Sociale zekerheidswetten; nadere wijz. (o.a. technische verbeteringen i.v.m. TAV, TBA en TZ); Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24326, nr. 7

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

26-10-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24326 nr. 7

20-10-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Algemeen2. De inhoud van het wetsvoorstel 2.1. Het begrip «objectief medisch vast te stellen
gevolg»2.2. Begrip «ongeschiktheid tot werken wegens ziekte»
in de ZW2.3. Vrijwillige verzekering2.4. Wijziging overgangsregeling wet TBA 2.5. Wijziging overgangsregeling wet TZ2.6. Het regresrecht van de werkgever3. Wijziging van de Werkloosheidswet 3.1. Artikel 163.2. Kleine kortdurende rechten naast herleefde rechten
op loongerelateerde uitkering en vervolguitkering3.3. Uitbetaling uitkering aan derden3.4. Melding ongevallen en beroepsziekten3.5. Tijdelijke regeling inkoop arbeidsbemiddeling4. Afschaffing overgangsrecht kinderbijslag voor kinderen
van 18 jaar en ouder5. ProefplaatsingII. Artikelen Artikel 33 AAW en 44 WAO in geval van WSW-arbeidArtikel I (ZW), onderdeel EArtikel XX (BW), onderdeel AOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24326Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 62 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 326Nadere wijziging van een aantal sociale zekerheidswetten (technische
verbeteringen in verband met de wetten TAV, TBA en TZ, alsmede enige andere
wijzigingen)nr. 7NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 20 oktober 1995 1. AlgemeenMet erkentelijkheid heb ik kennis genomen van de bijdragen van de verschillende
fracties aan het verslag met betrekking tot dit wetsvoorstel. Naar ik hoop
zal de beantwoording kunnen bijdragen tot een voorspoedige behandeling door
de Kamer.Ik heb met voldoening geconstateerd dat de leden van de Partij van de
Arbeid veel van de voorgestelde wijzigingen als een duidelijke verbetering
zien. Deze leden geven niettemin aan van mening te zijn dat op essentiële
onderdelen van het wetsvoorstel niet gesproken kan worden van technische wijzigingen.
Zij betwijfelen of inhoudelijke en op onderdelen zeer principiële vraagstukken
wel in dit wetsvoorstel thuishoren. Naar ik hoop kan deze twijfel door de
beantwoording worden weggenomen.De leden van de fractie van de Partij van de Arbeid wijzen onder meer
op het voorgestelde artikel I betreffende de herformulering van een onderdeel
in de definitie van het arbeidsongeschiktheidscriterium, het voorgestelde
artikel XXXV over een tijdelijke regeling inkoop arbeidsbemiddeling en de
introductie van het regresrecht voor werkgevers (artikel XX). Zij verzoeken
om een nadere toelichting waarom onderwerpen als door deze leden genoemd in
dit wetsvoorstel thuishoren. Op de onderdelen die door deze leden worden genoemd wordt, mede naar aanleiding
van de vragen van deze leden, verder in deze nota nog uitgebreid ingegaan.
Onder verwijzing daarnaar merk ik het volgende op. Hoewel het zwaartepunt van het wetsvoorstel ligt op technische verbeteringen
in verband met eerder getroffen wetgeving, is dit wetsvoorstel daartoe niet
beperkt. Zeker bevat het wetsvoorstel ook een aantal meer inhoudelijke wijzigingen.Wat de voorgestelde wijziging van het arbeidsongeschiktheidscriterium
betreft merk ik op dat hiermee geen inhoudelijke wijziging ten opzichte van
de huidige uitvoeringspraktijk is beoogd, maar een vooral in taalkundig opzicht
zuiverder formulering van het medisch kerncriterium. Naar aanleiding van de
kritische vragen van de leden van de PvdA-fractie op dit punt moet ik vaststellen
dat de voorgestelde herformulering eerder tot verwarring en misverstanden
leidt, dan tot verheldering van formuleringen. Het is niet de bedoeling van
het kabinet om met de voorgestelde herformulering een inhoudelijke
wijziging van beleid en uitvoeringspraktijk te bewerkstelligen. Waar die indruk
blijkt te worden gewekt, ben ik tot de conclusie gekomen dat het voorstel
tot herformulering beter kan worden ingetrokken. De huidige wetstekst blijft
hierdoor ongewijzigd. In de bijgevoegde tweede nota van wijziging zijn de
daartoe strekkende wijzigingen van het voorliggende wetsvoorstel opgenomen.Ten aanzien van de voorgestelde tijdelijke regeling inkoop arbeidsbemiddeling
zij opgemerkt dat het hierbij gaat om een tijdelijke regeling die direct voortvloeit
uit de partijenovereenkomst tussen de Minister van SZW en sociale partners
over de hoofdlijnen voor de toekomst van Arbeidsvoorziening die in december
1994 is getroffen. Bij die gelegenheid is voorzien in een meerjarig begrotingskader
voor de periode van 1995 tot en met 1999, op grond waarvan bedrijfsverenigingen
bevoegd zijn diensten van arbeidsbemiddeling van moeilijk plaatsbare werklozen
in te kopen bij de Arbeidsvoorziening. Het gaat hierbij om een tijdelijke
regeling; de structurele regeling inzake inkoop door publieke uitvoeringsinstanties
van diensten van arbeidsbemiddeling wordt vormgegeven via het wetsvoorstel
Invoeringswet voor een nieuwe Arbeidsvoorzieningswet. Met het oog op bestuurlijke
en financiële duidelijkheid voor alle direct betrokkenen en een voortvarende
inzet van dit instrument voor de categorie moeilijk plaatsbaren is ervoor
gekozen om deze tijdelijke regeling onder te brengen in dit wetsvoorstel.
Wat de voorgestelde regeling van het regresrecht voor de werkgever betreft
kan worden opgemerkt dat het hierbij om een voorstel gaat, dat nauw samenhangt
met de in het recente verleden getroffen maatregelen inzake het volumebeleid
ten aanzien van ziekte en arbeidsongeschiktheid. Zo is in het kader van de
Wet Terugdringing Ziekteverzuim (TZ) gedurende de eerste twee/zes weken van
ziekte een loondoorbetalingsverplichting voor de werkgever ingevoerd. De werkgever
trad als gevolg hiervan als het ware in de plaats van de bedrijfsvereniging.
Het daarmee corresponderende regresrecht, waarover de bedrijfsvereniging wel
beschikte, werd echter in de Wet TZ niet opgenomen. Deze omissie wordt in
dit wetsvoorstel, dat onder meer reparatiewetgeving ten aanzien van de Wet
TZ bevat, goedgemaakt. Het kabinet is derhalve van mening dat dit onderwerp
zeer wel in dit wetsvoorstel thuishoort.De leden van de CDA-fractie hebben met belangstelling kennis genomen van
dit wetsvoorstel.Deze leden vragen naar de evaluatie van een aantal volumebeperkende maatregelen.De volumebeperkende maatregelen beogen gedragsreacties bij werkgevers
en werknemers teweeg te brengen door met name werkgevers een financieel belang
te geven bij het terugdringen van ziekteverzuim en arbeidsongeschiktheid.
Een deel van deze maatregelen is geëvalueerd (zie overzicht in de memorie
van toelichting van het wetsvoorstel Uitbreiding loondoorbetalingsplicht bij
ziekte (Kamerstukken II, 1995/96, nr. 24 439). Voor een ander deel van
deze maatregelen is vanwege de tijd die met invoering en doorwerking van mogelijke
effecten gepaard gaat geen afgeronde evaluatie beschikbaar. Een laatste deel
van deze maatregelen (bonus/malus, premiedifferentiatie ZW etc) is of wordt
met de introductie van lopende en nieuwe wetgeving (grotendeels) afgeschaft.
Dit betreft de wetsvoorstellen afschaffing malus en bevordering reïntegratie
(Amber), uitbreiding loondoorbetalingsplicht bij ziekte (Wulbz) en de voorstellen
die samenhangen met de invoering van premiedifferentiatie en marktwerking
in de arbeidsongeschiktheidsverzekeringen.Bij deze lopende en nieuwe wetgeving ter vermindering van ziekte en arbeidsongeschiktheid
geldt het uitgangspunt dat ze voldoende impulsen bieden voor een adequate
lastenbeheersing. Dat wil zeggen dat diegene die het verzekerd risico van
ziekte en arbeidsongeschiktheid kan beïnvloeden door het
systeem geprikkeld moet worden dat risico te beperken. Het streven is erop
gericht dat:– werkgevers zich realiseren dat hun wijze van bedrijfsvoering sociale
kosten oproept en van hen het nodige verwacht mag worden dat zij trachten
om die kosten te beperken;– werknemers zich zodanig gedragen dat zij zo min mogelijk beroep
hoeven te doen op de sociale voorzieningen;– de uitvoeringsorganisaties van de sociale verzekeringen, voorzover
dit in hun macht ligt, zodanige maatregelen treffen dat het intreden en voortduren
van de verzekerde risico's zoveel mogelijk wordt beperkt.Gezien deze ontwikkelingen is besloten in de plaats van gepland evaluatie-onderzoek
een evaluatie-onderzoek op te zetten naar de effecten van de lopende en nieuwe
wetgeving.Op dit moment is er in de eerste plaats vooral behoefte aan informatie
over de wijze waarop werkgevers met dit hele pakket van bestaande en nieuwe
volumebeperkende maatregelen omgaan. Het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
zal hiertoe een werkgeverspanel oprichten. Hiermee wordt op het terrein van
arbeidsomstandigheden, ziekteverzuim, arbeidsongeschiktheid en reïntegratie
longitudinale informatie over een representatief deel van de werkgevers in
Nederland verkregen. Gezien de last die onderzoek legt op de bedrijfsvoering
van met name kleine werkgevers zal een zekere selectie in de vragen die aan
dit panel voorgelegd worden nodig zijn. De eerste resultaten van dit panel
worden in het voorjaar van 1996 verwacht. Later in 1996 zullen de eerste inzichten
over de nieuwe wetgeving verkregen kunnen worden. In dit werkgeversonderzoek
zullen ook mogelijke effecten van gewijzigd gedrag van werkgevers op de positie
van werknemers, waaronder chronisch zieken, onderzocht worden. Daarnaast zal
er aanvullend onderzoek onder werknemers en uitvoeringsorganisaties verricht
worden.Ook de leden van de VVD-fractie hebben met belangstelling kennis genomen
van dit wetsvoorstel. Met genoegen stel ik vast dat deze leden over het algemeen
kunnen instemmen met de inhoud van het wetsvoorstel en slechts een beperkt
aantal vragen hebben.Ook de leden van de D66-fractie kunnen in zijn algemeenheid instemmen
met dit wetsvoorstel. Met deze leden hecht het kabinet aan duidelijke en gemakkelijk
hanteerbare wetgeving. Ik ben deze leden erkentelijk voor hun opvatting dat
de Veegwet hieraan een bijdrage kan leveren.De leden van de Groenlinks-fractie merken op dat het wetsvoorstel bij
nadere bestudering ook wel meer inhoudelijke wijzigingen bevat. Met name over
de voorgestelde afschaffing van het overgangsrecht in de AKW willen deze leden
opmerkingen plaatsen en vragen stellen. In deze nota zal hierop uitgebreid
worden ingegaan.De leden van de RPF-fractie hebben met belangstelling kennis genomen van
dit wetsvoorstel. Met genoegen heb ik vastgesteld dat deze leden kunnen instemmen
met de noodzakelijke technische wijzigingen. Deze leden willen wel enkele
vragen stellen over met name het regresrecht en de afschaffing van het overgangsrecht
kinderbijslag voor 18-plussers. 2. De inhoud van het wetsvoorstel 2.1. Het begrip «objectief medisch vast te stellen
gevolg»In dit wetsvoorstel wordt voorgesteld om de huidige wettelijke formulering
«arbeidsongeschikt...als rechtstreeks en objectief medisch vast te stellen
gevolg van ziekte of gebreken» te vervangen door «arbeidsongeschikt... als rechtstreeks gevolg van objectief medisch vast te
stellen ziekte of gebreken». De leden van de fracties van het CDA en
D66 kunnen instemmen met de voorgestelde herformulering.De leden van de fractie van de Partij van de Arbeid zijn echter van mening
dat de voorgestelde herformulering een verslechtering ten opzichte van de
huidige situatie is. Deze leden stellen hierover verschillende kritische vragen.Suggereert de herformulering niet juist dat de ziekte en/of gebreken objectief
medisch vast te stellen moet zijn, zo vragen deze leden. Naar het oordeel
van deze leden is de medische wetenschap niet alwetend en zijn ziekten en
gebreken niet altijd benoembaar c.q. zichtbaar, terwijl het bij tal van ziektebeelden
bovendien erg lang duurt tot een medische diagnose gesteld is. Voor mensen
met chronische aandoeningen waarvan omtrent de oorsprong nog weinig bekend
is, is het woordje «gevolg» erg belangrijk. Zij vragen om een
reactie.Voorts vragen deze leden hoe de herformulering zich verhoudt met de eerdere
toelichting van het kabinet met betrekking tot het arbeidsongeschiktheidscriterium
inzake ME-patiënten.Deze leden zetten vraagtekens bij het gestelde op pagina 2 van de memorie
van toelichting en vragen om een reactie.Ook vragen deze leden of hun opvatting wordt gedeeld dat de verwarring
in de praktijk bij artsen met name is ontstaan door het gebruik van de woorden
«medisch objectief», waardoor het woordje «gevolg»
op de achtergrond is geraakt.De leden van de PvdA-fractie zijn verontrust door de aandacht in de memorie
van toelichting voor het causaliteitsprincipe. Zij vragen waarom hiervoor
in de memorie van toelichting de aandacht wordt gevraagd, waar het nooit zo
is geweest dat een bepaalde ziekte automatisch recht geeft op een uitkering.Deze leden wijzen er tenslotte op dat veel ernstige ziekten (aids, MS,
kanker, etc.) in de beginfase nog geen enkele belemmering behoeven op te leveren
om te blijven werken; velen blijven werken totdat de ziekte hen bedlegerig
maakt. Deze leden vragen een reactie op hun vraag of mensen in zo'n situatie
wellicht zelf de keuze mogen maken of ze bijvoorbeeld een wereldreis gaan
maken, meer tijd aan hun gezin e.d. geven of blijven werken.Ik betreur het dat de voorgestelde herformulering bij de leden van de
fractie van de PvdA zoveel vragen heeft opgeroepen.Met de voorgestelde herformulering is niet beoogd om een inhoudelijke
wijziging van het nieuwe arbeidsongeschiktheidscriterium te bewerkstelligen.
Met het voorstel wordt alleen een in taalkundig opzicht zuiverder formulering
nagestreefd die geen praktische betekenis heeft voor de uitvoering.Naar aanleiding van de vele, kritische vragen van de leden van de PvdA-fractie
op dit punt moet worden geconstateerd dat deze leden in de voorgestelde herformulering
een principieel-inhoudelijke wijziging zien. Zoals in paragraaf 1 van deze
nota reeds is opgemerkt, stel ik vast dat de voorgestelde herformulering eerder
tot verwarring en misverstanden leidt, dan tot verheldering van formuleringen,
hetgeen mij tot de conclusie brengt dat het voorstel tot herformulering beter
kan worden ingetrokken. Zoals aangegeven, voorziet de tweede nota van wijziging
in de daartoe strekkende wijzigingen van het voorliggende wetsvoorstel.Ik ga er van uit dat hiermee de overige vragen van de leden van de fractie
van de PvdA over dit onderwerp niet meer aan de orde zijn.De leden van de fractie van GroenLinks betreuren het dat het begrip arbeidsongeschiktheid
niet zodanig wordt aangepast dat in de praktijk gebleken evidente knelpunten
zich niet langer voordoen. Zij vragen, onder verwijzing naar een onderzoek
van het Hugo Sinzheimer Instituut, of het kabinet nog van plan
is het hoofd te bieden aan het probleem dat er tal van ziektebeelden zijn
waarbij verzekeringsgeneeskundigen niet op grond van objectieve maatstaven
tot een diagnose kunnen komen.Zoals bekend is het kabinet bij brief van 2 juni 1995 (Kamerstukken II,
1994/95, 22 187), mede naar aanleiding van veelomvattend onderzoeksmateriaal,
uitgebreid ingegaan op de wenselijkheid om tot aanpassing van (de toepassing
van) het arbeidsongeschiktheidscriterium te komen. In deze brief heeft het
kabinet zijn voornemens om tot bijstelling van beleid en uitvoering te komen
gepresenteerd. Het is nu zaak dat deze voornemens die door de Kamer zijn onderschreven
worden geïmplementeerd. In de brief van 2 juni is onder meer aangegeven
dat het van belang is dat binnen de uitvoering een VG-standaard wordt ontwikkeld
voor de beoordeling van de mate van arbeidsongeschiktheid die verband houdt
met moeilijk medisch objectiveerbare aandoeningen. Naar ik inmiddels van het
Tica heb begrepen wordt thans aan een dergelijke standaard gewerkt. Het is
derhalve niet de bedoeling van het kabinet om naast de aangekondigde bijstellingen
van onder meer het Schattingsbesluit en de uitvoeringspraktijk te komen met
aanpassingen van het criterium zelf. 2.2. Begrip «ongeschiktheid tot werken wegens ziekte»
in de ZWDe leden van de fractie van D66 zijn met het kabinet van mening dat het
wenselijk is dat het element «ziekte of gebreken» op dezelfde
wijze als het arbeidsongeschiktheidscriterium wordt gedefinieerd daar dit
de duidelijkheid ten goede komt.Deze leden gaan er van uit dat de huidige praktijk wordt bevestigd, dat
wanneer een werknemer strikt genomen wel in staat is om te werken, maar dat
dit door de omstandigheden die bij het werk horen leidt tot schade van zijn
gezondheid, er door deze zinsnede, in deze situatie sprake blijft van arbeidsongeschiktheid.Naar mijn opvatting is de veronderstelling van deze leden juist. Uiteraard
moet daarbij sprake zijn van een naar objectieve maatstaven gemeten arbeidsongeschiktheid,
die berust op medische bevindingen. Met de voorgestelde wijziging is beoogd
om tot harmonisatie met de WAO/AAW te komen. Er is geen wijziging van de uitvoering
beoogd.Aangezien de aanvankelijke voorgestelde herformulering van het arbeidsongeschiktheidscriterium
in de AAW/WAO wordt geschrapt, dient de aanvankelijke voorgestelde wijziging
van de ZW hieraan te worden aangepast. De desbetreffende aanpassing van dit
onderdeel is meegenomen in de bijgevoegde nota van wijziging. 2.3. Vrijwillige verzekeringDe leden van de VVD-fractie geven te kennen van mening te zijn dat een
verzekerde die zelf een vrijwillige verzekering voor de ZW sluit, de premie
betaalt en zijn eigen ziekteverzuim kan beïnvloeden, een laag verzuim
ook in zijn premie zou moeten terugvinden.Naar aanleiding daarvan merk ik op, dat de bedrijfsverenigingen voor vrijwillig
verzekerden in de praktijk de zogenaamde middenpremie hanteren. Blijkens haar
advies van 29 juni 1994 was de commissie advisering van de toenmalige Sociale
Verzekeringsraad van mening dat het niet toepassen van premiedifferentiatie
bij de vrijwillige verzekering de voorkeur had. Premiedifferentiatie is immers
primair gericht op vergroting van het financiële belang van de individuele
werkgever bij de terugdringing van het ziekteverzuim, aldus de SVr, terwijl
bij de vrijwillige verzekering in het algemeen een aanknopingspunt ontbreekt
om premiedifferentiatie toe te passen. De vrijwillig verzekerde heeft immers
geen enkele invloed op het verzuim van andere verzekerden.Uiteraard kan een vrijwillig verzekerde zijn eigen verzuim beïnvloeden.
Premiedifferentatie zou dan voor elke vrijwillig verzekerde afzonderlijk moeten worden toegepast. Na het van kracht worden van de in artikel
I, onderdeel O, neergelegde wijziging van artikel 68 biedt de wet, eventueel
volgens door het Tijdelijk instituut voor coördinatie en afstemming (Tica)
te stellen regels, aan bedrijfsverenigingen de mogelijkheid tot toepassing
van premiedifferentiatie voor vrijwillig verzekerden. Uiteraard dient daarbij
de vraag te worden beantwoord of invoering van premiedifferentiatie op individuele
basis uitvoeringstechnisch mogelijk is. Naar mijn oordeel kan een en ander
het beste door het Tica zelf worden beoordeeld. 2.4. Wijziging overgangsregeling wet TBA 2.5. Wijziging overgangsregeling wet TZMet genoegen heb ik geconstateerd dat de leden van de D66-fractie kunnen
instemmen met de voorgestelde wijzigingen in het overgangsrecht van de wetten
TBA en TZ. 2.6. Het regresrecht van de werkgeverDe leden van de PvdA-fractie zijn van mening, dat het onderwerp regres
een aparte behandeling behoeft, gelet op de samenhang met toekomstige ontwikkelingen
zoals in de premiedifferentiatie arbeidsongeschiktheidsregelingen. Zij wijzen
op de discussie, die ook bij de invoering van het regresrecht in de Algemene
nabestaandenwet (Anw) is gevoerd.Zij vragen waarom de bezwaren van de Raad van State met betrekking tot
regres in de volksverzekeringen niet in de memorie van toelichting zijn vermeld
en verzoeken of de inzicht kan worden gegeven in het niet openbaar gemaakte
advies van de Raad van State.Het door deze leden genoemde advies had betrekking op een wetsvoorstel,
dat tot doel had het regresrecht uit te breiden naar andere sociale verzekeringswetten.
De kritiek van de Raad van State betrof met name de uitbreiding naar de volksverzekeringen.
Deze kritiek is door deze Raad grotendeels herhaald in zijn advies over de
Algemene nabestaandenwet en daarmee openbaar geworden. Deze leden hebben gelijk,
dat het oorspronkelijke advies nog niet openbaar is. Ik ben voornemens aan
de Koningin nog een nader rapport uit te brengen over dat advies en het wetsvoorstel,
waarop het betrekking had. Het advies zal met het nader rapport openbaar worden
gemaakt. Zoals deze leden bekend is zal ik voorstellen dat oorspronkelijk
wetsvoorstel niet te handhaven. Voor wat betreft de algemene regeling van
het regresrecht is de inmiddels door de Tweede Kamer aanvaarde regeling in
de Anw uitgangspunt. In dat wetsvoorstel is nu een regeling voor collectivering
(het betalen van een afkoopsom voor de claims van de uitvoeringsorganen sociale
verzekeringen aan verzekeraars) opgenomen, die zeer tegemoet komt aan de wens
van de Raad van State, zo kan ik deze leden, die daarnaar vragen, meedelen.De Raad adviseerde met de invoering van het regresrecht te wachten tot
in de praktijk onderzoek was gedaan naar de mogelijkheden tot collectivering.
Dit is inmiddels niet noodzakelijk gebleken, omdat blijkt dat voor wat betreft
de Anw in de praktijk al afspraken omtrent collectivering tussen verzekeraars
en de Sociale Verzekeringsbank zijn te maken.De in het voorliggende wetsvoorstel opgenomen uitbreiding van het regres
naar de werkgever sluit aan bij het regres van de bedrijfsvereniging op grond
van de Ziektewet. Dit verhaalsrecht van de bedrijfsvereniging is reeds opgenomen
in de Ziektewet en werd in genoemd wetsvoorstel ook niet gewijzigd. Dit regres
van de werkgever was ook geen onderwerp van de adviesaanvraag over de uibreiding
van het regres naar de volksverzekeringen. Omdat ten tijde van de adviesaanvrage
de wet TZ in behandeling was, hebben zowel de SER als de SVr gewezen
op het creëren van een met het in de Ziektewet vergelijkbare verhaalsrecht
voor de werkgevers, nu de werkgevers verplicht zijn een aantal weken loon
door te betalen. Het voorstel in dit wetsvoorstel moet dus in het verlengde
van de toenmalige wijziging van de Ziektewet worden gezien en heeft minder
te maken met de onderdelen van het wetsvoorstel tot uitbreiding van het regresrecht,
waarop de kritiek van de Raad van State met name betrekking had.De leden van de fractie van de PvdA zien graag een beschouwing over de
samenhang met de voorstellen ZW/WAO. Zij vragen hierbij ook de bezwaren te
betrekken van de Raad van de Centrale Ondernemingsorganisaties met betrekking
tot het netto-verhaalsrecht en de vergelijking met de malusregeling.Het wijzigingsvoorstel dat in dit wetsvoorstel is opgenomen heeft alleen
betrekking op het regresrecht van de werkgever voor de doorbetaling van loon
tijdens ziekte en voor de overeengekomen aanvullingen op ziekengeld- en en
arbeidsongeschiktheidsuitkeringen. Dit als logisch complement op de in het
kader van het volumebeleid getroffen maatregelen om de werkgever bij ziekte
en arbeidsongeschiktheid een grotere financiële verantwoordelijkheid
toe te kennen.Wat de samenhang met de wetsvoorstellen ZW/WAO betreft merk ik het volgende
op. In het kader van de voorstellen ZW/WAO wordt de financiële verantwoordelijkheid
van de werkgever voor de kosten van ziekte en arbeidsongeschiktheid verder
vergroot. Dit heeft ook gevolgen voor de reikwijdte van het recht van regres
van de werkgever op aansprakelijke derden. In het kader van het wetsvoorstel
uitbreiding loondoorbetalingsplicht bij ziekte wordt de loondoorbetalingsplicht
van de werkgever bij ziekte in beginsel verlengd tot 52 weken. Het regresrecht
heeft alsdan uiteraard ook betrekking op een langere periode.Ook in de wetsvoorstellen inzake de marktwerking WAO komt het regresrecht
aan de orde. Deze voorstellen liggen thans nog ter advisering bij de Raad
van State. De voorstellen behelzen onder meer de integratie van de WAO en
AAW voor werknemers, de intrekking van de AAW en de totstandkoming van afzonderlijke
arbeidsongeschiktheidsregelingen voor zelfstandigen en jonggehandicapten.
In samenhang met de integratie van de WAO en AAW voor werknemers en de intrekking
van de AAW als afzonderlijke volksverzekering stelt het kabinet voor het regresrecht
van de bedrijfsvereniging uit te breiden. In de huidige WAO is een «verhaalsbodem»
ingebouwd (tot het niveau van het minimumloon). Thans kan dit «AAW-deel»
van de WAO-uitkering niet verhaald worden, vanwege het feit dat de volksverzekeringen
geen regres kennen. Wanneer de AAW wordt afgeschaft, vervalt hiermee ook de
rechtsgrond voor het ontbreken van een regresrecht wat betreft de «verhaalsbodem»
in de WAO. Het regresrecht bij arbeidsongeschiktheid van werknemers wordt
automatisch uitgebreid met de «verhaalsbodem». In de regelingen
voor zelfstandigen en jonggehandicapten wordt eveneens voorzien in een regresrecht.Wat de kanttekeningen van de RCO ten aanzien van het voorstel tot invoering
van een regresrecht voor de werkgever betreft kan het volgende worden opgemerkt.De RCO merkt terecht op dat de introductie van een netto-regresrecht betekent
dat de werkgever niet alle kosten bij ziekte kan verhalen. Over het bruto-netto-gedeelte
kan immers geen verhaal plaatsvinden. Dat verhaal plaats vindt op basis van
netto-bedragen is recent in de jurisprudentie (HR 25 februari 1994, NJ 1995 608)
bevestigd in een VOA-zaak. Dit betreft het verhaalsrecht bij ongevallen voor
ambtenaren en is vergelijkbaar met het verhaal van de werkgever. De werkgever
van de ambtenaren (de Staat in deze zaak) heeft dit verhaal. De redenering
daarbij is ook in de artikelsgewijze toelichting (artikel XX) in dit wetsvoorstel uiteengezet. Er wordt uitgegaan van het civiele plafond, dat wil zeggen
het bedrag van de schadevergoeding, dat de veroorzaker zou moeten betalen
wegens het toebrengen van letsel. In het algemeen is die schadevergoeding
niet onderworpen aan belasting. Dit betekent, dat indien het regres wel op
basis van bruto-bedragen zou plaats vinden de veroorzaker meer schadevergoeding
zou moeten betalen dan indien hij rechtstreeks door het slachtoffer tot schadevergoeding
zou zijn aangesproken. Ik stel vast, dat de RCO dat in feite ook erkent en
met alternatieven komt om het verschil tussen de lasten voor de werkgever
en het te verhalen bedrag te kunnen opvangen. De RCO stelt daartoe voor om
het voorgestelde regresrecht aan te vullen met een afdrachtskorting voor de
belasting en premies werknemersverzekeringen. In een dergelijk voorstel kan
ik mij om de volgende redenen niet vinden. In de eerste plaats zou de werkgever
hiermee een voordeel hebben, dat de bedrijfvereniging niet heeft, terwijl
het uitgangspunt van het netto-regres wegens het civiele plafond hetzelfde
is. In de tweede plaats is het de vraag, of een dergelijke afdrachtskorting
effectief kan worden toegepast. Immers het verhaal zal in een concreet geval
moeten worden gedaan. Dit regres van de werkgever kent niet de mogelijkheid
tot collectivering, nu een werkgever slechts incidenteel met een dergelijk
verhaal zal worden geconfronteerd. Het zal dus gaan om een incidentele korting
op de af te dragen belasting. Dit past niet bij een instrument als afdrachtskorting,
dat vooral bedoeld is om werkgevers te stimuleren om laaggeschoold personeel
in dienst te nemen. Tot slot zij opgemerkt dat het mij ontgaat waaruit de vergelijking met
de malusregeling bestaat. Bij de malus worden werkgevers immers geconfronteerd
met kosten, terwijl de introductie van een regresrecht het juist mogelijk
maakt dat kosten worden verhaald.De leden van de fractie van de Partij van de Arbeid vragen voorts hoe
het staat met de samenhang met regresrecht in andere wetten en met de harmonisatie
van regelgeving.De samenhang met regresrecht in andere wetten alsmede de harmonisatie
van regelgeving wordt door het kabinet van groot belang geacht. Het is zeker
het streven van het kabinet op het punt van het regres zoveel mogelijk harmonisatie
in de verschillende sociale verzekeringswetten te bewerkstelligen.De leden van de CDA-fractie herinneren aan de opmerkingen van de SER,
dat de mate waarin regres in de sociale verzekeringen kan bijdragen aan de
toerekening van kosten aan de veroorzaker niet moet worden overschat. Er zijn
immers ook kosten. Het kabinet heeft in het nader rapport bij het wetsvoorstel-Anw
deze opvatting van de SER ondersteund. Dit neemt niet weg, dat het kabinet
heeft overwogen, overigens met de SER, dat het feit, dat regres op zich een
invulling van het beginsel de schade te leggen, waar deze veroorzaakt wordt,
al voldoende reden is de mogelijkheid van regres te regelen.Wat betreft de suggestie om eerst de discussie te voeren over de effecten,
voordat tot invoering wordt overgegaan, heeft het kabinet vastgesteld, dat
die effecten pas goed zijn vast te stellen als het regres is ingevoerd. De
keuze voor het netto-regres is hiervoor reeds toegelicht, dit in antwoord
op de vragen van de fractie van de PvdA. Bij het regres van de werkgever is
collectivering niet mogelijk, omdat het bij collectivering gaat om het vaststellen
van een afkoopsom voor de totale in een jaar te verwachten schade aan uitkeringen,
die een uitvoeringsorgaan heeft door aan die uitkeringerechtigden of hun nabestaanden
toegebrachte schade. Te verwachten is dat een werkgever niet meerdere verhaalsmogelijkheden
in een jaar zal hebben.Overigens ben ik, zoals bij de behandeling van het wetsvoorstel-Anw is
gebleken, al verder gegaan met de collectivering, dan uit de reactie op de
opvatting van de Raad van State bleek. In de andere wetten zal de regeling op dat punt aangepast worden aan die
in de Anw.De leden van de CDA-fractie vragen verder nog om een uiteenzetting over
de verdeling tussen schuld- en risico-aansprakelijkheid.De achtergrond van deze keuze is de volgende. Het «klassieke»
aansprakelijkheidsrecht, waar het regresrecht mede op is gebaseerd, gaat uit
van schuldaansprakelijkheid. Iemand is alleen dan tot schadevergoeding gehouden,
als de schade werd veroorzaakt door zijn schuld. Risicoaansprakelijkheid is
met name de laatste jaren tot ontwikkeling gekomen met als uitdrukkelijke
bedoeling slachtoffers van risicovolle maatschappelijke activiteiten te beschermen.
Uitgangspunt is dat wie, door het uitoefenen van maatschappelijk soms zeer
nuttige, maar niettemin risicovolle, activiteiten, een risico schept waardoor
derden het slachtoffer worden, daar financieel voor verantwoordelijk is.Tijdens de parlementaire behandeling van Boek 6 van het Nieuw Burgerlijk
Wetboek (NBW) is de relatie tussen het regresrecht en risicoaansprakelijkheid
reeds diverse malen ter sprake gekomen (Parl. Gesch. Inv. Boek 6 p. 1404).
Bij de aansprakelijkheden van titel 6.3 (onrechtmatige daad) heeft, zoals
gezegd, de wens voorop gestaan de slachtoffers van ongevallen te beschermen.
Bij de voorbereiding van afdeling 6.3.2 (aansprakelijkheid voor personen en
zaken), zoals deze bij de Vaststellingswet (Stb. 1980, 432 ) is tot stand
gekomen, is uitgangspunt geweest dat de daarin opgenomen risico-aansprakelijkheden
zich niet laten verenigen met een onbeperkte doorwerking daarvan in de regresrechten,
doch dat integendeel op zijn minst een substantiële beperking daarvan
of een vervanging door een eenvoudiger stelsel overweging verdient (Parl.
Gesch. Inv. Boek 6 p. 1412). Onbeperkte doorwerking in de regresrechten zou
betekenen, dat het premieniveau voor de aansprakelijkheidsverzekeringen niet
onaanzienlijk zou stijgen. De NBW-wetgever achtte het niet verantwoord een
dergelijke kostenstijging aan particulieren en bedrijfsleven op te leggen.
Daarnaast werd gevreesd dat een dergelijke stijging van de premies tot gevolg
zou kunnen hebben, dat men nalaat zich te verzekeren tegen aansprakelijkheid.
De controle ter handhaving van de verzekeringsplicht aan de orde in het kader
van de Wet aansprakelijkheid motorrijtuigen (WAM) zou voor Justitie problemen
en aanzienlijke kosten met zich brengen. Soortgelijke gedachten van de NBW-wetgever
zijn ook naar voren gekomen bij de later ingevoegde regeling van de produktaansprakelijkheid
en bij de regeling betreffende de risicoaansprakelijkheden voor gevaarlijke
stoffen en milieuverontreiniging.De argumenten die destijds werden aangevoerd gelden nog steeds. Hoe groter
het risico op aansprakelijkheid, des te hoger de aansprakelijkheidspremies,
maar ook het risico dat men zich niet of onvoldoende verzekert. Daarmee zou
het doel van risico-aansprakelijkheid, slachtofferbescherming, weer in de
knel kunnen komen. Het kabinet wil daarom vasthouden aan een beperking van
het regresrecht tot schuldaansprakelijkheid.De leden van de fractie van het CDA stellen verder de vraag of het regresrecht
alleen voor sociale verzekeringen moet gelden of bijvoorbeeld ook voor gemeenten
die voorzieningen verstrekken. Hoe ruim ziet de regering de uitbreiding van
het regresrecht, zo vragen deze leden.De vragen die deze leden stellen hebben geen betrekking op de in het kader
van het voorliggende wetsvoorstel voorgestelde introductie van een regresrecht
van de werkgever, maar op de voornemens van het kabinet om in sociale zekerheidswetten,
waar zulks nog niet in geregeld is, een regresrecht voor de uitvoerende instanties
op te nemen. Laatstgenoemde voornemens waren opgenomen in het eerdergenoemde
wetsvoorstel uitbreiding regresrecht in de volksverzekeringen. In het nader
rapport naar aanleiding van het advies van de Raad van State zal uiteraard
worden ingegaan op de vraag op welke wijze het kabinet verder vorm en inhoud
zal geven aan de voornemens ten aanzien van de uitbreiding van het regresrecht.
Daarbij zal ook de vraag worden beantwoord welke regelingen voor invoering
van een regresrecht in aanmerking komen.Bij de leden van de D66-fractie bestaat enige onduidelijkheid over de
mogelijkheid van de werkgever om een schadevergoedingsactie in te stellen
tegen de werknemer indien zijn arbeidsongeschiktheid rechtstreeks is te wijten
aan zijn opzet of bewuste roekeloosheid.Allereerst kan hierover worden opgemerkt dat artikel 6: 107a BW de werkgever
een regresrecht geeft in het geval een ander dan de werknemer aansprakelijk
is voor de oorzaak van de ziekte of arbeidsongeschiktheid van de werknemer.
Ingevolge het derde lid van dit artikel is bovendien dit regresrecht beperkt
indien de aansprakelijke persoon een collega-werknemer is. De werkgever kan
dan slechts regres nemen indien de ongeschiktheid tot werken het gevolg is
van de opzet of bewuste roekeloosheid van de collega-werknemer. Deze beperking
vindt zijn rechtvaardiging in het feit dat de dagelijkse omgang op de werkplek
met werktuigen en gereedschappen de werknemer er licht toe zal brengen niet
alle voorzichtigheid in acht te nemen die ter voorkoming van ongevallen noodzakelijk
is. Het is dan redelijk de daaruit voortvloeiende schade die binnen dienstverband
wordt opgelopen voor rekening van de werkgever te laten. Bovendien kan een
onbeperkt regresrecht op een collega-werknemer de verhoudingen op de werkplek
verstoren.Artikel 6: 107a BW (artikel XX van dit wetsvoorstel) geeft de werkgever
geen regresrecht op de werknemer indien deze zelf door opzet of bewuste roekeloosheid
zijn ziekte of arbeidsongeschiktheid heeft veroorzaakt. Het regresrecht beperkt
zich alleen tot het regers op de aansprakelijke derde. Het uitoefenen van
regres is in zo'n situatie uiteraard niet goed denkbaar, omdat een gelaedeerde
niet aansprakelijk jegens zichzelf kan zijn.De leden van de RPF-fractie verwijzen naar de discussie over het regresrecht
bij de Anw en achten het wenselijk, dat de regering een integrale visie presenteert.Deze leden kan worden toegegeven, dat met de discussie bij de Anw en de
discussie in het kader van dit wetsvoorstel de discussie over het regresrecht
wellicht wat versnipperd overkomt. Niettemin zijn naar mijn opvatting alle
van belang zijnde aspecten daarbij zeker aan de orde gekomen. Naar mijn oordeel
kan in het nog uit te brengen nader rapport dat zal worden uitgebracht over
het advies van de Raad van State op het wetsvoorstel uitbreiding van het regresrecht
een integraal overzicht worden geboden wat de voornemens van het kabinet zijn
ten aanzien van het regresrecht. In het voorliggende wetsvoorstel wordt, als
uitvloeisel van de eerder getroffen maatregelen in het kader van het volumebeleid
en met name de Wet TZ, alleen een regeling getroffen ten aanzien van het regresrecht
voor werkgevers.De leden van de RPF-fractie vragen naar de gevolgen van de uitbreiding
van het regresrecht voor de WA-premies. In het algemeen zal de premie toenemen
bij verdergaande mogelijkheden om iemand aansprakelijk te stellen, voorzover
daarvan in de praktijk ook meer gebruik gemaakt zal worden. Het regres van
de werkgever komt in feite in de plaats van de mogelijkheid tot regres, die
de bedrijfsvereniging ook al heeft. Het kan zijn dat werkgevers door het grotere
individuele belang daarvan meer gebruik zullen maken. Dan zal dit uiteindelijk
kunnen doorwerken in de WA-premie.De leden van de RPF-fractie zijn benieuwd naar het standpunt van het kabinet
over de de implicaties voor het regresrecht van de werkgever, indien een onderscheid
zou worden gemaakt tussen «risque social» en «risque professionel».Zoals deze leden veronderstellen, ligt het inderdaad voor de hand dat
werkgevers minder vaak gebruik hoeven te maken van het regresrecht wanneer
in het kader van de arbeidsongeschiktheidsverzekeringen onderscheid tussen
«risque social» en «risque professionel» zou worden
gemaakt. Inderdaad zouden werkgevers dan minder vaak worden geconfronteerd
met kosten in verband met ziekte of arbeidsongeschiktheid. Voor de goede orde
zij hierbij aangetekend dat het maken van een dergelijk onderscheid niet aan
de orde is. Een dergelijke zeer ingrijpende wijziging van het karakter van
de arbeidsongeschiktheidsverzekeringen wordt derhalve door het kabinet niet
overwogen. 3. Wijziging van de Werkloosheidswet 3.1. Artikel 16De leden van de fractie van D'66 vroegen om een indicatie van het moment
waarop het Tica zal adviseren over de inhoudelijke problematiek rond artikel
16, derde lid, van de WW.Het antwoord hierop luidt dat op dit moment niet precies kan worden aangegeven
wanneer het Tica het advies zal uitbrengen. Wel verwacht ik dat advies nog
dit kalenderjaar te zullen ontvangen. 3.2. Kleine kortdurende rechten naast herleefde rechten
op loongerelateerde uitkering en vervolguitkeringHet verheugt mij dat ook de leden van de fractie van D66 van mening zijn,
dat de situatie die in paragraaf 2.2.2 van de memorie van toelichting wordt
beschreven onder de huidige wetgeving tot evident nooit beoogde uitkeringsgevolgen
leidt en dat derhalve aanpassing van de Werkloosheidswet (WW) vereist is.
Zij hebben echter wel bedenkingen met betrekking tot het geven van terugwerkende
kracht aan deze reparatie tot en met 1 maart 1995. Het gaat immers om een
wijziging ten nadele van de WW-gerechtigden. Ook de leden van de VVD-fractie
stellen op dit punt kritische vragen. Zo willen zij weten waarom de betreffende
bepaling juist tot 1 maart 1995 zal terugwerken, en of de terugwerkende kracht
er niet toe zal leiden dat betrokkenen teveel ontvangen uitkering zullen moeten
terugbetalen. Tevens wijzen zij op de in paragraaf 2.2.3 beschreven situatie,
waarin een ongewenst gevolg óók wordt teruggedraaid, maar niet
met terugwerkende kracht. Is de reden die daarvoor in die paragraaf wordt
aangevoerd – namelijk dat in een eerder wetgevingtraject de indruk kan
zijn gewekt dat bewust voor de betreffende situatie is gekozen – niet
net zo goed aanwezig voor de in paragraaf 2.2.2. bedoelde situatie?Het antwoord op de eerste vraag van de leden van de VVD-fractie is, dat
op 1 maart 1995 de wetswijziging in werking is getreden die het betreffende
probleem veroorzaakt (wet van 22 december 1994, Stb. 955). In die wet werd
onder meer in de WW een nieuw soort uitkeringsrecht geïntroduceerd, te
weten het recht op kortdurende uitkering. Dit recht kwam te staan naast het
reeds in de WW geregelde recht op loongerelateerde uitkering en vervolguitkering.
Zowel voor het recht op kortdurende uitkering, als voor het recht op loongerelateerde
uitkering en vervolguitkering geldt, dat een relevant arbeidsurenverlies voorwaarde
is voor het ontstaan van het recht op uitkering. Dat wil zeggen: het moet
gaan om een verlies van ten minste 5 of – indien men minder dan 10 uren
per kalenderweek werkte – van ten minste de helft van het aantal arbeidsuren
per kalenderweek.De systematiek van de WW is zodanig, dat een voor het bereiken van de
maximumduur geëindigd recht kan herleven, voor zover geen nieuw recht
op loongerelateerde uitkering of vervolguitkering is opgebouwd. Oftewel: heeft
iemand recht op loongerelateerde uitkering en vervolguitkering op een
basis van 20 verloren arbeidsuren en gaat hij, voordat de maximumduur daarvan
is bereikt, drie maanden gedurende 20 uur per week werken, dan herleeft zijn
uitkering op het moment dat hij de betreffende arbeid verliest. Omdat ter
zake van het nieuwe werk niet aan de wekeneis was voldaan, heeft betrokkene
immers geen nieuw recht op uitkering. Zou betrokkene in hetzelfde voorbeeld
zeven maanden 30 uur per week zijn gaan werken, dan is in ieder geval een
nieuw recht op uitkering ontstaan. Er is immers opnieuw aan de wekeneis voldaan.
Is daarnaast aan de jareneis voldaan, dan herleeft het oude recht op loongerelateerde
uitkering en vervolguitkering niet, maar ontstaat in plaats daarvan een nieuw
recht op loongerelateerde uitkering en vervolguitkering, en wel voor 30 uur
per week. Is niet aan de jareneis voldaan, dan zal het recht op loongerelateerde
uitkering en vervolguitkering herleven voor 20 uur per week, en daarnaast
zal een recht op kortdurende uitkering ontstaan met een omvang van 10 uur.
De reden dat in dit laatste geval niet is gekozen voor het laten ontstaan
van een recht op kortdurende uitkering voor 30 uur per week, zonder het recht
op loongerelateerde uitkering en vervolguitkering te laten herleven, is dat
betrokkene aldus door de werkaanvaarding in een slechtere positie terecht
zou kunnen komen dan indien hij het werk niet zou hebben aanvaard. Immers,
op het moment dat de eerste uitkering wegens werkhervatting eindigt, zal het
vaak zo zijn dat het duurrestant van het recht op loongerelateerde uitkering
en vervolguitkering op dat moment langer is dan een half jaar (de duur van
de kortdurende uitkering), terwijl indien de werkhervatting in de loongerelateerde
fase plaatsvond, het restant van de uitkering veelal ook hoger zal zijn.De beschreven regeling werkt op dit moment zo uit dat ook degene –
uitgaande van het laatste voorbeeld – die niet voor 30 uur, maar voor
21 uur werk hervat, naast het voor 20 uur herleefde recht op loongerelateerde
uitkering en vervolguitkering, een recht op kortdurende uitkering krijgt,
en wel een recht voor 1 uur per week. De argumentatie dat dat niet kan omdat
in dit geval minder dan 5 arbeidsuren zijn verloren gaat hier niet op: het
arbeidsurenverlies is immers 21.Het is duidelijk, dat dit resultaat nooit bedoeld is. Bedoeld is ook in
dit soort situaties voor het onstaan van het recht op kortdurende uitkering
de eis van een relevant arbeidsurenverlies te stellen. Dat blijkt alleen al
uit het feit dat in artikel 52a WW expliciet naar art. 16 WW wordt verwezen.
Een extra argument kan daarnaast worden ontleend aan het feit dat in de Wet
van 22 december 1994, Stb. 955, is geregeld dat kleine rechten niet kunnen
herleven (het nieuwe art. 21, tweede lid, WW). Bij het opstellen van de regelgeving
is indertijd per ongeluk geen rekening gehouden met de – op zich uitzonderlijke –
situatie die in het bovenstaande is beschreven. Naar de mening van het kabinet
gaat het hier derhalve inderdaad om een evident nooit beoogd gevolg, dat zo
zwaarwegend is dat reparatie met terugwerkende kracht wenselijk is. Anders
dan in het geval van de situatie die in paragraaf 2.2.3 van de memorie van
toelichting is beschreven, is op dit punt ook nooit de indruk gewekt dat bewust
voor de betreffende situatie is gekozen. Integendeel: was men zich de situatie
ten tijde van het opstellen van de regelgeving bewust geweest, dan had dat
al direct tot reparatie geleid. Het verschil tussen de reparatie genoemd in
paragraaf 2.2.3 en die genoemd in paragraaf 2.2.2 is, dat het in het eerste
geval gaat om een reparatie van een onvoorzien gevolg van een regeling die
op zich gewenst is en – zoals in de memorie van toelichting op het wetsvoorstel
dat leidde tot de wet van 22 december 1994, Stb. 955 is gesteld – bewust
in stand is gelaten. Door deze woorden in de memorie van toelichting kan de
indruk zijn gewekt dat ook het in paragraaf 2.2.3 van de voorliggende wet
gesignaleerde gevolg door het kabinet als gewenst gevolg werd ervaren. Voor
de in paragraaf 2.2.2 beschreven situatie geldt dit niet. Integendeel,
zoals hiervoor is betoogd kan uit de wet van 22 december 1994, Stb. 955 en
de daaraan ten grondslag liggende stukken juist worden afgeleid, dat het in
paragraaf 2.2.2 beschreven gevolg niet werd beoogd.In antwoord op de vraag van de leden van de fractie van de VVD, of het
met terugwerkende kracht repareren van de ongewenste situatie betekent dat
betrokkenen teveel betaalde uitkering moeten terugbetalen, kan het volgende
worden opgemerkt. Allereerst zal de situatie waar het hier om gaat zich slechts
zeer sporadisch voordoen. Immers, het oudste, herlevende recht, is een recht
op loongerelateerde uitkering en vervolguitkering. Dit impliceert dat ter
zake van dat recht aan de 4 uit 5-eis of, ingevolge het in de Wet van 22 december
1995, Stb. 955, opgenomen overgangsrecht: de 3 uit 5-eis, is voldaan. Aangezien –
anders dan bij de beoordeling van de vraag of aan de wekeneis is voldaan –
voor de vraag of ter zake van een nieuwe werkloosheid aan de jareneis is voldaan,
reeds voor een eerder recht in aanmerking genomen gewerkte jaren wederom mogen
worden meegeteld, zal het veelal zo zijn dat betrokkene ter zake van de nieuwe
werkloosheid aan die eis voldoet. Alsdan ontstaat een nieuw recht op loongerelateerde
uitkering en vervolguitkering, en is de situatie waar het hier om gaat niet
aan de orde. In de naar verwachting weinige gevallen dat deze situatie zich
in de praktijk echter toch voordoet, zal de wetswijziging er inderdaad toe
leiden dat teveel betaalde uitkering zal moet worden terugbetaald. Overigens
wordt daarbij opgemerkt dat de hoogte van het teveel betaalde bij samenloop
met een loongerelateerde uitkering veelal zodanig zal zijn, dat betrokkene
in gemoede niet kon verwachten het bedrag te mogen houden. Immers, nu ook
de in paragraaf 2.2.3 van de toelichting beargumenteerde wijziging nog niet
in werking is, zal voor 1 uur kortdurende uitkering 70% van het minimumloon
kunnen worden ontvangen. Bij samenloop met een vervolguitkering – en
dat zal zich het meest voordoen – zal de facto (uitzonderingen daargelaten)
niets hoeven te worden terugbetaald, omdat de in art. 35b WW opgenomen anticumulatiebepaling
ertoe leidt dat bij samenloop van dergelijke uitkeringen uiteidelijk in totaal
maximaal 70% van het minimumloon wordt uitbetaald. Aangezien ook de losse
vervolguitkering veelal die hoogte heeft, zal het met terugwerkende kracht
wegvallen van de kortdurende uitkering dan geen inkomensgevolgen hebben. 3.3. Uitbetaling uitkering aan derdenVoor de leden van de CDA-fractie is de voorgestelde wijziging betreffende
de uitbetaling van de uitkering aan derden niet duidelijk. Zij vragen een
nadere toelichting op de conclusie van de regering – welke conclusie
door de leden van de D66-fractie wordt gedeeld – dat het zonder machtiging
uitbetalen van de uitkering aan derden zich niet zou lenen voor delegatie
en dat derhalve aan het advies van de SVr geen gevolg moet worden gegeven.Naar aanleiding hiervan merk ik op dat in de memorie van toelichting de
redenen waarom deze regeling zich niet leent voor delegatie duidelijk zijn
aangegeven. Naast de meer algemene overweging dat het aantal delegatiebepalingen
in een regeling zoveel mogelijk moet worden beperkt, gaat het hierbij om het
beginsel dat een rechthebbende op een uitkering deze zelf in ontvangst moet
kunnen nemen. Bij het zonder machtiging betalen van een uitkering aan derden
bij uitvoeringsregeling wordt op deze fundamentele rechtspositie een uitzondering
gemaakt. De regering heeft er daarom de voorkeur aan gegeven in de wet zelf
vast te leggen in welke gevallen een uitkering zonder machtiging van de betrokkene
aan derden kan worden betaald. 3.4. Melding ongevallen en beroepsziektenDe leden van de VVD-fractie stellen ten aanzien van de voorgestelde procedure
van melding van ongevallen en beroepsziekten de vraag of hiermee een andere
reguliere ziekmeldingsprocedure wordt gedubbeld, dan wel dat dubbeling juist
wordt voorkomen.Het voorstel om aan het thans bestaande meldingsformulier een vijfde doordrukblad
ten behoeve van de bedrijfsvereniging toe te voegen beoogt, zoals in de memorie
van toelichting is vermeld, de bedrijfsvereniging in staat te stellen om te
beoordelen of bij ziekte als gevolg van een ongeval, na twee of zes weken
ziekteverzuim ziekengeld moet worden uitgekeerd. Het doordrukblad bevat immers
voor die beoordeling rechtstreeks relevante informatie, die op deze wijze
direct beschikbaar is. De voorgestelde meldingsprocedure vormt dus een aanvulling
op de beoordelingsprocedure door de bedrijfsvereniging na de eigen-risicoperiode
van de werkgever en staat los van de ziekmeldingsprocedure.Het verheugt mij dat de leden van de fractie van D'66, in afwachting van
de ontwikkelingen met betrekking tot de heroriëntatie op de Arbeidsomstandighedenwet,
kunnen instemmen met de handhaving van de thans in artikel 9 van de Arbeidsomstandighedenwet
geregelde meldingsrouten, namelijk de melding van ernstige ongevallen en beroepsziekten
aan de Inspectiedienst SZW en van overige ongevallen bij de Minister van SZW.
Met deze leden ben ik van mening dat goede informatie over de procedures onontbeerlijk
is. 3.5. Tijdelijke regeling inkoop arbeidsbemiddelingDe leden van de fracties van de PvdA, de VVD en D66 stellen vragen over
de regeling met betrekking tot inkoop van arbeidsbemiddeling van moeilijk
plaatsbare werkloze werknemers.De leden van de PvdA-fractie vragen waarom voor de inkoop arbeidsbemiddeling
niet is gekozen voor een wijziging van de Werkloosheidswet of van de Osv.De regeling die in artikel XXXV van de Veegwet is opgenomen betreft een
tijdelijke regeling. De definitieve regeling inkoop van bemiddeling voor moeilijk
plaatsbare werklozen wordt geregeld via de Invoeringswet op de Arbeidsvoorzieningswet
1996. In het wetsvoorstel Invoeringswet Arbeidsvoorzieningswet zal worden
voorgesteld om de Werkloosheidswet en de Algemene Bijstandswet te wijzigen
om de inkoop van scholing en bemiddeling door sociale zekerheidsorganen ten
behoeve van moeilijk plaatsbare werkzoekenden mogelijk te maken.Voorgesteld zal worden om in de Werkloosheidswet, in het hoofdstuk Voorzieningen,
de bedrijfsverenigingen expliciet een reïntegratietaak te geven en de
bevoegdheid voor de bedrijfsverenigingen te creëren om gebudgetteerd
uitgaven te doen ten behoeve van de uitstroombevordering, waaronder de inkoop
van scholing en bemiddeling van moeilijk plaatsbare werkloze werknemers ten
laste van het Algemeen werkloosheidsfonds.Verder wordt voorgesteld om in de ABW een bevoegdheid te creëren
op grond waarvan de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid ten laste
van 's Rijks kas bij of krachtens een algemene maatregel van bestuur een uitkering
kan verstrekken aan gemeenten ten behoeve van de inkoop van scholing en bemiddeling
voor moeilijk plaatsbare bijstandgerechtigden.Deze tijdelijke regeling is noodzakelijk om te kunnen voldoen aan de afspraken
met betrekking tot de bedrijfsverenigingen, die in het kader van de
met sociale partners gesloten partijenovereenkomst inzake de hoofdlijnen voor
de toekomst van Arbeidsvoorziening van 22 december 1994 zijn gemaakt. Afgesproken
is dat het mogelijk wordt gemaakt dat bedrijfsverenigingen in 1995 15 miljoen,
in 1996 35 miljoen, in 1997 45 miljoen en in 1998 en 1999 50 miljoen bij de
Arbeidsvoorzieningsorganisatie kunnen besteden. Door artikel XXXV wordt mogelijk
gemaakt dat de bedrijfsverenigingen dit geld voor inkoop van scholing en bemiddeling
bij de Arbeidsvoorzieningsorganisatie kunnen besteden. De afspraken met betrekking
tot de gemeenten (in 1996 35 miljoen, oplopend tot 50 miljoen in 1999) worden
geregeld in het wetsvoorstel Invoeringswet. Dit in antwoord op de vraag van
de leden van de PvdA-fractie. Omdat afgesproken was dat het mogelijk zou moeten
zijn dat bedrijfsverenigingen in 1995 15 miljoen zouden kunnen besteden was
het noodzakelijk de tijdelijke inkoop voor bedrijfsverenigingen via een wetsvoorstel
te regelen dat naar verwachting zo snel mogelijk in werking zou kunnen treden.
Voor de gemeenten wordt via de begroting van het ministerie van Sociale Zaken
en Werkgelegenheid een bedrag van 35 miljoen voor inkoop voor 1996 beschikbaar
gesteld. Omdat deze tijdelijke inkoopregeling tevens een onderdeel van het
grote stedenbeleid vormt, komen alleen de 19 steden waar het grote stedenbeleid
zich op richt hiervoor in aanmerking.De leden van de PvdA-fractie vragen hoe de redactie van dit artikel zich
verhoudt tot de ontvlechtingsoperatie. Deze leden vragen of de uitvoeringsinstellingen
niet de bevoegdheid moeten krijgen om contracten te sluiten met de Arbeidsvoorzieningsorganisatie
in plaats van de bedrijfsvereniging.Door de ontvlechtingsoperatie worden de in de Osv neergelegde verantwoordelijkheden
niet gewijzigd. Dat betekent dat de bedrijfsverenigingen verantwoordelijk
zijn voor de uitvoering van de sociale verzekeringswetten en dus ook voor
de inkoop van scholing en bemiddeling van moeilijk plaatsbare werklozen. De
uitvoeringsinstelling kan alleen een contract met de Arbeidsvoorzieningsorganisatie
sluiten als de bedrijfsvereniging haar daartoe het mandaat heeft gegeven.Tevens willen deze leden weten waarom is gekozen voor een algemeen budget
en hoe de verdeling van dit budget plaatsvindt over de regio's. Op basis van artikel XXXV, vierde lid, is aan het Tica de bevoegdheid
gegeven om aan de bedrijfsvereniging een budget toe te kennen.Omdat op dit moment de Osv geen regio-indeling kent, hoeft het bedrag
niet verdeeld te worden over regio's. De bedrijfsvereniging bepaalt (in de
toekomst op basis van de gezamenlijke categorisering) welke moeilijk plaatsbare
werkloze welk trajectplan mag volgen en welk bedrag daaraan wordt besteed.De leden van de VVD-fractie stellen dat waar het gaat om de ministeriële
goedkeuring van de door het Tica vast te stellen regels omtrent de uitvoering
van de tijdelijke regeling inkoop arbeidsbemiddeling en omtrent de verdeling
van het budget vooruitgelopen wordt op de nieuwe Arbeidsvoorzieningswet. Zij
achten dit niet juist.Ik meen met het bovenstaande duidelijk gemaakt te hebben dat met de Veegwet
niet vooruitgelopen wordt op de nieuwe Arbeidsvoorzieningswet.Bovendien vragen de leden van de VVD-fractie zich af waarom een aparte
ministeriële goedkeuring noodzakelijk is. Dat de Tica-regels ministeriële
goedkeuring behoeven heeft te maken met het feit dat voorkomen moet worden
dat de door het Tica te stellen regels met de eventuele nadere regelgeving
bij of krachtens algemene maatregel van bestuur ten aanzien van inkoop op
grond van de Arbeidsvoorzieningswet niet met elkaar verenigbaar zijn. De leden
van deze fractie stellen voor om de bepaling zodanig te wijzigen dat bepaald
wordt dat de Tica-regelgeving niet onverenigbaar met de wet mag
zijn. Ik geef de voorkeur aan een preventieve goedkeuring boven een toetsing
achteraf. Bovendien zal de goedkeuring alleen tot het bovengenoemde element
beperkt blijven.De leden van de D66-fractie vragen of bedrijfsverenigingen ook elders
(niet bij Arbeidsvoorziening) diensten mogen inkopen ter bemiddeling van moeilijk
plaatsbare werkloze werknemers.Op basis van het artikel XXXV kunnen bedrijfsverenigingen alleen inkopen
bij Arbeidsvoorziening. Het gaat tenslotte om de uitwerking van de partijenovereenkomst.
In de definitieve inkoopregeling wordt de bedrijfsvereniging wel de mogelijkheid
geboden om bij derden in te kopen.Verder willen de leden van de D66-fractie weten wat er gebeurt als er
onenigheid bestaat tussen de bedrijfsvereniging en de Arbeidsvoorzieningsorganisatie
over de indicatie en hoe het artikel betreffende de tijdelijke regeling inkoop
arbeidsbemiddeling zich verhoudt tot de Stroomlijningsnotitie van 24 augustus
1995.Aangezien de bedrijfsvereniging betaalt, bepaalt de bedrijfsvereniging
ook voor welke moeilijk plaatsbare werkloze werknemer het inkoopbudget wordt
aangewend. Thans is procesgerichte samenwerking tussen de Arbeidsvoorzieningsorganisatie,
de bedrijfsverenigingen en de gemeentelijk sociale diensten in ontwikkeling.
De hoofdlijnen daarvoor zijn neergelegd in de kabinetsstandpunten inzake de
evaluatie van de Arbeidsvoorzieningswet en de toekomst van de uitvoeringsorganisatie
werknemersverzekeringen. In de uitwerking wordt voorzien door de samenwerkingspartners
zelf. Onderdeel van de samenwerking is een gezamenlijke categorisering van
werkzoekenden in termen van afstand tot de arbeidsmarkt. Die categorisering
moet de basis vormen voor het aanwijzen van werkzoekenden (door uitkeringsorganen)
voor bemiddelingsactiviteiten.De notitie «Stroomlijning van gesubsidieerde arbeid: naar een brede
inschakeling van werkzoekenden» heeft betrekking op gesubsidieerde arbeid.
De inkoop van scholing en bemiddeling door bedrijfsvereniging heeft betrekking
op het bemiddelen van werklozen naar regulier betaalde arbeid. Pas als blijkt
dat het niet lukt om een werkloze te bemiddelen naar regulier betaalde arbeid
komen de maatregelen genoemd in de Stroomlijningsnotitie eventueel in aanmerking.De leden van de D66-fractie vragen welke gegevens over de moeilijk plaatsbare
werkloze werknemer, zonder toestemming van deze werknemer, door de bedrijfsvereniging
aan de Arbeidsvoorzieningsorganisatie kunnen worden verstrekt in het kader
van de inkoop.Het gaat om die gegevens, die de Arbeidsvoorzieningsorganisatie nodig
heeft om goede dienstverlening aan te kunnen bieden aan de bedrijfsverenigingen.
De Arbeidsvoorzieningsorganisatie heeft gegevens nodig om advies te geven
over een te volgen trajectplan (met bijvoorbeeld scholing, bemiddelingsactiviteiten
etc) voor de betrokken werkloze. Hiermee wordt ook voorkomen dat de werkzoekende
bij verschillende instanties dezelfde gegevens op moet geven. 4. Afschaffing overgangsrecht kinderbijslag voor kinderen
van 18 jaar en ouderDoor alle fracties die een bijdrage aan het voorlopig verslag hebben geleverd
zijn met betrekking tot de afschaffing van de kinderbijslag voor 18-plussers
de nodige vragen gesteld en opmerkingen gemaakt. Ik zal hier graag nader op
ingaan. De leden van de fractie van de PvdA stellen de vraag welke samenhang er
bestaat tussen de afschaffing van de kinderbijslag voor 18-plussers en de
voorgestelde aanpassing van de formulering in de JWG.Het afschaffen van het overgangsrecht in de AKW heeft tot gevolg dat er
een nieuw criterium moet worden geformuleerd voor de bepaling of en wanneer
een schoolverlater een «jongere» in de zin van de Jeugdwerkgarantiewet
(JWG) is. In de huidige bepalingen van de JWG wordt hiervoor immers aangesloten
bij het wel of niet volgen van onderwijs of een beroepsopleiding waarbij aanspraak
bestaat op kinderbijslag ingevolge de AKW.Het nieuwe onderdeel g van artikel 2, derde lid, JWG bepaalt dat een persoon
die onderwijs of een beroepsopleiding volgt waarvan het tijdsbeslag ten minste
19 uur per week is, niet tot de JWG-doelgroep behoort (tenzij dit gebeurt
in het kader van een voorbereidingsovereenkomst). Op het moment dat een persoon
een niet-erkende opleiding van minder dan 19 uur gaat volgen (en voldoet aan
de overige in de wet gestelde voorwaarden), gaat zijn zoektijd voor de JWG
in. Indien hij vervolgens binnen een tijdvak van 12 maanden zes maanden of
langer werkloos is geweest, dan is hij een jongere in de zin van de JWG. Voor
zover de niet-erkende opleiding die hij volgt meer dan 6 uur per week in beslag
neemt en naar het oordeel van de arbeidsvoorzieningsorganisatie noodzakelijk
is voor de verbetering van zijn kansen op een reguliere arbeidsplaats, dan
kan het volgen van de opleiding worden gecombineerd met een JWG-dienstbetrekking
(artikel 13, derde lid, JWG).Door de leden van de CDA-fractie wordt gevraagd wat nu de inhoudelijke
argumentatie is om tot deze afschaffing over te gaan. Zij wijzen er daarbij
op dat zij reeds bij de behandeling van het wetsvoorstel prestatiebeurs hun
bezwaren hiertegen hadden kenbaar gemaakt.Het kabinet heeft uiteraard nota genomen van de bezwaren die tegen dit
onderdeel naar voren zijn gebracht bij de parlementaire behandeling van het
wetsvoorstel prestatiebeurs. Het kabinet heeft echter gemeend dit voorstel
toch te moeten doorzetten omdat het onwenselijk én onnodig wordt geacht
om nog langer twee systemen voor studeren met behulp van een financiële
tegemoetkoming van overheidswege naast elkaar te laten bestaan.Het kabinet acht dit ongewenst omdat het studeren met kinderbijslag op
die manier een alternatief zou kunnen worden voor diegenen die studiefinanciering,
met de daarbij behorende voorwaarden, niet aantrekkelijk genoeg achten. Ook
het ontbreken van de mogelijkheid om vanuit de kinderbijslag eisen te stellen
aan de inhoud en kwaliteit van de gevolgde opleiding wordt daarbij als een
probleem gezien.Het kabinet acht het daarnaast ook onnodig omdat het scala aan opleidingen
dat met studiefinanciering kan worden gevolgd dermate uitgebreid is dat er
geen noodzaak bestaat voor alternatieve tegemoetkomingen. Ook studeren in
het buitenland met studiefinanciering, hoewel niet onbeperkt, behoort daarbij
tot de mogelijkheden.Zowel de leden van de CDA-fractie als de fractie van GroenLinks vragen
zich af of de voorgestelde maatregel de plannen van het kabinet om de instroom
in het leerlingwezen te bevorderen niet remt.Het kabinet verwacht een dergelijk effect niet. Het wetsvoorstel vermindering
afdracht loonbelasting en premie voor de volksverzekering biedt aan werkgevers
die een leerling in het leerlingwezen een dienstbetrekking aanbieden, de mogelijkheid
jaarlijks een bedrag van f 4500 (op basis van een 32-urige werkweek)
in mindering te brengen op hun afdracht, mits de leerling een inkomen heeft
dat niet boven het in de wet vastgelegde toetsloon uitkomt. Deze faciliteit
sluit aan bij het door werkgevers naar voren gebrachte probleem dat de arbeidskosten
te hoog zouden zijn om leerlingen in dienst te nemen. De in de wet gevolgde systematiek van de koppeling aan een dienstbetrekking sluit eveneens
aan bij het principe van het leerlingwezen als duale leerweg waarin werken
(met een arbeidsovereenkomst) en opleiding (met een leerovereenkomst) worden
gecombineerd. Op het moment heeft 94% van de leerlingen in het leerlingwezen
een arbeidsovereenkomst.Het kabinet heeft met genoegen geconstateerd dat de voorgestelde aanpassing
van de delegatiebepaling, waardoor bij algemene maatregel van bestuur voor
1996 zowel het basiskinderbijslagbedrag als de rangordebedragen extra kunnen
worden verhoogd, de warme instemming heeft verkregen van de leden van de CDA-fractie.De leden van de VVD-fractie vragen in hoeverre arbeidmarktrelevantie voor
het kabinet aanleiding kan zijn om voor een bepaalde opleiding toch een (studiefinancierings)voorziening
te realiseren.Het kabinet wil er hierbij op wijzen dat het in eerste instantie aan particuliere
instellingen zelf is om te bepalen of zij bij de vaststelling van aard en
inhoud van de aan te bieden opleiding rekening willen houden met de voorwaarden
die vanuit de Wet op de Erkende Onderwijsinstellingen (WEO) worden gesteld.
Indien een instelling meent dat aan de voorwaarden wordt voldaan kan bij het
ministerie van OCW een verzoek tot erkenning worden ingediend. Indien een
dergelijke erkenning is verkregen en de opleiding voldoet aan de uren-norm
en de zwaarte-eis die vanuit de Wet op de studiefinanciering worden gesteld,
kan de opleiding vervolgens met studiefinanciering worden gevolgd.In deze erkenningsprocedure speelt arbeidsmarktrelevantie geen rol.Wèl bestaat de mogelijkheid dat opleidingen, die niet erkend zijn
en waarvoor geen studiefinanciering kan worden verkregen, maar die wèl
als arbeidsmarktrelevant worden beschouwd, met behoud van een (bijstands)uitkering
kunnen worden gevolgd. Op die manier bestaat er dus naar de mening van het
kabinet al voldoende mogelijkheid om een arbeidsmarktrelevante opleiding te
volgen met behulp van een financiële tegemoetkoming van overheidswege.De leden van de fractie van D66 kunnen instemmen met de wijze waarop het
kabinet de afschaffing van de kinderbijslag voor 18-plussers thans heeft vorm
gegeven. Met name de keuze om de rechten van bestaande rechthebbenden volledig
te handhaven spreekt hen aan. Het kabinet heeft, dit mede in reactie op de
opmerking van de leden van de RPF-fractie, met name vanwege de alom aangevoerde
kritiek tegen het te beperkte overgangsrecht, zoals bijv. verwoord in de motie-Schuurman
c.s. (Kamerstukken I, 1994/95, 24 094, nr 261 E) in samenhang met het
korte tijdsbestek waarop deze maatregel van kracht zou worden, besloten om
thans voor deze zogenaamde eerbiedigende werking te kiezen.Door de leden van de fractie van GroenLinks zijn opmerkingen gemaakt over
de fiscale tegemoetkoming als laatste alternatief voor diegenen die niet in
aanmerking komen voor kinderbijslag of studiefinanciering.Ik kan de zienswijze van deze leden dat dit alternatief voor veel ouders
met een laag inkomen of een uitkering een hoge drempel zou opwerpen niet delen.
Het gaat hier om een forfaitaire tegemoetkoming zónder drempelbedrag
of drempelpercentage. De inhoud en vormgeving van deze fiscale faciliteit
is dus zodanig dat dit voor mensen in de lagere inkomensklassen niet bezwaarlijk
behoeft te zijn. Met de Sociale Verzekeringsbank is afgesproken dat in het
op te stellen voorlichtingsmateriaal over de afschaffing van de kinderbijslag
voor 18-plussers expliciet aandacht zal worden besteed aan de mogelijkheid
van de fiscale faciliteit. Op die manier wordt voorkomen dat onbekendheid
met deze faciliteit er toe leidt dat er geen gebruik van wordt gemaakt. De constatering van zowel de leden van de fractie van GroenLinks als
die van de RPF dat deze fiscale faciliteit voor mensen met hogere inkomens
tot een hogere tegemoetkoming leidt dan bij mensen in de lagere inkomensklassen
is juist. Dit inkomensafhankelijke element ontbreekt inderdaad bij de thans
bestaande tegemoetkoming via de kinderbijslag maar speelt daarentegen bij
de studiefinanciering en de tegemoetkoming in de studiekosten juist in tegenovergestelde
zin. Het progressieve (nivellerende) karakter van het Nederlandse belastingregime
leidt er naar de mening van het kabinet echter onontkoombaar toe dat fiscale
aftrekposten een denivellerend karakter hebben. Het feit dat de bestaande
tegemoetkomingsregelingen (AKW, Wsf, temoetkoming studiekosten en fiscale
aftrek) een geheel verschillend karakter hebben, heeft tot nu toe nooit tot
de conclusie geleid dat hier sprake zou zijn van ongerechtvaardigde verschillen.
Het kabinet ziet dan ook niet in waarom hiervan bij het wegvallen van één
van de bestaande tegemoetkomingen ineens wèl sprake zou zijn. 5. ProefplaatsingDe leden van de fractie van D66 vragen om voorbeelden waarin de reïntegratie-uitkering
niet gelijk is aan de WW-uitkering die zou zijn verstrekt indien geen proefplaatsing
zou hebben plaatsgevonden.In antwoord hierop breng ik het volgende onder de aandacht.De WW kent, zoals bekend, twee soorten uitkeringsrechten: een recht op
loongerelateerde uitkering en een – daarop aansluitend – recht
op vervolguitkering op sociaal minimumniveau. In de regel betekent de overgang
van loongerelateerde WW-uitkering naar de vervolguitkering een inkomensachteruitgang.Het kan zich voordoen dat iemand korter dan drie maanden voordat het loongerelateerde
recht zou overgaan in een – lager – recht op vervolguitkering
in verband met proefplaatsing een verzoek om reïntegratie-uitkering doet.
Als de bedrijfsvereniging dat verzoek honoreert is de hoogte van de reïntegratie-uitkering
gedurende de gehele periode van proefplaatsing – drie maanden –
gelijk aan het bedrag van de WW-uitkering dat betrokkene op de eerste dag
van de proefplaatsing zonder die plaatsing zou hebben ontvangen. Dit volgt
uit artikel 63, zesde lid, van de WAO, zoals dat wordt voorgesteld bij het
voorstel van wet tot wijziging van een aantal sociale verzekeringswetten (Wet
afschaffing malus en bevordering reïntegratie; 24 221). Vanaf de
datum waarop zonder proefplaatsing de bovengenoemde overgang zou hebben plaatsgehad
bedraagt de reïntegratie-uitkering meer dan de WW-uitkering die betrokkene
zonder proefplaatsing zou hebben ontvangen. Dit verschijnsel doet zich ook
voor indien tijdens de periode van proefplaatsing het recht op vervolguitkering
bij afwezigheid van die plaatsing zou zijn geëindigd.De leden van de fractie van D66 vragen ook naar de positie van de werkgever
indien de werknemer geen reïntegratie-uitkering wordt toegekend.In antwoord hierop merk ik het volgende op.Uit paragraaf 2.7 van het algemeen deel van de memorie van toelichting
bij het onderhavige wetsvoorstel blijkt dat de systematiek van de proefplaatsing
erop is gericht, op het verzoek om reïntegratie-uitkering te beslissen
voordat de overeenkomst tot proefplaatsing wordt aangegaan.Als de reïntegratie-uitkering achterwege blijft omdat het verzoek
daartoe volgens de bedrijfsvereniging te kort voor de beoogde aanvang van
de proefplaatsing is geschied, kunnen werkgever en WW-gerechtigde altijd een
andere aanvangsdatum afspreken. De WW-gerechtigde kan dan het verzoek om reïntegratie-uitkering
aanpassen. Als de afwijzing op een andere grond geschiedt kunnen werkgever
en WW-gerechtigde hun beoogde proefplaatsing zodanig inrichten
dat de redenen voor afwijzing worden weggenomen, zodat het tot een nieuw verzoek
om reïntegratie-uitkering kan komen.Overigens merk ik voor de goede orde op dat ingevolge de bijgevoegde nota
van wijziging het desbetreffende artikel dat de proefplaatsing regelt (artikel
63, tweede lid, van de WAO dat wordt gewijzigd via artikel XLIV van het onderhavige
wetsvoorstel) meer in overeenstemming wordt gebracht met de systematiek van
de Algemene wet bestuursrecht. II. Artikelen Artikel 33 AAW en 44 WAO in geval van WSW-arbeidDe leden van de Partij van de Arbeid vragen om een reactie op het voorstel
om in de Veegwet een wijziging op te nemen van artikel 33 AAW en 44 WAO. Zij
merken op dat de daarin geregelde bescherming van oude uitkeringsrechten in
geval van WSW-arbeid voor betrokkenen nogal eens tot een nadelige situatie
leidt. Zij noemen daarbij als voorbeeld een situatie waarin iemand na 20 jaar
WSW-arbeid uitvalt, waarna het dagloon volgens deze leden op basis van 33
AAW/44 WAO niet wordt gebaseerd op het (hogere) WSW-loon, maar op het oude
dagloon. Deze leden stellen voor de regeling zo aan te passen dat als het
beschermingsartikel tot nadeel strekt, het niet wordt toegepast.Een wetswijziging wordt door mij niet overwogen. Op grond van artikel
40, derde lid, van de WAO is namelijk reeds een regeling getroffen die naar
mijn mening situaties als door deze leden bedoeld ondervangt (Stcrt. 1982,
80, laatstelijk gewijzigd bij ministeriële regeling van 30 maart 1995,
Stcrt. 68). De regeling komt in essentie op het volgende neer. Wanneer iemand
zijn WSW-werkzaamheden wegens arbeidongeschiktheid heeft moeten verminderen
of beëindigen en gedurende de WSW-arbeid de beschermende werking van
artikel 44 van de WAO voor betrokkene gold wordt het WAO-dagloon, waarnaar
de WAO-uitkering wordt berekend, opnieuw vastgesteld. Dit is het geval wanneer
de arbeidsongeschiktheid na afloop van de ziekteperiode is toegenomen of 80%
of meer bedraagt. Het nieuwe dagloon wordt dan met inachtneming van de dagloonregelen
WAO vastgesteld op basis van het inkomen dat uit het WSW-dienstverband is
genoten. De regeling wordt niet toegepast wanneer betrokkene binnen 26 weken
na de aanvang van het WSW-werk deze werkzaamheden reeds heeft moeten verminderen
of beëindigen, terwijl de gezondheidstoestand ten tijde van die aanvang
het intreden van deze arbeidsongeschiktheid binnen 26 weken kennelijk moest
doen verwachten. Hernieuwde vaststelling van het dagloon vindt voorts alleen
plaats, wanneer dit tot een hoger dagloon leidt.In het voorbeeld dat deze leden schetsen leidt toepassing van deze regeling
ertoe dat het nieuwe dagloon wordt vastgesteld op basis van het hogere WSW-loon.
Ik ben derhalve van mening dat de bestaande regelgeving reeds aan de wens
van deze leden tegemoetkomt.Voor de goede orde wijs ik er nog op dat de geschetste regeling alleen
is getroffen in het kader van de WAO. Anders dan de WAO gaat het bij de AAW
immers ten principale om een uitkering op minimumniveau, die losstaat van
het eerder genoten inkomen. Artikel I (ZW), onderdeel EDe leden van de D66-fractie vragen of er twee wachtdagen gelden wanneer
er na afloop van de periode van zestien weken waarin recht bestaat op ziekengeld
in verband met bevalling, nog sprake is van ongeschiktheid tot werken.Indien deze ongeschiktheid haar oorzaak vindt in de bevalling of de daaraan voorafgaande zwangerschap, wordt aan de vrouwelijke verzekerde
op grond van artikel 29a, zevende lid, van de ZW ziekengeld (100%) uitgekeerd
vanaf de eerste dag nadat het recht op ziekengeld in verband met bevalling
is geëindigd. In deze gevallen wordt derhalve ziekengeld uitgekeerd in
aansluiting op het ziekengeld in verband met bevalling.Anders ligt het in de situatie wanneer er weliswaar sprake is van ongeschiktheid
tot werken na 16 weken, doch deze ongeschiktheid niet haar oorzaak vindt in
de bevalling of de daaraan voorafgaande zwangerschap. In dat geval wordt de
uitkering van ziekengeld (70%) beheerst door de termijnen, genoemd in artikel
29 ZW (wachttijd van zes weken, twee weken, twee dagen enz.). Artikel XX (BW), onderdeel ADe leden van de D66-fractie vinden het argument van de hypothetische schadevergoeding
vreemd. Met de hypothetische schadevergoeding wordt het civiele plafond bedoeld.
Dit is het bedrag van de schadevergoeding dat de veroorzaker van de schade
op grond van het BW zou moeten betalen. Die schadevergoeding is niet altijd
aan belasting onderwerpen. Een bedrag van schadevergoeding bestaat uit verschillende
bestanddelen. Voorzover het gaat om een vergoeding wegens gederfde inkomsten
kan dit wel aan inkomensbelasting onderworpen zijn; gaat het om een vergoeding
wegens verlies aan arbeidsvermogen dan is dit niet aan belasting onderhevig.
Omdat onduidelijk is of en voor welk deel het «hypothetische»
bedrag onderworpen is aan belastingen kan het verhaal van de werkgever ook
niet zondermeer bruto zijn. Ik verwijs deze leden hiervoor verder naar hetgeen
hiervoor in deze nota al in paragraaf 2.6 is opgemerkt.De Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,R. L. O. Linschoten 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24326-7.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl