Wijziging van enkele belastingwetten ter vermindering van administratieve lasten (Wijzigingsplan 'Paarse krokodil'); Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30577, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

20-06-2006

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

30577 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamInhoudsopgaveI ALGEMEEN1. InleidingTabel 1: Maatregelen rapport Beleving telt Tabel 2: Overige maatregelen 2.  Loonbegrip en loonadministratie2.1. Algemeen2.2. Geschenkenregeling2.3. Maaltijdenregeling en daarmee verband houdende
wijzigingen2.3.1. Afschaffen 80-maaltijdenregeling2.3.2. Vergoedingen onregelmatige diensten2.3.3. Afschaffen zeedagenaftrek2.4. Personeelsfeesten, personeelsreizen en personeelsverenigingen2.5. Telefoon en internet2.6. Vaste reiskostenvergoedingen2.7. Reizen met openbaar vervoer2.7.1. Bewaarplicht vervoerbewijzen2.7.2. Bijtelling openbaarvervoerkaarten2.8. Loonbelastingverklaring2.9. Fietsregeling2.10. Bedrijfsfitness3. Inkomstenbelasting. Buitengewone-uitgavenregeling4. Omzetbelasting4.1. Verlaagd BTW-tarief medische hulpmiddelen4.2. Reisbagageregeling5. Autobelastingen5.1. Automatische incasso motorrijtuigenbelasting
vrachtauto’s5.2. Vervallen motorrijtuigenbelasting voor aanhangwagens,
bestelauto’s en autobussen5.3. Administratieve vereenvoudiging teruggaaf gecombineerd
vervoer6. Vergunningen7. Verlenging aanvraagtermijn toeslagen8. Budgettaire aspectenTabel 3: Budgettaire effecten op transactiebasis in €
miljoen 9. Administratieve lasten9.1. LoondomeinTabel 4: Reductie administratieve lasten in € mln 9.2. Verbruiksbelastingen9.3. Samenvatting effecten administratieve lastenTabel 5: Samenvatting administratieve lasten in €
mln 10. Uitvoeringsaspecten II. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGArtikel IArtikel I, onderdeel A (artikel 9 van de Wet op de loonbelasting
1964)Artikel I, onderdeel B (artikel 14 van de Wet op de loonbelasting
1964)Artikel I, onderdeel C (artikel 15a, eerste lid, onderdeel
ab, van de Wet op de loonbelasting 1964)Artikel I, onderdeel D (artikel 15b van de Wet op de loonbelasting
1964)Eerste lid (artikel 15b, eerste lid, onderdeel a)Tweede lid (artikel 15b, eerste lid, onderdeel c)DefinitiesVoorwaardenDerde lid (artikel 15b, eerste lid, onderdeel f)Vierde lid (artikel 15b, eerste lid, onderdeel h)Vijfde lid (artikel 15b, eerste lid, onderdeel ha)Artikel I, onderdeel E (artikel 16a van de Wet op de loonbelasting
1964)Artikel I, onderdeel F (artikel 29 van de Wet op de loonbelasting
1964)Artikel I, onderdeel G (artikel 31 van de Wet op de loonbelasting
1964)Artikel IIArtikel II, onderdeel A (artikel 3.15 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel II, onderdelen B, C, D en E (artikel 3.80, opschrift
paragraaf 3.3.2, artikel 3.85 en artikel 3.89 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel II, onderdeel F (artikel 6.18 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel II, onderdeel G (artikel 6.24 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel IIIArtikel III (tabel I behorende bij de Wet op de omzetbelasting
1968)Onderdeel a, post 31Onderdeel a, post 35Onderdeel a, post 37Artikel IVArtikel IV (artikel 91 van de Wet op de accijns)Artikel VArtikel V, onderdelen A, B, C en D (artikel 15, Hoofdstuk
IV en de artikelen 75 en 81a van de Wet op de motorrijtuigenbelasting 1994)Artikel VIArtikel VI (artikel 14a van de Wet belasting zware motorrijtuigen)Artikel VIIArtikel VII (artikel 25 van de Wet belastingen op milieugrondslag)Artikel VIIIArtikel VIII (artikel 10.1 jo. artikel 8.11 van de Wet
inkomstenbelasting 2001)Artikel IXArtikel IX (artikel 15, eerste lid, van de Algemene wet
inkomensafhankelijke regelingen)Artikel XArtikel X, onderdelen A, B en C (artikel 25, zesde lid,
onderdeel b, artikel 27e, onderdeel b, en artikel 41 van de Algemene wet inzake
rijksbelastingen)Artikel XIArtikel XI (artikel 49, vierde lid, van de Invorderingswet
1990)Artikel XIIArtikel XII (overgangsbepaling)Artikel XIIIArtikel XIII (inwerkingtreding)Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Gerelateerde publicaties

Kamerstuk 30577, nr. 3 b1Gerelateerde publicatie
Kamerstuk 30577, nr. 3 b2Gerelateerde publicatie

 
 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30577Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 128 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 577Wijziging van enkele belastingwetten ter vermindering van administratieve
lasten (Wijzigingsplan «Paarse krokodil»)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGInhoudsopgaveI.ALGEMEEN2   1.Inleiding2   2.Loonbegrip en loonadministratie32.1.Algemeen32.2.Geschenkenregeling4 2.3.Maaltijdenregeling en daarmee
verband houdende wijzigingen4 2.3.1.Afschaffen 80-maaltijdenregeling4 2.3.2.Vergoedingen onregelmatige diensten5 2.3.3.Afschaffen zeedagenaftrek52.4.Personeelsfeesten, personeelsreizen
en personeelsverenigingen6 2.5.Telefoon en internet62.6.Vaste reiskostenvergoedingen7 2.7.Reizen met openbaar vervoer8 2.7.1.Bewaarplicht vervoerbewijzen82.7.2.Bijtelling openbaarvervoerkaarten82.8.Loonbelastingverklaring9 2.9.Fietsregeling92.10.Bedrijfsfitness10   3.Inkomstenbelasting. Buitengewone-uitgavenregeling10   4.Omzetbelasting114.1.Verlaagd
BTW-tarief medische hulpmiddelen114.2.Reisbagageregeling11   5.Autobelastingen125.1.Automatische incasso motorrijtuigenbelasting
vrachtauto’s125.2.Vervallen motorrijtuigenbelasting
voor aanhangwagens, bestelauto’s en autobussen12 5.3.Administratieve vereenvoudiging
teruggaaf gecombineerd vervoer12   6.Vergunningen12   7.Verlenging aanvraagtermijn toeslagen13   8.Budgettaire aspecten13   9.Administratieve lasten149.1.Loondomein149.2.Verbruiksbelastingen15 9.3.Samenvatting effecten administratieve
lasten16   10.Uitvoeringsaspecten16   II.ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING17I ALGEMEEN1. InleidingDe hoofdmoot van dit wetsvoorstel bestaat uit de uitwerking van het rapport Beleving telt dat concrete voorstellen bevat voor vermindering
van irritatiepunten van werkgevers met betrekking tot het loondomein. Bij
brief van 8 april 2004 van de minister van Financiën aan de Tweede
Kamer (Kamerstukken II 2003/04, 29 515, nr. 1) is een samenwerkingsproject
tussen Financiën en SZW aangekondigd voor onderzoek naar verdere vereenvoudiging
van het loonbegrip voor de loonheffing en de werknemersverzekeringen. Naar
aanleiding van deze aankondiging is een interdepartementale projectgroep geformeerd,
bestaande uit vertegenwoordigers van de ministeries van SZW en Financiën,
de Belastingdienst en het UWV. Bij haar werkzaamheden heeft de projectgroep
geconstateerd dat juist op het punt van het loonbegrip geldt dat de absolute
omvang van de administratieve last voor werkgevers vaak niet het belangrijkste
is, maar dat vooral de irritatie over gedetailleerde regelgeving telt. De
projectgroep heeft zich daarom beijverd om voorstellen te formuleren die vooral
tot doel hebben irritatiepunten van werkgevers met betrekking tot het loondomein
weg te nemen. Deze voorstellen, die in overleg met vertegenwoordigers van
VNO-NCW en MKB-Nederland tot stand zijn gekomen, zijn opgenomen in het rapport
Beleving telt. Bij de presentatie van het rapport op 30 november 2005
is aangegeven dat het rapport mede de basis zal vormen voor een wetsvoorstel
dat voorjaar 2006 bij de Tweede Kamer zal worden ingediend. Tabel 1 hieronder
bevat een overzicht van de in het rapport voorgestelde maatregelen. Deze maatregelen
worden integraal overgenomen.Tabel 1: Maatregelen rapport Beleving telt Vereenvoudiging regeling geschenken in natura Vereenvoudiging fiscale maaltijdenregeling in combinatie met afschaffing
zeedagenaftrek  Vrijstelling vergoedingen en verstrekkingen
voor personeelsfeesten, -reizen en -verenigingenVereenvoudiging regelingen telefoon en internet  Verruiming vaste reiskostenvergoeding  Vereenvoudiging bewaarplicht OV-bewijzen en afschaffing normbijtelling
OV-kaart  Vervallen loonbelastingverklaring  Afschaffing normbijtelling fietsregeling Verruiming regeling bedrijfsfitness Belastingheffing van vergoedingen voor onregelmatige diensten In het verlengde van het rapport is op basis van een quick scan geïnventariseerd
welke andere fiscale maatregelen, zowel binnen als buiten het loondomein,
kunnen worden getroffen ter vermindering van administratieve lasten en daaraan
verbonden irritaties bij burgers en bedrijven. Dit heeft geleid tot diverse
aanvullende maatregelen op het gebied van het loondomein, de inkomstenbelasting,
de omzetbelasting, de autobelastingen en de inkomensafhankelijke regelingen.
Tabel 2 bevat een overzicht van de in dit wetsvoorstel opgenomen aanvullende
maatregelen.Tabel 2: Overige maatregelen Vereenvoudiging regeling voor vergoeding van bijkomende zaken
die direct dienstbaar zijn aan het woon-werkverkeer per fiets Aanpassing buitengewone-uitgavenregeling  Verlaagd BTW-tarief voor bepaalde medische hulpmiddelen  Verlaging drempel BTW-teruggaaf aan reizigers uit derdelanden
(reisbagageregeling) Automatische incasso MRB voor vrachtauto’s  Afschaffing MRB voor aanhangwagens  Administratieve vereenvoudiging teruggaaf gecombineerd vervoer
(BZM)  Verlenging aanvraagtermijn toeslagen Afschaffing vergunning opslagtank rode dieselolie voor eigen gebruik Vervallen keuzemogelijkheid energie-inhoud brandstoffenbelasting
op kolen  Afschaffing regeling vertegenwoordiging krachtens volmacht dan
wel met vergunning van de inspecteur De voorgestelde maatregelen hebben primair tot doel het verminderen van
administratieve lasten en daaraan verbonden irritaties. Tegen deze achtergrond
is besloten deze maatregelen niet gepaard te laten gaan met lastenverlichting
maar te financieren met aanvullende dekkingsmaatregelen. Financiering van
de maatregelen geschiedt met name door middel van het eenmalig gedeeltelijk
achterwege laten van de indexatie van de arbeidskorting en een geringe verhoging
van het percentage niet aftrekbare gemengde kosten met 1,5%-punt. Met
het wetsvoorstel wordt een administratieve lastenverlichting gerealiseerd
van in totaal € 51,46 miljoen.2.  Loonbegrip en loonadministratie2.1. AlgemeenDe voorgestelde wijzigingen met betrekking tot het loonbegrip en de loonadministratie
zijn gebaseerd op het rapport Beleving telt van
de projectgroep Loondomein. In dat rapport (de bijlage bij deze memorie1 ) zijn de volgende voorstellen gedaan om irritaties van
werkgevers bij hun loonadministratie te verminderen.– Er komt één regeling voor geschenken. Over één
of meerdere geschenken in natura tot € 70 per kalenderjaar vindt
eindheffing plaats tegen een vast tarief van 20%. Er worden geen voorwaarden
meer gesteld aan de gelegenheid waarbij de geschenken moeten worden gegeven.
De regeling inzake ideële geschenken blijft nagenoeg ongewijzigd.– De zogenoemde 80-maaltijdenregeling vervalt. Alle meer dan bijkomstig
zakelijke maaltijden kunnen onbelast worden vergoed of verstrekt. De normbijtellingen
voor deze maaltijden boven de 80 keer per jaar vervallen.– Vergoedingen en verstrekkingen ter zake van personeelsfeesten,
personeelsreizen en personeelsverenigingen worden geheel vrijgesteld indien
driekwart van de werknemers of driekwart van de werknemers van een functionele
eenheid recht hebben op deze vergoeding of verstrekking en indien niet alleen
de directeur(en)-grootaandeelhouder(s) recht heeft/hebben op de vergoeding
of verstrekking.– De huidige regelingen voor de telefoon, de tweede telefoon, kabel/ADSL
en ISDN worden vervangen door één eenvoudige regeling. De vergoedingen
en verstrekkingen voor telefoons of internet worden vrijgesteld als sprake
is van meer dan bijkomstig zakelijk gebruik.– De vaste onbelaste reiskostenvergoedingen worden verruimd. Aan
werknemers die hoofdzakelijk (dat is 70% of meer) op een vaste plaats
werken, kan een vaste onbelaste reiskostenvergoeding worden betaald alsof
zij het volledige jaar op die plaats werken.– Afschaffing van de bijtellingen bij OV-kaarten die mede voor het
werk of woon-werkverkeer worden gebruikt. De eis dat de plaatsbewijzen per
werknemer moeten worden bewaard, vervalt.– Er is voor aanvang van de werkzaamheden één contactmoment
tussen werkgever en werknemer voor de uitvraag van gegevens die van belang
zijn voor de heffing (eerstedagsmelding). De loonbelastingverklaring vervalt.– Afschaffing van de bijtelling van € 68 die nu bij toepassing
van de fietsregeling moet plaatsvinden. – Sporten op basis van een bedrijfsfitnessregeling wordt mogelijk
buiten werktijd en onder voorwaarden buiten het bedrijf.– De vergoedingen in verband met onregelmatige diensten worden belast.Al deze voorstellen kunnen met ingang van 1 januari 2007 worden ingevoerd.
Behalve de thans voorgestelde wetswijzigingen wordt daartoe ook de Uitvoeringsregeling
loonbelasting 2001 gewijzigd. De daarin aan te brengen wijzigingen, die deels
afhankelijk zijn van de aanvaarding van de voorgestelde wetswijzigingen, worden
opgenomen in een ministeriële regeling die zo spoedig mogelijk in 2006
wordt gepubliceerd.2.2. GeschenkenregelingEindheffing bij de werkgever is thans mogelijk tegen een tarief van 15%
voor één geschenk in natura per jaar ter gelegenheid van een
algemeen erkende feestdag of het Sint Nicolaasfeest, voorzover de waarde in
het economische verkeer daarvan niet meer bedraagt dan € 35. Aan
deze bij amendement (Kamerstukken II 2003/04, 29 210, nr. 57) ingevoerde
regeling bestond een grote behoefte, waarbij de keuze van grensbedrag en tarief
een budgettaire achtergrond had. De regeling wordt met name bij kerstpakketten
toegepast. Het komt echter regelmatig voor dat de waarde van het geschenk
het bedrag van € 35 te boven gaat. Voor het meerdere wordt dan meestal
gebruik gemaakt van de eindheffingsregeling voor kleine verstrekkingen waarbij
het (gebruteerde) tabeltarief moet worden toegepast. Door het toepassen van
twee regelingen op één geschenk ontstaan relatief hoge administratieve
lasten. Om in ieder geval deels aan dat bezwaar tegemoet te komen wordt voorgesteld
de eindheffingsregeling bij feestgeschenken te verruimen door de grens van € 35
te verdubbelen tot € 70. Dit grensbedrag geldt per werknemer en
per kalenderjaar, waarbij niet van belang is of de werknemer al dan niet het
hele jaar bij de inhoudingsplichtige in dienstbetrekking is geweest. De regeling
wordt daarnaast vereenvoudigd doordat niet meer wordt vereist dat het geschenk
ter gelegenheid van een algemeen erkende feestdag of het Sint Nicolaasfeest
wordt gegeven. Ter beperking van de uit dit voorstel voortvloeiende budgettaire
derving wordt voorgesteld om het vaste tarief voor deze verruimde eindheffingsregeling
van 15% te verhogen tot 20%.2.3. Maaltijdenregeling en daarmee verband houdende
wijzigingen2.3.1. Afschaffen 80-maaltijdenregelingMet ingang van 1 januari 2001 geldt voor maaltijden met een meer
dan bijkomstig zakelijk karakter de 80-maaltijdenregeling. Die houdt kort
gezegd in dat een vergoeding of verstrekking van maximaal 80 maaltijden per
kalenderjaar met een meer dan bijkomstig zakelijk belang volledig onbelast
is en dat boven de 80 maaltijden een normbedrag bij het loon moet worden geteld.Voorgesteld wordt de 80-maaltijdenregeling af te schaffen. Alle meer dan
bijkomstig zakelijke maaltijden kunnen dan helemaal onbelast worden vergoed
of verstrekt. Van een maaltijd met een meer dan bijkomstig zakelijk karakter
is, overeenkomstig de geschiedenis van de totstandkoming van de met ingang
van 1 januari 2001 geldende wet- en regelgeving, sprake bij al dan niet
verwacht overwerk of werk op koopavonden, tijdens dienstreizen/reizen in het
werk van mobiele/ambulante werknemers (vertegenwoordigers, accountants), tijdens
een zakelijke bespreking met klanten buiten de vaste werkplek of tijdens werkzaamheden
op niet permanente locaties (wegenbouwers, bouwvakkers, filmcrew) of aan boord
van vliegtuigen, schepen, boorplatforms of kermiswagens. Als de werknemer
door zijn werk ’s avonds niet op een gewone tijd (tussen 17.00 en 20.00 uur) thuis kan eten, is in elk geval sprake van een meer dan
bijkomstig zakelijke maaltijd.Een voorbeeld van een maaltijd waarbij het zakelijke karakter slechts
van bijkomstig zakelijk belang is (een «andere maaltijd»), is
een lunch op de vaste werkplek. Deze andere maaltijden worden in beginsel
belast naar de waarde in het economische verkeer, zij het dat voor maaltijden
in bedrijfskantines (of andere soortgelijke ruimten op de werkplek) normbedragen
zijn vastgesteld ten behoeve van een doelmatige uitvoering.2.3.2. Vergoedingen onregelmatige dienstenAan het vervullen van onregelmatige diensten of continudiensten kunnen
in de huiselijke sfeer van de werknemer extra kosten zijn verbonden voor voeding,
verwarming of verlichting. Deze kosten ontstaan als de werknemer door deze
diensten geen gelegenheid heeft de warme maaltijd tegelijk met huisgenoten
te gebruiken of als de woning als gevolg van deze diensten vaker moet worden
verlicht of verwarmd dan anders het geval zou zijn geweest. Op grond van de
jurisprudentie kunnen deze extra kosten onbelast worden vergoed. Het gaat
hierbij, volgens de naar aanleiding van die jurisprudentie ten behoeve van
een doelmatige uitvoering gestelde beleidsregels, om € 0,68 per
gewerkte nachtdienst en € 1,13 per gewerkte middag-/avonddienst.Voorgesteld wordt een wettelijke bepaling op te nemen op grond waarvan
dergelijke kosten in verband met onregelmatige diensten of continudiensten
niet langer vrij kunnen worden vergoed. Aan de huidige gedetailleerde regeling
zijn in verhouding tot de vergoedingsbedragen hoge administratieve lasten
verbonden.Tegenover het belasten van deze vergoedingen staat, zoals hiervoor is
aangegeven, dat tevens wordt voorgesteld de 80-maaltijdenregeling af te schaffen,
waardoor de desbetreffende werknemers er – afhankelijk van het aantal
dagen waarop onregelmatige diensten of continudiensten worden vervuld –
per saldo niet op achteruit hoeven te gaan.2.3.3. Afschaffen zeedagenaftrekDe zeedagenaftrek is een aftrekpost die onder het Besluit op de Inkomstenbelasting
1941 is geïntroduceerd. De zeedagenaftrek bedraagt thans € 4
per dag en geldt voor de belastingplichtige die als zeevarende doorgaans ten
minste 180 dagen per jaar aan boord van een zeeschip of in een buitenlandse
haven of havenplaats verblijft. De zeedagenaftrek is bij de Belastingherziening
2001 gehandhaafd, hoewel deze niet meer past in het systeem van de Wet inkomstenbelasting
2001. Immers de aftrek van beroepskosten is vervallen en het arbeidskostenforfait
is vervangen door de arbeidskorting. De zeedagenaftrek is echter destijds
gehandhaafd omdat het afschaffen directe inkomensgevolgen zou hebben voor
de werknemers in deze voor Nederland belangrijke bedrijfstak en gevolgen zou
hebben voor het kostenniveau van de Nederlandse zeescheepvaart.Thans kan alsnog worden voorgesteld de zeedagenaftrek af te schaffen omdat
de genoemde ongunstige gevolgen praktisch wegvallen tegenover de gunstige
gevolgen van het afschaffen van de 80-maaltijdenregeling. In de huidige situatie
heeft een werknemer met 220 zeedagen voor dat jaar een zeedagenaftrek van € 880.
Anderzijds heeft deze werknemer een bijtelling voor kost aan boord van € 858,85.1 Door nu de zeedagenaftrek af te schaffen en de bijtelling
voor kost aan boord te laten vervallen, verandert de positie van de werknemer
per saldo nauwelijks. Het vrij laten van kost aan boord heeft – in tegenstelling
tot het vervallen van de zeedagenaftrek – bovendien effect voor de premies
werknemersverzekeringen, waardoor de zeevarende in het voorbeeld er per saldo
iets op vooruit kan gaan. 2.4. Personeelsfeesten, personeelsreizen en personeelsverenigingenEen werkgever kan thans personeelsreizen, personeelsfestiviteiten en dergelijke
incidentele personeelsvoorzieningen belastingvrij vergoeden of verstrekken,
voorzover de waarde per werknemer per kalenderjaar minder bedraagt dan € 340.
Dit bedrag wordt verhoogd tot € 454 indien het een activiteit betreft
in het kader van een jubileum van de inhoudingsplichtige. Voorzover de vergoeding
of verstrekking hoger is dan de norm is deze belast als eindheffingsloon tegen
het enkelvoudige tarief. Daarbij wordt het voordeel dat een werknemer geniet
omdat een partner aan een personeelsvoorziening deelneemt bij de werknemer
in aanmerking genomen. Voorwaarde voor toepassing van de vrijstelling is dat
de activiteit of voorziening openstaat voor ten minste driekwart van de werknemers.
Dit mag ook worden getoetst per groep werknemers die behoren tot een organisatorische
of functionele eenheid.Voorgesteld wordt om vergoedingen en verstrekkingen aan werknemers ter
zake van personeelsfeesten, personeelsreizen en dergelijke incidentele personeelsvoorzieningen
voortaan volledig als vrije vergoedingen en verstrekkingen te behandelen.
De genoemde grensbedragen kunnen daardoor vervallen. De inhoudingsplichtige
hoeft dan niet meer per werknemer bij te houden of het maximaal vrije bedrag
wordt bereikt. Bij collectieve feesten, teambuildingsuitjes en dergelijke
is dit vooral bij grote ondernemingen en organisaties lastig bij te houden.
Door het vervallen van de grensbedragen zal ook de deelname van de partner
van de werknemer aan de hier bedoelde personeelsvoorzieningen volledig zijn
vrijgesteld van loonheffing.De voorwaarden waaronder ter zake van personeelsreizen, personeelsfestiviteiten
en dergelijke incidentele personeelsvoorzieningen van vrije vergoedingen en
verstrekkingen sprake is, worden – net als nu – opgenomen in de
Uitvoeringsregeling loonbelasting 2001. Een nieuwe voorwaarde heeft betrekking
op de directeur-grootaandeelhouder om zeker te stellen dat de mogelijkheid
van een vrije vergoeding of verstrekking alleen openstaat bij reizen voor
de brede werknemerskring.Tevens wordt voorgesteld, eveneens onder bij ministeriële regeling
te stellen regels, dat vergoedingen en verstrekkingen terzake van personeelsverenigingen
en dergelijke tot de vrije vergoedingen behoren. Het gaat hier om verenigingen
die als voornaamste doel hebben het bevorderen en organiseren van sociale
en gezelligheidsactiviteiten ten behoeve van de brede werknemerskring. Omdat
de regeling met betrekking tot personeelsverenigingen verwant is aan die met
betrekking tot personeelsfeesten en dergelijke zal deze in de Uitvoeringsregeling
loonbelasting 2001 op praktisch dezelfde wijze worden uitgewerkt.2.5. Telefoon en internetEr bestaat een veelheid aan fiscale regelingen voor vergoedingen en verstrekkingen
aan werknemers op het gebied van de kosten van telefoon en internet.Voor telefoonabonnementen geldt dat de vergoeding of verstrekking ter
zake van een eerste abonnement belast is. Een tweede (en volgende) telefoonabonnement
is onbelast als het zakelijke karakter van meer dan bijkomstig belang is (dat
wil zeggen voor meer dan 10% zakelijk). Een ISDN-abonnement is onbelast
boven een bedrag van € 19,66 per maand indien het zakelijke karakter
van dit abonnement van meer dan bijkomstig belang is. Als de werkgever naast
het abonnement ook de gesprekskosten vergoedt, geldt het volgende. Boven een
bedrag van € 22,69 per maand kan de werkgever een belastingvrije
vergoeding geven voor zowel de abonnementskosten als de gesprekskosten, mits
deze telefoon mede voor de dienstbetrekking wordt gebruikt. Bedragen de kosten
uit hoofde van het privé-gebruik echter meer dan € 454 op
jaarbasis, dan is het werkelijke privé-voordeel belast.
De tweede of een volgende telefoon van een werknemer die geheel of nagenoeg
geheel (90% of meer) ten behoeve van de dienstbetrekking wordt gebruikt,
mag de werkgever vrij vergoeden of verstrekken.Met betrekking tot de vergoedingen en verstrekkingen voor internet gelden
er beleidsregels, waarbij de hoogte van de vrije vergoeding mede afhankelijk
is van de vraag of de aansluiting plaatsvindt via analoge telefoon, ISDN,
ADSL of kabel.De verschillende regels leiden tot irritaties en relatief hoge administratieve
lasten bij werkgevers. Zo stellen de regelingen verschillende eisen aan de
mate van het zakelijke gebruik. Ook zijn de criteria voor de tweede telefoon
achterhaald doordat steeds meer huishoudens geen vaste telefoonaansluiting
meer hebben. De normbedragen raken achterhaald doordat de kosten van abonnementen
en gesprekken uitwisselbaar zijn en steeds vaker gecombineerde abonnementen
worden aangeboden. Deze regelgeving is aan herziening toe.Voorgesteld wordt om vergoedingen en verstrekkingen ter zake van telefoon,
internet en vergelijkbare communicatiemiddelen tot de vrije vergoedingen en
verstrekkingen te rekenen indien er sprake is van meer dan bijkomstig zakelijk
gebruik. Meer dan bijkomstig zakelijk gebruik staat voor een gebruik dat meer
dan 10% zakelijk is.Het voorstel beoogt een belangrijk irritatiepunt van werkgevers weg te
nemen, ervan uitgaande dat de werkgevers zich beperken tot de vanwege het
werk noodzakelijke vergoedingen en verstrekkingen.De regeling met betrekking tot computers en dergelijke apparatuur en bijbehorende
apparatuur (alleen een vrije vergoeding en verstrekking bij ten minste nagenoeg
geheel zakelijk gebruik) wordt niet gewijzigd.Hoewel het bezit en het gebruik van computer, telefoon en internet als
gemeengoed kan worden beschouwd, vindt volgens het voorstel tussen computers
enerzijds en telefoon/internet anderzijds fiscaal een andere benadering plaats
die als volgt wordt toegelicht. Wordt de computer minder dan geheel of nagenoeg
geheel zakelijk gebruikt, dan is het uitgangspunt van de met ingang van 1 januari
2005 tot stand gekomen wetgeving dat de computer een overwegend privé-karakter
heeft. Maar als een werknemer in verband met zijn dienstbetrekking hoge kosten
voor communicatie maakt (bijvoorbeeld de vertegenwoordiger die onderweg naar
cliënten en naar zijn werkgever belt of de werknemer die thuis buiten
de in Nederland gebruikelijke kantooruren naar een concernonderdeel in het
buitenland belt), worden deze kosten als zakelijk gezien, zodat belastingvrije
vergoeding of verstrekking mogelijk moet zijn. De voorgestelde regeling gaat
daarvan uit. Omdat het niet goed mogelijk is het werkelijke zakelijke gebruik
van telefoon of internet vast te stellen, moet een enigszins grove regeling
worden ingevoerd. Ervan uitgaande dat werkgevers hun kosten voor deze voorzieningen
in de hand willen houden en discussies over het zakelijke karakter zoveel
mogelijk willen vermijden, wordt voorgesteld de grens te leggen bij meer dan
10% zakelijk gebruik. Heffing over een forfaitair vastgestelde privé-besparing
blijft achterwege vanwege de administratieve lasten die daaraan zijn verbonden
en omdat een forfait bij een verstrekking te hoog kan blijken in verhouding
tot het privé-gebruik. Dit neemt echter niet weg dat ingeval werkgevers
hiermee in de praktijk anders omgaan dan hiervoor is verondersteld op enig
moment een andere afweging kan worden gemaakt en kan worden voorgesteld de
nu voorgestelde wijziging weer geheel of gedeeltelijk terug te draaien.2.6. Vaste reiskostenvergoedingenAan een werknemer kan met ingang van 1 januari 2006 voor woon-werkverkeer
en voor andere zakelijke reizen een onbelaste reiskostenvergoeding worden
betaald van € 0,19 per afgelegde kilometer, ongeacht de wijze
waarop de werknemer reist. Deze normering geldt alleen niet indien het vervoer
plaatsvindt per taxi, luchtvaartuig, schip of ter beschikking gesteld vervoermiddel.
Deze systematiek geldt sinds 1 januari 20041
en heeft geleid tot een grote vereenvoudiging ten opzichte van de voordien
bestaande situatie, met een laag reiskostenforfait voor woon-werkverkeer en
een hoger normbedrag voor zakelijke reizen per auto. Een consequentie daarvan
is dat met ingang van 2004 in beginsel ook voor woon-werkverkeer de werkelijk
afgelegde kilometers moeten worden bijgehouden. Hiervoor is op basis van de
algemene regeling met betrekking tot vaste vergoedingen een praktische regeling
gegeven, waardoor met gemiddelden kan worden gerekend. Toepassing van deze
regeling levert echter problemen op als werknemers ook naar andere plaatsen
reizen. Als die reizen worden voorzien, moet daarmee al bij de vaststelling
van de vaste vergoeding rekening worden gehouden. Als die reizen niet waren
voorzien, moet doorgaans een nacalculatie op de vaste vergoeding plaatsvinden.Ter verlaging van administratieve lasten wordt voorgesteld de mogelijkheid
te verruimen om vaste vrije reiskostenvergoedingen voor woon-werkverkeer te
betalen. Als de werknemer op minstens 70% van het aantal werkdagen
naar zijn vaste plaats van werkzaamheden reist, kan aan hem een vaste vrije
vergoeding worden betaald alsof hij op alle werkdagen naar deze plaats reist.
Deze vergoeding hoeft slechts bij hoge uitzondering te worden aangepast als
de werknemer niet naar zijn vaste plaats van werkzaamheden reist maar dienstreizen
maakt, thuis werkt of ziek wordt.2.7. Reizen met openbaar vervoer2.7.1. Bewaarplicht vervoerbewijzenWanneer de werknemer ten behoeve van zijn dienstbetrekking met het openbaar
vervoer (hierna: OV) reist, mag de werkgever de werkelijk gemaakte kosten
belastingvrij vergoeden. Voor het belastingvrij vergoeden van de vervoerbewijzen
is thans vereist dat de werknemer de vervoerbewijzen ter vergoeding overhandigt
dan wel zo spoedig mogelijk zal overhandigen aan de inhoudingsplichtige en
deze de plaatsbewijzen per werknemer administreert en voor controle beschikbaar
houdt. De voorwaarde inzake het verplicht archiveren van vervoerbewijzen per
werknemer stuit op bezwaren vanuit de praktijk. De werkgever heeft hierdoor
namelijk geen vrijheid om zijn administratie naar eigen inzicht in te richten.
Daarom wordt voorgesteld de wijze waarop aan de bewaarplicht moet worden voldaan
vormvrij te maken.2.7.2. Bijtelling openbaarvervoerkaartenDe werkgever kan onder voorwaarden aan de werknemer belastingvrij een
openbaarvervoerkaart vergoeden of verstrekken, maar is dan een eindheffing
verschuldigd. Als het recht op vrij reizen per Nederlands openbaar vervoer
mede dient ter behoorlijke vervulling van de dienstbetrekking of voor woon-werkverkeer
is de vergoeding vrijgesteld voorzover deze meer bedraagt dan € 54
per jaar of, bij reizen per eerste klas, € 82 per jaar. Deze bedragen
gelden per persoon die van het recht gebruik kan maken, waarbij minderjarige
(pleeg)kinderen van de werknemer niet worden meegerekend. De niet-vrijgestelde
bedragen worden aangemerkt als loonbestanddelen met een bestemmingskarakter.
De door de werkgever verschuldigde eindheffing wordt berekend naar het enkelvoudige
tarief.Ten behoeve van een vereenvoudiging van de loonadministratie en een vermindering
van administratieve lasten wordt voorgesteld de in verhouding tot de waarde
van de OV-kaart kleine eindheffing te laten vervallen. Bovendien
is het afschaffen van de normbijtelling voor de OV-kaart een stimulans voor
het gebruik van het openbaar vervoer.2.8. LoonbelastingverklaringOnder de huidige wet- en regelgeving moet een werkgever (in deze paragraaf
verder: de inhoudingsplichtige) ten aanzien van een nieuwe werknemer een aantal
administratieve verplichtingen nakomen. Kort gezegd moet hij:– de identiteit van de werknemer vaststellen zodra de werknemer
zijn dienstbetrekking aanvangt en een afschrift van het identiteitsbewijs
maken;– een loonbelastingverklaring aan de werknemer uitreiken zodra hij
inhoudingsplichtig wordt en erop toezien dat de loonbelastingverklaring ingevuld
en ondertekend in zijn bezit komt voordat het eerste loon aan de werknemer
wordt betaald.Met ingang van 1 juli 2006 moet hij tevens de zogenoemde eerstedagsmelding
(verder: EDM) doen, in beginsel voor de datum van aanvang van de werkzaamheden
door de werknemer.Ter beperking van de administratieve lasten die onder de huidige wetgeving
ontstaan bij het in dienst nemen van een werknemer wordt voorgesteld de loonbelastingverklaring
af te schaffen. De loonbelastingverklaring hoeft bij de huidige wet- en regelgeving
pas door de werknemer te worden ingeleverd op het moment dat de werkgever
zijn verplichtingen met betrekking tot de identificatie en (met ingang van
1 juli 2006) de EDM al is nagekomen. Dat extra contactmoment tussen inhoudingsplichtige
en werknemer voor het completeren van de administratie is niet noodzakelijk
voor een goede uitvoering van de belastingheffing. Bovendien wordt met het
afschaffen van de loonbelastingverklaring een verdere formulierenstroom voorkomen.Een schriftelijke maar verder vormvrije opgave van de gegevens van de
werknemer (daaronder valt ook degene die loon uit een vroegere dienstbetrekking
geniet) aan de inhoudingsplichtige blijft echter vereist. Het gaat overigens
voornamelijk om gegevens die de inhoudingsplichtige hoe dan ook al nodig heeft.
Met betrekking tot de heffingskorting is een schriftelijk verzoek van de werknemer
nodig dat door de inhoudingsplichtige moet worden bewaard.2.9. FietsregelingDe werkgever kan de aanschafkosten van een door de werknemer gekochte
fiets eens per drie jaar voor een groot deel onbelast vergoeden als de werknemer
op meer dan de helft van het aantal dagen dat hij pleegt te reizen in het
kader van woon-werkverkeer gebruik maakt van die fiets. De vergoeding wordt
niet belast voorzover deze meer bedraagt dan € 68 en niet meer bedraagt
dan € 749. Dit is geregeld in artikel 37 van de Uitvoeringsregeling
loonbelasting 2001. Voorgesteld wordt om de in verhouding tot de waarde van
de fiets kleine bijtelling van € 68 te laten vervallen. Tot een
bedrag van € 749 kan dan een fiets volledig belastingvrij worden
vergoed of verstrekt. Met betrekking tot het bedrag van € 68 vinden
dan geen inhoudingen meer plaats en vervallen de desbetreffende boekingen
in de loonadministratie. De fietsregeling wordt daardoor administratief minder
bewerkelijk en het woon-werkverkeer per fiets wordt extra gestimuleerd.Met betrekking tot met een fiets samenhangende zaken die direct dienstbaar
zijn aan het woon-werkverkeer zijn thans bepaalde vrije vergoedingen en verstrekkingen
mogelijk, namelijk voorzover de waarde van deze zaken in het kalenderjaar
en de twee voorafgaande kalenderjaren tezamen niet meer bedraagt dan € 250.
Deze regeling is relatief bewerkelijk. De werkgever moet deze vergoeding kunnen
onderbouwen waarbij de gegevens over drie kalenderjaren van belang
kunnen zijn. In aanvulling op het rapport Beleving telt wordt voorgesteld deze regeling een forfaitair karakter te geven.
Voorgesteld wordt dat tot ten hoogste € 82 per kalenderjaar zonder
nader bewijs een vergoeding voor met de fiets samenhangende zaken kan worden
betaald. Dit voorstel kan eveneens worden ingevoerd door middel van een wijziging
van artikel 37 van de Uitvoerings-regeling loonbelasting 2001.2.10. BedrijfsfitnessVergoedingen en verstrekkingen terzake van bedrijfsfitness zijn thans
vrij indien de fitness geheel of nagenoeg geheel plaatsvindt gedurende werktijd
en deelneming openstaat voor alle of nagenoeg alle werknemers of voor alle
of nagenoeg alle werknemers met dezelfde arbeidsplaats die niet is gelegen
in de woning van een van deze werknemers. Dit is geregeld in artikel 29 van
de Uitvoeringsregeling loonbelasting 2001. Bij het bedrijfsleven leeft de
wens de beperking tot fitness gedurende werktijd te laten vervallen. Als deze
beperking zou vervallen, hoeft een bedrijfsfitnessregeling niet meer direct
ten koste van de productiviteit te gaan en zou het bedrijfsleven eerder geneigd
zijn om een dergelijke regeling in het leven te roepen.In verband hiermee wordt voorgesteld het vereiste dat de fitness geheel
of nagenoeg geheel tijdens werktijd moet plaatsvinden, te laten vervallen.
Dit voorstel kan worden ingevoerd door middel van een wijziging van artikel
29 van de Uitvoeringsregeling loonbelasting 2001. Het is niet de bedoeling
dat werknemers in de avonduren vlak bij hun woonplaats op individuele basis
onbelast op kosten van de werkgever kunnen gaan fitnessen. Het moet om bedrijfsfitness
blijven gaan. Daarom wordt als aanvullende voorwaarde gesteld dat de vrijstelling
alleen van toepassing is als de fitness plaatsvindt op de werkplek of als
de fitness plaatsvindt op een vaste door de werkgever aangewezen locatie die
geldt voor alle werknemers of voor alle werknemers met dezelfde arbeidsplaats
die niet is gelegen in de woning van een van de werknemers. Aldus wordt de
voorwaarde inzake het tijdstip van de bedrijfsfitness (wanneer dient de fitness
plaats te vinden) vervangen door een voorwaarde inzake de locatie (waar dient
de fitness plaats te vinden). De voorwaarde dat deelneming aan de fitness
dient open te staan voor alle of nagenoeg alle werknemers of voor alle of
nagenoeg alle werknemers met dezelfde arbeidsplaats die niet is gelegen in
de woning van een van deze werknemers, blijft gehandhaafd. Net zoals bij de
regeling met betrekking tot personeelsfeesten zal de regeling voor bedrijfsfitness
zodanig worden vormgegeven dat deze niet geldt als de directeur/aandeelhouder
als enige van de faciliteit gebruik maakt.3. Inkomstenbelasting. Buitengewone-uitgavenregelingMet ingang van 1 januari 2006 is de buitengewone-uitgavenregeling
in de Wet inkomstenbelasting 2001 gewijzigd. Er waren twee redenen voor deze
wijzigingen:– zonder aanpassing van de regeling zou een kringverwijzing ontstaan;
bij de berekening van de drukkende ziektekosten zou rekening moeten worden
gehouden met het bedrag van de zorgtoeslag, terwijl de zorgtoeslag afhankelijk
is van de drukkende ziektekosten;– als gevolg van de wijzigingen wordt het extra lonend om op zoek
te gaan naar een goedkope zorgverzekering.Deze wijzigingen behelzen onder meer dat de premies voor een zorgverzekering
als bedoeld in paragraaf 3.3 van de Zorgverzekeringswet niet als buitengewone
uitgaven in aanmerking mogen worden genomen. Deze beperking wordt gecompenseerd
door een correctie op de drempel voor de buitengewone uitgaven. De drempel
is in dit kader verlaagd met de standaardpremie (dit is de gemiddelde premie
in de markt, inclusief een gemiddelde no claim teruggaaf) en
verhoogd met de zorgtoeslag, met dien verstande dat bij de berekening van
de hoogte van de zorgtoeslag wordt uitgegaan van het toetsingsinkomen vóór
toepassing van de persoonsgebonden aftrek (de «fictieve» zorgtoeslag)
om een kringverwijzing te voorkomen. Per saldo is dan sprake van een verlaging
van de drempel. Door bij de correctie van de drempel uit te gaan van de standaardpremie
worden belastingplichtigen geprikkeld een goedkopere verzekering af te sluiten.Bij de implementatie van deze wijzigingen van de buitengewone-uitgavenregeling
in de verschillende processen en producten van de Belastingdienst (toelichtingen,
brochures en dergelijke) is gebleken dat met name de berekening van de «fictieve»
zorgtoeslag tot veel problemen leidt, vooral in het geval dat nog handmatig
(dat wil zeggen op papier) aangifte inkomstenbelasting wordt gedaan.Om enerzijds deze problemen op te lossen en anderzijds nog steeds een
kringverwijzing te voorkomen en de belastingplichtigen te prikkelen de goedkoopste
verzekering af te sluiten, wordt voorgesteld op te nemen dat een belastingplichtige
die premies voor de zorgverzekering betaalt, het bedrag van de standaardpremie,
verminderd met de in het kalenderjaar per saldo ontvangen zorgtoeslag, in
aftrek kan brengen.De voorgestelde wijzigingen verlopen per saldo budgettair neutraal.4. Omzetbelasting4.1. Verlaagd BTW-tarief medische hulpmiddelenBij deze gelegenheid wordt tevens voorgesteld om een aantal (medische)
hulpmiddelen onder het verlaagde tarief te brengen. Het gaat daarbij om hulpmiddelen
die blijkens de verzoeken die mij hebben bereikt, vergelijkbaar zijn met al
onder het verlaagde BTW-tarief vallende hulpmiddelen. Het zijn de volgende
producten (tussen vierkante haken is het product vermeld waarvoor thans al
het verlaagde BTW-tarief geldt):– leespennen en andere hulpmiddelen die ten behoeve van dyslectici
tekst omzetten in spraak [apparatuur/programmatuur voor blinden/slechtzienden
die tekst omzet in spraak];– oorapparaten voor stotteraars [gehoorapparaten voor doven];– meetapparatuur voor de zelfdiagnose van de stollingstijd van bloed [meetapparatuur
voor de zelfdiagnose van het bloedsuikergehalte voor diabetici];– medicijnvernevelaars [insulinepennen];– apparaat dat zelf medicinale zuurstof maakt en tegelijk (kort)
opslaat [medicinale zuurstof in een cilinder];– trolley voor een zuurstofcilinder [draagbare uitwendige infuuspomp];– teksttelefoons voor doven die spraak omzetten in tekst [apparatuur/programmatuur
voor blinden/slechtzienden die tekst omzet in spraak].De voorgestelde aanvulling van de opsomming in de Wet op de omzetbelasting
1968 (namelijk met de eerste zes genoemde producten) en van de opsomming in
de Uitvoeringsbeschikking omzetbelasting 1968 (met het laatstgenoemde product)
neemt de irritatie die voortkomt uit ongelijke behandeling van vergelijkbare
hulpmiddelen weg.4.2. ReisbagageregelingIn het kader van de in het onderhavige wetsvoorstel opgenomen maatregelen
past ook de financiering van een versoepeling van de regeling die geldt voor
de vrijstelling van omzetbelasting voor reizigers uit landen van buiten de
EU. Bij deze regeling wordt de door de reiziger bij de aankoop betaalde omzetbelasting
bij het verlaten van Nederland teruggegeven. Deze zogenoemde reisbagageregeling
is neergelegd in artikel 23a van de Uitvoeringsbeschikking omzetbelasting
1968. Kort gezegd gaat het hier om een regeling waarbij natuurlijke
personen die buiten de EU wonen hun in Nederland aangeschafte goederen vrij
van omzetbelasting in hun persoonlijke bagage mee naar huis kunnen nemen,
wanneer zij de EU na korte tijd weer verlaten. Daarbij is onder meer de voorwaarde
gesteld dat de teruggaaf alleen kan worden verleend voor goederen waarvan
de op de aankoopfactuur vermelde totale waarde, inclusief BTW, ten minste€ 136
bedraagt. Over aankopen die onder deze drempel blijven, wordt op de normale
wijze omzetbelasting geheven. Een wijziging van de Uitvoeringsbeschikking
omzetbelasting 1968 waardoor de drempel van€ 136 wordt verlaagd
tot € 50 maakt het voor buitenlandse reizigers aantrekkelijker aankopen
te doen in Nederland en komt daardoor het bedrijfsleven ten goede. De toeristische
sector heeft in het verleden ook gepleit voor een verlaging tot € 50.
De Zesde BTW-richtlijn verzet zich niet tegen een verlaging van bedoelde drempel.5. Autobelastingen5.1. Automatische incasso motorrijtuigenbelasting
vrachtauto’sVoor vrachtauto’s wordt voorgesteld automatische maandincasso motorrijtuigenbelasting
(MRB) mogelijk te maken zoals deze al geldt voor andere motorrijtuigen. Voor
een deel van de vrachtauto’s wordt nu per jaar betaald, voor een ander
deel per kwartaal. Overgang op automatische maandincasso betekent in de praktijk
efficiencywinst voor zowel belastingplichtige als Belastingdienst.5.2. Vervallen motorrijtuigenbelasting voor aanhangwagens,
bestelauto’s en autobussenDe regeling in de motorrijtuigenbelasting voor de zwaardere aanhangwagen
waarvoor afzonderlijk aangifte moet worden gedaan, is relatief complex in
verhouding tot de jaarlijkse opbrengst van circa 0,2 mln. De huidige regeling
betekent een onevenredige last zowel voor de belastingplichtige als de Belastingdienst.
De vermeerdering voor personenauto’s, bestelauto’s en autobussen
die gebruik maken van de weg met een grotere aanhangwagen, wordt daarom nu
geheel afgeschaft. Caravans, kampeeraanhangwagens en woonwagens zijn al vrijgesteld.5.3. Administratieve vereenvoudiging teruggaaf gecombineerd
vervoerIn de belasting zware motorrijtuigen (BZM) geldt een teruggaafregeling
bij gecombineerd vervoer. Dit is goederenvervoer waarbij de vrachtwagen, de
aanhangwagen enz. voor het eerste en laatste gedeelte van het vervoerstraject
gebruik maken van de weg en voor het andere gedeelte van het spoor of de binnenwateren
of van een zeetraject en aan een aantal voorwaarden wordt voldaan. Op dit
moment moeten bij het verzoek om teruggaaf veel bescheiden worden meegestuurd.
Door de voorgestelde wijziging kan een ondernemer zich beperken tot het indienen
van het verzoek om teruggaaf zelf en kunnen de voorgeschreven bescheiden in
de administratie van de ondernemer blijven. De wijziging betekent voor de
Belastingdienst een beperking tot controles achteraf. Deze beperking is in
lijn met de gebruikelijke controle op naleving door de Belastingdienst.6. VergunningenOvereenkomstig het standpunt van het kabinet over de vermindering van
de vergunninglast (Kamerstukken II, vergaderjaar 2004/05, 29 515, nr.
93) wordt ook op fiscaal terrein onderzocht welke vergunningstelsels kunnen
worden vereenvoudigd. Dit onderzoek heeft onder meer opgeleverd dat een aantal
vergunningen kan vervallen of worden vervangen door algemene
regelgeving. In veel gevallen zoals bij de Wet belastingen op milieugrondslag
vergt dit aanpassing van lagere regelgeving. Voor enkele vergunningen die
zonder wetstechnische complicaties kunnen worden afgeschaft, wordt al in dit
wetsvoorstel voorgesteld zulks te doen. Het betreft in het bijzonder de vergunning
voor een opslagtank met rode olie bestemd voor eigen (laagbelast) gebruik.
De handhaving zal zich voortaan volledig richten op controle langs de weg
op feitelijk gebruik.Voorts vervalt de regeling op grond waarvan het mogelijk is in de brandstoffenbelasting
op kolen waarvoor een tarief per 1000 kg geldt, te kiezen voor de heffing
van belasting per eenheid brandstof, uitgedrukt in zowel energie-inhoud als
CO2-emissie bij verbranding van de kolen. De ratio achter deze
keuzemogelijkheid was dat bij een tarief waarbij geen rekening zou worden
gehouden met de energie-inhoud de overstap naar kolen met een lagere energie-inhoud –
uitgaande van de door bijvoorbeeld een elektriciteitscentrale benodigde hoeveelheid
energie om elektriciteit op te wekken – ertoe zou leiden dat de centrale
meer brandstoffenbelasting verschuldigd zou zijn. Van de mogelijkheid tot
heffing van belasting per eenheid brandstof, uitgedrukt in zowel energie-inhoud
als CO2-emissie bij verbranding van de kolen wordt echter geen
gebruik gemaakt, omdat het verbruik van kolen in elektriciteitscentrales is
vrijgesteld van brandstoffenbelasting. De regeling kan daarom in haar geheel
vervallen.Ook de regeling inzake vertegenwoordiging krachtens volmacht dan wel met
vergunning van de inspecteur, zoals opgenomen in artikel 41 van de Algemene
wet inzake rijksbelastingen, kan zonder bezwaar vervallen.7. Verlenging aanvraagtermijn toeslagenIn de Algemene wet inkomensafhankelijke regelingen wordt een verlenging
voorgesteld van de aanvraagtermijn voor de zorg-, huur- en/of kinderopvangtoeslag
in situaties waarin uitstel tot het doen van aangifte inkomstenbelasting is
verleend. De datum waarop de aanvraag voor de genoemde toeslagen uiterlijk
moet zijn ingediend is volgens de huidige regeling 1 april van het jaar
volgend op het berekeningsjaar. Voor veel mensen is deze datum ruim genoeg
om te kunnen beoordelen of het zin heeft om een toeslag aan te vragen. Voor
die datum moeten zij immers ook aangifte voor de inkomstenbelasting doen.
Dat laatste geldt echter niet voor iedereen. Met de voorgestelde wijziging
van de Algemene wet inkomensafhankelijke regelingen wordt daarom geregeld
dat de wettelijke aanvraagtermijn voor de toeslagen wordt gekoppeld aan de
indieningstermijn voor de aangifte inkomstenbelasting (inclusief eventueel
verleend uitstel), mits vóór 1 april van het jaar volgend
op het berekeningsjaar een uitnodiging tot het doen van aangifte is ontvangen
en de termijn voor het indienen van die aangifte na de genoemde datum verloopt.
In de overige situaties blijft als regel gelden dat de aanvraag vóór
1 april van het jaar volgend op het berekeningsjaar moet worden ingediend.8. Budgettaire aspectenDe hieronder weergegeven tabel bevat een overzicht van de budgettaire
effecten van de in het wetsvoorstel opgenomen maatregelen op transactiebasis
per 2007. Tabel 3: Budgettaire effecten op transactiebasis in €
miljoen  2007Vereenvoudiging regeling geschenken in natura– 8 Vereenvoudiging fiscale maaltijdenregeling in combinatie
met afschaffing zeedagenaftrek– 3 Vrijstelling vergoedingen en verstrekkingen voor
personeelsfeesten, -reizen en -verenigingen– 20Vereenvoudiging regelingen telefoon en internet– 30Verruiming vaste reiskostenvergoeding– 4 Vereenvoudiging bewaarplicht OV-bewijzen en afschaffing
normbijtelling OV-kaart– 2 Vervallen loonbelastingverklaring–Afschaffen normbijtelling fietsregeling– 3 Verruiming regeling bedrijfsfitness– Belasten vergoedingen voor onregelmatige diensten1 Eenvoudige regeling voor vergoeding van bijkomende
zaken die direct dienstbaar zijn aan het woon-werkverkeer per fiets– 3 Verhoging percentage niet aftrekbare gemengde kosten
van 25 naar 26,5%42 Eenmalig beperken indexatie van de arbeidskorting
met 0,52%-punt41 Aanpassing buitengewone-uitgavenregeling0 Verlaagd BTW-tarief voor bepaalde medische hulpmiddelen– 10 Verlaging drempel BTW-teruggaaf aan reizigers uit
derde-landen– 1 Verlenging aanvraagtermijn toeslagen– Afschaffing MRB voor aanhangwagens0 Automatische incasso MRB vrachtauto’s–Administratieve vereenvoudiging teruggaaf gecombineerd
vervoer (BZM)– Vervallen diverse vergunningen–Totaal0De verhoging van het percentage niet aftrekbare gemengde kosten ziet op
een beperking van de aftrek van bepaalde kosten zoals voedsel, representatie
en congressen in de inkomsten- en vennootschapsbelasting. Met het oog op de
Bedrijfseffectentoets (BET) kan vermeld worden dat de regeling van toepassing
is op zowel MKB als grootbedrijf in allerhande sectoren.9. Administratieve lasten9.1. LoondomeinOp grond van de ten behoeve van het rapport Beleving
teltgemaakte ramingen zijn de effecten voor de administratieve lasten
bedrijfsleven in de onderstaande tabel samengevat.Tabel 4: Reductie administratieve lasten in € mln Geschenkenregeling3 Afschaffen 80-maaltijdenregeling2 Vergoedingen onregelmatige diensten0,5 Afschaffen zeedagenaftrek0,2Personeelsfeesten, personeelsreizen8Personeelsverenigingen2 Telefoon en internet3Verruiming vaste reiskostenvergoedingen5 Versoepeling bewaarplicht OV-bewijzen en afschaffen bijtelling
OV-kaarten8Loonbelastingverklaring18,4 Fietsregeling (inclusief accessoireregeling)0,53 Bedrijfsfitness0Totaal50,63De te verwachten effecten voor de administratieve lasten van de voorgestelde
maatregelen in het loondomein zijn uitgebreid beschreven in het rapport Beleving telt.Met betrekking tot de bewaarplicht OV-bewijzen wordt nog opgemerkt dat
uit de nulmeting administratieve lasten blijkt dat naar de stand van 31 december 2002 een bedrag van € 16 mln. is gemoeid
met de bewaarplicht voor OV-vervoerbewijzen. Met het voorstel inzake de bewaarplicht
wordt beoogd werkgevers in staat te stellen vervoerbewijzen voortaan op een
door hen zelf te bepalen wijze te bewaren. Daarmee vervalt het vereiste dat
vervoerbewijzen – bijvoorbeeld alfabetisch of op personeelsnummer – per werknemer moeten worden bewaard. Waar nieuw gedeclareerde
vervoerbewijzen nu nog elk betalingstijdvak afzonderlijk bij de reeds eerder
gearchiveerde vervoerbewijzen van een bepaalde werknemer in de administratie
moeten worden opgenomen, kan de werkgever er na inwerkingtreding van dit wetsvoorstel
desgewenst mee volstaan vervoerbewijzen bijvoorbeeld gebundeld per betalingstijdvak
in de administratie op te nemen. De inschatting is dat de administratieve
lasten van het bewaren van OV-vervoerbewijzen als gevolg daarvan met de helft
zullen afnemen.Met betrekking tot de raming van de reductie van de administratieve lasten
uit hoofde van het afschaffen van de loonbelastingverklaring wordt nog opgemerkt
dat deze onder meer berust op de omstandigheid dat in de nulmeting van de
administratieve lasten bedrijfsleven een relatief aanzienlijk bedrag aan administratieve
lasten ad € 20 mln. voor de loonbelastingverklaring in de huidige
vorm is opgenomen.1 Een belangrijk deel daarvan
is overgenomen door de EDM die in de plaats komt van de melding sociale verzekering.
Wat in de fiscale sfeer terugkomt, is een vormvrije gegevensverstrekking die
zal opgaan in het proces dat de werkgever ten behoeve van de EDM zal inrichten.
Met deze verstrekking is naar schatting € 1,6 mln. aan AL gemoeid.De informatieverplichtingen die de burger als werknemer heeft, zoals het
overleggen van een identiteitsbewijs en het ondertekenen van de loonbelastingverklaring,
zijn meegenomen in de meting AL bedrijven. Het AL-effect van het vervallen
van de loonbelastingverklaring wordt daarom alleen verantwoord als AL-reductie
bedrijfsleven. Voor het bedrijfsleven leidt het wegvallen van de loonbelastingverklaring
overeenkomstig de nulmeting tot een AL-reductie van € 20 mln. Zoals
hiervoor aangegeven zal het gevoelde effect geringer zijn. Het in ontvangst
nemen en moeten bewaren van opgaven inzake de loonheffingskorting heeft een
AL-effect van € 1,6 mln. Per saldo is sprake van een AL-reductie
voor het bedrijfsleven van € 18,4 mln.9.2. VerbruiksbelastingenVoorzover ondernemers met vrachtauto’s gebruik gaan maken van automatische
maandincasso, leidt dit tot een daling van zowel de administratieve lasten
als de uitvoeringskosten. De reductie administratieve lasten bedrijfsleven
is € 0,6 mln. Het vervallen van de regeling in de motorrijtuigenbelasting
voor de zwaardere aanhangwagen leidt ook tot een daling van zowel de administratieve
lasten als de uitvoeringskosten. De reductie administratieve lasten bedrijfsleven
is € 0,1 mln.De vereenvoudiging van de procedure rond het verzoek tot teruggaaf van
te veel betaalde belasting bij gecombineerd vervoer leidt tot een aanzienlijke
daling van administratieve lasten voor het kleine aantal ondernemers op wie
dit van toepassing is. Het gaat jaarlijks om ca. 20 bedrijven met ongeveer
150 vrachtauto’s. Deze bedrijven zijn in het vervolg gevrijwaard van
administratieve rompslomp om de te veel betaalde belasting terug te krijgen.
De huidige administratieve lasten (geschat op € 10 000 per
jaar) staan in geen verhouding tot het totale bedrag aan teruggaaf (ca € 50 000
per jaar). Deze lasten worden teruggebracht tot 10% van de huidige
omvang.Het vervallen van de vergunning voor opslagtanks met rode olie voor eigen
gebruik leidt tot een daling van administratieve lasten. Deze reductie AL
bedraagt € 0,119 mln. 9.3. Samenvatting effecten administratieve lastenIn de onderstaande tabel zijn de effecten voor de administratieve lasten
van dit wetsvoorstel samengevat.Tabel 5: Samenvatting administratieve lasten in €
mln Maatregelen loondomein50,63Overige maatregelen0,83 Totaal51,46De voorstellen voor het loondomein hebben zowel effecten voor de administratieve
lasten van het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid als voor de
administratieve lasten van het ministerie van Financiën. Concreet valt
van de totale met dit wetsvoorstel te realiseren administratieve-lastenreductie
een bedrag van € 16,0 mln in het domein van het ministerie van Sociale
Zaken en Werkgelegenheid. Een bedrag van € 35,46 mln valt in het
domein van het ministerie van Financiën. In het administratieve-lastenbeeld
van het ministerie van Financiën was eerder als uitvloeisel van de inventarisatie
van mogelijkheden tot verdergaande administratieve-lastenvermindering van
17 april 2002 taakstellend tot een bedrag van € 10 mln. rekening
gehouden met adminstratieve-lastenreducties in het loondomein. Met dit wetsvoorstel
wordt daarom (boekhoudkundig) een additionele administratieve-lastenreductie
van € 25,46 mln. gerealiseerd ten opzichte van het administratieve-lastenbeeld
voor het ministerie van Financiën van maart 2005. In het beeld van september
2005 was daarvan al € 6,5 mln. taakstellend opgenomen.10. UitvoeringsaspectenOm te komen tot de gewenste administratieve lastenverlichting voor het
bedrijfsleven kent het voorliggende wetsvoorstel een flink aantal wijzigingen.
De voorgestelde maatregelen hebben niet alleen effecten voor het bedrijfsleven,
maar ook voor de uitvoering door de Belastingdienst. Deze effecten zijn voor
het merendeel van de voorstellen beperkt. Twee van deze maatregelen grijpen
dieper in op de uitvoering. Dit betreft het vervallen van de zeedagenaftrek
en het vervallen van de loonbelastingverklaring. Het vervallen van de zeedagenaftrek
betekent aanpassing van de loonaangifte, het zogeheten Poortsysteem, het Loonheffingensysteem
en alle daarmee samenhangende automatiseringssystemen.In verband met het vervallen van de loonbelastingverklaring is het de
bedoeling dat de Belastingdienst vroegtijdig situaties onderkent waarin de
werknemer bij twee werkgevers de loonheffingskorting heeft geclaimd en toegekend
gekregen. De invoering van de Polisadministratie maakt een dergelijke vroegtijdige
signalering mogelijk. Correctie kan in die gevallen reeds in de loop van het
jaar door middel van een naheffing loonbelasting plaatsvinden in plaats van
via de aanslag inkomstenbelasting na afloop van het jaar. Deze werkwijze vergt
een geautomatiseerde ondersteuning.In termen van uitvoeringskosten vergen beide voorzieningen tezamen een
eenmalige automatiseringsinvestering van € 1,5 mln. Beheer en onderhoud
vergen structureel € 0,6 mln.De vermindering aan uitvoeringskosten van de Belastingdienst als gevolg
van de introductie van maandincasso voor de MRB voor vrachtwagens bedraagt € 0,7
mln. Ook het vervallen van de regeling in de motorrijtuigenbelasting voor
de zwaardere aanhangwagen leidt tot een daling van de uitvoeringskosten. Deze
vermindering aan uitvoeringskosten bedraagt € 0,1 mln.Het vervallen van de vergunning voor opslagtanks met rode olie voor eigen gebruik brengt geen wijziging in de uitvoeringskosten mee omdat
de aandacht wordt verlegd naar de controle langs de weg. II. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGArtikel IArtikel I, onderdeel A (artikel 9 van de Wet op de loonbelasting
1964)De wijziging van artikel 9 van de Wet op de loonbelasting 1964 hangt samen
met het voorstel de zeedagenaftrek af te schaffen. Bij de gekozen formulering
is in aanmerking genomen dat de term belastbaar loon op diverse plaatsen in
de wetgeving wordt gebruikt, soms samen met een verwijzing naar artikel 9
van de Wet op de loonbelasting 1964. Het is niet aantrekkelijk deze bepalingen
te wijzigen zonder dat dit verder voor de inhoud daarvan effect heeft. Daarom
wordt de term belastbaar loon in genoemd artikel 9 gehandhaafd en omschreven
als het gezamenlijke bedrag aan loon.Artikel I, onderdeel B (artikel 14 van de Wet op de loonbelasting
1964)In artikel 14 van de Wet op de loonbelasting 1964 is de zeedagenaftrek
voor de loonbelasting geregeld. De zeedagenaftrek komt op grond van het voorstel
te vervallen.Artikel I, onderdeel C (artikel 15a, eerste lid, onderdeel
ab, van de Wet op de loonbelasting 1964)Op grond van het huidige artikel 15b, eerste lid, onderdeel c, van de
Wet op de loonbelasting 1964 zijn vergoedingen ter zake van maaltijden belast
wanneer het zakelijke karakter van ten hoogste bijkomstig belang is (subonderdeel
1°). Deze maaltijden worden belast naar de waarde in het economische verkeer.
Maaltijden waarbij het zakelijke karakter van meer dan bijkomstig belang is,
zijn op grond van deze bepaling belast voorzover zij wat betreft aantal en
regelmaat uitgaan boven bij ministeriële regeling te stellen normen (subonderdeel
2°). Aan deze bepaling is uitvoering gegeven in artikel 28 van de Uitvoeringsregeling
loonbelasting 2001, waarin is bepaald dat voor de meer dan bijkomstig zakelijke
maaltijden een vergoeding of verstrekking van maximaal 80 maaltijden per kalenderjaar
volledig onbelast is (de zogenoemde 80-maaltijdenregeling). Op grond van artikel
32 van de Uitvoeringsregeling loonbelasting 2001 moet boven die 80 maaltijden
waarbij het zakelijke karakter van meer dan bijkomstig belang is € 1,55
voor een koffiemaaltijd of een ontbijt bij het loon worden geteld en € 3,10
voor een warme maaltijd.Voorgesteld wordt de 80-maaltijdenregeling af te schaffen, zodat vergoedingen
en verstrekkingen van maaltijden waarvan het zakelijke karakter van meer dan
bijkomstig belang is, altijd volledig vrij zijn. Dit wordt geregeld in het
voorgestelde artikel 15a, eerste lid, onderdeel ab, van de Wet op de loonbelasting
1964. In de systematiek van de artikelen 15 en 15a van de Wet op de loonbelasting
1964 ligt besloten dat maaltijden waarvan het zakelijke karakter van niet
meer dan bijkomstig belang is als gevolg van de voorgestelde wijziging van
artikel 15a van de Wet op de loonbelasting 1964, net als nu, niet vrij kunnen
worden vergoed of verstrekt. De huidige tekst van artikel 15b, eerste lid,
onderdeel c, van de Wet op de loonbelasting 1964 kan hierdoor vervallen.Door de voorgestelde wijziging is het niet meer nodig het aantal meer
dan bijkomstig zakelijke maaltijden te registreren en daarvoor bij het overschrijden
van de grens van 80 maaltijden een normbedrag tot het loon te rekenen. Door
het vervallen van de 80-maaltijdenregeling wordt de separate
regeling voor kost aan boord van schepen (artikel 53 van de Uitvoeringsregeling
loonbelasting 2001) overbodig. Maaltijden aan boord van schepen zijn in de
wetsgeschiedenis immers genoemd als maaltijden met een meer dan bijkomstig
zakelijk karakter. Deze werknemers verkeren in een andere situatie dan de
werknemers met een vaste arbeidsplaats waarbij de lunch niet vrij kan worden
vergoed of verstrekt. De zeevarende heeft niet de gelegenheid op een andere
plaats te eten en kan de lunch ook niet van huis meenemen. Ook de separate
regeling voor therapeutisch mee-eten (artikel 54 van de Uitvoeringsregeling
loonbelasting 2001) wordt overbodig. Deze maaltijden hebben gezien de omstandigheden
waaronder zij moeten worden gebruikt een meer dan bijkomstig zakelijk karakter
en zijn voortaan om die reden eveneens volledig vrij.Dit voorstel heeft tot gevolg dat van de verschillende normbedragen voor
maaltijden die thans bestaan, alleen de normbedragen voor maaltijden in bedrijfskantines
overblijven. Die normbedragen zijn voor een doelmatige uitvoering van belang
voor die maaltijden in bedrijfskantines waarbij het zakelijke karakter van
niet meer dan bijkomstig belang is, in het bijzonder de dagelijkse lunch.
Indien het zakelijke karakter van de maaltijd in de bedrijfskantine wel van
meer dan bijkomstig zakelijk belang is (een maaltijd bij overwerk bijvoorbeeld),
is het normbedrag niet van toepassing. De verstrekking van de kantinemaaltijd
is dan vrij op grond van artikel 15a, eerste lid, onderdeel ab, in verbinding
met artikel 17, tweede lid, van de Wet op de loonbelasting 1964.Artikel I, onderdeel D (artikel 15b van de Wet op de loonbelasting
1964)Eerste lid (artikel 15b, eerste lid, onderdeel a)Op grond van de voorgestelde wijziging kunnen bij ministeriële regeling
afwijkende regels worden gesteld met betrekking tot vaste vergoedingen ter
zake van vervoer als de werknemer hoofdzakelijk naar een vaste plaats van
werkzaamheden reist. Met betrekking tot deze situatie wordt voorgesteld dat
de vaste vrije reiskostenvergoeding kan worden berekend alsof de werknemer
steeds naar deze plaats reist. Voorzover binnen het criterium van hoofdzakelijk
(70% of meer) wordt gebleven, maakt het niet uit in hoeverre de werknemer
feitelijk naar zijn vaste plaats van werkzaamheden reist en in hoeverre hij
dit reispatroon onderbreekt wegens dienstreizen, vakantie of ziekte. Door
de aldus berekende vaste vergoeding is het mogelijk dat per feitelijk afgelegde
kilometer een hoger bedrag dan € 0,19 vrij wordt vergoed. Deze gunstige
afwijking van de wettelijke systematiek is wenselijk voor de beoogde verlaging
van administratieve lasten en voor de doelmatigheid. Deze regeling wordt uitgewerkt
in de Uitvoeringsregeling loonbelasting 2001. Ter voorkoming van discussies
wordt het aantal werkdagen op basis waarvan op grond van de voorgestelde delegatiebepaling
een vaste vergoeding mag worden berekend vastgesteld op 214 per kalenderjaar.
Daarbij is rekening gehouden met niet gewerkte dagen wegens feestdagen, vakantieverlof,
compensatieverlof, ziekte en dergelijke. De vaste reiskostenvergoeding kan
dan worden betaald alsof de werknemer op 214 dagen naar de vaste arbeidsplaats
reist mits hij dat in feite op ten minste 150 dagen doet. Voor deeltijders
worden deze aantallen dagen naar evenredigheid verminderd. Voor iemand die
op drie dagen per week werkt, kan de vaste vergoeding bijvoorbeeld worden
berekend voor het reizen op 128 dagen, mits de vaste plaats op ten minste
90 dagen wordt bereisd. Bij nader te benoemen wijzigingen in de loop van het
jaar (zoals de beëindiging van de dienstbetrekking) wordt de regeling
naar tijdsgelang toegepast.De regeling kan met het volgende voorbeeld worden toegelicht.Een werknemer die op vijf dagen per week werkt, woont op 27 kilometer
van zijn vaste arbeidsplaats. De vaste vergoeding kan per jaar worden berekend
op: 27 maal 2 maal € 0,19 maal 214, ofwel € 2196. Dat
is per maand € 183. Deze vergoeding hoeft niet te worden herrekend
zolang de werknemer in dat jaar ten minste 150 keer naar de vaste
arbeidsplaats reist. De reden waarom de werknemer niet naar de vaste arbeidsplaats
reist (dienstreis, thuis werken, een extra lange vakantie, ziekte), is niet
van belang. Of het andere reispatroon was voorzien of niet, doet evenmin ter
zake.De gemaakte dienstreizen kunnen volgens de daarvoor geldende regels afzonderlijk
worden vergoed.De naar keuze toe te passen regeling is bedoeld ter verlichting van administratieve
lasten en niet als een verplicht toe te passen en onweerlegbaar forfait. Als
de werkgever binnen de hoofdregel in artikel 15b, eerste lid, onderdeel a,
van de Wet op de loonbelasting 1964 op basis van de werkelijk afgelegde reisafstand
een hogere vergoeding wil betalen dan de hiervoor toegelichte vaste vergoeding,
staat dit hem vrij.Tweede lid (artikel 15b, eerste lid, onderdeel c)De bestaande tekst van artikel 15b, eerste lid, onderdeel c, van de Wet
op de loonbelasting 1964 heeft betrekking op de 80-maaltijdenregeling, zodat
deze komt te vervallen. Op grond van het voorgestelde nieuwe onderdeel c is
geen vrije vergoeding meer mogelijk voor de kosten die de werknemer thuis
ter zake van onregelmatige diensten of continudiensten heeft. De achtergrond
van dit voorstel is toegelicht in paragraaf 2.3.2 van het algemene deel
van deze toelichting. Het gaat hierbij om extra kosten van voeding, verlichting
en verwarming in de woning van de werknemer.Ten behoeve van de praktische uitvoering van de op dit punt verschenen
jurisprudentie is beleid ontwikkeld dat thans is opgenomen in onderdeel 3.3.3
van het Besluit van 7 december 2005, nr. CPP2005/2637M, onder meer gepubliceerd
in V-N 2006/2.17, dat voorzover hier van belang als volgt luidt:«De vergoeding moet betrekking hebben op de extra kosten van verlichting,
verwarming en het bereiden van de maaltijd. De volgende vergoedingen zijn
aan te merken als vrije vergoedingen in de zin van artikel 15 van de Wet LB:– nihil per gewerkte ochtenddienst;– € 1,13 per gewerkte middag-/avonddienst (waarvan € 0,45
voor bereidingskosten van de maaltijd);– € 0,68 per gewerkte nachtdienst.Definities– onregelmatige of continuedienst: de normale werktijden vallen
op grond van het arbeidscontract niet tussen 6.00 uur en 19.00 uur;– ochtenddienst: een dienst van minimaal 7 uren vallend tussen 6.00
uur en 16.00 uur;– middag-/avonddienst: een dienst van minimaal 7 uren vallend tussen
14.00 uur en 24.00 uur;– nachtdienst: een dienst van minimaal 7 uren vallend tussen 22.00
uur en 8.00 uur.Voorwaarden– De regeling is niet van toepassing op onregelmatige of continuedienstwerkers
die voor zich alleen een huishouding voeren.– De werkgever moet desgevraagd door middel van een dienstrooster
de gewerkte tijden kunnen aantonen.– De vergoeding moet naast het loon worden verstrekt.».Door het voorgestelde nieuwe artikel 15b, eerste lid, onderdeel c, van
de Wet op de loonbelasting 1964 worden deze vergoedingen belast. Bij de omschrijving
van de woning van de werknemer is aangesloten bij de tekst van artikel 15b,
eerste lid, onderdeel e, van de Wet op de loonbelasting 1964. Als de werknemer
buiten zijn woning in verband met een onregelmatige dienst of een continudienst
kosten maakt voor voeding dient de vraag of belastingvrije vergoeding of verstrekking
mogelijk is, te worden beantwoord aan de hand van de vraag of
het zakelijke karakter van de maaltijd al dan niet van meer dan bijkomstig
belang is. Zie paragraaf 2.3.1 van het algemene deel van deze memorie.Derde lid (artikel 15b, eerste lid, onderdeel f)Voorgesteld wordt dat vergoedingen en verstrekkingen ter zake van telefoon,
internet en dergelijke communicatiemiddelen vrij zijn als het zakelijke gebruik
van meer dan bijkomstig belang is. Dat is het geval als het feitelijke gebruik
voor meer dan 10% ten behoeve van de behoorlijke vervulling van de
dienstbetrekking plaatsvindt. Voorzover er dan kosten voor privé-gebruik
worden gemaakt kunnen deze onbelast worden vergoed. De achtergrond van dit
voorstel is toegelicht in paragraaf 2.5 van het algemene deel van deze
memorie.Onder vergoedingen en verstrekkingen ter zake van telefoon, internet en
dergelijke communicatiemiddelen vallen alle vergoedingen en verstrekkingen
die daarmee direct verband houden. Hierbij kan worden gedacht aan de aankoopkosten
van een telefoon, aan de aanleg- of aansluitkosten van een internet- of telefoonverbinding,
aan abonnementskosten en aan gesprekskosten. Er hoeft geen onderscheid te
worden gemaakt tussen bijvoorbeeld een internetabonnement via de kabel of
een ADSL-verbinding, tussen een ISDN-telefoonabonnement of een «gewoon»
telefoonabonnement, enzovoorts. Voor werkgevers wordt aldus een belangrijk
irritatiepunt weggenomen. Er is gekozen voor de term «dergelijke communicatiemiddelen»
om de wetgeving bestand te maken tegen de snelle technologische ontwikkelingen
op het gebied van de telecommunicatie.De bepaling heeft niet tot gevolg dat computers en dergelijke apparatuur
en bijbehorende apparatuur die meer dan bijkomstig maar niet geheel of nagenoeg
geheel zakelijk worden gebruikt onbelast kunnen worden vergoed of verstrekt.
De achtergrond daarvan is al toegelicht in paragraaf 2.5 van het algemene
deel van deze memorie.Derhalve wordt niet gewijzigd artikel 15b, eerste lid, onderdeel s, van
de Wet op de loonbelasting 1964 op grond waarvan computers en dergelijke apparatuur
en bijbehorende apparatuur alleen vrij kunnen worden vergoed of verstrekt
als deze voor 90% of meer zakelijk worden gebruikt (met nog een beperking
tot de vergoeding van de afschrijving als de computer een meerjarig belang
heeft en een kostprijs van € 450 of meer).Met de tekst van genoemd onderdeel s is beoogd discussie te voorkomen
over de vraag of apparatuur wel of niet kan worden aangemerkt als een computer.
Onder «dergelijke apparatuur» valt ook elektronische apparatuur
die geheel of gedeeltelijk bedoeld is voor taken die ook met een computer
kunnen worden verricht, zoals digitale agenda’s, mini-notebooks en GPS-apparatuur.
Een mobiele telefoon kan ook onder deze omschrijving vallen als de functie
van telefoontoestel duidelijk ondergeschikt is aan andere functies, zoals
telematica of dataverwerking (Kamerstukken II, vergaderjaar 2004/05, 29 767,
nr. 3, blz. 36–37).Onder «bijbehorende apparatuur» vallen modems, printers en
faxen (Kamerstukken II, vergaderjaar 1996/97, 25 051, nr. 3, blz. 19).Deze omschrijvingen zijn ook van belang voor de afgrenzing van het bereik
van het voorgestelde artikel 15b, eerste lid, onderdeel f, van de Wet op de
loonbelasting 1964. De onderdelen f en s sluiten elkaar uit, hetgeen in de
tekst van het voorgestelde onderdeel f is vastgelegd.Onder genoemd onderdeel s vallen zoals gezegd ook modems en faxen hoewel
deze op zichzelf – net als een computer – ook als communicatiemiddelen
kunnen worden gezien. Zoals hiervoor is aangegeven, volgt uit de tekst van
onderdeel f dat een faxapparaat daar niet onder valt. Hetzelfde geldt voor
een algemeen modemapparaat, zoals dat veelal in een computer is ingebouwd.
Onderdeel f is toegespitst op telefoon en internet. Het kastje met elektronica
dat bij het internetabonnement wordt geïnstalleerd (bijvoorbeeld een
kabelmodem), is daaraan onmiddellijk en uitsluitend dienstbaar en valt zodoende
wel onder het nieuwe onderdeel f. Bij de vraag of telefoon, internet en dergelijke communicatiemiddelen
voor meer dan 10% zakelijk worden gebruikt, geldt dat het gebruik daarvan
door de werknemer over een langere periode in ogenschouw moet worden genomen.
Er vindt geen beoordeling per loontijdvak plaats omdat dan bijvoorbeeld heffing
zou plaatsvinden over de periode dat de werknemer met vakantie is hoewel hij
de telefoon in de regel bijvoorbeeld voor meer dan 50% zakelijk gebruikt.
Dat is niet de bedoeling. Aan de andere kant is het niet voldoende dat het
zakelijke gebruik doorgaans (dat wil zeggen in 50% of meer van de loontijdvakken)
de grens van 10% overschrijdt. Het gaat erom dat het zakelijke gebruik
over een langere periode naar redelijke verwachting de grens van 10%
van het totale gebruik overschrijdt. Daarbij zal de werkgever kijken naar
de wijze waarop de werknemer zijn dienstbetrekking heeft te vervullen. De
voorgestelde regeling is geen vrijbrief om belastingvrij telefoon, internet
en dergelijke communicatiemiddelen aan werknemers te gaan verstrekken ten
behoeve van privé-gebruik. Zo zal bijvoorbeeld een telefoonaansluiting
bij de werknemer thuis indien hij slechts op incidentele basis voor zijn werk
collega’s belt of een internetvoorziening die hij incidenteel gebruikt
voor een zakelijke e-mail, terwijl hij die communicatiemiddelen verder voor
privé-doeleinden benut, niet voor vrije vergoeding dan wel verstrekking
in aanmerking komen. Hier is namelijk geen sprake van structureel zakelijk
gebruik. Belastingvrije vergoeding en verstrekking is alleen mogelijk wanneer
de desbetreffende werknemer telefoon of internet daadwerkelijk uit hoofde
van zijn functie zakelijk gebruikt, ook al ligt dat zakelijke gebruik structureel
niet zo heel ver boven de 10%-grens. Gedacht kan bijvoorbeeld worden
aan ambulante werknemers die vanuit huis werken en aan werknemers die minstens één
dag in de week thuiswerken en op zo’n dag regelmatig met «de zaak»
bellen. Bij een werknemer die voltijd op kantoor of werkplaats van de werkgever
werkt, is het vereiste zakelijke gebruik minder aannemelijk.De bewijslast bij de vraag of het zakelijke gebruik van meer dan bijkomstig
belang is, rust op de werkgever. Een werkgever die hierover discussie met
de Belastingdienst wil voorkomen, zal alleen tot een vergoeding of verstrekking
van telefoon of internet overgaan als het meer dan bijkomstig zakelijke gebruik
duidelijk is en hij zal in ieder geval geen communicatiemiddel vergoeden of
verstrekken dat niet daadwerkelijk voor de dienstbetrekking wordt gebruikt.In de situatie dat de werknemer gebruik maakt van één product
van een telecommunicatiebedrijf met bijvoorbeeld telefoon en internet (een
twee in één abonnement), moet het totale gebruik van dat product
aan de voorwaarde van meer dan 10% zakelijk gebruik worden getoetst.
Bij verschillende producten (bijvoorbeeld een abonnement voor de telefoon
en een abonnement voor het internet) wordt de voorwaarde van meer dan 10%
zakelijk gebruik per product getoetst. De uitkomst daarvan is van belang voor
de fiscale behandeling van het product, ongeacht of het gaat om de aanschaf-
dan wel de gebruikskosten daarvan. Bij een aanvullend product (de werkgever
verstrekt bijvoorbeeld een volgend toestel) moet dat product afzonderlijk
aan de voorwaarde van meer dan 10% zakelijk gebruik worden getoetst.Indien niet aan de voorwaarde van meer dan 10% zakelijk gebruik
is voldaan, moet de vergoeding of de verstrekking van telefoon of internet
tot het loon worden gerekend. Om te voorkomen dat dan in situaties van terbeschikkingstelling
waarderingsgeschillen ontstaan, wordt voorgesteld op basis van artikel 13,
tweede lid, van de Wet op de loonbelasting 1964 in de Uitvoeringsregeling
loonbelasting 2001 een waarderingsvoorschrift op te nemen, waarbij wordt aangesloten
bij de kosten die in het economische verkeer aan het product zijn verbonden.Vierde lid (artikel 15b, eerste lid, onderdeel h)Met betrekking tot vergoedingen en verstrekkingen terzake van personeelsverenigingen en dergelijke, die op grond van het huidige artikel
15b, eerste lid, onderdeel h, van de Wet op de loonbelasting 1964 belast zijn,
wordt een vergelijkbare regeling als bij personeelsreizen en dergelijke (het
hierna toe te lichten nieuwe onderdeel ha) voorgesteld, zodat de vergoedingen
en verstrekkingen onder voorwaarden vrij zijn.Deze voorwaarden, die hierna worden weergegeven, worden bij aanvaarding
van dit voorstel opgenomen in de Uitvoeringsregeling loonbelasting 2001.Het begrip personeelsvereniging in de zin van de voorgestelde regeling
moet worden opgevat naar het spraakgebruik: een gezelligheidsvereniging van
het personeel van een bedrijf. Hierin komt tot uitdrukking dat het gaat om
een vereniging die als voornaamste doel heeft het bevorderen en organiseren
van sociale en gezelligheidsactiviteiten ten behoeve van de brede werknemerskring.Als voorwaarde wordt gesteld dat deelname aan de personeelsvereniging
open moet staan voor ten minste driekwart van de werknemers of voor ten minste
driekwart van de werknemers met dezelfde arbeidsplaats.Een andere voorwaarde is dat doel en feitelijke werkzaamheden van de personeelsvereniging
dienen te bestaan uit het organiseren van activiteiten en voorzieningen met
een gezamenlijk karakter ten behoeve van de werknemers. In feite ligt dit
al besloten in het woord personeelsvereniging.Vergoedingen en verstrekkingen ter zake van personeelsverenigingen behoren
dan ook alleen tot de vrije vergoedingen en verstrekkingen indien het een
vereniging betreft waarvan doel en feitelijke werkzaamheden bestaan uit het
organiseren van activiteiten en voorzieningen met een gezamenlijk karakter
ten behoeve van de werknemers. Daarbij kan bijvoorbeeld worden gedacht aan
sociale activiteiten als een Sint Nicolaasfeest of een kerstfeest, aan culturele
en recreatieve activiteiten. Eventuele andersoortige activiteiten dienen van
ondergeschikte betekenis te zijn. Hierbij kan bijvoorbeeld worden gedacht
aan het van oudsher voor personeelsverenigingen gebruikelijke bedingen van
kwantumkortingen ten behoeve van het personeel.De vrijstelling voor personeelsverenigingen en dergelijke is niet bedoeld
voor fondsen waaruit geldelijke uitkeringen worden gedaan aan individuele
werknemers. Een dergelijk fonds is geen personeelsvereniging.De huidige uitsluiting van vergoedingen voor personeelsverenigingen en
dergelijke ziet ook op lief- en leedpotten. Voorgesteld wordt deze uitsluiting
te laten vervallen. Aldus kunnen voor lief- en leedpotten vrije vergoedingen
worden gegeven. Dit sluit aan bij de jurisprudentie met betrekking tot interne
representatiekosten. Dat zijn kosten die de ene collega maakt voor attenties
aan een of meer andere collega’s (HR 27 september 2002, nr. 37 049,
onder meer gepubliceerd in BNB 2002/381, en HR 25 februari 2005, nr.
39 768, onder meer gepubliceerd in BNB 2005/171).Vijfde lid (artikel 15b, eerste lid, onderdeel ha)De huidige begrensde regeling met betrekking tot vrije vergoedingen en
verstrekkingen terzake van personeelsreizen, personeelsfestiviteiten en dergelijke
incidentele personeelsvoorzieningen is opgenomen in artikel 42 van de Uitvoeringsregeling
loonbelasting 2001. Met het nieuwe artikel 15b, eerste lid, onderdeel ha,
van de Wet op de loonbelasting 1964 wordt voorgesteld de grensbedragen los
te laten, waardoor de bedoelde vergoedingen en verstrekkingen voortaan volledig
belastingvrij kunnen worden verstrekt, mits wordt voldaan aan bij ministeriële
regeling te stellen regels.De eerste voorwaarde die daarbij zal worden gesteld, geldt reeds voor
de huidige regeling en houdt in dat deelname aan de personeelsreizen en dergelijke
moet openstaan voor tenminste driekwart van de werknemers. Toepassing van
de regeling is ook mogelijk indien de activiteit openstaat voor ten minste
driekwart van de werknemers die behoren tot een organisatorische
of functionele eenheid. De tweede voorwaarde zal daarbij worden opgenomen
ter verduidelijking en houdt in dat personeelsreizen, personeelsfaciliteiten
en dergelijke incidentele personeelsvoorzieningen een gezamenlijk karakter
dienen te hebben (HR 20 december 2002, nr. 37 890, onder meer gepubliceerd
in BNB 2003/103, en HR 18 november 2005, nr. 39 707, onder meer
gepubliceerd in BNB 2006/46).De derde voorwaarde die zal worden gesteld is nieuw en strekt ertoe dat
de directeur-grootaandeelhouder alleen van de regeling gebruik kan maken als
ook andere werknemers aan de personeelsreis en dergelijke deelnemen. Vergoedingen
en verstrekkingen ter zake van personeelsreizen en dergelijke zijn niet vrij
indien deze uitsluitend toekomen aan een werknemer of zijn partner in de zin
van artikel 1.2 van de Wet inkomstenbelasting 2001 indien deze werknemer,
al dan niet tezamen met zijn partner of zijn bloed- of aanverwanten in de
rechte lijn, direct of indirect, voor ten minste één derde gedeelte
van het geplaatste kapitaal, aandeelhouder is in de vennootschap waarvoor
hij werkzaam is. Door de grens van het bezit van één derde van
het geplaatste aandelenkapitaal ziet deze beperking slechts op situaties waarin
het in ieder geval aannemelijk is dat de aandeelhouder een belangrijke zeggenschap
in de vennootschap heeft. Hierbij maakt het niet uit of de partner al dan
niet bij de vennootschap in dienstbetrekking is.De bijzondere bepaling met betrekking tot directeuren-grootaandeelhouders
kan aan de hand van de volgende voorbeelden worden toegelicht:1. een BV heeft als werknemers alleen de directeur-grootaandeelhouder
en zijn partner; de regeling met betrekking tot personeelsreizen is niet van
toepassing;2. een BV heeft een directeur-grootaandeelhouder en zeven andere werknemers
waaronder de partner van de directeur-grootaandeelhouder. De regeling is alleen
op een personeelsreis van toepassing indien ten minste zes van de acht werknemers
daaraan deel kunnen nemen, ook al maakt daarvan behalve de directeur-grootaandeelhouder
en diens partner maar één andere werknemer gebruik. Blijft de
feitelijke deelname aan de reis echter beperkt tot de directeur/aandeelhouder
en diens partner, dan is de regeling niet van toepassing.Artikel I, onderdeel E (artikel 16a van de Wet op de loonbelasting
1964)Met betrekking tot de reizen met het OV kunnen de werkelijke kosten worden
vergoed. Dat kunnen hogere vergoedingen zijn dan de vergoedingen die voor
het reizen met eigen vervoer vrij kunnen worden betaald. Indien van deze mogelijkheid
gebruik wordt gemaakt, moet controleerbaar zijn dat de desbetreffende werknemer
van het OV gebruik heeft gemaakt. In artikel 16a, eerste lid, onderdeel b,
van de Wet op de loonbelasting 1964 is daarom thans bepaald dat de werkgever
de vervoerbewijzen per werknemer administreert en voor controle beschikbaar
houdt.Met de voorgestelde wijziging wordt beoogd de werkgever de mogelijkheid
te bieden de algemene wettelijke bewaarplicht op dit punt naar eigen inzicht
na te komen. De bewijslast voor de onbelastbaarheid van de vergoedingen rust
op de werkgever. Hij heeft er derhalve belang bij de plaatsbewijzen op een
systematische manier te bewaren. Overeenkomstig artikel 49, eerste lid, van
de Algemene wet inzake rijksbelastingen dienen in de nieuwe situatie de OV-plaatsbewijzen
desgevraagd duidelijk, stellig en zonder voorbehoud te worden verstrekt, binnen
een door de inspecteur te stellen termijn. Wat redelijk en billijk is met
betrekking tot de manier van aanbieden door de werkgever conform de regels
van genoemd artikel 49, eerste lid, zal in de praktijk worden bepaald door
onder andere het aantal OV-plaatsbewijzen dan wel het aantal werknemers dat
bij de steekproef betrokken is. Het huidige tweede lid van artikel 16a van de Wet op de loonbelasting
1964 bevat een delegatiebepaling voor het stellen van ministeriële regels
voor de uitvoering van het eerste lid. Aan deze delegatiebepaling is nooit
uitvoering gegeven omdat daaraan geen behoefte bleek te bestaan. Er wordt
niet verwacht dat dit in de toekomst anders wordt. Daarom kan deze bepaling
vervallen.Artikel I, onderdeel F (artikel 29 van de Wet op de loonbelasting
1964)De voorgestelde wijziging van artikel 29 van de Wet op de loonbelasting
1964 betreft het afschaffen van de loonbelastingverklaring. In het vierde
lid is thans bepaald dat werknemersgegevens door middel van een loonbelastingverklaring
worden opgegeven. Deze bepaling kan dus vervallen. De achtergrond van dit
voorstel is toegelicht in paragraaf 2.8 van het algemene deel van deze
toelichting.Wel blijft een opgaaf van gegevens door de werknemer nodig, maar dit kan
praktisch vormvrij en het gaat om gegevens die de werkgever toch al nodig
heeft.Op grond van de delegatiebepalingen in de artikelen 28 en 29 van de Wet
op de loonbelasting 1964 zal in de Uitvoeringsregeling loonbelasting 2001
worden bepaald dat de werknemer voor de aanvang van zijn werkzaamheden aan
de inhoudingsplichtige de volgende gegevens verstrekt:a. zijn naam en voorletters;b. zijn geboortedatum;c. zijn sociaal-fiscaalnummer;d. zijn adres met postcode;e. zijn woonplaats en, ingeval hij niet in Nederland woont, tevens zijn
woonland en regio.Met behulp van de onder a, b en c genoemde gegevens kan de inhoudingsplichtige
de eerstedagsmelding doen. Bij de eerstedagsmelding hoeven verder alleen gegevens
te worden vermeld die de inhoudingsplichtige al kent, te weten zijn loonheffingennummer
en de datum van aanvang van de werkzaamheden door de werknemer.De werknemer dient de opgave schriftelijk te doen, deze te dagtekenen
en te ondertekenen, maar voor het overige is de melding van de gegevens vormvrij.
Het is bijvoorbeeld mogelijk deze gegevens te vermelden op de kopie die de
inhoudingsplichtige van het identiteitsbewijs van de werknemer moet maken.
Op het identiteitsbewijs staat een aantal van deze gegevens, zodat deze gemakkelijk
kunnen worden overgenomen. De werknemer hoeft deze gegevens slechts een keer
te verstrekken. Bij een verhuizing kan het nieuwe adres van de werknemer zonder
een fiscaal vormvereiste in de personeelsadministratie worden verwerkt.Onder de huidige wetgeving heeft het door de werknemer niet voldoen aan
de verplichting een loonbelastingverklaring in te leveren tot gevolg dat de
inhoudingsplichtige het anoniementarief moet toepassen. Hierover zijn thans
overigens procedures bij de Hoge Raad aanhangig. Met het vervallen van artikel
29, vierde lid, van de Wet op de loonbelasting 1964 wordt op dit punt geen
wijziging beoogd. In de situatie dat de werknemer vóór 1 januari
2007 niet heeft voldaan aan zijn verplichting een loonbelastingverklaring
in te leveren, blijft het anoniementarief ook nadien van toepassing. De werknemer
heeft de in artikel 26b van de Wet op de loonbelasting 1964 genoemde gegevens
niet op de wettelijk voorgeschreven wijze aan de inhoudingsplichtige verstrekt.
In de situatie dat de werknemer na 31 december 2006 niet voldoet aan
de wettelijke verplichting (artikel 29, eerste lid, van de Wet op de loonbelasting
1964 in samenhang met het dan in zoverre gewijzigde artikel 65 van de Uitvoeringsregeling
loonbelasting 2001) de in artikel 26b van de Wet op de loonbelasting 1964
genoemde gegevens schriftelijk, gedagtekend en ondertekend aan de inhoudingsplichtige
te verstrekken, is het anoniementarief eveneens van toepassing,
zoals volgt uit de samenhang tussen artikel 26b en artikel 29 van de Wet op
de loonbelasting 1964.Op grond van artikel 23 van de Wet op de loonbelasting 1964 kan de werknemer
de heffingskorting voor de loonbelasting slechts in één dienstbetrekking
dan wel tegenover één inhoudingsplichtige geldend maken. Dit
is ook van belang voor de spaarloonregeling. Toepassing van de spaarloonregeling
is alleen mogelijk als de werknemer sedert de eerste dag van het kalenderjaar
in dienstbetrekking staat tot de inhoudingsplichtige en deze ten aanzien van
de werknemer reeds sedert die dag bij de inhouding van loonbelasting de algemene
heffingskorting toepast. Met betrekking tot de heffingskorting wordt thans
een vraag op de loonbelastingverklaring gesteld. In de Uitvoeringsregeling
loonbelasting 2001 zal na het afschaffen van de loonbelastingverklaring worden
bepaald dat de heffingskorting slechts mag worden toegepast als de werknemer
dat aan de inhoudingsplichtige verzoekt. Bij het ontbreken van een dergelijk
verzoek past de inhoudingsplichtige de heffingskorting niet toe.Als de inhoudingsplichtige de heffingskorting toepast, is de werknemer
verplicht bij een wijziging waardoor de heffingskorting niet meer door deze
inhoudingsplichtige behoort te worden toegepast aan de inhoudingsplichtige
schriftelijk mee te delen dat hij het verzoek tot toepassing van de heffingskorting
intrekt. Die situatie komt in het bijzonder aan de orde als de werknemer de
heffingskorting bij een andere dienstbetrekking wil laten toepassen. De omgekeerde
situatie is ook mogelijk: de werknemer zegt een andere dienstbetrekking op
waarbij de heffingskorting werd toegepast. Hij kan dan aan de inhoudingsplichtige
bij wie hij tot nu toe de heffingskorting niet toepaste verzoeken de heffingskorting
voortaan toe te passen.De werknemer is verplicht – als hij de heffingskorting geldend wil
maken – het verzoek met betrekking tot de heffingskorting schriftelijk,
gedagtekend en ondertekend aan de inhoudingsplichtige door te geven. De wijze
waarop is voor het overige vormvrij. Het is bijvoorbeeld mogelijk het verzoek
te doen op de kopie die de inhoudingsplichtige van het identiteitsbewijs moet
maken. De dagtekening is van belang voor het tijdstip waarop de inhoudingsplichtige
met een wijziging rekening moet houden.Als de werknemer ten onrechte een beroep op de heffingskorting doet, moet
de daardoor te weinig geheven loonbelasting worden gecorrigeerd. De inspecteur
kan dit doen via de aanslag inkomstenbelasting of door het aan de werknemer
opleggen van een naheffingsaanslag loonbelasting. Tot nu toe vindt correctie
meestal plaats bij de inkomstenbelasting. In verband met het vervallen van
de loonbelastingverklaring is het de bedoeling dat de Belastingdienst voortaan
vroegtijdig situaties onderkent waarin de werknemer bij twee werkgevers de
heffingskorting heeft geclaimd en toegekend gekregen. De invoering van de
Polisadministratie maakt een dergelijke vroegtijdige signalering mogelijk.
Correctie kan in die gevallen reeds in de loop van het jaar door middel van
een naheffingsaanslag loonbelasting plaatsvinden in plaats van via de aanslag
inkomstenbelasting na afloop van het jaar. Als het aan de inhoudingsplichtige
is te wijten dat de heffingskorting ten onrechte is toegepast, wordt de naheffingsaanslag
loonbelasting uiteraard aan de inhoudingsplichtige opgelegd.Inhoudelijk verandert de toepassing van de heffingskorting in de loonbelasting
niet.De ingeleverde loonbelastingverklaringen blijven van belang, ook voor
de toepassing van de heffingskorting. De desbetreffende werknemers van de
inhoudingsplichtige hoeven die gegevens uiteraard niet nog een keer te verstrekken.
In de Uitvoeringsregeling loonbelasting 2001 zal daarom worden bepaald dat
de inhoudingsplichtige, net als nu, verplicht is de ontvangen loonbelastingverklaring
te bewaren tot ten minste vijf jaren na het einde van het kalenderjaar waarin
de desbetreffende dienstbetrekking is geëindigd. Ingeval aan een nieuwe werknemer voor 1 januari 2007 al een loonbelastingverklaring
is uitgereikt, kan de werknemer deze nog zonder bezwaar ingevuld en ondertekend
bij de werkgever inleveren. Het antwoord van de werknemer op de desbetreffende
vraag in de loonbelastingverklaring vormt dan het verzoek aan de werkgever
om de heffingskorting toe te passen of juist niet.Artikel I, onderdeel G (artikel 31 van de Wet op de loonbelasting
1964)Met betrekking tot geschenken aan een werknemer kunnen voor de loonbelasting
thans verschillende regelingen van toepassing zijn:a. onbelast zijn geschenken met een in hoofdzaak ideële waarde als
zij worden gegeven ter zake van algemeen erkende feestdagen en het Sint Nicolaasfeest,
een jubileum van de inhoudingsplichtige, een dienstjubileum en de verjaardag
en andere persoonlijke feestdagen van de werknemer, alsmede het einde van
de dienstbetrekking (artikel 17a, eerste lid, aanhef en onderdeel c, van de
Wet op de loonbelasting 1964);b. naar een eindheffingstarief van 15% is belast één
geschenk in natura per jaar ter gelegenheid van een algemeen erkende feestdag
of het Sint Nicolaasfeest, voorzover de waarde in het economische verkeer
daarvan niet meer bedraagt dan € 35 (artikel 31, eerste lid, onderdeel
g, tweede lid, onderdeel c, onder 2°, en zevende lid, van de Wet op de
loonbelasting 1964);c. naar het gebruteerde eindheffingstarief zijn belast geschenken ter
gelegenheid van een jubileum van de inhoudingsplichtige, tenzij de inhoudingsplichtige
verzoekt dat loon niet als eindheffingsbestanddeel aan te merken, in welk
geval over de waarde van het geschenk loonbelasting moet worden ingehouden
(artikel 31, eerste lid, onderdeel d, en tweede lid, onderdeel a, onder 4°,
van de Wet op de loonbelasting 1964 en artikel 82, eerste lid, onderdeel b,
van de Uitvoeringsregeling loonbelasting 2001);d. naar het gebruteerde eindheffingstarief zijn belast geschenken ter
gelegenheid van een persoonlijke feestdag van de werknemer, tenzij de inhoudingsplichtige
verzoekt dat loon niet als eindheffingsbestanddeel aan te merken (artikel
31, eerste lid, onderdeel d, en tweede lid, onderdeel a, onder 4°, van
de Wet op de loonbelasting 1964 en artikel 82, eerste lid, onderdeel c, van
de Uitvoeringsregeling loonbelasting 2001);e. naar het gebruteerde eindheffingstarief zijn belast geschenken als
het totaal aan verstrekkingen geen hogere waarde heeft dan € 272
per jaar en de waarde van het geschenk niet hoger is dan € 136,
tenzij de inhoudingsplichtige verzoekt dat loon niet als eindheffingsbestanddeel
aan te merken (artikel 31, eerste lid, onderdeel d, en tweede lid, onderdeel
a, onder 4°, van de Wet op de loonbelasting 1964 en artikel 82, eerste
lid, onderdeel h, van de Uitvoeringsregeling loonbelasting 2001);f. naar het gebruteerde eindheffingstarief zijn belast geschenken als
het totaal aan de onder de hierna te noemen bepalingen vallende belaste vergoedingen
en verstrekkingen niet hoger is € 200 per maand, tenzij de inhoudingsplichtige
verzoekt dat loon niet als eindheffingsbestanddeel aan te merken (artikel
31, eerste lid, onderdeel h, van de Wet op de loonbelasting 1964, tweede lid,
onderdeel a, onder 5°, en artikel 82a van de Uitvoeringsregeling loonbelasting
2001).De onder a, b, c en d genoemde regelingen gelden specifiek voor geschenken.
De onder e en f genoemde regelingen hebben een algemeen karakter.Voorgesteld wordt de onder b genoemde regeling te verruimen en de onder
c en d genoemde regelingen te laten vervallen. Met ingang van 1 januari
2007 is er dan nog één eindheffingsregeling die specifiek voor geschenken geldt. Kleinere geschenken bij bedrijfsjubilea en persoonlijke
feestdagen kunnen onder de onder e en f genoemde algemene regelingen worden
gebracht.Op grond van de voorgestelde wijzigingen in artikel 31 van de Wet op de
loonbelasting 1964 vindt eindheffing tegen een (ongebruteerd) tarief van 20%
plaats voor geschenken in natura voorzover de waarde in het economische verkeer
daarvan in het kalenderjaar niet meer bedraagt dan € 70. Deze eindheffing
is niet verplicht; het is ook mogelijk de waarde van het geschenk tot het
loon te rekenen en daarover de loonheffingen toe te passen.Met betrekking tot geschenken in natura kan zoals gezegd ook na 1 januari
2007 gebruik worden gemaakt van de eindheffingsregeling voor verstrekkingen
met een waarde in het economische verkeer van ten hoogste € 272
per jaar en ten hoogste € 136 per verstrekking en van de eindheffingsregeling
voor bovenmatige vergoedingen en verstrekkingen van niet meer dan € 200
per maand.De inhoudingsplichtige heeft binnen de wettelijke grenzen de mogelijkheid
al dan niet een bepaalde eindheffing toe te passen. Als de inhoudingsplichtige
geen gebruik maakt van eindheffing komt de keuze tot uitdrukking in de inhoudingen
die hij ter zake van dit loon toepast. De keuze voor een bepaalde eindheffing
komt tot uitdrukking in de aangifte loonheffingen. In het algemeen ligt het
voor de hand dat de inhoudingsplichtige voorkomt dat één geschenk
onder verschillende regelingen valt en dat hij de bijzondere eindheffing voor
geschenken eenmaal per jaar toepast bij verstrekkingen aan het gehele personeel,
in het bijzonder het kerstpakket. Een werkgever die hierbij een andere afweging
maakt (een duurder kerstpakket bijvoorbeeld), kiest daarmee ook voor hogere
administratieve lasten.Artikel IIArtikel II, onderdeel A (artikel 3.15 van de Wet inkomstenbelasting
2001)In de inkomstenbelasting en de vennootschapsbelasting is een beperking
opgenomen voor de aftrek van bepaalde gemengde kosten zoals voedsel, representatie
en congressen. Bij de inkomstenbelasting is van deze gemengde kosten in beginsel € 4000
niet aftrekbaar. Bij de vennootschapsbelasting is van deze gemengde kosten
in beginsel niet aftrekbaar 0,4% van het belastbare loon van de werknemers,
met een minimum van € 4000. In plaats van deze aftrekbeperking kan
de belastingplichtige ervoor kiezen dat deze posten voor 75% in aftrek
komen. Als onderdeel van de budgettair neutrale vormgeving van dit wetsvoorstel
wordt voorgesteld het percentage van 75 te verlagen tot 73,5. Deze wijziging
werkt op grond van artikel 8, vijfde lid, van de Wet op de vennootschapsbelasting
1969 door naar de vennootschapsbelasting.Artikel II, onderdelen B, C, D en E (artikel 3.80, opschrift
paragraaf 3.3.2, artikel 3.85 en artikel 3.89 van de Wet inkomstenbelasting
2001)De wijzigingen houden verband met het voorstel de zeedagenaftrek te laten
vervallen. Door de voorgestelde wijziging van artikel 3.80 van de Wet inkomstenbelasting
2001 wordt belastbaar loon voortaan omschreven als loon verminderd met de
reisaftrek in plaats van verminderd met de werknemersaftrek. Na het vervallen
van de zeedagenaftrek zou de werknemersaftrek alleen nog uit de reisaftrek
bestaan. Het begrip werknemersaftrek heeft dan geen functie meer. In verband
hiermee wordt het opschrift van paragraaf 3.3.2 gewijzigd en kan in de
Wet inkomstenbelasting 2001 behalve artikel 3.89 (Zeedagenaftrek) ook artikel
3.85 (Werknemersaftrek) vervallen. Artikel II, onderdeel F (artikel 6.18 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Met deze wijziging wordt geregeld dat een belastingplichtige die in een
kalenderjaar premies voor de standaardzorgverzekering betaalt, deze premies
(ongeacht of deze meer of minder bedragen dan de standaardpremie die door
de minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport voor dat jaar is vastgesteld)
bij de berekening van de in aftrek te brengen buitengewone uitgaven in aanmerking
dient te nemen voor het bedrag van de standaardpremie:– verminderd met de door de belastingplichtige in dat kalenderjaar
ontvangen of ten gunste van de belastingplichtige verrekende zorgtoeslag,
waaronder begrepen een voorschot op die zorgtoeslag, en– vermeerderd met de in dat kalenderjaar door de belastingplichtige
terugbetaalde of verrekende zorgtoeslag, waaronder begrepen een voorschot
op die zorgtoeslag, die met toepassing van artikel 26 van de Algemene wet
inkomensafhankelijke regelingen door de Belastingdienst/Toeslagen is teruggevorderd.Doordat de belastingplichtige het saldo van de in een kalenderjaar ontvangen
of verrekende zorgtoeslag en de door de Belastingdienst/Toeslagen teruggevorderde
zorgtoeslag, in mindering brengt op de standaardpremie en niet de «fictieve«
zorgtoeslag of de op het desbetreffende jaar betrekking hebbende zorgtoeslag,
wordt enerzijds de aangifte inkomstenbelasting op dit punt veel eenvoudiger
terwijl anderzijds nog steeds wordt voorkomen dat een kringverwijzing ontstaat.
Dit betekent verder dat doordat deze belastingplichtige niet de daadwerkelijk
betaalde premie in aftrek brengt maar het bedrag van de standaardpremie, bedoeld
in artikel 4 van de Wet op de zorgtoeslag, de prikkel in stand blijft voor
de belastingplichtige om een zo voordelig mogelijke zorgverzekering af te
sluiten.De voorgestelde wijzigingen betekenen voorts dat een belastingplichtige
die in een kalenderjaar wel recht heeft op de zorgtoeslag maar deze niet heeft
aangevraagd, het voor dat kalenderjaar in zijn aangifte in aanmerking te nemen
bedrag van de standaardpremie niet hoeft te verminderen met een bedrag aan
zorgtoeslag, althans voorzover hij in dat jaar ook geen zorgtoeslag over een
eerder kalenderjaar heeft ontvangen of verrekend. In het kalenderjaar daarna
kan hij, in het geval hij alsnog de zorgtoeslag aanvraagt, zowel voor het
hiervoor genoemde kalenderjaar als voor het dan lopende kalenderjaar de zorgtoeslag
ontvangen. In dat geval moet hij in zijn aangifte over het laatstgenoemde
kalenderjaar de in dat jaar voor beide jaren ontvangen of verrekende zorgtoeslag
in mindering brengen op het in aanmerking te nemen bedrag van de standaardpremie.Om te voorkomen dat de uitkomst van de op grond van artikel 6.18, eerste
lid, onderdeel b, van de Wet inkomstenbelasting 2001 gemaakte berekening op
basis van artikel 6.1, eerste lid, onderdeel a, van de Wet inkomstenbelasting
2001 nogmaals moet worden verminderd met de ontvangen of verrekende zorgtoeslag,
omdat de uitgaven in zoverre niet drukken, zal worden voorgesteld artikel
19a van het Uitvoeringsbesluit inkomstenbelasting 2001 zodanig aan te passen
dat bij de bepaling van de omvang van hetgeen op de belastingplichtige aan
buitengewone uitgaven drukt de zorgtoeslag buiten beschouwing wordt gelaten.
Dit geldt niet alleen voor de zorgtoeslag die in het desbetreffende jaar wordt
ontvangen of verrekend, maar ook voor de zorgtoeslag die wel op het desbetreffende
jaar betrekking heeft, maar niet in het desbetreffende jaar wordt ontvangen.Indien een belastingplichtige niet het gehele kalenderjaar verzekeringsplichtig
is, wordt het bedrag van de standaardpremie, bedoeld in het voorgestelde artikel
6.18, eerste lid, onderdeel b, van de Wet inkomstenbelasting 2001 op grond
van het voorgestelde zevende lid van artikel 6.18 van de Wet inkomstenbelasting
2001 naar tijdsgelang in aanmerking genomen. Dit betekent dat een belastingplichtige
die bijvoorbeeld slechts de helft van het jaar verzekeringsplichtig is op
basis van de Zorgverzekeringswet, ook slechts de helft van de
standaardpremie in aftrek kan brengen.Op grond van het voorgestelde artikel 6.18, achtste lid, van de Wet inkomstenbelasting
2001 zijn de voorgestelde wijzigingen ter zake van het in aanmerking nemen
van het saldo van het bedrag van de standaardpremie en de zorgtoeslag (artikel
6.18, eerste lid, onderdeel b, van de Wet inkomstenbelasting 2001) en het
naar tijdsgelang in aanmerking nemen van de standaardpremie (artikel 6.18,
zevende lid, van de Wet inkomstenbelasting 2001) van overeenkomstige toepassing
op de premies die de belastingplichtige betaalt voor zijn partner, zijn jonger
dan 27-jarige kinderen, tot zijn huishouden behorende ernstige gehandicapte
personen van 27 jaar of ouder of bij hem inwonende zorgafhankelijke ouders,
broers of zusters als bedoeld in artikel 6.16, eerste lid, onderdelen a en
g, van de Wet inkomstenbelasting 2001. Dit betekent enerzijds dat in dat geval
de belastingplichtige ook voor de premies van die partner, voor de premies
van die kinderen, voor de premies van die personen en voor de premies van
die ouders, broers en zusters het bedrag van de standaardpremie in aftrek
mag brengen. Op het gezamenlijke bedrag van de voor de premies van die partner,
kinderen, personen en ouders, broers en zusters in aanmerking te nemen standaardpremie
komt dan in mindering het saldo van de door die partner, die kinderen, die
personen en die ouders, broers en zusters in het kalenderjaar ontvangen of
verrekende zorgtoeslag, waaronder begrepen een voorschot op die zorgtoeslag,
en de door die partner, die kinderen, die personen en die ouders, broers en
zusters in het kalenderjaar terugbetaalde of verrekende zorgtoeslag, waaronder
begrepen een voorschot op die zorgtoeslag, die door de Belastingdienst/Toeslagen
is teruggevorderd.Anderzijds betekent dit ook dat met betrekking tot de door de belastingplichtige
voor zijn partner, zijn jonger dan 27-jarige kinderen, tot zijn huishouden
behorende ernstig gehandicapte personen van 27 jaar of ouder of bij hem inwonende
zorgafhankelijke ouders, broers of zusters als bedoeld in artikel 6.16, eerste
lid, onderdelen a en g, van de Wet inkomstenbelasting 2001 betaalde of verrekende
premies geldt, dat het bedrag van de standaardpremie naar tijdsgelang in aanmerking
wordt genomen indien zij niet het gehele kalenderjaar verzekeringsplichtig
zijn. Dit betekent bijvoorbeeld dat een belastingplichtige die in het kalenderjaar
de premies van zijn zorgafhankelijke vader voor zijn rekening heeft genomen,
voor die premies slechts 50% van de standaardpremie in aanmerking kan
nemen indien deze vader halverwege het jaar is overleden.Het voorgestelde negende lid van artikel 6.18 van de Wet inkomstenbelasting
2001 ziet op de situatie dat de belastingplichtige in een kalenderjaar slechts
een deel van de premies van zijn partner, zijn jonger dan 27-jarige kinderen,
tot zijn huishouden behorende ernstige gehandicapte personen van 27 jaar of
ouder of bij hem inwonende zorgafhankelijke ouders, broers of zusters als
bedoeld in artikel 6.16, eerste lid, onderdelen a en g, van de Wet inkomstenbelasting
2001 voor zijn rekening neemt. Zonder deze bepaling zouden zowel de belastingplichtige
als de genoemde partner, kinderen, ernstig gehandicapte personen, ouders,
broers of zusters, 100% van het saldo van de standaardpremie en de
zorgtoeslag in aanmerking mogen nemen, nu zowel de belastingplichtige als
de andere in het kalenderjaar premie ter zake van dezelfde standaardzorgverzekering
betaalt. Voorgesteld wordt om in deze situatie het saldo van de standaardpremie
en de zorgtoeslag van die partner, kinderen, ernstig gehandicapte personen,
ouders, broers of zusters, over de belastingplichtige en die ander te verdelen
naar rato van de feitelijke premies die zij hebben betaald. Indien de belastingplichtige
75% van de premies voor zijn rekening neemt, kan hij derhalve 75%
van het saldo van de standaardpremie en de zorgtoeslag in aanmerking nemen. Artikel II, onderdeel G (artikel 6.24 van de Wet inkomstenbelasting
2001)In dit onderdeel wordt voorgesteld de in artikel 6.24, tweede lid, van
de Wet inkomstenbelasting 2001 opgenomen drempel weer terug te brengen naar
de situatie zoals die was geweest indien de wijzigingen van artikel 6.24,
tweede lid, van de Wet inkomstenbelasting 2001, met uitzondering van het vervallen
van artikel 6.24, tweede lid, onderdeel c, van de Wet inkomstenbelasting 2001,
niet hadden plaatsgevonden. Indien het verzamelinkomen vóór
toepassing van de persoonsgebonden aftrek € 6783 niet te boven gaat
bedraagt de drempel derhalve € 780 en indien het verzamelinkomen
vóór toepassing van de persoonsgebonden aftrek € 6783
te boven gaat bedraagt de drempel 11,5% van het verzamelinkomen vóór
toepassing van de persoonsgebonden aftrek.Artikel IIIArtikel III (tabel I behorende bij de Wet op de omzetbelasting
1968)Ingevolge dit artikel worden enkele (medische) hulpmiddelen toegevoegd
aan de posten 31, 35 en 37 van tabel I, onderdeel a, behorende bij de Wet
op de omzetbelasting 1968. Daarmee geldt het verlaagde BTW-tarief voor de
levering van die hulpmiddelen alsmede – ingevolge onderdeel b, post
1, bij die tabel I – voor een eventueel herstellen van gebreken aan
die hulpmiddelen.Onderdeel a, post 31Bij de toevoeging aan deze post gaat het om hulpmiddelen welke speciaal
zijn ontworpen voor gebruik door dyslectici. Een leespen is een apparaatje,
op een schrijfpen gelijkend zij het iets groter, waarin een intelligente microcomputer
met scanner en spraakfunctie is ingebouwd. Met de pen kunnen (zowel Nederlandse
als Engelse) woorden worden herkend/gescand die vervolgens steeds hardop worden
uitgesproken, gespeld, verklaard en vertaald, zonder verbinding met een computer.
De laatste paar honderd gescande woorden worden opgeslagen in het geheugen
van de pen, zodat moeilijke woorden steeds opnieuw kunnen worden geoefend
en herhaald. De pen stelt dyslectici – zowel volwassenen als kinderen –
in staat om zelfstandig te lezen, zonder hulp van anderen. Een bijbehorend
oordopje voorkomt dat de omgeving geluidsoverlast ondervindt. Naast leespennen
bestaat er vergelijkbare apparatuur die speciaal voor dyslectici is ontwikkeld.
Te denken valt aan speciale CD-spelers met instelbare spreeksnelheid, al dan
niet voorzien van een opnamefunctie, voor het voorlezen in geval van zeer
ernstige dyslexie. Ook op de levering van speciaal voor dyslectici ontworpen
programmatuur (software) kan het verlaagde BTW-tarief worden toegepast. Te
denken valt aan software die ervoor zorg draagt dat bestaande tekst hardop
wordt voorgelezen, waarbij een speciale cursor het meelezen vergemakkelijkt,
of die ervoor zorgt dat getypte teksten hardop worden voorgelezen, woorden
fonetisch worden gespeld of woorden die hetzelfde klinken maar verschillende
betekenissen hebben (bijvoorbeeld: hart/hard) van een korte uitleg of van
een plaatje worden voorzien.Onderdeel a, post 35De toevoeging aan onderdeel a, post 35, ziet op apparaten – vergelijkbaar
met gehoorapparaten voor doven/slechthorenden – die op/achter het oor
of geheel of gedeeltelijk in het oorkanaal worden gedragen. Het apparaat zorgt
ervoor dat het zelf gesproken woord wordt opgenomen en met een geringe vertraging
en een verzwakte frequentie digitaal wordt afgespeeld in het oor. Het gevolg
daarvan is dat de hersenen veronderstellen dat er op hetzelfde moment ook
door een andere persoon wordt gesproken. Deze perceptie van «gelijktijdig
spreken» creëert het zogenaamde «koor effect» dat het
stotteren vermindert of zelfs voorkomt. Onderdeel a, post 37Bij meetapparatuur voor de zelfdiagnose van de stollingstijd van bloed
gaat het om een klein apparaat waarmee patiënten bij zichzelf via een
vingerprik een bloedmonster kunnen afnemen om vervolgens met behulp van een
teststrip de stollingstijd van het bloed te bepalen. Op basis van de gemeten
stollingstijd kan de patiënt zelf – al dan niet in samenspraak
met een arts – de dosering van anti-stollingsmiddelen aanpassen. De
zelfmeetapparatuur is bijvoorbeeld een uitkomst voor lange-termijnpatiënten
(te denken valt aan mensen met een kunsthartklep of met hartritmestoornissen),
voor mensen met longembolie of een trombosebeen en voor mensen die door hun
werkzaamheden niet in staat zijn zich bij de trombosedienst te laten controleren.
Ook de toebehoren vallen onder het verlaagde BTW-tarief. Het betreft accessoires
die nodig zijn voor het gebruik van de apparatuur, namelijk een vingerpriksysteem
met lancetten, teststrips en vloeistof voor kwaliteitscontrole.Medicijnvernevelaars zijn op het gezicht aan te brengen hulpmiddelen –
ter vervanging van functies die verloren zijn gegaan – voor het toedienen/inademen
van medicijnen. Vernevelen houdt in dat vloeibare, waterige (oplossingen van)
medicamenten in de vorm van kleine druppeltjes aan de lucht of aan een gas(mengsel)
worden toegevoegd, waardoor een nevel (aerosol) ontstaat.De toevoegingen aan het slot van post 37 ten slotte, zien op het volgende.Zuurstof (in een cilinder) bestemd voor medicinale doeleinden, valt thans
al onder het verlaagde BTW-tarief ingevolge onderdeel a, post 6, van tabel
I behorende bij de Wet op de omzetbelasting 1968 («kennelijk voor geneeskundige
doeleinden bestemde inhalatiegassen»). De toevoeging aan post 37 van
zogenoemde zuurstofconcentratoren (met toebehoren) bewerkstelligt dat ook
de levering daarvan onder het verlaagde tarief valt. Het betreft een bij de
patiënt geplaatst apparaat dat zelf medicinale zuurstof maakt –
en dat daarmee tegelijk kort als opslagmedium fungeert – door stikstof
en koolzuur uit de buitenlucht te absorberen, zodat alleen zuurstof naar de
patiënt wordt doorgelaten. Met de aanduiding «toebehoren»
moet bijvoorbeeld worden gedacht aan diverse regelmatig te vervangen filters
en aan erbij behorende slangetjes.Behandeling met zuurstof wordt in toenemende mate in thuissituaties toegepast.
Om de zelfstandigheid, de bewegingsvrijheid, de mobiliteit en de maatschappelijke
participatie te bevorderen, bestaan er speciaal voor mobiel – persoonlijk –
gebruik ontworpen wagentjes, draagbanden en draagtassen, waarin de te gebruiken
zuurstofcilinder of het zuurstofvat kan worden meegenomen. Ook deze producten
worden onder het verlaagde BTW-tarief gebracht. De wagentjes hebben het uiterlijk
van een luxe boodschappenwagentje maar onderscheiden zich daarvan door specifieke
voorzieningen (bijvoorbeeld een houder om de zware cilinder op de gewenste
plaats te houden en zo omkiepen te voorkomen, speciale klepjes en vakjes,
alsmede een klittenbandbevestiging om de tas eenvoudig uit het frame te kunnen
nemen en daar weer in te bevestigen bij vervoer in bijvoorbeeld een vliegtuig).
Het gaat daarbij nadrukkelijk uitsluitend om die wagentjes die zijn ontworpen
voor het vervoer van één zuurstofcilinder of -vat (en dus voor
persoonlijk gebruik) en niet om wagentjes die niet voor persoonlijk gebruik
zijn bestemd maar meer in zijn algemeenheid louter dienen voor het vervoer
van meerdere flessen in verpleeg- en ziekenhuizen.Artikel IVArtikel IV (artikel 91 van de Wet op de accijns)Op grond van artikel 91, tweede lid, onderdeel b, van de Wet op de accijns
is het niet toegestaan halfzware olie en gasolie die zijn voorzien van herkenningsmiddelen
als bedoeld in artikel 27, derde lid, dan wel bestanddelen bevatten
van die herkenningsmiddelen, (hierna: rode olie) voorhanden te hebben in tanks
behorende bij afleveringspompen waar minerale oliën in de brandstoftanks
van motorrijtuigen of schepen worden afgeleverd. Ontheffing van dit verbod
is in bepaalde gevallen mogelijk.Hoewel petroleum en dieselolie die voor andere doeleinden worden aangewend
dan voor gebruik door het wegverkeer zijn voorzien van herkenningsmiddelen,
blijven die oliën niettemin geschikt om te worden gebruikt als motorbrandstof.
Teneinde te voorkomen dat die oliën als motorbrandstof worden gebruikt
is dan ook bepaald dat deze oliën niet voorhanden mogen zijn in tanks
van afleveringspompen waar minerale oliën worden afgeleverd in de brandstoftanks
van motorrijtuigen of schepen. Onder deze pompen vallen ook pompen ten behoeve
van de brandstofvoorziening van het eigen wagenpark zoals bijvoorbeeld bij
vervoersbedrijven en bij landbouwers. Daarbij is het niet van belang dat sprake
is van een verkooppunt.Op grond van het huidige artikel 91, vierde lid, van de Wet op de accijns
kan bij ministeriële regeling in bijzondere gevallen ontheffing worden
verleend met betrekking tot het verbod op voorhanden hebben van rode olie
in afleveringspompen. Op grond daarvan kan de inspecteur op verzoek bij vergunning
toestaan dat in afwijking van artikel 91 van de Wet op de accijns rode olie
voorhanden is in tanks behorende bij afleveringspompen waar minerale oliën
worden afgeleverd aan motorrijtuigen als bedoeld in artikel 40 van het Uitvoeringsbesluit
accijns (motorrijtuigen die geen gebruik maken van de weg en motorrijtuigen
die gewoonlijk geen gebruik maken van de weg). Bij tanks die gericht zijn
op levering aan derden is het verbod en de vergunning voor ontheffing op zijn
plaats. Waar de brandstof uiteindelijk voor wordt gebruikt is niet op voorhand
helder. Dit is anders in bijvoorbeeld de situatie waarin een landbouwer een
dergelijke opslagtank heeft voor eigen gebruik (laagbelast gebruik). In de
laatste situatie heeft de vergunning een gering handhavings/controle aspect.Voorgesteld wordt het overgrote deel van de vergunningen af te schaffen;
te weten voor de situatie waarin sprake is van een opslagtank bestemd voor
eigen (laagbelast) gebruik. Dit gebeurt door invoeging van een nieuw vierde
lid. Hierin wordt bepaald dat het verbod op het voorhanden hebben van rode
olie niet geldt voor (opslag)tanks behorende bij afleveringspompen die rode
olie bevatten die uitsluitend wordt afgeleverd in de brandstoftanks van motorrijtuigen
die geen gebruik maken van de weg en motorrijtuigen die gewoonlijk geen gebruik
maken van de weg (artikel 40 van het Uitvoeringsbesluit accijns) en van schepen
andere dan pleziervaartuigen. De hiervoor bedoelde motorrijtuigen en schepen
moeten in het bezit zijn van en worden gebruikt door degene die de beschikking
heeft over de opslagtank. Dit kan een persoon zijn die de tank in eigendom
heeft maar ook bijvoorbeeld een persoon die de tank huurt.De afschaffing van de betreffende vergunningen hebben vooral betrekking
op landbouwers die een opslagtank hebben waarin rode olie zit die bestemd
is voor hun landbouwvoertuigen. De handhaving zal in die gevallen volledig
worden gericht op controleren langs de weg op feitelijk gebruik. Informatie
over de aanwezigheid van rode olie op het erf kan voorzover nodig langs een
andere weg dan vergunningverlening door de Belastingdienst worden verkregen.De verbodsbepaling en de vergunningen voor ontheffing blijven bestaan
in geval van pompen waar aan derden wordt afgeleverd.Artikel VArtikel V, onderdelen A, B, C en D (artikel 15, Hoofdstuk
IV en de artikelen 75 en 81a van de Wet op de motorrijtuigenbelasting 1994)Ingevolge onderdeel A kan voortaan ook voor vrachtauto’s waarvoor
een kenteken is opgegeven in maandelijkse termijnen worden betaald,
onder bij ministeriële regeling te stellen voorwaarden en beperkingen.
Voor personenauto’s, bestelauto’s en motorrijwielen is deze mogelijkheid
al in de wet opgenomen, maar voor vrachtauto’s, die pas later onder
het houderschapssysteem zijn gebracht, geldt dit nog niet. Door de wijziging
wordt het met ingang van 1 januari 2008 nu ook voor vrachtauto’s
mogelijk de motorrijtuigenbelasting te betalen via automatische maandincasso.Ingevolge onderdeel B vervalt de vermeerdering van motorrijtuigenbelasting
ten aanzien van motorrijtuigen (personenauto’s, bestelauto’s en
autobussen) die zijn verbonden met een grotere aanhangwagen (toegestane maximum
massa meer dan 750 kg en niet zijnde een caravan, kampeeraanhangwagen of woonwagen),
opgenomen in hoofdstuk IV van de Wet op de motorrijtuigenbelasting 1994. Deze
vermeerdering geldt per aanhangwagen waarmee het motorrijtuig in het desbetreffende
tijdvak wordt verbonden. Houders die de vermeerdering verschuldigd zijn moeten
de belasting tot nu toe op (afzonderlijke) aangifte voldoen. Volledigheidshalve
zij opgemerkt dat de heffing voor vrachtwagens met een koppelinrichting ongewijzigd
blijft. Voor deze categorie voertuigen is de heffing ten aanzien van aanhangwagens
volledig geïntegreerd in de heffing ten aanzien van het trekkende voertuig
zelf.Ingevolge onderdeel C vervalt artikel 75. Nu de vermeerdering voor aanhangwagens
vervalt, heeft de in artikel 75 opgenomen vrijstelling van deze vermeerdering
voor bijzondere categorieën voertuigen haar belang verloren.Nu de tariefbepaling voor aanhangwagens, opgenomen in artikel 56, is vervallen,
wordt ingevolge onderdeel D in artikel 81a de verwijzing naar artikel 56,
eerste lid, geschrapt. Het betreft hier de jaarlijkse inflatiecorrectie van
de in de Wet op de motorrijtuigenbelasting 1994 opgenomen tarieven.Artikel VIArtikel VI (artikel 14a van de Wet belasting zware motorrijtuigen)De wijziging van artikel 14a van de Wet belasting zware motorrijtuigen
betreft een aanpassing van het verzoek om teruggaaf van het betaalde bedrag
aan belasting bij gecombineerd vervoer. Op dit moment vraagt de ondernemer
via een verzoek teruggaaf van belasting waarbij bij het verzoek veel bescheiden
moeten worden meegestuurd, waaronder alle betaalde certificaten. Door de wijziging
kan een ondernemer zich beperken tot het indienen van het verzoek om teruggaaf
zelf en kunnen de voorgeschreven bescheiden in de administratie van de ondernemer
blijven.Artikel VIIArtikel VII (artikel 25 van de Wet belastingen op milieugrondslag)Artikel 25 van de Wet belastingen op milieugrondslag maakt onderdeel uit
van Hoofdstuk IV van die wet, krachtens welk hoofdstuk onder de naam brandstoffenbelasting
een belasting wordt geheven op kolen. Artikel 25 regelt het tarief. De belasting
wordt in beginsel geheven per 1000 kilogram kolen, maar op verzoek van de
belastingplichtige wordt de belasting geheven per eenheid brandstof uitgedrukt
in energie-inhoud en CO2-emissie bij verbranding van kolen. Zoals
in paragraaf 6 van het algemene deel van deze toelichting is aangegeven
kan deze regeling vervallen en om die reden vervallen in artikel 25 het derde
tot en met vijfde lid. Artikel VIIIArtikel VIII (artikel 10.1 jo. artikel 8.11 van de Wet
inkomstenbelasting 2001)Dit artikel regelt als onderdeel van de budgettair neutrale vormgeving
van dit wetsvoorstel de eenmalige beperking van de toepassing van de inflatiecorrectie
op de bedragen van de arbeidskorting. De op deze bedragen toe te passen inflatiecorrectie
zal voor 2007 worden verlaagd met 0,52%-punt.Artikel IXArtikel IX (artikel 15, eerste lid, van de Algemene wet
inkomensafhankelijke regelingen)Met de voorgestelde wijziging van artikel 15, eerste lid, van de Algemene
wet inkomensafhankelijke regelingen wordt bewerkstelligd dat de wettelijke
aanvraagtermijn in situaties waarin de belanghebbende is uitgenodigd tot het
doen van aangifte inkomstenbelasting wordt gekoppeld aan de indieningstermijn
voor die aangifte. Deze regeling geldt voor alle toeslagen die door de Belastingdienst/Toeslagen
worden toegekend (de zorgtoeslag, de huurtoeslag en de kinderopvangtoeslag).
Een en ander brengt bijvoorbeeld mee dat indien uitstel tot het doen van aangifte
inkomstenbelasting is verleend, dit uitstel ook doorwerkt naar de aanvraagtermijn
van een toeslag. Voorwaarde voor die verlenging van de aanvraagtermijn is
wel dat vóór 1 april van het jaar volgend op het berekeningsjaar
een uitnodiging tot het doen van die aangifte is ontvangen en de termijn voor
het indienen van die aangifte na de genoemde datum verloopt. De verlenging
van de aanvraagtermijn voor de genoemde toeslagen geldt dus niet indien iemand
geen uitnodiging tot het doen van aangifte heeft ontvangen, maar bijvoorbeeld
twee jaren na afloop van het kalenderjaar zelf nog besluit een T-biljet in
te dienen. De verlenging van de termijn in situaties waarin een uitnodiging
tot het doen van die aangifte is ontvangen geldt overigens niet alleen als
uitdrukkelijk uitstel van de indiening is verleend, maar ook in gevallen waarin
termijnoverschrijdingen nog niet hebben geleid tot het constateren van een
beboetbaar verzuim in de fiscaliteit. In de praktijk worden aangiften vaak
binnen enkele dagen na het verstrijken van de termijn ingediend, hetgeen nog
niet als verzuim wordt aangemerkt. Pas als de termijn die de inspecteur in
een aanmaning heeft gesteld is verstreken, is in fiscale zin sprake van een
verzuim. Een voor het einde van de laatstgenoemde termijn ingediende aanvraag
voor een toeslag wordt nog als tijdig aangemerkt. Indien zowel de belanghebbende,
diens partner en/of een medebewoner voor 1 april is uitgenodigd om over
het berekeningsjaar aangifte inkomstenbelasting te doen en de termijn voor
het indienen van die aangifte verloopt na de genoemde datum, wordt de termijn
voor het indienen van de aanvraag van een toeslag gekoppeld aan de laatste
dag van de laatst aflopende termijn die door de inspecteur met betrekking
tot die aangiften is gesteld. In de overige situaties blijft als regel gelden
dat de aanvraag vóór 1 april van het jaar volgend op het
berekeningsjaar moet worden ingediend. Dit geldt ook in de situatie dat iemand
gedurende het berekeningsjaar komt te overlijden en de termijn voor het indienen
van de aangifte over het tijdvak tot aan het overlijden vóór
1 april van het daaropvolgende jaar verloopt. Artikel XArtikel X, onderdelen A, B en C (artikel 25, zesde lid,
onderdeel b, artikel 27e, onderdeel b, en artikel 41 van de Algemene wet inzake
rijksbelastingen)Artikel 41, eerste lid, van de Algemene wet inzake rijksbelastingen bepaalt
dat vertegenwoordiging kan geschieden krachtens volmacht dan wel met vergunning
van de inspecteur. Artikel 2:1 van de Algemene wet bestuursrecht bepaalt dat
een ieder zich ter behartiging van zijn belangen in het verkeer met bestuursorganen
door een gemachtigde kan laten vertegenwoordigen. Daarvoor gelden dan de bepalingen
over vertegenwoordiging uit het Burgerlijk Wetboek. Er is derhalve geen reden
voor handhaving van de in artikel 41, eerste lid, van de Algemene wet inzake
rijksbelastingen opgenomen bepaling dat vertegenwoordiging kan geschieden
krachtens volmacht. Dat geldt eveneens voor de in dit artikel 41, eerste lid,
opgenomen bepaling over vertegenwoordiging met vergunning van de inspecteur.
Ook deze bepaling kan vervallen omdat bij de behoefte aan vertegenwoordiging
zonder uitdrukkelijke volmacht van de vertegenwoordigde, bijvoorbeeld ingeval
van ziekte, de mogelijkheid bestaat van analoge toepassing van het leerstuk
van de zaakwaarneming uit het civiele recht.Volledigheidshalve wordt opgemerkt dat de overige bepalingen van afdeling
1 van Hoofdstuk VIII van de Algemene wet inzake rijksbelastingen, die voor
het fiscale recht specifieke vertegenwoordigingsbepalingen bevatten, wel gehandhaafd
blijven.In verband met de bovengenoemde wijzigingen van artikel 41 van de Algemene
wet inzake rijksbelastingen wordt voorgesteld de in artikel 25, zesde lid,
onderdeel b, en artikel 27e, onderdeel b, van de Algemene wet inzake rijksbelastingen
opgenomen verwijzingen naar het genoemde artikel 41 aan te passen.Artikel XIArtikel XI (artikel 49, vierde lid, van de Invorderingswet
1990)In verband met de voorgestelde wijziging van artikel 41 van de Algemene
wet inzake rijksbelastingen wordt voorgesteld de in artikel 49, vierde lid,
onderdeel b, van de Invorderingswet 1990 opgenomen verwijzing naar het genoemde
artikel 41 aan te passen.Artikel XIIArtikel XII (overgangsbepaling)In artikel XII is een overgangsbepaling opgenomen voor motorrijtuigen
waarvoor ingevolge het huidige hoofdstuk IV van de Wet op de motorrijtuigenbelasting
1994 de belasting is vermeerderd voor één of meer aanhangwagens.
Voorzover het tijdvak waarover de vermeerdering is toegepast nog niet is verstreken
of nog niet is ingegaan op het moment van inwerkingtreding van artikel V,
onderdeel B, wordt de belasting teruggegeven, waarbij bedragen van € 5
of minder niet worden terugbetaald.Artikel XIIIArtikel XIII (inwerkingtreding)Hoewel bijna alle wijzigingen volgens dit wetsvoorstel met ingang van
1 januari 2007 in werking treden, treedt de wet volgens artikel XIII,
eerste lid, in werking met ingang van de dag na de datum van uitgifte van
het Staatsblad waarin zij wordt geplaatst. Feitelijk is dit alleen het geval
met betrekking tot de wijzigingen in de Algemene wet inkomensafhankelijke
regelingen, de Algemene wet inzake rijksbelastingen en de Invorderingswet
1990.Voor dit voorstel met betrekking tot de inwerkingtreding is gekozen om
de terugwerkende kracht bij de aanpassingen die verband houden met de voorgestelde
vereenvoudiging van de drempel van de buitengewone-uitgavenregeling, die volgens
het tweede lid van artikel XIII terugwerken tot en met 1 januari 2006,
zo kort mogelijk te doen zijn.Volgens artikel XIII, derde lid, treden de overige wijzigingen in de Wet
inkomstenbelasting 2001 en de wijzigingen in de Wet op de loonbelasting 1964,
de Wet op de omzetbelasting 1968, de Wet op de accijns, de Wet op de motorrijtuigenbelasting
1994 (behoudens de hierna te noemen uitzondering), de Wet belasting zware
motorrijtuigen en de Wet belastingen op milieugrondslag met ingang van 1 januari
2007 in werking.De wijziging in de Wet op de motorrijtuigenbelasting 1994 met betrekking
tot de mogelijkheid voor vrachtauto’s de motorrijtuigenbelasting te
betalen via automatische maandincasso treedt volgens artikel XIII, vierde
lid, in werking per 1 januari 2008. Dit hangt samen met de invoering
van een nieuw automatiseringssysteem per die datum.De Staatssecretaris van Financiën,J. G. Wijn XNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot1Hierbij is in aanmerking genomen dat de zeevarende op grond van de met
ingang van 1 januari 2001 geldende wetgeving per kalenderjaar al 80 belastingvrije
maaltijden geniet.XNoot1Met in de jaren 2004 en 2005 een kilometerbedrag van € 0,18.XNoot1Zoals vermeld in het rapport Beleving telt(blz.
27) heeft nadere analyse van de nulmeting overigens uitgewezen dat daarbij
is uitgegaan van een te groot aantal loonbelastingverklaringen. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30577-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl