Armoedebestrijding: de financiële ondersteuning; Lijst van vragen en antwoorden over het rapport over armoedebestrijding
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28785, nr. 4

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

24-03-2003

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2002-2003

28785 nr. 4

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaam12 en 34567891011121314151617181920212223242526
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28785Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 50 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 785Armoedebestrijding: de financiële ondersteuningnr. 4LIJST VAN VRAGEN EN ANTWOORDENVastgesteld 14 maart 2003De vaste commissie voor de Rijksuitgaven1
heeft een aantal vragen voorgelegd aan de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
over het rapport van de Algemene Rekenkamer «Armoedebestrijding: de
financiële ondersteuning» (28 785, nrs. 1 en 2).De minister heeft deze vragen beantwoord bij brief van 13 maart 2003.Vragen en antwoorden zijn hierna afgedrukt.De voorzitter van de commissie,B. M. de VriesDe griffier voor deze lijst,Nava 1Kan worden aangegeven hoe de verantwoordelijkheden
van het armoedebeleid over de verschillende overheden zijn verspreid? Vormt
een spreiding in uitvoering en verantwoordelijkheid een belemmering voor een
controleerbaar integraal beleid?Binnen de Rijksoverheid dragen verschillende departementen (BZK, EZ, Financiën,
Justitie, LNV, OCenW, SZW, VenI, VenW, VROM en VWS) verantwoordelijkheid voor
het armoedebeleid, waarbij het departement SZW een coördinerende rol
vervult. Deze coördinerende rol behelst het formuleren van een algemeen
beleidskader voor het armoedebeleid en hoofddoelstellingen van dat beleid,
het toezien op de samenhang en het monitoren op hoofdlijnen. De overige betrokken
departementen zijn zelf verantwoordelijk om hun departementale doelstellingen
binnen het armoedebeleid te verwezenlijken. Dat betekent tevens dat zij zelf
verantwoordelijkheid dragen voor aansturing van medeoverheden en monitoring
t.a.v. de door hen geformuleerde doelstellingen.De verantwoordelijkheidsverdeling tussen Rijk en medeoverheden verschilt
per beleidsterrein. Op het terrein van de financiële ondersteuning binnen
het armoedebeleid (het onderdeel dat door de Rekenkamer in het rapport Armoedebestrijding: de financiële ondersteuning is
onderzocht) is er sprake van een verantwoordelijkheidsverdeling tussen Rijk
en gemeentelijke overheden, waarbij het Rijk generieke kaders stelt en de
gemeenten de autonomie hebben om, rekening houdend met hun specifieke lokale
omstandigheden, maatwerk te leveren. Door o.m. een bijdrage te leveren aan
het Gemeentefonds (het zogenaamde fictieve budget bijzondere bijstand) faciliteert
het Rijk gemeenten om in het inkomensondersteuningsbeleid maatwerk op lokaal
niveau vorm te geven.Gezien deze verantwoordelijkheidsverdeling vindt de controle van beleid
door het Rijk op hoofdlijnen plaats. In de afgelopen periode is er uitgegaan
van een algemeen beleidskader, dat geformuleerd was in De andere kant van Nederland (Kamerstuk
1995–1996, 24 515, nr. 2) en daarna in het Nationaal
Actieplan ter bestrijding van armoede en sociale uitsluiting (NAP) 2001
(Kamerstuk 2000–2001, 21 501-18, nr. 147). Over de voortgang op
de diverse onderdelen is door betrokken departementen en medeoverheden op
hoofdlijnen gerapporteerd in de Voortgangsnota's
in 1997 (Kamerstuk 1996–1997, 24 515, nr. 30), 1998 (Kamerstuk
1997–1998, 24 515, nr. 46) en 1999 (verzonden op 28-5-1999, geen
Kamerstuk) en in het NAP 2001 en de Voortgangsbrief NAP 2001 in dec. 2002 (nr. SZW0200884).Door middel van de Monitor Gemeentelijk Armoedebeleid is over de periode vanaf 1995 inzicht verkregen in de bestedingen
i.h.k.v. de bijzondere bijstand, overig gemeentelijk minimabeleid en kwijtschelding
van gemeentelijke belastingen en heffingen. De Rekenkamer heeft in het rapport Armoedebestrijding: de financiële ondersteuning
juist ook de inspanningen die in het kader van de bijzondere bijstand zijn
verricht als positief beoordeeld.Concluderend zou ik willen stellen dat een gespreide verantwoordelijkheidsverdeling
geen belemmering hoeft te zijn voor een controleerbaar, integraal beleid,
zolang de verantwoordelijkheidsverdeling tussen de betrokken partijen helder
is afgebakend en geformuleerd.Met betrekking tot de spreiding in uitvoering kan worden opgemerkt dat
in 2002 het interdepartementale beleidsonderzoek «uitvoering van inkomensafhankelijke
regelingen» is opgestart. Dit rapport gaat onder andere in op de vraag
of door samenvoeging van de uitvoering van inkomensafhankelijke
regelingen voordelen te behalen zijn op het terrein van doelmatigheid, klantvriendelijkheid
en risicobeperking. Hierin zal ook aandacht worden besteed aan de «één
loket gedachte», waarbij de uitvoering van verschillende regelingen
zou kunnen worden samengevoegd. 2 en 3Welke bevindingen en conclusies van de Algemene Rekenkamer
worden onderschreven?Onderbouwt de Algemene Rekenkamer haar bevindingen
met de juiste gegevens en argumenten? Zijn de conclusies van de Algemene Rekenkamer
voldoende onderbouwd?Ik onderschrijf de wenselijkheid van een goede operationalisatie en concretisering
van de uitgangspunten en doelen van het armoedebeleid. Met betrekking tot
operationalisatie en concretisering van uitgangspunten en doelen van het armoedebeleid
is er sprake is geweest van een leerproces. Hetzelfde geldt voor de afbakening
van doelgroepen en de organisatorische inbedding. Met het NAP 2001 is al een
aanzet gegeven voor een betere operationalisatie en concretisering van uitgangspunten
en doelen. In het NAP 2003 wordt dit verder uitgewerkt.Ik plaats een kanttekening bij de bevindingen van de Algemene Rekenkamer
dat niet kan worden vastgesteld dat de doelen en uitgangspunten van het armoedebestrijdingbeleid
zijn verwezenlijkt en dat het zicht op de resultaten en effecten van beleidsmaatregelen
zeer beperkt is. Het gevoerde beleid heeft ook tot positieve resultaten geleid
en bijgedragen aan een verbetering van de positie van kwetsbare groepen.Dit blijkt uit:• afname van het aantal huishoudens op sociaal minimumniveau (inclusief
een afname van het aantal huishoudens dat langdurig is aangewezen op een minimuminkomen);• meer dan gemiddelde stijging van de koopkracht van huishoudens
met een minimuminkomen;• afname van het gemiddelde aandeel vaste lasten in de uitgaven van
huishoudens met een lager inkomen, zoals blijkt uit het recentelijk gepubliceerd
Armoedebericht 2002 van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) en Sociaal
Cultureel Planbureau (SCP);• forse afname van het aandeel huishoudens met een lager inkomen
dat aangeeft niet te kunnen rondkomen, zoals tevens gemeld in genoemd Armoedebericht;• de groei van de werkgelegenheid, ook in de lagere arbeidsmarktsegmenten.• versterking van de netwerken van organisaties van uitkeringsgerechtigden
en lokale bestuurders middels jaarlijkse Sociale Conferenties.Dat de doorwerking van de maatregelen niet voor alle huishoudens exact
is vast te stellen doet hieraan geen afbreuk. Een verdere verfijning van de
analyse van de effecten in omstandigheden kan wenselijk zijn. Er moet hierbij
echter goed rekenschap gegeven worden van de onderzoekstechnische beperkingen,
de regeldruk en de administratieve lasten waarmee een verdere gegevensuitvraag
gepaard kan gaan.Wat betreft de conclusies van de Rekenkamer dat er geen zichtbare onderbouwde
beleidskeuzes waren en dat het ontbrak aan richting en samenhang, wil ik aangeven
dat het feit dat het referentiekader van De andere kant
van Nederland (1995) niet voldeed aan de hedendaagse VBTB-normen
niet betekent dat er binnen dit kader onvoldoende structuur en verbanden konden
worden gelegd. 4Zijn de inkomenseffecten en het bereik (doeltreffendheid)
van inkomensafhankelijke maatregelen ten behoeve van armoedebestrijding in
voldoende mate zichtbaar en in de juiste mate worden verantwoord?De effecten van het generieke inkomensbeleid van het Rijk zijn volledig
zichtbaar in de berekening van koopkrachtontwikkeling van huishoudens met
een minimuminkomen. Bij meer gedetailleerde koopkrachtberekening (bijvoorbeeld
de berekeningen die in het kader van de Sociale Nota's zijn uitgevoerd) zijn de inkomenseffecten van specifieke inkomensvoorzieningen
zichtbaar. Op basis van deze koopkrachtberekeningen is een meer dan gemiddelde
koopkrachtverbetering van minima in de periode 1995–2000 zichtbaar.
Er is tevens een causaal verband te leggen tussen de beleidsinzet en deze
koopkrachtstijging, aangezien de generieke koopkrachtontwikkeling van minima
direct wordt beïnvloed door het inkomensbeleid van het Rijk.De uitgaven van gemeenten aan het armoedebeleid zijn inzichtelijk in de
jaarlijkse Monitor Gemeentelijk Armoedebeleid (zie
vraag 1). Omdat het bij gemeentelijke voorzieningen veelal gaat om verstrekkingen
op individuele basis die kostengerelateerd zijn, is het bijna onmogelijk om
een algemeen landelijk beeld te schetsen van de koopkrachteffecten van gemeentelijk
armoedebeleid. Voor zover er sprake is van meer categoriale gemeentelijke
voorzieningen is, gezien de verschillen tussen deze gemeentelijke voorzieningen,
het trekken van landelijke conclusies over koopkrachteffecten eveneens problematisch.5Vindt de regering dat de resultaten waarover de Rekenkamer
rapporteert in de gemeten periode conform haar doelstellingen zijn? Of erkent
de regering dat de doelstellingen inderdaad niet helder geformuleerd waren
en dat een zuivere vergelijking dus inderdaad niet mogelijk is, zoals ook
de Algemene Rekenkamer stelt?Het kabinet heeft in de nota De andere kant van Nederland vier hoofddoelstellingen geformuleerd:• Bevordering van participatie• Evenwichtige inkomensontwikkeling• Beperking vaste lasten, bevordering rondkomen• Terugdringing niet-gebruik van voorzieningenDe beleidsmaatregelen zijn consequent op basis van deze vier hoofddoelstellingen
uitgewerkt. In de Voortgangsnota's aan de Tweede
Kamer ('97, '98 en '99) werd aan de hand van de vier hoofddoelstellingen gerapporteerd.
In het overleg met de Vaste Kamercommissie SZW over deze voortgangsnota's
is niet gebleken dat vermeende onheldere doelstellingen een zuivere vergelijking
in de weg stonden.In de operationalisatie van doelen, uitgangspunten en cruciale begrippen
is er sprake geweest van een leerproces. Voortschrijdend inzicht heeft geleid
tot een meer samenhangende structuur in het NAP 2001, waarin heldere streefdoelen
zijn geformuleerd. Ook de Rekenkamer meent dat op dit punt vooruitgang is
geboekt bij het NAP 2001.6Herkent en erkent de regering de stelling van de Algemene
rekenkamer dat niet is aangegeven welke risiconiveaus aanvaardbaar werden
geacht of welke streefcijfers het kabinet op het oog heeft gehad, waardoor
niet helder is wanneer de ambitie van het kabinet is gerealiseerd? Kunnen
de bedoelde streefcijfers alsnog worden gegeven? In het nota-overleg van de Vaste Kamercommissie SZW over de nota De andere kant van Nederland (d.d. 27 maart 1996, Kamerstuk
24 515, nr. 4) gaf de Minister van SZW aan dat er toen nog een flinke
slag in de analyse van de armoedeproblematiek gemaakt zou moeten worden. Tijdens
het nota-overleg werd vanuit de Tweede Kamer nog gesteld dat, gezien de toen
ervaren urgentie van het onderwerp, de toenmalige lacunes in de analyse van
de armoedeproblematiek geen reden waren om het voorgenomen beleid uit te stellen.De Jaarrapporten, Armoedemonitors en Sociale Conferenties die in het kader
van De andere kant van Nederland in gang zijn
gezet hebben een beter inzicht in de problematiek opgeleverd, waardoor aan
het eind van deze periode eenvoudiger was om in het NAP 2001 een samenhangend
pakket aan (kwantitatieve) streefdoelen samen te stellen. In de Voortgangsbrief NAP 2001 die 6 december 2002 aan de Tweede Kamer
is gestuurd, wordt in een schematisch overzicht de voortgang per streefdoel
weergegeven.De maatregelen die in het kader van De andere kant
van Nederland zijn gekozen hadden voornamelijk een preventief karakter.
Maatregelen waren erop gericht om risico's op armoede beperkt te houden, zonder
dat het noodzakelijk werd geacht om algemene aanvaardbare risiconiveaus vast
te stellen. Zoals aangegeven bij vraag 3 is het duidelijk dat deze risico's
inderdaad zijn beperkt.7Kan het samenhangende pakket van maatregelen binnen
het armoedebeleid in De andere kant van Nederland nader worden geconcretiseerd,
op een manier die voor iedereen inzichtelijk is?Zoals gemeld in het antwoord op vraag 5 heeft de regering in de nota De andere kant van Nederland vier hoofddoelstellingen
geformuleerd, op basis waarvan de beleidsmaatregelen consequent zijn uitgewerkt.
In de Voortgangsnota's aan de Tweede Kamer ('97,
'98 en '99) werd aan de hand van de vier hoofddoelstellingen gerapporteerd.
Bij de invulling van het nieuwe beleid is merendeels gebruik gemaakt van reeds
bestaande beleidskaders, zoals de Wet Koppeling met Afwijkingsmogelijkheden
(WKA), de Bijzondere Bijstand of het kwijtscheldingsbeleid gemeentelijke belastingen.Uiteindelijk is in het NAP 2001 nog een verbetering aangebracht in de
overzichtelijkheid van het samenhangende pakket van maatregelen, zodat het
reeds inzichtelijk is. Voor het volgende NAP, dat medio 2003 uitkomt, wordt
ernaar gestreefd om deze overzichtelijkheid van hoofddoelstellingen, streefdoelen
en maatregelen verder te vergroten of te optimaliseren.8Waarom is de in de Armoedenota door de regering aangegeven
voorkeur voor maatwerk boven generiek beleid door het Ministerie van Sociale
Zaken en Werkgelegenheid vertaald naar geen specifieke voorkeur voor maatwerk?De betreffende passage in De andere kant van Nederland brengt het belang tot uitdrukking om in het kader van het armoedebestrijdingbeleid
mensen zoveel mogelijk ook op individueel niveau te bereiken, zowel in de
financiële ondersteuning als op het terrein van de overige onderdelen
van het armoedebeleid. Op het terrein van de financiële ondersteuning
(het onderdeel van het armoedebeleid dat door de Algemene Rekenkamer is onderzocht)
is maatwerk geen maatstaf voor de effecten van alle inkomensmaatregelen
op de koopkracht. In zijn algemeenheid is hiervoor inkomensbeleid op drie
niveaus nodig: generiek beleid vormt de basis, specifieke inkomensvoorzieningen
maken een meer toegespitste benadering mogelijk op groepsniveau en met maatwerk
kan recht worden gedaan aan meer individuele omstandigheden. Alledrie niveaus
van het inkomensbeleid hebben hun eigen waarde voor het totaalbeeld.In de nota De andere kant van Nederland is
het streven van maatwerk door gemeenten als volgt verwoord: «Gemeenten
zorgen op diverse terreinen voor maatwerk, toegesneden op individuele en lokale
omstandigheden. Voorbeelden daarvan zijn: bijzondere bijstand, gemeentelijke
minimabeleid, preventieve jeugdzorg, welzijn, inburgering nieuwkomers, verslavingszorg
en maatschappelijke opvang. Ook maatregelen ter vergroting van de veiligheid
en leefbaarheid in woonbuurten kunnen sociale uitsluiting tegengaan. Verder
toont het proces van sociale vernieuwing aan dat burgers in samenspraak met
hun gemeente ook zelf activiteiten ontplooien om achterstandssituaties in
de eigen omgeving succesvol aan te pakken.»Zoals uit de Monitor Gemeentelijk Armoedebeleid 1999–2000 blijkt, hebben gemeenten conform het streven in de De andere kant van Nederland meer geld besteed aan het leveren van
maatwerk in het kader van het gemeentelijke inkomensondersteuningsbeleid.
Hun bestedingen op individuele basis in het kader van de Bijzondere Bijstand
zijn naar schatting gestegen van ca. 87 miljoen euro in 1995 naar ca. 168
miljoen euro in 2000. Het betreft verstrekkingen op basis van individueel
gerelateerde kosten zoals de aankoop van duurzame gebruiksgoederen.9Wat vindt de regering van de stelling dat gesubsidieerde
arbeid door gemeenten wordt gebruikt om de publieke dienstverlening op peil
te houden, waardoor gesubsidieerde arbeid niet gericht is op doorstroming?De zorg, onderwijs, maatschappelijke dienstverlening en culturele sector
zijn in meerdere of mindere mate afhankelijk van gesubsidieerde banen. In
de verzamelcirculaire aan gemeenten van 4 september jl. (Kamerstuk 2001–2002,
28 000 XV, nr. 54), die ook aan uw Kamer is aangeboden en het daaropvolgende
spoeddebat van 10 september 2002 heeft Staatssecretaris Rutte uiteengezet
dat dit kabinet sterker de nadruk wil leggen op uitstroom naar regulier werk,
omdat gebleken is dat gesubsidieerde arbeid zoals dat tot nog toe bestond
te weinig prikkels voor werkgevers en werknemers heeft opgeleverd om uitstroom
naar regulier werk te bewerkstelligen. Met gesubsidieerde arbeid wordt maatschappelijk
nuttig werk verricht. Het primaire doel van de inzet van gesubsidieerde arbeid
en de daarvoor beschikbare middelen is echter mensen weer op weg te helpen
naar regulier werk. Om uitstroom naar regulier werk te bevorderen heb ik in
mijn brief van 4 december (Kamerstuk 2002–2003, 28 600 XV, nr.
27) aan uw Kamer een aantal maatregelen aangekondigd. Zo wordt al in 2003
het budget ID-banen niet meer taakstellend op basis van het aantal banen toegekend,
maar is het vrij besteedbaar aan loonkostensubsidies en andere reïntegratieactiviteiten.
Daarmee hebben gemeenten meer mogelijkheden om afspraken te maken met werkgevers
over de inzet van gesubsidieerde arbeid als tijdelijke banen als opstap naar
regulier werk en wordt het bevorderen van doorstroming voor gemeenten ook
aantrekkelijker. Om dit verder te bevorderen is een landelijke stimuleringsregeling
geïntroduceerd om werkgevers (inclusief gemeenten als gebruikers van
ID-banen) te stimuleren om circa 10 000 ID-banen om te zetten in reguliere
banen. Werkgevers die in 2003 een ID-baan omzetten in een reguliere baan ontvangen
uit hoofde van deze stimuleringsregeling een bedrag van maximaal € 17 000,–.
Daarbovenop zal voor werkgevers in een aantal sectoren vanuit
sectorale middelen van de betrokken vakdepartementen een aanvulling op dit
bedrag worden verstrekt.Met deze stimuleringsregeling en de veranderde financieringssystematiek
worden gemeenten gefaciliteerd bij het ombouwen van hun beleid ten aanzien
van gesubsidieerde arbeid naar een beleid dat zich meer richt op doorstroming
van gesubsidieerde werknemers naar regulier werk. Gemeenten worden hierbij
ook intensief ondersteund, onder meer met het project «Uitstroom in
Goede Banen» dat Stimulansz voor de VNG uitvoert in opdracht van SZW.
Dit project is ook gericht op het bevorderen van de uitstroom uit de WIW-dienstbetrekkingen.10Kan inzicht worden gegeven in het landelijk beleid
dat momenteel bestaat in het kader van sociale activering?Het met de bijstandsexperimenten ingezette beleid gericht op de ontwikkeling
van sociale activering blijkt voor gemeenten een stimulans te zijn geweest
om activiteiten op het terrein van sociale activering te ontwikkelen. Sociale
activering is het reïntegratieinstrument dat zorgt voor de eerste stap
op de reïntegratieladder voor de uitkeringsgerechtigden met een grote
afstand tot de arbeidsmarkt. De gemeenten zijn daarbij ondersteund en begeleid
door het door SZW en VWS gezamenlijk opgezette Informatie- en Servicepunt
Sociale Activering (ISSA). De activiteiten van het ISSA zijn eind 2002 overgedragen
aan de VNG. Onder de naam ISSA-Lokaal biedt de VNG ondersteuning en informatie
op het gebied van sociale activering aan gemeenten, welzijns- en zorginstellingen
en andere betrokkenen bij sociale activering.Mede als gevolg van ervaringen opgedaan tijdens de bijstandsexperimenten
is de Abw op twee punten gewijzigd. Op 1 juni 2001 is een wetswijziging van
kracht geworden die het mogelijk maakt deelnemers aan sociale activering tijdelijk,
gedurende deelname aan sociale activering, te ontheffen van de actieve sollicitatieplicht.
Ook de in 1999 gerealiseerde wettelijke mogelijkheid om deelnemers aan sociale
activering een premie te geven zonder dat deze wordt verrekend met de uitkering
is een gevolg van de ervaringen in de experimenten.In opdracht van SZW wordt momenteel een rapportage opgesteld over de effecten
van de Stimuleringsregeling Sociale Activering, die liep van juli 2000 tot
juli 2002 en waar 448 gemeenten gebruik van hebben gemaakt om hun beleid en
infrastructuur op het terrein van sociale activering verder te ontwikkelen.
Die rapportage zal een landelijk beeld bieden van beleid op het terrein van
sociale activering.Ik verwacht de Kamer vóór het zomerreces te kunnen informeren
over de uitkomsten van dat onderzoek.11Welke streefdoelen en indicatoren zijn geformuleerd,
en in hoeverre zijn deze ook behaald?Zoals gemeld in het antwoord op vraag 6 is in het NAP 2001 een samenhangend pakket aan (kwantitatieve) streefdoelen
samengesteld. In de Voortgangsbrief NAP 2001 die
6 december 2002 aan de Tweede Kamer is gestuurd, wordt in een schematisch
overzicht de voortgang per streefdoel weergegeven.12Kan de conclusie van de Algemene Rekenkamer dat de
gebrekkige operationalisatie van doelen, uitgangspunten en cruciale begrippen
een risico vormt voor de effectieve uitvoering en aansturing van
het beleid met voorbeelden gestaafd worden weerlegd?Zoals aangegeven in de antwoorden op vraag 3 en 5 zijn de beleidsmaatregelen
op basis van hoofddoelstellingen (bevordering van participatie, evenwichtige
inkomensontwikkeling, beperking vaste lasten, bevordering rondkomen en terugdringing
niet-gebruik van voorzieningen) uitgewerkt en geoperationaliseerd. In de Voortgangsnota's aan de Tweede Kamer ('97, '98 en '99)
werd aan de hand van deze hoofddoelstellingen gerapporteerd. Een voorbeeld
van de uitwerking van hoofddoelen in maatregelen is de operationalisatie van
het hoofddoel «beperking vaste lasten en bevordering rondkomen».
Dankzij maatregelen in de huursubsidie en kwijtschelding van lokale lasten
is het aandeel vaste lasten voor minima huishoudens in de periode 1995–2000
aantoonbaar afgenomen (zie ook vraag 3). Bovendien is het aantal huishoudens
met een lager inkomen dat aangeeft niet te kunnen rondkomen, in die periode
gedaald van 37 tot 25 procent. Voorts is het hoofddoel «evenwichtige
inkomensontwikkeling» concreet uitgewerkt in een samenhangend drieledig
systeem van generiek beleid, specifieke inkomensvoorzieningen en gemeentelijke
inkomensondersteuning (zoals beschreven in het antwoord op vraag 8).13Is het mogelijk de armoedemonitors uit te breiden,
zodat een breder beeld ontstaat van diverse maatregelen in het armoedebeleid?Het NAP 2001 heeft een breed beeld gegeven
van de maatregelen binnen het armoedebeleid. De betrokken departementen (BZK,
EZ, Financiën, Justitie, LNV, OCenW, SZW, VenI, VenW, VROM en VWS) hebben
de monitoring van voortgang van de streefdoelen op hun terrein verzorgd. Over
de voortgang van de streefdoelen uit het NAP 2001
is in december 2002 in de Voortgangsbrief NAP 2001
aan de Tweede Kamer gerapporteerd. Medio 2003 verschijnt het eerstvolgende NAP, wat tevens aan Tweede Kamer wordt gezonden.Het beeld van de maatregelen van het armoedebeleid dat in het kader van
het huidige en de toekomstige NAP's wordt gegeven
is voldoende breed om een uitbreiding van de armoedemonitors niet nodig te
achten.14Hoe zullen de aanbevelingen die de stuurgroep van de
Sociale Conferenties in 2000 deed nog nader worden ingevuld?Door de stuurgroep zijn drie aanbevelingen gedaan:1. Organiseer regelmatig een externe en onafhankelijke impuls in het denken
over en het handelen tegen armoede en sociale uitsluiting door een traject
op te zetten om een onafhankelijke «denktank» in het leven te
roepen. Voor het geven van deze impuls denkt de stuurgroep aan een kleine,
onafhankelijke en daadkrachtige commissie.2. Geef gelegenheid voor en belang aan een gestructureerd overleg tussen
het kabinet en de brede maatschappelijke beweging tegen armoede, zoals deze
zich momenteel verenigt in een Alliantie voor Sociale Rechtvaardigheid.3. Biedt veel ruimte aan experimenten en onderzoek, ook naar de meer strategische
vraagstukken rondom arbeid, inkomen, participatie en de oorzaken van armoede,
waarvan de uitkomsten een stimulans geven aan debat en beleid.Er is overleg met de Alliantie voor Sociale Rechtvaardigheid gaande over
de wijze van invulling van de eerste aanbeveling van de stuurgroep. De tweede aanbeveling van de stuurgroep is uitgevoerd door middel van
een regulier overleg sinds 2001 tussen overheden (Rijk, IPO en VNG) en de
Alliantie voor Sociale Rechtvaardigheid. Hierbij waren bewindspersonen van
de Ministeries van SZW, OCenW, VWS en BZK aanwezig.De derde aanbeveling is in 2002 en 2003 vormgegeven door subsidieverstrekking
aan gemeenten en instellingen voor vernieuwende aanpakken van armoede en sociale
uitsluiting. Voorts voert het SCP momenteel in opdracht van het Ministerie
van SZW een voorstudie uit naar de mogelijkheid voor verdergaand onderzoek
naar de relatie en cumulatie van risicofactoren die van invloed zijn op armoede
en sociale uitsluiting. Hiermee zou des te duidelijker bepaald kunnen worden
welke groepen tot de meest kwetsbaren behoren en waar de accenten in het beleid
gelegd dienen te worden om de risico's voor deze groepen te verminderen. De
bevindingen bij de voorstudie worden meegenomen in het NAP 2003.15Herkent de regering de opmerking van de Algemene Rekenkamer
dat nota's en rapportages van het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
dezelfde speerpunten behandelen, maar elk jaar net iets andere termen geformuleerd
en ook met gebruik van een andere onderverdeling waardoor het lastig is een
onderlinge vergelijking te maken? Waarom zijn de onderzoeken van het ministerie
zodanig opgezet dat een vergelijking niet mogelijk is?De beleidsmaatregelen in De andere kant van Nederland en de Voortgangsnota's aan de Tweede
Kamer ('97, '98 en '99) zijn zoveel mogelijk uitgewerkt volgens een zelfde
indeling van de vier hoofddoelstellingen uit De andere
kant van Nederland. Er is soms sprake van kleine verschillen in bewoordingen
van hetzelfde onderwerp. Deze kleine verschillen in bewoordingen hebben bij
de parlementaire behandelingen van de voortgangsnota's (zie vraag 5) echter
niet geleid tot problemen bij het maken van een onderlinge vergelijking in
de tijd tussen nota's en rapportages. Bovendien hebben voortschrijdend inzicht,
nieuwe maatschappelijke ontwikkelingen (in dit geval de armoedeproblematiek)
en bijstellingen in het beleid soms tot wijzigingen geleid.16Kan de regering uitputtend reageren op de conclusie
van de Algemene Rekenkamer dat niet kan worden vastgesteld of de doelen en
uitgangspunten van het armoedebestrijdingbeleid zijn gerealiseerd en dat daardoor
niet kan worden vastgesteld of omvangrijke investeringen wel goed terecht
zijn gekomen?Kan de regering daarbij een overzicht verstrekken van
de concrete meetbare doelstellingen die gekoppeld zijn aan de door Algemene
Rekenkamer de onderzochte maatregelen?Zie vraag 3 (eerste gedeelte) en vraag 6 (tweede gedeelte).17Kan worden aangegeven wat de regering van plan is te
gaan doen met de afzonderlijke aanbevelingen die de Algemene Rekenkamer?Onderstaand ga ik in op de aanbevelingen van het rapportArmoedebestrijding: de financiële ondersteuning.• «De Algemene Rekenkamer beveelt het kabinet aan om zich bij
de totstandkoming, uitvoering en informatievoorziening van het armoedebestrijdingbeleid
te concentreren op de belangrijkste maatregelen van het beleid.
Armoedebestrijding vereist inspanningen van verschillende departementen en
medeoverheden en moet zichtbaar op het verbeteren van de positie van de meest
kwetsbare groepen zijn gericht.»In het NAP 2003 zullen de streefdoelen gericht zijn op de meest kwetsbare
groepen. Momenteel voert het SCP in opdracht van het Ministerie van SZW een
voorstudie uit naar de mogelijkheid voor verdergaand onderzoek naar de relatie
en cumulatie van risicofactoren die van invloed zijn op armoede en sociale
uitsluiting. Hiermee zou des te duidelijker bepaald kunnen worden welke groepen
tot de meest kwetsbaren behoren en waar de accenten in het beleid gelegd dienen
te worden om de risico's voor deze groepen te verminderen. De bevindingen
bij de voorstudie worden meegenomen in het NAP 2003.• «De Algemene Rekenkamer beveelt aan om bij de ontwikkeling
en uitvoering van het beleid duidelijkheid te scheppen over welke maatregelen
en initiatieven tot dit beleid (gaan) horen.»Zoals ook door de Algemene Rekenkamer aangegeven, zijn in het NAP 2001
reeds vorderingen gemaakt om de verschillende aspecten van het armoedebestrijdingbeleid
in een consequente structuur van streefdoelen, maatregelen en indicatoren
weer te geven. Het streven is deze structuur in het NAP 2003 verder te vervolmaken.• «Wel dienen er organisatorische voorzieningen te zijn om
de uitvoering van ontplooide initiatieven en maatregelen op de uitgezette
koers te houden.»Zoals in het antwoord op vraag 1 gemeld is op het terrein van de financiële
ondersteuning binnen het armoedebeleid (het onderdeel dat door de Rekenkamer
in het rapport Armoedebestrijding: de financiële ondersteuning
is onderzocht) sprake van een verantwoordelijkheidsverdeling tussen
Rijk en gemeentelijke overheden, waarbij het Rijk generieke kaders stelt en
de gemeenten de autonomie hebben om, rekening houdend met hun specifieke lokale
omstandigheden, maatwerk te leveren. Lokale overheden kennen in belangrijke
mate autonomie bij het invullen van hun armoedebeleid. Strakke centralistische
aansturing vanuit het Rijk zou hiermee strijdig zijn.Met betrekking tot de spreiding in uitvoering kan worden opgemerkt dat
in 2002 het interdepartementale beleidsonderzoek «uitvoering van inkomensafhankelijke
regelingen» is opgestart. Dit rapport gaat onder andere in op de vraag
of door samenvoeging van de uitvoering van inkomensafhankelijke regelingen
voordelen te behalen zijn op het terrein van doelmatigheid, klantvriendelijkheid
en risicobeperking. Hierin zal ook aandacht worden besteed aan de «één
loket gedachte», waarbij de uitvoering van verschillende regelingen
zou kunnen worden samengevoegd.• «De Algemene Rekenkamer pleit er niet voor om voor elke doelgroep
afzonderlijke maatregelen in het leven te roepen. Het is evident en gewenst
dat veel beleidsmaatregelen doelgroepoverstijgend zijn. Wel acht zij het van
belang dat de inspanningen die voor de specifieke doelgroepen worden verricht
zichtbaar worden gemaakt.»De aanbeveling van om niet voor elke afzonderlijke doelgroep maatregelen
in het leven te roepen kan ik onderschrijven. Het streven is om alle doelgroepen
te bedienen met algemeen beleid en waar inspanningen voor specifieke doelgroepen
worden verricht, kunnen en zullen deze zichtbaar worden gemaakt. In het geval
dat een bepaalde doelgroep onderdeel is van een bredere relevante groep, zal
altijd de afweging van kosten en baten voor specifieke registratie en bewerking
van gegevens gemaakt worden. Zoals de Algemene Rekenkamer in het nawoord aanbeveelt,
wordt deze afweging expliciet gemaakt. • «De Algemene Rekenkamer beveelt aan om de informatievoorziening
over het beleidsterrein toe te spitsen op een beperkte set beleidsmaatregelen,
en de relevante elementen waarover informatie behoort te worden verzameld
expliciet aan te geven.»Zoals de Algemene Rekenkamer in het rapportArmoedebestrijdingbeleid:
de financiële ondersteuning constateert, is voor de nieuwe beleidsperiode
gekozen voor een nieuwe opzet van monitoring aan de hand van indicatoren en
streefdoelen. De ontwikkeling van indicatoren is, ook in Europees verband,
in volle gang. Het verdient inderdaad aanbeveling hierbij ten behoeve van
de informatieverzameling te focussen op de effecten van een beperkte set maatregelen.
Dit zal ook in het NAP 2003 worden vormgegeven worden.• «Periodiek zou systematisch geïnventariseerd kunnen
worden welke overheidsmaatregelen negatieve en positieve effecten hebben voor
huishoudens met een laag of minimuminkomen.»In de tweejaarlijkse cyclus van het NAP wordt reeds een inventarisatie
gemaakt van effecten van een beperkte set van de meest relevante overheidsmaatregelen
op huishoudens met een laag of minimuminkomen. Samenwerking tussen de verschillende
betrokken departementen (BZK, EZ, Financiën, Justitie, LNV, OCenW, SZW,
VenI, VenW, VROM en VWS), CBS, SCP en medeoverheden is daarbij noodzakelijk
en wordt bij de ontwikkeling van het NAP bevorderd.18Waarom zou een beter inzicht in de effecten van beleid
leiden tot een toename van de administratieve lasten? Op basis waarvan wordt
deze inschatting gemaakt? Zijn deze gegevens op dit moment niet of nauwelijks
voorhanden?Zie vraag 4 en 17.19Waar precies herkent de regering zich niet in de conclusies
van de Algemene Rekenkamer?Zie het antwoord op vraag 2 en 3.20Kan worden aangegeven tot welke resultaten het armoedebeleid
heeft geleid, los van conjuncturele ontwikkelingen? Hoe kan de regering bepalen
of het armoedebeleid tot positieve resultaten heeft geleid, als niet eenduidig
het causaal verband kan worden aangegeven tussen dat beleid en de afname van
het aantal huishoudens op minimumniveau en andere ontwikkelingen?Zoals in vraag 4 gemeld, zijn de effecten van het generieke inkomensbeleid
van het Rijk volledig zichtbaar in de berekening van koopkrachtontwikkeling
van huishoudens met een minimuminkomen. Bij meer gedetailleerde koopkrachtberekening
(bijvoorbeeld de berekeningen die in het kader van de Sociale Nota's zijn uitgevoerd) zijn de inkomenseffecten van specifieke
inkomensvoorzieningen zichtbaar. Op basis van deze koopkrachtberekeningen
is een meer dan gemiddelde koopkrachtverbetering van minima in de periode
1995–2000 zichtbaar. Er is tevens een causaal verband te leggen tussen
de beleidsinzet en deze koopkrachtstijging, aangezien de generieke koopkrachtontwikkeling
van minima direct kan worden beïnvloed door het inkomensbeleid van het
Rijk.De economische conjunctuur beïnvloedt niet alleen bestedingsruimte
van Rijk maar bijvoorbeeld ook de arbeidsparticipatie. Deze groei van de arbeidsparticipatie hangt samen met de afname van het aantal huishoudens
op sociaal minimumniveau van 633 000 (10,3 procent van het totale aantal
huishoudens) tot 610 000 (9,3 procent) in de periode van het Rekenkameronderzoek
(1995–2000). Er zijn indicaties dat naast de economische conjunctuur
het arbeidsmarktbeleid, waarin maatregelen zijn opgenomen die specifiek gericht
waren op de lagere segmenten van de arbeidsmarkt, een bijdrage heeft geleverd
in deze afname van het aantal minimahuishoudens. Van de toename van de werkgelegenheid
van 924 000 arbeidsplaatsen tussen 1995 en 2001 is 38 procent terechtgekomen
bij de uitkeringsgerechtigden. Het aantal bijstandsgerechtigden daalde in
deze periode met 35 procent. Een andere indicatie voor de positieve effecten
van het beleid is dat vergeleken met omliggende landen als Duitsland en België
die tevens konden profiteren van de economische conjunctuur, er in Nederland
sprake is geweest van een grotere afname van het aantal (langdurig) werklozen
en huishoudens zonder werk.21Waarom heeft alleen de minister van Sociale Zaken gereageerd
op het rapport van de Algemene Rekenkamer? Kan hieruit anders worden geconcludeerd
dan dat de betrokkenheid van andere ministeries bij het armoedebestrijding
bijzonder klein is?Andere ministeries zijn nadrukkelijk betrokken bij het armoedebeleid.
Dit komt onder andere tot uitdrukking bij de gezamenlijke opstelling van het
NAP 2001 en het volgende NAP, dat medio 2003 uitkomt. Hiervoor is een interdepartementale
werkgroep geformeerd die de verantwoordelijkheid heeft en zorgdraagt voor
de implementatie en monitoring van de eigen departementale streefdoelen en
regelmatig overleg voert over de voortgang van de streefdoelen van het NAP.
Ook in het verleden zijn de andere ministeries betrokken geweest bij het opstellen
van het beleid en het informeren van het parlement daarover.In een eerder stadium van het onderzoek (ambtelijk hoor- en wederhoor)
hebben andere ministeries gereageerd op de Nota van bevindingen. De betrokkenheid van andere ministeries komt bovendien tot uiting
in de bestuurlijke reactie die door het coördinerend Ministerie van Sociale
Zaken en Werkgelegenheid is afgestemd met de betrokken ministeries.22Is de regering voornemens de aanbeveling van de Algemene
Rekenkamer om het beleid te concentreren op de belangrijkste maatregelen over
te nemen? Zo ja, op welke wijze? Zo nee, waarom niet?Zoals aangegeven in het antwoord op vraag 17 richt ik mij inderdaad op
de meest kwetsbare groepen. Momenteel voert het SCP in opdracht van het Ministerie
van SZW een voorstudie uit naar de mogelijkheid voor verdergaand onderzoek
naar de relatie en cumulatie van risicofactoren die van invloed zijn op armoede
en sociale uitsluiting. Hiermee zou des te duidelijker bepaald kunnen worden
welke groepen tot de meest kwetsbaren behoren en waar de accenten in het beleid
gelegd dienen te worden om de risico's voor deze groepen te verminderen. De
bevindingen van deze voorstudie worden meegenomen in het NAP 2003.23Kan inzicht worden gegeven in de overzichtelijke en
samenhangende structuur binnen het armoedebeleid?Zie het antwoord op vraag 5 en 7. 24Wat wil de regering concreet doen met de aanbeveling
van de Algemene Rekenkamer dat (voorgenomen) beleidsmaatregelen altijd zo
moeten worden geformuleerd dat de doelstellingen operationeel zijn, gelet
op de nagestreefde doeltreffendheid en doelmatigheid?Zoals in het rapport van de Algemene Rekenkamer is gemeld, is in het NAP
2001 reeds getracht om doelstellingen te kwantificeren en meetbaar te maken.
Deze opgaande lijn zou ik graag in het volgende NAP, dat medio 2003 uitkomt,
willen voortzetten. Daarbij plaats ik wel de aantekening dat er vanwege de
aard van beleidsmaatregelen (bijvoorbeeld bij maatwerk) of verantwoordelijkheidsverdeling
(bijvoorbeeld bij gemeentelijke autonomie) grenzen kunnen zijn in de mate
waarin doelstellingen op nationaal niveau kwantificeerbaar of meetbaar gemaakt
kunnen worden.25Wat is de reactie op de opmerking van de Algemene Rekenkamer
dat zij niet wil pleiten voor een verzwaring van de gegevensverzameling per
individuele maatregel, door te kiezen voor een beperkte set van kernmaatregelen?
Zal dit inderdaad niet alleen betekenen een beperktere informatielast voor
derden en ministeries, maar ook betere regie en bijsturing?Zoals aangegeven in vraag 17, neem ik de aanbeveling van de Algemene Rekenkamer
over om ten behoeve van de informatieverzameling te focussen op de effecten
van een beperkte set maatregelen. Dit beperkt inderdaad de informatielast.
Een meer beperkte set van kernmaatregelen zou tevens positieve effecten kunnen
hebben voor een betere regie en bijsturing. Regie en bijsturing zijn echter
ook afhankelijk van andere factoren zoals de verantwoordelijkheidsverdeling
tussen Rijk en medeoverheden en de voor handen zijnde instrumenten.26Wat is de stand van zaken rond de regelgeving met betrekking
tot private organisaties op het terrein van schuldhulpbemiddeling? Wat is
de planning ten aanzien van deze regelgeving?Bij de private schuldbemiddeling gaat het om het beleid en de regelgeving
met betrekking tot de artikelen 47 en 48 Wet op het Consumentenkrediet (WCK),
waarin een verbod op private schuldbemiddeling is opgenomen, en tevens de
uitzonderingen op dit verbod zijn aangegeven. Per brief aan de Tweede Kamer,
d.d. 16 april 2002, (Kamerstuk 2001–2002, 28 000 XV, nr. 48) heeft
de Minister van SZW de context van schuldbemiddeling beschreven als onderdeel
van het minnelijke traject van schuldhulpverlening. Voorts zijn in deze brief
de mogelijkheden bezien die er zijn voor private schuldhulpbemiddeling. Daarbij
is opgemerkt dat de regie op integrale schuldhulpverlening bij gemeenten ligt.
Zij hebben de keuze om schuldhulpverlening uit te besteden aan een kwalitatief
goede externe private organisatie. De beleidsverantwoordelijkheid voor deze
regelgeving ligt bij het Ministerie van Economische Zaken. Wat betreft de
beleidsverantwoordelijkheid voor de Wet op het Consumentenkrediet (WCK) is
deze, behoudens de artikelen 47 en 48, overgegaan van de minister van Economische
zaken naar de minister van Financiën.XNoot1Samenstelling: Leden: Duivesteijn (PvdA), Giskes (D66), ondervoorzitter,
Crone (PvdA), Rouvoet (CU), De Vries (VVD), voorzitter, De Haan (CDA), Atsma
(CDA), Vendrik (GL), Halsema (GL), Kant (SP), Hoogervorst (VVD), Nicolaï
(VVD), Ten Hoopen (CDA), De Pater-van der Meer (CDA), Rambocus (CDA), Gerkens
(SP), Van Vroonhoven-Kok (CDA), Varela (LPF), De Nerée tot Babberich
(CDA), Blom (PvdA), Douma (PvdA), Nijs (VVD), Stuurman (PvdA), Rutte (VVD),
Heemskerk (PvdA), Van Dam (PvdA) en Vacature (LPF).Plv leden: Noorman-den Uyl (PvdA), Bakker (D66), Fierens (PvdA), Van der
Vlies (SGP), De Grave (VVD), Mosterd (CDA), Kortenhorst (CDA), Van Gent (GL),
Duyvendak (GL), De Ruiter (SP), Blok (VVD), Hofstra (VVD), Schreijer-Pierik
(CDA), Ferrier (CDA), Van Geel (CDA), Vergeer-Mudde (SP), De Vries (CDA),
Vacature (LPF), Mastwijk (CDA), Smeets (PvdA), Van Heemst (PvdA), Aptroot
(VVD), Smits (PvdA), Van Beek (VVD), Boelhouwer (PvdA), Kalsbeek (PvdA) en
Vacature (LPF). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28785-4.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl