Wijziging Wetboek van Strafrecht en Wetboek van Strafvordering omtrent taakstraffen; Verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19992000-26114, nr. 163a

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

30-03-2000

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

26114 nr. 163a

27-03-2000

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Algemeen2. Inhoud van het wetsvoorstel3. Verhouding met het verbod op dwangarbeidOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26114Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 25 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 114Wijziging van het Wetboek van Strafrecht en het Wetboek van Strafvordering
en enige andere wetten omtrent de straf van onbetaalde arbeid ten algemenen
nutte (taakstraffen)nr. 163aVOORLOPIG VERSLAG VAN DE VASTE COMMISSIE VOOR JUSTITIE1Vastgesteld 27 maart 2000Het voorbereidend onderzoek gaf de commissie aanleiding tot het maken
van de volgende opmerkingen en het stellen van de volgende vragen.1. AlgemeenDe leden van de CDA-fractie hadden met belangstelling
kennis genomen van het onderhavige wetsvoorstel. De mogelijkheden om meer
maatwerk in de sanctieoplegging te bewerkstelligen, werden door deze leden
positief gewaardeerd. Wel stelden zij enkele vragen over de wijze waarop een
en ander in het wetsvoorstel is bepaald.De leden behorende tot de PvdA-fractie zeiden
met waardering kennis te hebben genomen van het voorliggende wetsvoorstel.
Zij konden instemmen met de visie van de minister, dat taakstraffen in het
huidige sanctiepalet niet meer zijn weg te denken.De leden van de fracties van SGP en RPF/GPV
hadden met belangstelling van het wetsvoorstel kennis genomen. Ter voorbereiding
van de openbare behandeling van het wetsvoorstel wilden deze leden nog enige
vragen aan de regering voorleggen.2. Inhoud van het wetsvoorstelHet wetsvoorstel maakt het mogelijk, zo merkten de leden van de CDA-fractie op, om aan volwassenen uitsluitend een leerstraf
op te leggen. De Centrale Raad voor strafrechtstoepassing en het College van
advies voor de Justitiële Kinderbescherming zijn daarvan vooralsnog geen
voorstander. Onder meer speelt bij hun oordeel een rol dat er nog eerst grote
behoefte bestaat aan een langere experimenteerfase voordat wordt besloten
deze sanctie als straf in de wet op te nemen. De Raad en het College achten
een verdere ontwikkeling en een serieuze evaluatie van de leerstraf nodig.
Overigens betreurt ook het openbaar ministerie dat aan volwassenen uitsluitend
een leerstraf kan worden opgelegd, terwijl de Raad van State hieromtrent twijfel
uit. De leden hier aan het woord hadden behoefte aan een nadere verduidelijking
van de redenen van de minister om niet aan de behoefte aan een
langere experimenteerfase te voldoen. Op grond waarvan weerlegt de minister
genoemde behoefte? Wat is de stand van zaken ten aanzien van bedoelde experimenten?Door de in het wetsvoorstel voorgestelde combinatiemogelijkheid van straffen
ontstaan grotere bevoegdheden voor de politierechter. De minister heeft bij
de behandeling van het wetsvoorstel in de Tweede Kamer terecht gesteld dat
daarmee niet aan het maximum van zes maanden vrijheidsstraf wordt getornd.
Evenzeer is het juist – zoals de minister stelt – dat de politierechter
ook niet beperkt is in de hoogte van een op te leggen boete, terwijl evenmin
specificaties zijn aangebracht in bijvoorbeeld de waarde van verbeurd te verklaren
inbeslaggenomen voorwerpen. Dit alles neemt echter niet weg dat de competentie
van de politierechter, zoals voorgesteld, wordt uitgebreid. De minister heeft
tevens benadrukt dat niet voornemens te zijn aan genoemde grens van zes maanden
te tornen. Kan de minister nader toelichten hoe – los van het argument
van ontlasting van de meervoudige kamer – de striktheid waarmee hij
de grens van maximaal zes maanden vrijheidsstraf wil handhaven spoort met
de competentie-uitbreiding van de politierechter? Kan de minister met andere
woorden de ook door de Raad van State gevraagde principiële verantwoording
van de feitelijke competentie-uitbreiding van de politierechter geven?In het wetsvoorstel wordt de taakstraf een zelfstandige hoofdstraf naast
de vrijheidsstraf en de geldboete. Het feit dat van een zelfstandige hoofdstraf
sprake is, vormt voor de minister het argument om uit te sluiten dat een taakstraf
kan worden opgelegd in het kader van schorsing van de voorlopige hechtenis.
De leden van de CDA-fractie zeiden het hier juridisch-technisch mee eens te
zijn. Tegelijkertijd echter constateerden deze leden dat vanuit de praktijk
waarde wordt gehecht aan de thans bestaande mogelijkheid om vroeg in te grijpen.
In dit verband wezen zij op het advies van de Centrale Raad voor Strafrechtstoepassing
en het College van advies voor de Justitiële Kinderbescherming, die de
preventieve werking van het opleggen van een leerstraf als voorwaarde bij
de schorsing van de voorlopige hechtenis zelfs als argument hanteren tegen
het thans verheffen van de leerstraf tot een zelfstandige straf. Ook de Raad
voor de Kinderbescherming benadrukt de waarde van het opleggen van een taakstraf
al vroeg in de strafrechtsprocedure. Is de minister het ermee eens dat op
zichzelf het vervallen van deze mogelijkheid moet worden betreurd? Deelt de
minister de mening van de leden hier aan het woord dat bedoelde interventiemogelijkheid
dezelfde doelen dient als die welke de minister beoogt met het onderhavige
wetsvoorstel? Is de minister bereid na te gaan of er modaliteiten zijn waardoor
de huidige praktijk kan worden gehandhaafd zonder al te zeer in het vaarwater
te komen van de juridisch-technische bezwaren?De leden van de PvdA-fractie waren de mening
toegedaan dat met name de discussie en besluitvorming over het amendement
Niederer in de Tweede Kamer en de, hierboven al genoemde brief van de minister
van Justitie op stuknr. 20 aanleiding geven tot het stellen van vragen. Door
aanvaarding van dit amendement is het instemmingvereiste uit het aanvankelijk
in het wetsvoorstel opgenomen artikel 22b WvSr vervallen, waardoor het mogelijk
wordt in verstekzaken een taakstraf op te leggen. Uit de Handelingen van 19
januari 2000 blijkt de uitvoerige discussie over al dan niet strijdigheid
van deze gang van zaken met verdragsregels als artikel 4 EVRM, artikel 8 BuPo
en artikel 1 Verdrag van Genève. De woordvoerder van de PvdA-fractie
in de Tweede Kamer, Zijlstra, wees op de zwabberende lijn van de minister
gelet op de tekst van de memorie van toelichting (Kamerstukken II, 26 114,
nr. 3) in vergelijking tot de stelling- name in het mondelinge debat. Hij
wijst op het belang van volstrekte duidelijkheid over de juridische
houdbaarheid van het schrappen van het instemmingvereiste. In de genoemde
brief zet de minister nog eens schriftelijk uiteen dat er naar zijn inzichten
geen strijd is met verdragsrechtelijke bepalingen. Navraag heeft geleerd dat
de tekst van de memorie van toelichting niet bedoelde te stellen dat het instemmingvereiste
nodig was om niet in strijd met bepalingen van verdragen te komen. Niet alleen
de leden van de PvdA-fractie hebben de tekst echter wel zo gelezen. De bepaling
zou zijn opgenomen op nadrukkelijk advies van instanties als CRS (Centrale
Raad voor de Strafrechttoepassing) en NVvR (Nederlandse Vereniging voor Rechtspraak).
De memorie van toelichting vermeldt de brede weerstand, waar deze instanties
op wijzen. Ook het NJCM (Nederlands Comité voor de Mensenrechten) waarschuwt
tegen uitholling van het instemmingvereiste (NJCM-Bulletin, jrg. 24 (1999),
nr. 3). Heeft de minister deze instanties geraadpleegd over de inhoud van
de brief van 21januari 2000? Zo ja, hoe luidde het commentaar? Zo nee, is
de minister bereid dat alsnog te doen?De leden van de fractie van GroenLinks verwezen
naar artikel 22g van het wetsvoorstel. Dit artikel beoogt als het gaat om
de omzetting van een taakstraf in vervangende hechtenis het automatisme te
schrappen dat de rechter daarover oordeelt. Dat betekent dat de veroordeelde
als hij het niet eens is met de visie van het openbaar ministerie, deze binnen
twee weken een bezwaarschrift moet indienen. Nog afgezien van de betrekkelijk
korte termijn hiervoor, rijst de vraag naar het effect van deze omkering van
het initiatief. Heeft de minister inzicht in de vraag hoe vaak thans verschil
van opvatting blijkt tussen het openbaar ministerie en de rechter over de
vraag of een taakstraf al dan niet naar behoren is of wordt verricht?Het wetsvoorstel wil het mogelijk maken dat het openbaar ministerie een
verdachte aanbiedt om bij wijze van transactie ten hoogste voor 120 uur onbetaalde
arbeid te verrichten. Dit voorstel vormt een principiële uitbreiding
van de reeds bestaande transactiebevoegdheden van het openbaar ministerie,
waarbij de vraag rijst of het openbaar ministerie hiermee niet een te grote
bevoegdheid krijgt. Juist waar blijkt dat een tot taakstraf veroordeelde het
verrichten van onbetaalde arbeid achteraf vaak als een ernstige en diffamerende
straf ervaren heeft (wat hij zich van tevoren wellicht onvoldoende had gerealiseerd),
terwijl de oplegging niet verborgen kan blijven voor diens omgeving, onderscheidt
de taakstraf zich wezenlijk van de geldboete, waarbij transacties gebruikelijk
zijn. Hoe waardeert de minister die essentiële verschillen tussen beide
strafvormen en is hij uit een pragmatische wens de zittende magistratuur te
ontlasten niet te snel over dit verschil heengestapt?De leden van deze fractie zijn bovendien van mening dat dit element in
het wetsvoorstel gezien moet worden in het kader van een tendens in de richting
van een toenemende bevoegdheid tot (de facto) sanctietoepas- sing door het
bestuur (Lex Mulder, bestuurlijke boete, bestuurlijke ophouding). Is de minister
het met deze visie eens? Deelt de minister de behoefte van deze leden om eerst
eens een integrale afweging te maken van de voors en tegens van zo'n tendens,
voordat op deze weg wordt voortgegaan?Nu de taakstraf het stadium van alternatief voor de vrijheidsstraf zal
verlaten en wordt «gepromoveerd» tot zelfstandige hoofdstraf temidden
van de vrijheidsstraf enerzijds en de geldboete anderzijds, zouden de leden
van de fracties van SGP en RPF/GPV gaarne een
kort, puntsgewijs overzicht ontvangen waaruit de eigenheid van de taakstraf
en dus ook de verschillen met de andere hoofdstraffen naar voren komen. Uit
zulk een overzicht zou o.a. moeten blijken of en zo ja, waar de taakstraf,
positief of negatief, aan de vrijheidsstraf is gerelateerd en
in hoeverre taakstraf, geldboete en vrijheidsstraf onderling «inwisselbaar»
zijn. Op welke punten blijkt dat de taakstraf door wetgever (en rechter) niet
als de andere hoofdstraffen wordt behandeld? Wat is, zo vroegen deze leden
verder, de reden om de geldboete en de taakstraf niet als gelijkwaardige alternatieven
te beschouwen. Waarom zou bijvoorbeeld in geval van financieel onvermogen
van de verdachte een geldboete geen overweging verdient, «uitgeweken»
moeten worden naar een vrijheidsstraf in plaats van een taakstraf?Voorts stelden deze leden de vraag tegen welke achtergrond de uitspraak
moet worden verstaan dat bij de taakstraf het resocialisatiebeginsel sterk
vooropstaat (in vergelijking met de beide andere hoofdstraffen). Geldt niet
voor alle straffen dat één van de doelstellingen is resocialisatie?
In welk opzicht speelt de resocialisatiedoelstelling een rol bij de vraag
welke straf de voorkeur verdient?Tenslotte vroegen deze leden op welke wijze de minister uitvoering heeft
gegeven dan wel zal geven aan zijn in de Tweede Kamer gedane toezegging dat
hij bij het openbaar ministerie zal aandringen op een «strikt beleid»
in gevallen dat een opgelegde taakstraf niet wordt/is aangevangen of niet
naar behoren is verricht.3. Verhouding met het verbod op dwangarbeidDe leden van de CDA-fractie merkten op dat
de huidige bepaling, dat het de rechter is die over de omzetting van de dienstverlening
in een vrijheidsstraf beslist, in het wetsvoorstel wordt gewijzigd. Voorgesteld
wordt immers om aan het openbaar ministerie de beslissing tot het tenuitvoerleggen
van de vervangende hechtenis over te laten. Het feit dat het wetsvoorstel
voorziet in de mogelijkheid dat de veroordeelde beroep kan instellen bij de
rechter tegen de beslissing van het openbaar ministerie, doet niet af aan
de vraag of de beslissingsbevoegdheid van het openbaar ministerie in overeenstemming
is met het Europees Verdrag voor de rechten van de mens. Op grond van de tekst
van artikel 5 EVRM, alsmede de jurisprudentie van het EHRM is het Nederlands
Juristen Comité voor de Mensenrechten in het «NJCM-commentaar
naar aanleiding van het wetsvoorstel «Taakstraffen»» van
29 maart 2000 van oordeel dat het voorstel om de beslissing tot tenuitvoerlegging
van de vervangende hechtenis over te laten aan het openbaar ministerie, in
strijd is met artikel 5, eerste lid EVRM. De leden hier aan het woord vroegen
de minister in te gaan op de argumenten terzake van het NJCM.Tevens verzochten zij de minister, gelet op zijn brief van 21 januari
2000 (Kamerstukken II, 26 114, nr. 20) met betrekking tot het opleggen
van taakstraf bij verstek in relatie tot bepalingen uit enkele verdragen,
in te gaan op het commentaar van het NJCM ten aanzien van dit punt.De leden van de PvdA-fractie verwezen eveneens
naar de als genoemde brief op stuknr. 20. Deze stelt dat in het Verdrag van
Genève de voor- waarde wordt genoemd dat de arbeid of dienst ten uitvoer
wordt gelegd onder opzicht en toezicht van de openbare machten. Met de constatering
dat de uitvoering van de taakstraf onder toezicht van het openbaar ministerie
staat is volgens de minister aan deze voorwaarde voldaan. Uit de nota naar
aanleiding van het verslag (Kamerstukken II, 26 114, nr. 5) blijkt dat
werkzaamheden bij het bedrijfsleven weliswaar zijn uitgesloten, maar dat in
de praktijk de grenzen tussen publiek en privaat vervaagd zijn onder andere
als gevolg van privatisering. Daar komt bij dat de beschrij- ving van de afstemming
tussen reclassering en openbaar ministerie niet de indruk wekt van een geavanceerd
eigentijds monitoring systeem. Dit roept des te meer vragen op nu de daadwerkelijke
uitvoering plaatsvindt bij onderaannemers als Staatsbosbeheer
en wellicht ook meer privaatrechtelijke rechtspersonen.Bovendien noemt de memorie van toelichting een Quick Scan door Berenschot
uit 1997 over de samenwerking tussen openbaar ministerie en reclassering en
meldt dat inmiddels wordt gewerkt conform de destijds aanbevolen ketensturing.
Het rapport signaleerde echter ook gebreken in de gegevensregistratie. Dit
betrof zowel het niet beschikbaar zijn van relevante gegevens, als het niet
op elkaar afgestemd zijn van bestanden bij de verschillende betrokken instanties,
met als gevolg uiteenlopende uitkomsten. De leden van de PvdA-fractie hadden
naast de vraag over de externe advisering de volgende vragen. Hoe verhouden
zich de verschuivende grenzen tussen publiek en privaat tot het principe dat
tot werkstraf veroordeelden niet worden uitgeleend aan bedrijven en dat commerciële
arbeid is uitgesloten? In hoeverre is met de huidige werkwijze en instru-
menten sprake van daadwerkelijk toezicht door het openbaar ministerie op de
uitvoering van taakstraffen? Zijn de gebreken in de gegevensregistratie inmiddels
verholpen en zijn de resultaten voldoende betrouw- baar en volledig? Zijn
deze vraagstukken niet extra relevant gezien de bepaling over het overheidstoezicht
in het Verdrag van Genève?Uiteraard is bij de transactie geen sprake van dwang, maar naar de opvatting
van de leden van de fractie van GroenLinks kan
niet worden uitgesloten dat een verdachte zich onder sterke druk voelt staan
(aan dwang grenzende drang) om in te stemmen met de transactie. Hoe verhoudt
zich de voorgestelde uitbreiding tot artikel 8 van het Internationaal Verdrag
inzake Burgerrechten en Politieke Rechten, gegeven het risico dat een verdachte
onder sterke druk staat om in te stemmen met de voorgestelde transactie? Wat
is de positie van de verdachte als achteraf blijkt dat nieuwe feiten tot een
andere uitkomst dan de transactie hadden moeten leiden?De voorzitter van de commissie,Hirsch BallinDe griffier van de commissie,HordijkXNoot1Samenstelling: Holdijk (SGP), Rensema (VVD), Jurgens (PvdA),
Le Poole (PvdA), Hirsch Ballin (CDA) (voorzitter), Ruers (SP), Lodders-Elfferich
(CDA), Rosenthal (VVD) (plv. voorzitter), Kohnstamm (D66), Kneppers-Heijnert
(VVD), Timmerman-Buck (CDA) en De Wolff (GL). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19992000-26114-163a.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl