Vaststelling begroting van het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (XV) voor het jaar 2002; Brief staatssecretaris met verslag van het werkbezoek aan Ottawa (Canada), 27 en 28 september 2001, inzake gelijke beloning mannen en vrouwen
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28000-XV, nr. 13

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

29-11-2001

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

28000-XV nr. 13

23-11-2001

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamVerslag werkbezoek Canada op het terrein van gelijke beloning
27 & 28 september 2001InleidingVoornaamste bevindingen• Arbeidsverhoudingen• Gelijke beloning en de overheden• Canadian Human Rights Commission (CHRC)• Gelijke beloning in Ontario en Quebec• Bezoek aan Canadese parlementConclusies:Lessen voor de Nederlandse situatie:BIJLAGEProgramma werkbezoek OttawaProgramma werkbezoek gelijke beloning CanadaDonderdag, 27 september 2001Vrijdag, 28 september 2001
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28000-XVToon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 27 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 000 XVVaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van
het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (XV) voor het jaar 2002nr. 13BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN SOCIALE ZAKEN EN WERKGELEGENHEIDAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 23 november 2001Op 27 en 28 september 2001 heeft een delegatie onder mijn leiding een
werkbezoek afgelegd aan Ottawa. Doel van het werkbezoek was het verkrijgen
van inzicht in het beleid op het terrein van gelijke beloning van Canadese
overheid.Hierbij bied ik u het verslag van dit werkbezoek aan.De Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,A. E. Verstand-Bogaert Verslag werkbezoek Canada op het terrein van gelijke beloning
27 & 28 september 2001InleidingOp 27 en 28 september 2001 heeft een delegatie onder leiding van Staatssecretaris
Verstand-Bogaert van Sociale Zaken en Werkgelegenheid een werkbezoek afgelegd
aan Ottawa (Canada). Het doel van het werkbezoek was het verkrijgen van informatie
over de maatregelen en het beleid, waarmee in Canada ongerechtvaardigde beloningsverschillen
tussen mannen en vrouwen worden bestreden. Het werkbezoek is, op verzoek van
SZW, georganiseerd door het Canadese Ministerie van Human Resource Development
in samenwerking met de Nederlandse Ambassade in Ottawa.De delegatie bestond uit de volgende personen: •Staatssecretaris
Annelies Verstand-Bogaert– Delegatieleider •Mevrouw Jenny Goldschmidt– Voorzitter Commissie gelijke behandel.•Mevrouw Loes van
Hoogstraten– vertegenwoordiger VNO-NCW•De heer Wolter
Muller– vertegenwoordiger Unie MHP•Mevrouw Lydia Lousberg– SZW •Mevrouw Alette
van Leur– SZWGedurende een periode van 2 werkdagen zijn achtereenvolgens gesprekken
gevoerd met een vertegenwoordiger van de vakbond voor de publieke sector;
met de minister van Human Resource Development (Sociale Zaken en Werkgelegenheid)
en haar ambtenaren; met zowel federale als provinciale vertegenwoordigers
van het ministerie van Justitie; met de «Human Rights Commission»
en met vertegenwoordigers van werkgevers. Voorts is deelgenomen aan een voor
de delegatie georganiseerde ronde-tafel conferentie met presentaties van diverse
gelijke beloningsdeskundigen en is een bezoek gebracht aan de Canadese Senaat
alsmede het vragenuurtje in het Parlement.Voornaamste bevindingen• ArbeidsverhoudingenEen uitspraak van de Federale rechtbank in oktober 1999 maakte een einde
aan een 15 jaar durende geruchtmakende gelijke beloningszaak in de publieke
sector met verstrekkende financiële gevolgen. Deze «overwinning
van de vakbonden» betekende enerzijds een doorbraak op het gebied van
de erkenning van het recht op gelijke beloning in Canada. Anderzijds is mede
door deze uitspraak het recht op gelijke beloning in Canada een zeer gevoelig
en moeilijk bespreekbaar onderwerp geworden. Zo bleek het bijvoorbeeld voor
de delegatie niet mogelijk om werkgevers- en werknemersvertegenwoordigers
tegelijkertijd te spreken vanwege de gepolariseerde standpunten.Duidelijk werd dat de arbeidsverhoudingen in Canada in het algemeen aanzienlijk
verschillen met die in Nederland. Regulier overleg tussen werkgevers- en werknemersvertegenwoordigers
op federaal niveau via vaste structuren ontbreekt. Ook met de federale overheid
heeft geen van beide partijen regulier overleg. Er bestaat geen Canadese variant
van de Stichting van de Arbeid of Sociaal-economische Raad. Het principe van collectief onderhandelen lijkt geen standaardprocedure
te zijn. Ook het AVV-en is een onbekend fenomeen in Canada. Opvallend is dat
sommige vakbonden in bepaalde sectoren slechts onderhandelen voor hun eigen
leden binnen een functiegroep (bargaining units). Er bestaan geen ondernemingsraden
of andere vormen van georganiseerd werknemersoverleg in bedrijven. Binnen
bedrijven of sectoren kan dit leiden tot verschillende arbeidsvoorwaardenpakketten
voor verschillende groepen medewerkers omdat onderhandelingstrajecten plaatsvinden
per bargaining unit. De bargaining units die de grootste onderhandelingsmacht
hebben (omdat een staking door de desbetreffende functiegroep het hele bedrijf
zal stilleggen) slagen er veelal in om de beste arbeidsvoorwaardenpakketten
te verkrijgen. Niet-vakbondsleden komen uiteindelijk als laatste groep aan
de beurt via vertegenwoordiging uit eigen geleding. Deze vissen daarbij geregeld
naast het net omdat de onderhandelingsruimte van werkgevers reeds is verbruikt
aan andere «bargaining units». Deze onderhandelingen per «bargaining
unit» kunnen negatieve consequenties hebben voor gelijke beloning van
mannen en vrouwen binnen de totale onderneming. Dit zal met name het geval
zijn wanneer vrouwen ondervertegenwoordigd zijn in de bargaining units met
de grootste onderhandelingsmacht en oververtegenwoordigd in de bargaining
units met de geringste onderhandelingsmacht. Dit laatste kan vervolgens weer
een reden voor vakbonden vormen om de ongelijke beloning aan te vechten.Het Nederlandse begrip «sociale partners» heeft in Canada
een hele andere betekenis; hiermee wordt gedoeld op kerkelijke of charitatieve
instellingen, NGO's met een maatschappelijk doel en andere partijen «met
een sociaal doel».• Gelijke beloning en de overhedenCanada heeft vanaf de jaren '70 wetgeving op het terrein van gelijke beloning.
De Canadese overheid werd hiertoe in de jaren '70 geinspireerd door internationale
evenementen en verplichtingen, met name de ratificatie door Canada in 1972
van ILO-Verdrag no. 100 over gelijke beloning van mannen en vrouwen voor arbeid
van gelijke waarde. Twee federale overheidsdepartementen; «Human Resource
Development» (HRDC) en Justitie, zijn bevoegd op het terrein van gelijke
beloning. De verantwoordelijkheidsverdeling en taakafbakening lijkt echter
niet altijd even soepel te verlopen. Dit heeft te maken met spanningen als
gevolg van het feit dat het recht op gelijke beloning in Canada juridisch
wordt beschouwd als «mensenrecht», waarvoor Justitie in Canada
verantwoordelijk is. Het recht op gelijke beloning is niet opgenomen in arbeidsrecht
of werkgelegenheidswetgeving of in aparte gelijke beloningswetgeving, waarvoor
HRDC dan verantwoordelijk zou zijn. Deze benadering heeft voordelen (constitutionele
basis) maar zeker ook nadelen (zeer lange en kostbare rechtszaken). Zo leidt
de vormgeving als mensenrecht tot wetgeving met een globaal karakter met als
gevolg zeer lange en kostbare rechtszaken over de nadere invulling daarvan.
Bovendien wringt het recht op gelijke beloning op onderdelen met de verplichtingen
uit het arbeidsrecht.Het Ministerie van «Human Resource Development», dat qua portefeuille
vergelijkbaar is met het Nederlandse Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,
heeft een «Equal Pay Program» ontwikkeld. Het doel van dit programma
is het compenseren van het gebrek aan wettelijke pro-actieve maatregelen o.a.
dmv voorlichting en deskundigheidsbevordering bij werkgevers, onderzoek en
monitoring. Het programma strekt zich uit tot slechts een beperkt deel van
de Canadese beroepsbevolking (minder dan 10%) en heeft daarmee nog niet het
beoogde effect bereikt. De loonkloof in Canada is aanzienlijk;
vrouwen verdienen 73 tot 75% van wat mannen verdienen. Niet duidelijk is echter
geworden welk referentiekader bij de vaststelling van deze percentages gehanteerd
is, zodat vergelijking met de Nederlandse situatie niet mogelijk bleek.Als extra complicerende factor wordt vaak genoemd de Federale staatsstructuur
van Canada met op het terrein van gelijke beloning bevoegdheidsverdeling over
overheden op provinciaal en territoriaal niveau. De federale wetgeving is
van toepassing op provincie-overschrijdende ondernemingen en sectoren, zoals
luchtvaart, banken, (voormalige) staatsbedrijven en telecommunicatie. Daarnaast
beschikken de Canadese provincies en territoria elk afzonderlijk over eigen
gelijke beloningsregelgeving en -beleid. Deze regelgeving heeft dan betrekking
op de werkgevers en werknemers in de betreffende provincie of territorium.
Deze verschillen per regio belemmeren een uniforme nationale aanpak van beloningsverschillen.
Alle provincies en territoria hebben inmiddels wel het recht op «gelijke
loon voor gelijk werk» geregeld maar nog niet overal is ook het recht
op «gelijk loon voor werk van gelijke waarde» geregeld.Een veelgehoorde klacht is het gebrek aan financiële overheidsmiddelen
op alle niveaus om ongelijke beloning te bestrijden. Programma's en activiteiten
beginnen ambitieus maar worden na verloop van tijd geconfronteerd met bezuinigingen
en begrotingstaakstellingen, al dan niet naar aanleiding van wisselingen van
de politieke macht. Hierdoor rijst de vraag of er voldoende commitment is
bij de diverse partijen voor de naleving en handhaving van het recht op gelijke
beloning.Er is alom kritiek op de federale wetgeving. Deze is niet duidelijk; sommige
cruciale begrippen als «werkgever» of «vestiging»
zijn in de wet niet of niet duidelijk gedefinieerd. In de wet ontbreken omschrijvingen
van procedures en handelwijzen en de wet kent uitsluitend een reactief op
klachten gebaseerd stelsel. Met name dit laatste punt is velen een doorn in
het oog, temeer daar de juridische procedures vele jaren in beslag nemen en
zeer veel geld en energie kosten. Het ontbreken van voorschriften voor zgn.
pro-actief en preventief beleid, alsmede van voorlichting en deskundigheidsbevordering
voor werkgevers en werknemers wordt daarbij als voornaamste hindernis gezien.Onlangs is besloten tot het instellen van een zgn. taskforce van de nationale
overheid om te onderzoeken welke problemen er zijn in wetgeving, uitvoering,
naleving en handhaving en op welke wijze de problemen opgelost kunnen worden.• Canadian Human Rights Commission (CHRC)De Canadian Human Rights Commission (CHRC), die belast is o.a. met de
uitvoering van het recht op gelijke beloning, lijkt onvoldoende toegerust
om haar taken te vervullen. De ter beschikking staande maatregelen van de
CHRC zijn complex en bepaalde procedures lijken niet efficient. Voorbeelden
daarvan zijn het niet kunnen gebruiken van onderzoeksgegevens van andere partijen,
bv. van de Canadese arbeidsinspectie, en het ontbreken van oordelende bevoegdheden.
De CHRC kan bemiddelen in loonongelijkheidsgeschillen tussen vakbond en werkgever
en – in het geval deze bemiddeling mislukt – na onderzoek een
zaak voorleggen aan een zgn. Tribunal, dat bestaat uit door de politiek benoemde
personen.Ondanks het feit dat de CHRC verantwoordelijk is voor de uitvoering van
alle «human rightslegislation» met 11 discriminatiegronden, besteedt
ze 50% van haar capaciteit aan gelijke beloningszaken. De CHRC geeft aan met name bezig te zijn met het voeren van tijd- en geldverslindende
rechtszaken waarbij de strijd met name gaat over al dan niet deugdelijk zijn
van statistieken en ander cijfermateriaal en over interpretatie van definities.Met name de werkgevers hebben veel kritiek op het functioneren van de
CHRC. De door de CHRC vastgelegde guidelines, die de globale federale wetgeving
met betrekking tot gelijke beloning nader invullen worden dan ook niet door
de werkgevers onderschreven en bij voortduring door hen in rechtszaken aangevochten.• Gelijke beloning in Ontario en QuebecDeze beide provincies kennen zogenaamde pro-actieve wetgeving op het terrein
van gelijke beloning. Op basis van deze wetgeving zijn de grotere werkgevers
verplicht om in samenwerking met de betrokken vakbonden of een vertegenwoordiging
van de werknemers een zogenaamd Pay Equity Plan te maken. In de wetgeving
is vastgelegd dat de gelijke beloning bereikt dient te worden door een opwaartse
aanpassing van de lonen van vrouwenfuncties aan de lonen van mannenfuncties
van gelijke waarde. De werkgever is verplicht om jaarlijks ten minste 1% van
de totale loonsom te besteden aan de verbeteringen van lonen van vrouwen totdat
het uiteindelijke doel van gelijke beloning is bereikt.• Bezoek aan Canadese parlementDe delegatie werd, na een lunch met Minister Bradshaw van «Human
Resource Development» in de gelegenheid gesteld een sessie bij te wonen
van het zgn. vragenuurtje in de plenaire zaal van het parlement. Op dat moment
vond aldaar een zeer luidruchtige, op Engelse leest geschoeide, discussie
plaats tussen de regering en de oppositie over de gevolgen van de terroristische
aanslagen in de VS van 11 september jl. Aan het eind van het vragenuurtje
werd met applaus kort stilgestaan bij het bezoek van Staatssecretaris Verstand-Bogaert
aan het parlement.Conclusies:• Het recht op gelijke beloning in Canada lijkt op zich stevig verankerd
te zijn in wetgeving, die voldoende bekendheid geniet binnen de samenleving.
Ondanks de goede bedoelingen die ten grondslag hebben gelegen aan het initieren
van wetgeving en beleidsmaatregelen hapert de uitvoering van het recht op
gelijke beloning op essentiële punten.• Het uitsluitend reactief, op klachten gebaseerde stelsel voldoet
niet. Dit stelsel leidt tot jarenlang durende en gelden energieverslinde rechtszaken
en tot een verschraling van de relaties tussen de diverse betrokkenen zoals
werkgevers, werknemers, overheid en CHRC. Bovendien leidt dit stelsel tot
een ongewenst hoge drempel bij het aankaarten van beloningsverschillen.• Proactief beleid ontbreekt in federale wetgeving, er zijn geen
stimulerende, ondersteunende maatregelen, bv. voor werkgevers voorgeschreven
in de wet. Geconstateerd wordt dat de keuze destijds voor een enkele strategie
(reactief stelsel) zonder koppeling aan vormen van verplicht danwel vrijwillig
pro-actief beleid niet juist is geweest. Van vele zijden wordt nu aangedrongen
op herziening van wetgeving met daarin duidelijke begripsomschrijvingen, verbodsbepalingen
en pro-actieve verplichtingen. De Federale structuur en de daaraan gekoppelde
verdeling van wetgevende bevoegdheden brengt aanvullende complicaties met
zich mee voor het waarborgen van rechtsgelijkheid en rechtszekerheid
op Federaal niveau. Bij de herziening van wetgeving zou gestreefd dienen te
worden naar enige mate van harmonisering van federale en provinciale/territoriale
wetgeving.• Uit de diverse gesprekken en de gesignaleerde tekortkomingen van
het Canadese gelijke beloningsstelsel bleek het grote belang van voorlichting,
monitoring, audits en deskundigheidsbevordering voor (individuele) werkgevers
en werknemers en andere partijen.• Geconcludeerd zou kunnen worden dat de diverse bezuinigingsronden
gekoppeld aan het niet- of niet in voldoende mate toerusten van de uitvoerings-
en toezichthoudende instanties duiden op onvoldoende draagvlak om onrechtmatige
beloningsverschillen op te heffen.• Op het terrein van de arbeidsverhoudingen, en met name de structurele
overlegstructuur tussen werkgevers en werknemers, lijkt nog een enorme inhaalslag
te maken teneinde effectieve invulling te geven aan het recht op gelijke beloning.Lessen voor de Nederlandse situatie:• Doorgaan met het in nauwe samenwerking met sociale partners aanpakken
van de ongelijke beloning. De Canadese aanpak van de gelijke beloning blijkt
in de praktijk conflicterend uit te werken en is daardoor niet altijd effectief.
Het Nederlandse beleid heeft dergelijke ongewenste effecten niet.• Het streven is en blijft in het gelijke beloningsbeleid steeds
een combinatie te bereiken van een reactief op klachten van individuen gebaseerd
systeem en een pro-actief beleid. Dit laatste kan bijvoorbeeld vorm krijgen
door deskundigheidsbevordering van cao-onderhandelaars op het terrein van
gelijke beloning, stimulering van het gebruik van de door de Stichting van
de Arbeid ontwikkelde checklist gelijke beloning. De wettelijke mogelijkheid
voor individuen, ondernemingsraden en belangenorganisaties om de Commissie
gelijke behandeling te verzoeken om te onderzoeken of er in een bepaald geval
in strijd met de gelijke behandelingsregelgeving wordt gehandeld, moet beschouwd
worden als een onderdeel van het reactieve systeem.• Binnen individuele ondernemingen het thema gelijke beloning op
de agenda zetten. Dit kan onder meer gebeuren door ondernemingsraden op dit
spoor te zetten, via het Gemeenschappelijk Begeleidingsinstituut Ondernemingsraden
en via gerichte voorlichting. BIJLAGEProgramma werkbezoek OttawaProgramma werkbezoek gelijke beloning CanadaOttawa, 27 & 28 september 2001Donderdag, 27 september 2001• Besprekingen met vertegenwoordiger Canadese vakbond voor overheidspersoneel;
Mw. Margaret Jaekl, classification and equal pay officer, Public service Alliance
of Canada.• Lunchbespreking in parlementsgebouw met Minister Claudette Bradshaw
van Human Resource Development Canada (Arbeid, Sociale Zaken en Werkgelegenheid)
en ambtenaren.• Bijwonen vragenuurtje Parlement in aanwezigheid van voltallige
Kabinet en introductie in Parlement van Staatssecretaris Verstand-Bogaert.• Bespreking met de voorzitter van de Canadian Human Rights Commission,
mevrouw Michelle Falardeau-Ramsay; de directeur gelijke beloning, mevrouw
Danielle Lacoste en de algemeen secretaris van de commissie, de heer John
Hucker.• Dinerbespreking met ambtenaren van de Federale Ministeries van
Justitie en «Human Resource Development»; met de voorzitter van
de werkgroep tot herziening van het Canadese gelijke beloningsstelsel, dr.
Beth Bilson, alsmede met gelijke beloningsdeskundigen uit Ontario en Quebec.Vrijdag, 28 september 2001• ronde-tafel bijeenkomst gelijke beloning met presentaties van vertegenwoordigers
van het ministerie van «Human Resource Development», de Canadese
Human Rights Commission, en de provinciale gelijke beloningscomitees uit Ontario
en Quebec.• bespreking met werkgeversvertegenwoordiger, de heer David P. Olson
van Canada Post en mevrouw Camille Therriault-Power van het ministerie van
Financiën. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28000-XV-13.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl