Wijziging Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag in verband met de mogelijkheid van tijdelijke afwijking; Verslag schriftelijk overleg
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24667, nr. 7

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

09-04-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

24667 nr. 7

04-04-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamVragen PvdA1 en 23Vragen CDA12, 3, 4 en 567Vragen D661234Vragen GroenLinks123 en 456789
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24667Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 43 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 667Wijziging van de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag in verband
met de mogelijkheid van tijdelijke afwijkingnr. 7VERSLAG VAN EEN SCHRIFTELIJK OVERLEGVastgesteld 4 april 1997De vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid1 heeft schriftelijk overleg gevoerd met de regering over wetsvoorstel
24 667 (Wijziging van de Wet minimumloon en vakantiebijslag in verband
met de mogelijkheid van tijdelijke afwijking). De vragen, alsmede de daarop
op 3 april 1997 gegeven antwoorden, zijn hieronder afgedrukt.De voorzitter van de commissie,De JongDe waarnemend griffier van de commissie,Nava Vragen PvdADe leden van de PvdA-fractie stellen de volgende vragen aan de regering. 1 en 2Kan de regering aangeven wat de strekking en de inhoud zal zijn van
de genoemde algemene maatregel van bestuur ex artikel 3, eerste lid, van de
Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag (WML)?Welke arbeidsrelaties worden maatschappelijk gezien gelijk gesteld
met arbeidsovereenkomsten?Genoemde algemene maatregel van bestuur is gepubliceerd in het Staatsblad
(1996 no. 481) en in werking getreden op 1 januari 1997.Deze maatregel beoogt om arbeidsverhoudingen die op een lijn gesteld kunnen
worden met een arbeidsovereenkomst onder de werkingssfeer van de Wet minimumloon
en minimumvakantiebijslag te brengen.Arbeidsrelaties die aan de in de maatregel gespecificeerde criteria voldoen
worden gelijkgesteld met een arbeidsovereenkomst. Men denke hierbij in de
eerste plaats aan thuiswerkers. Maar ook andere flexwerkers, zoals oproepkrachten
vallen onder de maatregel. 3Zal de te treffen algemene maatregel van bestuur betrekking hebben
op de relaties die bestaan tussen zogenoemde gastouders die zorgdragen voor
de opvang van kinderen en zogenoemde vraagouders en op de relaties tussen
gastouderbureaus en gastouders? Zal dit vervolgens ook gevolgen hebben voor
de positie van gastouders voor wat betreft andere aspecten op het terrein
van het arbeidsrecht en de sociale zekerheid?De toepasselijkheid van de maatregel op de door de PvdA-fractie genoemde
categorieën is recentelijk al door het Instituut voor Vrouw en Recht
aan de orde gesteld. Ook de Vereniging voor belangenbehartiging en dienstverlening
(VOG), die de belangen van organisaties in de kinderopvang (kinderdagverblijven
en gastouderbureaus) behartigt, heeft aandacht voor deze problematiek gevraagd
en daarbij gewezen op mogelijkheden om – zo de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag
van toepassing zou zijn – eventuele problemen, binnen de mogelijkheden
die deze wet biedt, op te lossen.Het betreft hier een complexe problematiek die onderwerp van overleg is
tussen de betrokken departementen en waarover ook overleg zal plaatsvinden
met de VOG. De toepasselijkheid van andere aspecten op het gebied van arbeidsrecht,
sociale zekerheid en loonbelasting zullen daarbij mede worden betrokken. Vragen CDADe leden van de CDA-fractie leggen de volgende vragen ter beantwoording
voor aan de regering. 1Kan de regering uitvoerig toelichten waarom het wetsvoorstel ruim
een jaar na het SER-advies op zich heeft laten wachten, terwijl de SER zelf
in vier maanden tijd een inhoudelijk substantieel advies heeft uitgebracht?
Ook wordt de regering gevraagd nader toe te lichten waarom de nota naar aanleiding
van het verslag zo lang op zich heeft laten wachten.In het advies van de SER worden de noodzaak en het belang van aanpak van
de problematiek van de arbeidsparticipatie erkend. De SER sprak zich echter
kritisch uit over de voorgenomen voorziening zoals die door het kabinet
in de adviesaanvraag was geschetst. Belangrijk gegeven daarbij was voorts
dat de standpunten binnen de SER en het advies niet eensluidend waren. Het
kabinet heeft dit zorgvuldig willen afwegen en bezien hoe de voorgenomen opzet
zodanig zou kunnen worden aangepast dat een zo breed mogelijk draagvlak zou
ontstaan.Het belang hiervan is aangegeven in de nota naar aanleiding van het verslag.De vragen en opmerkingen van de kant van de Kamer neergelegd in het verslag
zijn voor het kabinet aanleiding geweest voor intern beraad en overleg. De
conclusies daarvan zijn neergelegd in de nota naar aanleiding van het verslag. 2, 3, 4 en 5Welke concrete acties onderneemt de regering in de richting van de
organisaties van werkgevers en werknemers om hen van hun verantwoordelijkheid
ten aanzien van het maken van een succes van deze regeling te doordringen?Kan de regering inzicht verschaffen hoever het opvullen van het gat
tussen het laagste CAO-loon en het WML in de verschillende CAO's inmiddels
is gevorderd en of het tempo waarin dit gebeurt aan de wens van de regering
voldoet?Bestaat ook enig inzicht in de mate waarin deze nieuwe loonschalen,
die aanvangen op het niveau van het WML, door werknemers worden bevolkt?Is de regering met de leden van de CDA-fractie van mening dat slechts
door dit zogenoemde doorzakeffect te creëren de voorgestelde dispensatie
tot een werkelijk groot succes op gebied van werkgelegenheid en het doorgroeien
naar beter betaalde banen kan uitgroeien?Omdat sociale partners een belangrijke rol spelen waar het gaat om het
realiseren van banen in het laagste segment van de arbeidsmarkt en het daadwerkelijk
invullen hiervan spreekt het kabinet hen consequent aan op hun verantwoordelijkheid.
In het voor- en najaarsoverleg met de Stichting van de Arbeid van de afgelopen
2 jaar vormt de kabinets-inzet om in de verschillende sectoren afspraken te
maken en initiatieven te nemen een van de belangrijkste agendapunten van het
overleg. In de voorbereiding van het voor- en najaarsoverleg worden de ontwikkelingen
in kaart gebracht en gevolgd door middel van onderzoek door de Arbeidsinspectie
en tevens aan de hand van gesprekken met decentrale werkgevers en werknemersorganisaties
en wordt besproken welke verdere stappen gezet kunnen worden c.q. nieuwe initiatieven
ontwikkeld.Wat betreft het opvullen van het gat tussen de laagste loonschalen en
het WML is eind vorig jaar geconstateerd dat de verlaging van de laagste loonschalen,
die in 1995 is ingezet zich in 1996 verder heeft doorgezet. Dit is met sociale
partners in het najaarsoverleg op 4 december besproken. De cijfermatige resultaten,
alsmede de conclusies zijn u nog dezelfde dag toegezonden (TK, 1996–1997,
25 000 XV, nr. 17). Ook de rapportage van de Arbeidsinspectie «cao-afspraken
1996» is de TK toegezonden (op 26 november 1996).Gebleken is dat in 31 van de 51 in 1996 afgesloten (grotere) cao's inmiddels
een schaal is opgenomen, die op of vlak boven het WML begint. Belangrijk was
de conclusie dat in 1995 voor het eerst een verlaging van de laagste lonen
werd geconstateerd: 109,9% WML ten opzichte van 111,8% WML in 1994. In 1996
is deze ingezette daling verder bevestigd: 108,3% WML.Het kabinet acht deze ontwikkeling significant en heeft aangegeven relevante
gegevens – zowel in kwantitatieve als in kwalitatieve zin – te
blijven verzamelen en bespreken met sociale partners.Momenteel wordt informatie verzameld met het oog op het komende voorjaarsoverleg
resp. met het oog op de motie Klein Molenkamp, waarin de TK vraagt
om informatie over ontwikkelingen t.a.v. nieuwe schalen en de feitelijke opvulling
daarvan, aan te leveren vóór 1 juli 1997.Het opvullen van het gat tussen laagste loonschalen en het WML en het
realiseren van arbeidsplaatsen op dat niveau is inderdaad van groot belang
om het voor een belangrijke groep werknemers mogelijk te maken zich een blijvende
plaats op de arbeidsmarkt te verwerven. De positieve ontwikkeling voor wat
betreft de groei van de werkgelegenheid is verheugend. Omdat er echter zeker
geen reden is de inzet en inspanningen te verminderen blijft het kabinet daar
bij sociale partners op aandringen. 6Kan de regering inhoudelijk ingaan op de argumenten van de CDA-fractie
waarom een aanvulling via de Algemene bijstandswet niet de voorkeur heeft,
namelijk vanwege de middelen- en vermogenstoets en het korten in verband met
inkomen van de partner? Wil de regering dit punt heroverwegen, in het licht
van de te vergroten effectiviteit van de regeling?De mogelijkheid tijdelijk af te wijken van het normale wettelijk minimumloon
leidt niet tot de situatie dat een uitkeringsgerechtigde verplicht is arbeid
te aanvaarden beneden het voor hem geldende sociale minimum. Indien een uitkeringsgerechtigde
niettemin een arbeidsplaats onder die conditie aanvaardt, blijft betrokkene
aanspraak houden op het voor hem geldende sociaal minimum. Wanneer dit zich
voordoet zal hiervoor een beroep kunnen worden gedaan op de ABW, waarbij de
regels en criteria van deze wet van toepassing zijn. Er mag van worden uitgegaan
dat dit zich slechts in uitzonderlijke gevallen zal voordoen en in elk geval
alleen op grond van een vrijwillige keus van betrokkene. Het kabinet ziet
geen reden het voorstel op dit punt te heroverwegen. 7Ten aanzien van de thuiswerkers heeft de CDA-fractie de volgende
vragen:– om hoeveel werknemers gaat het?;– is bekend in welke mate zij onder het WML worden beloond;– hoe is het gesteld met de arbeidsomstandigheden?;– in welke mate zal export van dit soort werk door de voorgestelde
maatregel naar het buitenland gaan optreden?Ik ga ervan uit dat deze vraag betrekking heeft op de AMvB ex art. 3 van
de WML, welke op 1 januari 1997 in werking is getreden.Een raming van het aantal thuiswerkers dat onder de maatregel valt, is
moeilijk te geven. De hiertoe beschikbare bronnen vertonen zowel voor wat
betreft uitgangspunten als uitkomsten bepaald geen eenduidig beeld en geven
ramingen die variëren van 13 000 (CBS 1991) tot 166 000 (OSA
1986). Op grond van een in 1995 uitgevoerde inventarisatie thuiswerk komt
de toenmalige Inspectiedienst SZW tot een raming van ruim 60 000 thuiswerkers.
Hierbij is niet aan te geven in welke mate zij onder het wettelijk minimumloon
worden beloond.Sinds de inwerkingtreding van het Besluit thuiswerk op 1 november 1994
is de Arbowet ook van toepassing op thuiswerkers. Een onderzoek van de Arbeidsinspectie
bij de kleding- en textielindustrie, voorafgaand aan de inwerkingtreding van
genoemd besluit, toonde aan dat er althans in die sectoren ten aanzien van
thuiswerkers geen noemenswaardige Arboproblemen waren. Over de mate waarin
de situatie van thuiswerkers thans voldoet aan de wettelijke normen is geen
uitspraak te doen omdat daarna nog geen gericht onderzoek heeft plaatsgevonden.
De arbeidsomstandigheden-situatie van thuiswerkers komt aan de orde bij de
evaluatie van het Besluit thuiswerk die dit jaar is voorzien. Voor wat betreft eventuele werkgelegenheidseffecten wil het kabinet verwijzen
naar de Nota van toelichting bij de algemene maatregel van bestuur, waarin
wordt uiteengezet dat deze effecten naar richting of omvang niet of nauwelijks
te kwantificeren zijn. Vragen D66De leden van de D66-fractie stellen de volgende vragen aan de regering.
 1Impliceert de bepaling dat voor een periode van maximaal twee jaar
een loon beneden het wettelijk minimumloon mag worden betaald ook dat de periode
waarbinnen beneden het wettelijk minimumloon mag worden betaald een rechtstreeks
verband moet houden met de periode die nodig is om de afstand tot de arbeidsmarkt
(en de daaruit voortvloeiende geringere arbeidsprestatie) te overbruggen.
Bestaat er op dit punt een één-op-één-relatie?
Zo ja, is dit ook vastgelegd in het wetsvoorstel? Zo nee, loopt dan een individuele
werkgever het risico aangesproken te worden met een claim op gelijk loon (voor
alsdan gelijke arbeid)?Stel dat het tekort (gebrek aan ervaring, sociale vaardigheden, etcetera),
sneller dan verwacht wordt opgeheven. Betekent dit dan ook dat vanaf het moment
dat het tekort is opgeheven, een succesvolle claim op gelijk loon kan worden
ingediend? Kan de werkgever zich in zo'n geval beroepen op de onderhavige
wet, of geldt in dit geval onverkort de Wet gelijke behandeling?Zoals aangegeven in de memorie van toelichting zijn in het wetsvoorstel
enkele voorwaarden opgenomen om zo goed mogelijk te waarborgen dat de afwijkings-mogelijkheid
direct gerelateerd is aan het (nog) niet leveren van een normale arbeids-prestatie
door betrokkene. De afwijkingsmogelijkheid is tijdelijk (maximaal gedurende
de eerste helft van de contractsperiode), in de tweede helft van de contractsperiode
dient normale loonbetaling plaats te vinden (tenminste normaal WML) en er
dient te worden voorzien in scholing en begeleiding. Is betrokkene in staat tot het normaal volwaardig vervullen van zijn functie-
hetgeen ook het geval kan zijn op een eerder moment dan bij het aangaan van
de overeenkomst voorzien – dan valt ten aanzien van hem of haar een
afwijking van het normale minimum-loon niet langer te rechtvaardigen. Dit
betekent dat een werkgever zich dan niet kan beroepen op de in dit wetsvoorstel
geboden afwijkingsmogelijkheid, wanneer hij wordt aangesproken op normale
loonbetaling.De hiervoor bedoelde door werkgever en werknemer te maken afspraken dienen
tevoren schriftelijk te worden vastgelegd.Dit biedt helderheid en tevens de mogelijkheid voor betrokkenen om zich
op te beroepen wanneer verschil van mening zou ontstaan over het correct nakomen
van de gemaakte afspraken zoals op basis van deze wet vereist. 2Betekent het feit dat ten aanzien van gelijke behandeling in de sociale
zekerheid in de Nederlandse en de Europese jurisprudentie een uitzondering
is gemaakt voor de minimumbehoefteregeling, i.c. de Algemene Bijstandswet,
waarin het dientengevolge is toegestaan om onderscheid te maken al naar gelang
de behoefte aan ondersteuningen en dat dit onderscheid nu doorwerkt in de
huidige richtlijn passende arbeid, dat deze richtlijn in de eerste plaats
als een sociale zekerheidsinstrument moet worden gezien, van toepassing op
de vangnetregeling op grond waarvan onderscheid is toegestaan? Geldt dit ook
voor onderscheid ten aanzien van mensen die geen beroep doen op de bijstand,
maar op een andere sociale zekerheidsregeling (waarbinnen immers
onderscheid niet is toegestaan)?Voor het beantwoorden van deze vragen wil ik allereerst ingaan op hetgeen
in de daaraan voorafgaande inleiding wordt gesteld. Daarin wordt aan de orde
gesteld hoe het voorstel zich verhoudt tot de verplichtingen tot gelijke behandeling
van mannen en vrouwen, zoals deze uit de desbetreffende EG-richtlijnen en
daarop gebaseerde wetgeving voortvloeien. Verondersteld wordt dat in die richtlijnen
en de daarop gebaseerde jurisprudentie een uitzondering zou zijn gemaakt voor
de minimumbehoefteregelingen, i.c. de Algemene Bijstandswet, op grond waarvan
het zou zijn toegestaan om in dat kader onderscheid (tussen mannen en vrouwen)
te maken, al naar gelang de behoefte aan ondersteuning. Dit berust evenwel
op een misverstand. Ook de minimumbehoefteregelingen vallen onverkort onder
het in de derde EG-richtlijn neergelegde beginsel van gelijke behandeling
van mannen en vrouwen, althans voorzover die regelingen toepassing vinden
op tot de beroepsbevolking behorende personen (zie de art. 2 en 3 van Richtlijn
79/7 EEG). Onderscheid tussen mannen en vrouwen op het gebied van de beloning
en andere arbeidsvoorwaarden wordt beheerst door art. 119 van het EEG-verdrag,
en de eerste en tweede Richtlijn gelijke behandeling (75/117/EEG en 76/207/EEG),
die evenmin een uitzondering kennen voor beloning op het minimumniveau. E.e.a.
impliceert dat het noch aan de wetgever, noch aan een werkgever, is toegestaan
mannen of vrouwen op de aangegeven gebieden te discrimineren, hetzij direct,
hetzij indirect door b.v. verwijzing naar de echtelijke staat of gezinssituatie.In de thans voorliggende wetgeving alsook in het kader van de regeling
extra werkgelegenheid langdurig werklozen en in de banenpools is van een dergelijke
discriminatie echter geen sprake, en deze kan derhalve ook geen aanleiding
vormen voor een werkgever om op het gebied van de beloning een discriminatoir
onderscheid te gaan maken tussen mannen en vrouwen.De vraag of de richtlijn passende arbeid in de eerste plaats als een sociale
zekerheids-instrument moet worden gezien kan bevestigend worden beantwoord.
Met de richtlijn is beoogd de uitvoeringspraktijk een handvat te bieden bij
de beoordeling van de vraag of het niet aanvaarden van arbeid moet leiden
tot maatregelen in de sfeer van de uitkering. In die zin is de richtlijn een
instrument bij de uitvoering van de sociale zekerheid. 3Hoe moet in het licht van de vorige vraag worden beoordeeld dat via
de richtlijn passende arbeid het in de vangnetregeling (bijstand) aanvaarde
onderscheid weer wordt «terugvertaald» naar de arbeidsmarkt? Is
dit alleen bij dit wetsvoorstel aan de orde, of is hiervan ook sprake bij
de Melkertbanen en de banenpools? Hoe is de verhouding tussen het feit dat
mensen in deze werkgelegenheidsmaatregelen een baan van 32 uur (tegen het
minimumloon) krijgen aangeboden, tenzij zij daarmee onder het voor hen geldende
sociaal minimum zouden zakken, en de Wet Gelijke Behandeling, respectievelijk
de Europese richtlijnen op het gebied van gelijke behandeling?Zal het nu ook weer worden toegestaan dat (reguliere) werkgevers
onderscheid maken tussen mannen en vrouwen, respectievelijk alleenstaanden
en kostwinners als het gaat om de wekelijkse arbeidsduur? Zo neen, waarom
niet?De bijstandsnormen voor personen van 21 jaar en ouder zijn afgeleid van
het netto minimumloon. De norm voor een echtpaar bedraagt 100% van dat netto
minimumloon. Voor een alleenstaande ouder is de norm 70% daarvan en voor een
alleenstaande is de norm 50% daarvan. Afhankelijk van de omstandigheid
of de betrokkene al dan niet kosten met een ander kan delen heeft betrokkene
recht op een gemeentelijke toeslag, welke kan oplopen tot maximaal 20%.Bij het bepalen van de 100% norm wordt uitgegaan van tariefgroep 3. Alleenstaanden
vallen in een andere tariefgroep. Voor de belastingheffing wordt voor bijstands-gerechtigden
de groene tabel gehanteerd met een ander onkostenforfait (lager) dan in de
witte tabel. Dit verschil werkt ook door bij het bepalen van de overhevelingstoeslag.
Tenslotte wordt in het bruto-netto-traject ter berekening van de 100%-uitkering
in de ABW uitgegaan van gemiddelde percentages premies werknemersverzekeringen,
terwijl voor werkenden de hoogte van die premies afhankelijk is van de bedrijfstak
waarin men werkzaam is. Voorts geldt dat bij werkenden rekening moet worden
gehouden met (eveneens per sector verschillende) werknemersbijdragen voor
VUT-regelingen.Deze factoren leiden ertoe dat het netto-inkomen voor een bijstandsgerechtigde
met een uitkering van 70% kan afwijken van het netto-inkomen op basis van
70% van het minimumloon. Uiteraard dient bij de toepassing van de richtlijn
passende arbeid voorzover betrekking hebbend op het beloningsniveau te worden
uitgegaan van het netto-inkomen.De nieuwe systematiek die in 1996 in de ABW is ingevoerd betekent dat
er gewerkt wordt met verschillende normen voor personen in verschillende situaties.
Hoe groot de verschillende groepen zijn kan eerst worden vastgesteld wanneer
de gemeenten voor alle bijstandsgerechtigden de uitkering opnieuw hebben vastgesteld.
Het genoemde aantal (ca. 110 000) bijstandsgerechtigden die een uitkering
zullen ontvangen welke netto iets hoger uitkomt dan 70% WML is een calculatie
uitgaande van de totale bijstandspopulatie en de daarin te onderscheiden groepen
in 1995 en uitgaande van de hiervoor genoemde factoren die relevant zijn voor
het netto inkomen. 4Kan worden uiteengezet op grond van welke veronderstellingen de vakorganisaties
in hun brief van 25 februari hadden verondersteld dat de bijstandsuitkering
voor alleenstaanden 55 gulden per maand hoger is dan hun netto-loon op basis
van 70 procent van het minimumloon? Waarom ontvangen ca. 110 000 alleenstaanden
een uitkering die netto iets hoger uitkomt dan 70% WML. Wat is hiervan de
reden?Vragen GroenLinksDe leden van de Groenlinks-fractie stellen de hiernavolgende vragen aan
de regering. 1In hoeverre is het maken van indirect onderscheid gerechtvaardigd,
nu het doel van dat onderscheid ook met minder vergaande middelen, namelijk
door middel van een loonkostensubsidie kan worden bereikt? Is het gekozen
middel niet strijdig met het proportionaliteitsbeginsel dat hierbij in aanmerking
moet worden genomen?In de memorie van toelichting en in de nota naar aanleiding van het verslag
is uiteengezet dat de in dit wetsvoorstel neergelegde voorziening een onderdeel
vormt van een bredere aanpak, die gezien de aard van het werkgelegenheidsvraagstuk
geboden is. Daartoe behoren ook instrumenten die dienen ter verlaging van
de loonkosten. Aangezien de praktijk uitwijst dat geen enkel instrument op
zichzelf borg staat voor het bereiken van een blijvend laag werkloosheidsniveau,
is langs meerdere wegen een onorthodoxe aanpak geboden. Het onderhavige wetsvoorstel
moet mede in het licht van deze bredere context worden beoordeeld. 2Hoe en door wie wordt getoetst of de dispensatiemogelijkheid inderdaad
slechts – zoals de bedoeling is – wordt toegepast ten aanzien
van werknemers die niet in staan zijn tot het «normaal volwaardig vervullen
van een arbeidsplaats». Dient dit niet uitdrukkelijker in het wetsvoorstel
zelf te worden opgenomen, bijvoorbeeld door vast te leggen dat de dispensatiemogelijkheid
van rechtswege vervalt op het moment dat de werknemer een normale arbeidsprestatie
levert?Om gebruik te kunnen maken van de mogelijkheid tijdelijk af te wijken
van het normale wettelijk minimumloon dient aan een aantal voorwaarden te
worden voldaan. In antwoord op vraag 1 van D66 wordt nog nader ingegaan op
deze voorwaarden, die een waarborg-karakter hebben en dienen te worden ingevuld
in afspraken tussen werkgever en werknemer. In het wetsvoorstel zijn niet
alleen deze voorwaarden vastgelegd maar is tevens bepaald dat de afspraken
schriftelijk dienen te worden vastgelegd, zodat daarover helderheid bestaat
en betrokkenen elkaar hierop kunnen aanspreken. 3 en 4Is de regering van oordeel dat de dispensatiemogelijkheid niet zou
moeten worden toegepast ten aanzien van mensen met een handicap, nu het niet
aangaat de eventuele verminderde productiviteit van een werknemer met een
handicap niet ten koste van deze werknemer zelf te compenseren.Hoe verhoudt zich dit wetsvoorstel tot recentelijk door de regering
aangekondigde nieuwe maatregelen de reïntegratie van werkzoekenden te
bevorderen? Kunnen die nieuw aangekondigde maatregelen niet volstaan om het
door de regering beoogde doel naderbij te brengen?Ik ga ervan uit dat deze leden hebben bedoeld te stellen dat het niet
aangaat de eventuele verminderde productiviteit van een werknemer met een
handicap ten koste van deze werknemer zelf te compenseren. De regering hecht
eraan hier nog eens op te merken dat het wetsvoorstel de bedoeling heeft,
mensen met een grote afstand tot de arbeidsmarkt te ondersteunen bij het ingroeien
in werk op basis van (minimaal) de bestaande minimumbeloningsvoorwaarden.
Het voorliggende wetsvoorstel is niet geschreven met het oog op het eventueel
aanpassen van het beloningsniveau aan het productiviteitsniveau van mensen
met een (arbeids)handicap om die reden. In diverse regelingen zijn immers
thans maatregelen getroffen die wel specifiek op gehandicapten zijn gericht.
In de WAGW is ook de mogelijkheid opgenomen het loon voor betrokkene lager
vast te stellen «zo nodig in afwijking van hetgeen bij of krachtens
de Wet minimumloon en minimum-vakantiebijslag is bepaald.» In de WAGW
is uitdrukkelijk vastgelegd dat – afgezien van deze met waarborgen omgeven
afwijkingsmogelijkheid – elk ander afwijkend beding inzake de beloning
voor de arbeid nietig is.Voor wat betreft specifieke maatregelen voor gehandicapten kan voorts
gewezen worden op de loonsuppletie die in het kader van de WAO voor arbeidsongeschikten
geldt alsook op de garantieregeling voor oudere arbeidsongeschikten in het
kader van diezelfde wet. De regelingen voor gehandicapten zullen ook in het
kader van de door de regering aan-gekondigde Wet op de reïntegratie blijven
bestaan. Hierbij zij er nog op gewezen dat via de loonsuppletieregeling ook
nu al een aanvulling kan worden verleend aan arbeids-ongeschikten die een
baan tegen een loon, lager dan het minimumloon hebben aanvaard.In verband met de vraag van deze leden of de aangekondigde nieuwe maatregelen
niet volstaan om het door de regering beoogde doel naderbij te brengen merk
ik op dat de voorstellen die in het kader van de Wet op de reïntegratie
zullen worden gedaan zich zullen beperken tot arbeidsgehandicapten.
Daarom zijn deze voorstellen niet voldoende om de door de regering met het
voorliggende wetsvoorstel beoogde doel te bereiken. De regering beoogt met
het voorliggende wetsvoorstel een bredere doelgroep te bereiken. 5Zijn alleenstaanden eigenlijk niet per definitie kostwinners? Waarom
is voor de alleenstaande kostwinners arbeid tegen verlaagd minimumloon wel
passend en voor samenwonende kostwinners niet? Is niet juist de achtergrond
van de bepalingen rond het aanvaarden van passende arbeid de plicht van (alle)
uitkeringsgerechtigden om hun beroep op een uitkering zo beperkt mogelijk
te doen zijn? Is het in dat verband redelijk om aan een kostwinner met een
gezin, die toch al een groter beroep op een uitkering doet, minder strenge
voorwaarden op te leggen dan aan een alleenstaande, wiens uitkering lager
is?Onder het begrip «kostwinners» worden doorgaans de alleenverdieners
binnen een meerpersoonshuishouden verstaan. Alleenstaanden worden uiteraard
verondersteld zelfstandig de kost te kunnen winnen.Als randvoorwaarde met betrekking tot de passendheid van gedispenseerde
arbeid is in het wetsontwerp aangegeven dat gedispenseerde arbeid wat betreft
de beloning niet onder het sociaal minimum van betrokkene mag liggen. Aangezien
voor een alleenstaande geldt dat een baan met een beloning vanaf 70% van het
minimumloon in principe op het niveau van de bijstandsnorm van een alleenstaande
ligt is een dergelijke baan derhalve passend. Bij samenwonende kostwinners –
zuiverder is in dit verband overigens te spreken van gezinsbijstand die aan
gehuwden dan wel daarmee gelijkgestelden (= samenwonenden) wordt verstrekt
en waarbij aan beide partners in het kader van de nAbw de arbeidsverplichting
kan worden opgelegd – die gezamenlijk voor het inkomen uitsluitend afhankelijk
zouden zijn van dergelijke arbeid wordt dit niet als passende arbeid aangemerkt
omdat de beloning van een gedispenseerde baan (minimaal 70% van het minimumloon)
ligt onder het voor hen geldende sociaal minimum. In z'n algemeenheid onderschrijf
ik vanzelfsprekend de stelling dat de achterliggende doelstelling van de richtlijn
passende arbeid is te bewerkstelligen dat uitkeringsgerechtigden een zo beperkt
mogelijk beroep doen op een uitkering. Uit het eerdere deel van mijn antwoord
zal echter duidelijk zijn dat dit niet wil zeggen dat daarmee alle werk passend
is; de grens dient te worden getrokken daar waar het accepteren van een voltijd-baan
leidt tot een inkomen onder het voor betrokkene geldende sociaal minimum.
Het kabinet acht het vanuit het oogpunt dat «werk moet lonen»
niet gewenst dat iemand met een volledige baan toch nog een beroep zou moeten
doen op aanvullende algemene bijstand. 6Is de arbeid tegen verlaagd minimumloon voor een alleenstaande ook
passend als het gaat om een deeltijdbetrekking? En hoe zit het als het gaat
om een alleenstaande die ondanks werkaanvaarding toch nog een beroep zal moeten
blijven doen op een toeslag uit de bijzondere bijstand, bijvoorbeeld in verband
met hoge woonlasten of andere bijzondere kosten? In hoeverre spelen eventuele
verwervingskosten van de werknemer een rol bij de vraag of de arbeid hem als
passend kan worden opgelegd?Bij deeltijdarbeid geldt, net als overigens voor alle arbeid, dat wat
betreft de passendheid ervan beoordeeld moet worden of de aangeboden functie
(naar aard en niveau) passend is en vervolgens of de geboden beloning passend
is voor de functie. Indien beide het geval is, is er in principe sprake van
passende arbeid. Het feit dat geen volledige baan wordt aangeboden
is op zich geen reden de functie als niet passend te beschouwen. Betrokkene
houdt in een dergelijk geval zo nodig dan wel recht op een aanvullende uitkering
tot het voor hem geldende sociaal minimum. Alhoewel in het geval van een deeltijdbaan
dus wel sprake kan zijn van een aanvullende bijstand hangt dit niet samen
met een lagere beloning voor het betreffende werk, maar met het aantal aangeboden
uren; per uur wordt aan betrokkene (minimaal) het wettelijk minimumloon betaald.
Doorredenerend betekent dit dat daar waar voor betrokkene geoordeeld wordt
dat een gedispenseerde baan passend is dit ook geldt voor een gedispenseerde
deeltijdbaan. In dat geval wordt immers ook naar rato van het aantal uren
betaald.Of eventueel sprake is van bijzondere bijstand, bijvoorbeeld in verband
met hoge woonlasten of andere bijzondere kosten, is in dit kader niet relevant.
Bijzondere bijstand voor specifieke kosten staat in principe zowel open voor
uitkeringsgerechtigden als voor werkenden en wordt niet gezien als een inkomensbestanddeel.
Ook eventuele verwervingskosten spelen bij het oordeel of arbeid als passend
kan worden opgelegd geen rol. Voor verwervingskosten is het arbeidskostenforfait
bedoeld. Dit is in de meeste gevallen voldoende om dergelijke kosten te bestrijden.
In uitzonderlijke situaties bestaat daarnaast nog de mogelijkheid via bijzondere
bijstand hierin te voorzien. 7Betekent het gestelde in de laatste alinea van blz. 2 van de notitie
bij de brief van 7 maart 1997 (24 667, nr. 6) dat in voorkomende gevallen
ook aan uitkeringsgerechtigden met een gezin arbeid tegen verlaagd minimumloon
kan worden opgelegd, bijvoorbeeld als er sprake is van een langere werkloosheidsduur?Neen, in de notitie die ik u heb toegezonden met mijn brief van 7 maart
(AV/A&M/97/401) is op pag. 2 aangegeven dat in het kader van de ABW de
hoogte van de uitkering individueel wordt bepaald. Tevens is daarin geschetst
dat en hoe de uitkeringsinstantie in elk individueel geval dient te beoordelen
of sprake is van passende arbeid en de ondergrens in dat kader. Dit geldt
ook voor bijstandsgerechtigden in een gezinssituatie. 8Hoe beoordeelt u het mogelijke «succes» van de voorgestelde
maatregel tegen de achtergrond van het volstrekt ontbreken van draagvlak bij
de sociale partners voor dit instrument?In mijn antwoord op de brief van de voorzitters van de vakcentrales, waarvan
ik u een afschrift heb gezonden (brief d.d. 7 maart 1997 nr. AV/A&M/97/401),
heb ik gereageerd op de kritische stellingname van hun kant en misverstanden
waarvan blijkbaar sprake was rechtgezet. De vakcentrales signaleren in hun
brief positieve ontwikkelingen voor wat betreft de groei van de werkgelegenheid
en het afnemen van de werkloosheid. Ik heb onderschreven dat sprake is van
een ontwikkeling in de goede richting, maar daaraan toegevoegd dat dit nog
niet betekent dat zulks in alle opzichten het geval is. Met name betreft dit
de langdurig werklozen en hun (gebrek aan) kansen op de arbeidsmarkt. Daarom
heb ik nogmaals gewezen op het belang van het realiseren van arbeidsplaatsen
met name ook van eenvoudige aard, waarvoor de sleutel ligt bij werkgevers
en werknemers en herhaald dat het kabinet erop vertrouwt in alle opzichten
te mogen rekenen op hun inzet. 9Is de regering van mening dat in de sfeer van de additionele arbeid
ook gebruik zal moeten kunnen worden gemaakt van dit instrument? In het wetsvoorstel is geen uitzondering opgenomen t.a.v. additionele
of gesubsidieerde arbeid. Een combinatie met dit instrument is in principe
mogelijk.XNoot1Samenstelling: Leden: Doelman-Pel (CDA), Biesheuvel (CDA), Vliegenthart
(PvdA), ondervoorzitter, De Jong (CDA), voorzitter, Scheltema-de Nie (D66),
Van Middelkoop (GPV), Schimmel (D66), Rosenmöller (GroenLinks), Van Zijl
(PvdA), Bijleveld-Schouten (CDA), Middel (PvdA), Van Hoof (VVD), Noorman-den
Uyl (PvdA), vacature PvdA, Adelmund (PvdA), Dankers (CDA), Giskes (D66), Marijnissen
(SP), Essers (VVD), Van der Stoel (VVD), Van Dijke (RPF), Bakker (D66), Klein
Molekamp (VVD), Van Blerck-Woerdman (VVD), R. A. Meijer (Groep Nijpels).Plv. leden: Soutendijk-van Appeldoorn (CDA), Th. A. M. Meijer
(CDA), Sterk (PvdA),Terpstra (CDA), Van Rooy (CDA), Van der Vlies (SGP), Fermina
(D66), Rabbae (GroenLinks), Van der Ploeg (PvdA), Wolters (CDA), Dijksma (PvdA),
M. M. H. Kamp (VVD), Kalsbeek-Jasperse (PvdA), Van Nieuwenhoven (PvdA), Apostolou
(PvdA), Ten Hoopen (CDA), Van Boxtel (D66), vacature CD J. M. de Vries (VVD),
B. M. de Vries (VVD), Leerkes (U55+), Van Vliet (D66), Hofstra (VVD), Hoogervorst
(VVD), Nijpels-Hezemans (Groep Nijpels). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24667-7.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl