Bouwregelgeving 2002-2006; Brief minister over o.m. het ontwerp-Gebruiksbesluit
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28325, nr. 63

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

26-11-2007

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2007-2008

28325 nr. 63

16-11-2007

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamToezeggingen1. Hoofdconstructeur/hoofdopzichter2. Algemene Woning Keur (AWK)3. Zendinstallaties4. Fietsenberging/buitenruimte5. Brandveiligheidscans van rijksgebouwen6. Gebruiksbesluit: controlefrequentie mobiele brandblussers7. Glas- en gevelreiniging8. Gebruiksbesluit: logboekverplichting9. Aflossen hypothecaire geldlening als gevolg van
waardedaling woning10. Transformeren kantoorpanden in woonruimte11. Gebruiksbesluit: aan te leveren documenten12. Vragen van de leden Vietsch en Van der Burga. GIW-garantie en Bouwbesluitb. (Party)tentenc. Patiënten- en cliëntenkamersd. Normen Bouwbesluit sluiten niet aan op «het
nieuwe leren»e. Kerkgangers en discogangers gelijkgesteld in Gebruiksbesluitf. Advies Rijksbouwmeester deregulering Bouwbesluit
(motie van Bochove/Veenendaal; 30 300 XI, nr. 37)g. Bouwvergunningsvrij bouwen13. «Wie zwijgt stemt toe»Vragen van de leden Vietsch en Van der Burg d.d. 18 oktober
2007123456789101112131415161718192021222324252627282930313233343536373839Reactie op brief NVBROndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Gerelateerde publicaties

Kamerstuk 28325, nr. 63 b1Gerelateerde publicatie

 
 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28325Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 68 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 325Bouwregelgeving 2002–2006nr. 63BRIEF VAN DE MINISTER VOOR WONEN, WIJKEN EN INTEGRATIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 16 november 2007Met deze brief geef ik gedeeltelijk invulling aan mijn toezeggingen die
ik heb gedaan tijdens het Algemeen Overleg over de bouwregelgeving op 10 oktober
2007 (Kamerstuk 28 325, nr. 62). Voor de dan nog resterende toezeggingen
geef ik een termijn aan waarop u een reactie kunt verwachten.Met deze brief geef ik voorts antwoord op de vragen van de leden Vietsch
en Van der Burg over het ontwerp-Besluit brandveilig gebruik bouwwerken (Gebruiksbesluit)
(Kamerstuk 28 325, nr. 52), die mij namens de algemene commissie
voor Wonen, Wijken en Integratie bij brief van 18 oktober 2007 (07-WWI-B-027)
zijn toegezonden. Tevens maak ik van deze gelegenheid gebruik te reageren
op de brief die de Nederlandse Vereniging voor Brandweerzorg en Rampenbestrijding
(NVBR) op 25 oktober 2007 inzake het ontwerp-Gebruiksbesluit aan de Tweede
Kamer heeft gezonden. Graag verneem ik van u of met de beantwoording van deze
vragen het ontwerp-Besluit brandveilig gebruik bouwwerken voldoende behandeld
is teneinde de procedure te kunnen vervolgen.ToezeggingenHieronder ga ik in op de specifieke toezeggingen, waarbij ik de volgorde
van de toezeggingenregistratie hanteer.1. Hoofdconstructeur/hoofdopzichterIk heb de commissie Dekker verzocht de mogelijke rol en functie van de
hoofdconstructeur/hoofdopzichter op te nemen in haar taakopdracht. In de kabinetsreactie
op het rapport van de commissie Dekker zal de Kamer worden geïnformeerd
over de rol en functie van de hoofdconstructeur/hoofdopzichter, zowel bij
de ontwikkeling als de uitvoering van het bouwplan. De brief waarmee ik de
commissie Dekker vraag haar opdracht uit te breiden, gaat als bijlage hierbij1. 2. Algemene Woning Keur (AWK)Ik heb u toegezegd dat ik u in het kader van mijn reactie op het «actieplan
versterking VVE’s» zal informeren over de mogelijkheden van een
Algemene Woning Keur (AWK).Ik onderschrijf het nut dat een gestandaardiseerde keuringsmethodiek voor
gebouwen kan hebben. Voor een dergelijke standaard bestaat een privaat stelsel
van kwaliteitsborging via certificatieregelingen1.
Een voorbeeld daarvan is de regeling van het SKW2:
het «Woonkeur bestaande bouw»3. Bedrijven
kunnen zich laten certificeren en gemeenten kunnen door die bedrijven een
gebouwkeuring laten verrichten. Een verplichte gebouwkeuring op het aankoopmoment
acht ik niet wenselijk vanwege de administratieve en bestuurlijke lastendruk
die hiermee gepaard gaat.In overleg met gemeenten en belangenvereniging VvE Belang zal ik wijzen
op de voordelen van het gebruik van gestandaardiseerde methoden voor kwaliteitsborging
zoals Woonkeur.3. ZendinstallatiesIn het AO heb ik toegezegd dat ik u schriftelijk zal informeren over de
bouwvergunningprocedure en de bezwaarmogelijkheden met betrekking tot zendinstallaties
en dat ik daarbij zal ingaan op de mogelijkheden van het opstellen van een
gemeentelijk zenderplan.Voor de goede orde merk ik allereerst op dat als onderdeel van het nationaal
antennebeleid al eerder besloten is om antenne-installaties voor mobiele telecommunicatie
bouwvergunningsvrij te maken. Dit heeft in 2003 zijn beslag gekregen in het
Besluit bouwvergunningsvrije en licht-bouwvergunningplichtige bouwwerken (Bblb).
In het belang van de bescherming van de ruimtelijke kwaliteit zijn er in het
Bblb randvoorwaarden gesteld aan de diverse onderdelen die deel uitmaken van
de antenne-installaties (antenne, antennedrager, bedrading en de al dan niet
in een techniekkast opgenomen apparatuur). Zo is ondermeer bepaald dat de
techniekkasten, voorzover ze niet binnen een gebouw worden geplaatst, niet
groter mogen zijn dan 2 m3. Daaraan wordt in de praktijk voldaan,
zij het echter wel dat bij een antenne-installatie meestal twee of meer techniekkasten
worden geplaatst. Bijvoorbeeld één voor de zendapparatuur en één
voor de elektrische voeding. In de rechtspraak is bepaald dat het Bblb thans
zo moet worden uitgelegd dat per antenne-installatie slechts één
techniekkast mag worden geplaatst van maximaal 2 m3. De aanbieders
van mobiele telecommunicatie hebben hierop een dringend beroep gedaan op het
ministerie van VROM om te komen tot een verruiming van deze regel omdat daarmee
feitelijk elke antenne-installatie alsnog bouwvergunningplichtig is geworden.
Dat is nadrukkelijk niet beoogd met het nationaal antennebeleid. Vandaar dat
nu wordt voorgesteld de specifieke bepaling met betrekking tot de omvang van
techniekkasten te verruimen zodat weer aan de oorspronkelijke doelstelling
wordt voldaan en de doorsnee antenne-installatie bouwvergunningsvrij is.Nadrukkelijk merk ik op dat thans niet de vraag voorligt of het plaatsen
van antenne-installaties onderworpen zou moeten worden aan een vergunningplicht.
Die afweging heeft in het verleden reeds plaatsgevonden en er is geen aanleiding
dit nu te heroverwegen.Het standpunt van de Gezondheidsraad is voorts, dat, op basis van internationaal
wetenschappelijk onderzoek, niet kan worden vastgesteld dat een antenne-installatie,
die voldoet aan de normen, leidt tot verhoogde gezondheidsrisico’s.
In de jurisprudentie wordt dit standpunt van de Gezondheidsraad gevolgd. Overigens
kan de zorg voor een eventuele invloed van antenne-installaties op de gezondheid
geen motief zijn in het vraagstuk of een antenne-installatie aan een bouwvergunning
onderworpen dient te worden, en kan deze zorg evenmin een rol spelen bij de
vraag of een eventuele bouwvergunning voor een antenne-installatie zou moeten worden verleend. Bezwaren van omwonenden zijn op dit punt per
definitie ongegrond omdat dit geen weigeringsgrond is in de vigerende bouwregelgeving.Tenslotte kan ik hierover nog meedelen dat er wordt gewerkt met zogenoemde
plaatsingsplannen op grond van een convenant dat ondermeer met het Rijk, de
VNG en de aanbieders van mobiele telefonie is overeengekomen. Binnenkort zullen
de minister van VROM en de staatssecretaris van Economische Zaken u per brief
informeren over de verbeterde informatievoorziening over de plaatsing van
nieuwe antennes aan burgers en gemeenten.4. Fietsenberging/buitenruimteDe Kamer wordt uiterlijk in het voorjaar van 2008 door mij geïnformeerd
over de wenselijkheid van het in de bouwregelgeving opnemen van de eis van
de aanwezigheid van een fietsenberging en een buitenruimte, nadat ik overleg
heb gevoerd met de G4-gemeenten en de bouwpraktijk. In deze brief worden tevens
de volgende aspecten meegenomen: een verklaring van een verschil van de aanwezigheid
van buitenruimte in de nieuwbouw van koop- en huurwoningen, het opnemen van
duurzaamheidseisen (zoals zonnepanelen) in het Bouwbesluit en de mogelijkheden
om via een grondexploitatievergunning buitenruimten te eisen.Ik kan u wel al duidelijkheid verschaffen over zonnepanelen in relatie
tot het Bouwbesluit. De normen voor constructieve veiligheid voorzien in een
zodanige sterkte van een dak, dat de bevestiging van een reguliere zonnecollector
of zonnepaneel geen bezwaren kan opleveren.De plaatsing van zonnepanelen heeft daarom niet zozeer met de bouwkundige
aspecten te maken, als wel met stedebouwkundige randvoorwaarden. Zonnepanelen
hebben het meeste rendement als ze goed op de zon zijn georiënteerd.
De zongerichte verkaveling van huizen is een ruimtelijke ordeningsvraagstuk.
Gemeenten kunnen hier in hun ruimtelijke plannen invloed op uitoefenen.5. Brandveiligheidscans van rijksgebouwenIk heb toegezegd de Tweede Kamer te informeren over de uitkomsten van
de brandveiligheidscans en zal u hierover informeren in de geplande halfjaarlijkse
rapportage in december 2007.Eerder is al toegezegd u halfjaarlijks te informeren over de uitvoering
van de acties bij de Dienst Justitiële Inrichtingen en de Rijksgebouwendienst.
U bent op 16 februari 2007 geïnformeerd aan de hand van een tussenrapportage
(TK 24 587, nr. 213) en op 14 juni 2007 met de 1e halfjaarlijkse
rapportage (TK 24 587, nr. 221).6. Gebruiksbesluit: controlefrequentie mobiele brandblussersIn het AO heb ik toegezegd dat u wordt geïnformeerd over de mogelijke
heroverweging van de afname van de controlefrequentie van mobiele brandblussers
en dat de alternatieven van de brancheorganisatie Vebon hierbij worden meegewogen.
De Vebon heeft mij haar alternatieven bij brief van 18 oktober jl. doen
toekomen. Ik ben voornemens u vóór 1 januari 2008 van mijn
oordeel daarover in kennis te stellen.7. Glas- en gevelreinigingIn het AO heb ik toegezegd dat ik een reactie zal geven op het aan de
Kamer overhandigde rapport «Risico inventarisatie en evaluatie glas-
en gevelreiniging» en de petitie van de Ondernemersorganisatie Schoonmaak-
en bedrijfsdiensten. Ik ben voornemens u daar vóór 1 januari
2008 over te berichten. 8. Gebruiksbesluit: logboekverplichtingIn het AO heb ik toegezegd u binnen twee maanden te informeren over de
mogelijkheid om de logboek-plicht te vereenvoudigen. Hieronder geef ik uitvoering
aan mijn toezegging.Op grond van het ontwerp-Gebruiksbesluit dient soms een logboek te worden
bijgehouden waarin informatie is opgenomen over gebeurtenissen die relevant
zijn in het kader van het brandveilig gebruik van het betreffende bouwwerk.
Bij die informatie gaat het, bijvoorbeeld, om informatie over de uitvoering
van voorgeschreven periodieke controle- en onderhoudswerkzaamheden aan de
in het Gebruiksbesluit voorgeschreven brandbeveiligingsinstallaties. Doel
van die logboekverplichting is om de gemeentelijke toezichthouder in staat
te stellen efficiënt en effectief toezicht op de naleving van de voorschriften
van het Gebruiksbesluit uit te oefenen. Zonder de informatie uit het logboek
kan de toezichthouder zijn controlerende en handhavende taken niet naar behoren
uitvoeren, met uiteindelijk alle risico’s voor de brandveiligheid vandien.In het algemeen overleg is gevraagd of – gelet op de administratieve
lasten die verbonden zijn aan het bijhouden van het logboek – de logboekverplichting
niet eenvoudiger kan.In reactie daarop merk ik allereerst op dat de betreffende logboekverplichting
nu al op grond van de gemeentelijke bouwverordeningen bestaat, zodat geen
sprake is van een nieuwe verplichting met daaraan verbonden nieuwe administratieve
lasten. Bovendien zijn de administratieve lasten van het bijhouden van het
logboek op zich zeer beperkt omdat dit bijhouden in feite neerkomt op het
samenbrengen van beschikbare informatie, bijvoorbeeld door die informatie
op te nemen in één ordner. Van een eventuele vereenvoudiging
van de logboekverplichting valt mijns inziens dan ook niet of nauwelijks een
effect op de administratieve lastendruk te verwachten. De werkdruk die logboekverplichting
met zich meebrengt, hangt vooral samen met het uitvoeren van de in het Gebruiksbesluit
voorgeschreven inspectie- en controlewerkzaamheden aan de voorgeschreven installaties.
Op dat punt is met het voorliggende ontwerp-Besluit nog niet de gewenste eindsituatie
bereikt. Zoals afgesproken met het georganiseerd bedrijfsleven (VNO-NCW en
MKB Nederland) en reeds genoemd in paragraaf 5 van de nota van toelichting
bij het ontwerp-Besluit zal daaraan in een tweede fase van het Gebruiksbesluit
worden gewerkt, waarbij verdere administratieve lastenreducties zullen worden
onderzocht (onder andere ten aanzien van de voorgeschreven controle- en inspectiefrequentie
van brandbeveiligingsinstallaties en de daarmee samenhangende NEN-normen en
certificeringsregelingen). Het georganiseerd bedrijfsleven wordt nauw bij
de uitwerking van die tweede fase, die begin 2008 aanvangt, betrokken.9. Aflossen hypothecaire geldlening als gevolg van
waardedaling woningIk heb u toegezegd dat u binnen 1 maand geïnformeerd wordt over de
problematiek en mogelijke oplossingen inzake hypotheekverstrekkers die woningeigenaren
verplichten een deel van de hypotheek vervroegd af te lossen als gevolg van
waardedaling van de woning, bijvoorbeeld door paalrot.Een akte van hypothecaire geldlening is een private overeenkomst tussen
een geldgever (hypothecair financier) en een geldnemer (de [toekomstige]
eigenaar van de woning). Behoudens bepalingen/voorwaarden in de geldleningsovereenkomst,
kan een dergelijke overeenkomst niet eenzijdig worden gewijzigd. De hoogte
van de hypothecaire geldlening wordt bij het ondertekenen daarvan direct beschikbaar
gesteld aan de geldnemer. Het nadien, vóór het einde van de
afgesproken looptijd van de geldlening, tussentijds verlagen van de hypothecaire
geldlening is niet aan de orde. Van een verlaging van de hypotheek,
zoals de vraag suggereert, is dus geen sprake.Wel is in sommige hypothecaire geldleningsvormen een bepaling opgenomen
dat de geldgever in bepaalde situaties kan eisen dat de geldnemer een nader
omschreven gedeelte van de geldlening vervroegd aflost als de (executie)waarde
van het onderpand daartoe aanleiding geeft. Dergelijke geldleningsvormen zijn
overigens veruit in de minderheid op het totaal van het aantal geldleningsvormen.Het gaat hierbij dus om leningsvormen waarin één en ander
helder is overeengekomen en waarvoor de geldnemer dus voor akkoord heeft ondertekend.Omdat er in Nederland tientallen hypothecaire financiers actief zijn op
de geldleningsmarkt, met elk weer vele verschillende geldleningsvormen, is
niet na te gaan om hoeveel geldleningsvormen met een dergelijke, gedeeltelijk
vervroegde aflossing het in theorie gaat. Hieromtrent vindt geen centrale
registratie plaats. Over concrete praktische toepassing van een verplichte
vervroegde aflossing is mij thans geen enkel geval bekend.In de praktijk blijkt overigens dat gemeenten bereid zijn de door funderingsgebreken
getroffen eigenaar/bewoner te ondersteunen door bijvoorbeeld het bieden van
een laagrentende lening. Zo bieden aangesloten gemeenten de mogelijkheid via
de Stichting Stimuleringsfonds Volkshuisvesting Nederlandse gemeenten (SVN)
leningen af te sluiten voor het op peil houden van de bouwtechnische staat
van de woningen.10. Transformeren kantoorpanden in woonruimteDe Kamer wordt uiterlijk 1 april 2008 geïnformeerd over de mogelijkheden
en belemmeringen om leegstaande kantoorpanden om te zetten in woonruimte.11. Gebruiksbesluit: aan te leveren documentenIn het Algemeen Overleg is om nadere informatie gevraagd over de documenten
die bij een gebruiksmelding en een aanvraag om gebruiksvergunning moeten worden
aangeleverd en door de gemeente in het afhandelingstraject moeten worden beoordeeld.In antwoord daarop merk ik op dat een gebruiksmelding en een aanvraag
om gebruiksvergunning op grond van het ontwerp-Gebruiksbesluit moeten worden
gedaan op het voorgeschreven formulier en dat daarbij tevens een aantal gegevens
en bescheiden dient te worden aangeleverd. Over de opzet van dat formulier,
dat bij ministeriële regeling zal worden vastgesteld, en bedoelde gegevens
en bescheiden wordt momenteel nog overleg gevoerd met onder meer de Vereniging
voor Nederlandse Gemeenten (VNG), de Nederlandse Vereniging voor Brandweerzorg
en Rampenbestrijding (NVBR), de Vereniging Bouw- en Woningtoezicht Nederland
(VBWTN) en het georganiseerd bedrijfsleven. Uitgangspunt daarbij is dat enerzijds
de gemeente over voldoende informatie moet beschikken om te kunnen beoordelen
of het voorgenomen gebruik van het betreffende bouwwerk voldoende brandveilig
is en anderzijds de administratieve lasten voor de melder/aanvrager zo beperkt
mogelijk moeten zijn. Duidelijk is dat sprake zal zijn van een landelijk uniform
formulier, dat zowel voor het doen van een gebruiksmelding als voor het aanvragen
van een gebruiksvergunning geschikt is. Dat formulier zal zowel bij de gemeente
verkrijgbaar zijn, als (digitaal) op de VROM-site. De hoeveelheid aan te leveren
gegevens en bescheiden zal zo beperkt mogelijk worden gehouden. Naast een
aantal algemene gegevens (naam, adres e.d.) zal informatie moeten worden aangeleverd
met betrekking tot het specifieke gebruik van het bouwwerk en de aanwezige
brandbeveiligingsvoorzieningen. De wijze van aanleveren van die specifieke
informatie zal zo eenvoudig mogelijk worden gehouden. Met de inwerkingtreding
van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (WABO), waarvan
het ontwerp momenteel bij de Tweede Kamer in behandeling is, zal voor het
doen van een melding of het aanvragen van een gebruiksvergunning overigens
gebruik moeten worden gemaakt van het formulier voor het aanvragen van een
omgevingsvergunning en zal de procedure voor de gebruiksvergunning worden
geïntegreerd in die van de procedure voor de omgevingsvergunning.Voor de hoeveelheid en de aard van de aan te leveren informatie, en de
wijze van aanleveren zal het dus geen verschil maken of het een aanvraag om
gebruiksvergunning of het doen van een gebruiksmelding betreft. Bij de afhandeling
door de gemeente zal wel een belangrijk verschil bestaan tussen een melding
en een vergunningaanvraag. Een vergunningsaanvraag zal altijd moeten leiden
tot een beschikking van Burgemeester en Wethouders. Elke vergunningsaanvraag
zal dus altijd de volledige vergunningsprocedure moeten doorlopen. Bij gebruiksmeldingen
kan de gemeente op basis van een eigen prioriteitstelling zelf de gewenste
wijze van afhandeling bepalen. Naar mag worden verwacht zal die gemeentelijke
keuze erin resulteren dat de gemeente vooral preventieve controles zal gaan
uitvoeren bij bouwwerken waarvan men op basis van de melding betwijfelt of
het gebruik daadwerkelijk aan de algemene regels van het Gebruiksbesluit voldoet
dan wel gevallen waarin – gelet op de aard van het voorgenomen gebruik
en de technische staat van het bouwwerk – mogelijk nadere voorwaarden
moeten worden opgelegd om een voldoende brandveilig gebruik te bereiken. Overigens
zal die laatste categorie naar verwachting heel beperkt van omvang zijn aangezien
de algemene regels van het Gebruiksbesluit meestal toereikend zijn om een
voldoende brandveilig gebruik te garanderen.12. Vragen van de leden Vietsch en Van der BurgIn het AO heb ik toegezegd een aantal vragen van de leden Van der Burg
die ik niet tijdens het AO heb kunnen beantwoorden, schriftelijk te beantwoorden.
Die beantwoording luidt als volgt.a. GIW-garantie en BouwbesluitIn het algemeen overleg is de vraag gesteld of de gemeente privaatrechtelijk,
bijvoorbeeld bij de gronduitgifte, kan afdwingen dat te bouwen woningen uitsluitend
op basis van een koop-aannemingsovereenkomst van de Stichting Garantie Instituut
Woningbouw (GIW) of een vergelijkbare instelling mogen worden gebouwd, dient
ontkennend te worden beantwoord. Op grond van artikel 122 van de Woningwet
mogen gemeenten namelijk geen rechtshandelingen naar burgerlijk recht verrichten
ten aanzien van de onderwerpen waarin bij of krachtens het Bouwbesluit 2003
is voorzien. Door het contractueel opleggen van GIW-normen wordt een hoger
technisch kwaliteitsniveau opgelegd dan de wetgever in het Bouwbesluit 2003
minimaal toelaatbaar heeft geacht. Een dergelijke privaatrechtelijke voorwaarde
is dus in strijd met artikel 122 van de wet. Zie in dit verband ook de uitspraak
van de Rechtbank Breda van 23 mei 2007 (LJN BA5601), waarin een geschil
over zo’n voorwaarde aan de orde was. Ik acht een garantiebepaling van
belang, maar ik ben van mening dat partijen daar zelf voor moeten kiezen.b. (Party)tentenIn het algemeen overleg is de vraag gesteld waarom de eisen voor (party)tenten
per gemeente blijven verschillen. In dit verband moet onderscheid worden gemaakt
tussen (party)tenten die wel of niet als bouwwerk in de zin van de Woningwet
kunnen worden aangemerkt. In de jurisprudentie van de bestuursrechter zijn
daarvoor criteria ontwikkeld, waarin onder meer de duur van de
aanwezigheid van de tent op de betreffende plaats wordt meegewogen. Zie bijvoorbeeld
de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van
4 juli 2007 (LJN BA8739), waarin een partytent met een oppervlakte van
12 m2, die jaarlijks in ieder geval tijdens het voorjaar en
de zomer op dezelfde plaats aanwezig was, als bouwwerk is aangemerkt. Voor
zover zij als bouwwerk zijn aan te merken, zijn op (party)tenten de bij of
krachtens de Woningwet gegeven voorschriften van toepassing, waaronder straks
dus ook de landelijk uniforme voorschriften van het Gebruiksbesluit. Voor
zover zij niet als bouwwerk in de zin van de Woningwet zijn aan te merken,
zijn de bij of krachtens de Brandweerwet gegeven voorschriften van toepassing,
waaronder de gemeentelijke Brandbeveiligingsverordening. Deze eisen kunnen
thans inderdaad per gemeente verschillen. De huidige Brandweerwet bevat geen
wettelijk voorschrift voor landelijke uniformering van die gemeentelijke voorschriften
door een algemene maatregel van bestuur. In de ontwerp-Wet veiligheidsregio’s
(Kamerstukken II, 2006–2007, 31 117, nr. 2), die de Brandweerwet
gaat vervangen en momenteel bij de Tweede Kamer in behandeling is, is wel
zo’n wettelijke grondslag opgenomen. Een met het Gebruiksbesluit vergelijkbare
algemene maatregel van bestuur wordt op basis van de Wet veiligheidsregio’s
dus ook mogelijk voor objecten waarvan het brandveilig gebruik niet krachtens
een andere wet wordt geregeld, zoals verplaatsbare tenten en vaartuigen. Met
die algemene maatregel van bestuur zullen de gemeentelijke brandbeveiligingsvoorschriften
voor deze objecten, net als het geval is met de voorschriften voor gebouwen
op basis van de Woningwet, worden geüniformeerd.c. Patiënten- en cliëntenkamersDe bouwtechnische minimum eisen voor een gezondheidszorggebouw die voortvloeien
uit veiligheid, gezondheid, bruikbaarheid (maatvoering) en energiezuinigheid
zijn reeds sinds 2003, in goed overleg met het ministerie van VWS, in het
Bouwbesluit 2003 opgenomen. De betreffende eisen van VWS die onlangs zijn
afgeschaft zijn niet alleen op bovengenoemde uitgangspunten gericht, maar
ook op de bedrijfsvoering van een ziekenhuis. Voor bedrijfsvoeringseisen bieden
Woningwet en Bouwbesluit 2003 geen ruimte. Bij de afgeschafte eisen gaat het
om extra eisen waarvoor bij het College Bouw subsidie kon worden verkregen.
De minimum-eisen in het Bouwbesluit 2003 welke gelden voor een gezondheidszorggebouw
blijven onverkort van kracht.d. Normen Bouwbesluit sluiten niet aan op «het
nieuwe leren»Vanaf 2003 stelt het Bouwbesluit 2003 ook voor een onderwijsgebouw
minimum eisen die voortvloeien uit veiligheid, gezondheid, bruikbaarheid en
energiezuinigheid. In 2005 zijn, in goed overleg met het ministerie van OCenW,
de door onderwijsontwikkelingen achterhaalde eisen in het Bouwbesluit 2003
bijgesteld of geschrapt. Hierdoor is ook beter mogelijk geworden om op het
nieuwe leren aangepaste onderwijsruimten te realiseren.e. Kerkgangers en discogangers gelijkgesteld in GebruiksbesluitIn het algemeen overleg is gevraagd waarom in het ontwerp-Gebruiksbesluit
geen onderscheid tussen kerkgangers en discogangers is gemaakt. In het ontwerp-Besluit
zijn algemene regels over het brandveilig gebruik van alle bouwwerken opgenomen.
Die regels hebben dus ook betrekking op het gebruik van een bouwwerk als disco
of kerk. Gelet op de aard van die regels is een onderscheid tussen kerkgangers
en discogangers niet relevant. Een vluchtroute, bijvoorbeeld, mag nimmer worden
geblokkeerd, ongeacht of het een kerkgebouw of een discotheek betreft. f. Advies Rijksbouwmeester deregulering Bouwbesluit
(motie van Bochove/Veenendaal; 30 300 XI, nr. 37)De Rijksbouwmeester (ir. Mels Crouwel) heeft op 8 februari 2007 voorstellen
gedaan om diverse detaileisen uit het Bouwbesluit te schrappen of aan te passen.
Onder andere met betrekking tot maatvoeringseisen en aantallen toiletten,
badkamers en liftschachten. Het advies van de Rijksbouwmeester gaat als bijlage1 bij deze brief en zal worden gebruikt als input bij de
eerstvolgende wijziging van het Bouwbesluit.g. Bouwvergunningsvrij bouwenHet geachte kamerlid mevrouw Vietsch heeft aangedrongen op het schrappen
van regels en heeft het in dat verband merkwaardig genoemd dat bij nieuwbouw
alle ruimten moeten voldoen aan oppervlaktemaatvoeringen, terwijl bouwvergunningsvrij
binnenwanden weer kunnen worden verplaatst. In antwoord hierop merk ik op
dat bouwvergunningsvrij bouwen gewoon moet voldoen aan het Bouwbesluit 2003.
Dus ook bij het bouwvergunningsvrij verplaatsen van binnenwanden moet de omvang
van de verblijfsruimten (kamers) wel aan de minimale oppervlakte-eisen (blijven)
voldoen. Het feit dat bouwvergunningsvrij wanden kunnen worden verplaatst,
betekent dus niet dat het automatisch zinloos is om eisen te stellen. Overigens
zijn de eisen die aan de oppervlakte van verblijfsruimten worden gesteld zo
minimaal dat niet voorstelbaar is dat er veelvuldig strijdigheden voorkomen.
De oppervlaktematen zijn overigens van betekenis omdat deze als basis dienen
voor andere eisen op het terrein van bijvoorbeeld bruikbaarheid, integrale
toegankelijkheid, aanpasbaar bouwen en arbo-eisen. Ook zijn er maatvoeringen
opgenomen in het Bouwbesluit 2003 die verband houden met de afstemming met
bouweisen van andere ministeries.Mevrouw Vietsch heeft voorts de opmerking geplaatst het merkwaardig te
vinden dat een bouwvergunningsvrije uitbreiding van een woning alleen gebouwd
kan worden bij een bestaande woning en niet direct bij de nieuwbouw kan worden
meegenomen. De door mevrouw Vietsch gemaakte opmerking houdt verband met het
zo wel genoemde «Droste-effect» (het probleem van het onbegrensd
kunnen cumuleren van bouwvergunningsvrije uitbreidingen). Bouwvergunningsvrij
mag een uitbouw alleen geplaatst worden tegen een oorspronkelijke zij- of
achtergevel van een bestaande woning. Dit voorkomt dat telkens opnieuw een
bouwvergunningsvrije uitbreiding tegen een bouwvergunningsvrije uitbreiding
kan worden gebouwd. Binnenkort zal ik u de resultaten toezenden van een evaluatie
van de regeling voor bouwvergunningsvrije bouwwerken. Het door mevrouw Vietsch
genoemde punt is ook als knelpunt uit het evaluatieonderzoek naar voren gekomen.
Op basis van het evaluatie-onderzoek zal bezien worden hoe dit knelpunt kan
worden weggenomen en het mogelijk wordt direct bij de nieuwbouw een bouwvergunningsvrije
uitbreiding te realiseren zonder dat hierbij het genoemde «Droste-effect»
ontstaat.13. «Wie zwijgt stemt toe»In het algemeen overleg is gevraagd waarom het lex silencio-principe in
het ontwerp-Gebruiksbesluit niet van toepassing is verklaard op aanvragen
om gebruiksvergunning terwijl dat principe op grond van de Woningwet bijvoorbeeld
wel van toepassing is op aanvragen om bouwvergunning.Het principe «Wie zwijgt stemt toe» is in het ontwerp-Besluit
om de volgende redenen niet op dergelijke aanvragen van toepassing verklaard.
Het Gebruiksbesluit is gericht op landelijke uniformering van bestaande gemeentelijke
voorschriften en die gemeentelijke voorschriften zijn thans ook
niet op dat principe gebaseerd. Bovendien is bij het opstellen van het ontwerp-Besluit
rekening gehouden met de ontwerp-Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (WABO)
(Kamerstukken II, 2006–2007, 30 844, nr. 2), waarin evenmin
is voorzien in toepassing van dat principe op aanvragen om een omgevingsvergunning
voor zover die aanvraag (mede) betrekking op het brandveilig gebruik van een
bouwwerk heeft. Wanneer het Gebruiksbesluit wel zou zijn voorzien van het
lex silencio-principe, terwijl de huidige gemeentelijke voorschriften dat
niet doen en ook de WABO dat niet gaat doen, zou derhalve sprake zijn van
een inconsistente en voor de buitenwereld niet te begrijpen wijziging-op-wijziging
van regelgeving («eerst niet, toen wel en daarna weer niet»).
Daarnaast is er een inhoudelijk argument om het lex silencio-principe in het
ontwerp-Gebruiksbesluit niet op aanvragen om gebruiksvergunning van toepassing
te laten zijn. Wanneer dat principe wel van toepassing zou zijn en de gemeente
binnen de fatale beslistermijn geen beslissing op zo’n aanvraag zou
hebben genomen, dan zou zich de situatie kunnen voordoen dat er een beschikking
tot stand komt zonder dat de gemeente in de gelegenheid is geweest voorschriften
aan de gebruiksvergunning te verbinden om een voldoende brandveilig gebruik
te waarborgen. Gelet ook op de samenstelling van de categorie gebruiksvergunningplichtige
bouwwerken waar het in dit verband om gaat, acht ik die consequentie niet
aanvaardbaar in verband met het ontbreken van waarborgen voor de brandveiligheid
van de betreffende personen. Het betreft hier immers gevallen waarin bedrijfsmatig
of in het kader van verzorging nachtverblijf wordt verschaft aan meer dan
tien personen (zoals verpleeghuizen, hotels) of dagverblijf zal worden verschaft
aan meer dan tien kinderen jonger dan twaalf jaar of aan meer dan tien lichamelijk
en/of verstandelijk gehandicapten.Gelet op de relatie met de WABO, waarin het lex silencio-principe in een
breder verband aan de orde is en wettelijk wel procedurele waarborgen voor
het voorkomen van onveilige situaties worden gegeven, ben ik overigens van
mening dat de inhoudelijke discussie over de toepassing van dat principe op
aanvragen om gebruiksvergunning het best kan plaatsvinden bij de parlementaire
behandeling van genoemde ontwerp-wet.Vragen van de leden Vietsch en Van der Burg d.d. 18 oktober
20071Hoe is de afstemming tussen het Gebruiksbesluit, de
lokale brandveiligheidsverordening, het Bouwbesluit, de brandveiligheidsvisie
van Binnenlandse Zaken en de brochures over toepassing van brandveiligheidsvoorschriften,
de brochure vluchten bij brand, de zogenaamde beveiligingsconcepten1, geregeld? Indien punten strijdig zijn, wat geldt dan
wanneer en wie beslist daarover?Voor de beantwoording van deze vraag is de juridische status van de in
de vraag bedoelde documenten bepalend. Van die documenten bevatten alleen
het Gebruiksbesluit, het Bouwbesluit 2003 en de Brandbeveiligingsverordening
regelgeving in de vorm van algemeen verbindende voorschriften. De overige
documenten ontberen zo’n publiekrechtelijke status; zij bevatten geen
regelgeving en bieden de uitvoeringspraktijk slechts een beleidsmatig kader
(brandveiligheidsvisie; brandbeveiligingsconcepten) respectievelijk handreikingen
(brochures) voor de toepassing van genoemde algemeen verbindende voorschriften.
In tegenstelling tot die overige documenten heeft een algemeen verbindend
voorschrift publiekrechtelijke werking. Bij strijdigheid van zo’n overig
document met een algemeen verbindend voorschrift dient dat document dan ook
buiten toepassing te blijven.Door het verschil in wettelijke reikwijdte kan strijdigheid van het Gebruiksbesluit
of het Bouwbesluit 2003 met de Brandbeveiligingsverordening zich in
de praktijk feitelijk niet voordoen. De reikwijdte van die op de Brandweerwet
gebaseerde verordening is op grond van artikel 12 van die wet namelijk beperkt
tot zaken waarin niet bij de Woningwet of een andere wet is voorzien. Zaken
die al zijn geregeld in op de Woningwet gebaseerde algemene maatregelen van
bestuur (Gebruiksbesluit; Bouwbesluit 2003) zijn dus per definitie geen onderwerp
van regeling of nadere regeling in de Brandbeveiligingsverordening. Die amvb’s
hebben betrekking op bouwwerken in de zin van de Woningwet (zoals gebouwen),
zodat die verordening slechts betrekking kan hebben op niet-bouwwerken (zoals
drijvende restaurants).Of bij de toepassing van voorschriften in een concreet geval sprake is
van strijdigheid wordt primair bepaald door het bevoegd gezag dat met het
toezicht op de naleving en met de handhaving van de desbetreffende voorschriften
is belast. Een eventueel geschil daarover kan worden beslecht in de reguliere
rechtsbeschermingsprocedure (bezwaar bij het bevoegd gezag, zo nodig gevolgd
door beroep bij de rechtbank en hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak
van de Raad van State).2Is het waar dat weliswaar het Gebruiksbesluit aansluit
bij de Model-Bouwverordening van de VNG, maar dat deze verordening na de achtste
wijziging is aangescherpt en dat deze aanscherping eenzijdig door de VNG en
de brandweer is opgelegd? Komt deze verordening overeen met het Bouwbesluit?Bij het opstellen van het ontwerp-Gebruiksbesluit is gebruik gemaakt van
de Model-Bouwverordening (Mbv) die de VNG als ledenservice ten behoeve van
de gemeenten heeft gepubliceerd. Die Mbv wordt door de VNG regelmatig geactualiseerd.
Voor zover mij bekend wordt zo’n actualisatie door de VNG in samenspraak
met haar leden voorbereid en worden – indien de VNG dat gewenst acht –
daarbij soms ook andere partijen betrokken. Die wijze van voorbereiding is
geheel een eigen verantwoordelijkheid van de VNG.De Mbv heeft niet de status van algemeen verbindend voorschrift. Het is
slechts een praktische handreiking naar de leden van de VNG. Van «eenzijdig
door de VNG en de brandweer opleggen van eisen» is dus geen sprake.Het ontwerp-Gebruiksbesluit is goeddeels gebaseerd op de Mbv zoals die
na de zogenoemde 11e serie wijzigingen luidde. Bij het opstellen van dat ontwerp-besluit
is geen historisch onderzoek verricht naar de wijzigingen die de VNG door
de 1e tot en met de 11e serie wijzigingen in de Mbv heeft aangebracht. Mij
is dan ook niet bekend welke eisen in het ontwerp-Gebruiksbesluit anders zouden
hebben geluid indien bij het opstellen zou zijn uitgegaan van de Mbv zoals
die na één van de eerdere wijzigingsseries luidde. Voor het
opstellen van het Gebruiksbesluit zijn de partijen die bij het bouwproces
zijn betrokken overigens wel uitgebreid geconsulteerd en heb ik positief advies
gekregen van het Overleg Platform Bouwen (OPB) en van de NVBR.Het Bouwbesluit 2003 en de gemeentelijke bouwverordeningen komen in zoverre
overeen, dat zij allebei op de Woningwet zijn gebaseerd en algemeen verbindende
voorschriften bevatten. Er zijn echter ook belangrijke verschillen. Het Bouwbesluit
2003 is een algemene maatregel van bestuur die op rijksniveau wordt vastgesteld
terwijl de bouwverordening door de gemeenteraad wordt vastgesteld. Op grond
van artikel 2 van de Woningwet worden uit oogpunt van veiligheid, gezondheid
en bruikbaarheid technische voorschriften gegeven omtrent het bouwen van bouwwerken
en de staat van bestaande bouwwerken, terwijl de bouwverordening op grond
van artikel 8 van die wet voorschriften over een aantal andere onderwerpen
bevat (zoals het gebruik van bouwwerken, open erven en terreinen; het tegengaan
van bouwen op verontreinigde grond; slopen; voorschriften van
stedenbouwkundige aard). Het Bouwbesluit 2003 en de bouwverordening regelen
dus niet hetzelfde.3Welke eisen zouden vereenvoudigd kunnen worden, c.q.
vervallen indien uitgegaan zou worden van de Model-Bouwverordening zoals hij
was na de zevende wijziging?Zie het antwoord op de vorige vraag.4In het Gebruiksbesluit is geen verschil gemaakt tussen
nieuwe en bestaande gebouwen en tijdelijke gebouwen. Daar zijn nu de eisen
verschillend voor. Worden alle eisen nu opgetrokken tot nieuwbouwniveau? Zo
neen, bij welke eisen wordt het niveau nieuwbouw verlaagd? Zo ja, wat betekent
dit voor de bestaande gebouwen en gebouwen met een tijdelijke vergunning en
wat zijn hiervan de meerkosten in het algemeen en voor de Rijksgebouwendienst
in het bijzonder? Hoe wordt daarbij met monumenten omgegaan?Het ontwerp-Gebruiksbesluit bevat voorschriften over het brandveilig gebruik
van bouwwerken. Door de aard van die voorschriften is daarbij geen onderscheid
gemaakt tussen nieuwe en bestaande bouwwerken omdat ieder gebouw even brandveilig
voor een gebruiker behoort te zijn. Toepassing van voorschriften over het
gebruik van bouwwerken betreft immers per definitie bestaande bouwwerken.
Ook de Mbv kent met betrekking tot de in het ontwerp-Gebruiksbesluit geregelde
onderwerpen om die reden geen verschillend eisenniveau voor het brandveilig
gebruik van nieuwe respectievelijk bestaande bouwwerken. Er is slechts één
eisenniveau, zodat derhalve ook geen sprake is van het eventueel optrekken
van eisen tot nieuwbouwniveau of het verlagen van nieuwbouweisen. De Mbv bevat
ook geen onderscheid tussen het brandveilig gebruik van tijdelijke en permanente
gebouwen. Indien een monument niet het vereiste brandveilgheidsniveau kan
halen, dan kan een gebruiksbeperking in de rede liggen.5Waarom worden in artikel 2.1.1, lid 1 eisen opgenomen
voor voorzieningen voor elektriciteit, ofwel bedrading e.d. waarvoor de voorschriften
reeds staan in het Bouwbesluit?Op grond van het Bouwbesluit 2003 dienen bouwwerken een veilige voorziening
voor elektriciteit te hebben die voldoet aan NEN 1010. Die voorschriften hebben
betrekking op de elektrische installatie vanaf de electriciteitsmeter tot
en met de vaste contactdozen (stopcontacten). Het voorschrift in artikel 2.1.1,
eerste lid, van het concept-Gebruiksbesluit heeft op iets geheel anders betrekking,
namelijk het brandveilig gebruik van die installatie. Als voorbeelden daarvan
zijn in de ontwerp-Nota van toelichting genoemd verlengsnoeren en aansluitsnoeren
van elektrische apparatuur die op de stopcontacten worden aangesloten. Hier
is dus sprake van complementaire voorschriften.6Waarom wordt in artikel 2.2.1, lid 2 onderscheid gemaakt
tussen een gemeenschappelijk en een niet gemeenschappelijk stook-/warm-watertoestel?Dat hangt samen met het onderscheid dat in het Bouwbesluit 2003 in dat
verband is gemaakt. In verband met hun grote capaciteit dienen de in de vraag
bedoelde gemeenschappelijke toestellen op grond van het Bouwbesluit
2003 in een aparte stookruimte te zijn opgesteld. Complementair daaraan regelt
artikel 2.2.1, tweede lid, van het ontwerp-Gebruiksbesluit dat in zo’n
ruimte geen brandbare goederen mogen worden opgeslagen of opgesteld. In combinatie
leiden die voorschriften tot een situatie waarin een met zo’n toestel
samenhangende brand zoveel mogelijk wordt voorkomen.7Volgens de nota van toelichting (pag. 10) wordt onder
een verbrandings- of verwarmingsinstallatie ook verstaan een elektrische radiator,
een elektrisch kookplaatje of een rechaud. Valt een koffiezetapparaat of een
waterkoker ook onder dit artikel? En hoe wordt bepaald of de opstelling van
deze apparaten of het gebruik daarvan gevaar oplevert voor het ontstaan van
brand? Betekent dit dat deze apparaten in kantoorgebouwen, zoals ook de Kamer,
niet gebruikt mag worden?Indien dat apparaat zelf, het gebruik daarvan of de opstelling daarvan
in de betreffende ruimte in het concrete geval gevaar oplevert voor het ontstaan
van brand kunnen inderdaad ook koffiezetapparaten en waterkokers onder de
werkingssfeer van artikel 2.1.1, vierde lid, vallen. Dat voorschrift maakt
geen onderscheid tussen apparaten die in de kantoorgedeelten van de Tweede
Kamer of in andere kantoren of gebouwen worden gebruikt. Of in een concreet
geval van dat gevaar sprake is, zal meestal door de gebruiker van het apparaat
zelf op basis van gezond verstand kunnen worden beoordeeld. Bij twijfel kan
uiteraard zo nodig het professionele oordeel van de brandweer of een andere
brandveiligheidsdeskundige worden gevraagd.8Volgens artikel 5, lid a moet een schoorsteen doeltreffend
zijn gereinigd. Volgens de nota van toelichting betekent dit dat een schoorsteen één
maal per jaar geïnspecteerd en gereinigd wordt. Wie moet de schoorsteen
inspecteren en moet inderdaad jaarlijks de schoorsteen geveegd worden? Is
dit nu ook reeds opgenomen in de verordeningen?Om brandgevaar zoveel mogelijk te voorkomen, mag een voorziening voor
de afvoer van rook, zoals een schoorsteen, op grond van artikel 2.1.1, vijfde
lid, van het ontwerp-Gebruiksbesluit alleen worden gebruikt wanneer die voorziening
doeltreffend is gereinigd. Dit artikellid bevat dus uitsluitend een voorschrift
over het gebruik van de voorziening voor de afvoer van rook en het schrijft
dan ook niet voor dat elke voorziening – ongeacht het gebruik –
jaarlijks moet worden gereinigd. Al dan niet jaarlijkse schoorsteenreiniging
is dus niet voorgeschreven wanneer, bijvoorbeeld, iemand een open haard heeft
maar die niet als zodanig gebruikt. Of een schoorsteen reiniging behoeft,
hangt in het concrete geval derhalve primair af van het gebruik van de schoorsteen,
hetgeen door de eigenaar/gebruiker van het betreffende gebouw zelf kan worden
beoordeeld. Of een in gebruik zijnde schoorsteen reiniging behoeft, zal in
het algemeen evenwel het beste door een professionele schoorsteenveger kunnen
worden beoordeeld. In de ontwerp-Nota van toelichting is in dit verband de
praktische vuistregel genoemd dat een schoorsteen die wordt gebruikt voor
de afvoer van rook van een stooktoestel in het algemeen doeltreffend gereinigd
zal zijn wanneer die schoorsteen jaarlijks wordt geïnspecteerd en geveegd.
Overigens bestaat het onderhavige voorschrift nu ook al (zie artikel 4, eerste
lid, van bijlage 3 van de Mbv).9Hoe wordt bepaald of de aankleding een ondergeschikte
bijdrage aan het brandgevaar levert (artikel 2.1.3.c)? Wat betekent dit bijvoorbeeld
voor een kerstboom zonder echte kaarsen in een kerk? Wanneer niet evident is dat de voorgenomen aankleding van een ruimte in
de praktijk brandgevaar oplevert, kan dat gevaar als volgt worden beoordeeld.
Wanneer produktinformatie van de fabrikant/leverancier beschikbaar is, kan
aan de hand daarvan worden nagegaan of het produkt en/of de voorgenomen toepassing
daarvan mogelijk brandgevaar kan opleveren. Is dat gevaar er niet (bijvoorbeeld
omdat de aankleding voldoet aan de voorwaarde die in onderdeel a of b van
artikel 2.1.3, eerste lid, is gesteld) dan is de aankleding toegestaan. Is
dergelijke produktinformatie niet beschikbaar is, dan kan het brandgevaar
door middel van een praktijkproef met een staal van de aankleding worden bepaald.
Blijkt het produkt brandgevaarlijk te zijn, dan is toepassing daarvan uitsluitend
toegestaan wanneer dat slechts een ondergeschikte bijdrage aan het brandgevaar
voor de betreffende ruimte van het bouwwerk oplevert. Wat in dit verband onder «een
beperkte bijdrage» moet worden verstaan, zal in de praktijk van geval
tot geval moeten worden beoordeeld. Als handreiking voor ondernemers en instellingen
is in de publicatie «Feestversiering? Het kan en moet veilig!»
van de Nederlandse Vereniging voor Brandweerzorg en Rampenbestrijding (NVBR)
aangegeven hoe dergelijke produkten voldoende brandveilig kunnen worden toegepast.
Deze publicatie kan gratis worden gedownload (www.brandweerkennisnet.nl).
De Nederlandse technische afspraak NTA 8007 van NEN bevat eveneens informatie
die de praktijktoepassing van de onderhavige voorschriften kan ondersteunen.Zoals de Tweede Kamer reeds bij meerdere gelegenheden is medegedeeld,
is het niet verboden om kerstbomen of andere kerstversiering in een kerkgebouw
aan te brengen mits dat voldoende veilig gebeurt; zie Aanhangsel Handelingen
II, 2003/2004, nr. 1170, alsmede het verslag van het AO Bouwregelgeving
van 9 februari 2005 (Kamerstukken II 2004/2005, 29 325 en 26 956,
nr. 13, blz. 5) en het verslag van het schriftelijk overleg van
23 januari 2006 over de wijziging van de Woningwet (verbetering naleving,
handhaving en handhaafbaarheid bouwregelgeving) (Kamerstukken II 2005/2006,
29 392, nr. 14, blz. 8). Het onderhavige voorschrift in het
ontwerp-Gebruiksbesluit brengt daarin geen verandering. In eerdergenoemde
NVBR-brochure is aangegeven hoe kerstversiering voldoende brandveilig kan
worden toegepast.10Waarom is bij artikel 2.1.4 niet aangesloten bij de
bepalingsmethode die op grond van de EU-richtlijn bouwproducten moet worden
toegepast?Artikel 2.1.4 van het ontwerp-Gebruiksbesluit heeft geen betrekking op
bouwprodukten maar op het gebruik van inrichtingselementen zoals stands, kramen
en schappen in een bouwwerk. Evenals, bijvoorbeeld, stoelen, tafels, bureau’s,
kasten en ander meubilair vallen dergelijke inrichtingselementen niet onder
de werkingssfeer van de EU-Richtlijn bouwprodukten. Die Richtlijn bevat dan
ook geen voorschriften die ertoe verplichten om in genoemd artikel van het
ontwerp-Gebruiksbesluit een andere bepalingsmethode aan te wijzen dan thans
is aangewezen.11Waarom kunnen de artikelen 2.1.5 en 2.3.3 niet geschrapt
worden? Een deur van een patiëntenkamer met een deurdranger die in verband
met een brandmelding dichtgevallen is, betekent dat er meer dan één
persoon nodig is om een patiënt in een bed naar buiten te rijden. Dit
betekent vertraging van ontruiming in geval van brand bij een ziekenhuis of
verpleeghuis en dus verhoging van het risico voor patiënten.Teneinde de mogelijke uitbreiding van een brand en de verspreiding van
rook in een bouwwerk te beperken alsmede vluchtroutes gedurende enige tijd
van brand en rook te vrijwaren, schrijft het Bouwbesluit 2003 voor een aantal situaties de aanwezigheid van zelfsluitende deuren in een bouwwerk
voor. Het zal duidelijk zijn dat die beoogde effecten teniet zouden worden
gedaan wanneer zulke zelfsluitende deuren tijdens het gebruik van het bouwwerk
in geopende stand zouden zijn vastgezet. Alsdan zou een brand zich immers
sneller kunnen uitbreiden, rook zich sneller kunnen verspreiden en vluchtroutes
niet of minder lang kunnen worden gebruikt dan met de betreffende Bouwbesluitvoorschriften
is beoogd. Om die reden is in de artikelen 2.1.5 en 2.3.3 van het ontwerp-Gebruiksbesluit
het complementaire gebruiksvoorschrift opgenomen dat verplicht aanwezige zelfsluitende
deuren niet in geopende stand mogen worden vastgezet (tenzij deze deuren bij
brand of bij rook door brand automatisch wordt losgelaten).Voor zover een deur van een patiëntenkamer in het door de vragenstellers
aangereikte voorbeeld zelfsluitend dient te zijn, acht ik de kans op slachtoffers
door brand of rook bij een geopende deurstand groter dan de kans op slachtoffers
door het niet tijdig geholpen kunnen worden bij de ontvluchting. Zie bijvoorbeeld
de Schipholbrand waarin het open blijven staan van een celdeur één
van de belangrijkste oorzaken van de snelle ontwikkeling van brand en rook
was, met 11 dodelijke slachtoffers door koolmonoxidevergiftiging als gevolg.12Is het opnemen in artikel 2.1.6 van de eisen uit het
Bouwbesluit en de goede uitvoering daarvan niet overbodig? Zo neen, waarom
wordt dan alleen ingegaan op doorvoer van leidingen en kabels (alle brandscheidingen
moeten in hun gehele levensduur hun functie behouden)?In artikel 2.1.6 van het ontwerp-Gebruiksbesluit zijn de opgenomen eisen
complementair met de reeds in het Bouwbesluit 2003 opgenomen eisen. Het Bouwbesluit
2003 bevat de inhoudelijke eisen met betrekking tot mantelbuizen bij de doorvoer
van de hoofdleidingen voor gas en electriciteit door de uitwendige scheidingsconstructie
en de weerstand tegen branddoorslag en brandoverslag (en de rookdoorgang)
van scheidingsconstructies. Genoemd artikel 2.1.6 van het ontwerp-Gebruiksbesluit
bevat op dat punt geen inhoudelijke eis, maar de eis dat die weerstand op
adequate wijze moet worden gecontroleerd wanneer door de inwendige scheidingsconstructies
kabels of leidingen worden geleid of vervangen. Artikel 2.3.4 van het ontwerp-Gebruiksbesluit
bevat overigens eenzelfde controle-eis met betrekking tot de rookdoorgang
van scheidingsconstructies. Ook op dit punt is van dubbele voorschriften in
zowel het Bouwbesluit 2003 als het ontwerp-Gebruiksbesluit derhalve geen sprake.De reden dat artikel 2.1.6 (en artikel 2.3.4) specifiek betrekking heeft
op de doorvoer van kabels en leidingen is dat de voorgeschreven minimale weerstand
(en rookdoorgang) van scheidingsconstructies in de praktijk juist als gevolg
van het onzorgvuldig aanbrengen of wijzigen van doorvoeren in de gebruiksfase
van een bouwwerk nogal eens blijkt te worden onderschreden. Door controle
voor te schrijven kan worden bereikt dat dit ongewenste effect niet optreedt
dan wel alsnog teniet wordt gedaan.Indien de Tweede Kamer van oordeel mocht zijn, dat die controle bij voorkeur
niet alleen bij het aanbrengen of wijzigen van doorvoeren voorgeschreven dient
te gaan worden, maar bij elke ingreep in een scheidingsconstructie, ben ik
bereid om (mede op basis van de administratieve lastenconsquenties daarvan)
te bezien of de controle-eis in het ontwerp-Gebruiksbesluit een generieker
karakter zou moeten krijgen.13Waarom is het nodig extra voorschriften in artikel
2.1.6 via ministeriële regelingen op te stellen? Mij is niet duidelijk op welke grond de vragenstellers concluderen dat
er met betrekking tot artikel 2.1.6 «extra voorschriften via ministeriële
regelingen» gegeven zullen gaan worden. Het ontwerp-Gebruiksbesluit
bevat namelijk geen juridische grondslag voor een dergelijke ministeriële
regeling en ik was en ben ook nu nog steeds niet voornemens alsnog zo’n
grondslag daarin op te nemen. Nut en noodzaak van dergelijke extra voorschriften
via een ministeriële regeling ontgaan mij namelijk.14Door artikel 2.1.7 worden extra eisen gesteld boven
het Bouwbesluit aan constructieonderdelen en wordt zelfs de eis gesteld dat
het college van B&W moeten bepalen welk document overlegd moet worden,
zodat bewezen wordt dat aan de eisen uit het Bouwbesluit voldaan wordt. Hoort
dit artikel over eisen uit het Bouwbesluit thuis in het Gebruiksbesluit?In artikel 2.1.7 van het ontwerp-Gebruiksbesluit zijn geen eisen opgenomen
die reeds in het Bouwbesluit 2003 zijn opgenomen. Het Bouwbesluit 2003 bevat
de inhoudelijke eisen met betrekking tot de brandwerendheid en brandvoortplanting
van constructie-onderdelen. Genoemd artikel 2.1.7 bevat op dat punt geen inhoudelijke
eis. Als waarborg voor de instandhouding van de door het Bouwbesluit 2003
voorgeschreven minimale kwaliteit van constructie-onderdelen, voor zover die
kwaliteit uitsluitend met aanvullende periodieke behandelingen kan blijven
geleverd, wordt de aanwezigheid voorgeschreven van een document waaruit kan
worden opgemaakt dat de benodigde aanvullende behandeling goed is uitgevoerd,
in stand wordt gehouden en zo nodig wordt herhaald. Ook op dit punt is van
dubbele voorschriften derhalve geen sprake.15Wat draagt het certificaat in artikel 2.2.1, lid 7
bij aan de veiligheid en moet derhalve geregeld worden door de overheid? Kan
de markt dit niet zelf oplossen?Met artikel 2.2.1 van het ontwerp-Gebruiksbesluit wordt onder meer gewaarborgd
dat een brand zo snel mogelijk na het ontstaan wordt doorgemeld, zodat de
brandweer zo snel mogelijk ter plaatse kan zijn om in het betreffende bouwwerk
aanwezige personen te helpen bij het ontvluchten en om bluswerkzaamheden te
verrichten. Met het zevende lid van dit artikel wordt gewaarborgd dat de meldinstallatie
op dit punt adequaat functioneert, dat wil zeggen zodanig functioneert dat
een brand daadwerkelijk zo snel mogelijk wordt doorgemeld én dat loze
doormeldingen zoveel mogelijk worden voorkomen. Ook met dat laatste is de
veiligheid gediend: de brandweer die op basis van een loze melding uitrukt,
kan immers niet tegelijkertijd uitrukken naar een plaats waar haar inzet wel
uiterst nodig is. Vanuit die invalshoek bezien lijkt mij dit een algemeen
belang dat het geven van overheidsvoorschriften voldoende rechtvaardigt.16Is het opnemen in artikel 2.3.4 van de eisen uit het
Bouwbesluit en de goede uitvoering daarvan niet overbodig? Zo neen, waarom
wordt dan alleen ingegaan op doorvoer van leidingen en kabels (alle rookscheidingen
moeten in hun gehele levensduur hun functie behouden)?Zie het antwoord op vraag 12.17Is artikel 2.3.5, lid 1, niet strenger dan het Bouwbesluit
waarbij een vluchtweg pas begint bij de uitgang van een rookcompartiment en
zijn de deurbreedtes niet reeds voorgeschreven in het Bouwbesluit
en is derhalve dit artikel overbodig?De voorschriften van het Bouwbesluit 2003 waarnaar de vragenstellers verwijzen,
hebben betrekking op zogenoemde rookvrije vluchtroutes. Op grond van het Bouwbesluit
2003 beginnen dergelijke vluchtroutes inderdaad pas bij de ingang van een
rookcompartiment (of een subbrandcompartiment). Zij leiden naar het aansluitende
terrein en vandaar naar de openbare weg. Bij het verlaten van het rookcompartiment
waar de brand plaatsvindt, is het directe gevaar voor vluchtende personen
geweken omdat zij dan in een rookvrije vluchtroute terecht komen. Het begrip «vluchtroute»
in artikel 2.3.5, eerste lid, van het ontwerp-Gebruiksbesluit heeft evenwel
een bredere betekenis. Dat begrip heeft namelijk betrekking op de totale vluchtroute
die iemand moet afleggen vanaf de plaats in het bouwwerk waar hij zich bevindt.
Voordat een vluchtend persoon een rookvrije vluchtroute bereikt, zal hij immers
vanaf die plaats eerst de afstand tot de toegang van het rookcompartiment
waar de rookvrije vluchtroute begint moeten overbruggen. Op grond van artikel
2.3.5, eerste lid, van het ontwerp-Gebruiksbesluit mogen deuren in die totale
vluchtroute uitsluitend gesloten zijn indien zij tijdens het vluchten onmiddellijk
over de ten minste voorgeschreven breedte kunnen worden geopend. De vrije
doorgang door de betreffende deuropening wordt aldus gewaarborgd. Voorkomen
moet immers worden dat die doorgang wordt belemmerd door, bijvoorbeeld, een
voor, naast of achter de deur geplaatste tafel, kast of plantenbak. Ook op
dit punt is het voorschrift van het ontwerp-Gebruiksbesluit dus complementair
aan de voorschriften van het Bouwbesluit 2003: het Bouwbesluit 2003 bevat
de bouwtechnische eisen waaraan het bouwwerk moet voldoen (zoals het voorschrift
over de minimaal vereiste breedte van een deur in een rookvrije vluchtroute)
en de voorschriften van het ontwerp-Gebruiksbesluit waarborgen dat de doelstellingen
die met die Bouwbesluitvoorschriften worden beoogd, in het gebruik daadwerkelijk
worden bereikt (zoals het voorschrift dat een deur in een vluchtroute over
de ten minste vereiste breedte moet kunnen worden geopend).18Is artikel 2.3.5, lid 2 geen bouwtechnische eis die
slechts in het Bouwbesluit bepaald kan worden?Neen. Het Bouwbesluit 2003 regelt deze eis bewust niet, omdat dat besluit
alleen bouwtechnische eisen bevat. Dit voorschrift staat sinds jaar en dag
in de Mbv en valt onder de gebruikstechnische eisen. Door de afhankelijkheid
van het aantal personen bevat het voorschrift van artikel 2.3.5, tweede lid,
van het ontwerp-Gebruiksbesluit nadrukkelijk een aan het feitelijke gebruik
van het bouwwerk gerelateerd element. Ook de eis «lichte druk tegen
de deur» moet naar mijn oordeel niet als bouwtechnisch maar als gebruiksgerelateerd
element worden beschouwd.19Wat zijn de consequenties van artikel 2.3.5, lid 7
voor bestaande gebouwen?Artikel 2.3.5, zevende lid, van het ontwerp-Gebruiksbesluit heeft uitsluitend
betrekking op deuren in de vluchtroute van woningen die worden gebruikt voor
kamergewijze verhuur als bedoeld in artikel 1.1, eerste lid, van dat ontwerp.
Voor woningen die niet voor kamergewijze verhuur worden gebruikt alsmede voor
andere typen bouwwerken dan woningen heeft dit artikellid dus per definitie
geen consequenties. Voor zover een woning voor kamergewijze verhuur in de
hierbedoelde zin wordt gebruikt en reeds aan de in bedoeld zevende lid vervatte
eis voldoet, heeft dat artikellid evenmin consequenties. Dergelijke
consequenties kunnen er dus uitsluitend zijn voor woningen die voor kamergewijze
verhuur worden gebruikt en nog niet aan de betreffende eis voldoen: tenzij
sprake is van een gelijkwaardige oplossing zal de deur in de vluchtroute alsnog
met de eis van het zevende lid in overeenstemming moeten worden gebracht.20Zijn de geëiste vluchtwegaanduidingen in artikel
2.3.7 niet overdreven? Als er geen brandwerendheidseisen en wbdbo-eisen gelden,
moet er dan toch een installatie komen die 60 minuten doorwerkt?De in artikel 2.3.7 geëiste vluchtrouteaanduidingen zijn naar mijn
oordeel zeker niet overdreven. Door vluchtrouteaanduidingen wordt gebruikers
van een gebouw duidelijkheid gegeven over het verloop van vluchtroutes, zodat
ook personen die niet of minder bekend zijn met een specifieke vluchtroute
of zich door rook of duisternis niet meer kunnen oriënteren, voldoende
snel kunnen vluchten. Met het oog op het zoveel mogelijk voorkomen van slachtoffers
bij een brand acht ik de aanwezigheid van vluchtrouteaanduidingen dan ook
van wezenlijk belang. De twijfel over nut en noodzaak van dergelijke aanduidingen
deel ik dan ook nadrukkelijk niet.De in de vraag bedoelde zichtbaarheidseis van minstens 60 minuten geldt
uitsluitend voor de delen van een bouwwerk waarin op grond van het Bouwbesluit
2003 de aanwezigheid van een noodstroomvoorziening is voorgeschreven. Het
gaat daarbij vooral om grotere verblijfsruimten met een hoge personenbezetting
en om rookvrije vluchtroutes. Dat zijn ruimten en routes die op grond van
het Bouwbesluit 2003 aan allerlei bouwtechnische brandveiligheidseisen (waaronder
de weerstand tegen branddoorslag en brandoverslag) moeten voldoen. De in de
vraag bedoelde situatie, dat dergelijke bouwtechnische eisen niet op de betreffende
ruimte van toepassing zijn maar desalniettemin aan de zichtbaarheidseis van
minstens 60 minuten zou moeten worden voldaan, kan zich in de praktijk dan
ook niet voordoen.21Hoe verhouden lid 3 en lid 4 van artikel 2.3.7 zich
tot elkaar?Op grond van het derde lid van artikel 2.3.7 van het ontwerp-Gebruiksbesluit
moet een vluchtrouteaanduiding binnen 15 seconden na het intreden van een
stroomstoring weer zichtbaar zijn en vervolgens gedurende ten minste 60 minuten
zichtbaar blijven. Op grond van het vierde lid gelden die eisen niet voor
een vluchtrouteaanduiding in een vluchtroute vanuit een ruimte die niet op
een noodstroomvoorziening is aangesloten.22Is artikel 2.3.8 niet overbodig omdat dit voortkomt
uit het Bouwbesluit zoals ook de tekst al zegt?Neen. Ook in artikel 2.3.8 van het ontwerp-Gebruiksbesluit zijn geen eisen
opgenomen die reeds in het Bouwbesluit 2003 zijn opgenomen. Het Bouwbesluit
2003 bevat de inhoudelijke eisen met betrekking tot de aanwezigheid van een
noodverlichtingsinstallatie. Genoemd artikel 2.3.8 bevat op dit punt een eis
van geheel andere aard, die het goede functioneren van die installatie tijdens
het gebruik van het betreffende bouwwerk waarborgt. Zo mag die installatie,
bijvoorbeeld, niet worden uitgeschakeld en moet die regelmatig worden gecontroleerd
en onderhouden. Ook op dit punt is derhalve geen sprake van dubbele maar van
complementaire voorschriften. 23Hoort het rookbeheersingssysteem niet thuis in het
Bouwbesluit in plaats van in het Gebruiksbesluit (artikel 2.3.9) en moet de
controle daarvan door het college B&W niet vervallen?Artikel 2.3.9 van het ontwerp-Gebruiksbesluit bevat uitsluitend voorschriften
over het goede functioneren van een rookbeheersingssysteem tijdens het gebruik
van een bouwwerk: zo’n systeem moet adequaat functioneren en regelmatig
worden gecontroleerd en onderhouden. Dergelijke voorschriften horen thuis
in de algemene maatregel van bestuur die betrekking heeft op het gebruik van
bouwwerken (het Gebruiksbesluit).De in artikel 2.3.9 opgenomen controleverplichting is overigens niet gericht
tot Burgemeester en Wethouders maar tot de eigenaar/gebruiker van het bouwwerk.
Dat is namelijk degene die op grond van dit artikel moet zorgdragen voor de
voorgeschreven controle- en onderhoudswerkzaamheden met betrekking tot het
rookbeheersingssysteem. Dit artikel regelt dus niet het uitoefenen van toezicht
door Burgemeester en Wethouders op de naleving van dit voorschrift door de
eigenaar/gebruiker. Die toezichthoudende taak is namelijk reeds op wetsniveau
geregeld (zie hoofdstuk VI, afdeling 2, van de Woningwet).24Is een automatische brandblusinstallatie geen bouwtechnische
voorziening en horen voorschriften daarover dus niet thuis in het Bouwbesluit
in plaats van het Gebruiksbesluit (artikel 2.5.1)? Kan het dus hier vervallen?Artikel 2.5.1 van het ontwerp-Gebruiksbesluit bevat uitsluitend voorschriften
over het goede functioneren van een automatische brandblusinstallatie tijdens
het gebruik van een bouwwerk: zo’n installatie moet adequaat functioneren
en regelmatig worden gecontroleerd en onderhouden. Dergelijke voorschriften
horen thuis in de algemene maatregel van bestuur die betrekking heeft op het
gebruik van bouwwerken (het Gebruiksbesluit).25Is artikel 2.6.3 niet overbodig in verband met het
Warenwetbesluit liften en kan het dus hier vervallen?Zoals in de artikelsgewijze toelichting in de ontwerp-Nota van toelichting
reeds is aangegeven, zijn de voorschriften van artikel 2.6.3 van het ontwerp-Gebruiksbesluit
nodig aangezien de in het Warenwetbesluit liften voorgeschreven periodieke
controle van liften geen betrekking heeft op de veiligheidseisen die specifiek
zijn voor een brandweerlift, zoals schachtventilatie. De generieke controle
van alle liften (waaronder brandweerliften) wordt door het Warenwetbesluit
liften voorgeschreven en in aanvulling daarop bevat artikel 2.6.3 van het
ontwerp-Gebruiksbesluit een controlevoorschrift ten aanzien van de specifieke
brandweerliftaspecten die niet door de controlevoorschriften van het Warenwetbesluit
worden gedekt.26Hoe is de gebruiksvergunning opgenomen in de Woningwet
(artikel 2.11.1)?Evenals, bijvoorbeeld, de figuur «sloopvergunning» is de figuur «gebruiksvergunning»
niet geregeld in de Woningwet maar in de op die wet gebaseerde gemeentelijke
bouwverordening. Op grond van artikel 8, eerste lid, van die wet dient elke
gemeente een bouwverordening te hebben. Op grond van het tweede lid, onderdelen
a en d, van dat artikel dienen in die bouwverordening onder meer voorschriften
te worden opgenomen over het brandveilig gebruik van bouwwerken
en het slopen. Die wettelijke opdracht is in de gemeentelijke bouwverordeningen
onder meer uitgewerkt in de figuren «gebruiksvergunning» en «sloopvergunning».27Waarom kan een gemeente afwijken van het aantal personen
(artikel 2.11.1) en wat betekent dat voor de uniformiteit van de regeling?
Moet een gemeente onderbouwen waarom het afwijkt van het aantal van 10 personen?Evenals in de Mbv is in artikel 2.11.1, eerste lid, van het ontwerp-Gebruiksbesluit
bepaald dat het verboden is om zonder of in afwijking van een gebruiksvergunning
een bouwwerk in gebruik te hebben indien daarin bedrijfsmatig of in het kader
van verzorging nachtverblijf zal worden geboden aan meer dan 10 personen.
Het gaat hierbij onder meer om penitentiaire inrichtingen, ziekenhuizen, verpleeghuizen,
hotels en pensions. Bij het opstellen van het ontwerp-besluit bleek dat veel
gemeenten thans op dit punt een lager aantal personen als grenswaarde in hun
bouwverordening hebben opgenomen. Zij hebben dit met name gedaan met het oog
op het brandveilig gebruik van kleinere hotels en pensions. In gemeentekring
bleek grote weerstand te bestaan tegen het eventueel wegnemen van de bestaande
mogelijkheid om die grenswaarde zelf te bepalen. Te meer omdat uit recent
onderzoek van de VROM-inspectie naar de veiligheid van hotels is gebleken,
dat kleine hotels vaak niet aan belangrijke brandveiligheidseisen van het
Bouwbesluit 2003 (voor bestaande bouw) en de bouwverordening voldoen, heb
ik daarvoor begrip. Om die reden is die bestaande mogelijkheid ook in het
ontwerp-Gebruiksbesluit opgenomen (zie artikel 2.11.1, tweede lid). Gebruik
maken van die mogelijkheid is daarbij voorbehouden aan de gemeenteraad aangezien
dat eventuele lagere aantal moet zijn vastgelegd in de gemeentelijke bouwverordening
en die verordening op grond van artikel 8, eerste lid, van de Woningwet door
de raad moet zijn vastgesteld. Zoals bij voorstellen van Burgemeester en Wethouders
aan de raad in de regel gebruikelijk is, mag ervan worden uitgegaan dat Burgemeester
en Wethouders ook het voorstel aan de raad om een lager aantal in de bouwverordening
vast te leggen, zullen motiveren.28Wat is de bedoeling van de vermelding PM in artikel
2.11.2 en in de nota van toelichting over dit artikel?De PM die in artikel 2.11.2 (en artikel 2.12.2) en de artikelsgewijze
toelichting is opgenomen, hangt samen met de omstandigheid dat momenteel nog
overleg met een aantal organisaties gaande is over de precieze opzet van het
landelijk uniforme formulier dat gebruikt moet gaan worden voor het indienen
van een aanvraag om gebruiksvergunning en het doen van een gebruiksmelding,
en over de bij dat formulier behorende gegevens en bescheiden. Zodra dat overleg
is afgrond, zal de PM uit de tekst worden verwijderd en zal de redactie van
de bedoelde artikelleden en de bijbehorende artikelsgewijze toelichting op
basis van de uitkomsten van het overleg worden aangepast. Zie verder hiervoor,
onder Toezegging 11, waarin hierop reeds is ingegaan.29Waarom zijn de termijnen niet fataal in artikel 2.11.3?Op deze vraag ben ik hiervoor, onder toezegging 13, reeds ingegaan. Kortheidshalve
verwijs ik daarnaar. 30Op welke wijze wordt inzicht gegeven en is protest
mogelijk tegen de beperking van het aantal toelaatbare personen (artikel 2.11.4)?Het verlenen van een gebruiksvergunning is een besluit in de zin van de
Algemene Wet Bestuursrecht. Dergelijke besluiten dienen schriftelijk te worden
genomen en dienen te berusten op een deugdelijke motivering, die bij de bekendmaking
van het besluit moet worden vermeld. Wanneer Burgemeester en Wethouders aan
de gebruiksvergunning een gebruiksbeperkende voorwaarde verbinden (zoals maximering
van het toelaatbaar aantal personen in het betreffende bouwwerk), is die voorwaarde
onderdeel van hun besluit tot vergunningverlening en zal de vergunningaanvrager
dus schriftelijk kennis kunnen nemen van de opgelegde gebruiksbeperking en
de daarmee samenhangende motivering. Een eventueel geschil daarover kan worden
beslecht in de reguliere rechtsbeschermingsprocedure (bezwaar bij het bevoegd
gezag, zo nodig gevolgd door beroep bij de rechtbank en hoger beroep bij de
Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State). In overleg met belanghebbende
organisaties wordt overigens nog bezien of en zo ja, welke functie het in
paragraaf 5 van de ontwerp-Nota van toelichting genoemde landelijk informatie-
en adviescentrum bij dergelijke geschillen kan gaan vervullen.31Als er sprake is van verandering van inzichten of omstandigheden
gelegen buiten het bouwwerk mag het college van B&W de gebruiksvergunning
intrekken (artikel 2.11.6, 2.12.5.1a en 2.12.5.2.d). Kan dit niet leiden tot
rechtsongelijkheid?Intrekking van een verleende gebruiksvergunning leidt niet per definitie
tot rechtsongelijkheid. Of van rechtsongelijkheid sprake is, dient van geval
tot geval te worden beoordeeld. Intrekking is een besluit in de zin van de
Algemene Wet Bestuursrecht, zodat een eventueel geschil daarover kan worden
beslecht in de reguliere rechtsbeschermingsprocedure (bezwaar bij het bevoegd
gezag, zo nodig gevolgd door beroep bij de rechtbank en hoger beroep bij de
Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State).32Wat betekent het verbod in artikel 2.12.1, lid 1a,
van de gelijkwaardige toepassing zonder melding voor de administratieve lasten?Het gelijkwaardigheidsbeginsel bestaat thans ook al en ook nu dient degene
die zich in een voorkomend geval op toepassing van een gelijkwaardige oplossing
beroept ten genoegen van Burgemeester en Wethouders zo nodig voldoende aannemelijk
te maken dat daadwerkelijk van gelijkwaardigheid sprake is. In de huidige
situatie is echter vaak onduidelijk welke procedure alsdan gevolgd moet worden,
of er een formulier (en zo ja, welk) is voorgeschreven, waar dat formulier
verkrijgbaar is en welke verdere gegevens en bescheiden dienen te worden aangeleverd.
Bovendien kan die te volgen procedure thans per gemeente verschillen. Het
voorliggende ontwerp-Gebruiksbesluit voorziet in landelijke uniformiteit in
die procedure, zodat voor iedereen procedurele duidelijkheid zal bestaan.
Door flankerende maatregelen (zoals zorgdragen voor goede voorlichting over
de te volgen procedure; de mogelijkheid om het meldingformulier van de VROM-site
te downloaden en om de melding digitaal te kunnen doen) wordt de administratieve
last voor de melder nog verder beperkt. De administratieve lasten van een
gelijkwaardigheidsmelding zullen naar verwachting dan ook lager zijn dan in
de huidige situatie het geval is. 33Binnen welke termijn moet het college B&W besluiten
of ze extra voorwaarden gaan stellen conform artikel 2.12.4?Er geldt geen termijn voor het opleggen van nadere voorwaarden als bedoeld
in artikel 2.12.4 van het ontwerp-Gebruiksbesluit. Na ontvangst van de gebruiksmelding
door Burgemeester en Wethouders kunnen die voorwaarden dus zowel voor als
na aanvang van het daadwerkelijke gebruik van het bouwwerk worden opgelegd.34In de nota van toelichting staan bij de notificatie
een aantal «puntjes». Kunt u deze puntjes invullen en ons meedelen
wat de stand van zaken is?De betreffende puntjes zullen worden ingevuld zodra de Europese notificatieprocedure
met betrekking tot het ontwerp-Gebruiksbesluit is afgerond. Die procedure
zal zo spoedig mogelijk worden gestart na de afronding van de onderhavige
voorhangprocedure door de Tweede Kamer. Tezelfdertijd zal het ontwerp-besluit
voor advies aan de Raad van State gaan worden voorgelegd.35Volgens de nota van toelichting (pag. 10) moeten bij
de bouwvergunningsprocedure gegevens getoetst worden die eveneens opgenomen
zijn in het Gebruiksbesluit. Het gaat daarbij om:– brandmeldinstallaties (art. 2.2.1)– ontruimingsinstallaties (art. 2.3.6)– vluchtrouteaanduidingen (art. 2.3.7)– technische voorzieningen voor communicatie tussen publieke hulpverleners
(art. 2.8.1).Waarom kunnen dus deze regelingen niet vervallen in het Gebruiksbesluit?De inhoudelijke eis dat een bepaalde brandveiligheidsvoorziening in een
bouwwerk aanwezig moet zijn, moet goed worden onderscheiden van de procedurele
indieningseis dat in de bouwvergunningprocedure gegevens moeten worden aangeleverd
waarmee de vergunningaanvrager aannemelijk maakt dat de betreffende voorziening
in het bouwwerk aanwezig zal zijn. Het ontwerp-Gebruiksbesluit schrijft voor
in welke gevallen de betreffende brandveiligheidsvoorzieningen in een bouwwerk
aanwezig moeten zijn (= inhoudelijke eis). Op grond van artikel 44, eerste
lid, moet een bouwvergunning worden geweigerd wanneer de aanvraag en de daarbij
overgelegde gegevens naar het oordeel van Burgemeester en Wethouders niet
aannemelijk maken dat wordt voldaan aan de voorschriften van de gemeentelijke
bouwverordening (of het Gebruiksbesluit wanneer de bouwverordening daarmee
nog niet in overeenstemming is gebracht). Om Burgemeester en Wethouders te
kunnen laten beoordelen of de door het Gebruiksbesluit voorgeschreven voorzieningen
aanwezig zullen zijn, moet de aanvrager in de bouwvergunningprocedure dus
informatie verschaffen waaruit blijkt dat die voorzieningen aanwezig zullen
zijn (= procedurele indieningseis). Wanneer de inhoudelijke eis uit het ontwerp-Gebruiksbesluit
zou worden geschrapt, zou er geen juridische verplichting tot het aanwezig
hebben van de brandveiligheidsvoorziening bestaan en zou de indieningseis
als het ware in de lucht komen te hangen: men zou dan verplicht zijn om informatie
bij de gemeente aan te leveren over iets wat niet vereist is. Beide eisen
zijn dus noodzakelijk en van dubbele voorschriften is derhalve geen sprake. 36Waar wordt het landelijk informatie- en adviescentrum
gerealiseerd en hoe is de besturing en de onafhankelijkheid van dit centrum
geregeld (nota van toelichting, pagina 12)?Aangezien de mogelijke opzet van het landelijk informatie- en adviescentrum
nog wordt onderzocht, het overleg met belanghebbende organisaties nog gaande
is en er nog nadere politieke besluitvorming moet plaatsvinden, kan deze vraag
momenteel nog niet worden beantwoord. 37Is het inderdaad aan de exploitant van een groepswoning,
een verpleeg- of een verzorgingshuis te bepalen wanneer iemand zelfredzaam
is en mag de exploitant daarmee zijn eigen eisen bepalen (nota van toelichting,
pagina 27)?Het eerste deel van deze vraag kan bevestigend worden beantwoord. Dat
betekent echter niet dat de exploitant «zijn eigen eisen mag bepalen».
Het gebruik van het betreffende bouwwerk zal namelijk altijd moeten voldoen
aan de voorschriften die op grond van het Gebruiksbesluit op dat gebruik van
toepassing zijn. Mocht tijdens het daadwerkelijk gebruik van het bouwwerk
blijken dat het gebruik afwijkt van het eerder door de exploitant aangegeven
gebruik, dan zou – afhankelijk van de omstandigheden van het geval –
sprake kunnen zijn van handelen in strijd met de van toepassing zijnde voorschriften,
zodat daartegen zo nodig bestuurs- en of strafrechtelijk kan worden opgetreden.38Hoe wordt omgegaan met iemand die thuis woont maar
wel permanent toezicht nodig heeft volgens de indicatie voor de AWBZ-zorg?
Moet zijn woning ook voldoen aan de eisen voor woningen van minder zelfredzame
personen (nota van toelichting, pagina 27)?Wanneer de betreffende zelfstandige woning niet is bestemd voor bewoning
door minder-zelfredzame personen zijn in dat geval op grond van het voorliggende
ontwerp-Gebruiksbesluit de voorschriften voor het gebruik van reguliere woningen
van toepassing. Daarbij maakt het geen verschil of de bewoner wel of geen
indicatie voor AWBZ-zorg heeft (en dus ook niet wat de inhoud van die indicatie
is). Het ontwerp-besluit bevat dan ook geen verplichting om de betreffende
woning te laten voldoen aan de eisen die gelden voor het gebruik van een woning
die bestemd is voor bewoning door minder-zelfredzame personen. Overigens bevat
het ontwerp-besluit slechts één specifieke eis ten aanzien van
laatstbedoelde categorie woningen, namelijk de verplichte aanwezigheid van
een brandmeldinstallatie (zie artikel 2.2.1 en de daarbij behorende tabel).39Komt er een landelijke databank, wellicht onderdeel
van het landelijk informatie- en adviescentrum voor bepaling gelijkheidseisen
zoals bij brandmeldinstallaties (nota van toelichting, pagina 28)? Zo ja,
zijn de uitspraken daarvan bindend voor het college van B&W?Zie het antwoord op vraag 36.Reactie op brief NVBRIn haar brief aan de Tweede Kamer van 25 oktober geeft de NVBR aan
dat zij in grote lijnen positief staat ten opzichte van het ontwerp-Gebruiksbesluit.
Zij plaatst daarbij vier kanttekeningen. Drie daarvan hebben mijns inziens
geen betrekking op het ontwerp-besluit als zodanig. Die drie punten betreffen:a. de rol van de BHV-organisatie. Evenals
de model-Bouwverordening bevat het ontwerp-Gebruiksbesluit geen voorschriften
over de BHV-organisatie. Voor zover de BHV-organisatie onderwerp van regeling
op voet van de Woningwet kan zijn, hetgeen ik vooralsnog betwijfel, stelt
de NVBR op dit punt een eis aan het ontwerp-besluit die uitgaat boven hetgeen
ik beoog met de inwerkingtreding van het ontwerp-besluit zoals dat thans voorligt.
Met dat ontwerp-besluit worden immers bestaande gemeentelijke voorschriften
landelijk geüniformeerd. Aangezien die gemeentelijke voorschriften thans
ook geen betrekking op de BHV-organisatie hebben, kan NVBR-kritiek op dit
punt niet tot aanpassing van het voorliggende ontwerp-besluit leiden. Overigens
onderken ook ik het belang van een goed functionerende BHV-organisatie en
van een goede wettelijke verankering daarvan. Samen met de departementen van
Sociale Zaken en Werkgelegenheid en Binnenlandse Zaken wordt momenteel onderzocht
hoe die verankering in de toekomst het beste kan worden vormgegeven. Zodra
de politieke besluitvorming daarover heeft plaatsgevonden, zal de Tweede Kamer
over de uitkomsten daarvan worden geïnformeerd;b. de naleving van voorwaarden. Het ontwerp-Gebruiksbesluit
voorziet inderdaad niet in volledige eenduidigheid in de handhaving van de
voorschriften. Dat hangt in belangrijke mate samen met de inrichting van ons
staatsbestel, waarin aan de gemeenten een belangrijke rol is toebedeeld bij
het uitoefenen van toezicht op de naleving van voorschriften en bij het handhavend
optreden tegen overtreding van die voorschriften. Het ontwerp-Gebruiksbesluit
zorgt voor zoveel mogelijk landelijke uniformiteit van voorschriften voor
zover dat wettelijk mogelijk is. Dat gemeenten op grond van de wet een zekere
mate van beleidsruimte toekomt om zelf prioriteiten bij het uitoefenen van
hun eerstelijns-toezichtstaken te bepalen, kan mijns inziens niet leiden tot
eventuele aanpassing van het voorliggende ontwerp-besluit. Zoals de NVBR bekend
is, zal de inwerkingtreding van het ontwerp-besluit gepaard gaan met flankerende
maatregelen op het terrein van voorlichting en kennisoverdracht. Zoals in
de ontwerp-Nota van toelichting reeds is aangegeven, gaat het daarbij onder
meer om instrumenten die de uitoefening van het eerstelijnstoezicht door gemeenten
kunnen ondersteunen en stroomlijnen, zoals een toezichtsprotocol voor het
brandveilig gebruik van bouwwerken en een afhandelingsprotocol voor de afhandeling
van gebruiksmeldingen en aanvragen om gebruiksvergunning. Of gemeenten die
instrumenten in de praktijk zullen gaan toepassen, is vooralsnog aan de gemeenten
zelf. De wet biedt vooralsnog namelijk geen mogelijkheden om die toepassing
eventueel verplicht te stellen;c. beeld Gebruiksbesluit. De NVBR stelt in
haar brief dat het beeld is ontstaan dat de adviescapaciteit van de brandweer
moet worden verschoven naar de bouw- en woningtoezichtafdeling van de gemeente
en dat dit onjuiste beeld is ontstaan door informatie die mijn departement
heeft verstrekt. Ik herken dit beeld niet en ik vraag mij dan ook af op welke
schaal en in welke kring dat beeld bestaat en op welke informatie de NVBR
in dit verband doelt. De wijze waarop een gemeente haar organisatie inricht,
wordt bovendien niet door mij, maar door het gemeentebestuur bepaald. Mijn
departement heeft uitsluitend een faciliterende en stimulerende rol als het
gaat om de kwaliteit van de organisatie die zich bezighoudt met het uitvoeren
van voorschriften op VROM-terrein en met het uitoefenen van eerstelijnstoezicht
op de naleving van dergelijke voorschriften. Daarnaast heeft mijn
departement wettelijke taken bij het uitoefenen van tweedelijnstoezicht op
dat terrein. Mij is vooralsnog niet bekend waarop de NVBR de onderhavige stellingen
baseert. Ik heb haar inmiddels dan ook om nadere informatie op dit punt gevraagd.Daarnaast heeft de NVBR op onderdelen kritiek op de voorschriften die
in het ontwerp-Gebruiksbesluit zijn opgenomen ten aanzien van kamergewijze
verhuur van woningen. Voor zover ik die kritiek kan plaatsen, deel ik die
niet. In de kring van bouw- en woningtoezichten en in brandweerkring bestaat
namelijk al vele jaren de behoefte aan meer landelijke uniformiteit in de
huidige gemeentelijke voorschriften over brandveilige kamergewijze verhuur.
Tot nu toe is men er niet in geslaagd om die uniformiteit zelf te bereiken.
Om die reden heeft mijn departement het initiatief genomen om samen met de
andere betrokken organisaties (waaronder de NVBR en de branche-organisatie
Kences) te bezien of er in het ontwerp-Gebruiksbesluit voorschriften over
het brandveilig gebruik van woningen voor kamergewijze verhuur zouden kunnen
worden opgenomen. Dit heeft geresulteerd in de voorschriften die in het voorliggende
ontwerp-besluit zijn opgenomen. Ik constateer thans dat de NVBR op onderdelen
afstand neemt van ontwerp-voorschriften die een jaar geleden door haar zelf
zijn aangedragen. Bovendien heeft de NVBR-kritiek onder meer betrekking op
het ontbreken van een definitie van een begrip («huishouden»)
terwijl de ontwerp-voorschriften niet aan dat begrip maar aan het begrip «wooneenheid»
zijn opgehangen. De NVBR-opmerkingen zijn voor mij dan ook geen aanleiding
om het voorliggende ontwerp-besluit aan te passen.De minister voor Wonen, Wijken en Integratie,C. P. VogelaarXNoot1Brief aan commissie Dekker; ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt
Tweede Kamer.XNoot1Door de Raad voor Accreditatie erkende certificatie.XNoot2SKW: Samen Kwaliteit Waarborgen.XNoot3Het «Woonkeur bestaande bouw» kent certificering in oplopende «zwaarte»:
Gebruikszekere woning, Zorggeschikte woning, Comfortabele Woning en Levensloopbestendige
woning.XNoot1Brief Rijksbouwmeester d.d. 8 februari 2007.XNoot1Nota van toelichting, pagina 12. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28325-63.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl