Uitvoeringswet EG-executieverordening; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28263, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

18-03-2002

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

28263 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMEEN1. Inleiding2. Werkingssfeer verordening3. Verhouding tot andere internationale regelingen4. Wijzigingen in het erkennings- en executierecht in
de verordening ten opzichte van het EEX-verdragARTIKELENArtikel 2Artikel 3Artikel 4Artikel 5OndertekeningLichaamTRANSPONERINGSTABEL UITVOERINGSWET EG-EXECUTIEVERORDENING 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28263Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 42 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 263Uitvoering van de verordening (EG) Nr. 44/2001 van de Raad van de Europese
Unie van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning
en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (PbEG
L 12) (Uitvoeringswet EG-executieverordening)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGALGEMEEN1. InleidingHet advies van de Raad van State wordt niet openbaar gemaakt, omdat het
uitsluitend opmerkingen van redactionele aard bevat (artikel 25a, vierde lid,
onderdeel b, van de Wet op de Raad van State)Op 22 december 2000 is de verordening
(EG) Nr. 44/2001 van de Raad betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning
en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (PbEG
L 12) tot stand gekomen (verder verordening). De verordening beoogt de regels
voor de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van
beslissingen in burgerlijke en handelszaken binnen de Europese Gemeenschap
te uniformeren. Een dergelijke uniformering vormt een stimulans voor het vrije
verkeer van beslissingen in burgerlijke en handelszaken binnen de Europese
Gemeenschap. De verordening treedt op 1 maart 2002 in werking en is in al
haar onderdelen verbindend en rechtstreeks toepasselijk in de lidstaten overeenkomstig
het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap. Voor Denemarken geldt
een uitzondering waarop in paragraaf 2 zal worden ingegaan.De verordening betreft in feite een herziening van het Verdrag betreffende
de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke
en handelszaken van 27 september 1968 (Trb. 1969, 101), laatstelijk inhoudelijk
gewijzigd bij het Toetredingsverdrag van San Sebastian van 26 mei 1989 (Trb.
1989 nr. 142), ook wel Verdrag van Brussel of EEX-verdrag genoemd. De laatste
-formele- wijziging van het EEX-verdrag heeft plaatsgevonden krachtens het
Toetredingsverdrag van 29 november 1996 (Trb. 1996, 69 en 1999, 104). Nederland
is partij bij dit verdrag (Goedkeuringswet van 4 mei 1972, Stb. 1972, 241).
Vanwege de institutionele veranderingen die het Verdrag van Amsterdam meebracht,
zijn de resultaten van deze herziening uiteindelijk niet in de vorm van een
verdrag maar in die van een verordening gegoten. Hiertoe is op grond van artikel
65 EG-verdrag overgegaan omdat de doelstellingen van de maatregelen op het
gebied van samenwerking in burgerlijke zaken met grensoverschrijdende gevolgen
en de maatregelen die nodig zijn voor de goede werking van de interne markt
niet voldoende door de lidstaten en derhalve beter door de Gemeenschap kunnen
worden verwezenlijkt (artikel 5 EG-verdrag). De verordening vervangt –
althans tussen alle lidstaten met uitzondering van Denemarken –
het EEX-verdrag (artikel 68 verordening).De in de artikelen 38 tot en met 58 van de verordening opgenomen regeling
voor het verlof tot tenuitvoerlegging van de door de verordening bestreken
executoriale titels behoeft aanvulling in het interne recht van de afzonderlijke
lidstaten. Dit wetsvoorstel voorziet daarin. Een afzonderlijk wetsvoorstel
wordt voorbereid om in het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering de op het
EEX-verdrag gebaseerde rechtsmachtbepalingen aan de verordening aan te passen.
In onderstaande paragrafen wordt ingegaan op de werkingssfeer (2), de verhouding
tot andere internationale regelingen (3), wijzigingen in het erkennings- en
executierecht in de verordening ten opzichte van het EEX-verdrag (4) en de
benodigde uitvoeringsbepalingen (artikelsgewijze toelichting).Het wetsvoorstel is voor advies aan de Staatscommissie voor het internationaal
privaatrecht en de Adviescommissie burgerlijk procesrecht gezonden. Waar nodig
zal in onderstaande paragrafen op de standpunten van deze commissies worden
ingegaan.2. Werkingssfeer verordeningDe verordening behoort voor alle lidstaten van de Europese Unie tot het
«acquis communautaire» en zal derhalve ook voor alle nieuwe lidstaten
rechtstreeks gelden. De verordening is in al haar onderdelen verbindend en
rechtstreeks toepasselijk. Een uitzondering geldt voor Denemarken. Artikel
65 van het EG-verdrag maakt deel uit van titel IV van het derde deel van het
EG-verdrag handelend over «Visa, asiel, immigratie en andere beleidsterreinen
die verband houden met het vrije verkeer van personen». In afzonderlijke
bij het Verdrag van Amsterdam behorende protocollen is voor Denemarken, Ierland
en het Verenigd Koninkrijk een uitzonderingspositie ten aanzien van titel
IV in het leven geroepen. Ierland en het Verenigd Koninkrijk hebben reeds
aangegeven dat zij gelding van de verordening voor hun grondgebied wensen.
Voor Denemarken zal de verordening niet gelden en zal het EEX-verdrag van
kracht blijven. Dit blijkt ook uit artikel 1, derde lid, van de verordening,
waar staat dat onder «lidstaat» wordt verstaan: alle lidstaten
behalve Denemarken. Het ligt in de bedoeling ten behoeve van Denemarken en
de gebieden over zee van de lidstaten van de Europese Unie, de tekst van het
EEX-verdrag inhoudelijk te wijzigen zodat dit gelijkluidend wordt aan die
van de verordening. Verwacht mag worden dat ook het op 16 september 1988 te
Lugano tot stand gekomen Verdrag betreffende de rechterlijke bevoegdheid en
de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (Trb.
1989, 58), ook wel Verdrag van Lugano of EVEX-verdrag genoemd, gewijzigd zal
worden.3. Verhouding tot andere internationale regelingenDe verordening treedt, in de betrekkingen tussen lidstaten, in de plaats
van het EEX-verdrag, met uitzondering van de grondgebieden van de lidstaten
die onder de territoriale werkingssfeer van dat verdrag vallen en die krachtens
artikel 299 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap van
de verordening zijn uitgesloten (artikel 68 van de verordening). De verordening
vervangt derhalve -althans tussen alle lidstaten met uitzondering van Denemarken-
het EEX-verdrag (zie artikel 66 van de verordening voor het overgangsrecht).
Zij laat de toepassing van de bepalingen die voor bijzondere onderwerpen,
de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen
regelen en die opgenomen zijn of zullen worden in de besluiten van de Gemeenschap
of in de nationale wetgevingen die ter uitvoering van deze besluiten geharmoniseerd
zijn, onverlet (artikel 67 van de verordening). Hetzelfde geldt voor de verdragen
waarbij de lidstaten partij zijn en die voor bijzondere onderwerpen
de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning of tenuitvoerlegging regelen (artikel
71 van de verordening). Ook laat de verordening de overeenkomsten onverlet
waarbij de lidstaten zich krachtens artikel 59 van het Verdrag van Brussel
vóór de inwerkingtreding van de verordening hebben verbonden
om een beslissing, met name die in een andere staat die partij is bij dat
verdrag gegeven zijn tegen een verweerder die zijn woonplaats of gewone verblijfplaats
heeft in een derde land, niet te erkennen indien in een door artikel 4 van
genoemd verdrag bedoeld geval de beslissing slechts gegrond kon worden op
een bevoegdheid als bedoeld in artikel 3, tweede alinea, van dat verdrag (artikel
72 van de verordening).De verordening geldt alleen voor die rechtsvorderingen die zijn ingesteld
en die authentieke akten die zijn verleden na de inwerkingtreding van de verordening.
Bij de rechtsvorderingen die zijn ingesteld voor de inwerkingtreding van de
verordening worden beslissingen die na die datum zijn gegeven evenwel erkend
en tenuitvoergelegd overeenkomstig de verordening indien:– de vordering in de lidstaat van herkomst werd ingesteld na de
inwerkingtreding van het Verdrag van Brussel of het Verdrag van Lugano in
zowel de lidstaat van herkomst als de aangezochte lidstaat;– in alle overige gevallen, indien de toegepaste bevoegdheidsregels
overeenkomen met hetzij de regels van hoofdstuk II van de verordening, hetzij
met de regels van een verdrag dat tussen de lidstaat van herkomst en de aangezochte
lidstaat van kracht was toen de vordering werd ingesteld (artikel 66 van de
verordening).Artikel 69 van de verordening noemt de verdragen en overeenkomsten voor
welke de verordening in elk geval in de plaats treedt. Indien deze overeenkomsten
en verdragen onderwerpen bevatten waar de verordening niet in voorziet, blijven
deze overeenkomsten en verdragen daarvoor van kracht. Zij blijven ingevolge
artikel 70 van de verordening eveneens van kracht voor de vóór
de inwerkingtreding van de verordening gegeven beslissingen en verleden akten.4. Wijzigingen in het erkennings- en executierecht in
de verordening ten opzichte van het EEX-verdragDe verordening behelst ten opzichte van het EEX-verdrag zowel inhoudelijke
als redactionele aanpassingen, alsmede een verandering in de structuur door
de toevoeging van een aantal bijlagen. Inhoudelijk zijn zowel op het onderdeel
bevoegdheid als op het onderdeel erkenning en tenuitvoerlegging enkele belangrijke
wijzigingen aangebracht. Tot wijziging is niet overgegaan daar waar de rechtspraak
van het Hof van Justitie van de EG reeds voldoende duidelijkheid heeft gebracht.
Daarmee is de historische band tussen het EEX-verdrag en de verordening intact
gebleven.De belangrijkste wijzigingen vinden plaats in het erkenningsen executierecht.
Een eerste verandering die de verordening hierin aanbrengt, betreft de structuur.
Daar waar in het EEX-verdrag nog in het artikel zelf (bijvoorbeeld artikel
32) opsommingen met bevoegde gerechten waren opgenomen, wordt in de verordening
verwezen naar een bijlage (artikel 39, eerste lid, van de verordening). Hierdoor
kunnen wijzigingen sneller en eenvoudiger worden aangebracht zonder dat daarvoor
de gehele verordening behoeft te worden herzien. Wijzigingen in de bijlagen
kunnen via een eenvoudige mededeling aan de Europese Commissie worden bewerkstelligd
(artikel 74 van de verordening).De tweede en meest belangrijke verandering in het erkennings- en executierecht
die de verordening aanbrengt, betreft de vereenvoudiging van de procedure
tot verkrijging van verlof tot tenuitvoerlegging (exequatur). Het exequatur
wordt nagenoeg automatisch verleend. De wederpartij kan zich tegen de tenuitvoerlegging
slechts in een executiegeschil verzetten. Deze wijziging vormt een belangrijke
vereenvoudiging van het executierecht binnen de Europese Gemeenschap. De gedachte
die hieraan ten grondslag ligt, is het wederzijds vertrouwen tussen
de lidstaten in elkaars rechterlijke instanties. Op grond hiervan dient de
procedure om een in een lidstaat gegeven beslissing in een andere lidstaat
uitvoerbaar te verklaren, doeltreffend en snel te zijn. De verklaring van
uitvoerbaarheid van een beslissing dient vrijwel automatisch, zonder dat het
gerecht ambtshalve een van de in de artikelen 34 en 35 van de verordening
genoemde gronden voor niet-erkenning kan aanvoeren, te worden afgegeven na
een eenvoudige, formele controle van de overgelegde documenten (artikel 41
van de verordening). De in de verordening gegeven regeling vergt op enige
onderdelen uitwerking in het nationale recht. Voor Nederland wordt dat gedaan
bij dit wetsvoorstel. Voor een toelichting op de afzonderlijke bepalingen
zij verwezen naar de artikelsgewijze toelichting.ARTIKELENArtikel 2Ingevolge artikel 38, eerste lid, van de verordening, kan een in een lidstaat
gegeven beslissing die daar uitvoerbaar is, in een andere lidstaat tenuitvoer
worden gelegd, nadat zij daar ten verzoeke van iedere belanghebbende partij
uitvoerbaar is verklaard. Een dergelijke uitvoerbaarverklaring, ook wel verlof
tot tenuitvoerlegging genoemd, kan worden verkregen door een verzoek om een
verlof tot tenuitvoerlegging te richten aan het gerecht of de bevoegde autoriteit,
genoemd in bijlage II van de verordening (artikel 39, eerste lid, van de verordening).
Voor Nederland wordt in bijlage II nog verwezen naar de president van de arrondissementsrechtbank.
Sinds de herziening van de rechterlijke organisatie is dit de voorzieningenrechter
van de rechtbank. Deze terminologische wijziging zal tezijnertijd aan de Europese
Commissie worden meegedeeld, zodat de bijlage van de verordening hieraan wordt
aangepast. Relatief bevoegd is het gerecht van de woonplaats van de partij
tegen wie de tenuitvoerlegging wordt gevraagd dan wel het gerecht van de plaats
waar de tenuitvoerlegging moet geschieden (artikel 39, tweede lid, van de
verordening).Het verzoek om verlof tot tenuitvoerlegging te krijgen, dient te voldoen
aan de eisen die door het recht van de aangezochte lidstaat zijn vastgesteld
(artikel 40, eerste lid, van de verordening). De artikelen 985 tot en met
991 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv) zijn niet van toepassing.
Een expliciete bepaling daartoe is in artikel 2, eerste lid, van dit wetsvoorstel
opgenomen. Deze bepaling is gelijk aan die van artikel 2, eerste lid, van
de Wet van 4 mei 1972 houdende uitvoering van het op 27 september 1968 te
Brussel tussen de lidstaten van de Europese Economische Gemeenschap tot stand
gekomen Verdrag betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging
van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (verder: uitvoeringswet 1972).
Artikel 2, tweede lid, van dit wetsvoorstel bepaalt dat een verlof tot tenuitvoerlegging
bij verzoekschrift dient te worden aangevraagd. Dit brengt mee dat op grond
van artikel 261 Rv de regels voor de verzoekschriftprocedure in eerste aanleg
van dit wetboek van toepassing zijn, voorzover uit de wet of de verordening
niet anders voortvloeit. Artikel 278, eerste lid, Rv bevat de eisen waaraan
het verzoekschrift in Nederland dient te voldoen. Artikel 2, tweede lid, van
dit wetsvoorstel, voegt daaraan toe dat het verzoekschrift in de Nederlandse
taal moet zijn gesteld. Deze bepaling expliciteert dat in Nederland in gerechtelijke
procedures de Nederlandse taal de gebruikelijke taal is. Dit laat onverlet
dat ingevolge artikel 7, eerste lid, van de Wet gebruik Friese taal in het
rechtsverkeer, als lex specialis, in civiele zaken die aanhangig zijn bij
een in de provincie Friesland gevestigd gerecht, processtukken, met uitzondering
van dagvaardingen, in het Fries mogen worden gesteld. Het verzoekschrift dient
te worden ondertekend en ter griffie te worden ingediend (artikel 278, tweede
lid, Rv). Deze ondertekening en indiening kan zowel door een deurwaarder
als door een procureur geschieden. De plicht om van de bijstand van een procureur
gebruik te maken bij het verzoek tot verkrijging van een verlof tot uitvoerbaarheid
is conform artikel 2, tweede lid, van de uitvoeringswet 1972.Artikel 2, tweede lid, van dit wetsvoorstel maakt daarnaast mogelijk dat
een deurwaarder als gemachtigde voor de verzoeker optreedt. Deze uitbreiding
van de kring van gemachtigden sluit aan bij het doel van de verordening om
de exequaturprocedure zoveel mogelijk te vereenvoudigen. De procedure tot
verkrijging van het verlof tot tenuitvoerlegging is immers in beginsel gereduceerd
tot een vrijwel automatische verlening waartoe na een eenvoudige, formele
controle van de overgelegde documenten wordt overgegaan. Bijstand van een
deurwaarder of procureur is niet vereist onder de in artikel 93, onder a,
Rv bepaalde financiële grens (artikel 2, vierde lid, van dit wetsvoorstel;
idem artikel 2, vierde lid, uitvoeringswet 1972). Slechts boven deze financiële
grens is ondertekening en indiening van het verzoekschrift door een deurwaarder
of procureur vereist.Aangezien de voorzieningenrechter over het ingediende verzoekschrift dient
te beschikken, kan het ook aan hem ter hand worden gesteld. Het verzoekschrift
dient vergezeld te gaan van de juiste documenten. Indien hieraan niet is voldaan,
wordt aan de verzoeker ingevolge artikel 2, derde lid, van dit wetsvoorstel,
de mogelijkheid van aanvulling geboden (vergelijk artikel 2, derde lid, uitvoeringswet
1972). Bij het verzoek dienen ingevolge artikel 40, derde lid, van de verordening,
de in artikel 53 van de verordening genoemde documenten te worden gevoegd.
Dit betreft een expeditie van de beslissing die voldoet aan de voorwaarden
die nodig zijn voor haar echtheid, alsmede het in artikel 54 bedoelde certificaat,
inhoudend het modelformulier inzake rechterlijke beslissingen en gerechtelijke
schikkingen van bijlage V van de verordening. Indien het om een authentieke
akte gaat, wordt een modelformulier zoals opgenomen in bijlage VI bij de verordening
bijgevoegd. Indien een dergelijk certificaat niet wordt overgelegd, kan het
gerecht of de bevoegde autoriteit voor de overlegging een termijn bepalen
of gelijkwaardige documenten aanvaarden, dan wel, indien dat gerecht of die
autoriteit zich voldoende voorgelicht acht, van de overlegging vrijstelling
verlenen (artikel 55, eerste lid, van de verordening). Het gerecht of de bevoegde
autoriteit kan ook verlangen dat van de documenten een vertaling wordt overgelegd.
Deze vertaling dient te worden gewaarmerkt door degene die daartoe in de desbetreffende
lidstaat gemachtigd is (artikel 55, tweede lid, van de verordening). In Nederland
kan een vertaling worden gewaarmerkt door een, op grond van de Wet beëdigde
vertalers, beëdigde vertaler (Wet van 6 mei 1878, Stb. 30, laatstelijk
gewijzigd bij wet van 3 december 1991, Stb. 607). Ingevolge artikel 56 van
de verordening mag geen enkele legalisatie of soortgelijke formaliteit worden
geëist met betrekking tot de in artikel 53 en in artikel 55, tweede lid,
van de verordening genoemde documenten of de procesvolmacht.Ingevolge artikel 40, tweede lid, van de verordening dient de verzoeker
binnen het rechtsgebied van het gerecht dat van het verzoek kennis neemt,
woonplaats te kiezen. Deze eis is duidelijkheidshalve overgenomen in artikel
2, tweede lid, van dit wetsvoorstel. Net als onder het EEX-verdrag wordt in
deze stand van de procedure de partij tegen wie de tenuitvoerlegging wordt
gevraagd, niet gehoord (artikel 41 verordening). De in titel 3 van boek 1
Rv opgenomen bepalingen die betrekking hebben op een procedure op tegenspraak,
zijn derhalve niet van toepassing.Artikel 3Artikel 3 is inhoudelijk gelijk aan artikel 3, eerste en tweede lid, van
de uitvoeringswet 1972. Ingevolge artikel 3, tweede lid, van dit wetsvoorstel,
veroordeelt de voorzieningenrechter de schuldenaar in de kosten welke op de afgifte van het verlof zijn gevallen. Onder deze kosten vallen
bijvoorbeeld de eventuele kosten voor vertaling en de griffierechtenArtikel 42, eerste lid, van de verordening bepaalt dat de beslissing op
het verzoek om een verklaring van uitvoerbaarheid onmiddellijk ter kennis
wordt gebracht van de verzoeker op de wijze als bepaald in het recht van de
aangezochte staat. In Nederland kan hieraan worden voldaan bij gewone brief,
tenzij de rechter anders bepaalt (artikel 291 jo 271 Rv). De brief zal worden
gestuurd naar de plaats waar de verzoeker woonplaats heeft gekozen ingevolge
artikel 2, eerste lid, van het wetsvoorstel en artikel 40, tweede lid, van
de verordening. In afwijking van artikel 290, derde lid, Rv, vloeit uit artikel
3, eerste lid, van het wetsvoorstel en artikel 42 van de verordening voort
dat het origineel van de rechterlijke uitspraak waarop het verlof tot tenuitvoerlegging
is geplaatst, wordt verstrekt aan de verzoeker en niet een afschrift daarvan
(zo ook artikel 3, eerste lid, van de uitvoeringswet 1972). Ingevolge artikel
42, tweede lid, van de verordening dient de verklaring van uitvoerbaarheid
bovendien te worden betekend of meegedeeld aan de partij tegen wie de tenuitvoerlegging
wordt gevraagd en dient zij vergezeld te gaan van de beslissing, indien deze
nog niet aan haar is betekend of meegedeeld. In Nederland kan ook hieraan
worden voldaan bij gewone brief, tenzij de rechter anders bepaalt (artikel
291 jo 271 Rv).Artikel 4Elke partij kan ingevolge artikel 43, eerste lid, van de verordening,
een rechtsmiddel instellen tegen de beslissing op verzoek om een verklaring
van uitvoerbaarheid. Onder «partij» worden alle in het certificaat
daartoe aangemerkte personen verstaan. Alle andere belanghebbenden kunnen
een executiegeschil voeren op grond van artikel 438 Rv.Het in artikel 43 van de verordening bedoelde rechtsmiddel dient in Nederland
zowel door de verweerder als door de verzoeker te worden ingediend bij de
rechtbank. In bijlage III van de verordening staat nog vermeld dat de verzoeker
zijn rechtsmiddel dient in te stellen bij het gerechtshof. Uit een oogpunt
van efficiency ligt het echter niet voor de hand om op basis van de vraag
welke partij het in artikel 43 van de verordening bedoelde rechtsmiddel instelt,
onderscheid te maken in het rechterlijk college waarbij dit rechtsmiddel aanhangig
kan worden gemaakt. Tezijnertijd zal aan de Europese Commissie worden meegedeeld
dat bijlage III van de verordening moet worden aangepast. De Staatscommissie
voor het internationaal privaatrecht adviseerde het rechtsmiddel in alle gevallen
bij het gerechtshof in te stellen. In lijn met de opvatting van de Adviescommissie
burgerlijk procesrecht is in dit wetsvoorstel voor de rechtbank gekozen. Gezien
de aard van de voorfase waarbij het exequatur nagenoeg zonder inhoudelijke
toetsing wordt verleend, heeft de procedure na het instellen van een rechtsmiddel
in hoge mate het karakter van een eerste inhoudelijke behandeling op tegenspraak.
Indien het rechtsmiddel wordt ingesteld door de verweerder, is deze procedure
voorts enigszins vergelijkbaar met de verzetprocedure tegen een bij verstek
gegeven beslissing, die eveneens bij de rechtbank wordt gevoerd. Relatief
bevoegd is de rechtbank tot welker voorzieningenrechter het verzoek om verlof
tot tenuitvoerlegging werd gericht (artikel 4, eerste lid, eerste zin van
dit wetsvoorstel). Deze zin is op een terminologische wijziging na, gelijk
aan artikel 4 van de uitvoeringswet 1972. In de tweede zin van artikel 4,
eerste lid, van dit wetsvoorstel, wordt artikel 93 Rv, buiten toepassing verklaard
omdat behandeling door een kantonrechter bij deze zaken niet op zijn plaats
zou zijn. Ook de verzoeker van een verklaring van uitvoerbaarheid kan tegen
de beslissing hierover een rechtsmiddel instellen bij de rechtbank.Een rechtsmiddel tegen de verklaring van uitvoerbaarheid moet binnen één
maand na de betekening daarvan worden ingesteld. Deze termijn wordt
verlengd tot twee maanden, te rekenen vanaf de dag waarop de beslissing aan
de partij in persoon of aan haar woonplaats is betekend indien de partij tegen
wie de tenuitvoerlegging wordt gevraagd woonplaats heeft in een andere lidstaat
dan die waar de verklaring van uitvoerbaarheid is gegeven. Verlenging van
de termijn op grond van de afstand is niet toegestaan ingevolge artikel 43,
vijfde lid, van de verordening. Voor de verzoeker bedraagt de termijn voor
het instellen van een rechtsmiddel een maand, te rekenen vanaf de dag van
de beslissing (artikel 4, derde lid, van dit wetsvoorstel). Nu de termijnen
voor het instellen van een rechtsmiddel door de verweerder en de verzoeker
niet parallel lopen en de termijn voor de verzoeker eerder kan zijn verstreken
dan die voor de andere partij, is van belang dat wanneer een der partijen
een rechtsmiddel instelt, de andere partij de mogelijkheid heeft alsnog een
rechtsmiddel in te stellen. Daartoe is in artikel 4, vierde lid, van dit wetsvoorstel,
artikel 339, derde lid, Rv van overeenkomstige toepassing verklaard.Tegen de op het rechtsmiddel gegeven beslissing kunnen slechts de in bijlage
IV genoemde middelen worden aangewend (artikel 44 verordening). Voor Nederland
is dit beroep in cassatie bij de Hoge Raad.De behandeling van het rechtsmiddel geschiedt ingevolge artikel 43, derde
lid, van de verordening, volgens de regels van de procedure op tegenspraak.
De Staatscommissie voor het internationaal privaatrecht adviseert om het aanwenden
van de rechtsmiddelen van artikel 43 en 44 van de verordening en de rechtsgang
na het aanwenden van deze rechtsmiddelen geheel volgens de regels van de verzoekschriftprocedure
te laten verlopen. Artikel 43, derde lid, van de verordening schrijft naar
de mening van de Staatscommissie niet dwingend het gebruik van een dagvaardingsprocedure
voor. Nu de formulering van artikel 43, derde lid, van de verordening echter
op verschillende manieren kan worden geïnterpreteerd, schrijft het wetsvoorstel,
zulks ook in overeenstemming met het gevoelen van de Adviescommissie burgerlijk
procesrecht, zekerheidshalve een dagvaardingsprocedure voor. Ter voorkoming
van verwarring omdat het verzoek om een verlof tot tenuitvoerlegging te krijgen
via een verzoekschriftprocedure verloopt, bepaalt artikel 4, tweede lid, van
dit wetsvoorstel expliciet dat de procedure in eerste aanleg onderscheidenlijk
in cassatie, wordt ingeleid door een dagvaarding.Het gerecht dat oordeelt over het rechtsmiddel kan de verklaring van uitvoerbaarheid
slechts weigeren of intrekken op grond van een van de in de artikelen 34 en
35 gegeven gronden. In geen geval wordt overgegaan tot een onderzoek van de
juistheid van de in den vreemde gegeven beslissing (artikel 45, tweede lid,
van de verordening). De artikelen 34 en 35 van de verordening stemmen, op
een enkele vernieuwing na, overeen met die van de artikelen 27 en 28 van het
EEX-verdrag. Nieuw in artikel 34 van de verordening is de toevoeging van het
woord «kennelijk»: een beslissing wordt niet erkend indien de
erkenning kennelijk strijdig is met de openbare orde van de aangezochte lidstaat.
Deze toevoeging is in lijn met hetgeen reeds onder artikel 27, eerste lid,
van het EEX-verdrag wordt aangenomen. Artikel 34, tweede lid, van de verordening
bevat bovendien ten opzichte van artikel 27, tweede lid, EEX-verdrag een extra
zinsnede: «tenzij de verweerder tegen de beslissing geen rechtsmiddel
heeft aangewend terwijl hij daartoe in staat was». Ook deze toevoeging
is in lijn met de jurisprudentie van het Hof van Justitie van de EG over de
uitleg van artikel 27, tweede lid, EEX-verdrag. De in artikel 27, vierde lid,
van het EEX-verdrag opgenomen weigeringsgrond betreffende de voorvraag over
een kwestie van personen- en familierecht is in de verordening niet meer opgenomen
omdat deze weigeringsgrond in de praktijk bijna niet voorkwam.Het verlof tot tenuitvoerlegging kan worden gegeven onder de voorwaarde
dat zekerheid wordt gesteld, waarbij het gerecht de zekerheid bepaalt (artikel
46, derde lid, van de verordening). Daarbij mag aan de partij die in een lidstaat
de tenuitvoerlegging vraagt van een in een andere lidstaat gegeven
beslissing, geen enkele zekerheid of depot, onder welke benaming ook, worden
opgelegd wegens de hoedanigheid van vreemdeling dan wel wegens het ontbreken
van een woonplaats of verblijfplaats in eerstgenoemde lidstaat (artikel 51
van de verordening).Wat betreft voorlopige of bewarende maatregelen kan de verzoeker van een
verklaring van uitvoerbaarheid zich beroepen op de in de aangezochte lidstaat
bestaande mogelijkheden daartoe (artikel 47 van de verordening). Voor dergelijke
maatregelen is geen verklaring van uitvoerbaarheid in de zin van artikel 41
van de verordening nodig. De verklaring van uitvoerbaarheid houdt tevens het
verlof in bewarende maatregelen te treffen (artikel 47, tweede lid, van de
verordening). Gedurende de termijn voor het instellen van een rechtsmiddel
overeenkomstig artikel 43, vijfde lid, van de verordening, tegen de verklaring
van uitvoerbaarheid en totdat daarover uitspraak is gedaan, kunnen slechts
bewarende maatregelen worden genomen ten aanzien van de goederen van de partij
tegen wie de tenuitvoerlegging is gevraagd (artikel 47, derde lid, van de
verordening).Het gerecht kan de verklaring van uitvoerbaarheid voor het geheel of voor
een gedeelte van de in den vreemde gegeven beslissing verlenen. Mogelijk is
ook dat de verzoeker vraagt om tenuitvoerlegging van een deel van de uitspraak
(artikel 48 van de verordening).Beslissingen die een veroordeling tot betaling van een dwangsom inhouden
kunnen in een andere lidstaat slechts tenuitvoer worden gelegd indien het
bedrag in het land waar de beslissing is gegeven, definitief is vastgesteld
(artikel 49 van de verordening).Indien de verzoeker in de lidstaat waar de beslissing is gegeven in aanmerking
kwam voor gehele of gedeeltelijke kosteloze rechtsbijstand of vrijstelling
van kosten en uitgaven, komt hij in de procedure als bedoeld in afdeling 2
van de verordening, ook voor de meest gunstige bijstand of voor de meest ruime
vrijstelling die in het recht van de aangezochte lidstaat is vastgesteld in
aanmerking (artikel 50 van de verordening).Artikel 5Artikel 52 van de verordening bepaalt dat in de aangezochte lidstaat ter
zake van de procedure tot verlening van een verklaring van uitvoerbaarheid
geen belasting, recht of heffing, evenredig aan het geldelijke belang van
de zaak mag worden geheven. In de procedure om een verlof tot tenuitvoerlegging
te krijgen, dient eerst een verzoekschrift bij de voorzieningenrechter van
de rechtbank te worden ingediend. Ingevolge artikel 14, derde lid, van de
Wet tarieven in burgerlijke zaken (Wtbz) geldt hiervoor een vast bedrag voor
het griffierecht, hetgeen overeenstemt met artikel 52 van de verordening.
Voor het rechtsmiddel bij de rechtbank en voor cassatie kan ingevolge artikel
2, tweede lid, onder sub c en sub d, respectievelijk derde lid, onder sub
c en sub d, Wtbz echter een griffierecht worden geheven dat afhankelijk is
van het geldelijke belang van de zaak. Om strijd met artikel 52 van de verordening
te voorkomen, bepaalt artikel 5 van dit wetsvoorstel dat voor de toepassing
van de Wtbz de vordering wordt geacht geen eis tot betaling van een bepaalde
geldsom te zijn. Indien het rechtsmiddel bij de rechtbank wordt ingesteld,
zal derhalve artikel 2, tweede lid, 2°, onder a, b of g, van de Wtbz van
toepassing zijn. Indien cassatie wordt ingesteld, zal artikel 2, derde lid,
onder a, b of e van de Wtbz van toepassing zijn.De Minister van Justitie,A. H. Korthals TRANSPONERINGSTABEL UITVOERINGSWET EG-EXECUTIEVERORDENING Hoofdstuk I (toepassingsgebied) Hoofdstuk II (bevoegdheid) Hoofdstuk III Erkenning en tenuitvoerlegging Artikel 32Behoeft geen
uitvoeringAfdeling 1 Erkenning Artikel 33Behoeft geen
uitvoering Artikel 34Behoeft geen
uitvoering Artikel 35Behoeft geen
uitvoering Artikel 36Behoeft geen
uitvoeringArtikel 37Behoeft geen
uitvoering Afdeling 2 Tenuitvoerlegging Artikel 38Artikel 2 van
dit wetsvoorstel Artikel 39Behoeft geen
uitvoering Artikel 40 lid 1Artikel 2 van dit
wetsvoorstel en 261Rv lid 2Behoeft geen uitvoering lid 3Behoeft geen uitvoeringArtikel 41Artikel 3 van
dit wetsvoorstel Artikel 42 lid 1Artikel 291 jo 271
Rv lid 2Artikel 291 jo 271
Rv Artikel 43Artikel 4 van
dit wetsvoorstel Artikel 44Artikel 4 van
dit wetsvoorstel Artikel 45Behoeft geen
uitvoering Artikel 46Behoeft geen
uitvoering Artikel 47Behoeft geen
uitvoering Artikel 48Behoeft geen
uitvoeringArtikel 49Behoeft geen
uitvoering Artikel 50Behoeft geen
uitvoering Artikel 51Behoeft geen
uitvoering Artikel 52Behoeft geen
uitvoering Afdeling 3 Gemeenschappelijke
bepalingen Artikel 53Behoeft geen
uitvoeringArtikel 54Behoeft geen
uitvoering Artikel 55Behoeft geen
uitvoering Artikel 56Behoeft geen
uitvoeringHoofdstuk IV Authentieke akten
en gerechtelijke schikkingen Hoofdstuk V Algemene bepalingen Hoofdstuk VI Overgangsbepalingen Hoofdstuk VII Verhouding tot andere
besluiten Hoofdstuk VIII Slotbepalingen Bijlagen I-VI  
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28263-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl