Wijziging o.m. Burgerlijk Wetboek i.v.m. lastenverlichting voor burgers en bedrijfsleven; Memorie van Toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-02 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Tweede Kamer der Staten-Generaal
 2
 Vergaderjaar 2008-2009
 
 
 
 KST134187
 2008-2009
 
 32 038
 Wijziging van het Burgerlijk Wetboek en enkele andere wetten in verband
met lastenverlichting voor burgers en bedrijfsleven
 
 
 
 
 Nr. 
 3
 MEMORIE VAN TOELICHTING
 ALGEMEEN
 1. Inleiding
 Bij brief van 29 oktober 2008 (Kamerstukken II 2008/09, 31 731,
nr. 3) heb ik de Tweede Kamer bericht dat ik een wetsvoorstel voorbereid met
een aantal afzonderlijke lastenverlichtingsmaatregelen. Het betreft hier in
het bijzonder een vereenvoudiging van een aantal openbaarmakingsen mededelingsplichten,
o.a. door deze langs elektronische weg mogelijk te maken of door mededelingsplichten
af te schaffen. Zo wordt het mogelijk het loonstrookje elektronisch te versturen.Voorts
worden vergunningen voor prijsvragen en de aanwezigheidsvergunning voor behendigheidsautomaten
afgeschaft. Daarnaast wordt uitvoering gegeven aan de motie van de leden Van
Haersma Buma en Teeven (Kamerstukken II 2007/08, 31 200, nr. 176).
 De voorstellen sluiten aan bij enige recente maatregelen tot vereenvoudiging
van het rechts- en handelsverkeer. Zo is het per 8 juni 2009 mogelijk
elektronisch derdenbeslag te leggen (Stb. 2009, 242). Per 1 januari 2010
worden de elektronische verzekeringspolis en elektronische onderhandse akte
ingevoerd (Kamerstukken I 2008/09, 31 358, nr. C). Sinds 2006 is het
mogelijk voor bepaalde strafbare feiten elektronische aangifte te doen bij
de politie (Besluit elektronische aangifte).
 Deze lastenverlichtingsmaatregelen zijn onderdeel van een breder pakket
van voorstellen op het terrein van Justitie ter verwezenlijking van de kabinetsdoelstelling
om te komen tot 25% minder lasten voor burgers en bedrijven, zoals
geformuleerd in de lastenverlichtingsbrief van het kabinet (Kamerstukken II
2008/09, 31 731, nr. 3) en de nota Vertrouwen in wetgeving (Kamerstukken
II 2008/09, 31 731, nr. 1). Tegelijk met dit wetsvoorstel zijn enige
andere wetsvoorstellen in voorbereiding die een bijdrage leveren aan deze
25% reductiedoelstelling. Bij de Tweede Kamer is ingediend een wetsvoorstel
herziening stelsel preventief toezicht waarbij de verklaring van geen bezwaar
voor de oprichting van een BV of een NV wordt afgeschaft. Een wetsvoorstel
dat het mogelijk maakt dat bij de bestuursrechter elektronisch wordt geprocedeerd
is aanhangig bij de Tweede Kamer (Kamerstukken II 2008/09, 31 867, nr.
5). Op 22 januari 2009 is bij de Tweede Kamer een voorstel tot wijziging
van de Wet bescherming persoonsgegevens in verband met de vermindering
van administratieve lasten en nalevingskosten ingediend (Kamerstukken II 2008/09,
31 841, nr. 9). In voorbereiding is het wetsvoorstel afstemming GBA en
burgerlijke stand waardoor bijvoorbeeld de aangiften van geboorte en overlijden
worden vereenvoudigd. Voorts is een verzamelwetsvoorstel in voorbereiding
waarin de lex silencio positivo wordt ingevoerd voor vergunningstelsels die
niet vallen onder de dienstenrichtlijn en die niet worden meegenomen in lopende
herzieningstrajecten.
 Het wetsvoorstel bevat enige kleinere voorstellen tot lastenvermindering
die onafhankelijk van een bredere herziening op het desbetreffende terrein
kunnen worden beoordeeld. Dat maakt het mogelijk deze wijzigingen op korte
termijn tot stand te brengen. Het wetsvoorstel bevat geen nieuwe verplichtingen
of procedures: het neemt belemmeringen weg ter vergemakkelijking van het rechts-
en handelsverkeer.
 2. Lastenvermindering
 Het wetsvoorstel draagt bij aan de lastenvermindering voor burgers en
bedrijfsleven. Het gaat daarbij om administratieve lasten, maar ook om nalevingskosten
en andere regeldrukverminderende maatregelen. Over dit wetsvoorstel heeft
Actal op 29 mei 2009 advies uitgebracht. Naar aanleiding hiervan is in
deze toelichting een duidelijk onderscheid gemaakt tussen administratieve
lasten, overige nalevingskosten en incidentele lasten als gevolg van de voorgestelde
maatregelen. Voorts is aangegeven dat bij de inwerkingtreding rekening wordt
gehouden met een vast verandermoment conform de vaste verandermomentensystematiek.
 In 2008 heeft de Europese Commissie een voorstel (COM(2008)0576 –
C6-0330/2008 – 2008/0182(COD)) ingediend tot wijziging van de tweede
richtlijn met betrekking tot de oprichting van de naamloze vennootschap, alsook
de instandhouding en de wijziging van haar kapitaal (richtlijn 77/91/EEG,
PbEG L 264), de derde richtlijn betreffende fusies van naamloze vennootschappen
(richtlijn 78/855/EEG, PbEG L 295), de zesde richtlijn betreffende splitsing
van naamloze vennootschappen (richtlijn 82/891/EEG, PbEG L 378) en de richtlijn
betreffende grensoverschrijdende fusies van kapitaalvennootschappen (richtlijn
2005/56/EG, PbEG L 310). Dit voorstel maakt deel uit van het Europese programma
tot vermindering van de administratieve lasten voor ondernemingen met 25%
in 2012. Doel is bij te dragen aan de versterking van het concurrentievermogen
van EU-ondernemingen door waar mogelijk de uit de vennootschapsrichtlijnen
voortvloeiende administratieve lasten te verminderen. De Raad van de Europese
Unie heeft het voorstel op 27 juli 2009 vastgesteld.
 Rechtspersonen die aan een fusie of splitsing deelnemen moeten een aantal
gedetailleerde openbaarmakings- en informatieverplichtingen inachtnemen. De
huidige richtlijnen gaan uit van nederlegging van stukken bij het handelsregister
en terinzagelegging bij de rechtspersoon of bestuurder. De praktijk bij het
handelsregister is dat slechts een deel van de stukken elektronisch kan worden
nedergelegd. De rest dient fysiek te worden aangeleverd. Die stukken worden
gescand en op de website van de Kamer van Koophandel geplaatst. Op die internetsite
kan onder het kopje «publicaties» worden gezien wat er aan documenten
openbaar is gemaakt en vanaf welke datum dat is gebeurd. Alleen de jaarrekeningen
en jaarverslagen kunnen, tegen betaling, digitaal worden bekeken. De overige
stukken dienen bij de Kamer van Koophandel te worden opgevraagd.
 In het wetsvoorstel is bepaald dat – als alternatief voor de nederlegging
van het fusie- of splitsingsvoorstel bij het handelsregister – openbaarmaking
kan plaatsvinden via de internetsite van de Kamer van Koophandel. Ook kan
de rechtspersoon ervoor kiezen om de stukken die thans voor leden en aandeelhouders
ter inzage moeten liggen ten kantore van de rechtspersoon, elektronisch
raadpleegbaar maken. De rechtspersoon kan deze stukken voortaan beschikbaar
stellen op de eigen internetsite. Als de stukken elektronisch raadpleegbaar
en reproduceerbaar zijn, is het bestuur niet langer gehouden om afschriften
te verstrekken.
 Zowel voor de rechtspersonen zelf als voor de Kamer van Koophandel heeft
de nieuwe regeling lastenverlichting tot gevolg. Per jaar stellen gemiddeld
zo’n 2329 rechtspersonen een fusievoorstel en 410 rechtspersonen een
splitsingsvoorstel op. Het nederleggen van de stukken bij het handelsregister
ten behoeve van een fusie of een splitsing kost een rechtspersoon gemiddeld € 51.
In totaal kost op jaarbasis het nederleggen van de stukken ten behoeve van
een fusie en een splitsing het bedrijfsleven ongeveer € 140 000.
Met de openbaarmaking via de internetsite van de Kamer van Koophandel is 1/3
van de tijd en kosten voor de nederlegging gemoeid. Deze wijze van openbaarmaking
van stukken kost dan ruim € 46 000 (140 000/3). In totaal
levert het voorstel een mogelijke besparing op van ruim € 93 000
(140 000–46 000).
 De introductie van het gebruik van elektronische middelen bij het doen
van loonopgave in artikel 7:626 BW leidt tot aanzienlijke kostenbesparing.
Het scheelt de werkgever niet alleen in de portokosten, maar ook in tijd en
dus in geld.
 Het opstellen en versturen van een salarisstrook duurt 10 minuten en kost € 8
per werknemer. Met de elektronische verzending is 1/3 van de tijd voor de
gewone verzending gemoeid. Voor de loonopgave betekent dit dat het elektronisch
verzenden (10 x ? =) 3? minuten duurt en dus (3? x 8:10) € 2,66
kost. Uit de cijfers van het CBS blijkt dat de huidige werkzame beroepsbevolking
7 410 000 is. In totaal levert het elektronisch verzenden van een
loonopgave voor het bedrijfsleven een mogelijke besparing op van ongeveer
(7 410 000 x € 2,66 =) € 19, 8 miljoen. Als
gevolg van dit voorstel besparen werknemers tijd. Het scheelt de werknemer
5 minuten aan archiveren. In totaal worden dan (5 minuten x 7 410 000
loonopgaven) 617 500 uren bespaard.
 Met de wijziging van artikel 7:655 BW wordt het voor de werkgever mogelijk
de verplichte informatie over de arbeidsovereenkomst elektronisch te verzenden.
Het verstrekken van de opgave kost jaarlijks € 281 100. Ook
hier geldt dat de elektronische verzending 1/3 kost van de tijd en kosten
voor de gewone verzending. De elektronische verzending kost dan ruim € 93 000
en levert aldus een besparing op van ruim (281 100–93 000) € 187 000.
 Voor het gebruik maken van elektronische verzending in zowel artikel 7:626
BW als in artikel 7:655 BW is de instemming van de werknemer vereist. Een
dergelijke instemming kan in één keer eenmalig gegeven worden
bij de indiensttreding van de werknemer. In dat geval zal het instemmingsvereiste
nauwelijks extra lasten met zich brengen. Instemming van de al in dienst zijnde
werknemers zal zowel voor de werkgevers als werknemers eenmalige kosten met
zich kunnen brengen. Het zal de werkgever ruim (2 x € 0.44 x 7 410 000) € 6,5
miljoen kosten. Het verzenden van het antwoord aan de werkgever zal de werknemers
in totaal (15 minuten x 7 410 000) 1 852 500 uur kosten.
 In het verzekeringsrecht komt de plicht van de verzekeraar om de afwijzing
van de aanspraak van verzekerde bij aangetekende brief mede te delen, te vervallen.
Voor verzekerden en hun rechtshulpverleners komt eveneens de eventuele noodzaak
om de verjaring iedere zes maanden door een schriftelijke aanmaning of mededeling
opnieuw te stuiten, te vervallen. Het Verbond van Verzekeraars schat dat er
bij naleving van artikel 7:942 BW jaarlijks ongeveer 525 000 aangetekende
brieven moeten worden verzonden. Dit is een voorzichtige schatting die gebaseerd
is op een jaarlijks aantal ingediende claims van 3,5 miljoen, waarvan er 15%
geheel of gedeeltelijk wordt afgewezen. De kosten van het verzenden van een
aangetekende brief zijn inclusief de interne door de verzender gemaakte administratiekosten € 10.
Dit betekent dat met het verzenden van deze brieven een bedrag
gemoeid is van € 5,25 miljoen. Indien de afwijzing bij gewone brief
wordt verzonden, is daarmee een bedrag gemoeid van ongeveer € 450 000.
Per saldo is de besparing voor de verzekeraar daarom € 4,8 miljoen.
 De mogelijke noodzaak voor verzekerden om iedere zes maanden de verjaring
schriftelijk te stuiten brengt ook kosten met zich. Het blijkt dat na iedere
afwijzing gemiddeld tweemaal gestuit wordt. Dit betekent dat hiertoe jaarlijks
iets meer dan 1 miljoen gewone brieven met twee postzegels verzonden worden.
De besparing in portokosten voor de verzekerden is dan € 924 000
(1 050 000 brieven x € 0,88). De verzekerde bespaart ook
in tijd. Het schrijven van een brief om de verjaring te stuiten (5 minuten)
en via de post te verzenden (15 minuten) kost een verzekerde in totaal 20
minuten. Per jaar worden dan (20 minuten x 1 050 000 brieven) 350 000
uren bespaard.
 Door de wijziging van de Wet op de kansspelen vervalt de vergunningplicht
voor het organiseren van prijsvragen en voor het aanwezig hebben van behendigheidsautomaten.
Op dit moment worden vergunningen voor prijsvragen, afhankelijk van de hoogte
van de uitgeloofde prijs, verstrekt door de Minister van Justitie (de uitgeloofde
prijs bedraagt meer dan € 4500) of door B&W (de uitgeloofde
prijs ligt tussen de € 2300 en € 4500). Uit navraag bij
gemeenten blijkt dat het aantal vergunningaanvragen voor dergelijke prijsvragen
op jaarbasis verwaarloosbaar klein is. De besparing in kosten door het afschaffen
van deze vergunningen is derhalve ook verwaarloosbaar.
 Jaarlijks worden gemiddeld 1385 aanvragen ingediend voor de aanwezigheidvergunning
voor behendigheidsautomaten. De gemiddelde kosten voor het doen van een aanvraag
bedragen ruim € 50. Het afschaffen van deze vergunning levert een
besparing op van € 69 250.
 In 2008 hebben 335 particuliere beveiligingsorganisaties en recherchebureaus
een aanvraag ingediend voor een vergunning voor de instandhouding van een
beveiligingsorganisatie of recherchebureau. Bij de vergunningaanvraag dient
op basis van de circulaire particuliere beveiligingsorganisaties en recherchebureaus
een personeelsinstructie te worden overgelegd. Hiervoor maken bijna alle aanvragers
gebruik van de standaard personeelsinstructie die is opgenomen in deze circulaire.
Het overnemen hiervan, het waar nodig invullen van specifieke bedrijfsgegevens
en het overleggen van de personeelsinstructie aan de Dienst Justis kost ongeveer € 9.
Het vervallen van de plicht tot het opstellen van de personeelsinstructie
betekent een kostenbesparing voor het bedrijfsleven van ruim € 3000.
 Voor het bedrijfsleven levert het wetsvoorstel in totaal een vermindering
van administratieve lasten op van ruim € 165 000. De vermindering
van nalevingskosten bedraagt ongeveer € 25 miljoen. Voor de burger
is de besparing in totaal € 924 000 en 967 500 uur.
 Bij de inwerkingtreding wordt rekening gehouden met een vast verandermoment
comform de vaste verandermomentensystematiek. Gestreefd wordt naar een spoedige
inwerkingtreding, zodat ondernemers op korte termijn gebruik kunnen maken
van deze lastenverlichtingsmaatregelen. Zo nodig wordt daarom afgeweken van
de minimale invoeringstermijn van drie maanden volgens het systeem van de
vaste verandermomenten.
 ARTIKELEN
 ARTIKEL I
 Artikelen 2:314 lid 1 BW en 2: 334h lid 1 BW
 Het voorstel van de Europese Commissie om de openbaarmaking- en informatie-verplichtingen
te vereenvoudigen, is door de lidstaten met instemming ontvangen. De in juli
2009 vastgestelde richtlijn is optioneel en dwingt niet tot uitvoering. Om
rechtspersonen zo spoedig mogelijk in staat te stellen gebruik te maken van
alternatieve vormen van openbaarmaking en informatieverschaffing, is dit onderdeel
van de richtlijn in dit wetsvoorstel opgenomen. De uitvoering van de andere
richtlijnonderdelen, die vooral gericht zijn op het opstellen van financiële
stukken en een eigen afweging vragen, vindt plaats in een apart wetsvoorstel.
 Lid 1 maakt het mogelijk het voorstel tot fusie of splitsing op een andere
manier openbaar te maken dan door nederlegging bij het handelsregister. Openbaarmaking
kan ook door de desbetreffende stukken via het handelsregister openbaar te
maken door plaatsing van het voorstel tot fusie of splitsing op de internetsite
van de Kamer van Koophandel. Bij deze alternatieve vorm van openbaarmaking
schermt de Kamer van Koophandel de handtekeningen en eventuele woonadressen
af en plaatst het voorstel op de internetsite.
 Artikelen 2: 314 lid 2 BW en 2: 334h lid 2 BW
 Niet-openbare stukken moeten bij de rechtspersoon of een bestuurder ter
inzage liggen voor de leden of aandeelhouders of degenen met een bijzonder
recht. Zij hebben ook recht op afschrift. De fuserende of splitsende rechtspersonen
mogen ervoor kiezen de stukken elektronisch toegankelijk te maken via de eigen
website en behoeven geen apart afschrift te verstrekken als de stukken van
de website kunnen worden gekopieerd. In het wetsvoorstel wordt de rechtspersoon
niet verplicht in dat geval de stukken op zijn kantoor ter beschikking te
stellen van de leden of aandeelhouders. Zo’n verplichting veroorzaakt
meer lasten, terwijl het niet waarschijnlijk is dat een lid of aandeelhouder
zich op het kantoor van de rechtspersoon zal melden als de stukken ook elektronisch
raadpleegbaar zijn.
 Artikelen 2: 314 lid 3 BW en 2: 334h lid 3 BW
 De openbaarmaking moet, zoals ook nu, worden aangekondigd. Wanneer de
stukken elektronisch toegankelijk zijn via de Kamer van Koophandel en/of de
rechtspersoon, moet dat kenbaar worden gemaakt
 ARTIKEL II
 Artikel 7:626 BW
 Artikel 7:626 BW verplicht de werkgever bij elke voldoening van het in
geld vastgestelde loon de werknemer een schriftelijke opgave te verstrekken
van het loonbedrag («het loonstrookje») en voorts bij iedere wijziging.
Met dit wetsvoorstel wordt het voor de werkgever mogelijk de opgave ook elektronisch
te verschaffen, mits de werknemer hiermee uitdrukkelijk heeft ingestemd. Met
deze mogelijkheid wordt aangesloten bij het voorstel van wet tot wijziging
van enige bepalingen van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering en het
Burgerlijk Wetboek (Kamerstukken II 2008/09 31 358 nr. 2). Deze wet maakt
onder meer de elektronische onderhandse akte, bijvoorbeeld een elektronische
verzekeringspolis, mogelijk. Dit voorstel sluit aan bij het rijksbrede project P-direkt, dat het mogelijk zal maken dat rijksambtenaren de loonopgaven
elektronisch ontvangen.
 Aan het elektronisch verschaffen van de loonopgave worden twee voorwaarden
gesteld. Ten eerste vereist het voorgestelde derde lid dat de elektronische
opgave op zodanige wijze wordt verstrekt dat deze door de werknemer kan worden
opgeslagen en voor hem toegankelijk is ten behoeve van latere kennisneming.
Hierdoor wordt de elektronische opgave gelijkwaardig aan het feitelijk ter
hand stellen van een opgave. Daarbij worden immers twee functies vervuld:
de werknemer krijgt een leesbaar schriftelijk stuk met informatie over het
loonbedrag en hij kan het document bewaren en later raadplegen.
 Ten tweede dient de werknemer uitdrukkelijk in te stemmen met de elektronische
verzending van de opgave. Hiermee wordt aangesloten bij het voornoemde wetsvoorstel
inzake elektronische onderhandse akten. Het is van belang dat de opgave werkelijk
ter beschikking komt van degene aan wie de opgave moet worden verstrekt. Om
daadwerkelijk over de elektronische opgave te kunnen beschikken dient de opgave
op de mailserver van de provider van de geadresseerde terecht te komen. Een
bericht heeft de geadresseerde bereikt, zodra het op de mailserver van de
provider van de geadresseerde in de aldaar voor hem aangehouden persoonlijke
mailbox is ontvangen. Zoals in het wetsvoorstel inzake elektronische onderhandse
akten is vermeld, is het plaatsen van de opgave op een (persoonlijke) internetpagina
onvoldoende om te voldoen aan de verplichting van de werkgever om de opgave
te verstrekken.
 Artikel 7:655 BW
 In richtlijn 91/533/EEG betreffende de informatie van de werknemer over
zijn arbeidsovereenkomst of arbeidsverhouding (PbEU L 288, 18-10-1991, blz.
32) wordt geregeld dat de werkgever verplicht is de werknemer in kennis te
stellen van de belangrijkste gegevens van de arbeidsovereenkomst ofverhouding.
Verder wordt bepaald dat de informatie over de gegevens kan plaatsvinden door
aan de werknemer te verstrekken a) een schriftelijke arbeidsovereenkomst en/of
b) een aanstellingsbrief en/of c) een of meer andere schriftelijke documenten.
 Artikel 7:655 BW vormt de uitvoering van de richtlijn. Dit artikel regelt
de verplichting van de werkgever om informatie over de belangrijkste gegevens
van de arbeidsovereenkomst ofverhouding schriftelijk aan de werknemer te verschaffen.
In dit wetsvoorstel wordt de werkgever de mogelijkheid gegeven deze informatie
elektronisch te verschaffen.
 Het derde lid van artikel 7:655 BW bepaalt dat de wijziging in de gegevens
schriftelijk aan de werknemer wordt medegedeeld. Deze mededeling kan ook elektronisch
plaatsvinden. De gewijzigde opgave wordt op zodanige wijze verstrekt dat deze
door de werknemer kan worden opgeslagen en voor hem toegankelijk is ten behoeve
van latere kennisneming.
 Daarnaast schrijft het derde lid voor dat de opgave door de werkgever
wordt ondertekend. In het nieuwe derde lid wordt voorgeschreven dat de elektronische
opgave moet zijn voorzien van een gekwalificeerde handtekening als bedoeld
in artikel 3:15a lid 2 BW. Met het voorschrijven van een gekwalificeerde handtekening
voor de elektronische opgave wordt aangesloten bij het eerdergenoemde wetsvoorstel
inzake elektronische onderhandse akten, waarin voor de elektronische verzekeringspolis
ook de gekwalificeerde handtekening wordt voorgeschreven (Kamerstukken II
2008/09, 31 358 nr. 2).
 Voor het elektronisch verzenden van de opgave is de uitdrukkelijke instemming
van de werknemer vereist (lid 10). Net als bij de elektronische loonopgave
van artikel 7:626 BW wordt ook hier aangesloten bij het wetsvoorstel inzake
elektronische onderhandse akte.
 Over het voorstel heeft overleg plaatsgevonden met de Europese Commissie.
Vastgesteld is dat de richtlijn zich niet verzet tegen de elektronische
informatieverstrekking van de werkgever aan de werknemer. Wel is onder ogen
gezien dat het aanbeveling kan verdienen dat werknemers die werkzaamheden
over de grens verrichten, beschikken over onmiddellijk raadpleegbare stukken.
Het voorstel sluit aan bij andere Europese maatregelen, zoals de richtlijnen
inzake elektronische handel en elektronische handtekening en het voorstel
tot wijziging van de fusie- en splitsingsrichtlijnen.
 Artikel 7:942 BW
 Het op 1 januari 2006 in werking getreden nieuwe verzekeringsrecht
kent in artikel 7:942 BW een specifieke regeling voor de verjaring van een
rechtsvordering tegen de verzekeraar tot het doen van een uitkering. Ingevolge
artikel 7:942 lid 1 BW verjaart een rechtsvordering tegen de verzekeraar door
verloop van drie jaren na aanvang van de dag, volgende op die waarop de verzekerde
met de opeisbaarheid van de uitkering bekend is geworden. Krachtens lid 2
wordt de verjaring gestuit door een schriftelijke mededeling waarbij aanspraak
op uitkering wordt gemaakt. Een nieuwe verjaringstermijn begint ingevolge
de tweede zin van dit lid eerst te lopen met de aanvang van de dag volgende
op die waarop de verzekeraar hetzij de aanspraak erkent, hetzij bij aangetekende
brief de aanspraak afwijst. Bij erkenning bedraagt de nieuwe verjaringstermijn
weer drie jaren (artikel 3:319 lid 2 BW), bij afwijzing zes maanden (artikel
7:942 lid 3 BW). Deze korte verjaringstermijn van zes maanden kan door onder
meer een schriftelijke aanmaning in de zin van artikel 3:317 BW worden gestuit.
De verzekerde die zich niet kan vinden in de afwijzing is dan wel genoodzaakt
om iedere zes maanden opnieuw te stuiten teneinde zijn rechten veilig te stellen
(zie wederom artikel 3:319 lid 2 BW).
 De eisen waaraan een afwijzing moet voldoen en de mogelijke noodzaak tot
herhaalde stuiting (iedere zes maanden) wordt knellend ervaren. Voor verzekeraars
is de eis om de verzekerde bij aangetekende brief mede te delen de aanspraak
af te wijzen, bewerkelijk en kostbaar. Voor verzekerden en hun rechtshulpverleners
is de eventuele noodzaak om de verjaring iedere zes maanden door een schriftelijke
aanmaning of mededeling opnieuw te stuiten, eveneens bewerkelijk en kostbaar.
 De eis van een aangetekende brief en de termijn van zes maanden na afwijzing
hangen ten nauwste met elkaar samen. De korte termijn van zes maanden is ingegeven
door hetgeen vele overeenkomsten van verzekering vóór de inwerkingtreding
van het nieuwe verzekeringsrecht bepaalden. De verzekerde heeft er met zo’n
korte termijn een wezenlijk belang bij dat hem onontkoombaar en op indringende
wijze duidelijk wordt dat hem een korte termijn resteert en op welk tijdstip
die termijn gaat lopen. Met de eis van een aangetekende brief worden voorts
geschillen voorkomen over de vraag of en op welk tijdstip de afwijzing de
verzekerde bereikt, welke geschillen vooral bij een korte termijn te verwachten
zijn.
 De wenselijkheid van een aangetekende brief vervalt indien er na afwijzing
een langere verjaringstermijn geldt. In het wetsvoorstel is gekozen voor een
termijn van drie jaar. Het Verbond van Verzekeraars heeft een voorkeur voor
een langere termijn, omdat het de eis van de aangetekende brief knellend vindt.
Zoals hierboven beschreven zijn ook verzekerden en hun rechtshulpverleners
bij een dergelijk stelsel gebaat. De noodzaak van kort op elkaar volgende
stuitingen vervalt immers.
 Daarom wordt voorgesteld om bij afwijzing van de aanspraak de eis van
een aangetekende brief niet langer te stellen. Daartegenover wordt voorgesteld
om na afwijzing een verjaringstermijn van niet zes maanden, maar, evenals
bij erkenning, van drie jaren te laten aanvangen. Met het vervallen van de
eis van een aangetekende brief dient de afwijzing in het vervolg ingevolge
artikel 7:933 lid 1 BW schriftelijk te geschieden. Deze mededeling kan evenwel
door de verzekeraar langs elektronische weg worden verzonden indien
de verzekerde daarmee uitdrukkelijk heeft ingestemd en er ook is voldaan aan
de overige voorwaarden van het Besluit van 8 februari 2008, houdende
regels inzake de verzending van mededelingen langs elektronische weg in het
kader van een verzekeringsovereenkomst.
 Het laten vervallen van de eis van een aangetekende brief en de verlenging
van de termijn na afwijzing van de aanspraak van zes maanden naar drie jaar,
roepen een aantal vragen van overgangsrecht op, in het bijzonder de volgende
twee. Indien een verzekeraar vóór de inwerkingtreding van deze
wet bij aangetekende brief de aanspraak heeft afgewezen, vangt er een nieuwe
verjaringstermijn aan van zes maanden. Indien gedurende deze termijn deze
wet in werking treedt, heeft dat niet tot gevolg dat de verjaringstermijn
daardoor tot drie jaren verlengd wordt. Artikel 73 lid 1 van de Overgangswet
nieuw Burgerlijk Wetboek (Ow) voorkomt dit omdat krachtens deze bepaling en
het in artikel 68a lid 2 Ow bepaalde het oude recht nog een jaar van toepassing
blijft. Indien in die periode de verjaring niet wordt gestuit verstrijkt de
zes maanden termijn en vindt er geen verlenging van deze termijn plaats. Het
toepasselijk worden van het nieuwe recht brengt immers niet mee dat dit rechtsgevolg
op losse schroeven wordt gezet (zie ook Parl. Gesch. Overgangsrecht (Inv.
3, 5 en 6), p. 55 (voorbeeld 4)). Vindt er in deze periode wel een stuiting
plaats, dan vangt er wederom een verjaringstermijn van zes maanden aan indien
ook deze termijn verstrijkt in het jaar waarin het oude recht nog van toepassing
is. Indien deze termijn daarentegen na dat jaar zou verstrijken, dan volgt
uit 73 lid 1 jo 68a lid 1 Ow dat door deze laatste stuiting een verjaringstermijn
van drie jaren is aangevangen.
 Indien een verzekeraar vóór de inwerkingtreding niet bij
aangetekende brief, maar bij gewone brief de aanspraak heeft afgewezen, begint
er ingevolge het huidige artikel 7:942 lid 2 BW geen nieuwe verjaringstermijn
te lopen. Op grond van de nieuwe wet is er in deze situatie wel een verjaringstermijn
(van drie jaren) aangevangen. Dit volgt uit artikel 68a lid 1 Ow, waarbij
het er niet toe doet dat onder het oude recht geen termijn was aangevangen.
Zie Parl. Gesch. Overgangsrecht (Inv. 3, 5 en 6), p. 52. Wel blijft ingevolge
artikel 73 lid 1 jo 68a lid 2 Ow het oude recht nog een jaar van toepassing,
met als gevolg dat (zoals in artikel 73 lid 2 Ow verduidelijkt wordt), die
termijn niet door de enkele inwerkingtreding voltooit.
 ARTIKEL III
 Artikel 438 van het Wetboek van Strafrecht bevat de verplichting tot het
bijhouden van een nachtregister door degene die er zijn beroep van maakt aan
personen nachtverblijf te verschaffen. In dat doorlopend register dienen de
naam, de woonplaats en dag van aankomst, de aard van overlegde document en
de dag van vertrek te worden geregistreerd. Tevens moeten het beroep of de
betrekking van personen worden vastgelegd.
 Op grond van artikel 45 van de Schengen uitvoeringsovereenkomst (SUO)
verbinden partijen bij dit verdrag zich om de nodige maatregelen te nemen
om te verzekeren dat de hoofden van logiesverstrekkende bedrijven erop toezien
dat vreemdelingen aan wie zij logies verstrekken eigenhandig de hotelfiches
invullen en ondertekenen en daarbij voldoen aan de verplichting zich jegens
hen te identificeren door overlegging van een geldig identiteitsdocument.
 Het bijhouden van de zogenaamde hotelfiches en het identificeren van vreemdelingen
berust op Europeesrechtelijke verplichtingen. Om aan deze verplichtingen te
voldoen is het registreren van het beroep of de betrekking van een persoon
niet nodig. Het schrappen van de verplichte vastlegging van beroep of betrekking
maakt het ook mogelijk om te komen tot een uniforme registratie bij hotels
en andere logies-verstrekkende bedrijven, zoals campings en jachthavens.
 ARTIKEL IV
 Artikel 28 en 29
 Op grond van de artikelen 28 en 29 van de Wet op de kansspelen is een
vergunning vereist voor het organiseren van prijsvragen waarbij aan een zekere
voorwaarde, anders dan het verrichten van een wetenschappelijke of kunstzinnige
prestatie, moet worden voldaan en de prijs hoger is dan € 2300.
Met de opbrengst moet enig algemeen belang worden gediend.
 In het geval dat de uitgeloofde prijs een waarde tussen de € 2300
en € 4500 heeft, wordt de vergunning verleend door B&W. Ligt
de waarde van de prijs boven de € 4500, dan verleent de Minister
van Justitie de vergunning.
 Er is geen dwingende reden voor handhaving van dit vergunningstelsel.
Voor de prijsvragen met een bedrag van meer dan € 4500 euro worden
slechts enkele malen per jaar een vergunning aangevraagd. Het aantal aanvragen
varieert van nul tot circa drie per jaar.
 De ervaring leert dat prijsvragen doorgaans alleen ter promotie van producten
of diensten worden gehouden. Mede vanwege het veel aantrekkelijker prijzengeld
bij de gedragscode promotionele kansspelen, worden sinds 1 januari 2006
in de praktijk prijsvragen vooral onder dat regime aangeboden.
 De VNG heeft desgevraagd bericht dat uit navraag onder gemeenten blijkt
dat het beroep op deze vergunning voor prijsvragen tussen € 2300–€ 4500
zeer beperkt is. Van misbruik bij het organiseren van prijsvragen is niet
gebleken. Voor het eisen van een vergunning is onvoldoende grond. De gemeenten
hebben verzocht de eis van de vergunning te laten vervallen, omdat deze als
onnodige last wordt beschouwd.
 De afschaffing van deze vergunningplicht loopt vooruit op de algehele
herziening van de Wet op de kansspelen. Herziening is noodzakelijk in verband
met de modernisering van het kansspelbeleid, verbetering van de uniformiteit
en eenduidigheid van de regelgeving, toekomstige technologische en internationale
ontwikkelingen en administratieve lastenvermindering. Daarnaast wordt een
voorstel gedaan dat voorziet in de oprichting van een kansspelautoriteit en
de invoering van de benodigde bestuurlijke en strafrechtelijke handhavingsinstrumenten.
 In de Wet op de economische delicten en in de Wet op de kansspelen zijn
verwijzingen naar artikel 28 van de Wet op de kansspelen geschrapt.
 Voor alle duidelijkheid wordt nog opgemerkt dat échte prijsvragen,
dat wil zeggen, prijsvragen waarbij uitsluitend een wetenschappelijke, kunstzinnige
of technische en door een jury waardeerbare prestatie van de deelnemer wordt
gevraagd (bijvoorbeeld een scriptieprijs of een verhalenwedstrijd) geen kansspel
zijn en dus buiten de reikwijdte van de Wet op de kansspelen vallen.
 Artikel 30b
 Het kansspelbeleid heeft tot doel het reguleren en beheersen van kansspelen,
met bijzondere aandacht voor het tegengaan van kansspelverslaving, het beschermen
van de consument en het tegengaan van illegaliteit en criminaliteit. Naar
aanleiding van de evaluatie van de speelautomatentitel van de Wet op de kansspelen
(Kamerstukken II 2004/05, 24 557, nr. 58) is voor elk vergunningstelsel
onder meer bekeken of er, rekening houdend met de doelstelling van het kansspelbeleid
en de te beschermen belangen, mogelijkheden waren voor lastenverlichting.
Daar waar het risico op verslaving minder aanwezig is, kan het vergunningsvereiste
vervallen. Dat is het geval bij de aanwezigheidsvergunning voor behendigheidsautomaten.
 Met het vervallen van de aanwezigheidsvergunning voor behendigheidsautomaten, dient een aantal bepalingen van de Wet op de kansspelen
te worden aangepast.
 ARTIKEL VI
 Op 3 juli 2008 heeft de Tweede Kamer de motie van de leden Van Haersma
Buma en Teeven (Kamerstukken II 2007/08, 31 200, nr. 176) aangenomen.
Hierin wordt de regering verzocht de algemene eis tot het beschikken over
een personeelsinstructie en tot het controleren van het personeel van particuliere
beveiligings- en recherchebureaus te laten vervallen. Ter uitvoering van deze
motie vervalt de algemene eis tot het beschikken over een personeelsinstructie
in artikel 9, tiende lid, van de Wet particuliere beveiligingsorganisaties
en recherchebureaus. Daarnaast worden teksten met verwijzingen naar de personeelsinstructie
in de artikelen 6 en 9, tweede lid, geschrapt. De eis tot het controleren
van het personeel is opgenomen in de Regeling particuliere beveiligingsorganisaties
en recherchebureaus. Deze eis zal binnenkort komen te vervallen, evenals de
bepaling over de personeelsinstructie in deze regeling. Ook zal de Circulaire
particuliere beveiligingsorganisaties en recherchebureaus, waarin uitvoering
wordt gegeven aan de wet en de regeling, worden gewijzigd.
 ARTIKEL VII
 In het thans bij de Tweede Kamer aanhangige voorstel van wet tot aanpassing
van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering tot invoering van een procedure
voor deelgeschillen ter bevordering van de buitengerechtelijke afhandeling
van letselen overlijdensschade (Kamerstukken II 2007/08, 31 518), wordt
een van de (huidige) leden 2 en 3 van artikel 942 BW afwijkend stuitingsregime
voorgesteld, dat specifiek geldt voor verzekeringen tegen aansprakelijkheid.
Deze afwijking bestaat vooral daaruit dat aan onderhandelingen stuitende werking
wordt toegekend. Zie nader Kamerstukken II 2007/08, 31 518, nr. 3, blz.
23–25. Bij de vormgeving hiervan is inspiratie opgedaan bij het bijzondere
verjarings- en stuitingsregime van de Wet aansprakelijkheidsverzekering motorrijtuigen
(WAM). Ingevolge het aldaar voorgestelde artikel 942 lid 4 begint na stuiting
een nieuwe verjaringstermijn van drie jaren te lopen indien de verzekeraar
aan de wederpartij mededeelt de onderhandelingen af te breken (vgl. artikel
10 lid 5 WAM). De verzekeraar dient dit bij aangetekende brief mede te delen.
Het verdient aanbeveling om ook voor aansprakelijkheidsverzekeringen de eis
van een aangetekende brief te laten vervallen. Zie het thans voorgestelde
artikel 7:942 lid 3 BW. Dit is ook hier verantwoord omdat na het afbreken
van de onderhandelingen een termijn van drie jaren gaat lopen. Opgemerkt zij
nog dat artikel 10 lid 5 WAM uitvoering geeft aan artikel 10 lid 3 van de
Gemeenschappelijke bepalingen behorende bij de Beneluxovereenkomst betreffende
de verplichte aansprakelijkheidsverzekering inzake motorrijtuigen. Daarin
wordt de eis van een aangetekende brief gesteld, zodat deze eis in de WAM
gehandhaafd moet worden
 
 De minister van Justitie,
 E. M. H. Hirsch Ballin