Milieuraad; Brief minister met de geannoteerde agenda van de Milieuraad op 21 oktober 2009
Staten-Generaal — Kamerstuk Brief regering
Datum: 2014-07-03 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Tweede Kamer der Staten-Generaal
 2
 Vergaderjaar 2009-2010
 
 
 
 KST135618
 2009-2010
 
 21 501-08
 Milieuraad
 
 
 
 
 Nr. 
 316
 BRIEF VAN DE MINISTER VAN VOLKSHUISVESTING, RUIMTELIJKE ORDENING EN
MILIEUBEHEER
 Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
 
 Den Haag, 2 oktober 2009
 
 Hierbij doe ik u mede namens de staatssecretaris voor Europese Zaken,
de heer Timmermans, de geannoteerde agenda toekomen van de Milieuraad die
op 21 oktober a.s. plaatsvindt. Deze geannoteerde agenda is gebaseerd
op de voorlopige agenda zoals uitgebracht door het Zweedse voorzitterschap.
De inhoud geeft de meest recente stand van zaken weer.
 
 Daarnaast treft u in de bijlage een geactualiseerd
VROM-voortgangsoverzicht van Europese wetgevingsinitiatieven.
 
 Ik hoop u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd.
 
 De minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer,
 J. M. Cramer
 
 GEANNOTEERDE AGENDA MILIEURAAD D.D. 21 OKTOBER 2009
 
 1. Voorbereiding Kopenhagen
 2. Eco-efficient economy
 3. Herschikking WEEE-richtlijn
 4. Herschikking RoHS-richtlijn
 5. Sloopschepen
 6. Diversen:
 a) Plastic soep
 1. Voorbereiding Kopenhagen
 In oktober wordt de voorbereiding van de klimaatconferentie in Kopenhagen
in verschillende Raadsformaties besproken (Ecofin op 20 oktober, Milieuraad
op 21 oktober en Europese Raad op 29 en 30 oktober). Hierbij wordt
voortgebouwd op de Raadsconclusies van maart 2009.
 
 Nederland zet in op een krachtige boodschap uit de Milieuraad, die de
EU moet positioneren als bruggenbouwer met constructieve voorstellen voor
een Kopenhagenakkoord. De besluitvorming in de raden in oktober moet de rest
van de wereld duidelijk maken dat de EU haar leiderschapsrol in de onderhandelingen
tot Kopenhagen en daarna zal voortzetten.
 
 Nederland zal interveniëren conform de lijn zoals deze de Kamer is
voorgelegd in verslagen, overleggen en brieven, meest recentelijk de inzet
zoals beschreven in de kabinetsbrief «stand van zaken voorbereiding
klimaatconferentie in Kopenhagen, december 2009» van 14 september
2009 (Kamerstuk 31 793, nr. 8).
 
 Kernpunten van de Milieuraadsconclusies zijn:
 – de mitigatiedoelstellingen van ontwikkelde landen (in samenhang
met de mitigatiedoelstelling van de EU);
 – acties van ontwikkelingslanden en;
 – financiering van adaptatie en mitigatie in ontwikkelingslanden,
in het bijzonder de invulling van de eerlijke bijdrage van de EU. Financieringsvraagstukken
zullen ook in de Ecofin Raadsconclusies voorliggen.
 Daarnaast grijpt het Zweedse voorzitterschap de Raadsconclusies aan om
de EU positie op alle onderdelen van het Kopenhagenakkoord waar nodig verder
uit te werken. Dit beslaat adaptatie, technologie, bossen, de koolstofmarkt,
juridische vraagstukken en MRV (monitoring, reporting and
verification).
 Ambitieuze mitigatiedoelen voor ontwikkelde landen
 Nederland is van mening dat de EU in Milieuraadsconclusies andere ontwikkelde
landen krachtig moeten blijven oproepen tot ambitieuze mitigatiedoelstellingen,
die verenigbaar zijn met de 2 graden doelstelling en vergelijkbaar met de
doelstellingen van de EU voor 2020. De EU zou zich daarnaast bereid moeten
tonen om zich in het kader van een internationaal akkoord te verplichten tot
een reductiedoelstelling van tenminste 80% in 2050 ten opzichte van
1990 en andere ontwikkelde landen oproepen hetzelfde te doen. De EU Lidstaten
zullen ook low-carbon growth plannen moeten opstellen.
 Inspanningen ontwikkelingslanden
 Nederland vindt dat low-carbon growth plannen
een centrale rol moeten krijgen in het klimaatbeleid van ontwikkelingslanden.
De EU moet de meer gevorderde ontwikkelingslanden oproepen snel met plannen
te komen inclusief hun mitigatie-acties in sleutelsectoren (inclusief bossen),
hoe die acties worden ondernomen en hoe economische groei en emissiegroei
ontkoppeld worden. Inzet is dat gevorderde ontwikkelingslanden geleidelijk
overgaan van het Clean Development Mechanism (CDM)
naar sectorspecifieke marktmechanismen, met het oog op volwaardige deelname
aan emissiehandel in 2020, op basis van sectorale emissiehandelssystemen.
 
 Nederland is voorstander van een wereldwijde sectorale benadering voor
emissies van internationale luchtvaart en zeevaart en van de opname van een
doelstelling voor deze sectoren in het Kopenhagenakkoord, consistent met de
2 graden doelstelling.
 Concrete en eerlijke afspraken over financiering in ontwikkelingslanden
 Nederland vindt dat de Milieuraad een krachtig signaal op het gebied van
financiering moet afgeven. Erkenning van benodigde aanzienlijke opschaling
van de huidige publieke en private geldstromen voor klimaatbeleid in ontwikkelingslanden
is noodzakelijk. Concrete richtbedragen, inclusief de bereidheid hieraan een
eerlijke bijdrage te leveren, zullen hierbij helpen. Een substantieel en overtuigend
EU-bedrag als onderdeel van een internationaal akkoord kan het vertrouwen
in het proces richting Kopenhagen verstevigen. Een startbedrag – zoals
de € 5–7 miljard die de Commissie in haar mededeling noemt –
voor de periode 2010–2012 moet een goede start met de implementatie
van de Kopenhagen-ambities door ontwikkelingslanden mogelijk maken. In 2020
zullen de benodigde middelen (publiek en privaat) voor adaptatie en mitigatie
kunnen oplopen tot € 100 miljard per jaar. De eerlijke bijdrage
van de EU aan de internationale publieke financiering voor ontwikkelingslanden
kan worden geschat op 20–30% als iedereen behalve de minst ontwikkelde
landen bijdraagt op basis van hun bijdrage aan emissies en vermogen om te
betalen (BBP). De internationale publieke financiering moet mondiaal zoveel
mogelijk nieuw en additioneel zijn zodat de realisatie van de Millennium Development Goals niet in gevaar komt.
 2. Eco-efficiënte economie
 Het Zweeds Voorzitterschap zal streven naar het aannemen van Raadsconclusies
over de «Eco-efficiënte economie». Het doel dat het voorzitterschap
met deze conclusies voor ogen heeft is om de transitie naar een eco-efficiënte
economie te versnellen en te vergemakkelijken. De twee fundamenten van eco-efficiëntie
zijn duurzaam en efficiënt gebruik van natuurlijke hulpbronnen en verminderen
van de milieudruk als gevolg van economisch handelen. De Raadsconclusies zijn
een uitwerking van kernvoorwaarden waaraan de economieën van de lidstaten
moeten voldoen om «eco-efficiënt» te worden. Deze Raadsconclusies
staan daarmee nauw in verband met de Lissabon Strategie post 2010 en de Europese
Duurzaamheidsstrategie.
 
 De eco-efficiënte economie is eerder uitgebreid besproken tijdens
de informele milieuraad in Åre op 24–25 juli jl. Aan de hand
van de uitkomsten van de discussie aldaar heeft het Zweedse Voorzitterschap
de concept-Raadsconclusies gepresenteerd. Ook zullen zij nog een werkplan
presenteren voor de uitwerking van deze conclusies. Het onderwerp eco-efficiëntie
wordt ook besproken door de Raad voor de Concurrentiekracht.
 
 Het voorstel omvat acties voor de lidstaten en de Commissie. De belangrijkste
zijn:
 1. Identificeren van concrete maatregelen die de eco-efficiëntie
moeten «mainstreamen» in de nieuwe Lissabon Strategie.
 2. Ontwikkelen van verdere voorstellen voor groene marktinstrumenten en creëren van een Forum waar de Lidstaten hun ervaringen met
zulke instrumenten kunnen uitwisselen.
 3. Spoedig opstellen van een «roadmap» voor de stapsgewijze
afschaffing per sector (op nationaal en EU-niveau) van de milieuschadelijke
subsidies.
 4. Verbeteren van kennis van de economische waarde van ecosysteemdiensten
en ontwikkelen van adequate prijsmechanismen, die de echte waarde van ecosysteemdiensten
beter weergeven.
 5. Overwegen van nieuwe of sterkere fiscale maatregelen die het internaliseren
van milieuvervuilende kosten op een kosteneffectieve manier bevorderen. Een
manier om de ontkoppeling tussen economie en milieudruk te kunnen waarmaken
is via het vergroenen van onze belastingstelsels.
 6. Omdat BNP als indicator voor economische groei onvoldoende recht doet
aan eco-efficiënte ontwikkeling, richt het voorstel zich ook op het ontwikkelen
van ook additionele indicatoren, zodat de ontwikkeling naar een eco-efficiënte
economie kan worden gemeten.
 
 Zoals Nederland reeds heeft uitgedragen tijdens de Informele Milieuraad
verdienen de ambitieuze voorstellen van het Zweeds Voorzitterschap pro-actieve
steun. Eco-efficiëntie is een concept dat werd bedacht door het bedrijfsleven.
De belangrijkste beweegreden hiervoor was dat efficiënter gebruik van
natuurlijke hulpbronnen goed is voor zowel de winst van de industrie als voor
milieu en maatschappij. De oplossing voor de twee crises (de economische en
de ecologische) ligt ook precies in die synergie. Aangezien deze synergie
vraagt om een geïntegreerde aanpak is het niet verwonderlijk dat zoveel
verschillende maatregelen en strategieën samenkomen. Nederland heeft
er wederom op aangedrongen meer aandacht te besteden aan eco-design van niet
energie-gerelateerde producten. Nederland heeft daarnaast nieuwe informatie
verspreid over het «Green Development Mechanism» als concrete
uitwerking van de oproep uit de Raadsconclusies om ecosysteemdiensten mondiaal
een prijs te geven.
 3. Herschikking WEEE-richtlijn
 Het Zweeds voorzitterschap heeft de herschikking van de WEEE-richtlijn
(Waste electrical and electronic equipment) geagendeerd voor een beleidsdebat.
De richtlijn is gebaseerd op artikel 175 van het EG-Verdrag. Besluitvorming
in het EP vindt plaats met gekwalificeerde meerderheid, via de co-decisie
procedure (artikel 251 EG-Verdrag).
 
 Op 13 februari 2003 is de WEEE-richtlijn (2002/96/EC) in werking
getreden (met implementatie deadline 13 augustus 2004). Het voorstel
tot herschikking is uitgebracht op 3 december 2008. Dit voorstel wordt
behandeld parallel aan het voorstel tot herschikking van de RoHS-richtlijn
(restriction of the use of certain hazardous substances in electrical and
electronic equipment). Binnen de bestaande regelgeving zijn deze richtlijnen
aan elkaar gekoppeld doordat voor de reikwijdte van de RoHS (voor welke apparaten
gelden restricties op het gebruik van de door de RoHS genoemde stoffen) wordt
verwezen naar de WEEE. Dat wil zeggen dat de stoffen restricties van de RoHS
van toepassing zijn op alle apparaten die onder de WEEE vallen. De voorstellen
van de Europese Commissie voor de herschikking beogen onder andere de overheveling
van deze reikwijdte van de WEEE naar de RoHS toe. Dat wil zeggen dat terwijl
nu de WEEE beschrijft welke elektr(on)ische apparaten onder beide richtlijnen
vallen, dat in de toekomst in de RoHS zou worden beschreven.
 
 Onder Tsjechisch voorzitterschap is een begin gemaakt met de bespreking
van het voorstel. Het Zweeds voorzitterschap probeert een aantal hardnekkige discussiepunten verder richting een oplossing te brengen. De
voortgang zal worden vastgelegd in een overdrachtsdocument voor het inkomende
Spaanse voorzitterschap. Gezien de discussiepunten die nu nog resten en de
planning van het EP voor de behandeling van de voorstellen is het niet te
verwachten dat er tijdens het Zweedse voorzitterschap een politiek akkoord
wordt bereikt.
 De WEEE richtlijn richt zich op het beperken van de negatieve gevolgen
voor mens en milieu van het (beheer van) afgedankt elektrische en elektronische
apparatuur (AEEA). Tevens regelt zij de producentenverantwoordelijkheid
voor het afvalbeheer van AEEA. Specifieke doelen van de Europese Commissie
voor de herschikking van de richtlijn zijn:
 – verminderde gevolgen voor het milieu (door een betere behandeling
van AEEA en minder definitieve verwijdering van grondstoffen uit productieketens);
 – het verminderen van administratieve lasten; en
 – verbeterde effectiviteit en implementatie van de richtlijn.
 
 Nederland was een van de eerste landen die producentenverantwoordelijkheid
voor het afvalbeheer van elektronische apparatuur introduceerde (in 1998).
De nationale regelgeving is in 2004 vervangen door implementatie van de WEEE-richtlijn.
Het neerleggen van verantwoordelijkheden bij producenten is in Nederland een
doeltreffend instrument gebleken om milieudoelstellingen te realiseren. De
aanpak van het afvalbeheer van AEEA werkt goed in Nederland. Nederland staat
positief tegenover een herschikking van de WEEE-richtlijn, omdat op een aantal
punten verbeteringen mogelijk zijn.
 De door Nederland ervaren verbeterpunten en tekortkomingen komen grotendeels
overeen met de verbeterpunten die de Commissie noemt, zoals bijvoorbeeld de
aanpak van «lekstromen» (waarbij apparatuur buiten de officiële
verwerkingsinstanties omgaat). Nederland acht echter de door de Commissie
voorgestelde acties op een aantal punten ontoereikend om problemen die bij
de implementatie in Nederland zijn ervaren op te lossen.
 
 Hoewel op het moment van schrijven nog niet bekend is welke vragen het
Voorzitterschap aan de Milieuraad wil voorleggen, lenen naar verwachting de
volgende elementen zich voor bespreking in de Raad:
 • Aanpassing van de reikwijdte van de richtlijn;
 • afbakening van business-to-business apparatuur ten opzichte van
business-to-consumer apparatuur;
 • invoering van een op EU-niveau interoperabel producentenregister
waarbij een producent eenmalig wordt geïdentificeerd op EU-niveau;
 • een nieuwe inzameldoelstelling.
 
 Voor wat betreft de reikwijdte wil Nederland vooral dat deze helder wordt
omschreven, waarbij een aantal heersende onduidelijkheden wordt opgeheven.
 
 De oorspronkelijke richtlijn behelst verschillende verplichtingen afhankelijk
van of apparatuur aan zakelijke gebruikers wordt verkocht (business-to-business)
of aan huishoudens (business-to-consumers). Bij de herschikking wordt voorgesteld
te verduidelijken hoe dit onderscheid moet worden gemaakt. De Nederlandse
inzet is erop gericht te zorgen dat deze verduidelijking niet leidt tot een
toename in de administratieve lasten voor bedrijven of voor de overheid.
 
 In de herschikking van de richtlijn wordt nu de invoering van een interoperabel
producentenregister voorgesteld. Een producent die zich in één
lidstaat heeft geregistreerd hoeft dan niet opnieuw in andere lidstaten te
registreren wanneer hij daar producten op de markt zet. Nederland werkt liever toe naar verdere harmonisatie van nationale registers waarbij
producenten nog steeds op nationaal niveau worden geregistreerd. Dit om te
voorkomen dat de administratieve lasten toenemen door een toename in de noodzaak
tot gegevensverkeer tussen de verschillende registratiesystemen van de lidstaten.
 
 Wat betreft de inzameldoelstelling is Nederland voorstander van een inzameldoelstelling
waarbij een vast percentage van het verkochte elektrische en elektronische
apparatuur (EEA) moet worden ingezameld (conform
het voorstel). De huidige doelstelling werkt met een doelstelling geformuleerd
in aantal kilo’s in te zamelen EEA. Dit doet het milieu geen recht omdat
er geen direct verband is tussen deze kilodoelstelling en de hoeveelheid AEEA.
Nederland pleit vervolgens voor gedifferentieerde doelstellingen per productcategorie,
omdat die het milieu meer recht doen. Dit houdt bijvoorbeeld in dat het percentage
in te zamelen verlichtingsapparatuur anders is dan de percentage in te zamelen
koelkasten, waarbij percentages gebaseerd kunnen worden enerzijds op de aanwezigheid
van milieugevaarlijke stoffen en anderzijds op de kenmerken van de inzamelingspraktijk.
 
 In het kader van de nieuwe inzameldoelstelling vindt Nederland dat ook
gezocht moet worden naar instrumenten, die ervoor zorgen dat minder afgedankte
apparatuur buiten de producenten om gaat. Hierdoor zijn producenten onder
andere beter in staat om een ambitieuze inzameldoelstelling te realiseren.
Daarom pleit Nederland voor invoering van een verplichting voor de gemeenten
en detaillisten, om de door hen ingenomen apparaten af te geven aan de producenten
en importeurs (afgifteverplichting). Hieraan is onlosmakelijk een verplichting
verbonden voor producenten/importeurs om een vergoeding te geven aan gemeenten
en detaillisten voor gemaakte kosten vanaf de ingang van de inzamelpunten.
Hierdoor krijgt men zicht op een bredere stroom van AEEA en wordt de keten
meer gesloten. Ook komen de kosten voor inzameling, verwerking en registratie
automatisch ten laste van de producenten en kunnen zij tegelijkertijd profiteren
van de baten (producten met positieve waarde zoals oud metaal bij het verwerken
van wasmachines).
 4. Herschikking RoHS-richtlijn
 Het Zweeds voorzitterschap heeft de herschikking van de RoHS-richtlijn
(Restriction of the use of Hazardous Substances in electrical and electronic
equipment) geagendeerd voor een beleidsdebat. De richtlijn is gebaseerd op
artikel 95 van het EG-Verdrag. Besluitvorming in het EP vindt plaats met gekwalificeerde
meerderheid, via de co-decisie procedure (artikel 251 EG-Verdrag).
 
 De RoHS-richtlijn (2002/95/EC) is tegelijkertijd met de WEEE-richtlijn
op 13 februari 2003 in werking getreden en kende dezelfde implementatie
deadline (13 augustus 2004). Eveneens is het voorstel tot herschikking
van de RoHS-richtlijn tegelijk met het voorstel tot herschikking van de WEEE-richtlijn
uitgebracht. De voorstellen worden parallel behandeld met het oog op de inhoudelijke
koppeling middels de reikwijdte (zie paragraaf WEEE-richtlijn). Net als met
de WEEE-richtlijn richt het Zweeds voorzitterschap zich op voortgang met een
aantal inhoudelijke discussiepunten, waarbij die voortgang zal worden vastgelegd
in een overdrachtsdocument voor het Spaans voorzitterschap.
 
 De RoHS-richtlijn moet bijdragen aan bescherming van de volksgezondheid
en een milieuhygiënisch verantwoorde nuttige toepassing en verwijdering
van elektrische en elektronische apparatuur (EEA).
De RoHS draagt hieraan bij door ervoor zorgen dat stoffen die in de afvalfase
de grootste problemen opleveren, zoals lood, kwik, cadmium, zeswaardig
chroom en bepaalde broomhoudende brandvertragers, door veiligere alternatieven
worden vervangen. De richtlijn bevat een bijlage met toepassingen van EEA
die uitgezonderd zijn van de verplichting tot uitfaseren van deze stoffen.
De herschikking van de RoHS-richtlijn heeft tot doel de implementatie en handhaving
van de huidige richtlijn te verbeteren.
 
 Hoewel op het moment van schrijven nog niet bekend is welke vragen het
Voorzitterschap aan de Milieuraad wil voorleggen, lenen naar verwachting de
volgende elementen zich voor bespreking in de Raad:
 • aanpassing van de reikwijdte van de richtlijn (zodat duidelijker
wordt welke producten wel en niet binnen het bereik van de richtlijn vallen);
 • voorstellen om een mechanisme te ontwikkelen om (nieuwe) gevaarlijke
stoffen te identificeren en zo nodig restricties op het gebruik hiervan in
apparatuur op te nemen. Hierbij is synchronisatie van dit mechanisme met de
REACH regelgeving van belang.
 • voorstellen voor aanpassing van het mechanisme waarmee (onderdelen
van) EEA worden uitgezonderd.
 
 De rechtsbasis van de RoHS (artikel 95 EG-Verdrag) verschilt van die van
de WEEE (artikel 175 EG-Verdrag). Dit heeft tot gevolg dat met de overheveling
van de reikwijdte van de WEEE naar de RoHS, de
reikwijdte voor de RoHS meer bindend wordt. Tegelijk wordt aan verduidelijking
van de teksten gewerkt. De inzet van Nederland hierbij is dat zo helder mogelijk
wordt omschreven welk EEA binnen het bereik van de richtlijnen valt, zonder
dat dit leidt tot een minder vergaande milieubescherming.
 
 De relatie tussen de RoHS-richtlijn en REACH behoeft op twee fronten verduidelijking.
Nederland waardeert de inzet om een helder mechanisme te ontwikkelen om (nieuwe)
gevaarlijke stoffen te identificeren en beoordelen. Omwille van «betere
regelgeving» en het voorkomen van onnodige administratieve lasten voor
bedrijven vindt Nederland dat de aansluiting op het REACH
kader van primair belang is. Voorafgaand dient de relatie tussen
beide verhelderd te worden om complementariteit te waarborgen. De richtlijn
dient duidelijk te zijn over de overwegingen die kunnen worden aangewend om
restricties op te leggen aan het gebruik van bepaalde stoffen in apparatuur.
 
 De RoHS bevat voorts een mechanisme waarbij (onderdelen van) EEA kunnen
worden uitgezonderd van de stoffen restricties
die de RoHS voorschrijft. Ook hiervoor is verheldering van de complementariteit
tussen de RoHS richtlijn en de regels voor chemische stoffen onder REACH van
belang. Het mag niet zo zijn dat een stof die op basis van REACH niet mag
worden toegepast in (onderdelen van) EEA alsnog in het kader van RoHS wordt
toegestaan doordat de betreffende (onderdelen van) EEA zelf in de RoHS zijn
uitgezonderd.
 5. Sloopschepen
 Het Zweeds Voorzitterschap is voornemens om tijdens de Milieuraad van
oktober Raadsconclusies aan te nemen inzake de in november 2008 door de Commissie
gepresenteerde EU strategie voor de ontmanteling van sloopschepen.
 
 Nederland kan instemmen met de concept Raadsconclusies als daarin de noodzaak
voor versnelde implementatie van het IMO-verdrag in EU wetgeving wordt onderstreept,
en onderschrijft de inzet van de Commissie om binnen een Europese strategie
de sloop van schepen te regelen.
 
 In de strategie worden maatregelen voorgesteld die de EU zou kunnen nemen
om te stimuleren dat het slopen van afgedankte schepen wereldwijd op een veilige
en milieuhygiënisch verantwoorde manier gebeurt. Eén van deze
maatregelen is het realiseren van een versnelde implementatie binnen de EU
(vóór 2015) van het IMO verdrag inzake scheepsrecycling. Op
internationaal niveau zal ratificatie van het verdrag naar verwachting later
plaatsvinden. Als aanvullende maatregelen stelt de Commissie onder andere
voor dat de lidstaten samen met de industrie tot vrijwillige maatregelen komen
om het sloopschepenprobleem aan te pakken, en om bovendien de haalbaarheid
van zowel een internationaal sloopfonds als van certificering en audits van
sloopwerven te bezien.
 
 De concept Raadsconclusies komen grotendeels overeen met de strategie
van de Commissie. Hierin worden lidstaten aangemoedigd om het IMO verdrag
zo spoedig mogelijk te implementeren, en worden de voorstellen van de Commissie
om in de tussentijd aanvullende maatregelen te treffen ondersteund. Dit is
van belang omdat het IMO verdrag pas later geratificeerd wordt terwijl aankomende
jaren een piek in het aantal sloopschepen wordt verwacht.
 
 Belangrijke punten voor Nederland ten aanzien van de Raadsconclusies inzake
de strategie zijn een versnelde implementatie van het IMO verdrag in EU wetgeving,
verkenning naar de ontwikkeling van een economisch instrument gebaseerd op
het principe «de vervuiler betaalt» en verkenning naar recyclingsmogelijkheden
voor voormalige schepen en andere overheidsschepen.
 6. Diversen
 Plastic soep
 Ik zal het probleem van de «plastic soep» aankaarten tijdens
de komende Milieuraad. In de Stille Oceaan bevinden zich één
of meerdere omvangrijke gebieden met een zeer hoge dichtheid aan plastic afval,
de zogenaamde «plastic soep». Deze grote hoeveelheden plastic
afval in het mariene milieu is zorgwekkend, omdat dit vaak erg lang in het
milieu blijft. Wanneer het in kleine deeltjes breekt, vormt het tevens een
bedreiging voor het wereldwijde mariene ecosysteem (zeezoogdieren, vissen,
vogels en lagere diersoorten). Het probleem van de «plastic soep»
is zeer complex en omvangrijk. Een oplossing ervoor is niet eenvoudig te realiseren.
Belangrijk in dit kader is dat met name internationaal de bewustwording en
aandacht voor het probleem toeneemt. Een eerste stap hierin is dat Nederland
het onderwerp onder de aandacht van de EU collega’s brengt tijdens de
Milieuraad. Waar dat opportuun wordt geacht, zal Nederland het onderwerp ook
in andere gremia agenderen om de mogelijkheden te bezien voor het ondernemen
van internationale actie.
 
 
 
 Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.