Wijziging van de Invorderingswet 1990 (Herziening procesrecht inzake aansprakelijkstelling); Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28183, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

18-04-2002

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

28183 nr. 5

16-04-2002

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeenArtikelsgewijsOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28183Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 31 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 183Wijziging van de Invorderingswet 1990 (Herziening procesrecht inzake
aansprakelijkstelling)nr. 5NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 16 april 2002AlgemeenGraag wil ik de leden van de fracties van de PvdA en de VVD dank zeggen
voor hun inbreng op dit wetsvoorstel.De leden van de PvdA-fractie zijn, gezien de vele en substantiële
nadelen van het huidige systeem, overtuigd van de noodzaak tot aanpassing
van de rechtsgang zoals in dit wetsvoorstel wordt bedoeld. Zij vragen dan
ook naar de mogelijkheden om zoveel mogelijk (bestaande) zaken onder het nieuwe
regime te brengen.De wens van deze leden om zoveel mogelijk bestaande zaken onder het nieuwe
regime te brengen wordt door mij gedeeld. Gelet op het in artikel II van het
wetsvoorstel geformuleerde overgangsrecht worden alleen de (bestaande) zaken
waarbij de ontvanger reeds tot dagvaarding is overgegaan ingevolge artikel
49, vierde lid, Invorderingswet 1990, nog afgehandeld conform het huidige
recht. Dit ongeacht of er tevens bezwaar is gemaakt op grond van artikel 50
Invorderingswet 1990. Indien er al is gedagvaard, lijkt het niet efficiënt
de procedure alsnog te veranderen. Voor alle andere gevallen geldt dat deze
conform het nieuwe regime worden afgehandeld. Uiteraard dient hierbij (namelijk
in het kader van het overgangsrecht) de kanttekening te worden gemaakt dat,
indien de ontvanger de huidige, in de Leidraad Invordering 1990 genoemde dagvaardingstermijn
van twee maanden ongebruikt heeft laten verstrijken, hij zijn recht verspeeld
heeft. Dat wil zeggen dat de ontvanger het recht verliest om aan dezelfde
derde voor dezelfde belastingschuld op dezelfde gronden opnieuw een aansprakelijkstelling
uit te brengen (dus ook onder het nieuwe regime). Een schatting van het aantal
in behandeling zijnde zaken op het moment van inwerkingtreding van de wetswijziging
komt uit op 800 à 900. De uitvoeringspraktijk leert dat kan worden
verwacht dat het merendeel van deze zaken drie jaar na inwerkingtreding van
het wetsvoorstel is afgehandeld. Het verwachte aantal nieuwe procedures op
jaarbasis is 260.De door de leden van de fractie van de PvdA verzochte nadere onderbouwing
van de veronderstelling dat de verhoging van het werkaanbod van de belastingrechter
binnen de formatie kan worden opgevangen is als volgt. Binnen
afzienbare tijd zal, zo mag worden verwacht, de tweede feitelijke instantie
in belastingzaken een gegeven zijn. Zodra deze tweede feitelijke instantie
is ingevoerd, is er slechts sprake van een verschuiving van aansprakelijkheidszaken
binnen de rechtbank; namelijk van de civiele kamer naar de bestuurskamer.
Tot die tijd is er sprake van een geringe verschuiving van de civiele kamer
van de rechtbank naar de belastingkamer van het hof. Nu het op jaarbasis om
een betrekkelijk gering aantal zaken gaat – in het jaar 2001 bijvoorbeeld
hebben 235 aansprakelijkheidszaken tot een gerechtelijke procedure geleid –,
heeft de Minister van Justitie aangegeven dat verondersteld mag worden dat
deze zaken binnen de bestaande formatie kunnen worden opgevangen. Overigens
voorziet het financieringsstelsel van de rechterlijke macht in een toename
van de bezetting, indien het zaaksaanbod toeneemt.Met betrekking tot de vraag van de leden van de PvdA-fractie of met deze
wetswijziging ook het probleem is opgelost van de expediteurs die aansprakelijk
worden gesteld voor het ontduiken van rechten door anderen en de vraag, indien
dit niet het geval is, of de oplossing van dit probleem nog in deze wetswijziging
kan worden verwerkt, kan ik het volgende opmerken. Een (douane)expediteur
die ervoor kiest op eigen naam een douaneaangifte te doen, wordt – ook
indien ter zake van de desbetreffende goederen een douaneschuld uitsluitend
ontstaat als gevolg van frauduleuze handelingen van anderen – krachtens
hoofdstuk 2 van titel VII van de (in artikel 2, eerste lid, onderdeel c, Invorderingswet
1990 nader omschreven) EG-verordening «Communautair douanewetboek»
steeds zelf als belastingschuldenaar aangemerkt, in voorkomend geval tezamen
met een of meer anderen. In laatstbedoelde situaties is sprake van hoofdelijk
schuldenaarschap van de expediteur.Ingevolge genoemde EG-verordening, die naar haar aard in Nederland rechtstreekse
werking heeft, komt men ten aanzien van de expediteur aan een aansprakelijkstelling
als bedoeld in hoofdstuk VI van de Invorderingswet 1990, waarop het onderhavige
wetsvoorstel betrekking heeft, daarom niet toe. Hierbij teken ik aan dat,
indien de expediteur overeenkomstig de wettelijke mogelijkheden ervoor kiest
de douaneaangifte, anders dan in de door de leden van de PvdA-fractie geschetste
casus, niet op eigen naam in te dienen maar namens en voor rekening van zijn
opdrachtgever te doen, hij ook niet als douaneschuldenaar zal worden aangemerkt.
Hij is in dat geval evenmin aansprakelijk voor mogelijk door derden ontdoken
rechten.Ook de leden van de VVD-fractie vinden het positief dat er nu een geconcentreerde
rechtsgang bij één rechter komt. Gezien de fiscale aard van
de aansprakelijkstellingen lijkt de keuze voor de concentratie bij de belastingrechter
hen logisch. Gelet op de achter de aansprakelijkstelling schuilgaande fiscale
vraagstukken deel ik deze benadering. De wens dat in alle gevallen van aansprakelijkstelling
door de ontvanger via artikel 49 Invorderingswet 1990, de aansprakelijk gestelde
tevens bezwaar moet kunnen maken tegen de hoogte van de aansprakelijkheidsschuld,
bestaat al langer. Ik verwijs naar Kamerstukken II 1996/97, 25 035, nr.
3, blz. 29 en 30. In het onderhavige wetsvoorstel kom ik aan deze wens tegemoet.
Een geconcentreerde rechtsgang bij één rechter heeft tot gevolg –
welke keuze ook gemaakt wordt – dat deze rechter zich uiteindelijk ook
in vrijwel alle gevallen zal moeten uitlaten over deze fiscale aspecten. Gezien
het feit dat de fiscaliteit in fiscale aansprakelijkstellingen zwaarwegend
is, ligt het meer in de rede om voor de belastingrechter te kiezen. De alternatieve
voorstellen die mr. J.A. Booij doet in het Weekblad fiscaal recht van 14 februari
2002 bieden naar mijn mening dan ook niet de meest wenselijke oplossing. Voorts
wil ik er op wijzen dat een groot deel van de thans geldende aansprakelijkheidsbepalingen
vóór de totstandkoming van de Invorderingswet 1990 in de afzonderlijke
heffingswetten was opgenomen, hetgeen betekende dat in voorkomende
gevallen ook destijds de belastingrechter zich over deze materie diende te
buigen. Geheel vreemd zal het de belastingrechter dan ook niet zijn. Tevens
wil ik wijzen op de congruentie met de competentie van de bestuursrechter
in aansprakelijkheidszaken voor de premies werknemersverzekeringen. Overigens
wil ik graag opmerken dat wanneer zich in een aansprakelijkheidsprocedure
principiële en/of gecompliceerde civielrechtelijke vragen aandienen,
zo nodig een civiele rechter kan participeren in de desbetreffende belastingkamer.
Een ander punt is dat een concentratie bij de civiele rechter tot een verhoging
van de kosten aan de zijde van de aansprakelijk gestelde zou kunnen leiden
in verband met de eis van verplichte procesvertegenwoordiging. Het komt mij
voor dat – in zijn algemeenheid – de belastingadviseur, eerder
dan de advocaat, geëquipeerd is om de aan de aansprakelijkheid ten grondslag
liggende fiscale vraagstukken aan te pakken; wil een aansprakelijk gestelde
zich juridisch goed doen bijstaan, dan zou een concentratie bij de civiele
rechter derhalve wederom tot extra kosten leiden. Verder hebben de in de voormelde
beschouwing genoemde argumenten, die zouden pleiten voor een geconcentreerde
procedure voor de civiele rechter, mij niet kunnen overtuigen. Immers, de
mogelijkheid van regres – zo deze er is – is een zuiver civielrechtelijk
vraagstuk waaraan geen probleem van fiscale aard ten grondslag ligt. Ook nu
al dient deze regresvraag desgewenst door de regresnemer aan de civiele rechter
in een aparte procedure te worden voorgelegd (immers, de ontvanger is geen
partij in een dergelijke procedure). Voor de mogelijkheden van beslag geldt
eveneens het argument dat dit een zuiver civielrechtelijke aangelegenheid
betreft. Dat iemand, nu er op bovengenoemde gronden is gekozen voor de belastingrechter,
geen gebruik kan maken van de oproeping in vrijwaring, acht ik niet van een
dermate zwaarwegend belang dat de keuze op de civiele rechter moet vallen.
Voorts wijs ik nog op het thans in voorbereiding zijnde wetsvoorstel houdende
de invoering van een tweede feitelijke instantie in fiscale zaken. Zodra deze
tweede feitelijke instantie een feit is, wordt tegemoet gekomen aan een aantal
andere door de heer Booij genoemde bezwaren. Het in het onderhavige wetsvoorstel
ingenomen standpunt voor de keuze van de belastingrechter wordt in belangrijke
mate ondersteund door prof. dr. M.W.C. Feteris in zijn onlangs gepubliceerde
beschouwing in het Weekblad fiscaal recht (van 4 april jongstleden).Omtrent het wetsvoorstel inzake enige aspecten van rechtsbescherming en
rechtshandhaving en de omvang van het wettelijk verschoningsrecht in belastingzaken
kan ik naar aanleiding van een vraag van de leden van de VVD-fractie opmerken
dat het overleg dienaangaande met het Ministerie van Justitie zich in een
afrondende fase bevindt. Zodra de afstemming heeft plaatsgevonden, zal het
wetsvoorstel ter behandeling aan de Ministerraad worden voorgelegd.Tot mijn genoegen zijn de leden van de VVD-fractie verheugd over het feit
dat het wetsvoorstel leidt tot lagere administratieve en financiële lasten
voor het bedrijfsleven. Op de vraag van deze leden naar een schatting van
het aantal zaken waarmee de werklast voor de rechterlijke macht afneemt, kan
ik het volgende antwoorden. Op het moment van inwerkingtreding van de voorgestelde
regeling zullen geen nieuwe zaken meer voor de civiele rechter worden gebracht.
De dan nog bij de civiele rechter in behandeling zijnde zaken (naar schatting
800 à 900) zullen geleidelijk aan afnemen. Aangezien de nieuwe zaken
in hun gehele omvang zullen worden behandeld door de belastingrechter, en
deze zich dan dus buigt over zowel de aansprakelijkstelling als de aan de
aansprakelijkstelling ten grondslag liggende belastingschuld, zal daar een
combinatievoordeel worden behaald. De vraag of de rechterlijke macht nu meer
strafrechtelijke zaken kan afhandelen, is een vraag van interne organisatie
van de rechterlijke macht. Immers, de ruimte die er komt, zal
niet in de strafkamer, maar in de civiele kamer gecreëerd worden.In reactie op de hiervoor reeds genoemde beschouwing van prof. dr. M.
W. C. Feteris over dit wetsvoorstel kan ik het volgende opmerken. Zijn suggestie
de versnelde invordering (de toepassing van de artikelen 10 en 15 Invorderingswet
1990) in aansprakelijkheidszaken mogelijk te maken, heb ik niet overgenomen.
Het systeem dat nu in het wetsvoorstel is verankerd, sluit aan bij het huidige
systeem. De bijzondere regeling voor het leggen van conservatoir beslag in
aansprakelijkheidszaken acht ik in de praktijk afdoende ter ondervanging van
het risico dat verhaalsmogelijkheden dreigen te ontbreken. Deze regeling biedt
de aansprakelijk gestelde extra rechtsbescherming. Deze rechtsbescherming
is enerzijds gelegen in het rechterlijk verlof dat nodig is om tot het nemen
van conservatoire maatregelen over te gaan en anderzijds in de omzettingsprocedure
van een conservatoir naar een executoriaal beslag. De mogelijkheid om versnelde
invordering ook voor aansprakelijkheidsschulden in te voeren, zou een terugkeer
naar het oude systeem betekenen dat bij de invoering van de Invorderingswet
1990 bewust is verlaten. Juist vanwege de in de praktijk ontstane onvrede
over het oude systeem, waarin versnelde invordering op grond van de artikelen
9 en 14bis Wet van 22 mei 1845 op de invordering van 's Rijks directe belastingen
(Stb. 1926, 334) ook voor aansprakelijkheidsschulden werd toegepast, is destijds
besloten om voor die schulden de bijzondere regeling voor het leggen van conservatoir
beslag in de wet op te nemen.ArtikelsgewijsAnders dan de leden van de VVD-fractie menen, ben ik van mening dat uit
het arrest van de Hoge Raad van 17 september 1999, BNB 1999/441, niet kan
worden afgeleid dat de Hoge Raad ervan uitgaat dat de formele regels van de
artikelen 49 e.v.Invorderingswet 1990 alleen zien op aansprakelijkheid die gebaseerd is
op de Invorderingswet 1990 zelf. In voormeld arrest stond juist die vraag
centraal, die het belangrijkste nadeel is van de huidige dubbele, gescheiden
rechtsgang, te weten:welke vraag dient aan welke rechter te worden voorgelegd. Het voorgestelde
artikel 49 Invorderingswet 1990 spreekt in algemene bewoordingen van een aansprakelijkstelling
van een derde voor de niet betaalde belastingschuld van een ander door de
ontvanger. Een aansprakelijkstelling op grond van het civiele recht, die de
ontvanger kan doen uitgaan op grond van het zogenaamde «open systeem»
(het in hoofdstuk VI opgenomen artikel 32, eerste lid, in samenhang met artikel
3, tweede lid, Invorderingswet 1990), valt derhalve – net als thans –
ook onder de werking van deze bepaling. Vanuit het oogpunt van rechtsbescherming
van de aansprakelijk gestelde lijkt mij dit ook wenselijk. Artikel 49 Invorderingswet
1990 is in hoofdstuk VI van de Invorderingswet 1990 opgenomen, aangezien in
hoofdstuk VI alle bepalingen (zowel de materiële als de formele) inzake
aansprakelijkheid staan. De aanname van de leden van de VVD-fractie dat in
hoofdstuk VI alleen de aansprakelijkheidsgronden uit de Invorderingswet 1990
zelf geregeld worden, deel ik niet. In artikel 32, eerste lid, Invorderingswet
1990 wordt – zoals gezegd – juist die uitbreiding gegeven. Graag
wil ik verder wijzen op het feit dat een aansprakelijkstelling op grond van
het Wetboek van Koophandel eerder een theoretische optie is dan een in de
praktijk gangbare. Gezien het rapport van de Nationale Ombudsman van 29 januari
1998 (V-N 1998/13.26) en het daarop aansluitende Besluit van mijn ambtsvoorganger
van 24 juni 1998 (Stcrt. 118) zal de ontvanger in de praktijk gebruik maken
van artikel 33 Invorderingswet 1990. In het vierde lid van die bepaling is immers een disculpatiegrond opgenomen; in genoemd besluit is geregeld
dat de ontvanger van artikel 33 Invorderingswet 1990 gebruik moet maken, omdat
die de wederpartij de meeste rechtsbescherming biedt. Indien het dan ook gaat
om aansprakelijkheidsbepalingen buiten de Invorderingswet 1990 waarop de ontvanger
in de praktijk regelmatig een beroep doet, zou alleen de wettelijke aansprakelijkheid
van artikel 1:102 Burgerlijk Wetboek (gemeenschapsschulden na ontbinding van
de gemeenschap van goederen) kunnen worden genoemd. Ook in dat geval lijkt
het mij wenselijk dat wordt aangesloten bij het stelsel van rechtsbescherming
dat het voorgestelde artikel 49 Invorderingswet 1990 biedt. De aansprakelijk
gestelde wordt daardoor, anders dan nu het geval is, namelijk in de gelegenheid
gesteld tevens zijn bezwaren tegen de fiscale aspecten van de onderliggende
belastingschuld aan de belastingrechter voor te leggen. Het verdient de voorkeur
dat een via het Burgerlijk Wetboek door de ontvanger aansprakelijk gestelde
derde ook zijn bezwaren van fiscaalrechtelijke aard aan de fiscale rechter
kan voorleggen.In het verlengde hiervan kan ik opmerken dat artikel 49 Invorderingswet
1990, ook ná de wetswijziging, niet van toepassing zal zijn op een
door de ontvanger ingestelde actie uit onrechtmatige daad. Immers, de Hoge
Raad heeft uitgemaakt in zijn arrest van 28 juni 1996 (V-N 1996, blz. 2733,
punt 28) dat, indien de vordering van de ontvanger niet strekt tot invordering
bij een derde van de belastingschulden van een ander, op de grond dat de derde
naast die ander hoofdelijk aansprakelijk is voor die schulden, artikel 49
Invorderingswet 1990 niet van toepassing is. Met betrekking tot de op onrechtmatig
handelen gebaseerde vordering moet ook niet bij de in artikel 49 Invorderingswet
1990 vervatte waarborgen aansluiting worden gezocht, aldus de Hoge Raad. Dit
standpunt blijft ook ná de wetswijziging overeind.De leden van de VVD-fractie hebben enkele vragen met betrekking tot het
voorgestelde zesde lid van artikel 49 Invorderingswet 1990 dat erin voorziet
dat het bezwaar geen betrekking kan hebben op feiten en omstandigheden die
van belang zijn geweest bij het vaststellen van een belastingaanslag en ter
zake waarvan een onherroepelijke uitspraak is gedaan. In de eerste plaats
vragen zij of de uitwerking van het zesde lid in alle gevallen rechtvaardig
is. Een vraag van gelijke strekking stelt prof. dr. M.W.C. Feteris in zijn
al eerder aangehaalde publicatie in het Weekblad fiscaal recht. Met betrekking
tot dit lid geldt dat het bezwaar geen betrekking kan hebben op feiten of
omstandigheden die onderwerp waren van een geschilpunt waarop de rechter reeds
onherroepelijk heeft beslist. Dit betekent dat de vraag of de aansprakelijk
gestelde terecht aansprakelijk is gesteld altijd in al haar facetten aan de
rechter kan worden voorgelegd. Deze vraag kan immers nooit een rol hebben
gespeeld in een eventuele procedure van de belastingschuldige zelf. Omdat
de belastingrechter niet lijdelijk is – hij vult ambtshalve de rechtsgronden
aan en kan ambtshalve de feiten aanvullen; vergelijk artikel 8:69 Algemene
wet bestuursrecht (Awb) –, is het niet waarschijnlijk dat een aansprakelijk
gestelde snel de dupe wordt van het «ondeugdelijk procederen»
van de belastingschuldige zelf. Indien een belastingschuldige niet in beroep
is gegaan, speelt het zesde lid ook geen rol. In dat geval kan de aansprakelijk
gestelde immers zijn bezwaren tegen de aansprakelijkstellingsbeschikking in
volle omvang aan de rechter voorleggen. Resteren de gevallen waarin een rechter
een onherroepelijke uitspraak heeft gedaan over feiten en omstandigheden waarop
ook een aansprakelijk gestelde zich wenst te beroepen. Zodra een feit of een
omstandigheid onderwerp was van een onherroepelijke rechterlijke beslissing,
kan de aansprakelijk gestelde inderdaad niet opnieuw dit feit of die omstandigheid
aan de rechter voorleggen. Het beginsel van de formele rechtskracht rechtvaardigt
deze beperking.De leden van de VVD-fractie vragen voorts of in gevallen waarin de aansprakelijkheid
mede een bestuurlijke boete betreft, de werking van het zesde lid van artikel
49 Invorderingswet 1990 niet in strijd komt met toegang tot de rechter volgens
artikel 6 EVRM. Ik kan hierover het volgende opmerken. Een aansprakelijkstelling
voor de bestuurlijke boete op grond van artikel 32, tweede lid, Invorderingswet
1990 kan alleen voor zover het belopen van die boete aan de aansprakelijk
gestelde is te wijten. De ontvanger zal in de beschikking moeten motiveren
dat en waarom daarvan sprake is; het eventueel daartegen gemaakte bezwaar
kan niet worden afgewezen met een verwijzing naar het zesde lid. Bij het verwijt
(de schuld) aan het adres van de aansprakelijk gestelde gaat het immers niet
om «de schuld» van de primair belastingplichtige waarover eerder
een onherroepelijke rechterlijke uitspraak kan zijn gedaan maar om «de
schuld» van de aansprakelijk gestelde zelf. Voor zover de aansprakelijkstelling
betrekking heeft op een bestuurlijke boete, geschiedt zij bovendien –
ook op grond van het voorgestelde artikel 49, eerste lid, Invorderingswet
1990 – met overeenkomstige toepassing van hoofdstuk VIIIA, afdeling
2, Algemene wet inzake rijksbelastingen; de aansprakelijkstelling voor een
boete is zodoende met dezelfde waarborgen omgeven als het opleggen van de
boete aan de belastingplichtige zelf. Als de ontvanger ten opzichte van de
aansprakelijk gestelde tekortschiet bij het nemen van de bedoelde waarborgmaatregelen,
kan een daartegen gericht bezwaar evenmin worden afgewezen met een beroep
op het zesde lid. Ten slotte kan de aansprakelijk gestelde bezwaar maken tegen
de bestuurlijke boete waarvoor hij aansprakelijk is gesteld om de reden dat
deze boete niet aan de belastingschuldige zelf had behoren te worden opgelegd.
De gronden waarop het opleggen van de boete (aan de belastingschuldige) berust
alsmede de procedure die bij de oplegging is gevolgd, komen daarbij in volle
omvang aan de orde. Alsdan is een beroep op het zesde lid mogelijk. Wanneer
immers over aspecten rond de oplegging van de boete aan de belastingschuldige
een onherroepelijke rechterlijke uitspraak is gedaan, staat niets eraan in
de weg om het beginsel van de formele rechtskracht ook te doen gelden voor
de aansprakelijk gestelde. De rechtsbescherming waarop de aansprakelijk gestelde
op grond van artikel 6 EVRM recht heeft, is in dit systeem voldoende gewaarborgd.De leden van de VVD-fractie vragen voorts hoe het zesde lid zich verhoudt
tot het vierde lid van het voorgestelde artikel 49 Invorderingswet 1990. Het
vierde lid beoogt te bewerkstelligen dat, indien de tekortkoming die bij de
primair belastingschuldige tot omkering van de bewijslast leidde, niet aan
de aansprakelijk gestelde kan worden verweten, dit niet leidt tot omkering
van de bewijslast jegens de aansprakelijk gestelde. Met andere woorden, de
hoogte van het bedrag van de aansprakelijkstelling zal – in relatie
tot de aan de belastingschuldige opgelegde belastingaanslag – door de
ontvanger bewezen moeten worden. De ontvanger kan voor wat betreft de hoogte
van de aansprakelijkheidsschuld niet volstaan met een enkele verwijzing naar
(een gedeelte van) de aanslag die aan de primair belastingschuldige is opgelegd
met een beroep op omkering van de bewijslast. Het bezwaar tegen de hoogte
van het bedrag van de aansprakelijkstelling kan onderdeel uitmaken van het
bezwaar tegen de aansprakelijkstellingsbeschikking. Hierbij kan een aansprakelijk
gestelde alle feiten en omstandigheden aanvoeren, tenzij het feiten of omstandigheden
betreft waarover een rechter onherroepelijk heeft beslist.De vraag van deze leden of een aansprakelijk gestelde ook voor de belastingrechter
het verweer kan voeren dat het recht van de ontvanger tot invordering van
de belastingschuld na het uitbrengen van de aansprakelijkstelling is verjaard,
kan naar de huidige stand van het recht positief worden beantwoord. De aansprakelijkheidsschuld
ziet – ook onder de voorgestelde regeling – op de schuld die ingevolge
de belastingaanslag bestaat. De belastingschuld, waarvoor een
derde aansprakelijk is gesteld, is ten aanzien van die derde dan ook niet
vatbaar voor zelfstandige verjaring. Uitsluitend van belang is de vraag of
ten aanzien van de belastingschuldige van verjaring sprake is. De aansprakelijk
gestelde die meent dat de belastingschuld verjaard is, dient zich wel op deze
verjaring te beroepen.Met betrekking tot de vraag van de leden van de VVD-fractie hoe het wetsvoorstel
uitwerkt indien na de aansprakelijkstelling betalingen op de aanslag plaatsvinden,
kan ik het volgende opmerken. Deze problematiek krijgt geen extra dimensie
door het voorliggende wetsvoorstel. Inherent aan de systematiek van aansprakelijkstelling
van een derde voor de belastingschuld van een ander is dat de aansprakelijkheid
ten hoogste kan bestaan voor het door de belastingschuldige nog verschuldigde
bedrag. Het te zijner tijd in te vorderen bedrag van een aansprakelijk gestelde
zal worden afgeboekt op de belastingschuld van de primair belastingschuldige.
Het van een aansprakelijk gestelde in te vorderen bedrag zal dan ook –
afgezien van kosten en rente die de aansprakelijk gestelde verschuldigd is –
nooit meer kunnen bedragen dan die verschuldigde belasting. Voor zover de
belastingschuld inmiddels is voldaan, ontvalt in zoverre aan de aansprakelijkstelling
dan ook de rechtsgrond. Immers, van verhaalsaansprakelijkheid kan geen sprake
zijn indien er geen schuld meer bestaat, want de verhaalsaansprakelijkheid
is er juist vanwege de schuld. Mochten er, nadat de aansprakelijkstellingsbeschikking
is uitgegaan, nog afboekingen plaatsvinden op de schuld waarvoor de aansprakelijkheid
geldt, dan moet de ontvanger ambtshalve het bedrag van de aansprakelijkstellingsbeschikking
verminderen en de aansprakelijk gestelde – en in voorkomende gevallen
ook de belastingrechter – hiervan schriftelijk mededeling doen. De formele
beschikking blijft derhalve overeind, terwijl de ontvanger op een dynamische
wijze aangeeft voor welk bedrag de aansprakelijkheid ten hoogste kan bestaan.
De rechter zal met deze vermindering rekening houden in zijn uitspraak. Indien
de rechter de aansprakelijkstellingsbeschikking vernietigt alleen en voor
zover er inmiddels een betaling heeft plaatsgevonden, kan ik mij voorstellen
dat hij een nieuw bedrag vaststelt zonder tot een veroordeling van de ontvanger
in de proceskosten te komen. De aansprakelijkstelling als zodanig blijft immers
in stand; slechts de hoogte ervan wordt aangepast rekening houdend met inmiddels
gedane betalingen. Ook de nieuwe wettelijke regeling voor de vergoeding van
kosten gemaakt tijdens de bezwaarfase (Wet van 24 januari 2002, Stb. 55) gaat
ervan uit dat slechts ruimte is voor kostenvergoeding indien het primaire
besluit op inhoudelijke gronden wordt aangepast. Als er nog betalingen op
de belastingschuld plaatsvinden nadat de aansprakelijkstelling onherroepelijk
is komen vast te staan, dan zal de ontvanger de aansprakelijk gestelde mededeling
doen van de ambtshalve vermindering. Mocht een aansprakelijk gestelde dan
nog twijfelen aan de juistheid hiervan, dan staat – net als in de huidige
situatie het geval is – de mogelijkheid van een civiele procedure tegen
de ontvanger open.De leden van de VVD-fractie vragen voorts of, en zo ja welke, rente in
rekening wordt gebracht indien een aansprakelijkheidsschuld niet tijdig wordt
betaald. Aansprakelijkheid voor de invorderingsrente (die aan de primair belastingschuldige
in rekening is en wordt gebracht) kan slechts bestaan voor zover het belopen
daarvan aan de aansprakelijk gestelde is te wijten (artikel 32, tweede lid,
Invorderingswet 1990). Graag verwijs ik ook naar de discussie die hierover
is gevoerd tijdens de parlementaire behandeling van het wetsvoorstel dat heeft
geleid tot de Invorderingswet 1990 (Kamerstukken II, 1988/89, 20 588,
nr. 3, blz. 86 en Handelingen II, 14 december 1989, blz. 830). Voor het
in rekening brengen van rente op rente ontbreekt een wettelijke basis. De
invorderingsrente zal slechts over de enkelvoudige belasting berekend
kunnen worden. De wettelijke rente speelt alleen een rol in het civiele recht.
Een eis (van de ontvanger) tot vergoeding van wettelijke rente kan dan ook
nooit het onderwerp zijn van de fiscale procedure in de zin van het voorgestelde
artikel 49 Invorderingswet 1990.Voor het antwoord op de vraag van de leden van de VVD-fractie hoe het
overgangsrecht uitwerkt in gevallen waarin de ontvanger onder de huidige wetgeving
het recht tot effectuering van de aansprakelijkstelling heeft verloren door
overschrijding van de termijn van twee maanden waarbinnen hij moet dagvaarden,
verwijs ik naar de tweede alinea van het onderdeel «Algemeen»
van deze nota.De leden van de VVD-fractie wijzen erop dat met het onderbrengen van de
bestaande – civiele – aansprakelijkheidsprocedure in de fiscale
rechtsgang de bestuursrechtelijke regels met betrekking tot kostenvergoeding
gaan gelden. Met de recente wijziging van de Awb (Wet van 24 januari 2002,
Stb. 55) bevatten deze regels niet alleen een regeling voor de vergoeding
van kosten gemaakt tijdens de fase van beroep bij de rechter, maar ook van
kosten gemaakt tijdens de bezwaarfase. Niet valt uit te sluiten dat in een
voorkomend geval de vergoeding van kosten op grond van deze bepalingen op
een lager bedrag uitkomt dan het geval zou zijn geweest zonder dit wetsvoorstel.
Echter, niet valt in te zien waarom deze bepalingen wel van toepassing kunnen
zijn op de overige bestuursrechtelijke geschillen en dit niet het geval zou
zijn voor (het onderbrengen van) de aansprakelijkheidsprocedure waarop dit
wetsvoorstel ziet. Bovendien zal voor de bezwaarprocedures op grond van het
huidige artikel 50 Invorderingswet 1990 de situatie niet veranderen.Met betrekking tot de beslistermijn voor de ontvanger in bezwaarprocedures
in aansprakelijkheidszaken vragen de leden van de VVD-fractie of in de wet
moet worden aangesloten bij de dagvaardingstermijn van twee maanden die thans
in de Leidraad Invordering 1990 vermeld staat. Nu in de wet voor wat betreft
de beschikking en het bezwaar wordt aangesloten bij de bepalingen dienaangaande
in de Algemene wet inzake rijksbelastingen, ligt het voor de hand om ook voor
wat betreft de beslistermijn op het bezwaar bij de uitgangspunten van deze
wet aan te sluiten. Overigens wijs ik erop dat de Belastingdienst een Awb-conforme
afdoening van bezwaarschriften nastreeft. Dat komt er in de praktijk op neer
dat de afdoeningstermijn dichter bij de zes weken van artikel 7.10 Awb dan
bij een jaar ligt.De Staatssecretaris van Financiën,W. J. Bos 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28183-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl