Landenbeleid structurele bilaterale hulp; Brief minister inzake toepassing criteria bij landenkeuze bilaterale ontwikkelingsbeleid en financiële onderbouwing beleid
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26433, nr. 2

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

03-06-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

26433 nr. 2

17-05-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamBIJLAGE
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26433Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 30 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 433Landenbeleid structurele bilaterale hulpnr. 2BRIEF VAN DE MINISTER VOOR ONTWIKKELINGSSAMENWERKINGAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 17 mei 1999Onder verwijzing naar de brief van de Griffier van de vaste commissie
voor Buitenlandse Zaken (zie bijlage) d.d. 31 maart 1999, kan ik U als volgt
informeren.De Minister voor Ontwikkelingssamenwerking,E. L. Herfkens In uw brief van 30 maart 1999 vraagt u om nadere schriftelijke informatie
over de toepassing van de criteria bij de landenkeuze ten behoeve van het
bilaterale ontwikkelingssamenwerkingsbeleid en om een financiële onderbouwing
van dat beleid.Bij deze wil ik graag aan dat verzoek voldoen.Bij de selectie ben ik uitgegaan van de lijst van 78 landen ten behoeve
waarvan Nederland in 1997 ten minste een bedrag van 1 miljoen gulden spendeerde.
Deze landen heb ik gerangschikt op mate van armoede. Conform de wens van de
Kamer (Motie Dijksma c.s. nr. 25 (26 200-V)) om de hulp « ...zoveel
mogelijk te concentreren op de armste landen die voldoen aan criteria voor
goed bestuur en goed sociaal-economisch beleid» heb ik me daarbij niet
laten leiden door de categorie Minst Ontwikkelde Landen (MOL's) die door de
VN wordt gehanteerd. Onder deze groep vallen immers vele «failed states»
en landen als Birma en Afghanistan, zodat in combinatie met de criteria voor
goed bestuur en goed beleid wel erg weinig landen zouden overblijven. Overigens
staat een groot aantal van de uiteindelijk geselecteerde landen niettemin
te boek als MOLs.Ook de plaatsing van landen op de zogenoemde Human Development Index van
UNDP lijkt in het licht van de wens van de Kamer geen goed criterium voor
landen-selectie. Doordat de HDI de mate van armoede combineert met prestaties
op het sociale vlak (alfabetiseringsgraad, levensverwachting) komen landen
met relatief geringe armoede en een relatief slecht sociaal beleid op een
lage plaats terecht. Selectie van die landen zou neerkomen op het belonen
van slecht beleid en het bestraffen van goed beleid. Dat maakt de HDI, zoals
ook UNDP erkent, ongeschikt voor landenselectie in de door de Kamer en mijzelf
gewenste zin.Een criterium dat beter aan deze eisen voldoet is de mate waarin landen
in aanmerking komen voor zachte leningen van de Wereldbank. De toegang tot
deze leningen van de International Development Association (IDA), de zogenoemde
«IDA-eligibility», wordt bepaald door de relatieve armoede van
een land en de mate waarin het land toegang heeft tot de internationale kapitaalmarkt.
Daarnaast wordt er in dit kader gekeken naar de kwaliteit van het beleid.
Die bepaalt de «IDA-performance».IDA-eligibility en IDA-performance zijn dan ook voor mij de eerste criteria
geweest om landen wel of niet in aanmerking te laten komen voor een structurele
bilaterale relatie. Onder de landen die afvallen omdat ze simpelweg te rijk
zijn (geworden) bevinden zich onder meer Namibië, Thailand, Chili, Brazilië,
Peru, Colombia, Guatemala, El Salvador, Jamaica, Jordanië, Marokko, Tunesië
en Algerije. Ook de langdurige «low-performers» op de Wereldbank-criteria
voor de kwaliteit van het sociaal-economische beleid zijn afgevallen; een
goed voorbeeld daarvan is Kenia.De keuze die met deze eerste selectie in beginsel is gemaakt voor de relatief
armere landen impliceert dat er landen overblijven die juist vanwege hun relatieve
armoede eerder dan andere te maken hebben met corruptie, zwakke instituties
en een slecht ontwikkelde civil society. Door bij de verdere selectie niet
met absolute standaarden te werken, maar te kijken naar de relatieve kwaliteit
van beleid en bestuur, meen ik aan die correlatie recht te hebben gedaan,
waarbij relatief wil zeggen in vergelijking met andere landen in vergelijkbare
omstandigheden (dezelfde inkomensgroep, dezelfde regio of anderszins).Binnen deze context is ten aanzien van de resterende landen een beoordeling
gemaakt van het gevoerde sociale en economische beleid en van de kwaliteit
van het bestuur. De regio-eenheden van het departement hebben mede op basis van informatie
van de posten in de betrokken landen een specifieke screening per land uitgevoerd
aan de hand van de criteria voor landenselectie uit mijn brief van 5 november
1998 zoals die door de Tweede Kamer bij de behandeling van de begroting 1999
zijn vastgelegd (motie Dijksma c.s.).Bij die screening is per land vooral gelet op geboekte resultaten en het
perspectief op verdere verbeteringen. Daarbij zijn kengetallen en kwalitatieve
gegevens gebruikt van internationale instellingen als de Wereldbank, het IMF
en VN-instellingen en van diverse NGO's als Amnesty International, Human Rights
Watch en Transparency International. Ook is geput uit landenanalyses en mensenrechtenrapportages
van de Nederlandse ambassades en van de evaluaties van IOB, de inspectiedienst
van het Ministerie.Zo kon een analyse worden gemaakt van negatieve en positieve trends met
betrekking tot kwaliteit van beleid en bestuur. Het gaat er daarbij uiteindelijk
om of op deze terreinen een zodanige ontwikkeling gaande is dat er voldoende
vertrouwen is dat armoedebestrijding tot resultaat leidt. Een dergelijke screening
is allerminst een mechanisch proces.Deze benadering is gebaseerd op een in de laatste jaren gegroeide internationale
consensus over zowel de inhoud als de betekenis van de begrippen «goed
beleid» en «goed bestuur». In mijn brief van 26 februari
heb ik die criteria gedefinieerd conform hetgeen daarover in een reeks van
internationale conferenties is vastgelegd. De in het verleden gekoesterde
gedachte dat landen met een slecht beleid en een slecht bestuur met hulp en
de daaraan verbonden condities op andere gedachten kunnen worden gebracht,
is verlaten. Nederland staat hierin niet alleen. In toenemende mate huldigen
donoren en ontvangers van hulp de gedachte dat een zekere kwaliteit van beleid
en bestuur voorwaarde is voor effectieve hulpverlening, zoals ook blijkt uit
een serie van VN-documenten.Deze groeiende consensus gaf ook de mogelijkheid de gevolgde aanpak zo
veel mogelijk te toetsen aan het werk dat op dit punt wordt verricht door
multilaterale organisaties. De Wereldbank bijvoorbeeld voert dergelijke analyses
al ongeveer tien jaar uit ten behoeve van de allocatie van IDA-middelen. Hiertoe
wordt per land, zoals gezegd, de «IDA-performance» gemeten. Dit
gebeurt aan de hand van twintig criteria.Deze twintig criteria zijn onder te verdelen in drie clusters:1) tien criteria voor het beoordelen van beleid gericht op duurzame groei
en op armoedebestrijding;2) vier criteria inzake beleid gericht op het verminderen van ongelijkheden;
en3) zes criteria gericht op governance en management van de
publieke sector.Op al deze criteria wordt een score gegeven. Tezamen met een score voor
de kwaliteit van de WB-projectenportefeuille wordt een totaalscore opgemaakt.
Deze totaalscore kan neerwaarts worden bijgesteld indien het betrokken land
op een aantal van de criteria voor governancezeer zwak presteert.
In dat geval vindt een generieke korting plaats van 33% op de totaalscore;
voor deze landen gaat men er van uit dat de governance dermate
zwak is dat het algehele klimaat voor het bereiken van resultaten daardoor
negatief wordt beïnvloed en de kans op effectieve armoedebestrijding
danig vermindert. Voorbeelden van landen met een generieke korting vanwege
zeer zwakke governance zijn Angola, Kenia, Nepal en Cambodja. Voor
een toelichting op de door de Wereldbank in 1998 gevolgde methode voor het
opmaken van de beoordeling van landen moge worden verwezen naar de bijlage (Country Performance and IDA Allocations; IDA/SecM98–502;
September 16, 1998; FOR OFFICIAL USE ONLY)1.De door de Wereldbank gehanteerde methode van het maken van beoordelingen
is in ontwikkeling. Dit jaar nog wil de Wereldbank de samenstelling van de
door haar gehanteerde twintig indicatoren wijzigen. Er is sprake van het samenvoegen
van enkele macro-economische indicatoren en de introductie van twee nieuwe
indicatoren, te weten Building Human Capital en Fostering Gender Equality
and Social Inclusion. E.e.a. geeft invulling aan een ook door Nederland bepleite
ontwikkeling waarbij naast macro-economisch beleid ook meer en meer aandacht
gegeven wordt aan beleid gericht op het tegengaan van sociale ongelijkheid.Van groot belang is de methode zoveel als mogelijk te objectiveren, zodat
een zo goed mogelijke vergelijkingsgrondslag ontstaat. Voor het betrokken
land zelf is het van belang om zichzelf te kunnen spiegelen aan landen die
in een vergelijkbare ontwikkelingsfase verkeren. Voorts kunnen de beoordelingen
over een reeks van jaren naast elkaar worden gelegd om te kunnen bepalen of,
en zo ja in welke mate, vooruitgang is geboekt.Ik vind het van groot belang dat dergelijke beoordelingen in openheid
tot stand komen en dat de resultaten ervan kunnen worden verspreid. Aarzelend
lijkt de Wereldbank deze weg op te gaan. Nederland zal op transparantie en
coördinatie aandringen, zodat doublures worden voorkomen, uitkomsten
kunnen worden bediscussieerd en betrokkenen de vruchten van de analyses kunnen
plukken. Daarbij is het een handicap dat de Wereldbank zich per definitie
niet gemakkelijk negatief kan uitlaten over prestaties van staten die mede-aandeelhouder
zijn van de Bank. In het geval van lenende landen speelt daarbij de vrees
een rol dat hun reputatie op de internationale kapitaalmarkt negatief wordt
beïnvloed. Overigens spreekt het vanzelf dat het ook voor andere internationale
organisaties – bijvoorbeeld de VN-Economische Commissie voor Afrika –
moeilijk is zich kritisch te uiten over het beleid gevoerd door hun eigen
lidstaten.De resultaten van de interne screening zijn vervolgens gelegd naast de
resultaten van de analyses van de Wereldbank met betrekking tot de geselecteerde
IDA-landen. De uitkomsten per land zijn vergeleken. Ook met vertegenwoordigers
van VN-organisaties is bij voorkomende gelegenheden door mij uitgebreid over
de voorgenomen selectie gesproken.In de grote meerderheid van de gevallen kwamen uitkomsten van die analyses
en gesprekken overeen met wat het ambtelijk proces in het eigen apparaat opleverde.
Waar het de beoordeling van sociaal-economisch beleid betreft bleek sprake
van een hoge mate van overeenstemming tussen Nederland en de Wereldbank. Verschillen
van inzicht traden vooral op bij de beoordeling van de kwaliteit van het bestuur,
waar Nederland vaak tot een negatiever oordeel kwam dan de Wereldbank. Beoordeling
van de Wereldbank op het vlak van «good governance» vindt nog
altijd plaats op een te beperkt palet; de mensenrechtensituatie speelt daarin
bijvoorbeeld nauwelijks een rol.In een dertigtal landen worden de resultaten en vooruitzichten op het
vlak van beleid en bestuur kansrijk en vertrouwenwekkend geacht. De rest viel
af. Onder de afvallers bevinden zich onder meer Sierra Leone, Cambodja, Kenia,
Haïti, Angola en Honduras.Ook een land als Albanië kwam niet op de lijst voor structurele bilaterale
samenwerking omdat er onvoldoende aanleiding is vertrouwen te hebben in een
ontwikkeling ten goede op het vlak van beleid en bestuur. Uiteraard blijft
Albanië zonodig wel ruimhartig humanitaire hulp ontvangen; ook komt het
voor op de lijst van landen waaraan Nederland specifiek hulp wil blijven geven
op het vlak van mensenrechten, vredesopbouw en goed bestuur.Daarmee was het selectieproces niet voltooid. Zoals ik in mijn brief van
26 februari uiteenzette dient dit immers twee doelen: behalve de vergroting
van effectiviteit door de hulp te richten op arme landen met relatief goed
beleid en goed bestuur wordt ook beoogd het aantal landen meer in overeenstemming
te brengen met de beperkte Nederlandse uitvoeringscapaciteit. Met name dit
laatste vroeg om verdere inkrimping van de lijst.Daartoe hebben we ons eerst de vraag gesteld welke toegevoegde waarde
een structurele bilaterale relatie met Nederland voor de resterende landen
heeft. Voor die landen werd vastgesteld in welke mate de behoefte aan hulp
wordt gedekt door de internationale gemeenschap in het algemeen en door Nederland
in het bijzonder, en of Nederland daar een specifieke inhoudelijke bijdrage
aan toevoegt.Dit gaf de mogelijkheid tot verdere selectie. Landen waar de beschikbaarheid
van hulp de behoefte overtreft, of waar de opnamecapaciteit te gering is in
verhouding tot de hoeveelheid beschikbare hulp, zonder dat het mogelijk was
daar samen met andere donoren middels een sectorale aanpak wat aan te doen,
vielen af. Zo verdwenen onder meer Nepal en Kaap-Verdië van de lijst.
Voor landen, als bijvoorbeeld Ivoorkust, waar de toegevoegde waarde voor armoedebestrijding
van een extra hulpgulden relatief gering is, gold hetzelfde. Landen die ondergefinancierd
zijn – Vietnam, Macedonië, Ethiopië- en landen waar het marginaal
effect van hulp op armoedebestrijding relatief groot is – Bangladesh –
kwalificeerden met voorrang voor een structurele bilaterale relatie.Voorrang kregen ook die landen binnen deze groep als bijvoorbeeld Mozambique
en – wederom – Macedonië (mede op grond van de rapportage
van HCNM) die een sleutelrol (kunnen) spelen bij het voorkomen van (de escalatie
van) conflicten in een regio. Zambia kreeg mede om deze laatste reden vooralsnog
het voordeel van de twijfel.Nadat er zo opnieuw een aantal landen was afgevallen is gekeken naar de
omvang en kwaliteit van het lopende Nederlandse OS-programma. Al te abrupte
breuken met het verleden zijn immers om verschillende redenen niet gewenst.
De opbouw van een veelomvattend Nederlands bilateraal programma in een land
waar zo'n programma nog niet bestaat en waar geen Nederlandse vertegenwoordiging
aanwezig is, is onnodig kostbaar; in dergelijke gevallen kan beter van bestaande
multilaterale of particuliere kanalen gebruik worden gemaakt. Andersom zou
een plotseling vertrek uit een land waar Nederland al een grote bilaterale
presentie heeft tot ongewenste kapitaalvernietiging leiden. In die zin heeft
de continuïteit, binnen de randvoorwaarden van de drie hoofd-criteria,
een belangrijke rol gespeeld. Die continuïteit vormt een belangrijke
reden voor het vooralsnog handhaven van de structurele bilaterale relatie
met Zambia, Zimbabwe en Pakistan. Hoewel beleid en bestuur in die landen zich
zodanig hebben ontwikkeld dat stopzetting van een structurele bilaterale relatie
op dit moment te rechtvaardigen zou zijn geweest, heb ik, gezien de omvang
en betekenis van het huidige Nederlandse OS-programma en het belang van continuïteit,
besloten de relatie voort te zetten en na een jaar opnieuw te bezien. In de
tussenliggende tijd zal met de betrokken landen intensief overleg worden gevoerd,
waarbij van Nederlandse kant duidelijk gemaakt zal worden welke verbeteringen
noodzakelijk zijn om voortzetting van de relatie ook in de toekomst mogelijk
te maken.Hetzelfde geldt voor Ethiopië en Eritrea. Zij komen vooralsnog op
de lijst, maar het huidige open grensconflict tussen beide landen is een extra aandachtspunt. In beide gevallen zal ik het tijdelijk (en eventueel
gedeeltelijk) bevriezen van de hulpgelden overwegen indien de oorlogshandelingen
niet op korte termijn gestaakt worden.Daarnaast zal er nog sprake zijn van drie in de tijd beperkte bilaterale
hulprelaties: met Zuid-Afrika, Egypte en de Palestijnse Gebieden. In de brief
van 26 februari is uiteengezet op grond van welke uitzonderlijke overwegingen
ik vooralsnog gekozen heb voor voortzetting van deze bilaterale relaties.Een zekere continuïteit is overigens ook gewaarborgd doordat ook
in de niet voor een structurele bilaterale relatie gekwalificeerde landen
nog specifieke thematische programma's kunnen worden uitgevoerd op een of
meer van de volgende drie terreinen: het bedrijfslevenprogramma, programma's
rond mensenrechten, vredesopbouw en de kwaliteit van het bestuur en het milieuprogramma.
Ik heb u daarover in mijn brief van 26 februari geïnformeerd. Hoewel
er op die lijsten ook rijkere ontwikkelingslanden voorkomen, is de hulp ook
hier, conform de wens van de Kamer, meer dan voorheen gericht op de armere
ontwikkelingslanden. Plaatsing op deze lijsten van landen waarmee Nederland
een meeromvattende hulprelatie heeft maar die hiervoor niet langer kwalificeren
maakt het mogelijk de Nederlandse hulpinspanning geleidelijk af te bouwen.
Vanuit die optiek valt het te verwachten dat deze specifieke lijsten in de
toekomst korter worden.Bij de selectie van landen voor de themaspecifieke instrumenten heeft
slechts een marginale toetsing plaatsgevonden op de algemene criteria voor
de structurele bilaterale relatie; vooral is gekeken naar meer specifieke
criteria per beleidsterrein. De specifieke beleidsdoelstellingen op de in
de brief genoemde deelterreinen kunnen ook slechts met de inzet van een specifiek
instrument worden gerealiseerd. Dat noopt tot het leveren van maatwerk. Zo
zal het bedrijfsleveninstrumentarium in landen met een «enabling environment»
voor de particuliere sector worden ingezet ter ondersteuning van de economische
ontwikkeling. Waar Nederlandse ervaring, deskundigheid en presentie bijdragen
aan respect voor mensenrechten, aan vredesopbouw of aan verbetering van de
kwaliteit van het bestuur, zullen projecten en programma's met dat specifieke
oogmerk worden uitgevoerd. Daar waar grote milieuproblemen bestaan, de desbetreffende
overheid op dit terrein een actief beleid voert en de Nederlandse inspanning
een relatief hoog milieurendement heeft zullen milieu-projecten en -programma's
worden uitgevoerd.Tenslotte wil ik nog kort stil staan bij de verdere gang van zaken in
de 19 geselecteerde landen. Zoals aangekondigd in mijn brief van 5 november
dient de Nederlandse hulp aan deze landen naar mijn overtuiging zoveel mogelijk,
en met inachtneming van noodzakelijke overgangsperiodes, in een beperkt aantal
sectoren te worden geconcentreerd. Ook de inspectiedienst IOB heeft in een
aantal evaluaties die conclusie getrokken. Eveneens heeft IOB bij voortduring
gewezen op het belang van commitment aan de ontvangende kant. Dat pleit ervoor
de keuze voor sectoren zoveel mogelijk door het ontvangende land te laten
maken. Dat betekent niet dat ze daarin volledig de vrije hand hebben. De sectorkeuze
moet plaats vinden binnen het raamwerk van de internationale consensus zoals
die zich in de jaren negentig in een reeks van internationale conferenties
heeft gevormd. Dat betekent dat duurzame armoedebestrijding voor de hulp-ontvangende
regering bij de sectorkeuze leidraad dient te zijn. Ook de transparantie van
de overheidsbegroting is een belangrijke voorwaarde, al is het maar om te
voorkomen dat steun die voor de ene sector wordt gegeven vanwege het bestaan
van fungibiliteit in een andere sector wordt aangewend. Tenslotte wil ik,
als derde voorwaarde voor een succesvol sectorbeleid, decentralisatie
noemen. Dit is van groot belang om te waarborgen dat gegeven steun binnen
sectoren ook inderdaad tot op de basis van de samenleving effect heeft.Binnen dergelijke beleidskaders en ondersteund door een beleidsdialoog
ter plekke kan maximale zeggenschap aan het ontvangende land worden verleend
en verplicht Nederland zich als donor tot het aangaan van een langdurige,
programmatische samenwerking en tot inbedding van de hulp in het beleid van
het ontvangende land. Voor een evenwichtige donor-inspanning en een maximaal
hulp-rendement is afstemming tussen donoren daarbij van groot belang.De verantwoordelijkheid voor de juiste aanwending van de donor-steun binnen
de gekozen sectoren ligt in belangrijke mate bij het ontvangende land. De
landen zijn zo gekozen dat ze die verantwoordelijkheid, naar mijn oordeel,
waar kunnen maken. Daarbij is het vanzelfsprekend van groot belang dat er
een voortdurende monitoring plaatsvindt van de mate waarin de geselecteerde
landen gekwalificeerd blijven op grond van de gehanteerde criteria. Juist
ook omdat Nederland in de voorziene situatie in minder landen actief is kan
in de dialoog met het ontvangende land van Nederlandse zijde ook meer kwaliteit
worden geleverd. De aanwezige deskundigheid kan in de toekomst gebundeld in
de geselecteerde landen worden ingezet; de desbetreffende Ambassades zullen
kunnen beschikken over voldoende expertise op het terrein van ontwikkelingssamenwerking.
Ook voor de landen op de drie thema-specifieke lijsten zal voldoende thema-deskundigheid
verzekerd kunnen worden. Bundeling en concentratie van deskundigheid maakt
het ten slotte mogelijk meer gericht en pro-actief het beleid van multilaterale
organisaties te beïnvloeden en donorcoördinatie meer inhoud te geven.Met de betrokken landen zal over de zogenoemde sectorale benadering de
komende maanden verder overleg worden gevoerd.U vroeg ook naar de financiële onderbouwing van het nieuwe landenbeleid.
Daartoe dient het volgende:In het kader van de begrotingsvoorbereiding 2000 zullen de financiële
meerjaren-allocaties worden vastgelegd voor de landen waarmee een structurele
OS-relatie van overheid tot overheid wordt aangegaan. Het is thans nog niet
mogelijk hierover exacte informatie te verstrekken,a. omdat de definitieve uitkomst van het parlementaire debat over de landenselectie
moet worden afgewachtb. omdat de exitstrategieën en het daarmee samenhangende financieel
beslag nog niet vast staanc. omdat het beleidsoverleg met de individuele landen op basis van ownership
hunnerzijds nog moet plaatsvinden.Het totaal beschikbare budget voor het bilaterale programma zal in beginsel
op het resultaatsniveau 1999 worden gehandhaafd. Dat betekent dat er –
onvoorziene budgettaire omstandigheden voorbehouden – in de loop der
jaren, ten koste van de landen die niet geselecteerd zijn waar Nederland nu
nog steun geeft, meer geld besteed kan worden in de landen waarmee Nederland
een structurele bilaterale relatie onderhoudt.Tot slot diene dat in alle gesprekken met betrokkenen die de laatste tijd
hebben plaatsgevonden telkenmale is benadrukt dat mijn beleidsvoornemens vooralsnog
een regeringsstandpunt betreffen en dat parlementaire goedkeuring is vereist
alvorens e.e.a. daadwerkelijk zal worden geïmplementeerd. Nederlandse
Ambassades in de betrokken landen zijn gevraagd voorstellen voor te bereiden
over de toekomstige vormgeving van eventuele ombouw- of afbouwstrategieën.
Vanzelfsprekend zullen ook hierover geen beslissingen worden genomen vooruitlopend
op de discussie met Uw Kamer. Graag zal ik deze discussie binnenkort met U
voeren. BIJLAGE's-Gravenhage, 30 maart 1999Aan de Minister voor OntwikkelingssamenwerkingNaar aanleiding van uw brief inzake landenkeuze ontwikkelingssamenwerking
(Kamerstuk 26 433, nr. 1) verzoek ik u namens de vaste commissie voor
Buitenlandse Zaken om nadere schriftelijke informatie over de toepassing van
de criteria bij de door u gemaakte keuzen. Voorts verzoek ik u om uw brief
van een financiële onderbouwing te voorzien. Ik deel u mede dat de door
de commissie eerder gemaakte procedure-afspraken ongewijzigd zijn.De griffier van de commissie,Hommes XNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26433-2.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl