Interimwet stad-en-milieubenadering; Memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20052006-29871, nr. C

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

14-10-2005

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

29871 nr. C

12-10-2005

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamVerbreding en versterking van de stad- en milieubenaderingVerantwoordingsrelaties tussen gemeenten en provinciesRelatie met andere (Europese) regelgevingWijze van wettelijke verankeringOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29871Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 35 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 871Regels met betrekking tot zuinig en doelmatig ruimtegebruik en optimale
leefomgevingskwaliteit in stedelijk en landelijk gebied en met betrekking
tot coördinatie van procedures (Interimwet stad-en-milieubenadering)CMEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 12 oktober 2005Het verheugt mij dat de leden van de verschillende fracties met belangstelling
en instemming kennis hebben genomen van het voorstel voor een Interimwet stad-en-milieubenadering.
Niettemin leven er bij de leden van verschillende fracties nog vragen. Hieronder
zal ik ingaan op de vragen, welke gesteld zijn door de fracties van CDA en
PvdA, mede namens de fracties van de SP en GroenLinks. Daarbij heb ik zoveel
mogelijk de volgorde van het verslag aangehouden.Verbreding en versterking van de stad- en milieubenaderingHet verheugt mij dat de leden van de PvdA-fractie het evenals ik van belang
achten dat de Interimwet stad-en-milieubenadering niet enkel voor de stedelijke
gebieden maar ook voor het landelijk gebied geldt. Deze leden merkten terecht
op dat een integrale benadering, waarbij gebruik wordt gemaakt van de mogelijkheden
die de stappen 1 en 2 bieden, er veelal toe zal leiden dat een stap 3-besluit
niet nodig is. Vooralsnog zie ik geen reden om eraan te twijfelen dat dit
ook zal gelden nu de voorgestelde Interimwet eveneens van toepassing zal zijn
in het landelijk gebied. Op basis van de ervaringen van de experimenten in
het stedelijk gebied, maar ook gelet op de reacties van de VNG en het IPO
op het wetsvoorstel, verwacht ik dat het aantal stap 3-besluiten in het landelijk
gebied beperkt zal zijn. Daarbij speelt ook een rol dat extra flexibiliteit
zal worden opgenomen in het binnenkort in te dienen wetsvoorstel voor een
Wet geurhinder en veehouderij, ter vervanging van de huidige Wet stankemissie
veehouderijen in landbouwontwikkelings- en verwevingsgebieden. Tot slot gelden
de voorwaarden die in het wetsvoorstel zijn neergelegd voor het nemen van
een stap 3-besluit, en die een drempel opwerpen tegen lichtvaardig gebruik
daarvan, vanzelfsprekend ook in het landelijk gebied. Dit brengt mij tot de
conclusie dat de verwachting dat stap 3-besluiten ook in het landelijk gebied
veelal niet nodig zullen zijn inderdaad gerechtvaardigd is, zoals deze leden
vroegen.Uit de experimenten is inderdaad gebleken dat knelpunten en oplossingen
op het gebied van ruimtelijke ordening en milieu in de praktijk sterker aan
bod kwamen dan rond de leefkwaliteit, zoals de leden van de PvdA-fractie opmerkten.
Dat is op zichzelf niet merkwaardig omdat de aanleiding voor de
toepassing van de Stad & Milieubenadering doorgaans is gelegen in de samenhang
tussen ruimtelijk en milieubeleid – of liever gezegd de knelpunten die
zich voordoen op het raakvlak daarvan. Het oplossen van die knelpunten is
een middel om het uiteindelijke doel te bereiken, namelijk een optimale leefkwaliteit
en een zuinig en doelmatig ruimtegebruik.Een operationele vertaling van het begrip leefkwaliteit heeft helaas slechts
in beperkte mate plaatsgevonden. Uit de evaluatie van de experimenten is echter
tevens naar voren gekomen dat toepassing van de Stad & Milieubenadering
als zodanig heeft bijgedragen aan een optimale leefkwaliteit en een zuinig
en doelmatig ruimtegebruik in de experimentgebieden. In de ruimtelijke besluitvorming
is meer aandacht besteed aan leefkwaliteit in brede zin door toepassing van
de Stad & Milieubenadering. In dit wetsvoorstel zijn beide doelstellingen
van de Stad & Milieubenadering daarom gehandhaafd. De borging ervan is
neergelegd in de voorwaarden die, evenals in de Experimentenwet, worden gesteld
aan het stap 3-besluit. Ik acht het noodzakelijk noch wenselijk om het begrip
leefomgevingskwaliteit in wettelijke bepalingen in te kaderen omdat het juist
de bedoeling is dat gemeenten dat begrip zelf invullen en vormgeven op basis
van lokale afwegingen. Wel gaat de handreiking – die door provincies
en gemeenten wordt opgesteld ten behoeve van de implementatie van het wetsvoorstel –
in op de wijze waarop dit begrip ingevuld kan worden, waarbij gebruik wordt
gemaakt van de ervaring die is opgedaan in de experimenten.De leden van de PvdA-fractie merkten, onder verwijzing naar evaluaties,
op dat procesmatige aspecten nog maar beperkt aandacht kregen. Over de definitie
van open planproces, waar deze leden naar vroegen, kan het volgende worden
opgemerkt. In de memorie van toelichting (Kamerstukken II 2004/05, 29 871,
nr. 3, paragraaf 7.2) bij het wetsvoorstel is aangegeven dat de
invulling van het open planproces mede afhankelijk is van de gemeentelijke
organisatie, werkwijze en cultuur en de mate waarin belanghebbenden reeds
samenwerken met de lokale overheid bij de inrichting van gebieden. Niettemin
kan worden opgemerkt dat het voor een open planproces van belang is dat de
gemeente al ruim voordat de formele besluitvormingsprocedure begint, bewoners,
bedrijven en maatschappelijke organisaties bij de gedachtevorming betrekt
en een actieve dialoog aangaat met alle betrokkenen. Dat vraagt om een inspanning
en een actieve houding van de gemeente die zich evenwel niet lenen om specifiek
te omschrijven in een definitie en als verplichting vast te leggen. Daarmee
zou de wetgever de uitvoeringspraktijk tekort doen en om die reden is het
open planproces in het wetsvoorstel niet formeel verankerd en is ook geen
definitie van dat begrip opgenomen.Een voorbeeld van een goede toepassing van het open planproces, waar deze
leden naar vroegen, is onder andere het experiment Covecoterrein in Assen,
wat onder andere blijkt uit het feit dat tegen het bestemmingsplan geen bezwaarschriften
zijn ingediend. Andere voorbeelden zijn het Drachtstervaartproject te Smallingerland
of het project Kanaalzone in Apeldoorn. In het praktijkboek van Stad &
Milieu «Meer dan één stap vooruit», dat medio 2004
uitgebracht en breed verspreid is, zijn ook de ervaringen met het open planproces
neergelegd, zodat deze door andere gemeenten en betrokkenen kunnen worden
gebruikt. Daarnaast ga ik ervan uit dat de eerder genoemde handreiking aandacht
zal besteden aan de invulling van het open planproces. Op die manier wordt,
in samenhang met de voorwaarden die in het wetsvoorstel zijn neergelegd, gewaarborgd
dat een zorgvuldige Besluitvormings-procedure plaatsvindt. Verantwoordingsrelaties tussen gemeenten en provinciesDe leden van de PvdA-fractie vroegen naar de wijze waarop de gemeenten
zich moeten verantwoorden over een stap 3-besluit richting de provincie. Met
de verantwoording over een stap 3-besluit is in de praktijk van de experimenten
reeds enige ervaring opgedaan in de vorm van de voortgangsrapportages van
de gemeenten Den Haag en Arnhem. De gegevens die daarbij zijn verzameld hadden
onder meer betrekking op de wijze waarop het stap 3-besluit doorwerkt in andere
besluiten, zoals bestemmingsplannen of milieuvergunningen, en de wijze waarop
de compensatieverplichtingen concreet worden uitgewerkt. Ook de invulling
van het open planproces kwam aan de orde. Het monitoren van de voortgang en
de praktische effecten van het stap 3-besluit hangt uiteraard af van de inhoud
van het besluit en van de afspraken die daaromtrent zijn gemaakt. Ik verwacht
vooralsnog niet dat er grote verschillen zullen ontstaan tussen de provincies
als het gaat om de eisen die aan gemeenten worden gesteld. Ook op dit punt
kan de eerdergenoemde handreiking een uniformerende werking hebben. Daarnaast
is in het voorgestelde artikel 17, vijfde lid, van het wetsvoorstel bepaald
dat bij ministeriële regeling nadere regels zullen worden gesteld met
betrekking tot het verslag dat gemeenten aan de provincies dienen te zenden,
alsmede voor de verslagen die de provincies aan het Rijk zenden over de doeltreffendheid
en effecten van het wetsvoorstel in de praktijk. Ik ben voornemens om deze
regeling op te stellen in overleg met provincies en gemeenten. Daarmee kunnen
tevens de uitvoeringslasten en regeldruk voor provincies en gemeenten worden
beperkt tot wat uit hoofde van de regeling van hen wordt gevraagd en de regeling
zal bovendien met het oog op de evaluatie van het wetsvoorstel naar verwachting
een uniformerende werking hebben op de informatievoorziening. Overigens kunnen
gemeenten bij het monitoren van stap 3-besluiten veelal gebruik maken van
gegevens die reeds voor andere doelen of uit hoofde van andere regelingen
moeten worden verzameld, zodat een wezenlijke toename van uitvoeringslasten
of regeldruk niet wordt verwacht.In antwoord op de vraag van de leden van de PvdA-fractie naar de goedkeuringsbevoegdheid
voor stap 3-besluiten, indien met het voorstel voor de nieuwe Wet ruimtelijke
ordening (Kamerstukken II 2003/04, 28 916, nr. 1–2) de goedkeuring
van bestemmingsplannen door de provincie vervalt, kan worden opgemerkt dat
de invoering van de nieuwe Wet ruimtelijke ordening niets afdoet aan de wenselijkheid
van goedkeuring van stap 3-besluiten.Stap 3-besluiten hebben een bijzonder karakter omdat wordt afgeweken van
wettelijke normen. Daarom blijft goedkeuring nog steeds gewenst als extra
waarborg voor een zorgvuldige besluitvorming, temeer omdat dat besluit gevolgen
heeft voor de leefomgeving van burgers. Een wettelijke voorziening voor goedkeuring
van stap 3-besluiten na inwerkingtreding van de nieuwe Wet ruimtelijke ordening
zal worden opgenomen in de Interimwet via de Invoeringswet Wet ruimtelijke
ordening. Het is wenselijk dat de inhoudelijke koppeling tussen het bestemmingsplan
en het stap 3-besluit in stand blijft en dat daarnaast de procedurele koppeling
zoveel mogelijk intact blijft, met dien verstande dat de procedure moet worden
aangepast aan de systematiek van de nieuwe Wet ruimtelijke ordening. De meest
voor de hand liggende constructie is dat de beide besluiten gelijktijdig de
procedure doorlopen tot en met vaststelling, waarna het stap 3-besluit ter
goedkeuring aan de provincie wordt voorgelegd. Het bestemmingsplan wordt in
de tussentijd aangehouden tot het stap 3-besluit is goedgekeurd, waarna beide
besluiten gelijktijdig kunnen worden bekendgemaakt en in voorkomend geval
gelijktijdig de beroepsprocedure doorlopen. De leden van de PvdA-fractie vroegen naar het amendement De Krom en Spies
en mijn opvatting over marginale toetsing. Deze leden vroegen tevens of ik
van mening ben dat de toetsing door de provincie een kwaliteitstoets moet
zijn die rekening houdt met zowel inhoudelijke als procesmatige factoren en
ik kan bevestigen dat ik inderdaad die mening ben toegedaan. Van de provincie
kan dus worden verwacht dat zij controleert of de gemeente de procedurele
zorgvuldigheidseisen in acht heeft genomen, of er sprake is van een draagkrachtige
motivering, of het besluit voldoet aan de in de Interimwet, de Wet op de Ruimtelijke
Ordening of de Algemene wet bestuursrecht gestelde eisen, en of het niet in
strijd is met provinciaal (ruimtelijk) beleid.In het wetsvoorstel is de keuze vastgelegd om de verantwoordelijkheid
voor het bereiken van een optimale leefomgevingskwaliteit en een zuinig en
doelmatig ruimtegebruik primair aan de gemeente over te laten. Onder marginale
toetsing, waar de leden van de PvdA-fractie naar vroegen, zou daarom kunnen
worden verstaan dat het de bedoeling is dat de provincie zich terughoudend
opstelt bij het beoordelen van het door de gemeente genomen besluit en niet
(tijdens het voortraject of tijdens de goedkeuringsprocedure) de inhoud van
het stap 3-besluit gaat bepalen; die afweging is immers aan de gemeente voorbehouden.
Het is bovendien niet de bedoeling dat de provincie het door de gemeente gedane
voorbereidingswerk geheel of grotendeels «over doet».De indieners van het amendement waaraan de leden van de PvdA-fractie refereerden
(Kamerstukken II 2004/05, 29 871, nr. 10) en ik deelden de mening dat
dat onwenselijk zou zijn en het besluitvormingsproces onnodig zou vertragen.
Nu de Tweede Kamer het amendement heeft aangenomen, is het verwerkt in het
wetsvoorstel zoals dat aan de Eerste Kamer is voorgelegd. Indien dit wetsvoorstel
wet wordt en in werking treedt, heeft het amendement bewerkstelligd dat een
overschrijding van de beslistermijn op grond van artikel 10:31, vierde lid,
van de Algemene wet bestuursrecht tot gevolg zal hebben dat automatisch goedkeuring
is verleend aan het stap 3-besluit. Er is daarom van mijn zijde geen nadere
actie noodzakelijk.Overigens zal het hiervoor genoemde gevolg van automatische goedkeuring
zich zelden of nooit voordoen, omdat de beslistermijn zes maanden is indien
bedenkingen zijn ingebracht of dertien weken indien geen bedenkingen zijn
ingebracht. In vrijwel alle gevallen zal die termijn ruim voldoende zijn om
tot een zorgvuldig besluit te komen, zoals de leden van de CDA-fractie nog
wilden weten. Ook met het oog op een snelle besluitvorming in deze fase is
de vroegtijdige betrokkenheid van de provincie bij het voorbereiden van een
stap 3-besluit van belang.De uitwerking van het genoemde amendement zal in elk geval deel uitmaken
van de evaluatie na vier jaar, zoals de leden van de PvdA-fractie wilden weten.De leden van de PvdA-fractie vroegen tevens hoe de marginale toetsing
zich verhoudt tot de regierol van de provincies bij de naleving en handhaving
van milieuregels. De provincies hebben een regierol bij de handhaving toebedeeld
gekregen als gevolg van het recent door de Eerste Kamer aangenomen wetsvoorstel
tot wijziging van hoofdstuk 18 van de Wet milieubeheer (Handhavingsstructuur)
(Kamerstukken I 2004/05, 29 285, A). Een bijkomend voordeel daarvan is
dat de goedkeurende rol en de regierol van de provincie elkaar versterken.
De regierol die provincies zullen hebben bij de handhaving, vormt immers een
prikkel om bij de goedkeuring van een stap 3-besluit nog meer oog te hebben
voor de uitvoerbaarheid en handhaafbaarheid van een stap 3-besluit. Relatie met andere (Europese) regelgevingDe leden van de PvdA-fractie vroegen of hun opvatting wordt onderschreven
dat gemeenten, in situaties waarin de milieu- en gezondheidseffecten niet
altijd duidelijk zijn, een nader advies omtrent die mogelijke effecten zouden
moeten vragen dan wel een gezondheidseffectrapportage zouden moeten gebruiken.
Zoals de leden van de PvdA-fractie terecht opmerkten, geldt als uitgangspunt
van het wetsvoorstel dat de toepassing van de Stad & Milieubenadering
niet mag leiden tot schade aan de volksgezondheid. Uit de Wet collectieve
preventie volksgezondheid vloeit reeds de verplichting voor de gemeenteraad
voort om bij de voorbereiding van het stap 3-besluit advies te vragen aan
de gemeentelijke gezondheidsdienst (GGD). Daarnaast is in het wetsvoorstel
bepaald dat de motivering van het stap 3-besluit onder andere een beschrijving
moet bevatten van de gevolgen die de uitvoering van het besluit met zich brengt
voor het milieu en de volksgezondheid binnen het projectgebied (artikel 6,
onderdeel d). De melding van het voornemen om een stap 3-besluit op te stellen,
waarin onder meer een beschrijving op hoofdlijnen van de te verwachten gevolgen
voor de het milieu en de volksgezondheid moet worden gegeven, kan een extra
stimulans zijn om die gevolgen tijdig in kaart te brengen. Nadere eisen over
het onderzoeken van de milieu- en gezondheidseffecten acht ik dan ook niet
nodig of wenselijk.Ter ondersteuning van gemeenten en de GGD's is de gezondheidseffectscreening
ontwikkeld, die de mogelijkheid biedt om beleidsplannen vooraf kwantitatief
te toetsen op gezondheidseffecten. In de praktijk is gebleken dat deze een
nuttig hulpmiddel vormt om een gedegen afweging te maken. Niet alleen ingeval
een stap 3-besluit nodig is, maar ook bij de invulling van de stappen 1 en
2.De leden van de PvdA-fractie vroegen hoe houdbaar de Stad & Milieubenadering
is in het licht van Europese regelgeving rond met name de luchtkwaliteit.
Dit wetsvoorstel en de Stad & Milieubenadering in bredere zin zijn in
beginsel «Europaproof». ook in relatie tot Europese regelgeving
voor luchtkwaliteit. De stappen 1 en 2 van de Stad & Milieubenadering
ondervinden daarvan in elk geval niet of nauwelijks beperkingen. Voor wat
betreft de toepassing van de Stad & Milieubenadering moet van geval tot
geval worden bezien of het concrete voornemen in een individueel projectgebied
uitvoerbaar is binnen de grenzen die de luchtkwaliteitsnormen stellen. Het
is wel juist dat de mogelijkheden om een stap 3-besluit te nemen ten aanzien
van lucht niet onbeperkt zijn omdat er communautaire normen op dat terrein
zijn die de afwijking kunnen begrenzen. Het is bekend dat voor de afwijking
van normen voor luchtkwaliteit in sterke mate geldt dat de toepassingsmogelijkheden
beperkt zijn. De leden van de PvdA-fractie merkten terecht op dat de Afdeling
Bestuursrechtspraak van de Raad van State in haar uitspraak over het stap
3-besluit in Vlaardingen van mening was dat luchtkwaliteit vanaf de start
van de planvorming moet worden meegenomen. Die uitspraak had te maken met
de omstandigheid dat het stap 3-besluit op een eerder moment was genomen dan
het bestemmingsplan, op een moment dat de gemeente Vlaardingen nog niet beschikte
over onderzoeksresultaten om aan te tonen dat het bestemmingsplan voor wat
betreft luchtkwaliteit uitvoerbaar zou zijn. Dat was derhalve in de kern vooral
een procedureel gebrek en roept daarom mijns inziens geen twijfels op omtrent
de europeesrechtelijke houdbaarheid van de Stad & Milieubenadering in
het algemeen.De vraag of in een concrete situatie een voorgenomen stap 3-besluit en
het bijbehorende bestemmingsplan verenigbaar zijn met luchtkwaliteitsnormen
is van doorslaggevend belang voor een individueel stap 3-besluit. Het is daarom
wel van essentieel belang om dat in een vroeg stadium te onderzoeken.
In zoverre deel ik in elk geval ten zeerste de opvatting van de leden van
de PvdA-fractie dat reeds in stap 1 en 2 het onderzoeken van eventuele schending
van normen voor luchtkwaliteit prioriteit moet hebben. Ook bij het uitvoeren
van de stappen 1 en 2 is dat al van belang, want al in stap 1 en 2 onderzoekt
de gemeente de beperkingen die milieunormen kunnen opwerpen. Daarbij komt
vanzelfsprekend ook aan de orde of die beperkingen reeds kunnen worden weggenomen
met maatregelen die deel uitmaken van stap 1 of 2, dan wel dat de gemeente
voorziet dat ook stap 3 nodig zal zijn om de gewenste ruimtelijke ontwikkelingen
te realiseren.De oplossing om vertraging of afstel in een laat stadium te voorkomen,
waar de leden van de PvdA-fractie naar vroegen, volgt uit het voorgaande.
De voorgestelde procedurele en inhoudelijke koppeling tussen het stap 3-besluit
en het bestemmingsplan houdt in dat beide besluiten gelijktijdig worden genomen
(in plaats van volgtijdelijk). Dat waarborgt dat duidelijkheid over de vraag
of ook het bestemmingsplan uitvoerbaar is niet kan uitblijven, omdat toetsing
(door de gemeente) van het ontwerpbestemmingsplan aan milieukwaliteitsnormen
dan altijd plaatsvindt tegelijk met het stap 3-besluit. Dan wordt meteen onderzocht
of de ruimtelijke plannen waarvoor een stap 3-besluit nodig is, ook voldoen
aan de normen voor luchtkwaliteit. De sterke onderlinge relatie is juist de
reden geweest om in het wetsvoorstel te kiezen voor deze koppeling. Bovendien
volgt uit het voorgestelde artikel 4, derde lid, dat de gemeenteraad uitsluitend
een stap 3-besluit kan nemen nadat hij zich ervan heeft vergewist dat de gewenste
ruimtelijke ontwikkeling niet mogelijk is zonder een stap 3-besluit. Dat vereist
een onderzoek naar eventuele schending van milieukwaliteitsnormen voor lucht
(en andere milieuaspecten), dat dan als vanzelfsprekend onderdeel uitmaakt
van de stappen 1 en 2.De waarborg dat de gemeenteraad bij het toepassen van de Stad & Milieubenadering
handelt zoals hiervoor is beschreven, wordt geboden door de provinciale goedkeuring
en de rechtsbescherming die openstaat met betrekking tot het stap 3-besluit.
De toetsing omvat mede de vraag of aan de genoemde voorwaarde voor het nemen
van een stap 3-besluit is voldaan.Naar aanleiding van de motie-Meindertsma (Kamerstukken I 2004/05, XXI-A),
waaraan de leden van de PvdA-fractie refereerden, heb ik toegezegd die uit
te zullen voeren door een overzicht op te stellen van richtlijnen met ruimtelijke
impact, vertaald in beleidsconsequenties, en deze aan het parlement te zenden.
Binnen het Ministerie van VROM zal ook in de toekomst nadrukkelijk aandacht
worden geschonken aan EU-beleid.De europeesrechtelijke consequenties voor dit wetsvoorstel hebben zich
vertaald in de reikwijdte van het wetsvoorstel. Bovendien is in de memorie
van toelichting (paragraaf 5.2) een overzicht van relevante richtlijnen
opgenomen, waarbij globaal is aangegeven wat de gevolgen daarvan zijn voor
de toepassing van het wetsvoorstel. Maar ook op gemeentelijk niveau is nog
een beoordeling nodig, die immers afhangt van de lokale omstandigheden.Wijze van wettelijke verankeringDe wijziging van de Wet geluidhinder die momenteel aanhangig is bij de
Eerste Kamer (Kamerstukken I 2004/05, 29 879, A), waar de leden van de
PvdA-fractie aan refereerden, beoogt een brede herziening van de Wet geluidhinder,
onder meer door bevoegdheden te decentraliseren, tegemoet te komen aan diverse
wensen uit de bestuurlijke praktijk en leemten en onduidelijkheden weg te
nemen. De wijziging van de Wet geluidhinder regelt dan ook niet hetzelfde
als dit wetsvoorstel. Er is wel een sterke samenhang tussen deze beide wetsvoorstellen, omdat
de wijziging van de Wet geluidhinder tevens de doorwerking van dit wetsvoorstel
in de Wet geluidhinder regelt; zie paragraaf 4 van de memorie van toelichting
bij dat wetsvoorstel (Kamerstukken II 2004/05, 29 879, nr. 3). Het
betreft met name de wijze waarop in een stap 3-besluit vastgestelde geluidwaarden
moeten worden toegepast bij het gebruik van bevoegdheden op grond van de Wet
geluidhinder. De wijziging van de Wet geluidhinder doet mijns inziens dan
ook niets af aan de noodzaak van dit wetsvoorstel.De noodzaak van dit wetsvoorstel is met name gelegen in de behoefte om
een evenwicht te vinden tussen behoud van milieukwaliteit enerzijds en zorgen
dat ruimtelijke ontwikkelingen niet onaanvaardbaar worden belemmerd anderzijds.
Dat blijkt in de praktijk steeds moeilijker omdat de spanning tussen ruimtegebruik
en milieukwaliteit sterk is toegenomen. Naar aanleiding van een vraag over
de fundamentele waarde van milieukwaliteitsnormen in relatie tot dit wetsvoorstel
tijdens de behandeling van het voorstel in de Tweede Kamer, heb ik geantwoord
dat dit wetsvoorstel die waarde juist onderstreept. Daartoe heb ik betoogd
dat, gegeven de groeiende spanning tussen ruimtegebruik en milieukwaliteit,
een uitzondering op de regel meer recht doet aan de waarde van milieukwaliteitsnormen
dan een algehele versoepeling van die normen, ook in verhouding tot het beperkte
aantal knelpunten. Dat ik een algehele versoepeling van milieunormen een te
vergaande ingreep vind, neemt niet weg dat ik er naar streef dat de afwijkingsmogelijkheid
wordt opgenomen in de bestaande milieu- en/of ruimtelijke ordeningswetgeving,
zoals ik reeds heb gemeld in mijn brief van 7 november 2002 aan de voorzitter
van de Vaste Kamercommissie voor VROM (Kamerstukken II 2002/03, vrom21008).
Aangezien dat een wetgevingstechnisch meer complexe operatie is en dus meer
tijd kost, heb ik dat voor de langere termijn toegezegd en voor de korte termijn
een afzonderlijke wet voorgesteld. De horizonbepaling dient daarbij als waarborg
dat de structurele verankering niet achterwege wordt gelaten. Hoe de stappenbenadering
en de compensatieregeling precies ingepast kunnen worden in de reeds bestaande
wetgeving, zoals de leden van de PvdA-fractie wilden weten, zal worden bestudeerd
nadat dit wetsvoorstel in werking is getreden. Daarbij moet worden bezien
hoe de systematiek van de Stad & Milieubenadering kan worden ingepast
in de systematiek van de bestaande wetgeving.Om te waarborgen dat een afwijking uitzondering blijft en niet de norm
wordt, zoals deze leden wilden weten, kan bij de structurele verankering dezelfde
stappenbenadering worden gehanteerd, die in dit wetsvoorstel gepaste drempels
opwerpt voor het nemen van een afwijkingsbesluit (zie met name het voorgestelde
artikel 4, derde lid, en de zware motiveringseisen).De intermediaire rol met betrekking tot relevante wetgeving die onder
verantwoordelijkheid van VROM valt, waar de leden van de CDA-fractie naar
vroegen, neem ik graag op mij. Mijn streven is er te allen tijde op gericht
om een integrale benadering van de leefomgeving te stimuleren en te faciliteren.
Dit wetsvoorstel is een voorbeeld van een maatregel die in dat kader is voorgesteld.
Ik span mij er graag voor in dat wetgeving, waarvoor een andere bewindspersoon
eerstverantwoordelijk is, geen beletsel vormt voor die integrale benadering.
Waar nodig en waar mogelijk zal ik daarom vanzelfsprekend, in goed overleg
met andere bewindspersonen, mij maximaal inspannen om die integrale benadering
mogelijk te maken. Ik vermoed daarbij dat met deze vraag wordt gedoeld op
de natuurwetgeving die tijdens het plenaire debat in de Tweede Kamer aan de
orde is geweest en herhaal daarom wat ik tijdens dat debat ook heb betoogd:
het is de vraag in hoeverre dat voor wat betreft de natuurwetgeving
in concreto nodig en mogelijk is, omdat de wetgeving op dat terrein ofwel
zelf reeds mogelijk-heden voor flexibele toepassing biedt (vrijstellings-
en ontheffingsmogelijkheden in de Flora- en Faunawet en de Natuurbeschermingswet)
ofwel dat de normen in die wetgeving naar hun aard niet geschikt zijn voor
een afwijking volgens de systematiek van de Stad & Milieubenadering (zo
zijn de normen in de Natuurbeschermingswet vooral procedurele normen).De voorgestelde Interimwet kan mijns inziens naast het Besluit luchtkwaliteit
2005, met inbegrip van de zogenoemde saldobenadering, bestaan, zoals de leden
van de CDA-fractie wilden weten. In de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel
is onderkend dat de toepassingsmogelijkheden voor een afwijking van luchtkwaliteitsnormen
op grond van dit wetsvoorstel beperkt zijn vanwege de strenge Europese normen.
Gezien het grote belang van de integrale benadering voor het succesvol toepassen
van de Stad & Milieubenadering, vind ik het wenselijk dat luchtkwaliteit
deel uitmaakt van dit wetsvoorstel. Ook als het toepassen van stap 1 en 2
niet leidt tot een stap 3-besluit, waarborgt het opnemen van luchtkwaliteit
immers dat ook bij het toepassen van stap 1 en 2 aandacht wordt besteed aan
luchtkwaliteit in samenhang met andere milieuaspecten.Het uitgangspunt van het wetsvoorstel is dat de gemeenten en provincies
primair verantwoordelijk zijn voor de implementatie. Dat neemt niet weg, in
antwoord op de vraag van de leden van de CDA-fractie, dat het naar mijn idee
vanzelfsprekend is dat het Ministerie van VROM waar noodzakelijk en mogelijk
gemeenten en provincies zal ondersteunen bij de uitvoering van dit wetsvoorstel.
Ik verwijs daarbij onder meer naar de betrokkenheid van het ministerie bij
de eerder genoemde handreiking die door provincies en gemeenten wordt opgesteld.
Daarnaast zullen in het najaar in samenwerking tussen het IPO, de VNG en het
ministerie vijf regionale conferenties worden georganiseerd waarbij voorlichting
zal worden gegeven over het wetvoorstel (en de handreiking) en ook gelegenheid
zal zijn om van gedachten te wisselen over de praktische toepassing ervan.De vraag van de leden van de CDA-fractie over het verantwoord zijn van
de beoordelings-termijnen is reeds beantwoord in het onderdeel «Verantwoordingsrelaties
tussen gemeenten en provincies».De Staatssecretaris van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en
Milieubeheer,P. L. B. A. van Geel 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20052006-29871-C.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl