Europese Conventie; Verslag van een gesprek over de voortgang in de totstandkoming van het Constitutioneel Verdrag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28473, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

12-03-2003

Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal

2002-2003

28473 nr. 3;158a

06-03-2003

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamToelichting door de leden en plaatsvervangende leden van
de Europese Conventie uit de Eerste en Tweede KamerVragen en opmerkingen uit de commissiesHet antwoord van de leden en plaatsvervangende leden van
de Europese Conventie uit de Eerste en Tweede KamerNadere gedachtewisselingOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28473Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 45 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 473Europese Conventienr. 158anr. 3VERSLAG VAN EEN GESPREKVastgesteld 6 maart 2003De vaste commissie voor Europese Zaken1 van
de Tweede Kamer en de commissie voor Europese Samenwerkingsorganisaties2 van de Eerste Kamer hebben op 11 februari 2003 een
gesprek gevoerd met de leden en plaatsvervangende leden van de Europese Conventie
uit de Eerste en Tweede Kamer over de voortgang in de totstandkoming
van het Constitutioneel Verdrag.Van dit overleg brengen de commissies bijgaand beknopt verslag uit.Toelichting door de leden en plaatsvervangende leden van
de Europese Conventie uit de Eerste en Tweede KamerDe heer Van Dijk zet uiteen dat de Conventie
in de plenaire vergadering van 20 en 21 januari 2003 onder meer heeft gedebatteerd
over de Frans-Duitse voorstellen voor de institutionele architectuur van de
Europese Unie. Belangrijk element daarin is het dubbele voorzitterschap. Hierbij
gaat het om de verkiezing van de voorzitter van de Europese Commissie –
wiens positie zou moeten worden versterkt – en de benoeming van een
vaste voorzitter van de Europese Raad, voor een periode van vijf jaar. Deze
laatste zou een zware positie moeten krijgen en als een soort «Mister
Europe» de evenknie van Bush en Poetin worden. Dit onderdeel ontmoette
in de plenaire vergadering veel kritiek en de tegenstanders ervan waren veruit
in de meerderheid.In de plenaire vergadering van 5 en 6 februari 2003 heeft de heer Valéry
Giscard d'Estaing namens het Praesidium een voorstel gepresenteerd voor de
eerste zestien artikelen van een grondwet. De wijze waarop met het grondrechtenhandvest
moet worden omgegaan, kan in het flexibele deel van het verdrag worden opgenomen,
maar ook in een aan het verdrag gekoppeld protocol. In het verdrag zijn onder
meer passages opgenomen over de bevoegdheden op het gebied van het economisch
beleid en het buitenlands en veiligheidsbeleid. Sturing van het economisch
beleid zou moeten gebeuren door middel van de globale economische richtsnoeren.Begin december 2002 is er tijdens de plenaire vergadering een nieuwe werkgroep
ingesteld, die zich bezig houdt met de vraag op welke wijze de sociale verworvenheden
van Europa gehandhaafd en zo mogelijk verbeterd kunnen worden.
Aan de hand van een aantal vragen heeft deze werkgroep gediscussieerd, onder
meer over de waarden en de doelstellingen van de Europese Unie op sociaal
gebied, waarover men het vrij snel met elkaar eens werd. Verder kwam de vraag
aan de orde of de Europese Unie op sociaal gebied een grotere bevoegdheid
moest krijgen. Unaniem was men van mening dat hieraan eigenlijk geen behoefte
bestaat. Het huidige verdrag maakt op sociaal gebied al veel mogelijk, maar
de lidstaten moeten dan wel gebruik maken van de mogelijkheden die er zijn.
Op sommige onderdelen van het sociale beleid is er nog geen sprake van besluitvorming
bij gekwalificeerde meerderheid, maar er was een grote mate van overeenstemming
over de wenselijkheid daarvan. Enkele regeringsvertegenwoordigers hadden moeite
met uitbreiding van de gekwalificeerde-meerderheidsbesluitvorming. Overigens
vond men over het algemeen dat het te ver ging om de inrichting en financiering
van de nationale sociale-zekerheidsstelsels op Europees niveau te regelen.
Op het beleid inzake sociale insluiting en uitsluiting, pensioenen en werkgelegenheid
wordt de open coördinatiemethode toegepast. De werkgroep heeft aanbevolen
deze methode in het constitutionele deel van het verdrag op te nemen, en wel
zodanig dat het een flexibel instrument blijft. De plenaire vergadering heeft
deze aanbeveling in meerderheid overgenomen. Ten slotte heeft de werkgroep
geconcludeerd dat de passage uit het huidige verdrag over de speciale bevoegdheid
van de sociale partners bij de totstandkoming van het sociale beleid binnen
de Europese Unie integraal behoort te worden overgenomen in het constitutionele
deel van het verdrag. De heer Van Dijk is tevreden met het behaalde resultaat,
omdat dit de oorspronkelijke inzet dicht benadert.Volgens de heer Van der Linden is voor het
Nederlandse parlement het moment aangebroken zich intensiever met de Europese
Conventie bezig te houden, omdat het anders het recht verspeelt om later kritiek
te uiten. Het proces komt in een belangrijke fase, want er ligt een voorstel
voor de eerste zestien artikelen voor een grondwet. Als de nationale parlementen
nauwer bij het Europese beleid betrokken willen worden, zullen zij dat nu
moeten waarmaken.Hij juicht het Frans-Duitse voorstel toe, omdat dit grotendeels in het
Nederlandse beleid past. Veel elementen leken aanvankelijk onhaalbaar, zoals
de rechtspersoonlijkheid, de erkenning van de communautaire methode, de verkiezing
van de voorzitter van de Europese Commissie door het Europees Parlement en
gekwalificeerde besluitvorming in de GBVB-pijler. Het voorstel voor verkiezing
van een vaste voorzitter van de Europese Raad als «president van Europa»
is echter een belangrijk element dat niet de instemming heeft van Nederland.
Op dit punt zal moeten worden nagedacht over een alternatief. Hij is van mening
dat Nederland de gekozen president naar Frans model moet afwijzen. De Europese
Unie zou hiermee een verkeerde route inslaan: de positie van de Hoge Vertegenwoordiger
voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid wordt gemarginaliseerd,
er ontstaat competitie tussen de president en de voorzitter van de Europese
Commissie, de diplomatieke dienst wordt aangestuurd vanuit de Europese hoofdsteden
in plaats van door de Europese Commissie en er zal competitie ontstaan tussen
de ambtenaren van de Europese Commissie en die van de gekozen president. Verder
wijst de heer Van der Linden erop dat hiermee definitief de intergouvernementele
route wordt ingeslagen, terwijl Nederland opteert voor de communautaire route.Nederland moet niet benadrukken dat het een klein land is, maar zich op
de inhoud richten en bondgenoten zoeken bij zowel de kleine als de grote lidstaten.
Er is geen reden voor het creëren van een tegenstelling tussen grote
en kleine landen in de Europese Unie, hoewel de grote landen wat het voorzitterschap
van de Raad betreft in meerderheid een andere positie innemen.De heer Van der Linden beoordeelt de zestien conceptartikelen die voor-liggen
als een grote vooruitgang ten opzichte van eerdere versies. Hij vindt dat
in artikel 5, lid 2, moet worden opgenomen dat de Unie moet toetreden tot
het EVRM-verdrag. Nu is de bepaling zo geformuleerd dat de Unie kan toetreden.
Hiervoor is unanimiteit vereist en de heer Van der Linden vreest dat toetreding
in dat geval lang niet zeker is. Het charter zal uiteindelijk wel terechtkomen
in hoofdstuk 2, hoewel zijn voorkeur uitgaat naar hoofdstuk 1. Het kan in
geen geval worden opgenomen in een protocol; er is immers in heel Europa geen
grondwet te vinden waarin het hart van de zaak, te weten onderwerpen als rechten
en plichten van de burgers en mensenrechten, in een aanhangsel aan de grondwet
wordt vastgeknoopt. Nederland staat hierin overigens betrekkelijk alleen,
zoals ook het geval is op het punt van het vetorecht in het gemeenschappelijk
buitenlands en veiligheidsbeleid. Het is de vraag of het huidige rotatiesysteem,
waar Nederland tot dusverre aan vasthield, nog lang verdedigbaar is. In hoeverre
is het bevorderlijk voor de herkenbaarheid als elke lidstaat eenmaal in de
veertien jaar voor zes maanden het voorzitterschap van de Unie bekleedt? Het
Parlement zou zich over die vragen een mening moeten vormen.De heer Van Eekelen vindt het begrip «coördineren»
in artikel 1, lid 1, te slap geformuleerd en zou dit willen vervangen door
«nauwe samenwerking». Hij is dan bereid om de Nederlandse wens
van een «ever closer union» te laten varen. Dat begrip stamt uit
1991 en inmiddels is de Europese Unie tot stand gekomen. De begrippen «nauwe
samenwerking» en «het op federale wijze beheren van bevoegdheden»
bieden ook voldoende waarborgen. De liberale leden van de Conventie hebben
onder meer op dit punt een amendement ingediend.Hij is er voorstander van de grondrechten op te nemen in een protocol.
Daarmee wordt geen afbreuk gedaan aan de status van de grondrechten, maar
het maakt het gemakkelijker om later wijzigingen aan te brengen of aanvullingen
toe te voegen.De bevoegdheden in artikel 8 worden gebaseerd op een viertal beginselen,
te weten toedeling, subsidiariteit, evenredigheid en loyale samen-werking.
Dit laatste is volgens de heer Van Eekelen geen juridisch begrip. De meeste
moeite heeft hij met de bepaling dat de Europese Unie loyaal moet zijn ten
aanzien van de lidstaten. De bevoegdhedenverdeling volgt het traditionele
patroon, zij het dat andere benamingen worden gebruikt. Het gaat over exclusieve,
gedeelde en ondersteunende competenties. Zelf zou hij liever blijven uitgaan
van de benadering van centrale bevoegdheden en flankerend beleid en dergelijke,
maar hij onderkent dat dit waarschijnlijk een gepasseerd station is.De opsomming van bevoegdheden heeft het karakter van een «competences
catalogue», zij het dat artikel 16 de mogelijkheid open laat om tot
nieuw beleid te komen. De heer Van Eekelen benadrukt dat aan deze opsomming
van bevoegdheidsgebieden intensief aandacht moet worden besteed.De heer Timmermans wijst erop dat de ontwikkelingen
rond de Europese Conventie en het Constitutioneel Verdrag de komende weken
en maanden snel zullen gaan. Het proces is heel transparant en het parlement
heeft de mogelijkheid hierbij betrokken te blijven. Het is nu aan beide Kamers
van het parlement om hun verantwoordelijkheid te nemen en een inbreng te leveren
waarmee de leden van het parlement die aan de Conventie deelnemen, aan de
slag kunnen gaan. Laat men deze gelegenheid onbenut, dan gaat het niet aan
om achteraf de parlementaire leden van de Conventie aan te spreken op ongewenste
resultaten. Overigens erkent hij dat het document dat nu voorligt één
luik is van een tweeluik en moeilijk kan worden beoordeeld zonder het tweede
deel te kennen, waarin aan de beginselen invulling wordt gegeven. Niettemin
biedt het document een indicatie van de richting waarin wordt
gedacht. Hij is daarover bepaald niet teleurgesteld. Er valt nog veel te verbeteren
en te amenderen, maar gelet op de discussies die gevoerd zijn, had een en
ander ook slechter kunnen uitpakken.Over de status van de verschillende stukken merkt hij het volgende op.
Het stuk met de titel «Stand van zaken in de Conventie over de toekomst
van de Europese Unie» is de rapportage van de leden van de Conventie
aan de Tweede Kamer. Daarnaast heeft hij inmiddels een vijftal nieuwsbrieven
aan de Kamer toegezonden. Deze bevatten persoonlijke sfeerschetsen en indrukken
van wat zich in de Conventie afspeelt en hebben niets te maken met de rapportage
aan het parlement. Overigens wijst hij erop dat de Conventieleden niet met
een instructie van de Kamer in de Conventie zitting hebben, want het betreft
geen intergouvernementele conferentie, waarbij de leden opereren op basis
van een uitdrukkelijk mandaat. Hij hecht eraan met de Kamer zoveel mogelijk
in gesprek te zijn over de Conventie, maar de Kamer houdt haar handen vrij
ten aanzien van het eindresultaat, net zoals de Conventieleden hun handen
vrijhouden ten aanzien van de wensen van de Kamer. Overigens zal hij in de
Conventie geen zaken bepleiten waarvan hij weet dat deze in de Kamer geen
kans maken.Hij vindt dat de benadering van de Europese Commissie aan relevantie inboet
doordat deze niet aansluit bij de werkelijkheid in de Conventie. Hij betreurt
dat, omdat Nederland voorstander is van een sterke Europese Commissie, met
zo breed mogelijke bevoegdheden.De situatie in het Midden-Oosten hangt als een donkere wolk boven de Conventie.
Het etaleren van de verdeeldheid heeft uiteraard zijn effect op de werkzaamheden
binnen de Conventie. Iedereen is zich ervan bewust dat het gaat om een proces
van geven en nemen. Nu de verdeeldheid internationaal zo wordt geëtaleerd
als nu gebeurt, neemt de bereidheid daartoe navenant af. De ambitie op het
gebied van de internationale verantwoordelijkheid van de Unie kan moeilijk
worden ingevuld als er zo duidelijk verdeeldheid bestaat op hoofdpunten van
die internationale verantwoordelijkheid. De internationale rol van de Unie
moet daardoor in een wat realistischer perspectief worden gezien dan men wellicht
zou wensen.De discussie over het al dan niet opnemen van religieuze waarden in de
tekst van het Constitutioneel Verdrag zal de komende tijd eveneens een rol
spelen. De heer Timmermans is voorstander van een pragmatische benadering,
waarbij de fundamentele waarden zo breed mogelijk worden verwoord in de basisartikelen
van het verdrag, zonder verwijzing naar religies, laat staan een soort invocatio
dei – waarover ook wel is gesproken.Vragen en opmerkingen uit de commissiesDe heer Van Baalen (VVD, Tweede Kamer) vindt
dat in het concept-Constitutioneel Verdrag nogal grote woorden staan. Als
voorbeeld noemt hij artikel 1, waar gesproken wordt van het op federale wijze
beheren van bevoegdheden. Dit impliceert een verdergaande vorm van samenwerking
dan in het verdrag zelf wordt beschreven. In artikel 3 is volledige werkgelegenheid
opgenomen als doelstelling. Dat is nogal pretentieus.Artikel 5 heeft betrekking op het Handvest van de grondrechten en het
EVRM. Het is van groot belang om na te gaan waar de jurisprudentie van het
Hof in Straatsburg en die van het Hof in Luxemburg uiteen gaan lopen. Hoe
kan dit worden voorkomen?Artikel 8 gaat over het subsidiariteitsbeginsel. Meer nog dan in dit artikel
is de heer Van Baalen geïnteresseerd in het nog vast te stellen protocol.
Op welke wijze wordt de rol van de nationale parlementen ingevuld? In de opsomming
van de gedeelde bevoegdheden in artikel 12 mist hij het asiel- en immigratiebeleid,
terwijl dat juist gecommunautariseerd zou worden. In artikel 14,
over het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, wordt expliciet
een aantal zware woorden gebruikt. In het licht van de crisis rond Irak is
het hem niet duidelijk hoe een dergelijk Europees beleid tot stand moet komen.Gelet op de geschiedenis van de Europese Unie vindt de heerAlgra (CDA, Tweede Kamer) dat in artikel 2 over de waarden van de
Unie een verwijzing mag worden opgenomen naar de joods-christelijke en humanistische
tradities. Hoe beoordelen de leden van de Conventie de haalbaarheid en wenselijkheid
hiervan? Hij pleit ervoor het Handvest op te nemen in het tweede deel van
de Grondwet en niet in een daaraan gehecht protocol. De bepaling over de toetreding
van de Unie tot het EVRM vindt hij te vrijblijvend geformuleerd. «De
Unie kan toetreden» zou moeten worden vervangen door «de Unie
zal toetreden». Naar de mening van de heer Algra is de passage over
ontwikkelingssamenwerking in artikel 12, zesde lid, zwakker geformuleerd dan
de vergelijkbare bepaling in het huidige verdrag. Hij vindt dit een ongewenste
ontwikkeling. In artikel 15, lid 2, ontbreekt het onderwerp sociale bescherming.
Is dit een bewuste keuze?Wat er ook uit de discussie over God komt, de heer Van de Beeten (CDA, Eerste Kamer) vindt het in ieder geval winst
dat de Europese libertijnen op deze wijze gedwongen worden om zich weer met
God bezig te houden.De oproep van de heer Timmermans vat hij op als een aansporing voor beide
Kamers om zich intensiever in het debat over Europa te mengen. De vraag is,
of dit debat niet ook moet worden gevoerd met de regeringsvertegenwoordigers,
temeer omdat uit de rapportage blijkt dat er nogal wat zorgen zijn over hun
toegenomen gewicht in de Conventie. Hoe staat het daarmee en wat kan het parlement
eraan bijdragen om de balans in evenwicht te laten zijn?In het licht van de actuele discussie over de rol van Europa plaatst hij
vraagtekens bij de geformuleerde «mission civilisatrice». Hij
wijst er voorts op dat artikel 16 over flexibiliteit in de context van een
grondwet een veel verderstrekkende werking zou kunnen hebben, omdat de gekozen
formulering het gemakkelijk maakt de «competences catalogue» te
doorkruisen. Daarmee bevat deze bepaling het element van een verborgen agenda.
Dat behoeft geen bezwaar te zijn indien men kiest voor steeds verder gaande
samenwerking in Europa, maar men moet zich dit wel realiseren. Het beginsel
van de loyale samenwerking ziet hij vooral als een andere bewoording voor
het klassieke beginsel van de gemeen-schapstrouw. Dit heeft zijn waarde in
de Europese samenwerking en jurisprudentie bewezen en moet wat hem betreft
niet worden gewijzigd.De heer Wolfson (PvdA, Eerste Kamer) is van
mening dat het huidige systeem van het roulerende voorzitterschap aan vervanging
toe is. Door verandering van het systeem af te wijzen zonder een alternatief
te bedenken, plaatst Nederland zich in een heel zwakke positie. Verder heeft
hij bezwaar tegen de Nederlandse opvatting dat kleinere landen altijd buiten
de boot zouden vallen. Met een verwijzing naar voorbeelden uit de historie
spreekt hij dit tegen. Denemarken heeft een alternatief voorgesteld voor het
voorzitterschap, maar dit lijkt hem politiek volstrekt onwerkbaar. De grondgedachte
van dit voorstel, namelijk het denken in «kiesgroepen», spreekt
hem echter wel aan. De samenstelling daarvan kan bijvoorbeeld worden gebaseerd
op de weging die in het verdrag is afgesproken voor het aantal stemmen per
land. Bij Wereldbank en IMF werkt een dergelijk gewogen systeem al bijna zestig
jaar naar tevredenheid. De vier grootste landen zouden dan elk een afzonderlijke
kiesgroep kunnen vormen met 29 stemmen. De overige lidstaten worden op basis
van overeenkomsten in cultuur gegroepeerd in een Scandinavische kiesgroep
met Estland en Letland, de Benelux, Spanje met Portugal of Ierland,
Polen met Litouwen, een kiesgroep met Oostenrijk, Slovenië, Hongarije
en Tsjechië en een met Griekenland, Slowakije, Cyprus, Malta en, eventueel,
Portugal. Dit vormt een tamelijk homogeen geheel, waarin de machtsverhoudingen
het verdrag reflecteren en veel evenwichtiger zijn dan in het voorstel van
de voorzitter van de Conventie of van Denemarken. Hij reikt zijn voorstel
uit aan alle aanwezigen en verzoekt de leden van de Conventie hierop te reageren.Mevrouw Le Poole (PvdA, Eerste Kamer) kan
zich vinden in de formulering van de fundamentele waarden in artikel 2 en
geeft er de voorkeur aan om religie hier buiten te houden.De heer Groen (ChristenUnie, Eerste Kamer)
is er wel voorstander van om de joods-christelijke en humanistische waarden
een plaats te geven in de basis van het gedachtegoed van de Europese Unie.
Verder mist hij een nadere uitwerking van het begrip «federaal»
in een toelichting. Hoe staat de delegatie hier tegenover? Tot nu toe heeft
hij steeds gehecht aan handhaving van het roulerend voorzitterschap, maar
hij erkent dat dit tot praktische problemen kan leiden en is derhalve bereid
tot enige concessies op dit punt.Mevrouw Zwerver (GroenLinks, Eerste Kamer)
gelooft niet dat het roulerend voorzitterschap, waarop Nederland steeds sterk
heeft ingezet, nu nog haalbaar is. Wellicht is het beter de mogelijkheid te
onderzoeken om de functieomschrijving van de voorzitter van de Europese Raad
uit te hollen. Zij is tegen een gekozen president, want die zou te veel bevoegdheden
krijgen, maar een president van de Europese Raad als technisch voorzitter
is aanvaardbaar. In plaats van te blijven hameren op het roulerende voorzitterschap
zou Nederland misschien naar alternatieven moeten zoeken.Zij is met andere sprekers van mening dat het Handvest niet in een protocol,
maar integraal in de grondwet dient te worden opgenomen en dat de Unie tot
het EVRM moet toetreden. Aan de heer Van der Linden vraagt zij of de Nederlandse
regering zich wellicht te veel opstelt als een kleine partner. Bij het gemeenschappelijk
buitenlands en veiligheidsbeleid is geen rol weggelegd voor het Europees Parlement,
zodat democratische controle ontbreekt. Een leidende rol voor de grote staten
is op termijn wellicht onontkoombaar, maar deze komen er zelf ook niet uit.
Het Europees Parlement zou op dit punt medebeslissingsrecht moeten hebben
en controle moeten uitoefenen.De heer Kohnstamm (D66, Eerste Kamer) is evenals
anderen gekant tegen het Franse model voor het voorzitterschap, maar is het
met de heer Van der Linden eens dat daar geen groot punt van gemaakt moet
worden. Verder merkt hij op dat Nederland zich in een volstrekte minderheidspositie
bevindt wat betreft de minimumstraffen. Uit de rapportage over de voorstellen
van Werkgroep X «Justitie/Veiligheid» maakt hij op dat Nederland
zijn rechtsstelsel krachtig zou moeten hervormen. Hij is echter van mening
dat Nederland moet blijven vasthouden aan het systeem waarbij de wetgever
de maximumstraffen kan aangeven, terwijl de rechter in individuele gevallen
uiteindelijk de strafmaat beoordeelt. Als Nederland hiervan in Europees verband
zou afstappen, zou dat geen enkele toegevoegde waarde hebben en hij zou het
als een groot verlies beschouwen. Het onderwerp behoort aan de onderhandelingstafel
helemaal niet op de agenda te staan. In hoeverre kunnen de Conventieleden
hiermee rekening houden bij de verdere ontwikkeling van het beleid inzake
justitie en veiligheid?De heer De Graaf (D66, Tweede Kamer) oppert
de mogelijkheid van het zoveel mogelijk afschaffen van het voorzitterschap
en de gelijktijdige introductie van een rol voor de Europese Commissie
op dit punt. Dit zou zowel voor de Europese Raad als voor de vakraden kunnen
gelden. De Tweede Kamer heeft duidelijk uitgesproken dat het Handvest moet
worden geïntegreerd in het Constitutioneel Verdrag. Daarvan is geen sprake
als het Handvest wordt opgenomen in een protocol. In de opsomming van de bevoegdheden
mist hij de onderwerpen die vroeger wel werden aangeduid als de «derde
pijler». Dit doet hem twijfelen aan de logica van de verdeling van de
bevoegdheden.Het antwoord van de leden en plaatsvervangende leden van
de Europese Conventie uit de Eerste en Tweede KamerDe heer Timmermans is ervan overtuigd dat
Nederland zijn nationale belang schaadt door te willen vasthouden aan het
systeem van het roulerend voorzitterschap. Tussen het oude systeem en het
Frans-Duitse voorstel voor een Europese president is er nog veel ruimte voor
compromissen, zoals wellicht het systeem-Wolfson. Wat de grote landen betreft,
zit de pijn vooral in het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid.
In de visie van de grote landen is de Unie naar buiten toe onvoldoende zichtbaar,
als in een opeenvolgende serie van zes maanden steeds «kleine landen»
als voorzitter zouden optreden. Een groot deel van de oplossing is dan ook
wellicht te vinden binnen het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid,
dat voor een deel langs andere lijnen en regels zal verlopen dan de overige
beleidsterreinen van de Unie. Hij is ervan overtuigd dat, als de grootste
lidstaten wat meer ruimte wordt gegeven op het gebied van het buitenlands
en veiligheidsbeleid, bijvoorbeeld via een kiesgroepformule, de grote landen
bereid zullen zijn de kleinere landen, zoals Nederland, een ruimere positie
te gunnen op terreinen die juist voor deze landen van belang zijn, zoals de
interne markt, het landbouwbeleid, de derde pijler enz. Er zijn derhalve oplossingsrichtingen
denkbaar in de zin van differentiatie naar beleidsterreinen. Dit vergt een
proces van onderhandelen en overleggen.De heer Timmermans is het ermee eens dat het parlement ook met de regeringsvertegenwoordigers
spreekt. De Tweede Kamer heeft besloten meteen na het reces een debat te voeren
met de minister-president en de minister en de staatssecretaris van Buitenlandse
Zaken.Als men wil dat binnen de Europese Unie op het terrein van de derde pijler
meer zaken gemeenschappelijk worden geregeld, is het onvermijdelijk dat over
een aantal zaken op het gebied van justitie in Nederland pijnlijke discussies
zullen worden gevoerd. Het alternatief is dat men zich terugtrekt op de nationale
systematiek. De heer Timmermans is echter van mening dat het belang van Nederland
meer is gediend met de bereidheid om deze zaken in Europees verband te bespreken.
Ook over onderwerpen als de minimumstraffen zal dan een open discussie moeten
worden aangegaan. Dit behoeft er echter niet per definitie toe te leiden dat
de rechter geen discretionaire bevoegdheid meer heeft. De Conventie zal nog
een extra werkgroep instellen voor juridische kwesties. Hij zal het standpunt
van de heer Kohnstamm daar inbrengen.De heer Van Eekelen vindt de minimumstraffen
geen onderwerp voor een constitutie. Verder blijft hij het onacceptabel vinden
dat de Unie loyaal moet zijn ten opzichte van de lidstaten en de betekenis
van een dergelijke bepaling ontgaat hem. Wat het voorzitterschap betreft,
vindt hij een eenhoofdig voorzitterschap van zowel de Europese Raad als de
Europese Commissie de beste oplossing, hoewel hij erkent dat dit waarschijnlijk
niet haalbaar zal zijn. De liberale groep binnen de Conventie heeft besloten
om eerst precies na te gaan wat de bevoegdheden van een Europese presi-dent
en van andere functionarissen zouden zijn. Dat is de enige methode om inconsequenties
en onduidelijkheden aan te tonen. Zijn uiteindelijke oordeel laat de heer
Van Eekelen afhangen van de totaliteit aan regelingen. De voorgestelde
systematiek voldoet in elk geval niet: de Unie moet zogenaamd met één
stem spreken – hetgeen inhoudelijk niet het geval is – en bovendien
zijn er vijf monden die deze stem moeten vertolken.De heer Van Dijk merkt op dat de werkgroepen
meer werk hebben verzet dan straks direct zal zijn terug te zien in het Constitutioneel
Verdrag. In alle werkgroepen zijn brede discussies gevoerd, die aanknopingspunten
hebben opgeleverd voor beleidsontwikkeling in de toekomst. De opsomming in
de artikelen 11, 12 en 15 kan als een «competences catalogue»
worden beschouwd in die zin, dat er concrete beleidsterreinen en bevoegdheden
worden genoemd. Men zou deze echter ook kunnen beschouwen als globale aanduidingen,
die in het flexibele deel verder moeten worden uitgewerkt. Zelf geeft hij
er de voorkeur aan de exclusieve, gedeelde en aanvullende bevoegdheden op
te nemen in het constitutionele deel en de beleidsterreinen in het flexibele
deel. Artikel 12, eerste lid, is nogal cryptisch geformuleerd, dus daarover
zal nog een uitgebreide discussie worden gevoerd.In artikel 15 mist hij het onderwerp sociale bescherming. Nu geldt op
dit gebied de open coördinatiemethode. Als het onderwerp niet in artikel
15 wordt opgenomen, zou dit een achteruitgang betekenen.Ten slotte wijst hij op het belang van het maken van een goede analyse
met betrekking tot de vraag hoe het nieuwe verdrag zich precies verhoudt tot
het huidige. Een «competences catalogue» is niet wenselijk, maar
het is evenmin de bedoeling het aantal bevoegdheden dat nu op Europees niveau
ligt, te verminderen. Dit is een dilemma, waarover nog een lastige discussie
zal worden gevoerd.Volgens de heer Van der Linden is het grootste
probleem binnen de Europese Unie het gebrek aan politieke wil. Als voorbeeld
noemt hij de kwestie-Irak. Met een gekozen voorzitter van de Raad zou dit
probleem niet zijn opgelost, omdat een aantal grote landen, zonder zich iets
gelegen te laten liggen aan een poging om te komen tot een Europees standpunt,
unilateraal eigen posities heeft ingenomen. Daarom is voorgesteld dat aan
artikel 14 de bepaling wordt toegevoegd dat de lidstaten zich ertoe verplichten
geen nationaal standpunt meer in te nemen op het gebied van het buitenlands
en veiligheidsbeleid, voordat een poging is gedaan om te komen tot een Europees
standpunt. De lidstaten zouden zich aan deze bepaling moeten committeren.
Nederland moet zijn kracht zoeken in de kwaliteit van zijn inbreng. De Unie
wordt uitgebreid tot 25 leden. Als men dan de gemeenschappelijke problemen
wil aanpakken, moet men leren onderhandelen. Op een aantal terreinen staat
Nederland nu tamelijk geïsoleerd. Door vast te houden aan het eigen standpunt,
verliest Nederland zijn positie op andere terreinen echter ook. Daarom is
het beter om waar mogelijk ook met grote lidstaten bondgenootschappen aan
te gaan. Bij invoering van een gekozen president dreigt het ambtelijk apparaat
intergouvernementeel te blijven, d.w.z. dat het wordt aangestuurd vanuit de
lidstaten. De Europese Commissie komt aan de zijlijn te staan, terwijl de
president in competitie komt met de voorzitter van de Europese Commissie,
zelfs op terreinen waar de Europese Commissie thans bevoegd is. Deze ontwikkeling
is tegengesteld aan de versterking van de communautaire methode die Nederland
voorstaat.Er moeten keuzes worden gemaakt die bepalend zijn voor de richting waarin
de Europese Unie zich ontwikkelt. In de conceptgrondwet worden inderdaad grote
woorden gebruikt, maar de heer Van der Linden vindt dat die moeten worden
gehandhaafd, omdat daarmee de doelstellingen van de Unie worden aangegeven.Nadere gedachtewisselingAls er grote woorden worden gebezigd, moet hieraan volgens de heer Van Baalen (VVD, Tweede Kamer) ook concreet invulling
worden gegeven. Het woord «federaal» bijvoorbeeld, krijgt pas
betekenis door een nadere invulling. In artikel 14 worden zeker grote woorden
gebruikt en dan is het van belang om precies aan te geven wat daarmee wordt
bedoeld, hoe buitenlands beleid tot stand komt en onder welke voorwaarden
een land daaraan meedoet. Hij kan het zich niet voorstellen dat grote lidstaten
een communautair vastgesteld buitenlands beleid zonder enig voorbehoud zullen
steunen.De heer Van de Beeten (CDA, Eerste Kamer)
informeert of de regeringsvertegenwoordigers bezig zijn de Conventie «over
te nemen». Hij stelt voor het overleg met de regering over dit onderwerp
te laten plaatsvinden in een gezamenlijke vergadering van de Eerste Kamer
en de Tweede Kamer.De heer Wolfson (PvdA, Eerste Kamer) vraagt
zich, verwijzend naar het betoog van de heer Van Eekelen, af of een zekere
uitholling van de functie van voorzitter van de Commissie van ministers niet
een voorwaarde is om het idee te verwezenlijken dat de voorzitter van de Europese
Commissie ook optreedt als technisch voorzitter van de Raad van ministers.
Ook hier is sprake van analogie met de situatie bij Wereldbank en IMF, waar
de managing director de vergadering van politieke vertegenwoordigers voorzit.
Dit heeft daar altijd goed gewerkt.Mevrouw Le Poole (PvdA, Eerste Kamer) sluit
zich uitdrukkelijk aan bij de opvatting van de heer Kohnstamm over de minimumstraffen.Mevrouw Zwerver (GroenLinks, Eerste Kamer)
brengt de rol van het Europees Parlement in het gemeenschappelijke buitenlands
en veiligheidsbeleid onder de aandacht. Hoe zien de leden van de Conventie
die rol? Zij maakt zich zorgen over de democratische controle op dit gebied.De heer De Graaf (D66, Tweede Kamer) merkt
op dat de Nederlandse vertegenwoordigers een positie moeten innemen tussen
de twee uitersten van het roulerend voorzitterschap versus de gekozen president.
Hoe gaan zij hiermee om? Verder vraagt hij aandacht voor de dubbelrol van
de conventieleden. Zij zijn politicus, maar treden wel op namens beide Kamers
van de Staten-Generaal, zij het met een grote vrijheid en zonder uitgeschreven
mandaat. Het is belangrijk dat de conventieleden onderling overleg voeren
over de standpuntbepaling.Mevrouw Van der Laan (D66, Tweede Kamer) benadrukt
dat het Nederlandse parlement zijn macht niet moet onderschatten. Als het
aangeeft dat bepaalde onderwerpen cruciaal zijn, heeft dat in Brussel meer
invloed dan sommigen wellicht zouden verwachten.De heer Van der Linden merkt op dat de discussie
over de eerste zestien artikelen van het Constitutioneel Verdrag onder het
beslag ligt van de invulling in de volgende rondes. Er komt een derde termijn
waarin wordt bezien of een en ander goed op elkaar is afgestemd.Hij wijst erop dat, anders dan de leden van de Conventie uit andere geledingen,
de parlementsvertegenwoordigers niet gestructureerd zijn georganiseerd. Om
die reden kan de standpuntbepaling het beste plaatsvinden via de partijpolitieke
lijnen. Nu al vindt overleg plaats tussen politieke partijen over het gezamenlijk
indienen van amendementen. De eerste stap is om in het parlement steun te
krijgen voor amendementen en vervolgens binnen de politieke groeperingen
op Europees niveau. Van daaruit worden de amendementen ingediend bij het Praesidium.
Het heeft geen zin een amendement in te dienen met slechts een paar handtekeningen.
De EVP heeft bijvoorbeeld een eigen conceptconstitutie geschreven en zal van
daaruit de amendementen indienen. De liberalen en de socialisten doen hetzelfde.De EVP-fractie zal een amendement indienen op artikel 2, waarmee wordt
voorgesteld om een verwijzing naar religie op te nemen.De heer Timmermans erkent dat de heer Van
Baalen met zijn opmerking over artikel 14 op een groot probleem heeft gewezen.
Er moeten nu amendementen worden ingediend over onderdelen, terwijl het tweede
deel van het tweeluik nog niet bekend is. Met name artikel 14 betekent niets
zonder dat tweede deel. Het grote nadeel van deze benadering is, dat men uiteindelijk
toch terechtkomt in een situatie van «take it or leave it».Hij zou een gemeenschappelijke vergadering van beide Kamers zeer toejuichen.
Het gaat om besluiten van grondwettelijke aard. Verscheidene landen hebben
hun inzet verhoogd. Men verwacht dat de intergouvernementele conferentie navenant
korter zal duren en beperkter van aard zal zijn. De regeringsvertegenwoordigers
beginnen zich in de Conventie te gedragen als ware het een IGC. Voor de parlementaire
vertegenwoordigers is het daardoor steeds moeilijker om mede een stempel te
drukken op het proces. Doordat de parlementaire vertegenwoordigers zestig
procent uitmaken van de Conventie, kan men niet om hen heen. De parlementaire
vertegenwoordigers moeten zich echter, onder meer langs partijpolitieke lijnen,
beter organiseren om een stempel op de Conventie te kunnen drukken. Dit laatste
wordt steeds lastiger.Indien op het gebied van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid
meerderheidsbesluitvorming wordt ingevoerd, krijgt het Europees Parlement
automatisch medewetgevende bevoegdheden.Als de voorzitter van de Europese Commissie tevens voorzitter van de Raad
zou worden, vreest hij dat in de praktijk de voorzitter van de Europese Raad
de Europese Commissie als een soort secretariaat «erbij doet».
Dit gevaar moet niet worden onderschat. Hij geeft in plaats daarvan de voorkeur
aan een systeem met twee voorzitters, waarbij de voorzitter van de Europese
Commissie een democratische legitimiteit krijgt, doordat hij wordt gekozen
door het Europees Parlement. De leden van de Raad moeten dan onderling maar
uitmaken bij welk systeem men als voorzitter optreedt. De legitimiteit van
de voorzitter van de Commissie zal echter altijd zwaarder wegen dan die van
de niet democratisch gelegitimeerde voorzitter van de Raad.De heer Van Eekelen is op zichzelf genomen
voorstander van een gecombineerd technisch voorzitterschap van Europese Commissie
en van de Raad van ministers. Het voorzitterschap van de Europese Commissie
mag hierbij echter niet worden uitgehold.De voorzitter van de vaste commissie voor Europese Zaken van de Tweede
Kamer,TerpstraDe voorzitter van de commissie voor Europese Samenwerkingsorganisaties
van de Eerste Kamer,EversdijkDe griffier van de vaste commissie voor Europese Zaken van de Tweede
Kamer,MattijssenDe griffier van de commissie voor Europese Samenwerkingsorganisaties
van de Eerste Kamer,NieuwenhuizenXNoot1Samenstelling:Leden: Terpstra (VVD), fng. voorzitter, Van Nieuwenhoven (PvdA), De Graaf
(D66), De Haan (CDA), Koenders (PvdA) Buijs (CDA), Timmermans (PvdA), Van
Bommel (SP), Albayrak (PvdA), Van der Staaij (SGP), Atsma (CDA), Karimi (GroenLinks),
fng. ondervoorzitter, Hoogervorst (VVD), Wilders (VVD), Waalkens (PvdA), Van
Baalen (VVD), Van den Brand (GroenLinks), Van den Brink (LPF), Eerdmans (LPF),
Hessels (CDA), Spies (CDA), Van Velzen (SP), Van Winsen (CDA), De Nerée
tot Babberich (CDA), Nijs (VVD), Dubbelboer (PvdA), Smeets (PvdA).Plv. leden: Duivesteijn (PvdA), Van der Laan (D66), Bruls (CDA),Van Heteren
(PvdA), Ross-van Dorp (CDA), Bussemaker (PvdA), De Wit (SP), Eijsink (PvdA),
Rouvoet (ChristenUnie), Van Haersma Buma (CDA), Duyvendak (GroenLinks), Van
Aartsen (VVD), Geluk (VVD), Douma (PvdA), Vos (GroenLinks), Varela (LPF),
Wijn (CDA), Van Ardenne-van der Hoeven (CDA), Vergeer-Mudde (SP), Algra (CDA),
Mastwijk (CDA), Oplaat (VVD), Fierens, (PvdA), Kruijsen (PvdA).XNoot2Samenstelling:Leden: Van de Beeten (CDA), De Blécourt-Maas (VVD), Castricum (PvdA),
plv. voorzitter, Dupuis (VVD), Van Eekelen (VVD), Eversdijk (CDA), voorzitter,
Groen (ChristenUnie), Jurgens (PvdA), Ketting (VVD), Van der Linden (CDA),
Ruers (SP), Schuyer (D66), Zwerver (GroenLinks).Plv. leden: Baarda (CDA), Dees (VVD), Holdijk (SGP), Kneppers-Heijnert
(VVD), Lemstra (CDA), Platvoet (GroenLinks, Le Poole (PvdA), Rabbinge (PvdA),
Swenker (VVD), Terlouw (D66), Van Vugt (SP), Walsma (CDA). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28473-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl