Wet vermindering afdracht loonbelasting en premie voor de volksverzekeringen; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24458, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

16-11-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24458 nr. 5

13-11-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Systematiek3. De afzonderlijke maatregelen 3.1. Vermindering lage lonen3.2. Vermindering langdurig werklozenVoorbeeld 1Voorbeeld 2Loonkosten bij toepassing afdrachtvermindering (indien
van toepassing: inclusief vermindering lage lonen) en Wba 3.3. Vermindering onderwijs3.4. Vermindering kinderopvang3.5. Overige maatregelen4. Budgettaire aspecten5. Werkgelegenheidseffectenmarginale wig Wig alleenverdieners 6. ArtikelenOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24458Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 82 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 458Wet vermindering afdracht loonbelasting en premie voor de volksverzekeringennr. 5NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 13 november 1995 1. InleidingHet heeft ons verheugd dat de leden van de fractie van de PvdA met instemming
hebben kennisgenomen van het voorliggende wetsvoorstel. Zij stellen vast dat
de voorstellen in belangrijke mate tegemoetkomen aan hun wensen met betrekking
tot een impuls voor de werkgelegenheid en een hogere arbeidsmarktparticipatie
van langdurig werklozen en jongeren en een impuls voor scholing en kinderopvang,
welke zij bij verschillende gelegenheden eerder hebben geopperd. Tot onze
voldoening hebben ook de leden van de fracties van de VVD, D66 en GroenLinks
met belangstelling kennisgenomen van het wetsvoorstel.Naar het oordeel van de leden van de VVD-fractie is de vergroting van
de arbeidsmarktparticipatie een van de speerpunten van het regeringsbeleid.
Deze leden zijn met ons van mening dat de verlaging van de bruto-loonkosten
en de daarmee samenhangende verkleining van de wig veel aandacht verdient,
en dat daarbij ook een grote verantwoordelijkheid ligt bij de werkgevers en
werknemers te zamen om CAO-lonen op het minimumloon te laten beginnen. De
leden van de VVD-fractie zijn met de regering van mening dat het van groot
belang is dat er meer werkgelegenheid ontstaat aan de onderkant van de arbeidsmarkt.
Wij stemmen gaarne in met hun opvattingen dat naast de eigen verantwoordelijkheid
van werkgevers en werknemers betrekking hebbend op de hoogte van de uit te
betalen lonen, verlaging van de loonkosten voor de werkgever een stimulans
kan betekenen om meer mensen aan de onderkant van de arbeidsmarkt aan te nemen.De leden van de fractie van D66 vinden verlaging van de bruto-loonkosten
en verbetering van scholing en opleiding onder meer de bouwstenen voor de
bevordering van werkgelegenheid en vergroting van de arbeidsmarktparticipatie.
Zij zijn van mening dat deze middelen in eerste instantie dienen te worden
ingezet voor langdurig werklozen, werkloze jongeren en laaggeschoolden in
het algemeen. Het verheugt ons dat deze leden het instrument van een vermindering
van de afdracht van de loonbelasting en premie voor de volksverzekeringen
ter verlaging van de loonkosten voor de werkgever ondersteunen. Zij merken
terecht op dat het onderhavige wetsvoorstel deel uitmaakt van een breder pakket
maatregelen ter bevordering van de werkgelegenheid. Wij hebben ervan kennisgenomen dat de leden van de CDA-fractie met gemengde
gevoelens hebben kennisgenomen van de voorgestelde maatregelen. Gemengde gevoelens
omdat de na te streven doeleinden hen ook aanspreken, maar het naar hun oordeel
geenszins duidelijk wordt of deze met de voorgestelde maatregelen ook worden
bereikt. Deze leden vragen te reageren op het commentaar van VNO-NCW op dit
wetsvoorstel. De verschillende onderdelen van dat commentaar komen in de loop
van deze nota aan de orde in antwoord op door leden van andere fracties gestelde
vragen.De leden van de fractie van GroenLinks waren al vanaf de eerste mediaberichten
over de mogelijke introductie van een afdrachtvermindering zeer geïnteresseerd
in de precieze vormgeving en verwachte effectiviteit van dit instrument.Tot onze voldoening waarderen de leden van de fractie van de RPF de fiscale
stimulering van de onderkant van de arbeidsmarkt en de stimulering van het
leerlingwezen. Deze leden geven te kennen dat zij de regeling tot een verdere
stimulering van de kinderopvang door bedrijven niet waarderen.Het doet ons genoegen dat de leden van de SGP-fractie een positieve houding
hebben ten opzichte van het onderhavige wetsvoorstel. Zij achten het van belang
dat er ook op andere terreinen voortdurend aandacht nodig is voor de problematiek
aan de onderkant van de arbeidsmarkt. Deze leden stellen, het geheel overziende,
tot onze voldoening vast het een verbetering te vinden dat regelingen met
een zelfde strekking in één wet worden samengebracht. Naar hun
mening komt dit zeker ten goede aan de helderheid en doorzichtigheid van de
fiscale regelgeving.De leden van de GPV-fractie achten het van wezenlijk belang dat de werkgelegenheid
aan de onderkant van de arbeidsmarkt wordt uitgebreid. Zij onderschrijven
de conclusie dat een verlaging van de loonkosten voor de werkgever ten aanzien
van deze groepen een belangrijke voorwaarde is om de vraag naar arbeid aan
de onderkant van de arbeidsmarkt te stimuleren, omdat op deze wijze op korte
tijd de vraag naar laag betaalde arbeid kan worden gestimuleerd en het mogelijk
is de uitstoot van werk te beperken.De leden van de CDA-fractie merken op dat belastinguitgaven gewone subsidies
zijn, die moeilijk te controleren zijn, de belastingwetgeving en uitvoering
onnodig ingewikkeld maken en de administratieve lastendruk opvoeren. In dit
verband zien zij graag een verantwoorde schatting van de aan deze maatregelen
verbonden kosten. De leden van de GPV-fractie constateren dat de fiscale systematiek
door de voorgestelde maatregelen gecompliceerder wordt. Voorts vragen zij,
wijzend op het subsidiekarakter van de voorgestelde maatregelen, naar de verhouding
met het integrale subsidiebeleid en of de jaarlijkse afweging met betrekking
tot de aanwending van middelen niet in het gedrang komt.Aan de keuze voor een fiscale maatregel gaat, evenals voor een subsidie,
een duidelijke beleidsafweging vooraf. Daarbij worden de fiscale maatregelen
beoordeeld op beleidseffectiviteit, kostenefficiency, eenvoud, inpasbaarheid
in de fiscale structuur en verenigbaarheid met budgettaire voorwaarden. Ook
bij de toetsing van de voorgestelde maatregelen op deze criteria komen wij
ook op het punt van controleerbaarheid, uitvoerbaarheid en administratieve
lasten tot een positief oordeel. Daarbij is uitdrukkelijk betrokken dat de
nu voorgestelde regeling «meelift» met de bestaande fiscale regelgeving.
Zeker voor maatregelen waarvan het de bedoeling is dat deze zich specifiek
richten op bepaalde doelgroepen van de arbeidsmarkt, heeft het meeliften veel
voordelen ten opzichte van andere mogelijkheden zoals subsidies waarvoor bijna
altijd geheel nieuwe structuren opgezet hadden moeten worden, met alle administratieve
gevolgen van dien. Een betrouwbare kwantitatieve schatting van de administratieve
gevolgen is moeilijk te geven. De uitvoeringskosten voor de belastingdienst
van deze maatregelen te zamen bedragen, zoals in de memorie van toelichting
is aangegeven, f 5,5 mln incidenteel en f 23 mln structureel. Overigens
zien wij niet in op welke wijze met de voorgestelde vorm van lastenverlichting
afbreuk wordt gedaan aan de jaarlijkse afweging met betrekking tot de inzet
van middelen. De gedane keuzes laten onverlet de mogelijkheid om in een later
stadium te besluiten andere instrumenten in te zetten om de werkgelegenheid
aan de onderkant van de arbeidsmarkt te stimuleren. In dit verband zij verwezen
naar het voorstel tot afschaffing van de franchise voor de ZFW en de aanwending
van de budgettaire vrijval voor het werkgelegenheidspakket voor 1996.De keuze voor het specifieke instrument van de afdrachtvermindering is,
dit in antwoord op de vraag van de leden van de GPV-fractie, ingegeven door
het tegen relatief beperkte administratieve gevolgen kunnen leveren van maatwerk
om gericht specifieke knelpunten aan de onderkant van de arbeidsmarkt aan
te pakken.De leden van de fractie van GroenLinks vragen waarom het kabinet heeft
afgezien van een afdrachtvermindering voor alle werkenden. In dit verband
stellen zij verschillende vragen over de rol daarbij van de uitvoerbaarheid
en de handhaafbaarheid van een algemene afdrachtvermindering.In de uiteindelijke afweging tot verlaging van arbeidskosten heeft het
kabinet gekozen voor een generieke arbeidskostenverlaging via een procentuele
verlaging van de overhevelingstoeslag en voor specifieke arbeidskostenverlaging
voor de onderkant van de arbeidsmarkt via het instrument van vermindering
van loonheffing. Met deze vormgeving is naar de mening van het kabinet een
evenwichtige mix van lastenverlaging met betrekking tot lonen in het lagere
en het hogere segment van de arbeidsmarkt tot stand gebracht. Bij de keuze
voor het instrument van de overhevelingstoeslag heeft tevens een rol gespeeld
dat de gekozen vorm van algemene lastenverlichting via de overhevelingstoeslag
nagenoeg geen administratieve gevolgen met zich brengt. Voorts past dit in
het beleidsvoornemen van het kabinet om de overhevelingstoeslag per 1 januari
1998 af te schaffen.De leden van de fractie van GroenLinks vragen om in te gaan op de voor-
en nadelen van een afdrachtvermindering voor deeltijdwerk (tot maximaal 32
uur) als alternatief voor de verlaging van de overhevelingstoeslag. Voorts
constateren zij dat met de verminderingen de herverdeling fiscaal enigszins
wordt bevorderd en vragen zij waarom het kabinet niet met voorstellen komt
om ook de herverdeling boven het traject tot 115% WML fiscaal te bevorderen.De verlaging van de overhevelingstoeslag is een generieke vorm van verlaging
van loonkosten voor het gehele loongebouw. Zoals eerder is aangegeven draagt
de verlaging van de overhevelingstoeslag bij tot een evenwichtig pakket van
maatregelen gericht op loonkostenverlaging, zowel in de lagere als in de hogere
segmenten van de arbeidsmarkt. Door het laten vervallen van de overhevelingstoeslag
en deze te vervangen door het door deze leden geschetste alternatief wordt
dit evenwicht verstoord. In dit verband wijzen wij er nog op dat van het huidige
premie- en belastingstelsel al een impuls uitgaat om tot deeltijdarbeid over
te gaan. 2. SystematiekDe leden van de PvdA-fractie achten de kritische kanttekeningen van de
Raad van State met betrekking tot de vormgeving van de voorgestelde maatregelen
onevenwichtig en eenzijdig. Naar het oordeel van deze leden beperkt de Raad
zich ten onrechte tot een geïsoleerde kijk vanuit de pure fiscaliteit.
Ook de leden van de VVD zijn het niet geheel eens met de kritiek van de Raad
van State dat de voorgestelde regeling opnieuw de fiscale wetgeving ingewikkelder
maakt. Wij zijn verheugd dat naar het oordeel van de leden van de VVD-fractie
door ons een goede afweging is gemaakt tussen de uitvoeringsaspecten en beoogde
doelen.De leden van de PvdA-fractie merken op dat zij aan de bevordering van
deeltijdarbeid hechten. De vraag van deze leden of als gevolg van de koppeling
van de regeling aan 32 uur, sprake is van een (relatieve) bevoordeling van
deeltijdwerk, kunnen wij bevestigend beantwoorden. Hierdoor zal het voor werkgevers
financieel aantrekkelijker worden deeltijdwerkers in dienst te nemen.De leden van de PvdA-fractie vragen nader in te gaan op de aspecten van
fraudegevoeligheid en administratieve lasten met betrekking tot de voorgestelde
regelingen. Ook de leden van de fracties van GroenLinks en het GPV besteden
in hun bijdragen aandacht aan het fraude-aspect van de voorgestelde regelingen.Zoals wij onder punt 1 van het nader rapport hebben uiteengezet is fraude
uitsluitend mogelijk ingeval de werknemer en werkgever samenspannen. Aangezien
werknemers geen financiële baat hebben bij de afdrachtvermindering ligt
het niet voor de hand dat zij zullen meewerken aan mogelijk frauduleus gedrag
van hun werkgever. Het ligt in onze opvatting niet voor de hand – zoals
de leden van de fractie van GroenLinks suggereren – dat werknemers om
andere redenen, bij voorbeeld beloften over contractverlenging, zullen meewerken
aan frauduleus gedrag van hun werkgever. Niettemin zal de Belastingdienst
bij de periodieke controle er alert op dienen te zijn dat de voorgestelde
verminderingen op correcte wijze worden toegepast. Wij zijn ons er van bewust
dat het denkbaar is dat werkgevers zullen pogen de verminderingen tot een
te hoog bedrag te claimen. In dit verband zou bij voorbeeld kunnen worden
gedacht aan het, bij deeltijdwerk, «oprekken» van de arbeidsduur.
Voorts wordt het aantrekkelijker om de werknemer «zwart» loon
uit te betalen, teneinde met het «witte» loon onder het relevante
toetsloon te blijven. Om die reden is het voorts denkbaar om «regulier»
loon als overwerkloon te presenteren. In hoeverre dergelijk frauduleus gedrag
in de praktijk daadwerkelijk zal voorkomen, valt thans niet te overzien. Wij
menen er vanuit te mogen gaan dat werknemers (niet belanghebbenden) niet aan
dergelijke fraude zullen willen meewerken. Dit neemt niet weg dat het controlebeleid
er op gericht zal zijn dit te voorkomen. In de wet is de mogelijkheid opgenomen
dat de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid op dit punt informatie
laat verzamelen bij de werkgevers.In de paragraaf «Uitvoeringsaspecten en administratieve lasten»
van de memorie van toelichting is reeds uitvoerig ingegaan op de administratieve
lasten voor de inhoudingsplichtigen. De vormgeving van de afdrachtvermindering
heeft plaatsgevonden in overleg met werkgeversvertegenwoordigers. In dit overleg
zijn de gevolgen voor de administratieve lasten uitdrukkelijk aan de orde
geweest. Mede op basis van dit overleg zijn elementen die onnodige administratieve
lasten kunnen veroorzaken vermeden. Zo zijn ten aanzien van de gebruikte definities
zoveel mogelijk eenduidige begrippen gehanteerd, die aansluiten bij de loonadministratiepraktijk.
Dit heeft onder meer geleid tot de introductie van een eenduidig toetsloon,
uitgaande van het fiscale loonbegrip. Tevens bevat het wetsvoorstel een vast
criterium (het 32-uurscriterium) voor het bepalen van voltijdsarbeid en voor
het berekenen van de vermindering bij deeltijdarbeid.Dit samenstel van maatregelen heeft tot gevolg dat de extra administratieve
lasten beperkt kunnen blijven. Met name zijn extra administratieve lasten
verbonden aan de invoering van het wetsvoorstel. Dit is echter inherent aan
regelingen die de inrichting en vormgeving van de (loon)administratie
raken. Voor een juist perspectief moeten deze kosten worden beoordeeld in
relatie tot de aanzienlijke fiscale voordelen die de regeling biedt.De leden van de PvdA betreuren het dat de overheid als werkgever bij de
huidige salarisstructuur niet of nauwelijks in aanmerking komt voor de afdrachtverminderingen.
Is het juist, dat de leden van de PvdA er vanuit kunnen gaan dat in zoverre
er door de overheid van de afdrachtverminderingen gebruik gemaakt wordt, de
overheid niet via de achterdeur een rekening gepresenteerd krijgt. De PvdA
is van mening dat de afdrachtverminderingen net zo zeer van toepassing moeten
zijn op de overheid als op de particuliere sector.De overheid als werkgever komt op de zelfde wijze als de particuliere
sector in aanmerking voor de afdrachtverminderingen. De overheid krijgt de
rekening niet via de achterdeur gepresenteerd. Wel is bij enkele uitgaven
(bijv. bij het «40 000» banenplan) met de afdrachtvermindering
langdurig werklozen rekening gehouden.Is bekend welke omvang naar de mening van het CPB de fraudegevoeligheid
kan hebben, zo vragen de leden van de CDA-fractie. Desgevraagd deelde het
Centraal Planbureau mede dat de vraag in hoeverre werkgevers zullen frauderen
en in hoeverre de fiscus opgaven zal controleren, door het CPB niet te schatten
is.De leden van de CDA-fractie vragen om een beargumenteerde beschouwing
waarom een vormgeving van de voorgestelde subsidies in de vorm van een voucher
voor de in aanmerking komende groepen werknemers niet efficiënter en
effectiever zou zijn.De mogelijkheid van de introductie van een voucher wordt op dit moment
onderzocht. Bezien moet worden of en hoe bij voorbeeld uitvoeringstechnische
problemen, onder andere betrekking hebbend op de fraudegevoeligheid, kunnen
worden ondervangen. Op korte termijn is het gebruik van de voucher in de zin
van een waardepapier niet haalbaar.De leden van de VVD-fractie vinden het opmerkelijk dat iemand reeds bij
32 uur geacht wordt voltijds te werken. Naar aanleiding van hun vraag of de
regering van mening is dat een 38-urige of 40-urige werkweek geen maatstaf
dient te zijn voor een volledige baan, merken wij het volgende op.Zoals in de memorie van toelichting is aangegeven, is 32 uur als technisch
criterium voor de toepassing van de voorliggende maatregelen tot stand gekomen
in overleg met het bedrijfsleven. Van de zijde van werkgevers is er namelijk
op gewezen dat er bedrijven zijn die overgaan naar kortere werkweken. Voorts
hebben zij gesignaleerd dat in een stelsel waarbij wordt uitgegaan van een
werkweek van bij voorbeeld 38 uur voltijdsploegendienst van 33 uur zou worden
behandeld als deeltijdwerk. Ook zou een criterium van bij voorbeeld 38 uur
kunnen leiden tot ongelijke behandeling van de vormgeving van ADV-dagen. Het
bedrijf dat de ADV zou gieten in een kortere werkweek, zou voor de toepassing
van de afdrachtvermindering ongunstiger worden behandeld dan het bedrijf dat
zou overgaan tot extra vrije dagen. Bij de inmiddels ingetrokken Wet Loonkostenreductie
op Minimumloonniveau is uitgegaan van de «gebruikelijke» voltijds
arbeidsduur in de bedrijfstak. Dit bleek voor de betrokken individuele werkgevers
een uiterst moeizaam hanteerbaar begrip te zijn in relatie tot de behandeling
van ADV-dagen, wat veel discussie tussen werkgevers en overheid heeft opgeleverd.
Al deze argumenten zijn voor ons aanleiding geweest te kiezen voor een veilig
criterium van 32 uur voor de onderhavige regeling. Ten overvloede zij opgemerkt
dat deze normering geen belang heeft buiten het kader van het onderhavige
wetsvoorstel. De leden van de fractie van D66 merken op dat ook bepaalde voor de heffing
van loonbelasting met werknemers «gelijkgestelden» als werknemer
in de zin van het wetsvoorstel worden gekwalificeerd. Deze leden vragen welke
criteria hiervoor zijn aangelegd en wat zij zich moeten voorstellen bij «gelijkgestelden».Ingevolge het voorgestelde artikel 2, vierde lid, worden bepaalde arbeidsverhoudingen
als dienstbetrekking aangemerkt, ten einde ze onder de reikwijdte van het
onderhavige wetsvoorstel te brengen. Het gaat daarbij om arbeidsverhoudingen
die gelijkenis vertonen met een echte dienstbetrekking, maar niet voldoen
aan de desbetreffende voorwaarden van een echte dienstbetrekking. Deze arbeidsverhoudingen
zijn in de artikelen 3 en 4 van de Wet op de loonbelasting 1964 bestempeld
als zogenaamde fictieve dienstbetrekkingen. Opgemerkt zij dat uitsluitend
die fictieve dienstbetrekkingen van de Wet op de loonbelasting 1964 zijn overgenomen
die veel gelijkenis vertonen met een echte dienstbetrekking. Daarbij is met
name gekeken naar arbeidsverhoudingen die maatschappelijk en qua aard gelijk
kunnen worden gesteld met een «echte» dienstbetrekking, zoals
thuiswerkers, uitzendkrachten en meewerkende kinderen. De arbeidsverhouding
van bij voorbeeld een artiest, bedoeld in artikel 4, onderdeel c, van de Wet
op de loonbelasting 1964 juncto artikel 2 van het Uitvoeringsbesluit loonbelasting
1965 of aannemers van werk is om die reden niet opgenomen in de opsomming
van artikel 2, vierde lid.De leden van de fractie van D66 vragen zich af of bij deeltijdfuncties
de tijdsevenredige vaststelling van de afdrachtvermindering niet onnodig ingewikkeld
wordt gemaakt door de vermindering per werknemer te willen uitrekenen. Zij
vragen of het niet mogelijk is de afdrachtvermindering over het gehele personeelsbestand
te laten berekenen en in welke mate dit de uitvoeringskosten beïnvloedt.Bij de keuze van de voorgestelde berekening voor deeltijdwerkers is een
afweging gemaakt tussen de uitvoerbaarheid enerzijds en de rechtvaardigheid
anderzijds. Gelet op de hoogte van de tegemoetkoming is er uiteindelijk voor
gekozen een bijzonder regime te creëren voor deeltijdwerkers. Op deze
wijze wordt voorkomen dat een werkgever reeds in aanmerking zou komen voor
de volledige afdrachtvermindering ingeval hij een werknemer in dienst neemt
die slechts een beperkt aantal uren per week werkt. Door aan te sluiten bij
de arbeidsduur van de individuele werknemer kan de tegemoetkoming op passende
wijze worden afgestemd.De leden van de RPF-fractie zijn bevreesd dat de effectiviteit van de
vermindering langdurig werklozen zal worden belemmerd door de achterstandssituatie
van de in dienst getreden langdurig werklozen en door de administratieve inspanning
die met de vermindering langdurig werklozen samenhangt. Zij vragen of het
mogelijk is de administratieve lasten tot verkrijging van de faciliteit te
verkleinen.Hierover merken wij op dat indiensttreding van langdurig werklozen wordt
belemmerd door de, in vergelijking met de hoogte van het hun uit te betalen
loon, lage arbeidsproduktiviteit van werknemers die langdurig werkloos zijn
geweest. Deze onevenwichtigheid tussen loon en arbeidsproduktiviteit, die
onder andere het gevolg is van de door de leden van de RPF-fractie genoemde
onderwijsachterstand en de noodzakelijke aanpassing aan het werkritme, komt
mede tot uiting in de op de salarissen drukkende loonheffing. Met de in het
wetsvoorstel neergelegde verminderingssystematiek wordt dit probleem aangepakt.
De werkgever ervaart bij toepassing van de verminderingen immers een directe
daling van de af te dragen loonheffing, waardoor de totale loonkosten beter
in overeenstemming komen met de achtergebleven produktiviteit van de voormalig
langdurig werkloze. Bij de vormgeving van de in het wetsvoorstel neergelegde verminderingen
is uitdrukkelijk aandacht besteed aan de beperking van de administratieve
lasten voor de werkgevers. Ten opzichte van de Wet bevordering arbeidsinpassing
is met deze vermindering zelfs een vereenvoudiging van de regeling bereikt. 3. De afzonderlijke maatregelen 3.1. Vermindering lage lonenDe vermindering lage lonen kan bijdragen aan het bevorderen van de werkgelegenheid
van personen met een relatief lage opleiding. De leden van de PvdA vragen
of het kabinet voornemens is deze weg inderdaad in te slaan.In het regeerakkoord Keuzen voor de toekomst heeft het kabinet neergelegd
dat de werkgelegenheid langs een veelheid van wegen zal worden bevorderd,
waarbij een sterk accent ligt op maatregelen die de werkgelegenheid voor personen
met een relatief lage opleiding zullen bevorderen. Naast het algemene werkgelegenheidsbeleid
dat beoogt de werkgelegenheid over de gehele linie te vergroten, is een sterk
accent op laaggekwalificeerde banen noodzakelijk. Onder lager opgeleiden is
de werkloosheid tweemaal zo hoog als gemiddeld en de arbeidsdeelname zeer
laag; de verhouding uitkeringsgerechtigden/werkenden is voor lager opgeleiden
driemaal zo ongunstig als voor de overigen. Een belangrijke oorzaak is de
hoge wig bij laagbetaalde arbeid waardoor de loonkosten niet meer corresponderen
met de produktiviteit van werkzoekenden.1 De vermindering
lage lonen is een gerichte verlaging van de loonkosten van laagbetaalde arbeid
en vormt daarmee een belangrijk element in het geheel van maatregelen gericht
op het onderste segment, waaronder de extra werkgelegenheid voor langdurig
werklozen, experimenten met de inzet van uitkeringen, introductie van de mogelijkheid
van tijdelijke dispensatie van het wettelijk minimumloon en het scheppen van
meer banen in de laagste CAO-schalen.De leden van de PvdA vragen welke budgettaire middelen zijn gemoeid met
een verhoging van de grens voor de korting lage lonen van 115% van het wettelijk
minimum(jeugd)loon (WM(J)L) tot 130% WM(J)L. Verder vragen deze leden of het
mogelijk is binnen het gegeven budget een stapsgewijze afbouw te realiseren.
Hierbij denken zij aan een variant waarin alleen werknemers die in het traject
100 tot 115% WML zijn aangesteld bij doorstroming naar het traject tussen
115% en 130% WML (tijdelijk) recht geven op een kleinere afdrachtskorting
van bijvoorbeeld f 600 per jaar.Met een verhoging van de grens voor de vermindering lage lonen tot 130%
WML is ca. f 0,5 mld extra gemoeid (uitgaande van handhaving van een
korting ad f 1185).Een stapsgewijze afbouw leidt ertoe dat de lastenverlichting minder sterk
wordt gericht op het loonsegment waar CAO-afspraken thans niet in voorzien
en waar het kabinet het wenselijk acht dat daar werkgelegenheid wordt gecreëerd.
Anderzijds komt een dergelijke afbouw wel tegemoet aan het bezwaar van de
marginale druk bij 115% WML en het mogelijkerwijs daardoor geringere doorstroomperspectief
van laag opgeleiden.De door de leden van de PvdA voorgestelde regeling, dat de korting in
het traject van 115%–130% WML geldt voor doorgestroomde werknemers is
alleen van invloed op de doorstroomperspectieven binnen de onderneming. Doorstroming
via baanwisseling wordt er niet door bevorderd. In die zin wordt de werking
van de interne arbeidsmarkt bevorderd ten koste van de externe arbeidsmarkt.
Daarnaast vormt het maken van onderscheid tussen werknemers die binnen de
onderneming doorgestroomd zijn vanonder de 115% WML en werknemers
die direct aangenomen zijn boven de 115% WML, een complicatie voor de uitvoering
van de regeling. De leden van de PvdA vragen of de regering kan aangeven hoe groot zij
het percentage van de mensen dat de grens van 115% WML passeert inschat en
wat de budgettaire gevolgen zijn van een doorstroomfaciliteit waarbij deze
mensen nog (tijdelijk) een afdrachtskorting houden.Ter benadering van het percentage werknemers dat doorstroomt zijn verschillende
methoden gehanteerd. Een daarvan was de hoogte van de laagste CAO-loonschalen
ultimo 1994. Naar voren kwam dat van de werknemers met een loon lager dan
115% van het WML, voor circa 60% ervan het CAO-eindloon niet boven de 115%
uitstijgt. De overige 40% van de desbetreffende werknemers kan binnen dezelfde
functie doorgroeien naar hogere loonschalen. Met deze doorgroei is echter
een aantal jaren gemoeid. Berekend is dat jaarlijks maximaal 10% van de werknemers
in het onderste segment van de arbeidsmarkt doorstroomt.Bij dit percentage is geen rekening gehouden met verschillende ontwikkelingen
waarvan de uitkomsten voor het doorstroompercentage niet bekend zijn. Geen
rekening is gehouden met vertrekkende werknemers waardoor het percentage werknemers
dat jaarlijks doorstroomt wordt gedrukt. Ook promoties, extra periodieken
en baanwisseling, waardoor de doorstroomtijd wordt verkort, zijn niet meegenomen
evenals het feit dat thans in veel sectoren een aanvangschaal wordt ingevoerd
op WML-niveau of in het loontrajekt dat loopt van het wettelijk minimumloon
tot het laagste CAO-loon. Door laatstgenoemd proces neemt het percentage werknemers
dat doorstroomt weer af.Omdat geen gegevens over genoemde ontwikkelingen beschikbaar zijn worden
binnenkort twee onderzoeken terzake gestart, waarvan de uitkomsten voor mei
1996 beschikbaar zullen zijn.Gezien de onzekerheden waarmee het percentage doorstromers is omgeven
kunnen de budgettaire gevolgen van de «doorstroomfaciliteit» niet
worden geschat. Daarbij geldt bovendien dat deze budgettaire gevolgen mede
afhankelijk zijn van de mate waarin werkgevers de doorstromende of vertrekkende
werknemer vervangen. Bij vervanging blijft de werkgever namelijk de afdrachtvermindering
ontvangen.De leden van de PvdA-fractie vragen zich af hoe een vermindering moet
worden berekend in geval van een gedeeltelijke arbeidsongeschikte werknemer,
indien de bedrijfsvereniging de WAO-uitkering aan de werkgever betaalt en
de werkgever de uitkering naast het loon aan de werknemer doorbetaalt.Hierop zij in de eerste plaats geantwoord dat het voor de afdrachtvermindering
geen verschil maakt of de WAO-uitkering rechtstreeks door de bedrijfsvereniging
of via de werkgever wordt betaald.De omstandigheid dat een werknemer gedeeltelijk arbeidsongeschikt is,
heeft primair gevolgen voor het toetsloon, aangezien dit wordt beïnvloed
door de overeengekomen arbeidsduur. Indien een werknemer gedeeltelijk arbeidsongeschikt
wordt in de zin van de WAO, brengt dit in het algemeen mee dat de overeengekomen
arbeidsduur dienovereenkomstig wordt verminderd. Heeft bij voorbeeld de werknemer
volgens zijn arbeidsovereenkomst een arbeidsduur van 40 uur per week en wordt
hij 50% arbeidsongeschikt in de zin van de WAO, dan moet voor de toepassing
van artikel 6 worden aangenomen dat de overeengekomen arbeidsduur is verlaagd
tot 20 uur per week. Voor hem zal een toetsloon gelden van 20/32 x het voltijdstoetsloon.
Het is echter ook denkbaar dat een werknemer arbeidsongeschikt is om zijn
huidige functie voor bij voorbeeld 40 uur te vervullen, maar dat hij wel in
staat is om in een andere funtie voltijds te werken. In dat geval blijft de
overeengekomen arbeidsduur 40 uur per week en zal voor hem een voltijds toetsloon
gelden. Voor het – voor de toets aan het toetsloon – in aanmerking
te nemen loon gelden de regels van artikel 1, eerste lid, onderdeel c. Volgens
deze bepaling moet worden uitgegaan van het «reguliere» fiscale
loon uit tegenwoordige dienstbetrekking (fiscale loon verminderd met overwerkloon,
tantièmes, vakantiegeld). Aangezien de WAO-uitkering loon uit vroegere
dienstbetrekking is, wordt dit loonbestanddeel niet meegenomen bij de toetsing
aan het toetsloon. Dit levert aldus een evenwichtig resultaat op: de WAO-uitkering,
die ziet op niet-gewerkte uren, telt niet mee bij de toets aan het toetsloon
dat is bijgesteld naar aanleiding van de verlaging van de overeengekomen arbeidsduur.Ter voorkoming van misverstand zij opgemerkt dat tijdelijke gehele of
gedeeltelijke arbeidsongeschiktheid ten gevolge van ziekte waarop de WAO niet
ziet, geen gevolgen heeft voor de afdrachtverminderingen. Voor deze situatie
is in artikel 1, tweede lid, geregeld dat voor die periode betaald loon geldt
als loon uit tegenwoordige arbeid, en treedt geen wijziging op in de overeengekomen
arbeidsduur.Wij zijn verheugd dat de leden van de VVD-fractie voor het toetsloon van
de vermindering lage lonen akkoord gaan met de grens van 115% van het wettelijk
minimumloon, en dat zij het met ons eens zijn dat om praktische redenen voor
het loonbegrip aangesloten moet worden bij de definitie van het loon in de
Wet op de loonbelasting 1964.Hoe is het bedrag van f 1185 voor vermindering afdracht loonheffing
en premies volksverzekeringen tot stand gekomen, zo vragen de leden van de
fractie van D66.Met het oog op de bevordering van de vraag naar met name eenvoudige arbeid
is de regering voornemens een aantal maatregelen te treffen die direct van
invloed zijn op de loonkosten voor werkgevers. Deze maatregelen betreffen
achtereenvolgens: een autonome daling van het percentage van de overhevelingstoeslag
met 1,35-%punt, de terugtrekking van de rijksbijdrage aan de ZfW waardoor
de franchise voor het werkgeversdeel van de ZfW-premie vervalt, de invoering
van een franchise voor het werkgeversdeel van de AWF-premie en de vermindering
loonheffing en premies volksverzekeringen uit onderhavig wetsvoorstel.De regering wil uiteindelijk in 1996 een reductie van de loonkosten op
minimumniveau van f 1500 bewerkstelligen. Om dit te bereiken, is rekening
houdend met de effecten van genoemde maatregelen met betrekking tot de overhevelingstoeslag,
de ZfW en de AwF alsmede de effecten van maatregelen die niet direct gericht
maar wel van invloed zijn op de loonkosten, een vermindering afdracht loonbelasting
en premie volksverzekeringen ad f 1185 nodig.De leden van de fractie van de D66 vragen aan te geven wat de bedragen
zijn van de vermindering lage lonen voor het oplopend toetsloon en de daarmee
samenhangende oplopende vermindering voor de werknemers van 15 tot en met
23 jaar. Voor het antwoord op deze vraag mogen wij deze leden verwijzen naar
de tabel die is opgenomen op blz. 7 van de memorie van toelichting, behorend
bij het onderhavige wetsvoorstel.Bij het voorjaarsoverleg, zo vernamen de leden van de GroenLinks-fractie,
is met werkgevers en werknemers afgesproken dat per sector analyses worden
gemaakt over inschakeling van zoveel mogelijk laag gekwalificeerde werklozen
in het arbeidsproces. Is dit juist, en tot welke resultaten heeft dit geleid?
Is hier bij het Najaarsoverleg nog over gesproken?, zo vragen zij.Dat is juist. Mede op grond van deze analyses is op 10 oktober jl. de
«Verklaring van de Stichting van de Arbeid t.b.v. het arbeidsvoorwaardenoverleg 1996 (en daarna)» vastgesteld. In het najaarsoverleg
is indringend over deze verklaring en het achterliggende materiaal gesproken.Een verslag van het najaarsoverleg met daarbij de verklaring is door de
minister van SZW op 17 oktober jl. aan de Tweede Kamer gezonden. Op 26 oktober
is hierover met de Tweede Kamer plenair overleg gevoerd.Overigens betroffen de analyses vooral inzicht in de verschillende CAO-afspraken
met betrekking tot de inschakeling van laaggekwalificeerden. Een gedegen inzicht
in de feitelijke ontwikkelingen – onder meer de feitelijke opvulling
van nieuwe lage loonschalen – ontbreekt vooralsnog. Daarom is in het
najaarsoverleg afgesproken deze ontwikkelingen in 1996 op de voet te gaan
volgen.De leden van de CDA-fractie missen een schatting van de werkgelegenheidseffecten.
De leden van de GPV-fractie vragen het kabinet in te gaan op de effectiviteit
van de vermindering lage lonen. Dit naar aanleiding van het voorbehoud van
de Raad van State op dit punt.De regering verwijst naar het gestelde in de memorie van toelichting.
Het effect van dit voorstel maakt deel uit van de werkgelegenheidseffecten
van alle beleidsvoornemens van het kabinet voor 1996. Deze liggen mede ten
grondslag aan de verwachte werkgelegenheidsgroei voor 1996 van 100 000
personen. Een schatting van de verwachte kwantitatieve effecten van de maatregel
afzonderlijk is niet voorhanden.De leden van de GPV-fractie vragen of het gekozen systeem niet rigide
is en dit de werkgever gauw zal verleiden tot een lichte correctie van het
door de werknemer te verdienen loon, zodat hij bij overschrijding van de 115%
alsnog in aanmerking kan komen voor de vermindering. Voorts stellen zij de
vraag of bij een hoger WML-percentage te zamen met lagere kortingen het bereik
van de maatregel niet groter zou zijn en dit per saldo niet tot een vergelijkbaar
werkgelegenheidseffect geleid zou hebben.De regering acht voldoende tegenwicht tegen opzettelijke loonbeperking
door werkgevers aanwezig aan de kant van werknemers. De regering ziet niet
in waarom een werknemer zou meewerken aan opzettelijke loonverlaging. Zij
worden daar immers nooit beter van, terwijl zij wel hun eventuele aanspraken
op sociale uitkeringen etc. zien verminderen omdat hun loon omlaag gaat.Het is niet aannemelijk dat werkgevers de loonstructuur zullen wijzigen
met het oog op handhaving van werknemers in het gesubsidieerde loontraject.
Hiermee lopen zij immers het risico dat intussen ervaren werknemers op zoek
gaan naar een andere baan. Voorts zijn veel werkgevers (in)direct aan CAO's
gebonden, waarin loonstructuren en generieke loonsverhogingen worden vastgelegd.Het ligt voor de hand dat bij een grens hoger dan 115% WML het bereik
groter zou zijn geweest. Of dit ook geleid zou hebben tot een dienovereenkomstig
werkgelegenheidseffect is de vraag. Bekend is dat juist de werkloosheid bij
laag- en ongeschoolden is geconcentreerd, personen met in het algemeen een
geringere verdiencapaciteit. Daarnaast is de verwachting dat een derde tot
de helft van het toekomstig arbeidsaanbod aangewezen is op het onderste segment
van de arbeidsmarkt. Voor een groot deel van hen geldt dat in ieder geval
op korte termijn een loonniveau van meer dan 115% WML niet correspondeert
met hun produktiviteit. Het is het meest effectief voor de onderkant beschikbare
middelen gericht in te zetten op het loontraject dat het meest past bij hun
produktiviteit, dat wil zeggen beneden 115% WML.De leden van de GPV-fractie vragen een nadere toelichting op de zinsnede
in de memorie van toelichting dat een verlaging van de bruto-loonkosten in
het bijzonder ook geldt voor mensen met een lage produktiviteit. Zij vragen
op welke groepen hier wordt gedoeld, en merken op dat met de
constatering dat iemand laaggeschoold is niet tevens is gezegd dat zijn produktiviteit
laag is.Dienaangaande zij vermeld dat de door de leden van de GPV-fractie bedoelde
passage in principe ziet op iedereen die voor het vinden van werk is aangewezen
op het onderste segment van de arbeidsmarkt. De leden van de GPV-fractie hebben
gelijk als zij opmerken dat met het feit dat iemand laaggeschoold is niet
gezegd is dat hij of zij een lage produktiviteit heeft. 3.2. Vermindering langdurig werklozenDe leden van de PvdA vragen zich af waarom gekozen is voor een abrupte
in plaats van een geleidelijke afbouw van deze loonkostenfaciliteit voor langdurig
werklozen. Was het niet beter geweest om met hetzelfde budget een hogere loonkostenreductie
te geven dan f 4500 in de eerste paar jaar en een lagere reductie dan
f 4500 in latere jaren? Ook de leden van de fractie van GroenLinks stellen
hierover een vraag.Het streven naar een geleidelijke afbouw is door het kabinet bezien in
de context van het totale wetsvoorstel. De keuze voor een vierjarige faciliteit
van f 4500 is, zoals is verwoord in de memorie van toelichting, gemaakt
om de marginale wig als gevolg van zowel de toekomstige tijdelijke dispensatie
van het minimumloon, de vermindering lage lonen als de vermindering langdurig
werklozen in de tijd te spreiden. Overigens is voor de huidige faciliteit
in het kader van de Wet bevordering arbeidsinpassing (Wba) ook geen sprake
van een geleidelijke afbouw, hetgeen voorzover bekend in de praktijk niet
tot problemen leidt.Een hogere loonkostenreductie (in de eerste jaren) via de onderhavige
faciliteit in plaats van langs dergelijke wegen, zou echter betekenen dat
kleine bedrijven eerder tegen de grens van het afdrachtverminderingspotentieel
aanlopen. Dit impliceert dat kleine bedrijven die zowel van de vermindering
lage lonen als de vermindering langdurig werklozen gebruik maken, geen gebruik
kunnen maken van de in totaal bedoelde loonkostenreductie.Kan worden aangegeven waarom voor de vermindering langdurig werklozen
en voor de vermindering onderwijs is gekozen voor een grens van 130% minimumloon?
Welk bedrag wordt bespaard als ook hier de grens wordt gelegd op 115% minimumloon,
vragen de leden van de CDA-fractie.Wat betreft het eerste deel van de vraag kan worden opgemerkt dat de onderscheiden
regelingen verschillende doelstellingen kennen. In dit verband verwijzen wij
naar de toelichting ter zake. Een verlaging, zoals gesuggereerd door de leden
van de CDA-fractie zou afbreuk doen aan de effectiviteit van de maatregelen.
Bovendien zou het bereik van deze maatregel snel verminderen doordat de aanvangssalarisschalen
in de niet-gesubsidieerde arbeid voor een niet onaanzienlijk deel in het traject
tussen 115% en 130% van het minimumloon liggen. Genoemd kunnen bij voorbeeld
worden het cateringbedrijf (120% WML), de confectie-industrie (119% WML) en
het verzekeringsbedrijf (118% WML). De maatregel zou dan dus (op korte termijn)
niet het beoogde bereik hebben. De omvang van de besparing als gevolg van
een 115%-grens is moeilijk exact weer te geven, maar ligt bij een halvering
van het bereik in de marktsector in de orde van grootte van f 150 mln
structureel. Een dergelijke raming leunt overigens sterk op de aanname over
de gedragsreactie van werkgevers op de aangescherpte beloningsgrens. Voorts
past bij deze raming een kwalitatieve kanttekening. Hoewel kwantitatief met
besparingen in de uitkeringssfeer voorzichtigheidshalve geen rekening is gehouden,
kan kwalitatief wel worden geduid dat minder toepassingen bij de vermindering
langdurig werklozen (op termijn) meer uitgaven aan uitkeringen betekenen. De leden van de CDA-fractie vragen waar de opvatting op is gestoeld dat
na vier jaar de langdurig werkloze zijn of haar produktiviteit zodanig zal
hebben verbeterd dat dan de beloning exclusief de jaarlijkse subsidie van
f 4500 in overeenstemming zal zijn met de geleverde produktie. Kan worden
aangegeven hoeveel de produktiviteit per jaar zal moeten toenemen voor een
langdurig werkloze, wanneer deze start met een beloning op het niveau van
het minimumloon?De vermindering langdurig werklozen bedraagt ca. 14% van de loonkosten
op minimumloonniveau, uitgaande van een voltijds dienstverband. De langdurig
werkloze zal bij het wegvallen van deze afdrachtvermindering een deel moeten
goedmaken door produktiviteitsstijging, een ander deel zal worden goedgemaakt
doordat werkgever en werknemer met elkaar vertrouwd raken. Bij indienstname
van langdurig werklozen spelen immers voor werkgevers naast de produktiviteit
van betrokkene, een aantal andere factoren een rol. De andere factoren zijn
deels het gevolg van niet-efficiënt wervings- en selectiegedrag, zoals
onder andere naar voren is gekomen uit recente publikaties van de WRR (Kiezen
uit sollicitanten, Van Beek en Van Praag, 1992) en de ILO (Discrimination
against migrant workers and etnic minorities in access to employment in the
Netherlands, F. Bovenkerk e.a., 1995). Wanneer betrokkene eenmaal in dienst
is, en werkgever en werknemer met elkaar vertrouwd zijn, neemt het belang
van deze andere factoren af, zo is de ervaring.De VVD-fractie vraagt zich af of de cumulatie van de vermindering langdurig
werklozen met de vermindering lage lonen wel nodig is.Achtergrond van de mogelijke cumulatie is allereerst de notie uit het
unanieme SER-advies dat «het voordeel dat de vermindering langdurig
werklozen in verhouding tot het generieke niveau van de loonkosten substantieel
genoeg moet zijn om voldoende prikkel uit te doen gaan naar de werkgever».
In geval van non-cumulatie, zou dit naar de mening van het kabinet aan de
onderkant van het loongebouw minder het geval zijn. De vermindering langdurig
werklozen zou dan tot 115% minimumloon aan effectiviteit inboeten.Daar komt bij dat cumulatie van beide kortingen het meest bijdraagt aan
de verkleining van het gat tussen produktiviteit en beloning.Hieronder zijn enige cijfervoorbeelden gegeven – dit naar aanleiding
van de desbetreffende vraag van de leden van de VVD-fractie – waarin
de cumulatie van de vermindering langdurig werklozen en de vermindering lage
lonen tot uitdrukking wordt gebracht. Voorbeeld 1Een ex-langdurig werkloze werknemer van 23 jaar heeft een loon van f 30 000
op jaarbasis. Deze werknemer voldoet zowel aan het toetsloon voor de vermindering
langdurig werklozen (f 36 855) als aan het toetsloon voor de vermindering
lage lonen (f 32 755). De inhoudingsplichtige krijgt voor deze werknemer
een vermindering langdurig werklozen van f 4500 en een vermindering lage
lonen van f 1185 op jaarbasis, in totaal derhalve f 5685. Voorbeeld 2Een ex-langdurig werkloze werknemer van 23 jaar heeft een loon van f 35 000
op jaarbasis. Deze werknemer voldoet wel aan het toetsloon voor de vermindering
langdurig werklozen (f 36 855), maar niet aan het toetsloon voor
de vermindering lage lonen (f 32 755). De inhoudingsplichtige krijgt
voor deze werknemer een vermindering langdurig werklozen van f 4500 op
jaarbasis. De VVD-fractie vraagt zich verder af of het wel wenselijk is dat de vermindering
langdurig werklozen ook van toepassing is op reeds gesubsidieerde arbeid anders
dan de Kaderregeling arbeidsinpassing of de banenpool.Achtergrond van deze uitbreiding ten opzichte van de Wba is de wens bij
gesubsidieerde arbeid te komen tot stroomlijning. De Wba was wel van toepassing
op de Kaderregeling Arbeidsinpassing (KRA) en de banenpool, maar niet op andere
regelingen voor gesubsidieerde arbeid en het 40 000-banenplan. Vanuit
deze situatie zijn twee vormen van stroomlijning mogelijk:– de vermindering langdurig werklozen van toepassing maken voor
alle regelingen, onder afroming van het ontstane financiële voordeel
bij regelingen waarvoor de Wba niet van toepassing was, of– alle regelingen uitsluiten van de vermindering langdurig werklozen,
onder verhoging van de subsidie van de banenpool en de KRA.Het kabinet heeft gekozen voor de eerste optie, omdat die als voordeel
heeft dat gesubsidieerde arbeid en reguliere arbeid gelijk behandeld worden.De VVD-fractie vraagt om een korte beschouwing over het probleem dat hantering
van het criterium «werkloosheidsduur» negatief kan uitpakken voor
personen die seizoenarbeid of uitzendarbeid verrichten.De door de VVD-fractie geschetste problematiek wordt ook door het kabinet
onderkend. Om die reden was in de uitvoeringsregeling op grond van de Wba
de bepaling opgenomen dat de eerste gewerkte 50 dagen als periode van werkloosheid
gelden. In de nog te treffen ministeriële regeling op grond van artikel
12 van het wetsvoorstel zal deze bepaling in enige vorm wederom worden opgenomen.
Naar de mening van het kabinet kan hiermee op de door de VVD-fractie geschetste
problematiek voldoende worden ingespeeld.De leden van de VVD-fractie vragen zich af waarom de verruiming van de
termijn van 12 maanden naar 6 maanden bij de vermindering langdurig werklozen
beperkt blijft tot de grote steden. Ook de leden van de fractie van GroenLinks
stellen hierover een vraag.Genoemde bepaling is opgenomen voor gebieden met een hoge werkloosheid
in het algemeen. Beoogd wordt groepen die een relatief hoge kans lopen om
langdurig werkloos te worden, waaronder groepen allochtonen, een extra steuntje
in de rug te geven. Mede gelet op de beschikbare middelen, zal het daarbij
echter slechts om een beperkte uitbreiding van de doelgroep van de vermindering
langdurig werklozen kunnen gaan.De leden van de fractie van D66 vragen zich af welke reden er is voor
een verruiming van de termijn van 12 maanden naar 6 maanden in de grote steden.Achtergrond van deze mogelijkheid is de wens om werklozen met een hoge
kans om langdurig werkloos te worden, preventief te ondersteunen. Onder de
Wba werd beoogd dit gericht te doen, door toepassing voor de groep tussen
12 en 6 maanden te koppelen aan de toepassing van een KRA-subsidie. Door het
verlagen van die subsidie tot f 500 is de sturende werking die hiervan
uitging praktisch verdwenen. Aangezien genoemde werklozen vooral voorkomen
in gebieden met een hoge werkloosheid is de toepassing tussen 12 en 6 maanden
nu hieraan gekoppeld.De afdrachtvermindering langdurig werklozen levert een directe besparing
op binnen het uitgavenkader sociaal, omdat er minder geld nodig is voor gesubsidieerde
arbeid. De leden van de fractie van GroenLinks vragen hoeveel deze besparing
bedraagt. Voorts vragen zij of het kabinet overweegt om dit bedrag in te zetten
voor de impuls basis-onderwijs en of het kabinet bereid zou zijn
dit bedrag te besteden aan armoedebestrijding.Genoemde besparing als gevolg van de afdrachtvermindering langdurig werklozen
bedraagt (inclusief de besparing bij het 40 000-banenplan) structureel
ca. f 300 mln, oplopend van f 60 mln in 1996 tot f 280 mln
in 1999. Daarnaast vallen er mogelijk middelen vrij bij de gesubsidieerde
arbeid als gevolg van de afdrachtvermindering lage lonen. Structureel gaat
het daarbij om f 33 mln in de WSW, f 24 mln in het JWG en f 28
mln in de banenpool. Daarbij dient wel aangetekend te worden dat in het voorstel
besloten is dat de afdrachtvermindering na vier jaar vervalt, terwijl op dit
moment alle banenpoolers nog profiteren van hetzij de afdrachtvermindering
langdurig werklozen, hetzij de premievrijstelling op grond van de Wba.Wat betreft de structurele vrijval als gevolg van de vermindering langdurig
werklozen is in het kabinet overeengekomen dat die terugvloeit naar de algemene
middelen. Hierover zal besluitvorming plaatsvinden bij de Kaderbrief 1997/Voorjaarsnota
1996. Dan zal ook een nadere uitwerking van het toekomstige werkfonds gereed
zijn. Op dit moment wil het kabinet hierover verder geen uitspraken doen.
Het heeft de voorkeur budgettaire afwegingen eenmaal per jaar te maken, wanneer
zowel mee- als tegenvallers bekend zijn.De leden van de fractie van de RPF wijzen erop dat de vermindering langdurig
werklozen gedurende vier jaar kan worden toegekend. Naar aanleiding van de
vraag van deze leden of een bedrijf nog voor twee jaar in aanmerking komt
voor deze faciliteit wanneer een aangenomen werkloze eerst twee jaar in opleiding
is, merken wij het volgende op.In artikel 4, eerste lid, van het onderhavige wetsvoorstel is bepaald
dat de vermindering langdurig werklozen niet van toepassing is met betrekking
tot de werknemer voor wie de vermindering onderwijs toepassing vindt. Op deze
wijze wordt directe cumulatie van vorenbedoelde regelingen voorkomen. Overigens
zullen dagen waarop een langdurig werkloze tijdens de periode van inschrijving
als werkloos werkzoekende en na toestemming van de Arbeidsvoorzieningsorganisatie,
de bedrijfsvereniging of Burgemeester en Wethouders een cursus, opleiding
of scholing volgt, in het kader van deze wet beschouwd worden als werkloos
werkzoekende. Dit was ook het geval bij de Wba.De leden van de RPF vragen zich af hoe groot de groep langdurig werklozen
is die zonder extra opleiding direct aan het werk kan.Op basis van het aantal geregistreerde werklozen zijn 250 000 langdurig
ingeschreven personen direct beschikbaar voor de arbeidsmarkt. Een belangrijk
deel van deze groep werklozen zal aangewezen zijn op het onderste segment
van de arbeidsmarkt: langdurig werkloos zijn gaat vaak samen met een lage
of weinig opleiding.De leden van de fractie van de RPF pleiten voor de invoering van een vermindering
van de afdracht van loonbelasting voor (gedeeltelijk) goedgekeurde arbeidsongeschikten
en gehandicapten.De regeling voorziet in een gelijkstelling van personen waarvoor een AAW-loonkostensubsidie
wordt toegepast, met langdurig werklozen. Voorts is de vermindering langdurig
werklozen alsook de andere verminderingen in het kader van dit wetsvoorstel
zonder meer van toepassing op arbeidsongeschikten en gehandicapten die voldoen
aan de voorwaarden. Het zou het kader van het wetsvoorstel te buiten gaan
daarnaast nog specifieke afdrachtverminderingen voor deze groepen in het leven
te roepen. De leden van de SGP-fractie willen graag vernemen hoe de wettelijke waarborgen
tegen directe verdringing uit de Wba hebben gefunctioneerd. Zij vroegen of
hierover jurisprudentie bestaat.Naar de mening van het kabinet hebben genoemde waarborgen tot nu toe naar
tevredenheid gefunctioneerd. De toets op recent ontslag om bedrijfseconomische
redenen, door de Arbeidsvoorzieningsorganisatie geoperationaliseerd als een
toets op recent ontslag om economische redenen bij uitwisselbare functies,
heeft geen aanleiding gegeven tot problemen. Noch bij de Arbeidsvoorzieningsorganisatie,
noch bij het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid is jurisprudentie
in dezen bekend. Ook de resultaten van maatregelen als de Kaderregeling Arbeidsinpassing
lijken te wijzen op voldoende functionerende waarborgen.Voorts vragen de leden van de SGP-fractie of het in de praktijk is voorgekomen
dat het aflopen van een tijdelijk contract, een weigering opleverde tot het
afgeven van een verklaring en wat de daarin ontwikkelde gedragslijn was.Op deze vraag kan worden geantwoord dat zich dergelijke gevallen hebben
voorgedaan. De beleidslijn van de Arbeidsvoorzieningsorganisatie was daarbij
dat een werkgever bij wie dit meer dan eens het geval is, een verklaring kan
worden geweigerd op grond van artikel 5 van de Wba.De leden van de SGP-fractie vragen voorts om inzicht hoe de Wba-regeling
zich verhoudt tot de vermindering langdurig werklozen, bij welk loon het omslagpunt
ligt dat de Wba voordeliger wordt.De verhouding tussen de vermindering langdurig werklozen en de Wba-regeling
was ook een aandachtspunt bij de besluitvorming in het kabinet. Vertrekpunt
was, in lijn met wat in de memorie van toelichting bij de wijziging van de
Wba (kamerstukken II, 1994/95, 23 600) door het vorige kabinet reeds
was aangekondigd, dat de vermindering langdurig werklozen tenminste gelijk
moest zijn aan de premievrijstelling Wba bij een voltijdsbaan op minimumloonniveau.Een vergelijking van Wba en vermindering langdurig werklozen kent een
aantal dimensies. De faciliteiten variëren verschillend naar de dimensies
arbeidsduur, uurloonhoogte en periode waarover de loonkostenreductie van toepassing
is. De loonkosten variëren als volgt: Loonkosten bij toepassing afdrachtvermindering (indien
van toepassing: inclusief vermindering lage lonen) en Wba premies '96100%
WML115% WML120% WML130% WML 38 uur         Afdrachtvermindering28 66535 19336 98140 556     Wba28 66333 37036 05739 062     32 uur         Afdrachtvermindering23 15627 54329 03932 033     Wba24 11827 91429 17931 709Hierbij zij aangetekend dat bij in het voorstel gedurende maximaal vier
jaar sprake is van de vermindering langdurig werklozen, terwijl de Wba voor
dezelfde doelgroep een duur van drie jaar had.Gelet op het bovenstaande beeld is gekozen voor handhaving van het Wba-regime
voor lopende gevallen: gewekte verwachtingen worden zo in geen geval beschaamd. De leden van de SGP-fractie willen voorts weten of de verwijzingen in
de AAW naar de Wba niet dienen te worden veranderd in een verwijzing naar
de afdrachtvermindering, nu de Wba wordt ingetrokken.Zoals blijkt uit artikel 38 heeft het kabinet, net als bij andere vormen
van gesubsidieerde arbeid, bij de AAW-loonkostensubsidie gekozen voor cumulatie
met de vermindering langdurig werklozen. Bij ministeriële regeling zullen
personen waarvoor een AAW-loonkostensubsidie wordt toegepast, worden gelijkgesteld
met een langdurig werkloze.De leden van de D66-fractie willen weten wanneer de evaluatie van de vermindering
langdurig werklozen plaatsvindt.Zoals in de memorie van toelichting is aangegeven zal het verslag van
de evaluatie van de vermindering vóór 1 januari 1998 aan de
Tweede Kamer worden gezonden. Om deze vermindering te kunnen evalueren is
het nodig dat met deze vermindering enige ervaring is opgedaan. 3.3. Vermindering onderwijsDe leden van de PvdA-fractie juichen de vermindering onderwijs toe, maar
vragen een reactie op de kritiek van werkgevers en werknemers met betrekking
tot de gehanteerde 130%-loongrens. De VVD-fractie geeft aan er voorstander
van te zijn het leerlingwezen verder te stimuleren. Ook de leden van de fractie
van D66 ondersteunen dit voorstel.De 130%-grens is enerzijds ingegeven door de beoogde gerichte werking
op de onderkant van de arbeidsmarkt en anderzijds door de beschikbare budgettaire
ruimte. De grens van 130% van het minimumloon voor volwassenen leidt niet
of nauwelijks tot problemen voor werkgevers van leerlingen die onder een CAO
werkzaam zijn waarin specifiek op het leerlingwezen toegesneden loonschalen
zijn opgenomen. De problemen spitsen zich dan ook toe op CAO's waarin leerlingen
werkzaam zijn onder reguliere loonschalen. Als tegemoetkoming voor werkgevers
die gebonden zijn aan een CAO waarin een beloning van meer dan 130% van het
minimumloon voor volwassenen is overeengekomen, is een overgangsmaatregel
voorzien. Op deze wijze krijgen de desbetreffende sectoren tot uiterlijk 31
december 1997 de gelegenheid de CAO-schalen zodanig bij te stellen dat ook
in de verdere toekomst van de faciliteit gebruik kan worden gemaakt. Tot 31
december 1997 is namelijk de 130%-grens voor deze sectoren niet van toepassing
zolang een reeds op 31 december 1995 geldende CAO van toepassing is die in
hogere lonen voorziet. In het wetsvoorstel is derhalve een ruime overgangsmaatregel
opgenomen.De leden van de fractie van de VVD vragen aan te geven waarom er voor
deze overgangsregeling wordt uitgegaan van 31 december 1997. Deze einddatum
is afgeleid van de gemiddelde opleidingsduur en de daarvan afgeleide gemiddelde
looptijd van een leerovereenkomst enerzijds en de gemiddelde duur van een
CAO anderzijds. Deze bedraagt in beide gevallen circa twee jaar. Door de einddatum
te stellen op 31 december 1997 wordt voorkomen dat zittende leerlingen in
de loop van hun opleiding buiten de regeling zouden vallen en wordt de sociale
partners een reële termijn gegeven om in hun CAO de CAO-schalen zodanig
bij te stellen dat ook in de verdere toekomst van de faciliteit gebruik kan
worden gemaakt.Uit de voorgestelde wettekst van artikel 14, eerste lid onder c, blijkt
dat de vermindering van onderwijs van toepassing is wanneer een werknemer
in dienst is van een privaatrechtelijke rechtspersoon of TNO en een promotie-onderzoek
verricht. De hierbij gestelde voorwaarde is, dat het salaris van deze werknemer
overeenkomt met dat van een AIO. De salarisregeling van de AIO ligt vast in
artikel 13.11 van het Rechtspositiereglement wetenschappelijk onderwijs en
onderzoek (Stb. 1995, 394). De doelstellingen van de onderhavige regeling zijn:– het intensiveren van de uitwisseling van kennis en ervaring tussen
onderzoekinstellingen en bedrijven;– het versterken van het wetenschappelijk en technologisch onderzoek
ten behoeve van privaatrechtelijke rechtspersonen en TNO en– het bevorderen van de werkgelegenheid voor jonge academici.De fiscale maatregel beoogt ten goede te komen aan bedrijven die promotie-onderzoek
laten verrichten door eigen werknemers. De organisatie voor toegepast onderzoek
TNO wordt met name genoemd omdat deze organisatie weliswaar een publiekrechtelijke
rechtspersoon is maar toch tot de doelgroep wordt gerekend vanwege het bedrijfsgerichte
karakter van deze organisatie. De overige grote technologische instituten
worden niet met name genoemd omdat deze instituten privaatrechtelijke rechtspersonen
zijn en uit dien hoofde automatisch onder deze regeling vallen. Instituten
als CPB, CBS en RIVM zijn op de overheid gericht en vallen om die reden niet
onder deze regeling.De leden van de PvdA-fractie zijn geïnteresseerd in onze opvatting
over een eventuele uitzonderingspositie voor bedrijven met ploegendienst en
voor oudere leerlingen met werkervaring. Door de Stichting van de Arbeid heeft
in augustus jl. een inventarisatie plaatsgevonden van de sectoren waarin de
onverkorte toepassing van de 130%-grens voor meer dan 20% van de gevallen
een probleem zou kunnen vormen. Hieruit bleek dat het ging om de volgende
sectoren: procesindustrie, verzorging, bouwsector, schildersbedrijf, grafische
sector en confectieindustrie. Het aandeel van de uitval als gevolg van de
ploegendiensttoeslag is in dit onderzoek niet separaat onderzocht. Evenmin
is op dit moment bekend hoeveel deelnemers op grond van hun werkervaring boven
de 130%-norm zullen worden ingeschaald. De omvang van de door de fractie van
de PvdA gesignaleerde problematiek is derhalve niet bekend.Met betrekking tot de definiëring van het toetsloon is aangesloten
bij de gangbare systematiek van de loonbelasting, namelijk het begrip fiscaal
loon zoals dat voor dit doel is aangepast. Door uitsluitend voor de vermindering
onderwijs hiervan af te wijken zou een ongewenste precedentwerking optreden
ten aanzien van de andere afdrachtverminderingen. De uitzondering heeft voorts
budgettaire consequenties waarvoor geen dekking is. Bovendien zou sprake zijn
van een uitbreiding van de administratieve lasten bij werkgevers en van de
controlelast bij de belastingdienst. In het licht van deze situatie is het
creëren van een uitzonderingspositie voor bedrijven in ploegendienst
en oudere leerlingen met ervaring noodzakelijk noch wenselijk. Hiervoor is
reeds opgemerkt dat tot en met 31 december 1997, als gevolg van de overgangsregeling,
deze problematiek niet aan de orde is. In deze periode kunnen eventuele knelpunten
nader worden bezien.Onder omstandigheden kunnen de feitelijk af te dragen belasting en premie
lager zijn dan de maximale vermindering. De leden van de fractie van de PvdA
vragen zich af of hier aanvullende maatregelen voor getroffen kunnen worden.Het is denkbaar dat kleine werkgevers die slechts één of
enkele leerlingen in dienst hebben, mogelijk niet voor de volledige afdrachtvermindering
in aanmerking komen, omdat hun afdracht loonbelasting en premie voor de volksverzekeringen
niet toereikend is om de gehele afdrachtvermindering te absorberen. Aan de
keuze voor het fiscale instrument is echter inherent dat niet verder kan worden
gegaan dan de door de werkgever verschuldigde afdrachten. Voorts moet worden
bedacht dat het doel van de fiscale faciliteit is het verruimen van het aantal
leerarbeidsplaatsen door vermindering van de werkgeverslasten.De leden van de GPV-fractie hebben begrip voor de loonkostenfaciliteit
voor het leerlingwezen. Zij vragen welke groei van het leerlingwezen als gevolg van deze maatregel wordt verwacht en voorts vragen zij waarop
het structurele bedrag van f 130 mln is gebaseerd.Het werkgelegenheidseffect van de maatregel wordt geschat op structureel
circa 17 000 extra leerarbeidsplaatsen. In de raming is daarmee rekening
gehouden.De f 130 mln maakt deel uit van het in het regeerakkoord gereserveerde
bedrag van f 500 mln voor 1996 ten behoeve van de stimulering van het
midden- en kleinbedrijf.De leden van de VVD-fractie vragen of de vermindering onderwijs wel van
toepassing moet zijn op AIO's en OIO's. Zij vragen zich af of dit werkelijk
banen aan de onderkant zijn. Ook de leden van de D66-fractie vragen zich af
of er voldoende redenen zijn om AIO's en OIO's onder de regeling te laten
vallen. Zij willen graag meer inzicht in het arbeidsmarktperspectief voor
deze groep en in het budgettaire beslag van de regeling. Verder vragen zij
een overzicht van de salarissen van AIO's en OIO's. De leden van de fractie
van het GPV stellen hierover eveneens een vraag.Naast het intensiveren van de uitwisseling van kennis en ervaring tussen
onderzoeksinstellingen en bedrijven en het versterken van het wetenschappelijk
en technologisch onderzoek is één van de doelstellingen van
de fiscale maatregel vermindering onderwijs het bevorderen van werkgelegenheid
voor jonge academici. De AIO of OIO die als zodanig heeft gewerkt en arbeidservaring
heeft opgedaan, ziet zijn kansen op het verkrijgen van een vervolgbetrekking
vergroot. Het aanvangssalaris van AIO's en OIO's bedraagt thans f 2078
per maand, terwijl het minimumloon voor 23-jarigen thans f 2163,20 bedraagt.
Een betrekking als AIO of OIO is de laagstbetaalde betrekking waarin wetenschappelijk
personeel bij een universiteit of onderzoekinstelling werkzaam is.Voor de AIO/OIO geldt thans de volgende salarisschaal zoals vermeld in
het Rechtspositiereglement wetenschappelijk onderwijs en onderzoek:– 0 f 2078;– 1 f 2375;– 2 f 2905;– 3 f 3710.Momenteel bestaat er geen inzicht in de verhouding van arbeidsmarktkansen
van AIO's en OIO's ten opzichte van de arbeidsmarktkansen van lager opgeleiden.
Het verkrijgen van een baan is van vele factoren afhankelijk. Bij de evaluatie
van de vermindering onderwijs zal aan dat aspect aandacht kunnen worden besteed.De vermindering onderwijs bedraagt op jaarbasis f 4500 per AIO/OIO-werknemer.
Naar schatting bedraagt het aantal in aanmerking komenden 1000, zodat de maatregel
circa f 4,5 mln kost. Dit bedrag komt ten laste van de bovenbedoelde
f 130 mln. 3.4. Vermindering kinderopvangDe leden van de PvdA-fractie zijn verheugd over de vermindering kinderopvang.
Zij vragen of deze regeling in veel gevallen voordeliger is dan de bestaande
subsidieregeling.Onder de huidige Stimuleringsmaatregel kinderopvang zijn gemeenten verplicht
werkgevers die kinderopvang voor hun personeel regelen, een korting of premie
te verstrekken van minimaal f 2000 per voltijds opvangplaats per jaar.
Zoals bekend, zal deze verplichting bij de decentralisatie van de kinderopvang
per 1 januari 1996 komen te vervallen. Het voorstel van wet vermindering afdracht
loonbelasting en premie voor de volksverzekeringen voorziet wat betreft de
kinderopvang in een tegemoetkoming ter grootte van 20% van de netto kosten
van werkgevers. Aan de hand van een rekenvoorbeeld kan inzicht worden gegeven
in de omvang van het voordeel: – bruto kosten van een voltijds opvangplaast bij huur door een werkgever:
f 18 000;– eigen bijdrage van de werknemer: f 5000;– netto kosten voor de werkgever: f 13 000;– vermindering kinderopvang 20% van f 13 000 = f 2600In dit rekenvoorbeeld ligt het voordeel op grond van het onderhavige voorstel
dus boven het minimumbedrag van f 2000 uit de Stimuleringsmaatregel.De leden van de PvdA-fractie merken op dat veel werkgevers kinderopvang
regelen door middel van het inschakelen van een organisatie, een kinderopvanginstelling
of een bemiddelingsbureau, die vervolgens voor uitvoeringszaken zorgdraagt.
De kosten van deze uitvoeringszaken (het plaatsen, factureren, innen van ouderbijdrages,
etc.) zijn ofwel verdisconteerd in de kostprijs kinderopvang, ofwel apart
berekend in zogenaamde bemiddelingskosten. Naar aanleiding van de vraag van
deze leden of dergelijke bemiddelingskosten in aanmerking komen voor de vermindering
kinderopvang, merken wij het volgende op.Ingevolge artikel 16, eerste lid, is de voorgestelde vermindering kinderopvang
uitsluitend van toepassing ingeval er sprake is van kinderopvang waarvoor
krachtens artikel 20, eerste lid, van de Welzijnswet 1994 bij gemeentelijke
verordening regels zijn gesteld met betrekking tot de kwaliteit. Ingeval de
kinderen worden ondergebracht bij een instelling die voldoet aan de desbetreffende
voorwaarden (bij voorbeeld bij een kinderdagverblijf), komen de kosten die
verband houden met deze opvang in aanmerking voor faciliëring. Het gaat
daarbij uiteraard uitsluitend om kosten die direct verband houden met het
opvangen van kinderen in «erkende» instellingen. Aangezien bedoelde
bemiddelingskosten voor de werkgever op één lijn zijn te stellen
met de directe kosten voor kinderopvang, kan met dergelijke kosten rekening
worden gehouden bij de vaststelling van de hoogte van de tegemoetkoming. Daarbij
achten wij het van belang dat deze bemiddelingskosten, zoals de leden van
de PvdA-fractie opmerken, verdisconteerd kunnen zijn in de kostprijs van kinderopvang.Kunnen ook organisaties die zich toeleggen op het voorbereiden van mannen
of vrouwen op betaald werk, zoals scholingsinstituten, van de vermindering
kinderopvang gebruik maken, zo vragen de leden van de PvdA-fractie.Dit wetsvoorstel is van toepassing op kinderopvangfaciliteiten die door
werkgevers aan werknemers ter beschikking worden gesteld. Instrument daarvoor
is een verrekening via de af te dragen loonbelasting en premie voor de volksverzekeringen.
Het voorstel is daarmee niet van toepassing op kosten voor kinderopvang die
door scholingsinstituten in het kader van voorbereiding op betaalde arbeid
worden gemaakt. Van gemeenten mag worden verwacht dat zij met deze categorie
gebruikers rekening houden bij het bepalen van de doelgroepen van de gesubsidieerde,
algemeen toegankelijke opvangplaatsen.Van de zijde van de PvdA-fractie wordt voorgesteld de maatregel in artikel
16, tweede lid, te vervangen door een subsidiemaatregel waardoor de bij CAO
ingestelde fondsen voor kinderopvang rechtstreeks een evenredige bijdrage
in de kinderopvang ontvangen.Wat betreft het overheidsaandeel in de financiën kent de kinderopvang
vanaf 1996 bij uitvoering van de huidige voornemens een subsidiedeel (via
gemeenten, gericht op instellingen) en een fiscaal deel (gericht op ouders
en werkgevers). Het vervangen van mogelijkheden tot afdrachtvermindering bij
betalingen aan een kinderopvangfonds (artikel 16, tweede lid) door een subsidiemaatregel
komt naar de mening van de regering de eenvoud en overzichtelijkheid
niet ten goede. Dit zou namelijk betekenen dat naast de subsidiestroom naar
instellingen en de fiscale faciliteiten voor ouders en werkgevers een nieuwe
subsidieregeling zou ontstaan met extra administratieve lasten. Voordeel van
het in het wetsvoorstel opgenomen systeem is daarentegen dat binnen één
kader verschillende modaliteiten mogelijk zijn.De vormgeving van de vermindering kinderopvang doet bij de leden van de
CDA-fractie het vermoeden rijzen dat op centraal niveau weinig vertrouwen
bestaat omtrent de inzet van gemeenten. Zij vragen waarop de verwachting stoelt
dat gemeenten minder geld beschikbaar zullen stellen. De leden van de GPV-fractie
vragen aandacht voor een door hen gesignaleerde spanning tussen de voorgestelde
regeling en de decentralisatie van het kinderopvangbudget.Het kabinet is van mening dat na een periode van zes jaar specifiek stimuleringsbeleid
(1990–1995) de verantwoordelijkheid voor het uitvoerend werk in de kinderopvang
kan worden overgedragen naar het aangewezen bestuurlijke niveau: de gemeenten.
Om de kansen op een verdere ontwikkeling van de kinderopvang bij decentralisatie
zo groot mogelijk te maken, heeft het kabinet een pakket aan begeleidende
maatregelen voorgesteld: een fiscale stimulans voor werkgevers, een regeling
met betrekking tot de kwaliteit, faciliëring van een waarborgfonds kinderopvang,
informatievoorziening kinderopvang en mogelijkheden in het kader van het 40 000-banenplan.Over de relatie tussen de komende decentralisatie en de voorgestelde fiscale
regeling kan het volgende worden opgemerkt. Tijdens de duur van de Stimuleringsmaatregel
bleek dat het via een decentrale regeling faciliëren van werkgeversinitiatieven
ter zake van kinderopvang, een omslachtige weg was. CAO-afspraken ten aanzien
van kinderopvang door werkgevers en werknemers op centraal niveau worden gemaakt,
terwijl de financiële tegemoetkoming ter ondersteuning van die afspraken
decentraal, via de gemeenten moet worden verkregen. Deze structuur leidde
er in de praktijk toe dat ondernemingen met vestigingen in meer dan één
gemeente, geconfronteerd werden met verschillende wijzen van uitvoering door
de gemeenten van deze financiële tegemoetkoming. Tijdens de duur van
de Stimuleringsmaatregel kinderopvang is verschillende malen via schriftelijke
vragen vanuit de Tweede Kamer aandacht gevraagd voor deze verschillen in de
uitvoeringspraktijk. Zij hadden met name betrekking op het verschil in behandeling
van gesubsidieerde en niet-gesubsidieerde instellingen. Recent is daar ook
op gewezen door de Raad van Centrale Ondernemingsorganisaties in een signalement
van 26 oktober 1995 over concurrentievervalsing bij gesubsidieerde organisaties.
Te verwachten valt dat na decentralisatie deze uitvoeringspraktijk nog meer
verschillen zal gaan vertonen.Vanuit deze constateringen komt het kabinet tot de conclusie dat het efficiënter
is faciliteiten voor werkgevers via een centrale dan via een decentrale regeling
te bieden. Het oordeel over dit specifieke onderdeel van de kinderopvang betekent
evenwel niet dat de decentralisatie van de kinderopvang als zodanig ter discussie
zou moeten staan. Het geeft evenmin aan dat het voor overheveling naar gemeenten
beschikbare budget onvoldoende zou zijn.Wij hebben met instemming ervan kennisgenomen dat de leden van de VVD-fractie
het een goede zaak vinden dat voor de vermindering kinderopvang structureel
f 45 mln wordt uitgetrokken en dat de voorgestelde regeling uitsluitend
van toepassing is op erkende kinderopvanginstellingen. De leden van de VVD-fractie
vragen nogmaals aandacht voor de situatie waarbij een gezin of een alleenstaande
daadwerkelijk iemand in dienst neemt om voor de kinderen te zorgen. Deze kosten
zijn sinds 1 januari 1995 niet meer aftrekbaar omdat niet geacht wordt te
zijn voldaan aan het criterium dat sprake moet zijn van beroepsmatige kinderopvang. Dit criterium is zodanig uitgewerkt dat sprake moet zijn van gastouderopvang
of van opvang van meer dan drie kinderen.Thans is in onderzoek of voor de door de VVD-fractie geschetste situatie
wellicht een oplossing mogelijk. Zoals deze leden ook al opmerken is de achtergrond
van de bestaande regeling gelegen in de wens misbruik te voorkomen, in die
zin dat huishoudelijke hulp buiten de regeling moet worden gehouden. De gedachten
gaan daarbij uit naar een regeling waarbij men niet zelf rechtstreeks iemand
in dienst neemt, maar gebruik maakt van de bemiddeling van een gastouderbureau,
met begeleidende maatregelen om misbruik te voorkomen. Over de uitkomsten
van dit onderzoek zullen wij de Kamer zo spoedig mogelijk berichten.De buitengewone lastenaftrek is naast het onderhavige voorstel de enige
specifieke fiscale regeling voor kinderopvang in de directe belastingen, waar
de leden van de VVD om vragen. In de sfeer van de indirecte belastingen geldt
nog een BTW-vrijstelling voor kinderopvang. Wij beschikken niet over de door deze leden gevraagde gegevens hoeveel
mensen daadwerkelijk iemand in dienst hebben om voor de kinderen te zorgen.De leden van de VVD-fractie vragen welke extra mogelijkheden er geboden
kunnen worden voor de groep alleenstaanden met kinderen ouder dan vijf jaar.Bij de komende decentralisatie van de kinderopvang komt de verantwoordelijkheid
voor het lokale kinderopvangbeleid bij gemeenten te liggen. Die verantwoordelijkheid
betreft met name de vraag welke groepen ouders gebruik kunnen maken van de
gesubsidieerde, algemeen toegankelijke opvangplaatsen. Aangezien de verantwoordelijkheid
voor de uitvoering van de Algemene Bijstandswet eveneens op gemeentelijk niveau
ligt, geeft dit gemeenten de gelegenheid hier een samenhangend beleid te voeren.De hoogte van de ouderbijdragen voor kinderopvang is in het algemeen gerelateerd
aan de hoogte van het inkomen. Dat beperkt het risico van een «armoedeval»
voor ouders die na een periode van een uitkeringsituatie betaald werk gaan
verrichten. Bovendien biedt de bijzondere bijstand faciliteiten voor het geval
het inkomen van ouders, als gevolg van kosten voor kinderopvang, beneden de
minimumnorm terecht komt.Van de kant van de fractie van D66 wordt gevraagd of geen mogelijkheid
bestaat voor een tegemoetkoming rechtstreeks aan de ouders. Deze leden willen
weten waarom daar niet voor is gekozen. Ook de leden van de RPF-fractie stellen
een dergelijke vraag.Het kabinet beschouwt kinderopvang als een gezamenlijke verantwoordelijkheid
van ouders, overheid en werkgevers. Op deze basis is de afgelopen jaren een
infrastructuur opgebouwd, die bestaat uit 2200 voorzieningen met een capaciteit
van in totaal 70 000 plaatsen. Deze capaciteit kent een omzet van ongeveer
f 900 mln, die wordt gefinancierd door de overheid (f 473 mln; 53%),
ouders (f 245 mln; 20%) en werkgevers (f 176 mln; 27%).De keuze voor de thans voorgestelde faciliteit – en daarmee niet
voor andere opties – is met name gelegen in het (financiële) belang
van bedrijfsopvangplaatsen voor het voortbestaan van de (gesubsidieerde) kinderopvang;
dit met het oog op de risico's van de decentralisatie van het kinderopvangbudget
voor de lokale premiëring van bedrijven die kindplaatsen huren. Bovendien
past deze faciliteit in het streven van het kabinet een bijdrage te leveren
aan het voorwaardenkader voor werkgevers en werknemers om tot flexibilisering
van arbeid te komen. Denkbaar is ook een verruiming van de bestaande aftrekmogelijkheid
van kinderopvangkosten in het kader van de buitengewone- lastenregeling. De
relatie tussen kindplaats en arbeidsplaats is bij de voorgestelde werkgeversfaciliteit
echter sterker dan bij een verruiming van de buitengewone-lastenregeling
op dit punt, waardoor een krachtiger impuls wordt gegeven om toetreding van
met name vrouwen met jonge kinderen tot de arbeidsmarkt te vergemakkelijken.De leden van de SGP wijzen erop dat de vermindering kinderopvang, in tegenstelling
tot wat tot op heden gebruikelijk was met maatregelen in de sfeer van de tegemoetkoming
in de kosten van de kinderopvang, betrekking heeft op kinderen tot de leeftijd
van 13 jaar. De overweging hierbij is – de leden van de SGP-fractie
vragen hiernaar – wat betreft de definitie voor kinderopvang aansluiting
te zoeken bij het begrip kinderopvang zoals dit zal worden neergelegd in de
algemene maatregel van bestuur op grond van artikel 20, eerste lid, van de
Welzijnswet 1994. Aangezien in deze maatregel van bestuur wordt gesproken
over de leeftijd van nul jaar tot en met einde basisschoolleeftijd, is de
leeftijd van 13 jaar opgenomen in de bepalingen die betrekking hebben op kinderopvang.De leden van de SGP-fractie merken terecht op dat de verhoging van de
leeftijdsgrens tot 13 jaar in artikel 46, tiende lid, van de Wet op de inkomstenbelasting
1964 is vergeten. Wij zullen deze omissie bij nota van wijziging herstellen.
Daarin zullen ook enige samenloopbepalingen opgenomen worden in verband met
enkele andere wetsvoorstellen die thans in behandeling zijn.De leden van de GPV-fractie vragen wat het verband is tussen de vermindering
kinderopvang en de problematiek van de hoge werkloosheid aan de onderkant
van de arbeidsmarkt. Waar is in verband daarmee het percentage van 20 op gebaseerd,
zo vragen deze leden.Wij merken op dat de vermindering kinderopvang er op is gericht om werkgevers
te stimuleren mogelijkheden te creëren voor kinderopvang en als zodanig
niet tot een vermindering van de loonkostenwig aan de onderkant van de arbeidsmarkt
behoeft te leiden. De faciliteit is om redenen van eenvoud en eenheid van
regelgeving in het wetsvoorstel ondergebracht.Het verminderingspercentage van 20 is afgeleid van het bedrag aan korting
of premie dat werkgevers onder de Stimuleringsmaatregel kinderopvang 1994–1995
ter beschikking wordt gesteld (f 2000 per voltijds opvangplaats per jaar).
Het percentage is zo gekozen dat het fiscale voordeel in de meeste gevallen
niet minder zal bedragen dan dit bedrag van f 2000.Deze leden vragen voorts of de toename van het aantal plaatsen ertoe zal
leiden dat de totale prijs van kinderopvang naar beneden gaat, zodat ook de
werknemer hiervan profiteert.De prijs van de kinderopvang zelf zal niet dalen. Wel zullen de kosten
voor werkgevers dalen. Het effect voor de ouder/werknemer zit dus niet zozeer
in de prijs die de ouder/werknemer moet betalen, als wel in het feit dat werkgevers
op grond van het onderhavige voorstel eerder bereid zullen zijn tot het treffen
van bedrijfskinderopvangregelingen. 3.5. Overige maatregelenWij zijn verheugd dat de leden van de PvdA-fractie ook instemmen met de
voorstellen met betrekking tot de verruiming van de afdrachtvermindering voor
in Nederland woonachtige bemanningsleden van schepen van 19% naar 38% van
het loon per zeevarende, alsmede met de voorgestelde verruiming voor speur-
en ontwikkelingswerk. Deze leden merken op dat laatstbedoelde regeling kan
bijdragen aan de noodzakelke versterking van het technologiebeleid.Gevraagd naar het effect van deze regeling kunnen wij bevestigen, dat
door de verhoging van de afdrachtvermindering van 25% tot 40% van het S&O-loon
en de verlenging van de eerste schijf waarover dit percentage van
toepassing is van f 100 000 tot f 150 000, deze faciliteit
meer dan thans een stimulans zal vormen voor ondernemingen in het MKB. Van
de ingediende aanvragen voor een S&O-verklaring is bijna 78% afkomstig
van MKB-ondernemingen. Door de thans voorgestelde, specifiek op het MKB gerichte
verruiming van de faciliteit zal een groter deel van het voor de regeling
uitgetrokken budget bij MKB-ondernemingen terecht komen.Deze leden vragen voorts of de uitvoering van de regeling wordt bemoeilijkt
door het feit dat er twee departementen bij zijn betrokken. Ons is niet gebleken
dat zich hierdoor problemen hebben voorgedaan. Overigens zal aan dit aspect
aandacht worden besteed bij de evaluatie van de regeling die thans wordt uitgevoerd.
De Kamer zal van de uitkomsten van de evaluatie op de hoogte worden gebracht. 4. Budgettaire aspectenDe leden van de CDA vragen om een nadere toelichting op de ramingen van
de voorgestelde maatregelen, in het bijzonder om de veronderstellingen die
daarbij zijn gehanteerd. Voorts stellen zij een aantal vragen over het budgettaire
beslag van de vermindering zeevaart en de S&O-vermindering. De leden van
de GroenLinks-fractie vragen hoeveel werknemers op dit moment tot 115% van
het WML verdienen. Voorts vragen zij hoe het kabinet tot het met deze maatregel
gemoeide budgettaire beslag is gekomen.Op dit moment verdienen ca. 700 000 werknemers minder dan 115% van
het WM(J)L.Ten aanzien van de raming van de kosten van de afdrachtvermindering voor
langdurig werklozen kan het volgende worden opgemerkt. Bij de berekening van
het aantal langdurig werklozen dat in aanmerking komt voor de regeling is
in eerste instantie uitgegaan van de werkloosheidscijfers zoals deze door
het CPB zijn geprognotiseerd. De totale werkloosheid is onderverdeeld naar
duurte-klassen. De omvang van de groep werklozen die langer dan 12 maanden
werkloos is, is aldus vastgesteld op globaal 250 000. Per duurte-klassen
is op basis van ervaringsgegevens het uitstroompercentage vastgesteld. Voor
de relevante groep is dit ongeveer 30%. Combinatie van deze gegevens levert
op hoe groot de jaarlijkse uitstroom is uit langdurige werkloosheid. Het aandeel
hiervan dat aan de criteria voor deze afdrachtvermindering voldoet is geraamd
op 60%. Aldus kan – los van de additionele arbeid – de jaarlijkse
instroom in deze regeling worden vastgesteld op ruim 30 000 personen.Voor het totale bestand is niet alleen van belang hoe hoog de jaarlijkse
instroom is, maar ook de uitstroom. De uitstroom is bepaald op grond van doorstroompercentages,
die zijn gebaseerd op evaluatie-onderzoeken. Voor het eerste jaar is het doorstroompercentage
0%, het tweede jaar 25%, het derde jaar 45% en het vierde jaar 55%. Voor de additionele arbeid (JWG, banenpool, Melkert-banen) zijn afzonderlijke
instroom-, doorstroom- en uitstroompercentages vastgesteld. Voor de berekening
van de kosten van de vermindering lage lonen heeft het CPB met behulp van
het LTD-bestand 1993 nagegaan, hoeveel werknemers in aanmerking zouden kunnen
komen voor deze vermindering. Op basis hiervan berekent het CPB de totale
kosten op 518 miljoen.Bij de berekeningen rondom de vermindering onderwijs is uitgegaan van
de volgende veronderstellingen:1. een groei van structureel 17 000 extra leerarbeidsplaatsen ten
opzichte van het niveau 1995 in drie jaar;2. een uitval van 20% als gevolg van de 130%-WML-grens;3. een tweejarige overgangsmaatregel;4. een bereik van 250 AIO's en OIO's per jaar en derhalve structureel
1000 toepassingen. De structurele situatie zal pas na enkele jaren worden bereikt.Bij de berekeningen ter zake van de vermindering kinderopvang is uitgegaan
van 20 000 kinderopvangplaatsen die eind 1993 gehuurd werden door werkgevers.
Gesteld dat het financiële voordeel voor werkgevers gemiddeld even groot
is als onder de nu nog geldende regeling voor korting/premie onder de Stimuleringsmaatregel
kinderopvang 1994–1995 (f 2000 per plaats per jaar) komt het financiële
beslag uit op 20 000 x f 2000 = f 40 mln. Afwijkingen van deze
berekening zijn mogelijk doordat waarschijnlijk niet alle van de bovengenoemde
bedrijfsplaatsen onder de regeling zullen vallen en doordat het feitelijke
financiële voordeel voor werkgevers afhangt van de kosten van de opvang
en de ontvangen eigen bijdrage van de werknemers.De faciliteit voor het speur- en ontwikkelingswerk is een reeds bestaande
faciliteit die uit het oogpunt van eenvoud en eenheid van wetgeving in dit
wetsvoorstel is opgenomen. De verruiming van deze faciliteit is opgenomen
in het MKB-wetsvoorstel (24 423). Als gevolg van de voorgestelde verruiming
wordt het budgettaire beslag met ingang van 1-1-1996 verhoogd van 350 mln
tot 450 mln. Het voor 1995 beschikbare budget zal, als gevolg van de tussentijdse
verhoging van de percentages, naar verwachting volledig worden uitgeput. Met
betrekking tot de vermindering zeevaart wordt in het wetsvoorstel zeescheepvaart
per 1-1-1996 een verdubbeling van de vermindering voorgesteld. Het daarmee
gemoeide budgettaire beslag bedraagt structureel 30 mln belasting en 55 mln
premie volksverzekeringen. Het totale budgettaire beslag van deze regeling
wordt hierdoor verhoogd van 85 mln naar 170 mln. Het beschikbare budget voor
1995 wordt naar verwachting geheel gebruikt.De leden van de D66-fractie vragen of zij uit de opmerking dat de financiering
van de vermindering langdurig werklozen mede via een aanpassing van het tarief
van de eerste schijf plaatsvindt, mogen afleiden dat hier sprake is van een
open-einderegeling.Hierover merken wij op dat aan fiscale regelingen inherent is dat zij
open-einderegelingen zijn. De vermindering langdurig werklozen wijkt daarvan
niet af. Uitzonderingen op deze algemene lijn zijn de willekeurige afschrijving
op milieu-investeringen, de vermindering zeevaart en de S&O-vermindering.
Het beslag van deze regelingen is gebudgetteerd. Voorzover het budgettaire
beslag van fiscale regeling, waaronder de voorgestelde verminderingen, hoger
uitvalt dan is geraamd, wordt dit meegenomen in de begrotingsvoorbereiding
voor het eerstvolgende begrotingsjaar.Naar aanleiding van de vraag van deze leden op welke wijze het eventuele
extra budgettaire beslag van de verminderingen kan worden getraceerd en wordt
gecompenseerd, wijzen wij erop dat de werkgever op het aangifteformulier voor
de loonbelasting de omvang van de verschillende geclaimde verminderingen dient
aan te geven. Op basis van aggregatie van het totaal van deze gegevens kan
het jaarlijkse budgettaire beslag van de verschillende vermindering worden
getraceerd. Het – eventuele extra – budgettaire beslag van de
verminderingen wordt in beginsel gefinancierd op de wijze zoals dit in het
onderdeel «budgettaire aspecten» van de memorie van toelichting
is beschreven. 5. WerkgelegenheidseffectenDe leden van de fractie van de PvdA vragen of de regering kan onderzoeken
in welke mate de zogenaamde werknemeraftrek ten goede komt aan de werkgelegenheid.Wat betreft de werknemersaftrek is door de tweede ondergetekende tijdens
de plenaire behandeling van het wetsvoorstel terugsluis regulerende energiebelasting
op 1 november jl. toegezegd, dat in het kader van de voor te
bereiden notitie over de toekomst van het arbeidskostenforfait aan het CPB
zal worden gevraagd om mogelijke werkgelegenheidseffecten van een werknemersaftrek
aan te geven.De leden van de CDA-fractie missen een schatting van de te verwachten
werkgelegenheidseffecten. Het is naar hun mening niet verantwoord een beslissing
te nemen wanneer geen enkel inzicht kan worden geboden in de te verwachten
werkgelegenheidseffecten. Ook de leden van de fractie van D66 stellen hierover
een vraag. De leden van de fractie van GroenLinks vragen of de mogelijk tegenvallende
werkgelegenheidseffecten van een algemene afdrachtvermindering een doorslaggevende
reden om van invoering af te zien?Het onderzoek van het CPB, dat bij brief van 22 september 1995 (AFP95/339)
aan de Kamer is toegezonden, behandelt het effect van een algemene afdrachtvermindering
in de vorm van een vast bedrag, ook in kwantitatieve zin. De werkgelegenheidseffecten
daarvan worden afgezet tegen een afdrachtvermindering in de vorm van een percentage
en tegen een algemene c.q. specifieke daling van het BTW-tarief.Bij een vergelijking van de verwachte werkgelegenheidsontwikkeling zoals
opgenomen in het CEP 1995 en MEV 1996 speelt niet alleen de vormgeving van
het lastenverlichtingspakket een rol. De MEV 1996 bevat een algehele actualisatie
van alle relevante economische variabelen, waaronder de wereldhandel, de prijsconcurrentiepositie,
loonontwikkeling, consumptie en investeringen. De werkgelegenheidsontwikkeling
hangt daarmee samen. Per saldo resulteert voor de produktiebedrijven een neerwaartse
herziening van 1/2% in 1995 en 3/4%
in 1996, terwijl de werkgelegenheidsontwikkeling gelijk is gebleven. Op grond
hiervan kan niet geconcludeerd worden, dat het lastenverlichtingspakket geen
effect heeft gehad op de werkgelegenheidsgroei.De leden van de CDA-fractie vragen hoeveel CAO's, zowel absoluut als relatief,
in aantallen overeenkomsten en in aantallen eronder vallende werknemers, loonschalen
bevatten die het hele spectrum van minimumloon tot en met 115% minimumloon
bevatten.Het totale aantal CAO's met loonschalen van WML-tot 115% WML is onbekend.
Jaarlijks worden er teveel CAO's (ca. 900) gesloten om te onderzoeken. Het
absolute aantal CAO's is echter ook minder relevant. Het gaat vooral om de
grootte van de CAO's in termen van aantallen werknemers waarop deze van toepassing
zijn.Uit een representatieve steekproef van SZW blijkt dat van de 100 grotere
CAO's er 12 CAO's op WML-niveau starten. Een belangrijker gegeven dat uit
dit onderzoek naar voren komt is dat ca. 60% van de CAO's loonschalen bevat
die in genoemd traject liggen, dat wil zeggen niet boven de 115% WML uitkomen.De leden van de CDA-fractie vragen hoe hoog de marginale wig is rondom
115% en 130%. Zij vragen wat het negatieve werkgelegenheidseffect hiervan
is en in hoeverre er sprake zal zijn van verdringing. Waarom wordt gekozen
voor het Robin Hood-model in plaats van het model van de trekkende schoorsteen,
zo willen deze leden weten. De leden van de GroenLinks-fractie vragen waarom
het kabinet heeft afgezien van een afdrachtvermindering voor alle werkenden.In de eerste plaats merken wij op dat de door de leden van de CDA-fractie
bedoelde wig in de sfeer van de werkgeverslasten speelt en dan slechts bij
grensoverschrijding. De uitkomst van een bepaling van de hoogte van de marginale
wig is in geval van het ineens vervallen van een vast bedrag bij het overschrijden
van een grens afhankelijk van de mate van inkomenstijging. In de navolgende
berekeningen is uitgegaan van een inkomenstijging van 5%. Dit is in zekere
zin een arbitraire keuze. Bij kleinere inkomensstijgingen resulteert een grotere
marginale wig, bij grotere inkomensstijgingen een kleinere. In
het eerste geval gaat het om het effect op de marginale wig door het verlies
van de vermindering lage lonen (rond 115% WML) en in het tweede geval door
het verlies van de vermindering langdurig werklozen (rond 130% WML). marginale wig loonstijging van 115% naar
120%   inclusief verlies afdrachtvermindering van f 118573% idem exclusief 55%    loonstijging van 130% naar
135%  inclusief verlies afdrachtvermindering van f 450087% idem exclusief 55%Tegenover positieve effecten van lagere loonkosten aan de onderkant kunnen
negatieve effecten van een hogere marginale druk staan. Het werkgelegenheidseffect
van de afdrachtverminderingen moet in het totaal worden bezien. Zoals in de
memorie van toelichting aangegeven is geen kwantitatieve inschatting beschikbaar
van het partiële effect van het totaal van de afdrachtverminderingen.
Dit geldt dan uiteraard ook voor een uitsplitsing naar componenten. Wel kan
in kwalitatieve zin uit een onderzoek van het CPB worden afgeleid, dat een
vermindering van loonheffing met een vast bedrag op zich effectief kan zijn
voor de werkgelegenheid, met name aan de onderkant van de arbeidsmarkt.Het CDA vraagt naar het door haar genoemde «Robin Hood beleid»
en GroenLinks naar de algemene afdrachtvermindering. Het kabinet merkt hierover
het volgende op. Voor het te volgen beleid zijn verschillende modaliteiten
voor een pakket aan lastenverlichting aan de orde geweest. Een algemene afdrachtvermindering
is er daar één van. De wig tussen het netto loon en de loonkosten
is te hoog. Het kabinetsbeleid is er op gericht de loonkosten te verlagen.
Langs deze weg wordt de participatie op de arbeidsmarkt bevorderd. De werkloosheid
is geconcentreerd aan de onderkant van de arbeidsmarkt. Het kabinet sluit
met een evenwichtig samenstel van maatregelen hierop aan. Met betrekking tot
een directe verlaging van de loonkosten kan hier worden gewezen op een algemene
verlaging van de overhevelingstoeslag met daarnaast in het bijzonder specifieke
aandacht voor de onderkant van de arbeidsmarkt via de introductie van afdrachtskortingen
voor lage lonen en langdurig werklozen. Overigens heeft het kabinet een onderzoek
gestart met betrekking tot de doorstroom in het onderste segment van de arbeidsmarkt.De leden van de VVD-fractie stellen het op prijs als de nu voorgestelde
regelingen na bij voorbeeld twee jaar worden geëvalueerd om te kunnen
bezien of deze maatregelen ook de bedoelde effecten hebben gehad. Bij deze
evaluatie kan dan ook worden gekeken naar onder andere de werkgelegenheidseffecten
en naar de uitvoeringsaspecten.In artikel 51 is een bepaling is opgenomen die erin voorziet dat de vermindering
langdurig werklozen binnen twee jaar na inwerkingtreding van het wetsvoorstel
zal worden geëvalueerd op de doeltreffendheid en de effecten.Sluit dit kabinet niet te veel zijn ogen voor het feit dat de traditionele
instrumenten van haar macro-economische beleid, belastingverlaging, bezuinigen
op overheidsuitgaven, deregulering, flexibilisering van de arbeidsmarkt, enz.
niet adequaat genoeg zijn om de structurele werkloosheid fors te reduceren,
vragen de leden van de fractie van GroenLinks. Het kabinet kan niet inzien dat de voorgestelde maatregelen, zoals op
het gebied van deregulering, flexibilisering en specifieke afdrachtverminderingen,
zouden behoren tot de traditionele instrumenten van macro economisch beleid,
integendeel. Deze relatief nieuwe instrumenten zijn onmisbaar om de participatie
te vergroten.De groei van de werkgelegenheid in Nederland in personen ligt al geruime
tijd boven het Europese gemiddelde, zoals ook blijkt uit de Miljoenennota
1996. De hardnekkigheid van de hoge werkloosheid is vooral een gevolg van
het feit dat het aanbod ook snel is toegenomen, enerzijds door demografische
factoren, anderzijds door een sterk gestegen participatiegraad van vrouwen.In Nederland is een voortdurend proces van herverdeling van werk aan de
gang. In het verleden is de werkgelegenheid in aantal personen veel sterker
gestegen dan het aantal gewerkte uren, zodat de gemiddelde werktijd per persoon
is afgenomen. Nederland heeft het grootste percentage deeltijdarbeid van Europa.
Het belasting- en premieregime met progressie en franchises is relatief gunstig
voor deeltijd. Een meer gerichte loonkostenverlaging schept voor bedrijven
en instellingen de mogelijkheden om het aantal arbeidsplaatsen uit te breiden.
Deze werkgelegenheidsgroei geeft bedrijven en instellingen vervolgens ook
ruimere mogelijkheden om met behulp van maatwerk gericht op deeltijd het aantal
werknemers nog extra te vergroten.De leden van de fractie van GroenLinks horen graag van het kabinet welk
perspectief het voor het instrument van afdrachtverminderingen in de toekomst
ziet.Het kabinet zal het toekomstige beleid inzake de afdrachtverminderingen
afstemmen op het totale beeld van de economische ontwikkeling en de ruimte
voor lastenverlichting. Overigens wordt de ruimte voor de hoogte van de afdrachtverminderingen
beperkt door de hoogte van de marginale wig.In de «Sociale en Culturele Verkenningen 1995» concludeert
het SCP dat werkgelegenheidscreatie aan de onderkant van de arbeidsmarkt op
korte termijn een belangrijke rol vervult om het arbeidsritme en de capaciteiten
van werklozen op peil te houden. Op langere termijn acht het SCP vooral de
algehele werkgelegenheidsontwikkeling van belang. Deze conclusies ondersteunen
naar de mening van het kabinet het huidige kabinetsbeleid, waarin een mix
van generieke en specifieke maatregelen is opgenomen.Wat betreft de hoeveelheid laaggekwalificeerde arbeid hanteert het SCP
een aantal kenmerken die leiden tot verschillende conclusies:– in de jaren '60 en '70 is het aantal laaggekwalificeerde banen
met 300 000 toegenomen; na 1977 was er een daling met hetzelfde aantal;– het aantal banen op minimumloonniveau is afgenomen van 405 000
in 1976 tot 110 000 in 1993 (voornamelijk door het achterblijven van
het minimumloon);– het aandeel van de 25% laagst betaalde banen in 1977 in de totale
werkgelegenheid (geïndexeerd met de gemiddelde loonstijging) nam tussen
1977 en 1984 af om daarna weer toe te nemen tot opnieuw 25% in 1991.Het SCP stelt op basis van het bovenstaande dat of er sprake is van een
krimpend, uitdijend of stabiel onderste segment van de arbeidsmarkt, in sterke
mate afhangt van het criterium dat men voor werk aan de onderkant hanteert.De leden van de SGP-fractie vragen naar de wig van andere segmenten dan
alleen het minimumloon. Wig alleenverdieners  minimumloonmodaal2x modaal loonkosten34 62261 900118 400netto23 76036 08565 844totale wig10 86225 81552 556 idem
in % loonkosten(31,4%)(41,7%)(44,4%) waarvan    belasting9392 34423 881premie volksverzekeringen4 60611 49814 119overig5 31611 97314 556De leden van de SGP-fractie vragen zich af of de vermindering langdurig
werklozen aan de onderkant van het loongebouw niet zal leiden tot verdringing,
waardoor per saldo de langdurige werkloosheid niet afneemt.Het kabinet streeft met de vermindering langdurig werklozen allereerst
naar verbetering van de arbeidsmarktkansen van langdurig werklozen. Door de
vermindering langdurig werklozen zal ongetwijfeld enige indirecte verdringing
optreden. De arbeidsmarkt als geheel is echter beter af. De vermindering langdurig
werklozen levert een bijdrage aan het voorkomen dat grote groepen definitief
van de arbeidsmarkt verwijderd raken en houdt zo een groter deel van de beroepsbevolking
«in de running».De leden van de GPV-fractie vragen of de mogelijke cumulatie van de verschillende
in het wetsvoorstel opgenomen verminderingen de effectiviteit van de maatregelen
niet zal aantasten.Wij menen dat de effectiviteit van de verminderingen door deze samenloop
juist wordt vergroot. Zo zal door middel van de cumulatie van de vermindering
langdurig werklozen met de vermindering lage lonen een extra impuls worden
geboden om langdurig werklozen aan werk te helpen in het loonsegment tot 115%
van het wettelijk minimumloon. 6. ArtikelenDe leden van de fractie van D66 vragen of artikel 12 wel een voldoende
regeling is, waar het gaat om de verantwoordelijkheden van de diverse betrokken
ministeries, van hetgeen blijkens de memorie van toelichting op blz. 8, 9
en 20 wordt beoogd.Naar de mening van het kabinet is artikel 12 een voldoende regeling. De
Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid zal een aanzet geven voor de
benodigde ministeriële regelingen.De Staatssecretaris van Financiën,W. A. F. G. VermeendDe Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,A. P. W. MelkertDe Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen,J. M. M. Ritzen XNoot1Sociale Nota 1996, kamerstukken II 1995/96, 24 402, blz. 19. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24458-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl