Voorstel van wet van de leden Gerkens en Van Vroonhoven-Kok houdende wijziging van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek en de Wet handhaving consumentenbescherming in verband met de invoering van voorschriften betreffende de doorverkoop van toegangskaarten voor een publieke gebeurtenis op het terrein van sport of cultuur (doorverkoop toegangskaarten); Nota n.a.v. het (nader, tweede nader, enz.) verslag; Nota naar aanleiding van het verslag Initiatief Gerkens en Van Vroonhoven-Kok houdende wijziging van Boek 7 van het BW en de Wet handhaving consumentenbescherming i.v.m. invoering van voorschriften betreffende de doorverkoop van toegangskaarten
Staten-Generaal — Kamerstuk Nota n.a.v. het (nader, tweede nader, enz.) verslag
Datum: 2014-06-30 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Tweede Kamer der Staten-Generaal
 2
 Vergaderjaar 2009-2010
 
 
 
 KST139825
 2009-2010
 
 31 461
 Voorstel van wet van de leden Gerkens en Van Vroonhoven-Kok houdende
wijziging van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek en de Wet handhaving consumentenbescherming
in verband met de invoering van voorschriften betreffende de doorverkoop van
toegangskaarten voor een publieke gebeurtenis op het terrein van sport of
cultuur (doorverkoop toegangskaarten)
 
 
 
 
 Nr. 
 13
 NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAG
 Ontvangen 14 januari
2010
 Algemeen
 De indieners danken de leden voor hun inbreng. Ze ondersteunen de opmerkingen
van de leden van het CDA, PvdA en SP dat de huidige situatie onwenselijk is
en dat hier een einde aan dient te komen. Ook de leden van de ChristenUnie
onderschrijven het uitgangspunt dat culturele en sportevenementen voor grote
groepen mensen toegankelijk moeten blijven. De indieners hebben met interesse
kennis genomen van de vragen die er bij de leden nog leven en zullen in de
onderstaande paragrafen op deze vragen ingaan. De indieners hebben ervoor
gekozen de vragen en antwoorden die met elkaar samenhangen te bundelen omdat
dit de leesbaarheid bevordert.
 1.1 Strekking wetsvoorstel
 De leden van de ChristenUnie-fractie willen van de indieners weten waarom
het stellen van verdergaande maatregelen, zoals de verkoop op naam, niet aan
de aanbieders zelf wordt over gelaten. Deze leden noemen als voorbeeld het
Glastonbury festival.
 De aanbieders hebben op diverse wijzen getracht het probleem aan te pakken.
Uiteindelijk zijn zij tot de conclusie gekomen dat zij zelf onvoldoende middelen
hebben om de doorverkoop van toegangskaarten waarbij woekerwinsten kunnen
worden behaald, tegen te gaan. De indieners zijn geen voorstander van de verkoop
op naam. De Kamer heeft een eerder initiatiefwetsvoorstel voor de verkoop
op naam van de leden Rosenmöller en Atsma (TK, 1999–2000, 26 892,
nr. 2) ook niet aangenomen omdat zij dit middel te zwaar middel vond
om het probleem van doorverkoop van toegangskaarten tegen een aanzienlijk
hogere aankoopprijs aan te pakken. Daarnaast zien de indieners grote bezwaren
bij de verkoop op naam. Allereerst willen de indieners de doorverkoop niet
verbieden. Zij willen de consument die wegens ziekte of werk niet naar het
evenement kan waarvoor hij toegangskaarten heeft gekocht, in staat stellen
het kaartje nog steeds aan anderen door te verkopen. Het Glastonburyfestival
laat een foto op de gekochte toegangskaarten afdrukken. Wanneer de foto niet
gelijk is aan de houder van het kaartje komt deze niet binnen. Het is niet
mogelijk je kaartje door te verkopen. Daarnaast vraagt het controleren van
de toegangskaarten op naam veel tijd. Het zou logistiek een groot probleem
worden wanneer 45000 mensen in een uur of twee hun kaartje en ID gecontroleerd
moeten krijgen. Het is om die reden ook dat de KNVB, die juist kaarten op
naam verkoopt, dit voorschrift alleen handhaaft bij risicowedstrijden in risicovakken.
 
 De leden van de ChristenUnie-fractie verzoeken de indieners nader toe
te lichten waarom het bij evenementen waarvoor het aanbod van het aantal toegangskaarten
groot is, noodzakelijk en evenredig is om een verbod op doorverkoop van toegangskaarten
tegen een hogere prijs in te stellen. Deze leden stellen dezelfde vraag ten
aanzien van evenementen waarvoor het aantal toegangskaarten gering is.
 De indieners zijn van mening dat de doorverkoop van toegangskaarten waarbij
woekerwinsten worden behaald, onacceptabel is, evenals de markt die er omheen
is ontstaan. Daarom willen zij de winst op de doorverkoop beperken.
 
 De leden van de ChristenUnie-fractie vragen of de indieners het met hun
eens zijn dat het internet, naast een opleving van de doorverkoop, ook heeft
gezorgd voor een toegenomen transparantie voor consumenten en daarmee voor
een toegenomen keuzevrijheid met betrekking tot het moment van aanschaf en
de prijs die betaald moet worden voor een kaartje.
 De indieners zijn juist van mening dat de transparantie door de komst
van internet is afgenomen. Zij hebben circa 30 websites gevonden die kaarten
aanbieden. Het is de consument niet duidelijk met wie hij zaken doet, noch
dat hij voor veel meer geld dan nodig is toegangskaarten aanschaft. Het is
juist de consument waar de klachten van komen. De artiest en organisator zijn
daarnaast ook de dupe. De organisator omdat problemen met het kaartje op hem
afstralen – hij krijgt de vragen van bezoekers, ontevreden klanten op
de avond zelf – en de artiest omdat anderen verdienen aan zijn product
en hij de controle hierover kwijt is. Hij houdt vaak de kosten voor de consument
laag, maar door de woekerhandel betaalt de consument alsnog veel.
 
 De leden van de SGP vragen zich af hoe het wetsvoorstel voorkomt dat handelaren
of ondernemingen zich zodanig zullen opdelen en zich voor gaan doen als particulieren
die enkele kaarten doorverkopen, waardoor de consument niet meer de handelaar
van de particulier kan onderscheiden.
 De indieners doelen, wanneer zij spreken over particulieren, op de buurman
of buurvrouw, de broer of vriendin die door omstandigheden toch niet mee kan
naar een evenement en daarom het daarvoor gekochte kaartje aan een ander aanbieden.
Zij zullen dit niet doen uit commercieel oogpunt. Veel toegangskaarten worden
op sites als «marktplaats.nl» aangeboden. Een geoefend oog ziet
al snel of hier sprake is van een ware particulier of een handelaar. Ook nu
al zijn er op «marktplaats.nl» veel handelaren in toegangskaarten
te vinden. Het is daarom van groot belang dat de branche zelf blijft speuren
naar overtredingen op de wet, immers zij hebben de expertise in huis.
 
 De leden van de SGP-fractie merken op dat het doel van het wetsvoorstel
voor hen niet volledig duidelijk is. Zij vragen de indieners dit nader toe
te lichten en daarbij in het bijzonder in te gaan op de vraag op welke wijze
andere doelen dan consumentenbescherming, zoals het tegengaan van reputatieschade
voor artiesten en organisatoren, in de regelgeving tot uitdrukking komen.
Tenslotte vragen de leden van deze fractie of ook andere maatregelen zijn
overwogen.
 De indieners zijn van mening dat als eerste de consument de dupe is van
de huidige situatie. De toegankelijkheid van sport en culturele evenementen
komt door professioneel georganiseerde inkoop in het geding. Uit de hierna
gehanteerde woekerwinsten vloeit voort de reputatieschade voor de artiest
en organisator. Uiteindelijk staat hun naam op het kaartje. Het beperken van
de doorverkoop van toegangskaarten tegen een veel hogere prijs is daarmee
een oplossing die voor alle partijen gunstig is. Een kaartje kan nog steeds
van eigenaar wisselen, maar niet meer tegen een veel hogere aankoopprijs.
De indieners hebben ook gekeken naar het strafrecht maar vinden dit een te
zwaar middel voor dit probleem. Het zou ook de handhaving bij de overheid
leggen. De indieners zijn van mening dat deze aanpak juist de consument en
organisator de mogelijkheden geeft om het probleem aan te pakken.
 Deze laatste kan door het ontbreken van regelgeving ook geen samenwerking
aangaan met marktplaats en E-bay, want de handelaren doen niets strafbaars.
Door dit wetsvoorstel wordt dit verbeterd.
 1.2 Omvang van de tussenhandel en de impact daarvan op
de markt voor toegangskaarten
 De leden van de fracties van de CDA, de SP en de ChristenUnie merken op
dat zij kennis hebben genomen van het onderzoek dat in opdracht van de branchorganisatie
European Union Secondary Ticketing Association (EUSTA) is uitgevoerd door
de Rijksuniversiteit Groningen (RUG). Zij vernemen graag een reactie van de
indieners op het onderzoeksrapport en vragen of meer inzicht gegeven kan worden
in het percentage toegangskaarten dat opgekocht wordt door de tussenhandelaren.
De leden van de PvdA-fractie vragen de indieners ook of een schatting kan
worden gegeven van het bedrag dat omgaat in de tussenhandel en van de hoeveel
mensen die in deze sector werkzaam zijn. De leden van de ChristenUnie-fractie
vragen de indieners om een nadere onderbouwing van de stelling dat er ook
consumenten zijn die door de prijsopdrijving helemaal worden uitgesloten van
de mogelijkheid om een evenement bij te wonen.
 Ook de indieners hebben met verbazing kennisgenomen van het onderzoek
door het RUG in opdracht van EUSTA. De leden van de CDA-fractie, SP-fractie
en ChristenUnie-fractie hebben gevraagd naar een reactie. Het is voor ons
op basis van de stukken niet mogelijk om te bekijken hoe de cijfers tot stand
zijn gekomen. Daarnaast is gebleken dat de voornaamste primaire marktpartijen
niet in het onderzoek zijn betrokken, waardoor het zeer de vraag is of de
in het onderzoek genoemde percentages conform de realiteit zijn. Van belang
is te weten welke kaarten allemaal in de verkoop zijn meegenomen. De indieners
sluiten niet uit dat van alle kaarten die verkocht worden in Nederland maar
3,7% wordt doorverkocht, maar de cijfers die ook de RUG noemt, geven
aan dat het percentage per evenement behoorlijk kan oplopen. Zo noemt de RUG
zelf al percentages van 11% en zelf 21% per evenement.
 Concertorganisator Mojo Concerts (hierna: Mojo) heeft nader onderzoek
gedaan naar de doorverkoop bij een drietal recente evenementen. Bij een concert
van Il Divo was het percentage 11% en bij twee nog te komen evenementen
rond de 15%. Deze cijfers komen overeen met de cijfers van uit de steekproef
van de RUG.
 Bij de wedstrijd Nederland–Schotland (2009) was circa 12%
van de tickets in handen van de handelaren.
 Het is gezien de winsten die hiermee behaald kunnen worden, zeer lucratief
is om in de toegangskaarten te handelen. De secundaire verkopers zullen er
daarom alles aan doen om kaarten te bemachtigen om ze voor een hogere prijs
door te verkopen. Hiermee wordt de kans verkleint dat de consument voor de
oorspronkelijke prijs een kaartje kan bemachtigen. Hij kan dan weliswaar tegen
de hogere prijs een kaartje kopen, maar dat kan buiten zijn financiële
mogelijkheden liggen. Zo kost een kaartje voor een concert van John Mayer
normaal 40 euro. Het concert is uitverkocht maar bij de secundaire verkoper
nog volop verkrijgbaar voor 190 euro.
 Tickets voor het WK in Zuid-Afrika van circa 50 euro worden voor meer
dan 1000 euro aangeboden.
 
 De leden van de CDA-fractie vragen of de indieners van mening zijn dat
de consument twee keer benadeeld wordt door het zogenaamde annuleren van toegangskaarten,
zoals Mojo heeft gedaan bij de geconstateerde doorverkoop van toegangskaarten
voor een concert van Il Divo.
 De indieners vinden dat het voor de consument bijzonder vervelend is wanneer
deze denkt een toegangskaart te hebben welke dan even later niet geldig blijkt
te zijn. Helaas is dit één van de weinige mogelijkheden die
Mojo rest om secundaire verkoop tegen te gaan. Overigens hebben consumenten
die hun kaarten voor Il Divo bij wederverkopers hebben gekocht, hun geld terug
gekregen. Vervolgens heeft Mojo deze mensen in staat gesteld om tegen de normale
prijs opnieuw een kaart te kopen. Het is ook om die reden dat de indieners
het in het belang van de consument beter achten wanneer dit probleem wordt
aangepakt met degelijke wetgeving. Omdat de consument het recht krijgt het
teveel betaalde terug te eisen via de rechter, wordt de handel in kaarten
een zeer risicovolle. De indieners sluiten niet uit dat er nog een enkele
kaart verkocht zal worden, maar de echte handel is niet lucratief meer wanneer
men weet dat de consument het geld dat de handelaar verdiend heeft door de
toegangskaart tegen een hogere prijs te verkopen, weer af kan nemen. Het is
om deze reden dat de indieners er niet toe zijn over gegaan het strafrecht
te gebruiken, naast het feit dat met een strafrechtelijke regeling een onevenredig
zwaar beroep zou worden gedaan op politie en justitie voor de handhaving.
 
 De leden van de SP vragen de indieners wat zij vinden van de gedragscode
van de EUSTA en of deze het wetsvoorstel overbodig maakt.
 De indieners hebben van de gedragscode kennis genomen en willen benadrukken
dat alle actie die wordt ondernomen om de transparantie voor de consument
de vergroten toe te juichen is. Wel moeten de indieners constateren dat de
bepalingen uit de gedragscode de consument in feite niets meer bieden dan
hetgeen is geregeld in de reeds bestaande regelgeving op het gebied van consumentenkoop
en (misleidende) reclame. Voorts constateren de indieners dat de leden van
EUSTA zelf nog moeite hebben met zich aan de gedragscode te houden. Tot slot
willen de indieners opmerken dat de gedragscode geen einde maakt aan de woekerwinsten.
Daarom houden zij vast aan het initiatiefwetsvoorstel.
 
 De leden van de VVD-fractie vragen waaruit zou blijken dat kaarten massaal
worden opgekocht. De leden van deze fractie willen voorts weten waarom de
markt het probleem zelf niet kan oplossen en verwijzen daarbij naar de uitspraken
die hierover werden gedaan door de woordvoerder van de Vereniging Nederlandse
Poppodia en de Festivals (VNPF) tijdens het rondetafelgesprek op 25 november
2009.
 Het is juist de markt die om ingrijpen van de wetgever vraagt, zo verklaren
de indieners. Zelfs de kaartverkoop op naam met een clubkaart, zoals bekend
bij de KNVB, kan de tussenhandel in toegangskaarten waarbij woekerwinsten
worden behaald, niet voorkomen. De opmerkingen van de VNPF moeten gezien worden
in het licht van de zalen die zij vertegenwoordigen. Natuurlijk is het zo
dat de ene organisatie veel verder is dan de andere. Maar alle evenementenorganisatoren
hebben onverminderd last van secundaire verkoop.
 
 De leden van de SGP stellen dat kaarten niet altijd voor een hogere prijs
worden doorverkocht.
 De indieners zijn het daarmee eens. Wanneer een evenement niet goed loopt,
kan de prijs ook dalen. Dit gebeurt echter zelden en zeker niet in die mate
dat het voor de consument interessant is om geen toegangskaarten van het door
hem geliefde evenement te kopen en te wachten op een eventuele lagere prijs,
met het risico het driedubbele te betalen.
 
 De leden van de SGP-fractie vragen ook naar de particuliere handel. Veelal
worden de kaartjes van de particulier doorverkocht naar de handelaren die
daar een goed bedrag voor neertellen. Omdat het moeilijk is greep te krijgen
op het geheel van de kaartverkoop en de methodes die de handelaren hanteren
is het niet mogelijk beide groepen nader uit te splitsen. De indieners verstaan
onder particulieren mensen die kaarten niet doorverkopen vanuit een commercieel
oogpunt.
 1.3 De gevolgen van de tussenhandel voor de consument,
de artiesten, sporters en evenementenorganisatoren
 De leden van de fractie van de SP vragen de indieners naar hun reactie
op de bedreigingen. De indieners wijzen iedere vorm van geweld en bedreigingen
af. Zij concluderen hieruit dat de belangen die er mee gemoeid zijn voor de
tussenhandelaren substantieel zijn.
 Deze leden vragen of het wetsvoorstel een bijdrage kan leveren aan de
veiligheid bij sportevenementen. De indieners denken dat dit het geval is,
omdat wanneer de kaarten niet worden doorverkocht de organisatoren beter de
fans kunnen situeren in het stadion. Door tussenhandel wordt het scheiden
en weren van supports sterk ondermijnd. Het is evenwel geen primair doel van
het wetsvoorstel.
 1.4 Noodzaak om regels te stellen
 De leden van de SGP-fractie vragen zich af of nadere regels nodig zijn
en of de doorverkoop niet kan worden aangepakt met de wet oneerlijke handelspraktijken.
 De in afdeling 6.3.3A BW opgenomen regeling inzake oneerlijke handelspraktijken
levert zeker een bijdrage aan het tegengaan van de suggestieve websites en
onvolledige informatieverstrekking door de handelaren. Daar is de Consumentenautoriteit
volop mee bezig. Helaas levert de wet geen bijdrage aan het verminderen van
de doorverkoop van toegangskaarten tegen een hogere aankoopprijs en daar is
het de indieners om te doen.
 1.5 Wet- en regelgeving in het buitenland
 De leden van de CDA-fractie merken op dat zij in de memorie van toelichting
lezen dat in het buitenland heel verschillend wordt omgegaan met het probleem
van de doorverkoop en dat zij graag vernemen of er ook grote verschillen zijn
te constateren in de instanties die handhavend kunnen optreden. De leden vragen
in het bijzonder of de regeling in Polen op basis waarvan de tussenhandelaren
voor het gerecht gedaagd worden, niet krachtiger is dan het optreden door
de Consumentenautoriteit.
 In reactie op deze vraag van de CDA-fractie merken de indieners op dat
de voorgestelde regeling er ook in voorziet dat de handelaar voor het gerecht
gedaagd kan worden. Een benadeelde consument of bijvoorbeeld een belangorganisatie
die opkomt voor de collectieve belangen van benadeelde consumenten kan een
handelaar voor burgerlijke rechter dagen wanneer deze het verbod op doorverkoop
van toegangskaarten tegen een hogere aankoopprijs overtreedt. De Consumentenautoriteit
kan in een dergelijk geval zonder tussenkomst van de rechter optreden, bijvoorbeeld
door een boete op te leggen naar aanleiding van een inbreuk op het verbod.
Komt de handelaar hiertegen in bezwaar, dan kan dit er uiteindelijk toe leiden
dat de bestuursrechter over de zaak zal moeten oordelen.
 
 De leden van de CDA-fractie vragen wat er met de verschillende regelgevingen
in andere Europese landen en met dit wetsvoorstel gebeurt als de Europese
richtlijn consumentenbescherming in werking treedt en er in geval van maximale
harmonisatie geen nationale koppen op deze wetgeving meer zijn toegestaan.
Ook vragen zij zich af of het opnemen van een verbod op doorverkoop binnen
deze Europese richtlijn consumentenbescherming ertoe zou kunnen leiden dat «vluchten»
naar een ander Europees land geen zin meer heeft.
 De indieners gaan ervan uit dat de CDA-fractie in de vraag doelt op het
richtlijnvoorstel betreffende consumentenrechten dat op 8 oktober 2008
door de Europese Commissie is ingediend en waarover thans onderhandeld wordt.
Dit richtlijnvoorstel omvat nu geen regels betreffende de doorverkoop van
toegangskaarten. Als het richtlijnvoorstel wordt aangenomen, heeft dit dus
geen invloed op de wetgeving van de lidstaten op het terrein van de doorverkoop
van toegangskaarten. Hetzelfde geldt voor het wetsvoorstel.
 Indien in de richtlijn een regeling wordt opgenomen betreffende de doorverkoop
van toegangskaarten en in deze regeling wordt uitgegaan van volledige harmonisatie,
leidt dit ertoe dat in de Europese Unie één gelijke regeling
zal gelden voor de doorverkoop van toegangskaarten. Het heeft voor tussenhandelaren
dan geen zin om uit te wijken naar een andere Europese Lidstaat. Dit ligt
anders bij een uitwijking naar een land buiten de Europese Unie, waar de Europese
regeling niet geldt.
 Gelet op het voorgaande, en het feit dat meerdere Europese landen worstelen
met dit probleem danwel regelgeving kennen op dit gebied, zullen de indieners
het kabinet verzoeken om de kwestie van de doorverkoop ook op Europees niveau
onder de aandacht te brengen.
 
 De leden van de SP fractie willen graag meer voorbeelden van gelijke wetgeving
in het buitenland.
 De indieners willen graag het voorbeeld van Spanje noemen. Doorverkoop
van kaartjes is vastgelegd in de Real Decreto 2816/82, van 27 August, «Reglamento
General de Policía de Espectáculos Públicos y Actividades
Recreativas». Artikel 65 van deze regeling zegt dat de organisator van
een evenement – al dan niet door tussenkomst van een voor de primaire
verkoop van de toegangskaarten door hem ingeschakelde organisatie –
50% van de toegangskaarten direct aan het publiek moet verkopen. Artikel
67 zegt dat wanneer er andere partijen vragen om kaarten te verkopen dat mogelijk
moet zijn wanneer zij zich aan de volgende regels houden:
 – De organisatoren kunnen de kaarten verdelen onder de partijen
die geautoriseerd zijn om aan secondary ticketing te doen met een maximum
van 25% van het totale aantal kaarten.
 – Kaarten mogen niet meer dan 125% van de oorspronkelijke
prijs zijn.
 
 De leden van de SGP-fractie vragen naar de regeling in België.
 De indieners merken op dat het een wetsvoorstel betreft op initiatief
van de Belgische regering. Het voorstel is nagenoeg gelijk aan deze wet. Omdat
het voorstel nog in de maak is, kunnen de indieners niet ingaan op de mogelijke
verschillen.
 
 De leden van de SGP-fractie vragen aan de indieners hoe het wetsvoorstel
ingezet kan worden tegen de doorverkoop van kaarten door bijvoorbeeld een
bedrijf dat vanuit België of Duitsland kaarten doorverkoopt voor evenementen
in Nederland. Ook vragen de leden van deze fractie of er sprake is van grensoverschrijdend
toezicht. Verder vragen deze leden of, als dit niet mogelijk zou zijn, er
een risico bestaat dat bedrijven hun verkoop verplaatsen naar het buitenland.
 Wanneer een tussenhandelaar vanuit het buitenland via het internet toegangskaarten
aanbiedt tegen een hogere verkoopprijs en hij daarbij zijn verkopende activiteiten
duidelijk richt op een Nederlands publiek dan kan tegen die handelaar
voor de Nederlandse rechter een vordering worden ingesteld waarbij gevraagd
wordt om een verbod van deze handelspraktijk die in strijd is met het voorgestelde
verbod. Consumenten die te veel hebben betaald voor een toegangskaart van
een aanbieder, kunnen het teveel betaalde geld terug eisen. In de hiervoor
beschreven situatie waarbij een in het buitenland gevestigde handelaar zich
bij de doorverkoop van toegangskaarten duidelijk richt op Nederlands publiek,
is de Nederlandse regeling van toepassing. Het grensoverschrijdend toezicht
zal gedaan moeten worden door de branche zelf.
 1.6 De voorgestelde regeling
 De leden van de PvdA-fractie vragen of de indieners bereidt zijn de regeling
te evalueren na één of twee jaar.
 De indieners ondersteunen deze vraag en bevelen het kabinet sterk aan
deze wet te evalueren na een periode van twee jaar na de inwerkingtreding.
Zij willen echter nu al niet vooruit lopen op welke maatregelen getroffen
moeten worden, mocht blijken dat de wetgeving niet voldoende is. Zeker wat
betreft de kaarten op naam hebben zij hun bedenkingen, maar meer dan dat wachten
zij liever de bevindingen van de evaluatie af. Als aanpassingen nodig zijn,
willen zij die zeker nemen.
 
 De leden van de SP-fractie willen weten waarop de indieners hun mening
baseren dat er ene einde gemaakt gaat worden aan de woekerwinsten.
 De indieners willen nogmaals benadrukken dat zij niet tegen de doorverkoop
zijn, maar wel tegen de woekerwinsten. Door de consument de mogelijkheid te
geven om het teveel betaalde terug te eisen, is het voor een handelaar niet
interessant meer om tegen woekerwinsten kaarten aan te bieden. Mocht hij dit
nog wel doen dan heeft de Consumentenautoriteit stevige middelen in handen
om hem te beboeten.
 
 De leden van de SGP-fractie wil weten hoe dynamic pricing of veilingsites
zich verhouden tot het wetsvoorstel.
 De indieners merken op dat dynamic pricing nog maar mondjesmaat wordt
toegepast in Nederland. Het middel is in Nederland weinig succesvol. Sommige
artiesten hebben er echter om gevraagd door de woekerwinsten. Wanneer de woekerwinsten
afnemen zal ook deze vraag verminderen. Mocht echter kaarten wel via dynamic
pricing verkregen worden blijft gelden dat de prijs op een kaartje vermeldt
moet worden zodat de consument zelf kan nagaan wat de prijs van het kaartje
maximaal mag zijn. Zo ook met gereduceerde kaarten. Omdat de meeste kaarten
op het moment zelf geprint worden hoeft dit geen probleem te zijn.
 1.7 De handhaving
 De leden van de CDA-fractie vragen of ook de evenementorganisatoren en
bijvoorbeeld de Koninklijke Nederlandse Voetbalbond (KNVB) – naast de
consument – naar de rechter zouden moeten kunnen stappen, omdat zij
uiteindelijk ook zwaar benadeeld worden.
 De indieners wijzen op eerdere rechtszaken die organisaties als de KNVB
en Mojo hebben gevoerd. Hierbij bleek het lastig om aan te tonen dat er economische
schade was geleden en wat de waarde van de geleden schade was. Het is mede
daarom dat de indieners hebben gekozen voor het consumentenrecht.
 
 De leden van de CDA-fractie vragen of bij overtreding van onderhavig wetsvoorstel
het strafrecht ook aanknopingspunten zou kunnen bieden, zoals in Polen blijkbaar
mogelijk is.
 De indieners verwijzen hiervoor naar de laatste alinea van paragraaf 1.1.
 
 De leden van de CDA-fractie vragen of de indieners zijn nagegaan of er
technische mogelijkheden zijn om bij veilingsites automatisch advertenties
te verwijderen, wanneer daarin toegangskaarten worden aangeboden tegen een
prijs die meer dan 10% hoger is van de originele verkoopprijs.
 De indieners wijzen erop dat dit niet een taak van de overheid is. Er
zijn echter veilingsites voor alleen toegangskaarten van concerten die een
dergelijke functionaliteit kunnen hebben. De indieners denken wel dat zoiets
makkelijker te realiseren en te controleren is op dat soort sites, en dat
dit moeilijker is op sites als Marktplaats en Speurders, zo niet nagenoeg
onmogelijk.
 
 De leden van de CDA-fractie vernemen graag wat de gevolgen zijn voor de
mogelijkheden van de Consumentenautoriteit om de regeling te handhaven, als
tussenhandelaren zich formeel in het buitenland gaan vestigen en of er in
dat geval nog onderscheid is tussen vestiging binnen en buiten de werking
van de Europese Unie (EU). De leden van de PvdA-fractie merken op dat zij
hebben gelezen dat de tussenhandelaren de Europese mogelijkheden niet mogen
misbruiken om zich aan het nationale recht te onttrekken en vragen zich af
op welke manier er wordt toegezien op het verplaatsen van de vestiging van
tussenhandelaren naar andere EU-lidstaten om op deze manier de doorverkoop
van toegangskaarten voort te zetten. Ook willen deze leden weten welke mogelijkheden
Nederlandse consumenten in dat geval hebben om het te veel betaalde bedrag
terug te eisen. Tenslotte vragen zij of de indieners mogelijkheden zien om
met andere Europese landen op dit gebied samen te werken. De leden van de
SP-fractie verzoeken de indieners nog eens kunnen in te gaan op de vraag hoe
ze denken te voorkomen dat handelaars in toegangskaarten de illegaliteit ingaan.
Ook vragen deze leden hoe de indieners denken dat voorkomen kan worden dat
doorverkopers naar het buitenland vertrekken en hun activiteiten daar voortzetten
en welke middelen er bestaan om de websites van deze doorverkopers aan te
pakken.
 In reactie op deze vragen kan het volgende worden opgemerkt. De voorgestelde
regeling betreffende de doorverkoop van toegangskaarten heeft, bij gebreke
van een Europese regeling terzake, een territoriale beperking. Deze is in
beginsel alleen geldig in de Nederlandse context. Dat betekent overigens niet
bij voorbaat dat tussenhandelaren die in een andere EU-lidstaat zijn gevestigd
per definitie buiten de werkingssfeer van de regeling vallen. Niet ondenkbaar
is bijvoorbeeld dat thans in Nederland gevestigde tussenhandelaren hun vestiging
gaan verplaatsen naar, bijvoorbeeld, België of Duitsland met het uitsluitende
oogmerk om zich aan het vernieuwde toezicht te gaan onttrekken. In die gevallen
blijft de regeling toch op de tussenhandelaren van toepassing, omdat de door
het EG-Verdrag geschapen mogelijkheden er niet toe mogen leiden, dat degenen
die daarvan profiteren deze kunnen misbruiken om zich aan de werking van hun
nationale recht te onttrekken, en zij de lidstaten niet beletten om de nodige
maatregelen te nemen om dergelijke misbruiken te voorkomen (HvJEG zaak 115/78,
Knoors, 7 februari 1979, Jur. 1979, blz. 399, ro. 25, o.m. bevestigd
in HvJEG zaak C-109/01, Akrich, 23 september 2003, Jur. 2003, I-9665,
ro. 41).
 In de hiervoor genoemde gevallen blijft de Consumentenautoriteit ook bevoegd
op te treden. De Consumentenautoriteit zal daarbij echter wel op juridische
en praktische problemen stuiten. Zo zal de Consumentenautoriteit zijn bevoegdheden
op het terrein van het toezicht in het buitenland moeilijk kunnen effectueren.
Voorts zal ook de oplegging van een boete of last onder dwangsom tegen een
buitenlandse organisatie niet eenvoudig kunnen worden geëffectueerd.
De Europese verordening op basis waarvan de Consumentenautoriteiten van de
lidstaten samenwerken en elkaar bijstaan bij de handhaving van het consumentenrecht
is nu niet van toepassing, want het voorgestelde verbod op doorverkoop is
een Nederlandse regeling en geen Europese regeling.
 Wanneer een tussenhandelaar zich buiten de Europese Unie vestigt, geldt
in principe ook het voorgaande (hij kan zich daarmee niet zonder meer van
de regeling onttrekken), maar dan zal eventueel optreden door de Consumentenautoriteit
op nog grotere praktische en juridische problemen stuiten.
 Wat betreft de mogelijkheden voor de consument willen de indieners het
volgende opmerken In reactie op de tweede vraag kan delen de indieners mee
dat zolang de doorverkoop een op Nederland gerichte activiteit betreft, de
Nederlandse rechter bevoegd is om over hieruit voortvloeiende geschillen te
oordelen en het Nederlandse recht van toepassing is. Dit is geregeld in respectievelijk
de artikelen 15 en 16 van de verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van
22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning
en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (Brussel
I) en de verordening (EG) nr. 593/2008 van het Europees Parlement en de Raad
van 17 juni 2008 inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen
uit overeenkomst (Rome I).
 De consument kan bij de Nederlandse rechter jegens de tussenhandelaar
een vordering instellen tot terugbetaling van het teveel betaalde bedrag.
Wordt de vordering toegewezen, dan kan de consument het vonnis ten uitvoer
laten leggen. Op basis van de eerder genoemde verordening Brussel I kan dit
ook in een andere Europese lidstaat.
 Op de mogelijkheden van handhaving in het buitenland verwijzen de indieners
ook naar 1.5.
 
 De leden van de fractie van de PvdA willen ook weten of de indieners van
mening zijn dat er Europese samenwerking moet zijn op dit gebied.
 Het lijkt de indieners goed wanneer Nederland in overleg treedt met Europese
landen die ook een wetgeving op dit gebied hebben om te kijken hoe zij samen
de handhaving grensoverschrijdend kunnen versterken. Zij zullen hiertoe het
kabinet verzoeken.
 
 De leden van de PvdA-fractie vragen welke kosten het voor de consument
meebrengt wanneer hij, al dan niet via de burgerlijke rechter, het te veel
betaalde bedrag op de verkoper wil verhalen. Deze leden vragen zich ook af
of deze gang voor veel consumenten niet een te hoge drempel zou zijn. De PvdA-fractie
wijst op de kosten voor de consument om haar recht te halen. De leden wijzen
er echter op dat collectieve actie hier het meest effectief zal zijn en dat
daarmee de kosten laag zullen blijven. Collectieve actie kan gevoerd worden
via de Consumentenbond of een organisatie die daar speciaal voor wordt opgericht.
 De indieners kunnen zich voorstellen dat de organisatoren hier ook een
positieve rol kunnen spelen. Hier is in ieder geval KNVB bereid om aan mee
te werken of het initiatief te nemen.
 
 De leden van de PvdA-fractie merken op dat zij hebben begrepen dat de
Vereniging van Evenementenmakers (VVEM) overtredingen kan signaleren en dit
kan aangeven bij de Consumentenautoriteit, waarna deze op basis van de Wet
handhaving consumentenbescherming zal kunnen optreden. De leden van de PvdA-fractie
verzoeken de indieners toe te lichten hoe de Consumentenautoriteit hier uitvoering
aan gaat geven. Voorts vragen zij of ook consumenten met hun klacht over de
doorverkoop van toegangskaarten bij de Consumentenautoriteit terecht kunnen,
en of consumenten met een klacht over een onjuiste prijsstelling op basis
van de voorgestelde regeling ook bij de geschillencommissie terecht kunnen.
 De Consumentenautoriteit kan reageren op klachten van iedereen, dus ook
van burgers. Omdat de Consumentenautoriteit zich nu al inzet op het onderwerp
en omdat zij bij de signalering geholpen wordt door de VVEM zal de extra inzet
niet groot behoeven te zijn. Mocht de markt zich veranderen dan
zijn er mogelijkerwijs aanpassingen nodig. Het is daarom dat indieners de
suggestie van een evaluatie van harte ondersteunen.
 De indieners is geen geschillencommissie bekend waar de consument zich
tot zou kunnen richten.
 
 De leden van de PvdA-fractie constateren dat de Consumentenautoriteit
een aantal ontsnappingsroutes aangeeft, zoals de combinatieverkoop en dynamic
pricing, en vragen de indieners hoe deze ontsnappingsroutes kunnen worden
tegengegaan. Voorts vragen de leden van deze fractie wat de consequenties
zullen zijn voor de uitvoering van de toezichtsen handhavingstaak door de
Consumentenautoriteit als dynamic pricing (zoals verwoord door de Consumentenautoriteit)
aan invloed wint op de markt. Ook de leden van de VVD-fractie vragen naar
de gevolgen voor dynamic pricing.
 De indieners zien geen problemen wanneer dynamic pricing een rol zou gaan
spelen op de markt. Het wetsvoorstel zegt dat de waarde waarvoor het kaartje
is aangeschaft altijd op het ticket vermeld moet zijn. Ook bij dynamic pricing
zal dit het geval blijven. Voor dat kaartje geldt dan weer dat het niet tegen
meer dan 10% van die waarde mag worden doorverkocht.
 De combinatieverkoop is een reeds bestaand product. De consument zal hier
zeker kijken naar de toegevoegde waarde. Wanneer een kaartje voor eerder genoemde
John Mayer dan voor 250 euro wordt aangeboden inclusief vervoer en een driegangen
diner, dan zal in het geval het diner bestaat uit een patatje met de wet oneerlijke
handelspraktijken hier weer van toepassing zijn.
 
 De leden van de PvdA-fractie en de leden van de VVD-fractie vragen of
de Consumentenautoriteit extra middelen zal krijgen om de handhaving effectief
te kunnen uitvoeren, als blijkt dat de aanbiedersmarkt in Nederland niet zo
stabiel blijft als deze nu is. Ook vernemen deze leden graag hoeveel fte de
Consumentenautoriteit nu beschikbaar heeft om misleidende praktijken op het
gebied van toegangskaarten aan te pakken en hoeveel fte de Consumentenautoriteit
nu al inzet om misleidende informatieverstrekking bij de doorverkoop van toegangskaarten
tegen te gaan. Verder verzoeken deze leden de indieners aan te geven hoeveel
extra fte bij de Consumentenautoriteit zij maximaal gerechtvaardigd vinden
om het gestelde doel van dit wetsvoorstel te handhaven.
 
 Het ligt niet in de verwachting dat de Consumentenautoriteit extra middelen
zal krijgen om de handhaving te kunnen uitvoeren. Voor 2009 heeft de Consumentenautoriteit
al ongeveer 1 fte ingezet op de aanpak van misleidende/onduidelijke informatieverstrekking
door wederverkopers van tickets. Voor 2010 valt een zelfde capaciteitsinzet
te verwachten. De Consumentenautoriteit is voornemens deze mankracht na 2010
op andere prioriteiten in te zetten. Onderhavig wetsvoorstel zal de Consumentenautoriteit
dwingen voor toezicht en handhaving van de voorgestelde wet structurele capaciteit vrij te maken. Dat vraagt om een andere prioriteitenkeuze
dan de Consumentenautoriteit thans voor ogen heeft.
 
 Een precieze inschatting van de vereiste capaciteit ter uitvoering van
dit wetsvoorstel is niet eenvoudig te maken. De Consumentenautoriteit geeft
aan dat er voor een effectieve uitvoering van de wet tenminste 3 fte vereist.
De indieners vinden deze inzet gerechtvaardigd als dat binnen de huidige capaciteiten
van de Consumentenautoriteit kan worden opgevangen. Anders kan worden volstaan
met de huidige inzet van 1 fte. De indieners wijzen er bovendien op dat in
het eerste jaar de inzet groter zal zijn dan de jaren erna. In het eerste
jaar zal echt sprake zijn van het aanpakken van overtreders, de jaren daarna
zal de Consumentenautoriteit meer bezig zijn met het vervolg geven aan die
acties.
 
 De leden van de VVD-fractie vragen of de consument in geval van misleidende
informatie niet al beschermd wordt door de Wet oneerlijke handelspraktijken
en de wet Koop op afstand. Het verkopen van toegangsbewijzen voor evenementen
valt ingevolge artikel 7:46i lid 3 van het Burgerlijk Wetboek niet onder de
regeling betreffende overeenkomsten op afstand. De wet oneerlijke handelspraktijken
ziet toe op de wijze waarop de kaarten worden aangeboden maar zeggen niets
over de woekerwinsten. Dat de tussenhandelaar schaarste (probeert) te creëren
blijkt wel uit het feit dat zij vaak beweren dat een concert is uitverkocht,
wanneer het nog niet is uitverkocht. Meer nog roept zij mensen op hun kaarten
aan hen door te verkopen. Daarmee lokt zij uit dat individuen meer kaarten
dan nodig is aanschaffen en daarmee de schaarste opjaagt. Dat gebeurt bij
al schaarse evenementen evenals bij niet schaarse evenementen. Zo zagen de
makers van het Haagse kerstballet, waar grote groepen kinderen aan meedoen
dat hun kaarten die oorspronkelijk tussen de 7,50 en 25 euro per persoon kosten,
worden aangeboden voor 49 euro.
 
 De leden van de VVD stellen dat de consument bewust op zoek gaat naar
een kaartje bij de tussenhandelaar.
 Niets is minder waar. De indieners wijzen er op dat tussenhandelaren gunstige
plaatsen kopen op zoekmachines, zodat zij bij zoekopdrachten als eerste aanbod
komen. De consument komt pas bij ontvangst van het kaartje erachter dat het
kaartje te duur is gekocht. De wet geeft de consument nu de mogelijkheid dat
teveel betaalde terug te vorderen. De leden verwijzen verder naar de memorie
van toelichting
 
 De fractie van de VVD wil ook weten wie er aansprakelijk is bij de annulering
van een evenement. De aansprakelijkheid bij de annulering van een evenement
ligt bij de kaartverkoper, primair of secundair.
 Bij de annulering van een evenement zal de consument haar geld terug moeten
halen bij degene die het kaartje aan hem of haar heeft verkocht. 
 1.8 Europese regelgeving
 De leden van de ChristenUnie-fractie merken op dat zij twijfelen aan noodzakelijkheid
en proportionaliteit van de voorgestelde regeling en stellen de vraag of er
sprake is van dwingende redenen van algemeen belang, welke een belemmering
van het intracommunautaire dienstenverkeer kunnen rechtvaardigen. De leden
van de VVD-fractie en de ChristenUnie-fractie vragen hoe er zal worden opgetreden
tegen dergelijke praktijken buiten de EU.
 Hiervoor verwijzen de indieners naar de gang van zaken bij een andere
privaatrechtelijke zaak: het auteursrecht. Privaatrechtelijke organisaties
als Brein zijn er inmiddels in geslaagd sites als The Piratebay uit de lucht
te laten halen door internetservice providers na rechtszaken die zij gevoerd
hebben tegen The Piratebay. Daarin slaagde zij ook toen de site in de Oekraïne
gelegen was. Dergelijke maatregelen zijn drastisch, maar niet onmogelijk.
Daargelaten of van een dwingende reden sprake is, geldt volgens de vaste jurisprudentie
van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen dat de door het EG-Verdrag
geschapen mogelijkheden er niet toe mogen leiden, dat degenen die daarvan
profiteren deze kunnen misbruiken om zich aan de werking van hun nationale
recht te onttrekken, en dat zij de lidstaten niet beletten om de nodige maatregelen
te nemen om dergelijke misbruiken te voorkomen (HvJEG zaak 115/78, Knoors,
7 februari 1979, Jur. 1979, blz. 399, ro. 25, o.m. bevestigd in HvJEG
zaak C-109/01, Akrich, 23 september 2003, Jur. 2003, I-9665, ro. 41).
Een tussenhandelaar die zich in een andere lidstaat van de Europese Unie vestigt
om de enkele reden dat hij daarmee beoogt de Nederlandse wet te ontwijken,
kan dus geen beroep doen op het vrij verkeer van goederen of diensten. Er
is een dergelijk geval dus ook geen sprake van een belemmering.
 ARTIKELEN
 Artikel I
 CDA
 De leden van de CDA-fractie vragen of het mogelijk is in dit artikel op
te nemen dat hij die toegangskaarten koopt met het doel deze door te verkopen,
al dan niet in combinatie met andere diensten of producten, zich ten alle
tijden kenbaar moet maken als handelaar. Hierdoor kan de organisator van het
evenement beter zicht houden op de verkochte toegangskaarten.
 Uiteraard is het altijd mogelijk om extra verplichtingen in de wet op
te nemen. De indieners menen echter dat de verplichting zich kenbaar te maken
onnodige lasten met zich meebrengt. Het wetsvoorstel wil de enorme winsten
bij de doorverkoop van toegangskaarten aan banden leggen. Het wetsvoorstel
is uitdrukkelijk niet bedoeld om de planning van de organisatoren te vergemakkelijken.
Het huidige wetsvoorstel stelt dat handelaren die toegangskaarten verkopen
in combinatie met andere diensten of producten, uitdrukkelijk moet aangeven
wat de prijs is van het toegangskaartje en wat van die andere dienst of product.
Hiermee wordt het voor de consument transparant of hij teveel betaalt voor
het toegangskaartje. De indieners zien niet dat de verplichting zich kenbaar
te maken aan de organisator als handelaar, bijdraagt aan de doelstelling van
het wetsvoorstel.
 
 De leden van de fractie van de SGP vragen zich af of het noemen van een
percentage van 10% niet het gevaar met zich meebrengt dat een kaartje
altijd met 10% verhoogd zal worden. De indieners erkennen dit risico
maar wijzen er op dat ook nu vaak administratiekosten betaald worden in deze
orde van grootte. Bovendien zijn de indieners blij wanneer de winst zich tot
10% zal beperken.
 Artikel II
 Gevolgen eu richtlijn consumentenbescherming.
 Hiervoor verwijzen de indieners naar paragraaf 1.7.
 
 Gerkens
 Van Vroonhoven-Kok