in het licht
van de Richtlijn, tot uitvoering mag worden gebracht.20Welke meetmethode worden in Nederland gehanteerd? Sluiten
die aan op de door prof. Backes in paragraaf 5.2 van zijn internationale
vergelijking geschetste randvoorwaarden voor het bepalen van de meetlocatie?De wijze waarop in Nederland de luchtkwaliteit moet worden gemeten is
vastgelegd in de Meetregeling luchtkwaliteit 2005. Deze regeling is in overeenstemming
met de eisen die de Europese Commissie aan het meten van de luchtkwaliteit
stelt. Het meetnet van het RIVM, met de gegevens waarvan de grootschalige
achtergrondbelastingen worden bepaald, voldoet aan deze eisen. In het binnenkort
vast te stellen meet- en rekenvoorschrift wordt de mogelijkheid opgenomen
dat bij de onderbouwing van projecten gebruik gemaakt kan worden van andere
achtergrondbelastingen, mits de bepaling daarvan aan dezelfde eisen voldoet.In paragraaf 5.2 van de rapportage van prof Backes gaat het niet
zozeer om de meetmethode als wel om de plek waar gemeten (of gerekend) wordt.
Hierop ben ik reeds ingegaan in mijn antwoorden op de vragen 17 t/m 19.21Prof. Backes geeft aan dat overwogen zou kunnen
worden om de in Nederland bij metingen gehanteerde correctiefactor (iets)
naar beneden bij te stellen. Wat is de reactie hierop van de staatssecretaris?
Nemen de nieuwe Europese meet- en regelvoorschriften dergelijke verschillen
in meet- en modelleertechnieken tussen lidstaten weg?Zoals in het antwoord op vraag 14 is aangegeven is de correctiefactor
per maart 2006 iets naar beneden bijgesteld en komt nu overeen met de door
Europa aanbevolen zgn. default waarde van 1.30.Er is geen sprake van nieuwe Europese meet- en rekenvoorschriften. Wel
zullen in de nieuwe richtlijn net als in de huidige eisen worden gesteld aan
de betrouwbaarheid van het meten en rekenen door de lidstaten.22Wat is de visie van de staatssecretaris op de voorstellen
die Zweden onlangs heeft uitgewerkt voor versoepeling van de wetgeving aldaar?In zijn rapport heeft professor Backes een inhoudelijk beoordeling gegeven
van de voorstellen die in Zweden zijn gedaan voor aanpassing van de regelgeving
voor de luchtkwaliteit. Ik constateer met professor Backes dat de denklijnen
die in Zweden worden gehanteerd voor een belangrijk deel een zelfde richting
uit gaan als de voorgenomen aanpassing van de Nederlandse regelgeving. Dit
betreft dan in het bijzonder versterking van de programmatische aanpak van
de problematiek van luchtverontreiniging en de invoering van een grens waar
beneden bijdragen van projecten als verwaarloosbaar worden beschouwd. Terecht wijst professor Backes er ook op dat er sprake is van verschillen
in uitwerking die samen hangen met verschillen in de omvang van de problematiek
in Zweden en Nederland.23Enkele landen (Duitsland, Oostenrijk) zijn van opvatting
dat aan de grenswaarden alleen daar hoeft te worden voldaan, waar mensen zich
geregeld over een langere tijd ophouden. Welke reactie is hierop tot nu toe
gekomen vanuit de Europese Commissie? Zijn er aan de andere kant reacties
gekomen die deze landen «terugfluiten»?Voor zover bekend is op de aanpak van Duitsland en Oostenrijk als het
gaat om het toetsen aan de luchtkwaliteit te beperken tot plekken waar mensen
zich langdurig ophouden nog geen reactie gekomen van de Europese commissie.24Prof. Backes geeft aan, dat de Duitse jurisprudentie
dat concrete projecten alleen aan de grenswaarden worden getoetst, indien
zij op zichzelf, zonder achtergrondconcentratie, een overschrijding van de
grenswaarden tot gevolg hebben (wat vrijwel nooit voorkomt), in strijd is
het met Europees recht. Verwacht u dat de Europese Commissie Duitsland in
gebreke zal stellen en dat een veroordeling door het Hof van Justitie zal
volgen? Zo ja, op welke termijn? Zo neen, waarom niet en welke oplossingsrichtingen
biedt dat voor Nederland?Ik wil mij liever niet begeven in speculaties over wat de Commissie mogelijk
zal gaan ondernemen in de richting van Duitsland. De vergelijking met Duitsland
leert mij echter wel dat de manier waarop de nationale rechters omgaan met
Europese regelgeving uitermate belangrijk is voor de uitvoeringspraktijk.
Verschillen in rechtsstelsel, wijze van rechtspraak, toegang tot de rechter,
bewijslast en tempo van rechtspraak, alsmede in bestuurscultuur en wijze van
naleving en handhaving vormen een zeker zo belangrijke verklaring van het
feit dat dezelfde Europese regels in diverse landen verschillend uitwerken
dan de verschillen in implementatie sec.25Welke omrekenmodel wordt in Nederland gehanteerd om
de luchtkwaliteit te bepalen? Op welke gronden is gekozen voor de strenge
correctiefactor van 1,33 zoals omschreven in paragraaf 4.5 van de internationale
verkenning?Zie hiervoor mijn antwoord op de vragen 14 en 21.26Op welke termijn is sprake van level playing field
in meetmethoden en omrekenmodellen tussen de lidstaten? Op welke wijze werkt
u toe naar realisatie ervan?Als het gaat om het meetmethoden is er nu al sprake van een level playing-field.
Immers alle metingen dienen via een correctiefactor op een noemer te worden
gebracht met de door de Commissie vastgestelde referentie-apparatuur. Voor
wat betreft het rekenen geldt dat voldaan moet worden aan de betrouwbaarheidsvereisten
uit de bestaande richtlijnen. In de nieuwe richtlijn voor de luchtkwaliteit
die naar verwachting in de tweede helft van dit jaar tot stand zal komen,
worden aanvullende bepalingen opgenomen die bijdragen aan een verdere harmonisatie
van het meten en berekenen in de lidstaten. 27Is het juist dat u, ondanks het ontbreken van wettelijk
kader, bereid bent voor gevoelige gebieden waar mensen langdurig blootstaan
aan emissies van schadelijke stoffen extra voorzorgsmaatregelen te treffen?
Zo ja, om welke maatregelen gaat het daarbij en voor welke gevoelige gebieden
gelden die en is bij de bepaling van de gebieden ook rekening gehouden met
specifieke doelgroepen? Zo neen, waarom niet?In alle gebieden waar er sprake is van normoverschrijding is er van uit
gezondheidskundig oogpunt bezien sprake van een ongewenste situatie. Mijn
streven is om daar op zo kort mogelijke termijn verbetering in aan te brengen.
Dat is het centrale doel van het Nationaal Samenwerkingsprogramma luchtkwaliteit
(NSL). Binnen het NSL wordt in beeld gebracht wat de belangrijkste knelpuntgebieden
zijn en wordt bezien welke maatregelen daarvoor het meest effectief ingezet
kunnen worden. Bij het binnen het NSL beoordelen van de luchtkwaliteitssituatie,
de verwachte ontwikkeling daarvan en van mogelijke maatregelen ter verbetering
van de situatie, wordt de vraag wat het effect is op blootstelling aan te
hoge niveaus van luchtverontreiniging nadrukkelijk meegewogen.Overigens kan blootstelling aan luchtverontreiniging ook een rol spelen
bij de invulling door bestuursorganen van hun verantwoordelijkheid voor een
goede ruimtelijke ordening. Ook als een project zelf niet of nauwelijks bijdraagt
aan de luchtverontreiniging, kan het uit een oogpunt van een goede ruimtelijke
ordening toch discutabel zijn om een project te realiseren op een bepaalde
locatie met een slechte luchtkwaliteit, bijv. in de nabijheid van een (snel)weg.
Of inderdaad wel of geen sprake is van een goede ruimtelijke ordening is afhankelijk
van de omstandigheden van het geval. Aspecten als de te realiseren functie,
maar ook de beschikbaarheid van een alternatieve locatie voor het project
in kwestie kunnen daarbij een rol spelen.XNoot1Samenstelling: Leden: Hofstra (VVD), Buijs (CDA), voorzitter, Schreijer-Pierik
(CDA), Van Gent (GL), Snijder-Hazelhoff (VVD), Depla (PvdA), Van Oerle-van
der Horst (CDA), Van As (LPF), Van Bochove (CDA), Duyvendak (GL), Huizinga-Heringa
(CU), Koopmans (CDA), Gerkens (SP), Spies (CDA), Van Lith (CDA), Van der Ham
(D66), Van Velzen (SP), Fierens (PvdA), ondervoorzitter, Timmer (PvdA), De
Krom (VVD), Verdaas (PvdA), Kruijsen (PvdA), Samsom (PvdA), Hermans (LPF),
Veenendaal (VVD), Lenards (VVD), Krähe (PvdA) en Vacature (algemeen).Plv. leden: Dezentjé Hamming (VVD), Mastwijk (CDA), Ormel (CDA),
Halsema (GL), Örgü (VVD), Dubbelboer (PvdA), Hessels (CDA), Van
den Brink (LPF), Knops (CDA), Vendrik (GL), Van der Staaij (SGP), Vietsch
(CDA), Vergeer (SP), Sterk (CDA), Haverkamp (CDA), Koşer Kaya (D66),
Vacature (SP), Boelhouwer (PvdA), Verbeet (PvdA), Balemans (VVD), Waalkens
(PvdA), Van Heteren (PvdA), Roefs (PvdA), Varela (LPF), Oplaat (VVD), Van
der Sande (VVD) en Crone (PvdA).XNoot1Ik wil er in dit verband nadrukkelijk op wijzen dat ook het wetsvoorstel
met z’n beperkte koppeling op programmaniveau geen onderzoeks- en motiveringsverplichtingen
in het leven roept voor situaties waarin geen sprake is van een (dreigende)
overschrijding (waarbij uiteraard wel moet worden gemotiveerd door het bestuur
dat er zich in dat geval geen (dreigende) overschrijding voordoet). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30489-12.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl