Wijziging Wet op de jeugdzorg i.v.m. gemeentelijke verantwoordelijkheid voor de jeugdketen; Memorie van Toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-26 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31977, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

22-06-2009

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2008-2009

31977 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31977Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 48 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 977Wijziging van de Wet op de jeugdzorg in verband met het opnemen van
een gemeentelijke verantwoordelijkheid voor de jeugdketennr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGALGEMEEN1. InleidingDit wetsvoorstel komt voort uit twee beleidsvoornemens van het kabinet
die nauw met elkaar verbonden zijn. Ten eerste betreft dit het geven van meer
aandacht aan preventieve ondersteuning van jeugdigen en gezinnen. Om dit te
realiseren krijgen gemeenten met dit voorstel de plicht zorg te dragen voor
de totstandkoming van Centra voor Jeugd en Gezin. Via deze Centra voor Jeugd
en Gezin zal opvoeden opgroeiondersteuning voor alle jeugdigen en gezinnen
die daar gebruik van willen maken, door middel van bundeling van dienstverlening
breed beschikbaar worden gesteld. Hiermee wordt beoogd de eigen kracht van
jeugdigen en hun ouders te versterken ten behoeve van een goede ontwikkeling
van de jeugdige. Tevens wordt hiermee beoogd risico’s eerder op te sporen
en problemen eerder en beter aan te pakken. Ten tweede dient er een betere –
en niet vrijblijvende – samenwerking binnen de jeugdketen te komen om
ervoor te zorgen dat een jeugdige zich goed kan ontwikkelen dan wel om in
actie te komen als er signalen zijn dat een kind of gezin in de problemen
verkeert of dreigt te geraken. Daarom krijgen gemeenten met dit voorstel ook
de taak om hierop regie te voren. Gemeenten dienen er zorg voor te dragen
dat alle betrokken partijen op het terrein van de zorg voor jeugdigen efficiënt
en effectief met elkaar samenwerken. Eén gezin, één plan
wordt het uitgangspunt voor de hulpverlening aan gezinnen die de regie op
de zorg niet zelf kunnen voeren. Hierbij laat het wetsvoorstel veel ruimte
voor een eigen invulling van deze samenwerking, zolang er maar sluitende afspraken
komen met alle partijen die te maken hebben met kinderen, jongeren en gezinnen
over het leveren van snelle en passende ondersteuning.Op deze wijze wordt een bijdrage geleverd aan de verwezenlijking van de
ontwikkelingsvoorwaarden gezond en veilig opgroeien, het volgen van onderwijs
en het behalen van een diploma, zoals verwoord in het op 28 juni 2007
aan de Tweede Kamer aangeboden Programma voor jeugd en gezin (Kamerstukken
II 2006/07, 31 001, nr. 5).2. Centra voor Jeugd en GezinVia het Centrum voor Jeugd en Gezin dienen in ieder geval alle preventieve
functies van opvoed- en gezinsondersteuning en op het terrein van jeugdgezondheidszorg
gebundeld beschikbaar te worden gesteld voor alle jeugdigen tot 23 jaar en
hun ouders, te beginnen vanaf de prenatale fase. De jeugdgezondheidszorg en
de opvoed- en opgroeiondersteuning vormen tezamen de basisfuncties voor elk
Centrum voor Jeugd en Gezin. Tevens vindt via het Centrum voor Jeugd en Gezin
afstemming plaats met het bureau jeugdzorg en met het onderwijs. De kaderstellende
afspraken voor de afstemming met het bureau jeugdzorg moeten gemeenten met
provincies samen maken. Als ondersteuning of zorg nodig is die te zwaar is
om vanuit het Centrum voor Jeugd en Gezin te bieden, zal vanuit het Centrum
voor Jeugd en Gezin worden gezorgd voor een effectieve overdracht naar de
relevante voorziening die deze zorg wel kan bieden. Het gaat hierbij om een
overdracht waarbij zeker wordt gesteld dat ondersteuning of zorg op gang komt.Een belangrijk kenmerk van een Centrum voor Jeugd en Gezin is dat het
een laagdrempelig inlooppunt in de buurt moet hebben, een plek waar in een
vertrouwde omgeving vragen gesteld kunnen worden. Het kan worden gesitueerd
bij de gemeentelijke gezondheidsdienst, een thuiszorgorganisatie (het consultatiebureau),
of een eerstelijnsgezondheidscentrum. Andere varianten zijn ook mogelijk,
zoals bijvoorbeeld bij de brede school of een buurthuis. In grotere Centrum
voor Jeugd en Gezin. Kleine gemeenten en dorpskernen kunnen samenwerking zoeken
gemeenten zal vaak sprake zijn van meerdere, voor de burger herkenbare inlooppunten
van het bij het realiseren van een Centrum voor Jeugd en Gezin. Het inlooppunt
hoeft geen permanent bureau te zijn, het kan ook worden gerealiseerd door
bijvoorbeeld enkele dagdelen in de week spreekuren te organiseren op locatie.
Veel is mogelijk zolang het doel maar wordt gehaald: het bereiken van alle
jeugdigen en ouders in wijken via een laagdrempelig aanbod om zodoende toegang
te bieden tot samenwerkende instanties die ondersteuning bieden. Het uitgangspunt
is dat in bijna alle steden in of nabij een krachtwijk een Centrum voor Jeugd
en Gezin of een daaraan gelieerd inlooppunt wordt gevestigd, waar ouders en
kinderen uit de wijk terecht kunnen met hun vragen over opvoeden en opgroeien.Het is overigens niet de bedoeling dat vanuit het Centrum voor Jeugd en
Gezin alleen ondersteuning wordt geboden in het inlooppunt in de buurt. Jeugdigen
en gezinnen worden ook opgezocht in hun eigen leefomgeving, zoals op school
en thuis.Met de verplichting om te komen tot Centra voor Jeugd en Gezin moeten
de effectiviteit en efficiëntie toenemen en moet de bureaucratie afnemen.
De functies die in de Centra voor Jeugd en Gezin worden ondergebracht sluiten
naadloos aan bij bestaande wettelijke taken. Gemeenten zijn immers al verantwoordelijk
voor de jeugdgezondheidszorg op grond van de Wet publieke gezondheid (Wpg).
Zij zijn ook al verantwoordelijk voor het lokale jeugdwelzijn op grond van
de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo). De uitvoering van deze taken
wordt met dit voorstel op een logische manier verbonden via de Centra voor
Jeugd en Gezin. Daarnaast moet de verbinding gelegd worden met de bureaus
jeugdzorg en het provinciale aanbod van geïndiceerde jeugdzorg, beide
wettelijk ondergebracht in de Wet op de jeugdzorg. Een andere belangrijke
schakel is die met het onderwijs. Deze verbinding zal doorgaans gelegd worden
via de zogeheten Zorg- en adviesteams (ZAT’s).a.  De jeugdgezondheidszorg en de Wmo-taken op het
gebied van ondersteuning aan jeugdigen en ouders in het Centrum voor Jeugd
en GezinDe jeugdgezondheidszorg (JGZ) heeft als doel het bevorderen, beschermen
en beveiligen van de gezondheid en de lichamelijke en geestelijke ontwikkeling
van jeugdigen in de leeftijd van 0 tot 19 jaar, zowel individueel als op populatieniveau.
De JGZ heeft de opdracht om alle kinderen in die leeftijd te bereiken via
vastgestelde contactmomenten en hun ontwikkeling vast te leggen in het JGZ-dossier.
De JGZ monitort daartoe de lichamelijke, psychische, sociale en cognitieve
ontwikkeling van al deze kinderen. Het gaat hierbij om de gezondheid van het
kind in brede zin. De werkzaamheden van de JGZ zijn breed: de JGZ signaleert,
geeft voorlichting en advies, beoordeelt en intervenieert.De opvoed- en opgroeiondersteuning zoals bedoeld in de Wmo wordt onderscheiden
in vijf functies van het lokaal preventieve jeugdbeleid.1 Deze functies zijn informatie en advies, signalering, toeleiding naar
hulp, licht pedagogische hulp (in de vorm van pedagogische spreekuren of begeleiding
door het (school)maatschappelijk werk) en coördinatie van zorg. Bij toeleiding
naar hulp gaat het met name om verwijzing naar vroeg- en voorschoolse educatie
en onderwijsachterstandsvoorzieningen, het Advies- en meldpunt kindermishandeling
(AMK), het bureau jeugdzorg, de gehandicaptenzorg en de geestelijke gezondheidzorg.
De wijze waarop en de mate waarin een gemeente in deze functies voorziet,
varieert sterk per gemeente. Bovenstaande licht pedagogische hulp kan ook
geboden worden in situaties waarbij sprake is van ingrijpende gebeurtenissen
of situaties voor kinderen, zoals het wegvallen van een ouder door dood of
scheiding, het verrichten van mantelzorg als jeugdige binnen het gezin of
het krijgen van een nieuwe ouder in een stiefgezin. Zo vindt er reeds signalering
van problemen rond scheiding plaats en ondersteunen gemeenten omgangsbegeleiding
als onderdeel van licht pedagogische hulp om grotere problemen op korte en
lange termijn te voorkomen. Daarnaast is in veel gemeenten het jeugdwelzijnswerk
een belangrijk onderdeel van de Wmo-taken.b. Schakel met het bureau jeugdzorgHet is van groot belang dat er vanuit een Centrum voor Jeugd en Gezin
een goede verbinding is met het bureau jeugdzorg. Het bureau jeugdzorg vormt
de toegang tot de geïndiceerde jeugdzorg. Het bureau jeugdzorg is er
niet alleen voor ouders en jeugdigen die zelf hulp vragen maar ook voor meldingen
van kindermishandeling en voor vragen over de noodzaak om beschermend optreden.
Onderdeel van het bureau jeugdzorg is het Advies- en meldpunt kindermishandeling,
dat zonodig het Openbaar Ministerie kan inschakelen als er sprake is van kindermishandeling.
Daarnaast fungeert het bureau ook als toegang tot de Raad voor de kinderbescherming.
Andere taken van het bureau jeugdzorg zijn de uitvoering van de civiele kinderbeschermingsmaatregelen
en de uitvoering van de jeugdreclassering. Afhankelijk van de lokale situatie
kan een voorpost of een deel van het bureau jeugdzorg worden ondergebracht
in een Centrum voor Jeugd en Gezin. Uitgangspunt is, net als ten aanzien van
andere aspecten van de vormgeving van het Centrum voor Jeugd en Gezin dat
gekozen moet worden voor die inrichting waarmee de dienstverlening aan ouders
en jeugdigen optimaal is.c. Schakel met het onderwijsVanuit het Centrum voor Jeugd en Gezin dient ook een verbinding te worden
gelegd met het onderwijs. Dit zal veelal plaatsvinden door middel van de multidisciplinaire
teams die vanuit het onderwijs ondersteuning aan jeugdigen bieden,
de ZAT’s. De afgelopen jaren heeft het ZAT bewezen een sterk samenwerkingsverband
te zijn. Het is een netwerk waarin alle professionals (uit onder andere onderwijs,
leerplicht, welzijnswerk, bureau jeugdzorg en jeugdgezondheidszorg) die zich
met jeugdigen en gezinnen bezighouden, samenwerken om voor die jeugdigen en
gezinnen passende zorg te arrangeren. Hierbij moet uiteraard aandacht zijn
voor het speciaal onderwijs en voor in het bijzonder kinderen met leer- en
opvoedproblemen. Door een goede samenwerking met de ZAT’s (of andere
bestaande samenwerkingsverbanden tussen met name onderwijs en zorg) kan de
relatie tussen Centrum voor Jeugd en Gezin enerzijds en onderwijs en andere
instanties buiten het zorgdomein anderzijds, gestalte krijgen.3. Gemeentelijke regierol op niet-vrijblijvende samenwerkingGoed samenwerken ten behoeve van individuele jeugdigen of gezinnen kan
alleen op grond van deugdelijke afspraken, aangezien die het kader bieden
voor de werkwijze voor de individuele gevallen. Het kabinet vindt het daarom
essentieel dat ook hier geen sprake is van vrijblijvendheid en beoogt met
dit wetsvoorstel dat deze afspraken ook werkelijk worden gemaakt. Gemeenten
krijgen met dit wetsvoorstel, naast de plicht tot het opzetten van een Centrum
voor Jeugd en Gezin, de regierol over de jeugdketen en daarmee de plicht om
te zorgen voor de totstandkoming van sluitende afspraken. Deze afspraken dienen
te worden gemaakt over de volle breedte van de jeugdketen, dus niet alleen
met instanties van maatschappelijk werk, jeugdzorg, jeugdgezondheidszorg en
onderwijs, maar ook met de eerstelijns gezondheidszorg (waaronder huisartsen,
verloskundigen en kraamzorg) geestelijke gezondheidszorg, gehandicaptenzorg,
instanties voor werk en inkomen, de leerplichtambtenaar, schuldhulpverlening,
woningcorporaties en de politie, het Openbaar Ministerie en het Halt-bureau.
In steeds meer gemeenten wordt gewerkt met het zogenaamde veiligheidshuis.
In het veiligheidshuis werken instanties als het Openbaar Ministerie, de Raad
voor de kinderbescherming, politie, reclassering, Halt-bureau, bureau jeugdzorg
en de leerplichtambtenaar samen om er voor te zorgen dat jongeren die zich
hebben misdragen niet in herhaling vallen. Vaak is bij deze jongeren ook sprake
van problemen in het gezin. Samenwerking tussen het Centrum voor Jeugd en
Gezin en (de partners van) de veiligheidsketen, waar mogelijk via het veiligheidshuis,
is derhalve van essentieel belang voor een goede aansluiting tussen de bestuurlijke
en strafrechtelijke aanpak van jongeren en de achterliggende gezinsproblematiek.
Zie in dat kader ook de aan de Tweede Kamer verzonden brieven over het tegengaan
van recidive en de overlast door jongeren onder de twaalf jaar (Kamerstukken
II 2007/08, 24 587, nr. 299 en 28 684, nr. 167).Uiteraard moeten de afspraken op gemeentelijk niveau passen binnen de
afspraken die bovenlokaal of landelijk gemaakt zijn, zoals bijvoorbeeld over
de signalering door de politie van psychosociale problematiek. Waar in deze
memorie van toelichting gesproken wordt over instanties worden daaronder ook
de individuele professionals zoals een huisarts begrepen.Vanuit hun eigen professionele en maatschappelijke verantwoordelijkheid
hebben de instanties reeds de plicht om samen te werken en daartoe behoort
het maken van afspraken en het nakomen daarvan. Dit wetsvoorstel benadrukt
deze verplichtingen, op dezelfde wijze als de wettelijk verankerde regierol
voor de gemeenten aansluit bij wat gemeenten in de praktijk al doen.Er worden met dit wetsvoorstel geen nieuwe hiërarchische bevoegdheden
in het leven geroepen, behoudens een aanwijzingsbevoegdheid op het punt van
de coördinatie van de zorg. Alle betrokken partijen in de jeugdketen,
instanties en gemeenten, moeten – zoals gesteld – al samen werken.
De wederkerigheid van verantwoordelijkheden staat daarbijvoorop.
Het college van burgemeester en wethouders kan de instanties dan ook niet
tot samenwerking dwingen. Met dit voorstel wordt de gemeente formeel wel de
aanjager om ervoor te zorgen dat alle instanties in de jeugdketen deze verantwoordelijkheid
waarmaken. Instanties dienen daarom onder regie van de gemeente te komen tot
niet-vrijblijvende samenwerkingsafspraken. Dit versterkt de rol van de gemeente
aanzienlijk. Indien instanties, ondanks de gemaakte afspraken, knelpunten
in de coördinatie van de zorg niet kunnen oplossen, heeft de burgemeester
met dit voorstel de bevoegdheid om een instantie of bureau jeugdzorg aan te
wijzen en te belasten met deze coördinatie. Hierop wordt hieronder, tezamen
met het escalatiemodel, verder ingegaan.Voor het overige brengt dit voorstel in de bestuurlijke verhoudingen tussen
de gemeente en de provincie geen wijziging aan. Het bureau jeugdzorg valt
onder de regierol van de gemeente voor wat betreft de samenwerkingsafspraken,
maar valt tegelijkertijd onder bestuurlijke verantwoordelijkheid van de provincie.
De Wet op de jeugdzorg bevat reeds de verplichting voor provincies om afspraken
met gemeenten te maken over de aansluiting tussen het gemeentelijke en het
provinciale domein. Het ligt voor de hand dat deze bestuurlijke afspraken
kaderstellend zijn en vooraf gaan aan de werkafspraken die alle instanties,
met inbegrip van het bureau jeugdzorg, onder regie van de gemeente maken.Sommige instanties, zoals scholen voor middelbaar beroepsonderwijs, hebben
een regionale functie. Sluitende afspraken tussen gemeente en instantie kunnen
dan in ieder geval tot stand komen door in regionaal verband afspraken te
maken tussen de gezamenlijke gemeenten en de betreffende MBO-instelling. Met
betrokken partijen zal worden uitgewerkt of er ook andere mogelijkheden zijn
om afspraken te maken tussen instanties met een regionale functie en gemeenten.Het wetsvoorstel benoemt expliciet een aantal onderwerpen waarover door
partijen in ieder geval afspraken gemaakt moeten worden. Het betreft de taakverdeling
tussen de instanties, de coördinatie van de zorg, het gebruik van de
verwijsindex risico’s jeugdigen1, de deelname
aan casusoverleggen en het oplossen van mogelijke knelpunten in de coördinatie
van de zorg, door middel van een escalatiemodel.Coördinatie van de zorg: één gezin, één
planWanneer er ten behoeve van individuele jeugdigen of gezinnen meerdere
vormen van hulp nodig zijn en de jeugdige en het gezin niet zelf in staat
zijn om het overzicht te houden, moet er afstemming zijn tussen de betrokken
hulp- en zorgverleners. Het enkele feit dat meer hulpverleners betrokken zijn
bij een jongere en het gezin, is onvoldoende reden om dit soort afstemming
vanuit de instanties te organiseren, het uitgangspunt is ook hier zo veel
mogelijk de eigen verantwoordelijkheid van het gezin. Voor die gevallen waarin
de afstemming door de professionals wel nodig is, is het van groot belang
dat deze afstemming goed geregeld is en dat er per gezin één
samenhangend hulpplan wordt uitgewerkt. In het wetsvoorstel wordt deze afstemming
aangeduid met de term coördinatie van de zorg: de functie, die de afstemming
van alle hulp en zorg regelt voor en met een individuele jeugdige of een gezin.
Het is in het kader van de Wet op de jeugdzorg geen nieuw begrip, maar er
is wel behoefte aan een verduidelijking van de inhoud. Het opnemen van een
definitie van het begrip coördinatie van de zorg in dit wetsvoorstel
beoogt eenheid van taal te creëren, waarbij aanverwante begrippen als
gezinscoaching en case-management, waarvan de betekenis in verschillende delen
van het land varieert, op het niveau van de wet niet worden gebruikt.Essentieel is dat altijd duidelijk is welke instantie binnen de jeugdketen
verantwoordelijk is voor het goed verlopen van de integrale ondersteuning
van de jeugdige of een gezin. «Eén gezin, één plan»
is daarbij het uitgangspunt. Coördinatie van de zorg is aan de orde als
blijkt dat twee of meer instanties zich zorgen maken over de jeugdige
of het gezin dan wel bemoeienis hebben met het oplossen van problemen van
de jeugdige of het gezin, en de jeugdige en het gezin niet zelf voor afstemming
kunnen zorg dragen. Dit kan op verschillende manieren blijken, bijvoorbeeld
door bespreking in casusoverleggen als het ZAT, via de verwijsindex risico’s
jeugdigen of via bilateraal contact tussen instanties. Coördinatie van
de zorg houdt op als de met het plan beoogde resultaten zijn bereikt en de
situatie van de jeugdige of het gezin naar de inschatting van de coördinator
geen verdere afstemming meer nodig heeft. De instantie die belast is met de
coördinatie van de zorg, is er daarmee voor verantwoordelijk dat de jeugdige
of het gezin ook echt geholpen wordt: de betreffende professional bewaakt
dat er daadwerkelijk hulp geboden wordt en hij rust niet, voordat de in het
plan voor de jeugdige of het gezin vastgelegde acties daadwerkelijk uitgevoerd
zijn. Als andere betrokken professionals onvoldoende meewerken, ontslaat dat
de coördinator van de zorg niet van zijn verplichtingen: hij draagt de
eindverantwoordelijkheid en zorgt dat de jeugdige of het gezin niet tussen
wal en schip valt. Dit is zo mogelijk nog klemmender indien een burgemeester
door middel van een aanwijzing (zie verder hieronder) een instantie heeft
belast met de coördinatie van de zorg: dan is er immers sprake van een
situatie waarin een jeugdige of een gezin dringend zorg behoeft.Het feit dat de coördinatie van de zorg aan één professional
is opgedragen, betekent natuurlijk niet dat andere professionals en instanties
met geringe inspanningen kunnen volstaan: ook van hen wordt een professionele
inzet verwacht om de jeugdige of het gezin te helpen, in nauwe samenwerking
met de coördinator van de zorg. Deze plicht tot samenwerken geldt uiteraard
onverkort als er sprake is van een door de burgemeester opgelegde coördinatie
van de zorg.In overleg met ActiZ, GGD Nederland, MOgroep, de PO-Raad, de VO-raad,
de MBO Raad, tezamen met VNG, IPO, de Inspectie Jeugdzorg en de Inspectie
voor de Gezondheidszorg is vastgesteld dat de coördinator van de zorg
verantwoordelijk is voor:1. Het bijeenbrengen van bestaande inhoudelijke informatie over betreffende
jeugdige of gezin en door middel van een risicotaxatie bepalen of er sprake
is van een (dreigende) balansverstoring, alsmede waarborgen dat alle betrokkenen
over relevante informatie kunnen beschikken.2. Er voor zorgen dat alle betrokken zorgverleners tijdig met elkaar afstemmen
en afspreken wie wat moet doen om in kaart te krijgen welke ondersteuning
nodig is.3. Er voor zorgen dat het plan optimaal de eigen kracht van en het draagvlak
bij het gezin en zijn sociale omgeving benut.4. Er voor zorgen dat zonodig ook voorzieningen die buiten het zorgdomein
op het terrein van huisvesting, onderwijs, veiligheid en werk en inkomen liggen,
worden ingeschakeld.5. Het afspreken en vastleggen in één plan wat het voor
het gezin te behalen resultaat is en wie wat moet doen om bij te dragen aan
het behalen van dit resultaat.6. Er voor zorgen dat de uitvoering van het plan coherent en volgens afspraak
verloopt.7. Het bewaken van de kwaliteit van de (coördinatie van de) zorg,
met name als in een individueel geval het zwaartepunt bij een andere hulpverlener
ligt en nagaan of met de uitvoering van het plan het gewenste resultaat wordt
bereikt.8. Er voor zorgen dat na uitvoering van het plan goede overdracht plaatsvindt
ten behoeve van verdere nazorg (warme overdracht) en expliciet vastleggen
dat de coördinatie van de zorg beëindigd wordt.9. Indien nodig: er voor zorgen dat burgemeester en wethouders worden
ingeschakeld als de voorgaande stappen niet goed dan wel niet snel genoeg
worden uitgevoerd vanwege onvoldoende medewerking van een instantie (escalatiemodel).10. Indien nodig: er voor zorgen dat het bureau jeugdzorg (of het AMK)
wordt ingeschakeld als de voorgaande stappen niet goed of niet snel genoeg
worden uitgevoerd vanwege onvoldoende medewerking van de betreffende jeugdige
of gezin (start traject kinderbeschermingsmaatregel).Het ligt voor de hand dat een van de betrokken zorgverleners tevens belast
is met de coördinatie van de zorg, omdat het in het algemeen niet wenselijk
is een extra instantie toe te voegen aan het soms toch al complexe veld van
hulpverleners. Het ligt verder voor de hand dat degene die optreedt als coördinator
van de zorg (en zorgverlener is) tevens optreedt als aanspreekpunt voor het
gezin. Het komt voor dat er zorg verleend wordt door diverse hulpverleners
waarbij er sprake is van zeer intensieve hulpverlening door één
van die hulpverleners, soms onder de naam van gezinscoach of gezinsmanager.
In dit geval is het logisch als deze ook de zorgcoördinator is.Op grond van het wetsvoorstel dient de gemeente afspraken te maken met
de partijen in de jeugdketen over de wijze waarop de coördinatie van
zorg in concrete gevallen wordt ingericht en hoe deze wordt belegd. De bestaande
wettelijke kaders met betrekking tot informatieoverdracht blijven voor de
verschillende beroepsgroepen onverkort van kracht. Zo zijn medische hulpverleners
in de eerste plaats gebonden aan de bepalingen inzake de geneeskundige behandelovereenkomst
zoals opgenomen in het Burgerlijk Wetboek en gelden binnen de jeugdzorg de
regels over cliëntgegevens en geheimhouding uit de Wet op de jeugdzorg.
Daarnaast gelden de algemene bepalingen van de Wet bescherming persoonsgegevens.
Overigens bieden de wettelijke kaders voldoende ruimte voor samenwerking.Indien op grond van een indicatiebesluit sprake is van geïndiceerde
jeugdzorg, berust ingevolge dit wetsvoorstel de verantwoordelijkheid voor
de coördinatie van de zorg op gezinsniveau altijd bij het bureau jeugdzorg,
vanaf het moment dat een indicatiebesluit is genomen. Het bureau jeugdzorg
vervult deze rol in de praktijk al als er sprake is van (voorlopige) ondertoezichtstelling,
(voorlopige) voogdij en jeugdreclassering, waardoor voor deze gevallen geen
wettelijke voorziening behoeft te worden getroffen. Met het wetsvoorstel wordt
niet beoogd veranderingen aan te brengen in de wettelijke taken van het bureau
jeugdzorg. Indien het om praktische redenen beter is dat de uitvoering van
de coördinatie van de zorg door een andere instantie wordt uitgevoerd
kunnen het bureau jeugdzorg en de betreffende instantie dit in onderling overleg
regelen.Indien er sprake is van coördinatie van zorg bij vrijwillige hulp
zonder dat er sprake is van een indicatiebesluit, moet op basis van de samenwerkingsafspraken
duidelijk zijn wie of welke instantie de coördinatie van de zorg op gezinsniveau
verricht. Naar verwachting zal, gelet op de huidige praktijk, in deze gevallen
de coördinatie van de zorg vaak worden uitgeoefend door de jeugdgezondheidszorg
of het (school)maatschappelijk werk. Per gemeente kunnen hierover afspraken
worden gemaakt. De gemeente is er echter uit hoofde van zijn regietaak voor
verantwoordelijk dat de coördinatie van de zorg op gezinsniveau eenduidig
is belegd. Met inachtneming van de wettelijke taken van het bureau jeugdzorg
dient op grond van de samenwerkingsafspraken dus altijd duidelijk te zijn
welke instantie de coördinatie van de zorg verricht.Knelpunten in de coördinatie van zorg: het escalatiemodel
en de aanwijzing door de burgemeesterOp grond van de sluitende afspraken moet – gezien de noodzaak van
niet-vrijblijvende samenwerking – altijd helder zijn op welke wijze
gekomen wordt tot een doorbraak indien niet, niet goed genoeg of niet snel genoeg gekomen wordt tot een goede en zonodig samenhangende ondersteuning.
Bij het maken van sluitende afspraken hoort daarom ook dat de gemeente en
de andere instanties met elkaar afspreken wat te doen als er knelpunten optreden
in de coördinatie van de zorg voor een individuele jeugdige of gezin
en het instanties niet lukt in onderling overleg tot een oplossing te komen.
Als er een impasse ontstaat, moet er een doorbraak komen en moet er door de
gemeente ingegrepen kunnen worden.Het voorstel voorziet in twee mogelijke interventies indien knelpunten
ontstaan in de coördinatie van de zorg. De eerste interventie is het
zogenaamde escalatiemodel: een concrete werkwijze om knelpunten op te lossen.
Het escalatiemodel dient onderdeel uit te maken van de samenwerkingsafspraken.
Hierbij staat voorop dat gekomen moet worden tot een werkwijze waarmee het
college van burgemeester en wethouders zodanig invloed kan uitoefenen op een
of meerdere instanties dat de betreffende individuele jeugdige of het gezin
daadwerkelijk adequate ondersteuning krijgt. Een in de praktijk goed werkend
model is dat instanties op vrijwillige basis bij voorbaat afspreken mee te
werken aan door het college aangedragen oplossingen. In sommige gemeenten
wordt al op deze manier gewerkt. In andere gemeenten worden hiervoor andere
modellen gehanteerd.Hoe dan ook moet altijd snel duidelijk zijn welke instantie de coördinatie
van de zorg uitvoert en er zonodig zorg voor draagt dat ontstane knelpunten
zo spoedig mogelijk worden opgelost. Daarom is in het voorstel een tweede
interventie opgenomen. Indien met behulp van het overeengekomen escalatiemodel
niet snel tot een adequate oplossing wordt gekomen, kan de burgemeester een
instantie zonodig aanwijzen als verantwoordelijk voor de coördinatie
van de zorg en daarmee voor het oplossen van het geconstateerde knelpunt.
Deze aanwijzing kan worden gegeven als instanties ondanks de gemaakte samenwerkingsafspraken
de coördinatie van de zorg niet goed of snel genoeg beleggen en uitvoeren
en een individuele jeugdige of het gezin daar de dupe van dreigt te worden.
Deze aanwijzing kan worden gegeven aan een instelling voor (school)maatschappelijk
werk, een instelling die jeugdgezondheidszorg uitvoert of aan het bureau jeugdzorg.
Zoals hierboven al is vermeld, is het effect van de aanwijzing dat de instantie
die aldus wordt belast met de coördinatie van de zorg, er voor verantwoordelijk
is dat de benodigde zorg daadwerkelijk wordt verleend. Dit kan bijvoorbeeld
zover gaan, dat de coördinator van de zorg bij zware problemen noodopvang
voor een jeugdige regelt als daar in het concrete geval behoefte aan is. De
andere instanties die bij de hulpverlening een rol spelen, zijn uiteraard
gehouden om vanuit hun eigen professionele rol nauw samen te werken met de
coördinator van de zorg.4. Verankering in de Wet op de jeugdzorgDe Wet op de jeugdzorg regelt nu de verantwoordelijkheden van het Rijk
en de provincies op het terrein van de jeugdzorg. De Wet publieke gezondheid
(Wpg) regelt de gemeentelijke verplichting om te zorgen voor de jeugdgezondheidszorg.
De Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) regelt de gemeentelijke verplichting
om de in de Wmo omschreven vijf functies van de opvoed- en opgroeiondersteuning
te realiseren. Voor het wettelijk verankeren van de gemeentelijke plicht om
te zorgen voor de organisatie van Centra voor Jeugd en Gezin en de regierol
op samenwerking in de jeugdketen, is bezien welk van bovengenoemde wetten
hiervoor het meest geschikt zou zijn. Verankering in de Wpg of de Wmo ligt
niet voor de hand. De eerstgenoemde wet richt zich specifiek op de publieke
gezondheidszorg en de laatstgenoemde is een wet die gemeenten veel beleidsvrijheid
geeft en geen sturing- en toezichtelementen bevat.Nu de Wet op de jeugdzorg al een rol voor het Rijk en de provincies bevat ter zake van de jeugdzorg, ligt meer voor de hand om daarin een verbinding
te leggen met de reeds in de Wpg en de Wmo aan de gemeenten opgedragen taken.
Door de eerder beschreven verantwoordelijkheden voor de gemeente hierin op
te nemen en aldus deze wet te verbreden, worden de verantwoordelijkheden van
alle overheden op het terrein van jeugd als een logisch en overzichtelijk
drieluik onder één wet gebracht.5. Relatie met andere beleidsontwikkelingenOp het gebied van het jeugdbeleid is veel in beweging. Naast het onderhavige
wetsvoorstel is onlangs bij de Tweede Kamer het voorstel ingediend tot wijziging
van de Wet op de jeugdzorg in verband met een verwijsindex risico’s
jeugdigen. De verwijsindex risico’s jeugdigen voorziet in een landelijk
meldingsysteem voor risicojongeren. Daarnaast is in de Wet publieke gezondheid
geregeld, maar op dit moment nog niet in werking getreden, dat in de jeugdgezondheidszorg
wordt gewerkt met een elektronisch dossier. Het bij de Tweede Kamer ingediende
voorstel tot wijziging van de Gemeentewet, het Wetboek van Strafvordering
en het Wetboek van Strafrecht in verband met het treffen van maatregelen ter
bestrijding van voetbalvandalisme en ernstige overlast heeft mede betrekking
op jeugdigen. Laatstgenoemd wetsvoorstel geeft de bevoegdheid aan de burgemeester
om eerder in te grijpen bij ernstige overlast, onder meer door het opleggen
van een gebiedsverbod. Verder is het kabinet voornemens de burgemeester via
de Raad voor de kinderbescherming toegang te geven tot de kinderrechter om
opvoedondersteuning af te kunnen dwingen. Tenslotte is op dit moment een voorstel
tot wijziging van de Wet kinderopvang, de Wet op het onderwijstoezicht, de
Wet op het primair onderwijs en enkele andere wetten aan de Raad van State
voorgelegd. In dat wetsvoorstel dat gericht is op het bestrijden van onderwijsachterstanden,
krijgt het college van burgemeester en wethouders de regierol in de voorschoolse
educatie en de bevoegdheid om zonodig daaromtrent aanwijzingen te geven aan
scholen en kinderopvangcentra.Uit bovenstaande ontwikkelingen wordt een versterking van de positie van
zowel het college van burgemeester en wethouders als van de burgemeester op
het terrein van het jeugdbeleid zichtbaar, hetgeen goed aansluit bij het onderhavige
wetsvoorstel.6. Toezicht en verantwoordingDe met dit voorstel toegevoegde toezichtstaak van de inspecties richt
zich op de fase van de naleving van de afspraken. Dit toezicht kan door zijn
aard en het object van toezicht een plaats krijgen in het kader van integraal
toezicht jeugdzaken. Dit is een programmatische samenwerking van de Inspectie
jeugdzorg, de Inspectie voor de Gezondheidszorg, de Inspectie van het Onderwijs,
de Inspectie Openbare Orde en Veiligheid en de Inspectie Werk en Inkomen.Op twee manieren kan blijken dat afspraken niet worden nageleefd: indien één
of meerdere instantie(s) structureel afspraken niet nakomen of wanneer in
een individueel geval blijkt dat er sprake is van onvoldoende samenwerking
en een jeugdige of gezin tussen wal en schip is geraakt. Indien het evident
is dat één instantie de gemaakte afspraken niet naleeft, ligt
het voor de hand dat alleen de betreffende sectorale inspectie wordt ingeschakeld
en dat deze inspectie met de benodigde snelheid in actie komt. Wel is het
van groot belang dat vanuit het Integraal toezicht jeugdzaken de sectorale
inspecties worden ingeschakeld en, omgekeerd, dat vanuit de sectorale inspecties
waar nodig het Integraal toezicht jeugdzaken wordt ingeschakeld.Het toezicht van de betrokken inspecties richt zich op de instanties (inclusief
relevante uitvoerende gemeentelijke diensten) die moeten samenwerken voor
goede dienstverlening, niet op het functioneren van het college
van burgemeester en wethouders. Dit neemt niet weg dat de uit het toezicht
voortvloeiende aanbevelingen voor verbetering van de samenwerking zowel betrekking
kunnen hebben op de instanties als op de rol van het college.Een beperkt aantal instanties valt niet onder het toezicht van een inspectie,
zoals instellingen voor algemeen maatschappelijk werk en welzijnswerk. Aangezien
deze instanties door de gemeente worden gesubsidieerd, kan de gemeente er
in het kader van de subsidieverlening op toezien dat deze instanties samenwerkingsafspraken
maken en nakomen.Het is de bedoeling dat de gezamenlijke inspecties in ITJ-verband voor
het toezicht op de samenwerking van alle betrokkenen, een toezichtskader ontwikkelen.Het college van burgemeester en wethouder legt van het door het college
gevoerde beleid met betrekking tot de organisatie van een Centrum voor Jeugd
en Gezin en de samenwerking tussen alle betrokken instanties op het gebied
van de zorg aan jeugdigen in eerste instantie verantwoording af aan de gemeenteraad.In het wetsvoorstel is voorts in artikel 1d een informatieplicht opgenomen
voor het college van burgemeester en wethouders. Het college verstrekt op
verzoek van de minister voor Jeugd en Gezin informatie aan de minister, die
deze nodig heeft om zijn verantwoordelijkheid voor de werking van het systeem
van de wet waar te maken. Het gaat erom dat de minister kan beoordelen of
met het instrument van deze wet het maatschappelijk doel van betere preventieve
zorg op het terrein van jeugd en gezin en betere samenwerking binnen de jeugdketen
is bereikt of naderbij wordt gebracht. In verband met administratieve lasten
voor de gemeenten zal met deze bevoegdheid terughoudend worden omgegaan.7. FinancieringOm het aanbod van hulp te verbreden en te spreiden over alle gemeenten
worden extra middelen aan gemeenten beschikbaar gesteld voor hulp aan kinderen
en gezinnen vanuit het Centrum voor Jeugd en Gezin. De extra middelen lopen
op tot €100 miljoen in 2011 en worden uitgekeerd via de brede doeluitkering
Centra voor Jeugd en Gezin, conform de afspraak in het Bestuursakkoord Rijk –
gemeenten 2007. Daarnaast wordt € 100 miljoen gefinancierd uit het
accres van het Gemeentefonds. Zodra er sprake is van landelijke dekking van
de Centra voor Jeugd en Gezin worden de middelen overgeheveld naar het Gemeentefonds.
Naar verwachting zal dat in 2012 kunnen gebeuren.8. Administratieve lastenHet onderhavige wetsvoorstel heeft geen gevolgen voor administratieve
lasten van burgers en bedrijven en is derhalve niet voorgelegd aan Actal.9. Verwerking van ingewonnen adviezenHet onderhavige wetsvoorstel is aan een groot aantal organisaties voorgelegd
ter consultatie. Naar aanleiding daarvan zijn reacties ontvangen van de gemeente
Rotterdam (mede namens de gemeenten Amsterdam, Utrecht en Den Haag), het Interprovinciaal
Overleg (IPO), de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG) tezamen met GGD
Nederland, MOgroep, ActiZ, MEE Nederland, Artsenvereniging Jeugdgezondheidszorg
(AJN), GGZ Nederland, Vereniging Gehandicaptenzorg Nederland (VGN), Landelijke
Huisartsen Vereniging (LHV), Landelijke Vereniging Georganiseerde eerste lijn
(LVG), Koninklijke Nederlands Orde van Verloskundigen (KNOV), MBO Raad, VO-raad,
Ingrado, Inspectie Openbare Orde en Veiligheid, Integraal Toezicht Jeugdzaken,
Inspectie jeugdzorg, Halt, Openbaar Ministerie, politie en Informatie Beheer
Groep (IBG). Uit de reacties blijkt dat partijen positief staan
tegenover het wetsvoorstel. Hieronder wordt kort ingegaan op de hoofdlijnen
van de gemaakte opmerkingen.Karakter Centra voor Jeugd en Gezin, regierol gemeenten
en bestuurlijke verhoudingenIPO en VNG maakten opmerkingen over de bestuurlijke verhoudingen tussen
provincie en gemeenten. Zij vroegen zich beide af hoe de opdracht aan de gemeente
om afspraken te maken met het bureau jeugdzorg past in de bestuurlijke verhoudingen
tussen gemeenten en provincies. Als gevolg hiervan is de memorie van toelichting
verduidelijkt. Aangegeven is dat het maken van kaderstellende afspraken tussen
gemeenten en provincies moet worden onderscheiden van het maken van afspraken
op uitvoeringsniveau tussen een gemeente en het bureau jeugdzorg.De gemeente Rotterdam en de VNG drongen aan op een sterkere rol van het
gemeentebestuur. In het wetsvoorstel is thans geregeld dat de burgemeester
de bevoegdheid heeft om, als ondanks het escalatiemodel er geen overeenstemming
bestaat over de coördinatie van de zorg en de cliënt dringend zorg
nodig heeft, een instantie aan te wijzen die belast wordt met de coördinatie
van de zorg.SamenwerkingEen groot aantal partijen gaf aan nauwer betrokken te willen worden bij
de Centra voor Jeugd en Gezin. Zo wezen de LHV, de LVG, KNOV en de AJN op
het belang van de eerstelijns voorzieningen zoals huisartsen, verloskundigen
en kraamhulp, en vroegen aandacht voor een adequate verbinding met de eerstelijnsgezondheidszorg.
ActiZ signaleerde eveneens het ontbreken van prenatale zorg. MEE Nederland
en de VGN constateerden dat in de voorgelegde memorie van toelichting kinderen
met een beperking niet worden vermeld. GGZ Nederland benadrukte het belang
van preventie in de geestelijke gezondheidszorg. De MBO Raad en de VO-raad
wezen op het belang van de relatie tussen de Centra voor Jeugd en Gezin en
de ZAT’s. Ook de relatie tussen Centrum voor Jeugd en Gezin en de leerplichtambtenaar
moet benoemd worden, aldus Ingrado. Naar aanleiding van deze reacties is de
memorie van toelichting op diverse plaatsen aangevuld.Coördinatie van de zorgDe verschillende partijen zijn overwegend tevreden met de regeling van
de coördinatie van de zorg. Het IPO merkte op dat de in het wetsvoorstel
neergelegde coördinatie van de zorg breder is dan de huidige wettelijke
taken van het bureau jeugdzorg met betrekking tot de coördinatie van
de zorg. In de memorie van toelichting is daarom thans daarover opgemerkt,
dat het bureau jeugdzorg om praktische redenen de coördinatie van de
zorg door een andere instelling kan laten uitvoeren, waarbij het bureau jeugdzorg
verantwoordelijk blijft.ToezichtDe samenwerkende jeugdinspecties stelden als «Integraal Toezicht
Jeugdzaken» voor dat instanties niet zelfstandig de inspecties verzoeken
een onderzoek in te stellen, maar dat de instanties dat via het college van
burgemeester en wethouders of de minister doen. In verband hiermee is het
thans voorliggende artikel 47, vierde lid, aangepast.ArtikelsgewijsArtikel IOnderdeel AHet begrip coördinatie van de zorg komt op enkele plaatsen in de
Wet op de jeugdzorg voor. Teneinde onduidelijkheid over de betekenis van het
begrip te voorkomen, wordt in artikel 1 een definitie opgenomen.Voor hoofdstuk IA wordt onder een jeugdige verstaan: een persoon tot 23
jaar. Dat sluit aan bij de doelgroep waarop het Nederlandse jeugdbeleid zich
richt, maar wijkt af van de definitie van jeugdige zoals deze nu in artikel
1 van de Wet op de jeugdzorg wordt gehanteerd. Daarom is in het nieuwe tweede
lid een uitzondering van de toepassing van deze definitie op hoofdstuk IA
opgenomen.Onderdeel BArtikel 1bIn dit artikel wordt de verplichting neergelegd voor het college van burgemeester
en wethouders om te zorgen voor de totstandkoming van een Centrum voor Jeugd
en Gezin en wordt bepaald wat dat in ieder geval inhoudt. In het algemeen
deel van de toelichting is hierop uitgebreid ingegaan.Artikel 1cDit artikel legt bij het college van burgemeester en wethouders de verantwoordelijkheid
voor een effectieve samenwerking tussen alle betrokkenen, in de meest ruime
zin, op het gebied van zorg voor jeugdigen en gezinnen. Het college dient
er voor te zorgen dat er goede afspraken worden gemaakt met alle betrokken
partijen. Het tweede lid, tweede volzin, benadrukt dat deze betrokken partijen –
zoals in het algemeen deel al aangegeven vanuit hun eigen verantwoordelijkheid –
op hun beurt verplicht zijn om mee werken aan de totstandkoming van deze afspraken
en deze ook na moeten komen. Indien er sprake is van instanties met een regionale
functie, zoals in het middelbaar beroepsonderwijs vaak het geval is, dienen
de gezamenlijke gemeenten afspraken met de betreffende MBO-instelling te maken.
Het derde lid geeft aan over welke onderwerpen in ieder geval afspraken gemaakt
moeten worden. Op deze onderwerpen is in het algemeen deel van de toelichting
al ingegaan.Zonodig kunnen ingevolge het vijfde lid bij algemene maatregel van bestuur
hieromtrent nadere regels worden gesteld. Het is evenwel de bedoeling om zeer
terughoudend om te gaan met deze mogelijkheid. Het bieden van zoveel mogelijk
ruimte voor afspraken op maat tussen gemeente en andere partijen staat voorop.
Het is niettemin denkbaar dat bepaalde samenwerkingsafspraken dermate van
belang zijn dat gewaarborgd moet zijn dat zij landelijk uniform gehanteerd
worden. Indien dat het geval is, dan is het, gezien de mogelijke intersectorale
consequenties van deze nadere regels, wenselijk de besluitvorming hierover
in de ministerraad te laten plaatsvinden.In het vierde lid wordt bepaald dat het bureau jeugdzorg verantwoordelijk
is voor de coördinatie van de zorg als er sprake is van geïndiceerde
jeugdzorg. Deze verantwoordelijkheid gaat in op het moment dat het indicatiebesluit,
bedoeld in artikel 6 van de Wet op de jeugdzorg, is genomen. In dit artikel
wordt, evenals op andere plaatsen in de wet, het begrip «stichting»
gehanteerd. Blijkens de definitie daarvan in artikel 1 wordt daar dus mee
bedoeld: de stichting die een bureau jeugdzorg in stand houdt. In deze
memorie van toelichting wordt telkens kortheidshalve gerefereerd aan het bureau
jeugdzorg.Artikel 1eDit artikel geeft de burgemeester de bevoegdheid om, indien met behulp
van het overeengekomen escalatiemodel geen overeenstemming wordt bereikt over
de coördinatie van de zorg, een instantie aan te wijzen die belast wordt
met de coördinatie van de zorg. De burgemeester kan daarvan gebruik maken
als instanties er niet in slagen de gerezen knelpunten in de coördinatie
van de zorg op te lossen en een jeugdige dringend zorg behoeft. De verwachting
is dat de burgemeester hiervan slechts in uitzonderlijke omstandigheden gebruik
zal maken en hierdoor de inbreuk op de taken en financiering van de instanties
beperkt zal blijven. De aanwijzing kan zich richten tot het bureau jeugdzorg,
de instanties die jeugdgezondheidszorg uitvoeren als bedoeld in de Wet publieke
gezondheid en de instanties die maatschappelijke ondersteuning bieden aan
jeugdigen, bedoeld in de Wet maatschappelijke ondersteuning. Teneinde iedere
twijfel uit te sluiten over de status van de aanwijzing, is in het derde lid
opgenomen dat de aanwijzing geldt als een besluit. De Algemene wet bestuursrecht
is verder maatgevend voor de rechtsbescherming. In een bezwaarprocedure kan
de gemeente nogmaals alle belangen afwegen. Indien een beslissing op het bezwaar
voor de rechter komt, zal deze afwegen of de burgemeester in redelijkheid
tot zijn beslissing heeft kunnen komen.Onderdelen C, D en EDe huidige Wet op de jeugdzorg gebruikt in een aantal artikelen de term
coördinatie van de zorg. In dit wetsvoorstel wordt in artikel 1c, vierde
lid, geregeld dat als er sprake is van geïndiceerde jeugdzorg, de coördinatie
van de zorg de verantwoordelijkheid is van het bureau jeugdzorg. In verband
daarmee worden enkele wijzigingen aangebracht in de artikelen 6, 8 en 24 van
de wet.Onderdeel GHet nieuwe artikel 47a legt de basis voor de gezamenlijke inspecties,
verenigd in het Integraal toezicht jeugdzaken (ITJ), om toezicht uit te oefenen
op de nakoming van de samenwerkingsafspraken door de instanties. Voor de Inspectie
jeugdzorg, het Staatstoezicht op de Volksgezondheid (Inspectie voor de Gezondheidszorg),
de Inspectie Openbare Orde en Veiligheid alsmede de Inspectie van het Onderwijs
is deze taak in het eerste lid opgenomen. Voor de Inspectie Werk en Inkomen
blijkt deze taak uit artikel 37, onderdeel a, van de Wet structuur uitvoeringsorganisatie
werk en inkomen in samenhang met artikel 1c van dit voorstel. Het zijn de
in genoemd artikel 37, onderdeel a, opgenomen instanties die op het domein
werk en inkomen bij algemene maatregel van bestuur zullen worden aangewezen
in het kader van artikel 1c, eerste lid.De nieuwe toezichtstaak laat voor alle duidelijkheid onverlet dat elk
van deze inspecties een in de eigen sectorale wet neergelegde verdere taakopdracht
en werkwijze heeft, op grond waarvan de werkwijze per inspectie verschilt.Het tweede lid benadrukt dat alle genoemde inspecties hun toezichthoudende
werkzaamheden goed op elkaar moeten afstemmen. Op grond van het derde lid
kan de Minister voor Jeugd en Gezin aanwijzingen geven aan de inspecties,
maar alleen als de minister die het aangaat daarmee akkoord gaat. Voor de
Inspectie Werk en Inkomen is een aanwijzingsbevoegdheid niet nodig geacht
gezien de hiërarchische relatie met de Minister van Sociale Zaken en
Werkgelegenheid.Het vierde lid bepaalt dat de inspecties onderzoek verrichten op verzoek
van de gemeente, de Minister voor Jeugd en Gezin of op eigen initiatief. Als
een instantie niet tot een vergelijk met de gemeente kan komen, kan deze zich
tot het college van burgemeester en wethouders richten. Het is de bedoeling
dat het college zich eerst zelf inspannen om het gerezen probleem op te lossen
en als dat niet lukt, het verzoek van de instantie om een onderzoek van de
inspecties, aan de inspecties doorgeeft. Openbaarmaking van het onderzoeksrapport
en de aanbevelingen is daarbij gebruikelijk. Het ligt in de rede dat de inspecties
in hun toezichtrapport een termijn aangeven waarbinnen naar hun oordeel verbeteringen
zouden moeten worden doorgevoerd. Het is in de eerste plaats aan betrokken
instanties en de betreffende gemeente om in samenspraak met elkaar te bepalen
hoe en op welke wijze de aanbevelingen worden overgenomen en uitgevoerd. Indien,
ook nadat eventueel de gemeenteraad zich heeft uitgesproken, de overgenomen
aanbevelingen en de toegezegde maatregelen tot verbetering naar het oordeel
van de inspecties onvoldoende tot effect leiden, zal mogelijk verder optreden
in beeld komen. De wettelijke mogelijkheden op dit terrein verschillen per
inspectie.Onderdelen F, H, I, J en KOp grond van artikel 70 is een jeugdige met eigen inkomsten een eigen
bijdrage verschuldigd in de kosten van de zorg. De afzonderlijke zorgaanbieders
zijn verantwoordelijk voor het vaststellen en innen van de eigen bijdrage,
waarvan zij de opbrengsten mogen houden. Dit artikel stuit in de praktijk
al lange tijd op kritiek. De berekening en inning van de eigen bijdrage is
arbeidsintensief voor de zorgaanbieders, terwijl, gelet op de beperkte omvang
van gevraagde de bijdrage, de kosten niet opwegen tegen de baten. In de praktijk
blijkt dan ook dat zorgaanbieders vaak geen uitvoering geven aan het artikel.
Verder blijkt de eigen bijdrage jeugdigen te ontmoedigen om een bijbaantje
te nemen. Daarmee blijft een kans liggen voor jeugdigen om een actieve rol
in de samenleving te spelen.In het programma «Alle kansen voor alle kinderen» dat de Minister
voor Jeugd en Gezin bij brief van 28 juni 2007 naar de Tweede Kamer heeft
gezonden (Kamerstukken II 2006/07, 31 001, nr. 5, p. 23), is het voornemen
al aangegeven dat de eigen bijdrage van de jeugdige onder de Wet op de jeugdzorg
zal worden afgeschaft. Met de onderhavige aanpassing blijft dus alleen de
onderhoudsplichtige ouder nog bijdrageplichtig.Als gevolg van het vervallen van artikel 70, dient artikel 71, eerste
lid, onderdeel e, eveneens te vervallen. Door het wegvallen van de bijdrage
van een jeugdige in de kosten van de jeugdzorg, is in alle gevallen een ouderbijdrage
verschuldigd. Ouders kunnen desgewenst afspraken maken met de jeugdige over
het bijdragen door de jeugdige aan die ouderbijdrage.Artikelen II tot en met IVDe artikelen II en III voorzien in de situatie dat het bij Koninklijke
boodschap van 6 februari 2009 ingediende voorstel tot wijziging van de
Wet op de jeugdzorg in verband met de introductie van een verwijsindex risico’s
jeugdigen (31 855) eerder dan artikel I van het onderhavige voorstel
tot wet wordt verheven en in werking treedt.Via artikel II worden in dat geval de bepalingen in artikel I van het
onderhavige voorstel gewijzigd en in overeenstemming gebracht met de wijziging
van de Wet op de jeugdzorg ter zake van de verwijsindex risico’s jeugdigen.
Via artikel III worden bepalingen die met de wijziging van de Wet op de jeugdzorg
ter zake van de verwijsindex risico’s jeugdigen zijn opgenomen, aangepast
aan hetgeen artikel I van het onderhavige voorstel regelt.De wijziging opgenomen in onderdeel B van artikel II heeft betrekking
op het invoegen van «het gebruik van de verwijsindex risico’s
jeugdigen» in artikel I, onderdeel B, artikel 1c, derde lid.De wijzigingen opgenomen in de onderdelen B en C betreffen de artikelen
2g en 2h van de Wet op de jeugdzorg. In artikel 2g, eerste lid, staat dat
het college van burgemeester en wethouders met instanties afspraken moet maken
inzake het gebruik van de verwijsindex. Met artikel I, onderdeel B, artikel
1c, jo artikel II, onderdeel B, van het onderhavige voorstel wordt hierin
(mede) voorzien. Daarmee kan de eerdergenoemde bepaling in artikel 2g, eerste
lid, komen te vervallen. De bepaling in artikel 2g, derde lid, kan om dezelfde
reden worden beperkt tot de verwijsindex. Artikel 2h, eerste lid, regelt de
plicht voor het college van burgemeester en wethouders om zorg te dragen voor
een effectieve samenwerking van instanties betrokken bij de verwijsindex.
Aangezien ook daarin voorzien wordt via artikel I, onderdeel B, artikel 1c,
jo artikel II, onderdeel B, van het onderhavige voorstel, kan ook dit komen
te vervallen. De bepaling in artikel 2h, tweede lid, kan om dezelfde reden
worden aangepast.Artikel IV voorziet in de situatie dat het onderhavige voorstel van wet
eerder in werking treedt dan het bij Koninklijke boodschap van 6 februari
2009 ingediende voorstel tot wijziging van de Wet op de jeugdzorg ter zake
van de verwijsindex risico’s jeugdigen. Voor die situatie regelt artikel
IV dat het voorstel tot wijziging van de Wet op de jeugdzorg ter zake van
de verwijsindex risico’s jeugdigen op diverse punten in overeenstemming
wordt gebracht met artikel I van het onderhavige voorstel.De minister voor Jeugd en Gezin,A. RouvoetXNoot1prestatieveld 2, beschreven in de memorie van toelichting bij de Wmo,
Kamerstukken II 2004/05, 30 131, p. 24 e.v.XNoot1de verwijsindex risico’s jeugdigen wordt in een afzonderlijk wetsvoorstel
geregeld. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31977-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl