Wijz. titel 7.10 (arbeidsovereenkomst) Burgerlijk Wetboek met betrekking tot vakantie en ouderschapsverlof; Verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26079, nr. 4

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

25-09-1998

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

26079 nr. 4

23-09-1998

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Vakantie 2.1 Wettelijk minimum en bovenwettelijke vakantieaanspraak2.2 Ziektedagen en vakantiedagen2.3 Vaststellen en opnemen van vakantiedagen2.4 Afkopen van vakantiedagen2.5 Verjaring van vakantierechten3. Ouderschapsverlof 3.1 Algemeen3.2 Kring van rechthebbenden3.3 Tweemaal aanspraak op ouderschapsverlof3.4 Overige opmerkingenOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26079Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 47 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 079Wijziging van titel 7.10 (arbeidsovereenkomst) van het Burgerlijk Wetboek
met betrekking tot vakantie en ouderschapsverlofnr. 4VERSLAGVastgesteld 23 september 1998De vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid1, belast met het voorbereidend onderzoek van het wetsvoorstel, brengt
als volgt verslag uit van haar bevindingen. Indien de regering de vragen en
opmerkingen tijdig zal hebben beantwoord, acht de commissie de openbare beraadslaging
genoegzaam voorbereid. 1. InleidingDe leden van de fractie van de PvdA hebben met instemming kennis genomen
van het wetsvoorstel. Zij delen de opvatting van de regering dat door maatschappelijke
ontwikkelingen, als de toegenomen arbeidsparticipatie van vrouwen en de wens
van vrouwen èn mannen om betrokken te zijn bij opvoeding en verzorging
van hun kinderen, aan werknemerszijde de behoefte is gegroeid aan verruiming
van de mogelijkheden van het flexibel opnemen van vakantie- en verlofdagen.
Zij zien deze aanpassing van de regelgeving als een stap in de ontwikkeling
naar een moderne organisatie van arbeidsmarktpatronen, waarin arbeid- en zorgtaken
beter gecombineerd kunnen worden, en waarin gespaard kan worden voor studie,
verlof, pensionering e.d. Tevens wordt ingespeeld op de verdeling van verantwoordelijkheid
van werkgevers en werknemers voor het leveren van maatwerk in de onderneming
enerzijds, de verantwoordelijkheid van de overheid voor het scheppen van de
randvoorwaarden anderzijds en de eigen verantwoordelijkheid van de individuele
werknemer.Wel hebben deze leden nog vragen en opmerkingen over een aantal onderdelen
van het wetsvoorstel. Tevens hebben zij geconstateerd dat de regering op enkele
punten, met name met betrekking tot de regeling van de vakantiedagen, is afgeweken
van het SER-advies.De leden van de VVD-fractie hebben kennis genomen van het wetsvoorstel
en van het feit dat de Raad van State zich er mee kan verenigen. Deze leden
delen de opvatting dat het gewenst is de mogelijkheden om betaalde arbeid
te combineren met zorg en ouderschapstaken, te vergroten. Zij verzoeken de
regering aan te geven in hoeverre met het voorstel vooruit wordt gelopen op
de aangekondigde Kaderwet arbeid en zorg. Ligt het niet voor de
hand de aanpassing van de vakantieregeling en de verruiming van het ouderschapsverlof
alsnog bij de kaderwet te betrekken? In hoeverre is er bovendien sprake van
overlap met de initiatiefwetsvoorstellen Bijleveld-Schouten (Kamerstukken
26 009) en Rosenmöller c.s. (Kamerstukken 25 902).De aan het woord zijnde leden lezen in de memorie van toelichting dat
de regering bereid is het advies van de SER over de vakantieregeling te volgen
en dat de andere voorstellen van de SER door haar zijn overgenomen. Uit het
vervolg van de toelichting blijkt echter dat de regering op onderdelen afwijkt
van het SER-advies. Ook overigens ervaren deze leden de toelichting niet als
verhelderend. Zij missen een overzicht van de huidige regelingen, de oorspronkelijke
voornemens tot wijziging daarvan, het SER-advies en de nu voorgestelde wijzigingen.Deze leden zouden het voorts op prijs stellen indien de regering op welke
onderdelen het wetsvoorstel bedoeld zijn om bij te dragen aan het vergroten
van de mogelijkheden om zorg en ouderschap met arbeid te combineren en welke
niet. Welke zijn andere (goede) redenen om de vakantieregeling te wijzigen?De leden van de CDA-fractie hebben met belangstelling kennis genomen van
dit wetsvoorstel. Zoals bekend, zijn zij voorstander van wijziging van het
B.W. op deze punten. Het levert een bijdrage aan het beter kunnen combineren
van zorgtaken en arbeid. Toch hebben deze leden een aantal opmerkingen en
vragen.De leden van de CDA-fractie brengen naar voren dat in het initiatief-wetsvoorstel
Regels inzake het combineren van arbeid en zorg van het lid Bijleveld-Schouten
(26 009) ook een wijziging van de vakantiewetgeving opgenomen is, teneinde
het sparen van verlof voor zorg en scholing beter mogelijk te maken. Na de
indiening van het onderhavig wetsvoorstel heeft de indiener dit onderdeel
bij nota van wijziging geschrapt, omdat zij het niet wenselijk vond dat twee
vrijwel identieke voorstellen aan de Kamer voorgelegd werden. De aan het woord
zijnde leden vragen hoe de regering staat tegenover de opvatting die aan het
initiatiefwetsvoorstel ten grondslag ligt, namelijk dat het wenselijk is dat
sociale partners in CAO-verband de mogelijkheid krijgen de verschillende vormen
van verlof en deeltijdarbeid in samenhang met elkaar te regelen. Tevens vragen
zij hoe dit wetsvoorstel past in de te ontwikkelen voorstellen omtrent het
bundelen van verlofregelingen.De leden van de fractie van D66 hebben met belangstelling kennis genomen
van het wetsvoorstel over aanpassing van de regelingen vakantie- en ouderschapsverlofregeling
in het Burgerlijk Wetboek. Voor zover deze aanpassingen het combineren van
arbeid en andere (zorg)-verplichtingen daadwerkelijk kunnen vergemakkelijken,
stemmen zij er van harte mee in.De leden van de D66-fractie kijken reikhalzend uit naar de Kaderwet Zorg
en Arbeid die de volgende stap zal zijn om een betere combinatie van zorg-
en arbeidstaken mogelijk te maken.Ook zij vragen naar de relatie tussen dit wetsvoorstel en de Kaderwet
Zorg en Arbeid.De aan het woord zijnde leden hebben nog wel de nodige vragen en opmerkingen
over het voorliggende wetsvoorstel.De leden van de fractie van Groen Links hebben met gemengde gevoelens
kennis genomen van dit wetsvoorstel. Met name met betrekking tot het deel
over het vakantieverlof hebben zij hun twijfels. Zij onderschrijven de redenering,
die ten grondslag ligt aan het voorstel, uit de nota « Arbeid en Zorg»
dat de wettelijke regeling van vakantie een bijdrage zou kunnen leveren aan
een vergroting van de mogelijkheden om arbeid- en zorgtaken te combineren
en dat het overwegend dwingendrechtelijke karakter van de huidige
regeling er toe leidt dat deze mogelijkheden niet optimaal kunnen worden benut.Sinds 1 juli 1998 is er een Wet financiering loopbaanonderbreking. Hoe
verhoudt dit wetsvoorstel zich tot die wet? Ingevolge die wet kan een werknemer
onbetaald verlof opnemen voor studie, zorg en het z.g «sabbatsverlof».
Is het bij voorbeeld mogelijk om beide regelingen gecombineerd in te zetten,
bij voorbeeld eerst gespaarde vakantiedagen en daarna onbetaald verlof uit
hoofde van de Wet Loopbaanonderbreking?De regering wil de bestaande wettelijke verlofregelingen op elkaar afstemmen
en bundelen. Hoe verhoudt dit wetsvoorstel zich precies tot die aangekondigde
Kaderwet en wanneer kan de Tweede Kamer dat wetsvoorstel tegemoet zien, zo
vragen ook deze leden.De leden van de fracties van RPF en GPV hebben met belangstelling kennis
genomen van het wetsvoorstel. Zij zijn van mening dat de huidige eisen van
de arbeidsmarkt vragen om een verruiming van de mogelijkheden om periodiek
op adem te komen. Tegelijkertijd achten zij het gewenst dat de overheid zich
hierbij zo terughoudend mogelijk opstelt, omdat de overheid zich begeeft op
het terrein waarbij het primaat ligt bij de sociale partners. Deze leden verwijzen
naar het regeerakkoord, waarin het voornemen is verwoord van een Kaderwet
arbeid en zorg. Lag het niet voor de hand om het voorliggend wetsvoorstel
daarin op te nemen? Welke redenen bestaan er om toch met dit afzonderlijk
wetsvoorstel verder te gaan?De leden van de SGP-fractie hebben kennis genomen van het wetsvoorstel
en de daarbij behorende toelichting. Zij stellen vast dat het voorstel enerzijds
een aanpassing van de regeling van de vakantie en anderzijds een uitbreiding
van de bepalingen ter zake van het ouderschapsverlof inhoudt. De aanpassing
van de vakantieregeling wil een bijdrage zijn aan een vergroting van de mogelijkheden
om arbeidsen zorgtaken te kunnen combineren. De bepalingen van het ouderschapsverlof
worden uitgebreid ten behoeve van diegenen die de zorg van een meerling op
zich nemen. Op beide voorstellen willen deze leden in het navolgende ingaan. 2. Vakantie 2.1 Wettelijk minimum en bovenwettelijke vakantieaanspraakIn artikel 635 wordt de mogelijkheid ingebouwd bij de bovenwettelijke
vakantiedagen van het wettelijk regime af te wijken, door middel van een schriftelijke
overeenkomst. Wetgeving wordt beperkt tot de bij wet toegekende aanspraken
op vakantie (de minimumrechten). De leden van de PvdA-fractie vragen zich
af of het ontbreken van een wettelijke regeling van de bovenwettelijke vakantiedagen
de rechtspositie van de individuele werknemer niet bijzonder kwetsbaar maakt.
Zij vragen de regering een verduidelijking van de in de memorie van toelichting
gegeven uitleg om geen gehoor te geven aan het SER-advies terzake. In dit
advies wordt aanbevolen een onderscheid te maken naar de bron van de bovenwettelijke
vakantierechten: afwijking alleen bij CAO als ze berusten op de CAO en bij
schriftelijke overeenkomst als ze berusten op de individuele arbeidsovereenkomst.De leden van de CDA-fractie constateren eveneens dat de regering op enkele
punten het vrijwel unanieme SER-advies niet heeft gevolgd. Het belangrijkste
punt waarop van dat advies is afgeweken betreft de wijze waarop ten aanzien
van bovenwettelijke vakantiedagen afgeweken kan worden van de nieuwe wetgeving.
Is het juist dat de keuze van de regering (een overgangsregeling
en vervolgens afwijking bij schriftelijke overeenkomst) in plaats van de door
de SER voorgestelde regeling (afwijking bij CAO indien de bovenwettelijke
vakantiedagen hun oorsprong vinden in een CAO) geen inhoudelijke afwijking
van het SER-advies beoogt, maar als reden heeft dat de door de SER gekozen
oplossing een nieuwe vorm van dwingend recht in het B.W. zou introduceren?
Kan de regering hierop een nadere toelichting geven?De aan het woord zijnde leden begrijpen dat FNV, CNV en MHP van mening
zijn dat de door de regering voorgestelde regeling hen in een nadelige onderhandelingspositie
brengt, omdat zij tijdens de overgangsregeling de bovenwettelijke vakantiedagen
moeten «terugonderhandelen». Hoe staat de regering hier tegenover?De regering stelt voor de vakantiewetgeving flexibeler te maken door de
vakantiewetgeving alleen nog te laten gelden voor de door de wet toegekende
aanspraken op vakantie (minimumrechten), en niet voor de daarboven uitgaande.
De regering wijkt hiermee af van het SER-advies, zo constateren ook de leden
van de fractie van D66. Zij merken op dat in het commentaar van FNV/CNV/MHP
wordt gesteld dat aan de door de CAO toegekende bovenwetttelijke vakantierechten
bij individuele overeenkomst afbreuk kan worden gedaan. Zonder uitdrukkelijke
van toepassingverklaring van dat regime in de CAO, zal immers de werkgever
vrij zijn het bovenwettelijk vakantierecht vergaand te verzwakken op individueel
niveau. Op dat niveau heeft de werknemer doorgaans bij indiensttreding geen
reële onderhandelingspositie. Ook zou de rechtszekerheid geschaad worden.
Deze leden vragen de regering hierop in te gaan.De leden van de fractie van Groen Links menen dat het uitgangspunt om
de vakantiewetgeving alleen nog te laten gelden voor de door de wet toegekende
aanspraken op vakantie (minimumrechten) en niet voor de daarboven uitgaande
(bovenwettelijke rechten), bijvoorbeeld de in CAO's overeengekomen vakantieafspraken,
een brug te ver is. Hierbij heeft de regering het SER-advies niet gevolgd,
waarin wordt geadviseerd om de mogelijkheid te laten om regels te stellen
met betrekking tot de bovenwettelijke vakantierechten. De regering is daarentegen
van mening dat bovenwettelijke regels voortaan onderwerp van individuele,
danwel CAO-onderhandelingen moeten vormen. Wil de regering haar standpunt
in deze nogmaals heroverwegen?Als de regering bij het standpunt blijft dat het wetsvoorstel alleen nog
maar geldt voor de minimumrechten en niet voor de bovenwettelijke rechten,
moet volgens deze leden de overgangsperiode worden verlengd. Om te voorkomen
dat werknemers door de overgang naar een nieuw (mogelijk) nadeliger stelsel
de dupe worden, moeten de sociale partners in ieder geval voldoende tijd krijgen
om de huidige afspraken aan te passen en een goede overgangsregeling te treffen.
De huidige overgangsperiode van maximaal 3 jaar is daarvoor te kort en kan
mogelijk ten koste gaan van de rechtszekerheid. Wat vindt de regering van
deze stellingname? Wil zij de overgangsperiode nogmaals bezien? Welke oplossingen
biedt de regering voor de knelpunten die ontstaan, als zij de overgangsperiode
van 3 jaar handhaaft?De leden van de fracties van RPF en GPV constateren dat de eisen die door
de arbeidsmarkt aan een werknemer worden gesteld de laatste jaren sterk zijn
toegenomen. Dit heeft er onder meer in geresulteerd dat een groeiend aantal
mensen een grote werkdruk ervaart. Dit gegeven sterkt de genoemde leden in
de overtuiging dat het van belang is dat er wettelijk een minimumaantal vakantiedagen
is vastgelegd. In de toelichting lezen ze dat dit minimum nodig wordt geacht
om de recuperatie-functie veilig te stellen. Dat brengt deze leden tot de
vraag of het niveau van het minimum niet om een herziening vraagt, gezien
de veranderende eisen van de arbeidsmarkt. Welke criteria worden
gehanteerd om te bepalen of het minimumniveau nog altijd bij de tijd is?Deze leden constateren dat er gekozen is voor een overgangs regeling van
drie jaar waarin alleen bij CAO mag worden afgeweken van de gemaakte bovenwettelijke
afspraken, tenminste voorzover die hun oorsprong in een CAO vinden. Volgens
deze leden ligt het voor de hand dat als gevolg van dit wetsvoorstel de huidige
bovenwettelijke vakantieregelingen, die echter als verworven rechten worden
ervaren, bij nieuwe CAO-onderhandelingen zullen worden betrokken. Wordt daarmee
de onderhandelingspositie van de werknemers niet verzwakt? Zal dat geen extra
druk leggen op de komende CAO-onderhandelingen, met alle gevolgen vandien?De leden van de SGP-fractie constateren dat het voorliggende wetsvoorstel
een tweeslag aanbrengt tussen de minimumvakantie en de bovenwettelijke dagen.
Ten aanzien van de minimumvakantie gelden de dwingendrechtelijke bepalingen
van titel 7.10. Voor de bovenwettelijke dagen stelt de regering voor om afwijking
van het wettelijke regime bij schriftelijke overeenkomst mogelijk te maken.
Op dit essentiële punt is de regering afgeweken van het SER-advies, zo
merken ook deze leden op. De SER deed in dat advies de aanbeveling om ten
aanzien van de bovenwettelijke dagen te onderscheiden naar de oorsprong van
de bovenwettelijke dagen. Indien de bovenwettelijke dagen gefundeerd zijn
in CAO-afspraken zou naar de mening van dit adviescollege alleen bij CAO mogen
worden afgeweken van het wettelijk regime. Indien de bovenwettelijke vakantiedagen
hun oorsprong vinden in een individuele overeenkomst, dan zou een schriftelijk
tussen werkgever en werknemer overeengekomen afwijking van het wettelijk regime
mogelijk zijn. De aan het woord zijnde leden achten de keuze om de regeling
van de bovenwettelijke vakantiedagen in beginsel aan marktpartijen over te
laten, als een ingrijpende wijziging van het vakantieregime. Zij stellen tevens
vast dat de regering op dit punt ook een ander standpunt inneemt dan de SER
in zijn unanieme advies. Hoewel in de toelichting uitgebreid wordt gemotiveerd
waarom is afgeweken van het SER-advies hebben de leden van de SGP-fractie
toch nog enkele vragen.In de eerste plaats missen zij een beschouwing over de constatering van
de SER dat er een zekere mate van evenwicht moet bestaan tussen de over de
bovenwettelijke dagen onderhandelende partijen. De SER signaleert dat er op
individueel niveau onvoldoende evenwicht kan bestaan tussen werkgever en werknemer,
dat in het nadeel van de laatste zou kunnen doorwerken. In de tweede plaats
merkt de SER op, dat schriftelijk overeengekomen afwijking van de bovenwettelijke
vakantiedagen die hun oorsprong vinden in CAO-bepalingen niet geheel logisch
is, omdat betreffende vakantiedagen deel uitmaken van het totaalpakket CAO-afspraken.
Afwijkende afspraken over die dagen zou dan ook in het kader van CAO-onderhandelingen
moeten plaatsvinden. De aan het woord zijnde leden achten deze door de SER
geplaatste kanttekening bij de voorgestelde regeling van voldoende gewicht
om er de aandacht van de regering voor te vragen. De regering motiveert wel
de eigen keuze in de toe lichting, maar gaat niet met zoveel woorden in op
de door de SER gemaakte opmerkingen. Welke rol spelen de genoemde argumenten
voor de regering?Deze leden vragen voorts of de bepaling van artikel 7:635, eerste lid,
onderdeel a, na het afschaffen van de opkomstplicht ter vervulling van de
militaire dienst, nog nut heeft. 2.2 Ziektedagen en vakantiedagenDe regering stelt voor de artikelen 636 en 637 samen te voegen, omdat
beide betrekking hebben op ziektedagen, zo constateren de leden van de PvdA-fractie.
Het inleveren van een gelimiteerd aantal vakantiedagen bij ziekte
hangt samen met een visie op terugdringing van ziekteverzuim. Het nieuwe artikel
637 krijgt door samenvoeging echter een veel grotere reikwijdte met als gevolg
dat ook met betrekking tot andere oorzaken van verzuim dan ziekte, bij voorbeeld
bij zwangerschap, met instemming van de werknemer kan worden overeengekomen
dat (gedeelten van) deze dagen als vakantiedagen kunnen worden aangemerkt.
Kan de regering toelichten of er een bewuste keuze is gemaakt voor deze grotere
reikwijdte van artikel 637, en welke overwegingen hieraan ten grondslag liggen?
Deelt de regering de opvatting van deze leden dat de huidige regelgeving,
waarin zwangerschapsverlof en andere soorten van verlof (bij voorbeeld voor
het bijwonen van vakbondsvergaderingen) wettelijk zijn vastgelegd, door deze
wijziging uitgehold wordt, en het evenwicht tussen zekerheid en flexibiliteit
verstoord dreigt te raken? Deze leden zouden bovendien van de regering willen
vernemen welke overwegingen ten grondslag liggen aan de beslissing een dergelijke
ingrijpende wijziging niet aan de SER voor te leggen voor advies.Ook de leden van de CDA-fractie vragen een nadere motivering voor de voorgestelde
ineenschuiving van de artikelen 636 en 637. Is het juist dat zogenaamd calamiteitenverlof
op grond van artikel 629b, bij voorbeeld wegens plotselinge ziekte, bevalling
van de echtgenote of partner etc. ook in mindering gebracht kan worden op
het vakantietegoed bij voorafgaande schriftelijke overeenkomst? Zij vragen
de regering om een nadere motivering hiervan in relatie tot de noodzaak voor
de werknemer om gedurende zeer korte tijd dringende verplichtingen te vervullen.
Is het in de toekomst bij voorbeeld noodzakelijk om voor de uitoefening van
het kiesrecht een (halve) vrij dag op te nemen? Hoe verhoudt zich deze bepaling
tot de voornemens van de regering met betrekking tot een uitbreiding van het
calamiteitenverlof?De leden van de CDA-fractie vragen voorts of de regering heeft overwogen
artikel 635, lid 4, te betrekken bij de herziening van de vakantiewetgeving.
Zij vragen of het juist is dat de bepaling in dit artikellid (het verlies
van gedurende arbeidsongeschiktheid of onvrijwillige werkloosheid opgebouwde
vakantiedagen indien betrokkene zelf ontslag neemt) reïntegratie en het
aanvaarden van een nieuwe werkplek belemmert. Tevens vragen zij welke redenen
de regering heeft om deze bepaling te handhaven.Voorts vragen deze leden of overwogen is deze wijziging van de vakantiewetgeving
aan te grijpen om in artikel 637 de bepaling inzake de vakantieaanspraken
bij ziekte tijdens de vakantie aan te passen. Zij begrijpen dat het op dit
moment onduidelijk is of de ziektedagen tijdens de vakantie wel of niet als
ziektedagen gelden.Ook de leden van de D66-fractie vragen de regering in te gaan op de kwestie
van vakantierechten bij ontslagname door een arbeidsongeschikte. Tevens vragen
zij in te gaan op het in mindering brengen van wettelijk verlof op vakantierechten.
Berust de huidige redactie van art. 636 op een dwaling, zoals FNV/CNV/MHP
stellen ? En is het juist dat het nieuwe art. 637 het mogelijk zou maken dat
naast ziektedagen ook zwangerschapsverlof of bijvoorbeeld het bijwonen van
een vakbondsvergadering afgaan van het bovenwettelijke vakantietegoed? Is
dit wat wordt beoogd met dit wetsvoorstel?De aan het woord zijnde leden merken in navolging van FNV/CNV/MHP op dat
in 1992 door amendering het huidige artikel 637 is ontstaan. Daardoor was
het niet langer zo dat ziektedagen tijdens een vastgestelde vakantie niet
als vakantiedagen mogen worden aangemerkt, met dien verstande dat de werknemer
tenminste recht houdt op de minimumvakantie. Deze leden vinden echter dat
ziektedagen niet als vakantiedagen moeten worden aangemerkt, ook de bovenwettelijke
niet. De voorgestelde wijzigingen beogen meer mogelijkheden te scheppen om
arbeid met bijvoorbeeld zorg te combineren. Ziekte als vakantie
laten tellen is echter strijdig met dat laatstgenoemde doel.Door artikel 635 lid 4 verliest een arbeidsongeschikte of vrijwillig werkloze
werknemer, als hijzelf ontslag neemt, de door hem gedurende de arbeidsongeschiktheid
of onvrijwillige werkloosheid opgebouwde vakantierechten, zo constateren ok
de leden van de fractie van GroenLinks. Zij vinden dat dit onredelijke artikel
moet worden geschrapt. Deze regel vormt een belemmering bij het zoeken en
aanvaarden van andere passende arbeid wanneer overigens duidelijk is dat de
werknemer de arbeid bij zijn werkgever om medische redenen niet zal kunnen
hervatten. De werknemer neemt geen ontslag, maar wacht af totdat de werkgever
hem zal ontslaan of naar de kantonrechter stapt. Deze leden menen dat dit
niet strookt met het idee van vroegtijdige reïntegratie van arbeidsongeschikten.
Hoe verhoudt zich het handhaven van het artikel 635 lid 4 tot het voorstel
van de regering met betrekking tot vroegtijdige reïntegratie (zie de
hoofdpunten van regeringsbeleid 1999)? Wil de regering alsnog in overweging
nemen om artikel 635 lid 4 in te trekken?In het wetsvoorstel is er voor gekozen om artikel 636 en 637 in elkaar
te schuiven. De aan het woord zijnde leden kunnen zich hier niet mee verenigen.
Een gevolg hiervan is namelijk dat voortaan ook andere redenen van verzuim
dan ziekte kunnen gelden als vakantiedagen. Hierdoor krijgt het artikel 637
een veel grotere reikwijdte. Het wordt mogelijk dat naast ziektedagen ook
zwangerschapsverlof of bijvoorbeeld het bijwonen van vakbondsvergaderingen
afgaan van het bovenwettelijk vakantietegoed. Dit is gewoonweg een afkaveling
van bestaande rechten. De leden van de fractie van GroenLinks vragen de regering
of dit voorstel zich wel verenigd met de onderliggende gedachte bij het wetsvoorstel,
te weten het vergroten van de mogelijkheden om arbeid en zorgtaken te combineren?
Ook is op dit punt geen advies gevraagd aan de SER. Waarom niet ? Wil de regering
alsnog dat advies vragen?Voorts constateren de aan het woord zijnde leden dat in artikel 637 niet
duidelijk wordt geregeld op welke wijze ziektedagen moeten worden afgetrokken
van het verlof in het geval een werknemer ziek wordt tijdens zijn vakantie.
Ook zij vragen de regering met klem om hier nog eens naar te kijken.De leden van de fracties van RPF en GPV constateren dat het op grond van
artikel 637 mogelijk wordt dat niet alleen ziektedagen, maar ook de tijd die
nodig is voor bij voorbeeld het uitbrengen van een stem tijdens verkiezingen
als vakantieuren worden aangemerkt. Wordt daarmee geen onnodige drempel opgeworpen
voor burgers om naar de stembus te gaan? Vindt de regering het niet gewenst
om werkgevers te verplichten de werknemers hiervoor alle ruimte te bieden?Ook vragen deze leden in navolging van leden van andere fracties of het
juist is dat op grond van artikel 637 onder andere de verlofdagen in het kader
van de zwangerschap als vakantiedagen kunnen worden aangemerkt. Is de veronderstelling
van de genoemde leden juist dat hiermee de reikwijdte van het voorgestelde
artikel 637 veel groter is dan in de huidige situatie onder artikel 636 en
637 het geval is?De aan het woord zijnde leden beseffen dat de werkgever de in artikel
637 bedoelde verzuimdagen pas kan wegstrepen tegen vakantiedagen indien dit
schriftelijk met de werknemer wordt overeengekomen. Maar worden daarmee feitelijk
de verlofmogelijkheden niet ingeperkt? Deze leden vragen aandacht voor de
situatie waarin een werknemer vanwege hoge werkdruk of vanwege andere factoren
die met de werksituatie samenhangen, niet de gelegenheid krijgt de bovenwettelijke
vakantiedagen op te nemen. Vindt de regering het gewenst dat deze vakantiedagen
dan pas tijdens ziekte kunnen worden opgenomen of wellicht tegen een zwangerschapsverlof
worden weggestreept? Het feit dat de mogelijkheid om bovenwettelijke
vakantiedagen weg te strepen tegen zwangerschapsverlof zich alleen bij vrouwen
kan voordoen, brengt de genoemde leden tot de vraag of er hier geen sprake
is van ongelijke behandeling.Artikel 637 biedt de waarborg dat de werknemer ten minste recht houdt
op het wettelijk vastgelegde minimumaantal vakantiedagen. Wat wordt precies
onder het minimum verstaan? Hoort daarbij ook de opgespaarde minimum-vakantie
van de jaren daarvoor? 2.3 Vaststellen en opnemen van vakantiedagenHet voorgestelde artikel 638, lid 2, stelt dat de wensen van de werknemer
bepalend zijn voor de wijze waarop deze zijn vakantie opneemt. De werkgever
mag slechts afwijken op grond van «gewichtige redenen». De leden
van de PvdA-fractie zouden dit begrip graag toegelicht zien door de regering.Volgens artikel 638, lid 3 moet de werknemer jaarlijks in de gelegenheid
gesteld worden «gedurende twee opeenvolgende weken, of, indien de bedrijfsvoering
dit noodzakelijk maakt dan wel de werknemer dit wenst, tweemaal een week vakantie
te nemen». De formulering «indien de bedrijfsvoering dit noodzakelijk
maakt» impliceert dat de werknemer op grond van deze formulering zijn
aaneengesloten vakantie van twee weken ontzegd kan worden. Deze leden zijn
van mening dat het van groot belang is voor een goede bedrijfsvoering dat
de werknemer, indien deze dat wenst, een periode van tenminste twee weken
aaneengesloten vakantie kan nemen teneinde nieuwe krachten te verzamelen voor
een volgende werkperiode. Zij vragen zij zich af waarom niet is aangesloten
bij het door de SER bereikte compromis Flexibiliteit en Zekerheid, waarin
gesteld wordt dat alleen de werknemer kan opteren voor een splitsing in tweemaal
een week. Hierbij werd aangesloten bij het IAO-verdrag 132 betreffende de
jaarlijkse vakantie met behoud van loon, waarin is vastgelegd dat de werknemer
jaarlijks desgewenst een aaneengesloten vakantie van twee weken kan genieten.De leden van de PvdA-fractie willen in het verlengde hiervan aan de regering
de vraag voorleggen waarom het IAO-verdrag 132 nog niet door Nederland is
geratificeerd, en wanneer de regering voornemens is tot ondertekening over
te gaan.De leden van de VVD-fractie verzoeken de regering aan te geven waarom
zij, anders dan de SER, een vakantieperiode van twee weken aaneengesloten
niet als een minimum ziet. Juist als het gaat om werknemers die van essentieel
belang zijn voor het functioneren van het bedrijf, kunnen deze leden zich
voorstellen dat betrokkenen zodanig belast worden dat een aaneengesloten vakantie
van twee weken per jaar voor hen als een noodzakelijk minimum moet worden
aangemerkt.De aan het woord zijnde leden vragen zich af wat de regering bedoelt met
de «gewichtige redenen» in artikel 638. Kan dat aan de hand van
voorbeelden verduidelijkt worden?De leden van de CDA-fractie sluiten zich aan bij de vraag over de ondertekening
van het IAO-verdrag.De leden van de D66-fractie merken op dat in de memorie van toelichting
wordt vermeld dat de voorgestelde regeling erop neerkomt «dat de werkgever
de tijdstippen van aanvang en einde van de vakantie vaststelt, maar daarbij
gevolg moet geven aan de wensen van de werknemer tenzij gewichtige redenen
zich daartegen verzetten. Van gewichtige redenen zal bijvoorbeeld sprake zijn
als de door de werknemer gewenste vakantie de gang van zaken in het bedrijf
zo zou ontwrichten dat het belang van de werknemer daar niet tegen opweegt.»
Deze leden merken op dat uit het Eindrapport van de Commissie Dagindeling
van april 1998 naar voren komt dat het daadwerkelijk tot stand
brengen van werktijden op maat, anders gezegd, het rekening houden met zorgtaken,
moeizaam gaat. «Vaak blijkt de cultuur op de werkvloer (van de organisatie
en/of de afdeling) een remmende factor.» Werknemers durven om velerlei
redenen soms niet eens aan te kaarten dat zij graag liever wat minder willen
werken. De parallel tussen de positie van werknemers die eigenlijk hun werktijden
willen bespreken en zij die hun vakantiedagen willen sparen voor verlof of
in uren willen opnemen, is evident. Deze leden zouden het dan ook goed vinden
als de regering middels dit wetsvoorstel zou trachten om die nog volop heersende
cultuur van betaald werk boven zorg nog krachtiger bij te stellen.In dit verband vinden de aan het woord zijnde leden het voorbehoud van
«gewichtige redenen» te vaag toegelicht. Het geeft de kwaadwillende
werkgever nog steeds de ruimte om de vakantieplannen van zijn werknemers te
doorkruisen. En dat terwijl de wettelijke regeling, volgens de regering, in
reactie op de Raad van State, beoogt de werknemer te beschermen. Zij vragen
de regering dan ook om voorbeelden waarbij een vakantie van twee weken een
bedrijf volkomen zou ontwrichten. Liever nog zien zij een formulering tegemoet
die duidelijker rechtsbescherming biedt aan de werknemer. «De werkgever
(die om gewichtige redenen... ) is verplicht de schade te vergoeden die de
werknemer lijdt wanneer de werkgever op grond van gewichtige redenen alsnog
toestemming voor een eenmaal vastgestelde vakantie intrekt». De leden
van de D66-fractie willen er echter op wijzen dat de schade die geleden wordt
niet altijd financieel is. Zeker niet als die vakantiedagen, in verband met
de gewenste zorgtaken, bewust zo waren gekozen, dat men vrij zou zijn als
school of kinderopvang dicht zijn. Dergelijke schade is niet in geld uit te
drukken en kan de werknemer voor aanzienlijk grote problemen stellen. Zij
vragen de regering of deze mening wordt gedeeld.Deze leden zijn overigens verheugd met het voorstel dat «overige»
vakantiedagen ook in uren mogen worden opgenomen. Het komt volgens hen regelmatig
voor dat werkende ouders net te lange werkdagen hebben om hun kind(eren),
zonder te racen, te kunnen ophalen van school of opvang. Zij vragen of verduidelijkt
kan worden wat nu precies wordt verstaan onder «overige». Gaat
het hier uitsluitend om de bovenwettelijke vakantiedagen? In dat geval zal
de combineerbaarheid van arbeid en zorg alleen daadwerkelijk vergemakkelijkt
worden voor die ouder of verzorger die behoorlijk wat bovenwettelijke dagen
heeft (opgespaard). Met twee of drie dagen per jaar bereik je immers niet
echt iets, zo stellen deze leden.Ingevolge de huidige bepaling moet de werkgever de werknemer elk jaar
in de gelegenheid stellen gedurende twee opeenvolgende weken of, indien de
bedrijfsvoering dit noodzakelijk maakt danwel de werknemer dit wenst, twee
maal een week vakantie te nemen. In het wetsvoorstel keert die bepaling ongewijzigd
terug. De leden van de fractie van GroenLinks vinden twee aaneengesloten weken
vakantie onvoldoende. Bij voorbeeld als werknemers met kinderen formeel maar
recht hebben op twee opeenvolgende weken vakantie, worden zij onvoldoende
in staat gesteld om hun schoolgaande kinderen met lange zomervakanties op
te vangen. Heeft de regering bij het formuleren van dit wetsvoorstel overwogen
om deze termijn te verlengen? Zo nee, waarom niet?Concreet betekent dit dat de werkgever nog steeds met het oog op eisen
van bedrijfsvoering aan de werknemer een aaneengesloten vakantie van twee
weken zou kunnen ontzeggen. De leden van de fractie van GroenLinks zijn het
hier volledig mee oneens en stellen voor de zinsnede «indien de bedrijfsvoering
dit noodzakelijk maakt» te schrappen. De regering heeft hier overigens
het advies van de SER niet gevolgd, terwijl de regering in de memorie van
toelichting zegt het advies wél te hebben gevolgd. Waarom schrapt de
regering de zinsnede «indien de bedrijfsvoering dit noodzakelijk maakt»
niet uit artikel 638? Waarom zegt de regering het advies van
de SER te hebben gevolgd op dit punt, terwijl zij dit niet heeft gedaan? 2.4 Afkopen van vakantiedagenDe wijziging van artikel 640 beoogt het afkopen van bovenwettelijke vakantiedagen
door de werknemer mogelijk te maken. Deelt de regering de gedachtengang van
de leden van de fractie van de PvdA, dat het vakantierecht bestaat uit twee
componenten, namelijk het recht op verlof en het recht op doorbetaling van
loon, en dat hieruit volgt dat de werknemer die wil sparen voor verlof geen
afstand moet doen van zijn aanspraak op vakantie tegen schadevergoeding, maar
er beter aan doet zich onder behoud van de verlofcomponent het loon te laten
vooruitbetalen? Is de regering het eens met deze leden dat gezien de algehele
ontwikkeling naar het flexibeler kunnen opnemen van verlof, het van belang
is dat de werknemer zich er van bewust is dat hij in de toekomst het recht
op onbetaald verlof dus behoudt, wanneer hij de bovenwettelijke vakantiedagen
heeft laten uitbetalen?Voorts vragen deze leden de regering of is voorzien in een regeling met
betrekking tot door werknemers opgespaarde verlofdagen bij faillissement van
hun bedrijf.De leden van de D66-fractie vinden het uiteraard goed als de werknemer
ruimere keuzes krijgt, ook wat betreft het afstand doen van vakantie-aanspraak
tegen schadevergoeding. Zij vragen de regering wel een reactie te geven op
hetgeen door FNV/CNV/MHP naar voren is gebracht en ook door de leden van de
PvdA-fractie reeds naar voren is gebracht. De vakcentrales stellen dat de
werknemer die wil sparen voor verlof, geen afstand moet doen van zijn aanspraak
op vakantie tegen schadevergoeding, maar beter doet zich onder behoud van
de verlofcomponent het loon te laten vooruitbetalen. Is het de werknemer daarentegen
te doen om verwerving van additioneel inkomen, dan dient hij zich te realiseren
dat de schadevergoeding voor het afstand doen van aanspraak op vakantie niet
alleen moet bestaan uit een geldbedrag overeenkomende met het loon over de
opgegeven vakantiedagen, maar tevens een geldelijke compensatie voor het opgeven
van het recht op verlof.In artikel 640 van het wetsvoorstel wordt het afkopen van bovenwettelijke
vakantiedagen mogelijk gemaakt. Voor de minimunrechten wordt het afkoopverbod
gehandhaafd. De leden van de fractie van Groen Links zijn de mening toegedaan
dat het afkopen van vakantiedagen niet in overeenstemming is met de achterliggende
gedachte van het wetsvoorstel, namelijk het beter kunnen combineren van arbeid
en zorg. Zij vragen de regering dan ook om een nadere toelichting bij artikel
640. 2.5 Verjaring van vakantierechtenDe leden van de fractie van GroenLinks zijn verheugd met het feit dat
de verjaringstermijn is verlengd van 2 naar 5 jaar. Toch menen zij dat het
gevaar ontstaat dat mensen te veel dagen opsparen en te weinig vakantiedagen
opnemen, zodat zij onvoldoende rust krijgen. Heeft de regering nagedacht over
dit gevaar? Hoe denkt de regering te voorkomen dat teveel dagen worden opgespaard
en te weinig rust wordt genomen?De leden van de fracties GPV en RPF kunnen instemmen met het uitgangspunt
van de regering, dat een wettelijk recht op een minimumvakantie moet worden
gehandhaafd om zo de recuperatie-functie veilig te stellen. Ze constateren
echter dat de regering wettelijk wil vastleggen dat het mogelijk wordt om
deze wettelijke vakantieaanspraken vijf jaar lang op te sparen. Hiermee wordt
het in theorie mogelijk dat een werknemer vijf jaar lang geen
vakantie opneemt, om in het zesde jaar een groot deel van het jaar vrijaf
te zijn. Vindt de regering dat gewenst? Acht de regering het met name vanwege
de eerder genoemde en gewenste recuperatiefunctie van vakantie niet beter
om de verjaringstermijn van de wettelijke vakantierechten ongewijzigd te laten?
Is de indruk van de genoemde leden juist dat bij de keuze voor één
verjaringstermijn voor zowel de wettelijke als de bovenwettelijke vakantieaanspraken
de regering zich vooral heeft laten leiden door de hoogte van de administratieve
lasten? 3. Ouderschapsverlof 3.1 AlgemeenDe leden van de fractie van de PvdA beperken hun opmerkingen tot uitbreiding
van de regeling van het ouderschapsverlof tot de uitbreiding naar de doelgroep
en aanspraak op verlof. Zij komen terug op verdere regelingen met betrekking
tot de combinatie arbeid en zorg bij de behandeling van de aangekondigde voorstellen
dienaangaande. 3.2 Kring van rechthebbendenDe leden van de fractie van D66 vinden het terecht dat de kring van rechthebbenden
wordt uitgebreid naar adoptieouders. Het spreekt vanzelf dat het ook in die
situatie van belang is dat ouders en kinderen tijd hebben om elkaar te leren
kennen en veel bij elkaar te zijn. 3.3 Tweemaal aanspraak op ouderschapsverlofBij de geboorte van meerlingen of adoptie van meerdere kinderen wordt
een recht van twee maal ouderschapsverlof toegekend, ongeacht het werkelijke
aantal waaruit dit «meerdere» bestaat, zo constateren de leden
van de PvdA-fractie. Kan de regering toelichten op grond waarvan zij tot dit
besluit van maximaal twee maal het verlof is gekomen? Heeft de regering overwogen
de alleenstaande- of adoptieouder in aanmerking te laten komen voor een dubbel
ouderschapsverlof?De leden van de CDA-fractie zijn verheugd dat de regering de wens van
de Kamer over uitbreiding van het ouderschapsverlof voor (adoptie-)ouders
van meerlingen met dit wetsvoorstel uitvoert. Zij vragen waarom het recht
op ouderschapsverlof slechts maximaal tweemaal de gebruikelijke duur is, ook
bij geboorte of adoptie van bij voorbeeld drielingen.De leden van de D66-fractie zijn blij met de voorstellen over verruiming
van het ouderschapsverlof. Deze leden vinden de erkenning voor het feit dat
het verzorgen van een meerling «zwaarder» is dan van één
kind logisch. Zij kunnen dan ook instemmen met het voorstel dat de aanspraak
op verlof niet langer gekoppeld wordt aan de gebeurtenis, maar aan het aantal
kinderen, met een maximum van twee, per gebeurtenis. Overigens vragen deze
leden waarom voor een maximum van twee is gekozen en niet drie.In de memorie van toelichting staat dat ook adoptie van meerdere kinderen
«op hetzelfde moment» aanspraak geeft op twee- maal ouderschapsverlof.
Wat wordt precies verstaan onder «op hetzelfde moment»? Gaat het
dan om dezelfde dag/week of anderszins?Deze leden willen voorts graag weten waarom onderscheid is gemaakt tussen
adoptieouders en pleegouders.De leden van de fracties van RPF en GPV kunnen instemmen met de uitbreiding
van het ouderschapsverlof voor ouders met meerlingen en ouders die meerdere
kinderen tegelijkertijd hebben geadopteerd. Uit de toelichting
wordt duidelijk welke overwegingen ten grondslag liggen aan de keuze om het
aantal aanspraken op ouderschapsverlof op twee te maximeren. Hoewel de genoemde
leden begrip hebben voor de maximering van het totaal aantal verlofuren, zijn
ze er niet van overtuigd dat ook het aantal keer dat verlof kan worden opgenomen
moet worden gemaximeerd op twee. Waarom is daarvoor niet aangesloten bij het
aantal kinderen dat, hetzij door geboorte dan wel door adoptie, aan de zorg
van werknemers is toevertrouwd? Wat vindt de regering van de suggestie om
ouders van meerlingen de mogelijkheid te bieden om het totaal aantal verlofuren
enigszins flexibel op te nemen? Hiermee bedoelen zij bij voorbeeld dat, als
een ouder tijdens zijn eerste verlofaanspraak drie maanden halftijds verlof
heeft genoten, de mogelijkheid heeft om bij de tweede aanspraak nog negen
maanden halftijds verlof op te nemen.De leden van de SGP-fractie stellen vast dat de regeling van het ouderschapsverlof
wordt uitgebreid door bepalingen ten aanzien van de verzorging van meer dan
één kind tegelijkertijd. Hoewel de aan het woord zijnde leden
goed beseffen, dat de verzorging van meer dan één kind tegelijk
in het algemeen meer energie van de ouders vergt dan de verzorging van één
kind, is deze leden niet duidelijk geworden waartoe de dubbele verlofaanspraak
van ouders van meerlingen dient. Immers, het gaat om de gelijktijdige verzorging
van meer dan een kind, niet om de volgtijdelijke verzorging. Op welke wijze
hangt het aantal kinderen volgens de regering samen met de lengte van het
verlof? Deze vraag dringt temeer, daar voor ouders die de verzorging van meer
dan twee kinderen tegelijkertijd op zich nemen, niet meer aanspraak op verlof
kunnen laten gelden dan de ouders van een tweeling. De aan het woord zijnde
leden vragen tevens wat de relatie met het aantal te verzorgen kinderen inhoudt
ingeval dat de afzonderlijke aanspraken op verlof met een tussenpoos van bijvoorbeeld
zes jaar worden benut. Kan dezelfde behoefte die ouders van meerlingen in
dit opzicht hebben niet in gelijke mate opgeld doen voor ouders die één
kind tegelijk verzorgen? Moet in dit opzicht toch niet één lijn
getrokken worden, zo vragen deze leden de regering. 3.4 Overige opmerkingenDe leden van de CDA-fractie vragen hoe de regering staat tegenover uitbreiding
van het ouderschapsverlof tot negen maanden fulltime of viereneenhalve maand
deeltijdverlof. Ook de FNV, CNV en MHP vragen om deze uitbreiding. Dit mede
als stimulans voor één van beide partners om in deeltijd te
gaan werken.Deze leden vragen voorts of is overwogen om het mogelijk te maken om ook
bij ouderschapsverlof voor één kind dit in twee periodes op
te nemen. De voorzitter van de commissie,TerpstraDe griffier van de commissie,Van Dijk XNoot1Samenstelling: Leden: Terpstra (VVD), voorzitter, Biesheuvel (CDA), Schimmel
(D66), Kalsbeek-Jasperse (PvdA), Rosenmöller (GroenLinks), Van Zijl (PvdA),
Bijleveld-Schouten (CDA), Noormanden Uyl (PvdA), ondervoorzitter, Kamp (VVD),
Essers (VVD), Van Dijke (RPF), Bakker (D66), Van Blerck-Woerdman (VVD), Visser-van
Doorn (CDA), De Wit (SP), Harrewijn (GroenLinks), Balkenende (CDA), Smits
(PvdA), Verburg (CDA), Bussemaker (PvdA), Spoelman (PvdA), Örgü
(VVD), Van der Staaij (SGP), Van der Hoek (PvdA) en Wilders (VVD).Plv. leden: E. Meijer (VVD), Van Ardenne-van der Hoeven (CDA),
Giskes (D66), Duijkers (PvdA), Van Gent (GroenLinks), Santi (PvdA), Dankers
(CDA), Kortram (PvdA), Blok (VVD), Hofstra (VVD), Van Middelkoop (GPV), Van
Vliet (D66), Klein Molekamp (VVD), Stroeken (CDA), Marijnissen (SP), Vendrik
(GroenLinks), Van den Akker (CDA), Melkert (PvdA), Eisses-Timmerman (CDA),
vacature PvdA, Middel (PvdA), Weekers (VVD), Van Walsem (D66), Oudkerk (PvdA)
en De Vries (VVD). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26079-4.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl