Wijziging Wet belastingen op milieugrondslag en Wet op de accijns (implementatie richtlijn Energiebelastingen); Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29207, nr. 8

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

06-11-2003

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

29207 nr. 8

03-11-2003

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Algemeen1.1 Algemeen1.2 Inleiding2. Doelstelling van de richtlijn3. Gevolgen voor Nederlandse wetgeving4. Compensatie voor het minimumtarief voor bedrijven op
basis van convenanten5. Invlechten BSB in de REB en de Wet op de accijns en
verhogen van het tarief op aardgas voor niet-zakelijk verbruik boven de 10
mln m36. Naamswijziging energiebelasting7. Tarieven8. Budgettaire effecten9. Artikelsgewijze toelichtingArtikel I, onderdeel C, artikel 25Artikel I, onderdeel C, artikelen 26 en 28Artikel I, onderdeel GArtikel I, onderdeel KArtikel IVOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29207Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 60 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 207Wijziging van de Wet belastingen op milieugrondslag en de Wet op de
accijns (Implementatie richtlijn Energiebelastingen)nr. 8NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 3 november 20031. Algemeen1.1 AlgemeenGraag wil ik de fracties die schriftelijke inbreng op dit wetsvoorstel
hebben uitgebracht bedanken. De leden van de fractie van het CDA hebben met
belangstelling kennisgenomen van dit wetsvoorstel en geven aan er met de regering
van overtuigd te zijn dat het harmoniseren van de energiebelastingen hoogst
noodzakelijk is in het licht van de beoogde verbetering van de interne markt
en de bijdrage die de harmonisatie levert aan de milieudoelstellingen. De
fractieleden van de PvdA kunnen instemmen met het doel van de beoogde wetswijzigingen
om de harmonisering van energiebelastingen tussen de lidstaten te bevorderen.
Door op communautair niveau minimumbelastingniveaus voor energieverbruik vast
te stellen worden bestaande verschillen in de nationale belastingniveaus verkleind.
De leden van de fractie van de SP hebben eveneens met belangstelling kennisgenomen
van dit wetsvoorstel en geven aan verheugd te zijn dat na de moeizame totstandkoming
eindelijk een Europese energierichtlijn wordt geïmplementeerd, maar anderzijds
teleurgesteld te zijn dat het minimumtarief via een vrijstellingsregeling
voor verbruik boven de 10 mln kWh omzeild kan worden. De leden van de fractie
van D66 zijn er met de regering zeer over te spreken dat er nu sprake lijkt
te gaan zijn van een Europese richtlijn Energiebelastingen en dat een begin
wordt gemaakt van het in de belasting betrekken van grootverbruikers. De leden
van de fractie van de SGP ontvangen graag op enkele onderdelen verduidelijking.1.2 InleidingDe leden van een aantal fracties stellen vragen die verband houden met
het nog niet definitief vaststaan van de richtlijntekst, mede in relatie tot
het advies van Europese Parlement en de voorziene inwerkingtreding van het
wetsvoorstel per 1 januari 2004.De richtlijn is op 28 oktober 2003 zonder inhoudelijke wijzigingen aanvaard.
In de richtlijn zijn nog wijzigingen van redactionele aard aangebracht in
verband met het op elkaar afstemmen van de verschillende taalversies.
Tot slot is een verduidelijking van technische aard aangebracht betreffende
de tariefeenheid voor aardgas. Dat heeft voor het Nederlandse tarief geen
gevolgen.De leden van de fractie van de PvdA constateren dat de onderhandelingen
over de richtlijn lang hebben geduurd en vragen naar de belangrijkste discussiepunten
en welke landen voorstellen voor hogere Europese tarieven hebben geblokkeerd.
Ik hecht eraan te benadrukken dat het niet gebruikelijk is om de standpunten
van de verschillende lidstaten, ingenomen tijdens de onderhandelingen over
communautaire wetgeving, in de openbaarheid te brengen. Wel kan worden gemeld
dat de traditionele tegenstelling tussen de landen die hogere tarieven toepassen
(zoals Nederland) en de landen die in het algemeen lagere (of geen) tarieven
kennen, een cruciale rol heeft gespeeld in de onderhandelingen over deze richtlijn.
Als belangrijkste discussiepunten kunnen worden genoemd de vaststelling van
de hoogte van de minimumtarieven voor elektriciteit en aardgas en de mate
van verhoging van de minimumtarieven voor minerale oliën, meer in het
bijzonder de dieselolie. De behandeling van de zogenoemde energie-intensieve
bedrijven is eveneens uitvoerig onderwerp van discussie geweest. Voorts is
lang gesproken over de staatssteunaspecten verbonden aan bepaalde (facultatieve)
vrijstellingen en tariefdifferentiaties.De leden van de fractie van de PvdA vragen welke voorstellen de regering
gaat doen, bijvoorbeeld tijdens het voorzitterschap in 2004, om hogere Europese
minimumtarieven te realiseren. De richtlijn voorziet in de vaststelling van
minimumtarieven voor aardgas, elektriciteit en kolen en een verhoging van
de Europese minimumtarieven op minerale oliën, zulks te realiseren met
ingang van 1 januari 2004. Het is niet waarschijnlijk dat een initiatief dat
in 2004 wordt gestart om te komen tot (verdere) verhoging, zo snel nadat een
aantal lidstaten zijn tarieven heeft moeten aanpassen, kansrijk zal zijn.
Ik wijs in dit verband overigens op de reeds in de richtlijn opgenomen (verdere)
verhoging van de minimumtarieven voor aardgas, elektriciteit, kolen en dieselolie
met ingang van 1 januari 2010. Daarnaast dient er op grond van artikel 29
van de richtlijn, op basis van een rapport van de Commissie, periodiek een
evaluatie plaats te vinden over de minimumtarieven en de vrijstellingen. In
dat kader kan de Commissie voorstellen indienen tot aanpassing van de tarieven
en de vrijstellingen.De leden van de fractie van de SP vragen of de Nederlandse inzet bij de
totstandkoming van de richtlijn nogmaals kan worden uiteengezet. Ook vragen
deze leden in hoeverre die Nederlandse inzet met het wetsvoorstel wordt geïmplementeerd.Nederland heeft het oorspronkelijk door de Commissie ingediende voorstel
ondersteund. De daarin opgenomen minimumtarieven waren hoger dan de huidige
en het aantal uitzonderingen op de toepassing daarvan was aanzienlijk beperkter.
Reeds vanaf de start van de onderhandelingen werd duidelijk dat het voorstel
van de Commissie voor een aantal lidstaten een te hoog ambitieniveau kende
en in die vorm dus niet realiseerbaar was. Nederland is zich blijven inzetten
voor zo hoog mogelijke minimumtarieven en zo weinig mogelijk uitzonderingsposities.
De bescheiden, maar desalniettemin belangrijke stap die is gezet met de totstandkoming
van de richtlijn, heeft beperkte gevolgen voor de Nederlandse wetgeving maar
draagt wel bij aan het creëren van een level playing field in Europa
op het terrein van de belastingen op energieproducten en elektriciteit, in
het bijzonder waar het betreft het vaststellen van een gemeenschappelijke
kaderregeling met betrekking tot energieproducten en elektriciteit. In dat
licht bezien zal het eindresultaat en dus ook de Nederlandse inzet meer gevolgen
hebben voor de wetgeving in (sommige) andere lidstaten dan dat
deze zijn implementatie kent in het onderhavige wetsvoorstel.2. Doelstelling van de richtlijnDe fractieleden van de SP delen de overtuiging dat voor een goede werking
van de Europese markt een minimumtarief gewenst is en vragen of de regering
van mening is dat ook een minimumtarief voor de vennootschapsbelasting gewenst
is voor een goede werking van de interne markt. De regering is van mening
dat er een verband bestaat tussen een gemeenschappelijke Europese grondslag
in de vennootschapsbelasting en de coördinatie van tarieven in de vennootschapsbelasting.
De regering is in beginsel een voorstander van het bestuderen van de mogelijkheden
om binnen Europa in de toekomst tot een vorm van een gemeenschappelijke vpb-grondslag
te komen, gezien de voordelen die een dergelijke grondslag zou bieden voor
het bedrijfsleven. Voorwaarde voor de discussie over een gemeenschappelijke
belastinggrondslag is dat dan ook gesproken wordt over verschillen in effectieve
belastingdruk binnen Europa en een minimumtarief. Naar het zich laat aanzien
is dit een onderwerp waar een lange adem voor nodig is. Besluitvorming hierover
valt zeker niet op korte termijn te verwachten.3. Gevolgen voor Nederlandse wetgevingDe leden van de CDA-fractie constateren dat er naar aanleiding van het
advies van de Raad van State een extra tariefschijf komt in de energiebelasting
voor het elektriciteitsverbruik boven 10 mln kWh voor zowel zakelijke als
niet-zakelijke grootverbruikers ter hoogte van het Europese minimumtarief.
Zij vragen aan te geven hoe groot de groep niet-zakelijke verbruikers is die
hier mee te maken krijgt en hoe deze groep gecompenseerd wordt, nu met het
wetsvoorstel geen budgettaire wijzigingen worden beoogd. Het tarief voor niet-zakelijk
verbruik was oorspronkelijk niet opgenomen in het wetsvoorstel, omdat ervan
werd uitgegaan dat er geen niet-zakelijke verbruikers zijn die boven de verbruiksgrens
van 10 mln kWh per aansluiting per jaar uitkomen. Naar de mening van de Raad
van State vereist een zuivere implementatie van de richtlijn echter dat ook
het minimumtarief voor deze groep wordt geïntroduceerd. Vandaar dat het
wetsvoorstel is aangepast. Gegevens van het CBS lijken te bevestigen dat er
geen niet-zakelijke verbruikers met een verbruik boven deze grens zijn. Daarom
zijn voor deze aanpassing geen budgettaire gevolgen ingeboekt en is geen compensatie
nodig.De leden van de fractie van de SP merken op dat in de memorie van toelichting
bij het wetsvoorstel gesproken wordt van vormen van verbruik die kunnen worden
vrijgesteld en dat momenteel nog niet zijn. Zij vragen welke vormen dat zijn
en of dat de interne markt niet verstoort.De keuze voor een minimale implementatie betekent dat zoveel mogelijk
wordt vastgehouden aan de regels in de wetgeving zoals die thans gelden. Aanpassingen
die worden gedaan zijn dus alleen aanpassingen die dwingend worden voorgeschreven
door de richtlijn en derhalve de interne markt niet verstoren. Sterker, deze
regels worden voorgeschreven in de hele Europese Unie en leiden derhalve meer
dan nu tot een gelijk speelveld. Verplichte vrijstellingen die een uitbreiding
betekenen van de huidige situatie zijn:• de zogenoemde raffinaderijvrijstelling die een bredere toepassing
krijgt (de bestaande vrijstelling voor minerale oliën wordt uitgebreid
naar gassen die in de faciliteit waar zij zijn verkregen worden gebruikt voor
de productie van energieproducten);• de zogenoemde inputvrijstelling, waarbij nu in de EB ook andere producten dan aardgas vrijgesteld gaan worden (gaat om vrijstelling
bij input van energieproducten bij elektriciteitsproductie).Naast deze verplichte vrijstellingen worden enkele vrijstellingen voorgesteld
die in de richtlijn niet dwingend worden voorgeschreven:• de vrijstelling voor zakelijk verbruik boven de 10 mln kWh per
aansluiting per jaar, op basis van een convenant (convenantenregeling);• vrijstelling voor elektriciteitsverbruik ten behoeve van chemische
reductie en elektrolytische en metallurgische procédés.Van deze laatstgenoemde vrijstellingen wordt gebruik gemaakt ter compensatie
van de lastenverzwaring als gevolg van de introductie van de vierde schijf
voor elektriciteitsverbruik boven de 10 mln kWh per aansluiting per jaar.
Elektriciteitsverbruik ten behoeve van chemische reductie en van elektrolytische
en metallurgische procédés valt buiten het bereik van de richtlijn.
Lidstaten kunnen daarom zelf beslissen hoe zij omgaan met dit verbruik.Ik heb kennis genomen van het feit dat de fractieleden van de SP het uitgangspunt
van budgetneutraliteit niet delen. Deze leden stellen dat de regering voor
dit jaar en de komende jaren immers lastenverzwaringen heeft gepland en dat
het dan logisch is dat ook de energie-intensieve industrie daarin deelt. Zij
vragen wat de budgettaire opbrengst zou zijn van introductie van het Europese
minimumtarief. Voor de Nederlandse situatie betekent de introductie van het
Europese minimumtarief voor elektriciteit, dat het elektriciteitsverbruik
boven 10 mln kWh in de heffing wordt betrokken. Daardoor zou de belastingopbrengst
met ongeveer € 8 mln toenemen. Voor de andere producten dan elektriciteit
hebben de minimumtarieven geen gevolgen. Deze producten zijn alle reeds in
de belastingheffing betrokken tegen een tarief dat hoger is dan de minimumtarieven
als voorgeschreven in de richtlijn. De regering is van mening dat de implementatie
van deze richtlijn niet het geschikte moment is om te komen tot een lastenverzwaring
van de energie-intensieve industrie. Dat past niet in de gedachte van een
minimalistische implementatie.De leden van de fractie van de SGP constateren dat de regering een terugsluisregeling
voor zakelijk verbruik boven de 10 mln kWh per jaar voor elektriciteit en
boven de 10 mln m3 voor aardgas voorstelt. De leden vragen wat
de precieze achtergrond is van het gemaakte onderscheid tussen zakelijk en
niet-zakelijk verbruik en de gekozen hoeveelheden. Anders dan deze leden blijkbaar
veronderstellen, behelst het voorstel van de regering geen vrijstellingsregeling
voor aardgas, maar alleen voor elektriciteit. In de richtlijn worden verschillende
minimumtarieven voor zakelijk en niet-zakelijk verbruik voorgeschreven. Voor
verbruik van elektriciteit onder de 10 mln kWh wordt reeds voldaan aan beide
genoemde minimumtarieven. Elektriciteitsverbruik boven die grens wordt nu
nog niet belast. In het wetsvoorstel worden voor elektriciteit twee minimumtarieven
geïntroduceerd conform de minimumtarieven in de richtlijn. Daarmee wordt
ook het onderscheid tussen zakelijk en niet-zakelijk in de Wet belastingen
op milieugrondslag geïntroduceerd. Het onderscheid zakelijk versus niet-zakelijk
verbruik is kortom het gevolg van verschillende minimumtarieven voor deze
twee categorieën in de richtlijn Energiebelastingen. De grens van 10
mln kWh wordt ingegeven door het feit dat – zoals gezegd – in
de huidige situatie boven deze verbruiksgrens geen energiebelasting verschuldigd
is en dat bedrijven die een verbruik boven deze grens hebben, in Nederland
als energie-intensieve bedrijven worden aangemerkt.In antwoord op de vraag van de leden van de fractie van de SGP om welke
redenen de regering het wenselijk acht om een vrijstellingsmogelijkheid voor
convenantpartijen te bieden, merk ik op dat de implementatie van de energierichtlijn
voor een beperkte groep elektriciteitsverbruikers tot een lastenverzwaring
leidt die niet op andere wijze adequaat kan worden gecompenseerd. Bovendien
worden op deze manier bedrijven die tot nu toe niet deelnemen
aan een convenant, geprikkeld om daaraan deel te gaan nemen. Voorts vormt
het een extra prikkel voor bedrijven die reeds deelnemen aan een convenant
om zich aan de gemaakte afspraken te blijven houden. Deze leden vragen voorts
in hoeverre het logisch is te veronderstellen dat deze terugsluismethodiek
in overeenstemming is met de verplichte minimumtarieven en de Europese regels
voor staatssteun. De door de regering voorgestelde vrijstellingsregeling berust
op artikel 17, lid 1, onderdeel b, van de richtlijn. Dit laat onverlet, zoals
artikel 26, lid 2, van de richtlijn ook voorschrijft, dat de maatregel uit
hoofde van artikel 88, lid 3, van het Verdrag bij de Europese Commissie moet
worden aangemeld. De Europese Commissie beoordeelt aan de hand van de Europese
Communautaire kaderregeling inzake staatssteun ten behoeve van het milieu,
of de vrijstelling die verleend wordt op basis van de mogelijkheid die geboden
wordt in de richtlijn Energiebelastingen ook aanvaardbaar is volgens de regels
in deze kaderregeling. Omdat de regeling past binnen de voorwaarden van de
kaderregeling, gaat de regering ervan uit dat de Europese Commissie een positieve
beschikking zal afgeven.4. Compensatie voor het minimumtarief voor bedrijven op
basis van convenantenDe leden van de fractie van het CDA constateren dat voor de zakelijke
grootverbruikers onder bepaalde voorwaarden een vrijstellingsregeling gaat
gelden. Zij vragen zich af waarom het Benchmark-convenant moet worden ondertekend
door de Ministers van Economische Zaken en van Volkshuisvesting, Ruimtelijke
Ordening en Milieubeheer, terwijl een Meerjarenafspraak ook moet worden ondertekend
door de Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit. Genoemde leden
wijzen op het risico dat het afsluiten van een dergelijk convenant of meerjarenafspraak
te lang kan duren, omdat er zoveel bewindspersonen bij betrokken zijn. De
leden vragen wat de termijn is waarbinnen een dergelijk convenant of meerjarenafspraak
tot stand zou moeten komen.Er wordt in de eerste plaats op gewezen dat de vrijstelling op basis van
genoemde afspraken alleen van toepassing is op energiebelasting die verschuldigd
zou zijn voor verbruik van elektriciteit boven 10 mln kWh per aansluiting
per jaar. Voor verschuldigde belasting over verbruik onder deze grens geldt
geen vrijstelling. Met betrekking tot het Benchmark-convenant en de Meerjarenafspraken
geldt dat dit bestaande afspraken zijn. Er wordt voor de toepassing van de
vrijstelling dus aangehaakt op al lopende trajecten. De overgrote meerderheid
van verbruikers met een aansluiting met een verbruik boven 10 mln kWh per
jaar neemt al deel aan een van beide afspraken met de overheid. De afspraken
zijn ondertekend door respectievelijk de Ministers van Economische Zaken en
van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer (Benchmark-convenant)
en de Ministers van Economische Zaken, van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening
en Milieubeheer en van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (Meerjarenafspraken).
Nog niet deelnemende partijen kunnen eveneens toetreden tot de afspraken.
Zij moeten daartoe een van beide afspraken ondertekenen en afspraken maken
over energie-efficiency. Nieuwe ondertekening door de hiervoor genoemde ministers
is niet nodig. De mogelijkheid tot toepassing van de vrijstelling gaat dan
gelden vanaf het moment dat men is toegetreden tot één van de
genoemde afspraken.Daarnaast constateren de leden van de CDA-fractie dat de algemene maatregel
van bestuur op basis waarvan de in de vorige vraag bedoelde vrijstelling van
belasting wordt verleend, nog niet gereed is. Zij vragen de regering te bevestigen
dat deze nog vóór het in werking treden van het wetsvoorstel
gereed zal zijn. Het ligt in de bedoeling dat de algemene maatregel van bestuur
waarin de voorwaarden worden vastgelegd waaronder de vrijstelling verleend
wordt, vóór 1 januari 2004 – het moment dat de
wet in werking zou moeten treden – gereed is. Zoals hiervoor al gezegd,
moet de faciliteit echter voorgelegd worden aan de Europese Commissie in verband
met de regels voor staatssteun. Als deze procedure voldoende snel verloopt,
en dat is de verwachting, dan zal de algemene maatregel van bestuur op 1 januari
2004 in werking treden. In de wet is bepaald dat artikel 36q, het artikel
waarin wordt voorzien in de vrijstellingsregeling, in werking treedt bij koninklijk
besluit. De inwerkingtreding van de algemene maatregel van bestuur is daaraan
gekoppeld. Indien de regeling onverhoopt pas later door de Europese Commissie
wordt goedgekeurd, dan zal de regeling met terugwerkende kracht in werking
treden.Vervolgens vragen de leden van de CDA-fractie of de berichten juist zijn
dat er in Nederland bedrijven en brancheorganisaties zijn die – materieel
gezien – eenzelfde verplichting zijn aangegaan als het Benchmark-convenant
of de Meerjarenafspraken, maar niet in aanmerking komen voor onderhavige vrijstelling.
Mij is niet bekend dat er buiten het Benchmark-convenant en de Meerjarenafspraken
afspraken zijn gemaakt met genoemde ministers over energie-efficiëntie
en energiebesparing. Dat ligt ook niet voor de hand omdat het convenant en
de MJA's door de overheid zijn ontwikkeld om de bedrijven tot grotere inspanningen
te brengen dan waartoe zij krachtens het systeem van milieuvergunningen verplicht
zijn. Het moet gaan om bindende afspraken die op vrijwillige basis gemaakt
zijn én tot een hogere energie-efficiency en energiebesparing leiden
dan die welke reeds zijn voorgeschreven volgens enig wettelijk voorschrift.
Daarnaast moeten de resultaten jaarlijks kunnen worden gemonitord en gecontroleerd
door een onafhankelijke instantie. Voor bedrijven die thans geen deelnemer
zijn aan één van de afspraken die recht geven op een vrijstelling,
worden door de regering geen belemmeringen opgeworpen om toe te treden. Toepassing
van de regeling dient juist voor deze bedrijven als prikkel om toe te treden
tot één van deze afspraken.Tot slot vragen de leden van de fractie van het CDA of de vrijstelling
voor grootverbruikers in ieder geval tot 2006 kan worden gegarandeerd en of
uitleg gegeven kan worden over de inzet van het kabinet inzake deze vrijstelling
als deze onder de loep wordt genomen in het kader van de op handen zijnde
richtlijn Emissiehandel. Wat betreft de looptijd van de vrijstelling kan worden
opgemerkt dat het kabinet de intentie heeft om deze ten minste tot 2006 te
laten voortbestaan. Er kan echter een gewijzigde situatie optreden op basis
waarvan de vrijstelling opnieuw moet worden bekeken. Zaken die in ieder geval
leiden tot het opnieuw bezien van de vrijstelling zijn in de eerste plaats
het feit dat vanaf 2007 niet meer de in het wetsvoorstel gehanteerde
definitie van energie-intensieve bedrijven mag worden gehanteerd. In de tweede
plaats de mogelijke samenloop van de richtlijn Energiebelastingen enerzijds
en de richtlijn Emissiehandel anderzijds. Op basis van de bevindingen van
de Europese Commissie met betrekking tot die eventuele samenloop zal Nederland
een standpunt bepalen.De leden van de fractie van de PvdA constateren dat als gevolg van de
vaststelling van een tarief voor het grootzakelijk verbruik van elektriciteit
(verbruik boven 10 mln kWh per aansluiting per jaar), de grootzakelijke gebruikers
de mogelijkheid wordt geboden om hiervoor vrijstelling te krijgen. Deze leden
wijzen genoemde compensatie af. Zij zijn van mening dat energiebelasting een
matigend effect heeft op de consumptie van niet-duurzame energie waaraan wordt
voorbij gegaan door het grootgebruik vrij te stellen. Bovendien past de vrijstelling
niet in het door de fractieleden van de PvdA gedeelde streven van de regering
naar internalisering van milieukosten. Deze leden vragen waarom de regering
dan toch kiest voor budgetneutraliteit.Er is voor gekozen de richtlijn in beginsel minimalistisch te implementeren,
wat wil zeggen dat wetgeving alleen wordt aangepast indien de richtlijn dit
vereist. Budgettaire neutraliteit hangt direct samen met het uitgangspunt
van een beleidsarme implementatie: de implementatie van de richtlijn wordt
niet aangegrepen om de inkomsten uit de milieubelastingen of de accijns te
vergroten of te verkleinen. Zo zou de introductie van het minimumtarief op
elektriciteit voor zakelijk verbruik boven de huidige bovengrens voor het
belaste verbruik van 10 mln kWh per aansluiting per jaar in beginsel leiden
tot een geringe extra belastingopbrengst ten laste van de energie-intensieve
industrie. In het licht van het eerdergenoemde uitgangspunt van budgetneutraliteit
wordt voor bedrijven uit deze groep, geheel in overeenstemming met de mogelijkheden
die de richtlijn biedt, een vrijstelling in het leven geroepen als zij deelnemen
aan het Benchmark-convenant of Meerjarenafspraken (MJA's). Deze vrijstellingsregeling
zal worden uitgewerkt in een algemene maatregel van bestuur.De door de regering gekozen wijze van implementatie van de richtlijn op
dit onderdeel leidt tot weinig veranderingen zo constateren de leden van de
fractie van de PvdA. In het verleden liep Nederland juist enigszins voorop
met energiebelastingen, zonder grote economische consequenties en wellicht
juist positieve effecten op innovatie. Waarom kiest het kabinet niet voor
voortzetting van deze lijn, zo vragen deze leden. Deelt de regering de opvatting
van de leden van de fractie van de PvdA dat harmonisatie naast voordelen,
ook kan leiden tot aansluiten bij de achterlopers, zo vragen zij.In het Hoofdlijnenakkoord is bepaald dat de energiebelasting met ingang
van 2005 met € 450 mln verhoogd zal worden, waarbij de opbrengst
volledig zal worden teruggesluisd. Daarmee wordt de lijn van vooroplopen op
dit terrein voortgezet. Om al hiervoor uiteengezette redenen wordt dit wetsvoorstel
daar echter niet mee belast. De regering is van mening dat Nederland ook na
implementatie van de richtlijn wat betreft de energiebelastingen tot de voorhoede
van Europese landen blijft behoren. Op de vraag van deze leden of in andere
lidstaten gebruik wordt gemaakt van dergelijke regelingen ter compensatie
van de energiebelasting voor de genoemde grootgebruikers, kan gesteld worden
dat in landen zoals Oostenrijk, Denemarken en Zweden vergelijkbare regelingen
worden gebruikt.De leden van de fractie van de PvdA vragen voorts of de regering ook kan
ingaan op de vraag wat de economische gevolgen zouden zijn als deze grootverbruikers
niet zouden worden gecompenseerd. De implementatie van de richtlijn leidt
voor een beperkte groep elektriciteitsverbruikers tot een relatief forse toename
van de lasten. Omdat het hier gaat om bedrijven die opereren op de internationale
markt, kan deze lastenverzwaring niet in de afzetprijzen worden verdisconteerd,
omdat daardoor de concurrentiepositie van deze bedrijven zou worden aangetast.
De winstgevendheid van deze bedrijven staat door de huidige economische situatie
onder druk en zou door deze lastenverzwaring mogelijk verder kunnen verslechteren.De leden van de PvdA-fractie vragen tot slot of de regering kan aantonen
dat het Benchmark-convenant wat betreft milieuresultaat beter is dan een verhoging
van de energiebelasting voor grootverbruikers. De huidige prognose voor vermeden
CO2-emissies door de industrie op grond van de afspraken in het
Benchmark-convenant loopt jaarlijks op tot ongeveer 5,6 Mton CO2
in 2012. Daar komt nog ongeveer 1,3 Mton aan vermeden CO2-emissies
bij van MJA-bedrijven. Op basis van doorrekeningen van anders vormgegeven
varianten voor verhoging of introductie van een tarief voor grootverbruikers
die in het verleden door het CPB zijn gedaan, kan worden gesteld dat een geringer
effect verwacht mag worden van een verbreding van de energiebelasting conform
de richtlijn, dan van genoemde afspraken. Eerder is al gezegd dat als de vrijstelling
voor verbruik voor energie-intensieve bedrijven, zoals voorzien in de richtlijn
Energiebelastingen, niet wordt toegekend, dit het Nederlandse bedrijfsleven
in een nadelige concurrentiepositie plaatst ten opzichte van het bedrijfsleven
in andere EU-lidstaten waar deze vrijstelling wel wordt toegekend. Bovendien
zal dit de bereidheid van het bedrijfsleven om in het kader van genoemde convenanten
te blijven werken aan verdere energiebesparinginspanningen negatief beïnvloeden.
Per saldo zou dat erin kunnen resulteren dat er juist minder aan CO2-emissiereducties wordt gerealiseerd dan valt te verwachten op grond
van de afspraken tussen overheid en bedrijfsleven in het kader van het Benchmark-convenant
en de Meerjarenafspraken.Onduidelijk is voor de fractieleden van de SP of met vrijstelling voor
bedrijven die meedoen aan het Benchmark-convenant of meerjarenafspraken (MJA's)
de ecotaksvrijstelling in de praktijk gehandhaafd blijft. De leden vragen
hoeveel bedrijven nu en straks niet onder deze afspraken vallen. De richtlijn
voorziet in een vrijstellingsmogelijkheid voor elektriciteitsverbruik boven
10 mln kWh per aansluiting per jaar van energie-intensieve bedrijven die zijn
aangesloten bij een Benchmark-convenant of Meerjarenafspraak. In Nederland
zijn de meeste industriële grootverbruikers van energie aangesloten bij
een van beide. Van de industriële grootverbruikers zijn voor zover bekend
elf bedrijven daar niet bij aangesloten. Het is denkbaar dat een aantal van
deze bedrijven alsnog aansluiting zal zoeken bij het Benchmark-convenant of
Meerjarenafspraak op grond van onderhavige wetgeving. Het is evenwel niet
te zeggen hoeveel van deze elf bedrijven ervoor opteren om geen aansluiting
te zoeken en derhalve de energiebelasting zullen moeten betalen.De leden van de fractie van de SP vragen voorts hoe de nieuwe vrijstelling
van het elektriciteitsverbruik voor elektrolytische en metallurgische procédés
zich verhoudt met de vrijstelling voor aansluitingen vallend onder het Benchmark-convenant
en Meerjarenafspraken. Waarom moeten bedrijven nog worden vrijgesteld als
zij in de praktijk niet te maken krijgen met de grootverbruikersheffing omdat
zij meedoen aan het Benchmark-convenant of de MJA's? Ook vragen deze leden
zich af of van deze nieuwe vrijstelling ook geen bedrijven profiteren waarbij
het verbruik niet hoger ligt dan 10 mln kWh. Deelt de regering de opvatting
dat dit in strijd zou zijn met het principe om geen nieuwe vrijstelling te
introduceren zelfs als de richtlijn dit wel mogelijk maakt, zo vraagt de fractieleden
van de SP. In de richtlijn Energiebelastingen is aangegeven dat deze niet
van toepassing is op elektriciteit gebruikt voor chemische reductie voor elektrolytische
en metallurgische procédés. Lidstaten zijn daarom vrij om te
bepalen of zij deze processen willen belasten. De regering heeft ervoor gekozen
om deze processen vrij te stellen als compensatie van de lastenverzwaring
als gevolg van de introductie van het tarief voor elektriciteitsverbruikers
met een verbruik van meer dan 10 mln kWh per aansluiting per jaar. Voor een
aantal bedrijven geldt dat ze op basis van deze bepaling een vrijstelling
kunnen krijgen, maar uitsluitend voor de elektriciteit die wordt ingezet voor
deze procédés. Daarmee worden echter nog niet alle bedrijven
bereikt die te maken hebben met een lastenverzwaring. Bedrijven met een verbruik
boven de 10 mln kWh per aansluiting per jaar waarbij het verbruik wordt ingezet
bij andere productieprocessen, zouden nog steeds te maken krijgen met een
netto lastenverzwaring. Zij komen echter op basis van de convenantvrijstelling
in aanmerking voor een vrijstelling van belasting voor verbruik bóven
de 10 mln kWh. Verbruik onder die grens wordt voor geen enkel bedrijf vrijgesteld
op basis van deze regeling.De voorgestelde koppeling van de vrijstelling aan de huidige plafonnering
in de ecotaks leidt niet tot een verruiming van de doelgroep, zo constateren
de leden van de fractie van de SP. Zij vragen of de regering kan bevestigen
dat dit ook niet de bedoeling is voor de definitieve vormgeving in een algemene
maatregel van bestuur die uiterlijk in 2007 moet ingaan. Daarover kan worden
opgemerkt dat uiterlijk in 2006 zal worden bezien of en in hoeverre deze regeling
wordt voortgezet . In ieder geval zal met ingang van 2007 op basis
van de richtlijn een andere definitie voor«energie-intensief»
gaan gelden. Het is aannemelijk dat deze nieuwe groep van energie-intensieve
bedrijven niet geheel samenvalt met de huidige. Een wetswijziging zal noodzakelijk
zijn zodat niet alleen de Europese Commissie maar ook de Tweede Kamer nader
zal worden geïnformeerd.Het is de leden van de fractie van D66 opgevallen dat de regering in de
memorie van toelichting van het wetsvoorstel verwijst naar overleg met VNO-NCW,
maar er desondanks uit deze hoek nogal wat vragen bij het wetsvoorstel zijn
gerezen. De leden van deze fractie vragen de regering in te gaan op de door
VNO-NCW in de brief naar voren gebrachte punten.Er is inderdaad technisch overleg gevoerd met VNO-NCW in het traject voorafgaand
aan de indiening van het wetsvoorstel. Dit overleg heeft zich toegespitst
op de verplichtingen die de richtlijn Energiebelastingen oplegt, met name
op het terrein van het minimumtarief voor het totale verbruik van elektriciteit
en de wijze waarop dit gecompenseerd kan worden. Daarnaast is overlegd over
de wijze waarop diverse bepalingen met een technische inhoud uit de richtlijn
moeten worden geïnterpreteerd.In de brief van VNO-NCW wordt voorgesteld de convenantvrijstelling voor
elektriciteit, zoals opgenomen in Artikel II, onderdeel Q, van het wetsvoorstel,
ook van toepassing te doen zijn op aardgasverbruik boven de 10 mln m3.Zoals hiervoor al aangegeven naar aanleiding van een vraag van de fractieleden
van de PvdA is ervoor gekozen om de richtlijn beleidsarm te implementeren,
zonder budgettaire gevolgen. In de richtlijn is de vrijstelling op basis van
afspraken die leiden tot grotere energie-efficiency, facultatief. Er is voor
gekozen om deze vrijstelling wel voor elektriciteit op te nemen in het wetsvoorstel,
omdat het tarief dat geïntroduceerd is voor verbruik boven de 10 mln
kWh per aansluiting per jaar leidt tot een lastenverzwaring. Deze lastenverzwaring
was, zoals gezegd, niet beoogd en wordt onder andere gecompenseerd door deze
vrijstellingsregeling. De tarieven die voor verbruik van aardgas boven de
1 mln m3 worden geïntroduceerd zijn het gevolg van de vervlechting
van de BSB in de energiebelasting. Bedrijven betalen deze belasting op dit
moment al. De vervlechting leidt dus niet tot een lastenverzwaring, zodat
er ook geen aanleiding is compensatie te bieden.In punt 3 van de brief wordt geconstateerd dat op basis van artikel 36c,
derde en vierde lid, van de wet de doorleverancier belastingplichtig is en
wordt door VNO-NCW gevraagd om in nadere voorwaarden te bepalen dat er een
systeem van verklaringen komt zodat duidelijk is wie belastingplichtig is
in situaties van levering en doorlevering. Hier wordt gerefereerd aan de wijziging
die voortvloeit uit artikel XII van het voorstel van wet houdende wijzigingen
van enkele belastingwetten c.a. (Overige fiscale maatregelen 2004). Daarin
wordt een voorziening getroffen met betrekking tot de belastingplicht, zodat
meer duidelijkheid wordt gecreëerd over wie belastingplichtig is in geval
van de zogenoemde particuliere netten. Aan het verzoek kom ik graag tegemoet.
Een systeem van verklaringen kan worden opgezet op grond van de in artikel
36c opgenomen delegatiebepaling dat bij ministeriële regeling nadere
regels kunnen worden gesteld ten behoeve van de uitvoering van dit artikel.In het verlengde hiervan stellen VNO-NCW voor om grootverbruikers de keuze
te laten om als verbruikers zelf de belasting te voldoen of de belastingplicht
te handhaven bij de leverancier. Dat geldt zowel voor aardgas als elektriciteit.
Deze vraag, zo blijkt uit de brief, wordt met name ingegeven door het naar
de mening van VNO-NCW langdurig en administratief belastende traject dat met
de teruggaafregeling gemoeid is. Het voorstel van VNO-NCW past echter niet
goed in de heffingssystematiek zoals omschreven in de richtlijn en zoals ook
gehanteerd in de Wet belastingen op milieugrondslag. Het punt dat de teruggaafregeling
gepaard gaat met een langdurig en administratief belastend traject
neem ik echter zeer ernstig. Indien dit aan mogelijk onnodig belastende voorwaarden
ligt die aan het teruggaafverzoek worden gesteld of aan de termijn van afhandeling
van deze verzoeken door de Belastingdienst, zal ik zo spoedig mogelijk maatregelen
nemen om hieraan een eind te maken.In het vierde punt van hun brief vragen VNO-NCW om een soortgelijke regeling
met betrekking tot de levering van aardgas als hiervoor voor elektriciteit
voor gevallen waarin sprake is van doorlevering van aardgas. Ik acht dit alleszins
redelijk. Een probleem hierbij is dat in de Gaswet, anders dan bij de Elektriciteitswet,
geen onderscheid wordt gemaakt tussen het landelijk distributienet en de particuliere
netten. De suggestie om desalniettemin ook hier met een systeem van verklaringen
te werken neem ik graag over.VNO-NCW wijzen in punt 5 van hun brief op de moeilijkheid om een onderscheid
te maken in de gassoorten die op een productielocatie worden gebruikt voor
verschillende doeleinden en die soms op basis van hun toepassing kunnen worden
vrijgesteld, terwijl de verschillende gassen bovendien ook nog afkomstig kunnen
zijn van verschillende bronnen. Men pleit dan ook voor de mogelijkheid tot
een preferentiële toerekening van de verschillende gassen aan de verschillende
bestemmingen. Ik ben met VNO-NCW van mening dat hier een praktische oplossing
gewenst is. Het is inderdaad mogelijk dat een productielocatie ten behoeve
van de productie zowel gebruik maakt van gassen die worden ingekocht (of in
ieder geval van buiten de locatie afkomstig zijn) als van gassen die op de
locatie zelf zijn geproduceerd. Het is evenzeer mogelijk dat deze gassen voor
verschillende doeleinden worden gebruikt en mogelijk worden doorgeleverd aan
een derde partij. Op dat moment gaan verschillende regelingen door elkaar
lopen, omdat de verschillende bestemmingen soms belast zijn en soms zijn vrijgesteld
van belasting. Voor een deel is de vraag of belastingheffing achterwege kan
blijven ook afhankelijk van waar het gas afkomstig van is. Zo is bijvoorbeeld
het achterwege laten van de heffing op basis van artikel 36c, zesde lid, van
de Wet belastingen op milieugrondslag, uitsluitend van toepassing op energieproducten
die op de productielocatie zelf zijn verkregen. Een volledig zuivere toepassing
van de verschillende regelingen die hier een rol kunnen spelen vereist feitelijk
dat alle gassen, vanaf het moment van productie op die locatie of vanaf het
moment dat de zij productielocatie worden binnengebracht, kunnen worden gevolgd
tot het moment dat zij de al dan niet vrijgestelde bestemming bereiken. VNO-NCW
merken terecht op dat dit welhaast onmogelijk is en slechts met grote inspanningen
kan worden gerealiseerd. Het voorstel van VNO-NCW om de verschillende gassen
wat betreft herkomst preferentieel aan de diverse bestemmingen te kunnen toerekenen,
lijkt naar mijn mening dan ook een juiste oplossing om aan dit probleem tegemoet
te komen. Deze preferentiële toerekening krijgt dan de volgende vorm.
Op basis van metingen kan worden vastgesteld hoeveel gas de locatie wordt
binnengebracht, hoeveel er op de locatie zelf wordt geproduceerd en hoeveel
het verbruik bedraagt op de verschillende bestemmingen afzonderlijk. Ook de
eventuele doorleveringen aan derden worden uiteraard gemeten. Op basis van
deze gegevens kunnen de op de verschillende bestemmingen verbruikte hoeveelheden
waarvoor aanspraak op vrijstelling bestaat worden «afgeboekt»
op de hoeveelheden gas die op de locatie zelf zijn geproduceerd of die de
locatie zijn binnengebracht. Ik ben mij er van bewust dat deze afboekingen
op de voor het desbetreffende bedrijf meest gunstige wijze zullen plaatsvinden.
Aan de andere kant moet niet uit het oog worden verloren dat het daardoor
bereikte eindresultaat – zij het met forse inspanningen – ook
kan worden gerealiseerd door het aanpassen van het leidingennetwerk om zeker
te stellen dat de verschillende gassen inderdaad worden aangewend voor de
vrijgestelde bestemming. Een dergelijke oplossing brengt voor het bedrijfsleven
onnodige kosten met zich mee. Onder punt 6 gaan VNO-NCW in op het begrip inrichting zoals dat voorkomt
in artikel 36i, vijftiende en zestiende lid, van de wet, waar een nihiltarief
geldt voor het verbruik van als aardgas aangemerkte producten die worden gebruikt
binnen de inrichting waarin zij zijn ontstaan. In de eerste plaats zij opgemerkt
dat de term inrichting niet nieuw geïntroduceerd wordt in de Wet belastingen
op milieugrondslag. De term werd voorheen ook al genoemd in de brandstoffenbelasting,
waarin overeenkomstige bepalingen waren opgenomen. Bij de vervlechting van
deze belasting in de energiebelasting is ook deze terminologie overgenomen.
Een verandering in betekenis is niet beoogd: het begrip inrichting dient inderdaad
te worden gelezen zoals omschreven in de Wet milieubeheer.In punt 7 van de brief geven VNO-NCW aan zich zorgen te maken om de datum
van inwerkingtreding van de vrijstellingsregeling op basis van convenanten.
Zij zouden graag uitstel van betaling krijgen voor te betalen energiebelasting
indien de regeling pas na 1 januari 2004 in werking treedt, voor het deel
van de belasting waarvoor zij een vrijstelling zouden ontvangen op basis van
de regeling. Zoals al aangegeven is er geen reden om aan te nemen dat artikel
36q, en daarmee de AMvB op basis waarvan de regeling wordt uitgevoerd, niet
tijdig in werking kunnen treden. Enig voorbehoud dat gemaakt moet worden is
dat goedkeuring van de Europese Commissie vereist is. Maar naar verwachting
zal dat geen problemen opleveren, omdat enerzijds de mogelijkheid tot vrijstelling
wordt geboden in de Europese richtlijn en anderzijds valt binnen de criteria
die de Europese Commissie hanteert bij de beoordeling of staatssteun geoorloofd
is.Tot slot verzoeken VNO-NCW om een rentevergoeding over teveel betaalde
belasting die bij een eindafrekening wordt teruggestort. Deze rentevergoeding
vindt thans niet plaats. Deze rentevergoeding is met name van belang indien
de terugbetaling enige tijd op zich laat wachten. In de brief wordt aangegeven
dat bedrijven in een aantal gevallen langere tijd moeten wachten op definitieve
beschikkingen en daarmee terugbetaling van teveel betaalde belasting. Een
rentevergoeding in deze situaties is niet een binnen de systematiek van de
teruggaafregelingen passende remedie, de belastingplichtige is immers een
andere dan degene die het verzoek tot teruggaaf doet. Zoals gezegd zal de
problematiek van de late terugbetalingen door mij serieus worden opgepakt.Voorts vernemen de leden van de D66-fractie graag of er inmiddels indicaties
zijn dat de voorgestelde vrijstellingen in artikel I, onderdelen M en Q, de
toets der kritiek van de Europese Commissie zullen doorstaan. De in artikel
I, onderdeel M, genoemde vrijstellingen volgen direct uit de richtlijn. Het
gaat hier ten eerste om een vrijstelling voor het opwekken van elektriciteit
in een installatie met een elektrisch rendement van minimaal 30%. Ten tweede
gaat het om een vrijstelling voor geleverde elektriciteit die wordt gebruikt
in chemische reductie en elektrolytische en metallurgische procédés.
Ten slotte wordt vrijstelling verleend voor aardgas en overige gassen die
worden gebruikt anders dan als brandstof dan wel aardgas dat wordt gebruikt
als additief of als vulstof in producten die direct of indirect zijn bestemd
voor verbruik, worden aangeboden voor verkoop of worden verbruikt als aardgas.
Omdat deze vrijstellingen zijn opgenomen omdat zij direct uit de richtlijn
volgen dan wel buiten bereik van de richtlijn vallen, behoeven zij geen goedkeuring
van de Europese Commissie. In onderdeel Q is de vrijstellingsregeling van
artikel 36q opgenomen. Deze door de regering voorgestelde vrijstellingsregeling
bevat in principe staatssteun, maar mag op grond van artikel 17, lid 1, onderdeel
b, van de richtlijn worden ingevoerd. In een algemene maatregel van bestuur
zullen nadere voorwaarden en sancties worden geformuleerd. Aangezien de regeling
past binnen de kaders van de richtlijn en de criteria die de Europese Commissie
hanteert bij de beoordeling of staatssteun geoorloofd is, kan
ervan worden uitgegaan dat de Europese Commissie een positieve beschikking
voor deze regeling zal afgeven.5. Invlechten BSB in de REB en de Wet op de accijns en
verhogen van het tarief op aardgas voor niet-zakelijk verbruik boven de 10
mln m3De leden van de CDA-fractie constateren dat de brandstoffenbelasting (BSB)
wordt ingevlochten in de Regulerende energiebelasting (REB) en de Wet op de
accijns. De leden hebben behoefte aan een nadere toelichting waarom de invlechting
van de BSB in de REB voor aardgas betekent dat het plafond in de REB voor
aardgas moet verdwijnen en vragen waarom er niet voor is gekozen om het REB-plafond
na vervlechting te handhaven. Ook vragen zij wat de financiële consequenties
zijn en of kan worden uitgelegd waarom de invlechting niet leidt tot een financiële
lastenverzwaring, zoals in de memorie van toelichting is gesteld.In de BSB geldt nu nog een tweeschijventarief, namelijk een tarief tot
10 mln m3 per aansluiting per jaar en een lager tarief daarboven.
De BSB kent geen plafond, dus het totale gasverbruik wordt belast. Met de
invlechting zijn deze tarieven in feite in de REB geschoven. Onder de 1 mln
m3 (het huidige REB-plafond) is het BSB-tarief opgeteld bij de
geldende REB-tarieven, tussen 1 en 10 mln m3 is het voor dat verbruik
geldende BSB-tarief geïntroduceerd en boven de 10 mln m3 gaat
het «oude» gemitigeerde BSB-tarief gelden. Per saldo betaalt men
dus evenveel belasting als voor de vervlechting en is er sprake van een lastenverzwaring
noch een lastenverlichting. Als het huidige REB-plafond gehandhaafd zou zijn,
zou dat voor verbruikers met een verbruik boven de 1 mln m3 leiden
tot een niet bedoelde lastenverlichting van ongeveer € 70 miljoen.
Nog afgezien van het feit dat het optreden van een dergelijke derving prohibitief
is, zou het niet meer belasten boven een plafond in strijd met de richtlijn
zijn, die voorschrijft dat het totale verbruik belast wordt.De leden van de CDA-fractie vragen vervolgens wanneer de eerstvolgende
herziening van de Wet belastingen op milieugrondslag is voorzien en of het
onderbrengen van de kolenbelasting in de energiebelasting dan op technische
problemen zal stuiten. Zo nee, waarom is deze slag dan niet in één
keer gemaakt, zo vragen de leden van de fractie zich af. Ook de leden van
de fractie van D66 vragen aan te geven op welke termijn het laatste stukje
brandstoffenbelasting, betrekking hebbend op kolen, opgeruimd kan worden.De eerstvolgende wijziging van de Wet belastingen op milieugrondslag is
voorzien voor de tweede helft van 2004. De verwachting is dat dan vervlechting
van de kolenbelasting in de energiebelasting mogelijk is. Het is echter geen
eenvoudige operatie omdat voor kolen een nieuw belastbaar feit in de energiebelasting
moet worden geïntroduceerd. Daarom is ervoor gekozen de inderdaad korte
implementatietermijn van de richtlijn Energiebelastingen niet te belasten
met deze complexe operatie.6. Naamswijziging energiebelastingDe leden van de CDA-fractie constateren met instemming dat de REB straks
EB gaat heten. Genoemde leden zijn nooit een voorstander geweest van het regulerende
karakter van de energiebelasting. Wel vragen genoemde leden om verduidelijking
waarom de vervlechting van de BSB in de REB noodzaakt tot het laten vervallen
van de naam REB. Dit te meer nu in de memorie van toelichting wordt gesteld
dat het karakter van deze heffing niet zal veranderen. De leden van de CDA-fractie
constateren voorts dat in de memorie van toelichting wordt gesteld dat ook
in de toekomst de energiebelasting aanleiding kan blijven geven tot terugsluismaatregelen.
Zij vragen zich af hoe zich dat verhoudt tot de passage in de toelichting
dat het regulerende karakter van de energiebelasting voor de toekomst niet
past in de Europese verhoudingen.Zoals in de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel wordt uiteengezet
zal in de toekomst, anders dan thans het geval is met de REB, de energiebelasting
deel uit maken van een geharmoniseerde communautaire regelgevingstructuur.
Daarbij worden verschillende dimensies van communautair beleid (zoals fiscaliteit,
interne markt en milieu) geïntegreerd. In dat kader past de bijzondere
nadruk op het regulerende karakter niet meer. Dat laat overigens onverlet
dat naar verwachting van de energiebelasting ook in de toekomst een regulerend,
dat wil zeggen gedragsbeïnvloedend, effect uit zal gaan. Ik wil er daarnaast
op wijzen dat in het wetsvoorstel, door de (gedeeltelijke) invlechting van
de BSB in de nieuwe energiebelasting, sprake is van een verbreding van de
grondslag. Voorts merk ik op dat – los van de onderhavige richtlijnimplementatie –
sprake is van een verandering als gevolg van een instrumentele verschuiving
naar een niet-fiscale wijze van stimulering van duurzame energie, warmtekrachtkoppeling
en klimaatneutrale (fossiele) energie via de subsidieregeling Milieukwaliteit
in de elektriciteitsproductie (MEP) in de Elektriciteitswet 1998 per 1 juli
2003, alsmede van energiebesparing bij apparaten en voorzieningen (Energiepremieregeling)
via de VROM-begroting per 1 januari 2003 (Belastingplan 2003 deel I, Stb.
2002, 615). Met de naamswijziging komt het gewijzigde karakter van de belasting,
zoals dat hiervoor werd toelicht, beter tot uitdrukking.Zoals hiervoor werd opgemerkt, mag worden verwacht dat ook in de toekomst
van de energiebelasting een regulerend, dat wil zeggen gedragsbeïnvloedend,
effect zal uitgaan. Niet alleen is bij de totstandkoming van de onderhavige
richtlijn de milieudimensie geïntegreerd in het communautaire beleid,
zoals ook blijkt uit de overwegingen waarop de richtlijn stoelt, tevens biedt
de richtlijn aan de lidstaten een zekere speelruimte voor eigen beleid. Dit
betreft onder meer de mogelijkheid om hogere tarieven vast te stellen dan
de minimumtarieven waarin de richtlijn voorziet. Lidstaten zijn daarbij vrij
de verkregen opbrengst al dan niet terug te sluizen, bij voorbeeld in de vorm
van een verlichting van de lasten op arbeid. Zoals in het verleden is gebleken
kunnen zich bij het terugsluizen van de belasting problemen voordoen omdat
bepaalde groepen soms onvoldoende met terugsluismaatregelen kunnen worden
bereikt.De leden van de SP-fractie constateren dat de Regulerende energiebelasting
(REB) wordt hernoemd tot Energiebelasting (EB). Zij vragen of het de regering
bekend is dat deze belasting door de meeste mensen gewoon «ecotaks»
wordt genoemd. Voorts vragen zij wat eigenlijk het bezwaar is tegen «ecotaks».
In antwoord op deze vragen merk ik op met de leden van de SP-fractie de waarneming
te delen dat de regulerende energiebelasting regelmatig met het begrip «ecotaks»
wordt aangeduid. Ik betreur dit echter, omdat daardoor begripsverwarring kan
ontstaan. Het begrip «ecotaks» duidt in mijn opvatting meer een
soort van belastingen aan waarbij het milieu aangrijpingspunt voor de heffing
vormt. Naast energiebelastingen kunnen volgens deze zienswijze ook andere
belastingen zoals in Nederland de afvalstoffenbelasting en de grondwaterbelasting,
die onderdeel uitmaken van de wet belastingen op milieugrondslag, als ecotaks
worden aangeduid.Daarnaast vragen de leden van de CDA-fractie of de regering nader kan
ingaan op welke wijze de terugsluis van de ecotaksopbrengst in het nieuwe
wetsvoorstel gehandhaafd blijft. De huidige terugsluis van de REB-opbrengst
blijft onverkort van kracht. Bij toekomstige verhogingen van de energiebelasting
zal telkens een afweging moeten worden gemaakt, op welke wijze en in welke
mate de additionele terugsluis vorm kan krijgen. 7. TarievenDe fractieleden van het CDA constateren terecht dat de definitieve CBS-inflatiecijfers
aanleiding kunnen geven de tarieven in het wetsvoorstel aan te passen. In
verband hiermee wordt een nota van wijziging ingediend. Hun verwachting dat
de verhoudingen tussen de tarieven echter niet zullen wijzigen, is eveneens
juist.De leden van de fractie van de PvdA vragen de regering waarom zij de tarieven
voor de glastuinbouw op het minimumniveau heeft gehouden. Voorts vragen deze
leden wat de bijzondere positie van deze sector is dat zij in tegenstelling
tot de kleinere zakelijke gebruiker en de huishoudens, ontzien wordt.Zoals door mij in antwoord op een eerdere vraag van de leden van de PvdA-fractie
in deze nota meer uitvoerig is toegelicht, heeft de regering – in overeenstemming
met de Aanwijzingen voor de regelgeving – er voor gekozen om de richtlijn
in beginsel minimalistisch te implementeren, hetgeen wil zeggen dat wetgeving
alleen wordt aangepast indien de richtlijn dit vereist. Dit betekent dat –
afgezien van de toekomstige indexatie van de tarieven voor de glastuinbouw
op de wijze zoals aangegeven in paragraaf 5 van het algemeen deel van
de memorie van toelichting – de tarieven voor de glastuinbouw bij de
huidige verbruiksgrenzen per saldo per 1 januari 2004 ongewijzigd blijven
ten opzichte van de situatie die zonder richtlijnimplementatie zou bestaan.
Voorzover sprake zou zijn van een elektriciteitsverbruik boven 10 mln kWh
per aansluiting per jaar – dit doet zich thans echter voor zover bekend
in de praktijk niet voor – geldt een nieuw (minimum)tarief, waarbij
eventueel een beroep kan worden gedaan op de vrijstellingsregeling voor MJA-bedrijven.
Wat betreft de bijzondere positie van de glastuinbouw, waarop door de leden
van de fractie van de PvdA wordt gedoeld, is het allereerst van belang in
herinnering te roepen dat deze sector niet goed kon worden bereikt met de
terugsluismaatregelen die bij de invoering van de REB werden getroffen. Dit
gaf toen aanleiding voor de glastuinbouw een nihiltarief in te voeren voor
het verbruik van aardgas en voor minerale oliën, indien geen aansluiting
aanwezig is voor aardgas. Naar aanleiding van de verhogingen van de tarieven
van de REB als onderdeel van het Belastingplan 1999 (Stb. 1998, 725) werd
door de Europese Commissie bezwaar gemaakt tegen voortzetting van dit nihiltarief.
Met de Commissie zijn vervolgens onderhandelingen gevoerd met als resultaat
dat een bijzondere regeling voor de glastuinbouw is getroffen. Deze regeling
hield onder meer in dat de sector voor de jaren 2000 en 2001 in de heffing
werd betrokken op een wijze die was gebaseerd op een vergelijking van de glastuinbouwsector
met andere energie-intensieve bedrijven. Eind 2001 werd vervolgens overeenstemming
bereikt over een regeling voor de periode 2002 tot en met 2007. Daarbij werd
in grote lijnen dezelfde berekeningsgrondslag gehanteerd als gold voor de
voorafgaande periode. Tevens werd voorzien in een verhoging van het tarief
van 10% per 1 januari 2002 en een verdere verhoging van 10% voor drie
jaar per 1 januari 2005. Voor een nadere toelichting met betrekking tot
de wijze waarop de glastuinbouw in de REB wordt betrokken en de daaraan ten
grondslag liggende overwegingen verwijs ik naar de desbetreffende kamerstukken
(kamerstukken II 1999–2000, 26 972, nr. 1–7 en kamerstukken
II 2001–2002, 28 256, nr. 1–5).8. Budgettaire effectenDe leden van de fractie van de SGP vragen, evenals de leden van de fractie
van het CDA, naar een toelichting op de consequenties van het wetsvoorstel
voor de teruggaafregeling voor kerken en non-profitinstellingen. Levensbeschouwelijke instellingen en non-profitinstellingen kunnen vanaf 1
januari 2000 een verzoek indienen om teruggaaf van de helft van de door hen
betaalde REB. Deze teruggaaf gold niet voor de op de prijs van aardgas in
rekening gebrachte BSB. Door de invlechting van de BSB in de REB zijn de tarieven
van de BSB in de EB opgenomen. De instellingen kunnen met ingang van 1 januari
2004 meer belasting terugvragen dan voorheen, namelijk naast het «REB-deel»
ook 50% van het «BSB-deel». Voor levensbeschouwelijke instellingen
betekent dit een verhoging van de teruggaaf van in totaal € 0,1
mln per jaar en voor non-profitinstellingen een verhoging van in totaal € 0,9
mln per jaar.9. Artikelsgewijze toelichtingArtikel I, onderdeel C, artikel 25De leden van de fractie van het CDA refereren aan het nihiltarief dat
op kolen wordt toegepast indien deze worden afgeleverd met een bestemming
buiten Nederland. Deze leden vragen of deze kolen, indien en voor zover afgeleverd
in een andere EU-lidstaat, aldaar wel aan heffing zijn onderworpen. Het antwoord
van deze vraag ligt besloten in artikel 21, lid vijf, vierde alinea, van de
richtlijn. In dit artikel is bepaald op welke wijze en bij welke belastingplichtige
de belasting op kolen wordt geheven. De lidstaten dienen hun nationale wetgeving
daarmee in overeenstemming te brengen. In beginsel is daarmee de heffing op
de kolen in de andere lidstaat voldoende verzekerd. Er is bewust niet gekozen
voor een systeem zoals dat voor accijnsgoederen van toepassing is en waarbij
elke grensoverschrijdende transactie wordt begeleid door een zogenoemd administratief
geleidedocument en waarbij de productie en de opslag aan bijzondere administratieve
eisen is gekoppeld. Het financiële belang van de belasting op kolen en
de omvang van het verbruik van kolen dat volgens de BSB is belast, is niet
van dien aard dat voor fraude moet worden gevreesd.Artikel I, onderdeel C, artikelen 26 en 28De leden van de fractie van het CDA vragen waarom alleen installaties
met een enigszins serieuze elektriciteitsproductie in aanmerking komen voor
de vrijstelling of teruggaaf van BSB en welke nadere regels gesteld kunnen
worden. Ik merk hier het volgende over op. De voorwaarde om alleen installaties
met een enigszins serieuze elektriciteitsproductie in aanmerking te laten
komen voor de vrijstelling of teruggaaf van belasting op kolen wanneer deze
worden ingezet voor de opwekking van elektriciteit is in overeenstemming met
de bepalingen die ter zake gelden in de huidige REB en BSB. Deze bepalingen
zijn gebaseerd op het feit dat het verbruik van elektriciteit wordt belast.
Het niet belasten van de bij de opwekking verbruikte brandstoffen, in dit
geval kolen, ligt dan in de rede. Dit principe van het belasten van de output
(elektriciteit) is een belangrijke pijler van de huidige REB en voor de BSB
geldt dat ook een inputvrijstelling wordt verleend. Dit uitgangspunt is in
het verleden vormgegeven door een rendementseis te koppelen aan de vrijstelling
voor de installatie waarin de elektriciteit wordt geproduceerd. Hierbij moet
worden bedacht dat output-anders-dan-elektriciteit (te weten warmte) niet
belast is. Dit betekent dat bij het ontbreken van een rendementscriterium
ook bij de geringste elektriciteitsproductie niet alleen sprake zou zijn van
een vrijstelling voor de input, maar dat ook de output niet zou zijn belast.
In dat geval leidt de inputvrijstelling nauwelijks tot het voorkomen van dubbele
belasting op elektriciteit, maar vooral tot het niet belasten van energieproducten,
namelijk warmte.De nadere regels, waar de leden van de fractie van het CDA naar vragen,
hebben betrekking op administratieve voorwaarden die worden gesteld aan
de verklaring die nodig is om in aanmerking te komen voor een vrijstelling
of teruggaafregeling. Voorts geven de nadere regels voorwaarden omtrent de
minimale omvang van een installatie. De nadere regels worden met de bedoelde
wijziging in de wet niet gewijzigd.Artikel I, onderdeel GDe leden van de CDA-fractie constateren op basis van artikel 36c, derde
en vierde lid, dat de doorleverancier belastingplichtig is en vraagt hoe de
regering de suggestie van VNO-NCW beoordeelt om in nadere voorwaarden te bepalen
dat er een systeem van verklaringen komt zodat duidelijk is wie belastingplichtig
is in situaties van levering en doorlevering.Dezelfde vraag is ook aan de orde gekomen bij de behandeling van de brief
van VNO-NCW op verzoek van de fractieleden van D66. Kortheidshalve wordt naar
het daar gegeven antwoord verwezen.Artikel I, onderdeel KDe leden van de fractie van het CDA vragen of kan worden bevestigd dat
het begrip «inrichting» dient te worden gelezen zoals omschreven
in artikel 1.1, eerste lid, juncto vierde lid van de Wet milieubeheer. Dit
is het geval.Artikel IVDe leden van de fractie van het CDA vragen meer duidelijkheid te geven
over de vraag of de vrijstellingen staatssteun betreffen of niet. De vrijstellingen
zijn immers rechtstreeks gebaseerd op de richtlijn. In paragraaf 4 van
deze nota is naar aanleiding van een vraag van de fractieleden van D66 reeds
uitvoerig ingegaan op deze materie.De Staatssecretaris van Financiën,J. G. Wijn 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29207-8.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl