Wijz. regeling DNA-onderzoek in strafzaken ivm vaststellen uiterlijk waarneembare persoonskenmerken uit celmateriaal; Memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20022003-28072, nr. 13b

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

28-02-2003

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2002-2003

28072 nr. 13b

27-02-2003

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28072Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 40 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 072Wijziging van de regeling van het DNA-onderzoek in strafzaken in verband
met het vaststellen van uiterlijk waarneembare persoonskenmerken uit celmateriaalnr. 13bMEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 27 februari 2003Met belangstelling heb ik kennis genomen van het voorlopig verslag dat
over het wetsvoorstel is uitgebracht. Het verheugt mij dat hieruit naar voren
komt dat de leden van de fracties die aan het woord zijn, kunnen instemmen
met het verruimen van de voorgestelde mogelijkheden tot het gebruik van DNA-onderzoek.
In het voorlopig verslag zijn een aantal vragen gesteld en opmerkingen gemaakt.
Graag maak ik van de gelegenheid gebruik op deze opmerkingen te reageren en
de gestelde vragen te beantwoorden.Het is de leden van de CDA-fractie opgevallen dat voor de betrokkenheid
van de Staten-Generaal bij de gedelegeerde regelgeving die het onderhavige
wetsvoorstel voorstelt, is gekozen voor de lichtste vorm, te weten die waarbij
de Staten-Generaal slechts de gelegenheid krijgt om zich binnen een bepaalde
periode uit te laten over de voorgenomen algemene maatregel van bestuur. De
leden van de CDA-fractie vragen zich af waarom niet voor de vorm van voorwaardelijke
delegatie is gekozen, omdat deze, gelet op het belang van het onderwerp, meer
voor de hand liggend zou zijn geweest.Uitgangspunt is dat in een wet geen formele betrokkenheid van het parlement
bij gedelegeerde regelgeving wordt vastgelegd tenzij daarvoor bijzondere redenen
bestaan. De reden daarvoor is dat parlementaire betrokkenheid bij de totstandkoming
van een lagere regeling het principiële staatsrechtelijke verschil met
een wet in formele zin onhelder maakt. Bij de totstandkoming van de wet heeft
het parlement bovendien alle gelegenheid mee te denken over de inhoud van
de lagere regeling. Indien het niettemin van belang wordt geacht dat het parlement
op een meer diepgaande wijze bij de lagere regeling wordt betrokken, is het
gebruikelijk dat deze betrokkenheid in beginsel zo licht mogelijk is. Gecontroleerde
delegatie, waarvoor ook in het onderhavige wetsvoorstel is gekozen, is dan
de lichtste vorm. Vanwege de adequate begrenzing van dit wetsvoorstel acht
ik het niet nodig voor de zwaardere vorm van voorwaardelijke delegatie te
kiezen. De reikwijdte van het wetsvoorstel is afgegrensd door vast te leggen
dat het voorgestelde DNA-onderzoek zich uitsluitend mag richten op het achterhalen
van het geslacht en het ras, dat zijn de uiterlijk waarneembare persoonskenmerken
van de onbekende verdachte die in de voorgestelde artikelen 151d, tweede lid,
en 195f, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering (verder
Sv) zijn genoemd, dan wel van andere bij algemene maatregel van bestuur aangewezen
uiterlijk waarneembare persoonskenmerken. Niet-uiterlijk waarneembare persoonskenmerken,
zoals de psychische gesteldheid en verborgen erfelijke afwijkingen van de
onbekende verdachte, vallen daar dus buiten. De aanwijzing van andere uiterlijk
waarneembare persoonskenmerken dan geslacht en ras bij algemene maatregel
van bestuur is, tegen de achtergrond van deze wettelijke afgrenzing, niet
principieel. Deze is uitsluitend afhankelijk van een drietal pragmatische
overwegingen. De eerste overweging is of het kenmerk relevant is voor de opsporing.
De tweede overweging is of de techniek het mogelijk maakt het persoonskenmerk
met voldoende betrouwbaarheid uit het celmateriaal af te leiden. Indien dat
niet het geval is, is het niet zinvol om het te gebruiken in de opsporingspraktijk
omdat het niet bijdraagt aan het identificeren van de dader. Tot slot zal
in de overwegingen ook meespelen – zij het in mindere mate dan de andere
twee factoren – hoeveel geld en capaciteit het kost om een bepaald uiterlijk
waarneembaar persoonskenmerk te bepalen.De leden van de CDA-fractie hebben uit het ontbreken van een overgangsbepaling
opgemaakt dat ook in zogenaamde cold cases thans en – na uitbreiding
van de lijst uiterlijk waarneembare persoonskenmerken – in de toekomst
bewaard gebleven sporenmateriaal onderzocht zou kunnen worden op de persoonskenmerken
uit de dan geldende lijst. Hun vraag of deze conclusie juist is, kan ik bevestigend
beantwoorden.Het kwam de leden van de CDA-fractie voor dat zich situaties kunnen voordoen
waarbij het van belang is dat met behulp van de door dit wetsvoorstel bedoelde
techniek getracht kan worden om de identiteit van een onbekende getuige te
achterhalen, teneinde zodoende van deze een verklaring te verkrijgen die kan
helpen bij de opsporing en vervolging van de vermoedelijke dader. In dat verband
hebben deze leden een aantal vragen gesteld. Allereerst vragen zij zich af
of het toch niet de bedoeling is om in een situatie waarbij ofwel vaststaat
dat een getuige niet zelf de dader is ofwel dat het onaannemelijk is dat hij
de dader is, respectievelijk mededader of medeplichtige, te doen alsof hij
wel verdachte is om op die grond van de onderhavige techniek gebruik te mogen
maken. Verder stellen zij de vraag of bij de voorbereiding van dit wetsvoorstel
stilgestaan is bij de vraag of het voorgestelde DNA-onderzoek ook ingezet
kan worden voor het achterhalen van de identiteit van de onbekende getuige
en of welbewust daarvan is afgezien, bijvoorbeeld omdat de praktische relevantie
te gering zou zijn. Tot slot vragen de leden van de CDA-fractie of de minister
het denkbaar acht dat er op termijn toch behoefte bestaat om ook met behulp
van deze techniek de identiteit van een onbekend gebleven getuige te achterhalen.
In antwoord op deze vragen merk ik het volgende op.Het voorgestelde DNA-onderzoek is beperkt tot onderzoek naar de uiterlijk
waarneembare persoonskenmerken van de onbekende verdachte. Het ziet derhalve
niet op DNA-onderzoek aan het celmateriaal van de onbekende getuige. Daarvoor
is niet gekozen omdat het doel van het wetsvoorstel is politie en justitie
een instrument te verschaffen dat een soortgelijke functie kan vervullen als
een compositietekening. Een compositietekening van een mogelijke dader kan
worden gemaakt op basis van de waarnemingen van het slachtoffer van het desbetreffende
misdrijf of een of meer andere ooggetuigen. In de situaties waarin er geen
getuigen zijn of een getuige onvindbaar is en het slachtoffer overleden is
of geen beschrijving kan geven van de dader, kan DNA-onderzoek naar uiterlijk
waarneembare persoonskenmerken overeenkomstig een compositietekening een laatste
hulpmiddel in het opsporingsonderzoek zijn om ernstige misdrijven op te kunnen
lossen door met behulp van de uiterlijk waarneembare persoonskenmerken een
beperkt signalement op te stellen. Een compositietekening wordt
door politie en justitie uitsluitend gebruikt om de identiteit van de mogelijke
dader te achterhalen en niet ook ingezet om een onbekende getuige te identificeren
met het doel hem een getuigenis te laten afleggen. Daarom is voorgesteld het
DNA-onderzoek naar uiterlijk waarneembare persoonskenmerken ook slechts op
de beschreven manier te benutten en is het ook niet de bedoeling dat in de
toekomst zal worden bevorderd dat DNA-onderzoek naar uiterlijk waarneembare
persoonskenmerken zal worden ingezet voor de opsporing van de onbekende getuige.
Verder is het geenszins de bedoeling om, zoals de leden van de CDA-fractie
zich afvragen, de kring van personen die onderwerp kunnen worden van het voorgestelde
DNA-onderzoek via een omweg uit te breiden, namelijk door de onbekende getuige
als onbekende verdachte te bestempelen. Dat laten de voorgestelde artikelen
138a, 151d, eerste lid, en 195f, eerste lid, Sv niet toe en zou misbruik van
de bevoegdheid tot het gebruik van DNA-onderzoek naar uiterlijk waarneembare
persoonskenmerken opleveren. DNA-onderzoek dat wel gericht is op het achterhalen
van de identiteit van een onbekende getuige is onrechtmatig.Verder hebben de leden van de CDA-fractie nog aandacht gevraagd voor de
situatie van een door misdrijf omgekomen vrouw die ofwel (al dan niet) kort
voor haar dood het leven heeft geschonken aan een kind of bij sectie zwanger
blijkt te zijn, terwijl de vader onbekend is en uit andere feiten of omstandigheden
kan blijken dat de vader een verdachte is. Uit vergelijking van DNA van moeder
en kind kunnen – zo hebben deze leden vernomen – lichaamskenmerken
van de vader worden afgeleid. Bij lezing van de tekst van het wetsvoorstel
dringt zich de conclusie op dat dit DNA-onderzoek en de daaruit resulterende
gegevens over uiterlijke waarneembare persoonskenmerken van de vader er niet
door worden bestreken. De vraag van de leden van de CDA-fractie of deze conclusie
juist is, dien ik ontkennend te beantwoorden. Alhoewel het bij het opstellen
van de voorgestelde artikelen 151d, eerste lid, en 195f, eerste lid, Sv, niet
de bedoeling is geweest aan de hand van het celmateriaal van de (ex-)partner
en het (ongeboren) kind van de onbekende verdachte de uiterlijk waarneembare
persoonskenmerken van de onbekende verdachte te bepalen, sluiten deze artikelen
dit echter ook niet uit. Indien het celmateriaal van beide personen voor dat
doel wordt gebruikt, is er immers sprake van een DNA-onderzoek dat gericht
is op het vaststellen van de uiterlijk waarneembare persoonskenmerken van
de onbekende verdachte. Daar komt bij dat het ook technisch mogelijk is om
met behulp van het celmateriaal van moeder en kind uitspraken te doen over
de uiterlijk waarneembare persoonskenmerken van de vader.In de situatie dat de (ex-)partner van de onbekende verdachte als gevolg
van een misdrijf is overleden, kan de officier van justitie ingevolge artikel
94, eerste lid, Sv haar lichaam in beslag laten nemen. Aan haar celmateriaal
kan vervolgens in opdracht van de officier van justitie DNA-onderzoek worden
verricht. In het geval het kind ongeboren is, heeft de officier van justitie
dezelfde bevoegdheid ten aanzien van het celmateriaal van het kind. Indien
het kind leeft, geldt een andere regeling. Artikel 21, vierde lid, van de
Wet bescherming persoonsgegevens verbiedt in beginsel het celmateriaal van
het levende kind te gebruiken ten aanzien van de verdachte. Dit artikellid
laat namelijk slechts de mogelijkheid open om persoonsgegevens betreffende
erfelijke eigenschappen te verwerken voorzover deze verwerking plaatsvindt
met betrekking tot de betrokkene bij wie de betreffende gegevens zijn verkregen.
Van dit verbod kan echter worden afgeweken indien degene die bevoegd is ten
aanzien van het minderjarige kind beslissingen te nemen, op basis van artikel
23, eerste lid, onder a, van de Wet bescherming persoonsgegevens juncto artikel
151a, eerste lid, of artikel 195a, eerste lid, Sv toestemming voor het afnemen
van celmateriaal van het kind ten behoeve van een DNA-onderzoek als bedoeld
in artikel 151d, eerste lid, of artikel 195f, eerste lid, Sv geeft.
Voorzover het de onbekende verdachte betreft, kan van het verbod, bedoeld
in artikel 21, vierde lid, van de Wet bescherming persoonsgegevens worden
afgeweken indien dit noodzakelijk is met het oog op een zwaarwegend algemeen
belang en passende waarborgen worden geboden voor de persoonlijke levenssfeer
van de onbekende verdachte (zie artikel 23, eerste lid, onder e, van die wet).
Het opsporings- en vervolgingsbelang vormt een zwaarwegend algemeen belang
om de erfelijke gegevens van het kind van de onbekende verdachte te gebruiken
met het oog op het achterhalen van de uiterlijk waarneembare persoonskenmerken
van de onbekende verdachte en daarmee van zijn identiteit. In de artikelen
151d en 195f Sv liggen de passende waarborgen vast voor een zorgvuldige verwerking
van de persoonskenmerken.Uit lichaamsmateriaal kan – zo hebben de leden van de CDA-fractie
vernomen – ook zonder DNA-onderzoek afgeleid worden of een onbekende
persoon een bepaalde ziekte heeft (al dan niet aan hem bekend), drager is
van een nog niet geopenbaarde ziekte of een vergiftiging (al dan niet aan
hem bekend). Bij sommige van deze aandoeningen is wellicht voorstelbaar, dat
daar ook uiterlijk waarneembare persoonskenmerken mee gepaard gaan. In dat
verband vragen deze leden of dergelijk onderzoek inderdaad technisch uitvoerbaar
is, of dergelijk onderzoek in het kader van opsporing en vervolging plaatsvindt
en welke juridische grondslag dit heeft. Verder vragen zij zich af, indien
het antwoord op beide vragen positief luidt, hoe dat type onderzoek zich verhoudt
tot het DNA-onderzoek waar het in dit wetsvoorstel om gaat en de in het wetsvoorstel
neergelegde waarborgen.Volgens de huidige stand van de techniek is het slechts op basis van DNA-onderzoek,
en niet ook op basis van ander onderzoek of zonder onderzoek, mogelijk uit
celmateriaal af te leiden of de eigenaar van dat materiaal een al dan niet
aan hem bekende ziekte heeft of drager is van een nog niet-geopenbaarde ziekte.
Het voorgestelde DNA-onderzoek naar uiterlijk waarneembare persoonskenmerken
richt zich alleen op die aangewezen fysieke persoonskenmerken die bij een
individu zichtbaar zijn en waarvan met zekerheid kan worden gesteld dat betrokkene
daarvan op de hoogte is, omdat hij deze vanaf de geboorte heeft. Een ziekte
of erfelijke aandoening die zich in een later stadium dan de geboorte kan
openbaren, valt buiten het bereik van dit type DNA-onderzoek. Dat geldt ook
indien die ziekte of erfelijke aandoening gepaard gaat met uiterlijk waarneembare
persoonskenmerken.DNA-onderzoek wordt niet gebruikt om vast te stellen of betrokkene een
al dan niet aan hem bekende vergiftiging heeft. Onderzoek van urine of bloed
is daarvoor het geschikte instrument. Dit type onderzoek dat met toestemming
van betrokkene of zijn naaste plaatsvindt, betreft een geheel ander type onderzoek
dan het onderzoek waarop dit wetsvoorstel betrekking heeft, omdat het slechts
tot doel heeft om te bepalen of betrokkene slachtoffer van een misdrijf is
en met welk middel hij vergiftigd is. Het strekt er niet toe de identiteit
van de onbekende verdachte boven water te krijgen.Volgens de leden van de CDA-fractie is eveneens denkbaar dat uit onderzoek
van lichaamsmateriaal van een onbekende verdachte blijkt van persoonskenmerken
die niet of niet uitsluitend bestaan uit uiterlijk waarneembare kenmerken,
maar bijvoorbeeld uit bepaalde gedragingen of een bepaalde levenswijze. Te
denken valt bijvoorbeeld aan drugsgebruik. In dat verband vragen deze leden
of lichaamsmateriaal op dergelijke stoffen of eigenschappen en daarmee corresponderende
gedragskenmerken van onbekende verdachten wordt onderzocht en wat de juridische
basis voor een dergelijk onderzoek is. Indien het antwoord op beide vragen
positief luidt, vragen zij zich af hoe dat type onderzoek zich
verhoudt tot met name de beperkingen die in dit wetsvoorstel worden aangelegd.Op dit moment wordt geen onderzoek verricht aan het celmateriaal van een
onbekende verdachte met behulp waarvan bijvoorbeeld bepaalde gedragingen of
een bepaalde levenswijze, zoals drugsgebruik, van de onbekende verdachte kan
worden vastgesteld. Wel wordt bijvoorbeeld in het kader van de verkeersveiligheid
op vrijwillige basis onderzoek van de urine verricht om te kunnen vaststellen
of de bestuurder van een voertuig onder invloed van een of meer drugs of geneesmiddelen
rijdt. Dat onderzoek beperkt zich echter tot het vaststellen van het type
drug of geneesmiddel dat de desbetreffende bestuurder heeft gebruikt.De leden van de CDA-fractie schetsen de situatie dat er van een misdrijf
wel een getuige is, maar dat deze getuige door de omstandigheden geen heel
nauwkeurige waarneming heeft kunnen plegen, respectievelijk niet in staat
is wat hij heeft waargenomen zodanig te beschrijven dat zonder hulp van een
DNA-onderzoek de uiterlijk waarneembare persoonskenmerken van de onbekende
verdachte in bijvoorbeeld een compositietekening kunnen worden vastgelegd.
Bij de toepassing van het DNA-onderzoek kan dan de situatie ontstaan dat de
getuige wel een of enkele kenmerken zich meent te herinneren, maar die kenmerken
niet overeenstemmen met hetgeen uit het DNA-onderzoek komt. Dat zou natuurlijk
het gevolg kunnen zijn van de omstandigheid dat sporen zijn aangetroffen die
niet van de verdachte, maar van een derde afkomstig zijn. Hoe beoordeelt de
minister deze problematiek, zo vragen de leden van de CDA-fractie zich af?In de situatie dat een getuige geen goede beschrijving kan geven van de
dader van een misdrijf of daartoe niet in staat is, zal de officier van justitie
of de rechter-commissaris afwegen of het met het oog op de waarheidsvinding
van belang is dat DNA-onderzoek naar uiterlijk waarneembare persoonskenmerken
zal plaatsvinden. Bij die afweging zal hij de beginselen van proportionaliteit
en subsidiariteit betrekken. Als gevolg daarvan zal hij geen gebruik maken
van zijn bevoegdheid een dergelijk DNA-onderzoek te laten verrichten indien
het DNA-profiel dat is verkregen uit het sporenmateriaal van de mogelijke
dader, na een vergelijking met de andere in de DNA-databank vastgelegde DNA-profielen,
kan worden gekoppeld aan het profiel van een persoon die in een andere strafzaak
verdachte is of veroordeeld is. Het achterhalen van uiterlijk waarneembare
persoonskenmerken is dan overbodig. Dat geldt ook in de situatie dat de getuige
wel het ras en het geslacht van de dader kan aangeven, maar geen of nauwelijks
andere uiterlijk waarneembare persoonskenmerken. Zolang het, gelet op de stand
van de techniek, niet mogelijk is om door middel van DNA-onderzoek andere
uiterlijk waarneembare persoonskenmerken dan het ras en het geslacht uit het
celmateriaal te destilleren, heeft DNA-onderzoek geen zin. In andere gevallen
kan DNA-onderzoek naar uiterlijk waarneembare persoonskenmerken een nuttig
instrument zijn om de identiteit van de dader te achterhalen. Met de verkregen
uiterlijke persoonskenmerken zal de officier van justitie of de rechter-commissaris
uiteraard uit oogpunt van adequate waarheidsvinding zeer behoedzaam moeten
omspringen. Indien de aanwijzing niet overtuigend genoeg is of een verkregen
uiterlijk persoonskenmerk sterk afwijkt van de beschrijving van de getuige,
ligt het in de lijn van de verwachtingen dat hij van het gebruik van het persoonskenmerk
ten behoeve van een compositietekening of daderprofiel afziet, omdat anders
het opsporingsonderzoek mogelijk niet in de juiste richting wordt gestuurd.
Die situatie kan zich bijvoorbeeld voordoen indien het DNA-onderzoek aangeeft
dat de dader een vrouw moet zijn, terwijl de getuige van mening is dat de
dader een man is.De officier van justitie of rechter-commissaris dient zich er te allen
tijde van bewust te zijn dat ondanks de kennis en ervaring van de politie
in het veiligstellen van sporen, zij van de veiliggestelde sporen
niet altijd kan bepalen of deze van de dader van het misdrijf afkomstig zijn
of van bijvoorbeeld een toevallige voorbijganger. Ook kan de politie van te
voren niet altijd uitsluiten dat de dader bewust de sporen van een derde op
de plaats van het delict heeft achtergelaten met het doel politie en justitie
te misleiden. Het blijft daarom van belang dat niet alleen DNA-onderzoek plaatsvindt,
maar ook dat het reguliere recherchewerk wordt voortgezet en betere recherchetechnieken
en -methoden worden ontwikkeld. Alleen in samenhang daarmee zullen meer delicten
kunnen worden opgehelderd.Verder hebben de leden van de CDA-fractie opgemerkt dat op pagina 10 in
de nota naar aanleiding van het verslag wordt gesproken over het gebruik van
uiterlijk waarneembare persoonskenmerken voor het opstellen van een compositietekening
of een daderprofiel. Bij dat laatste begrip dachten de leden van de CDA-fractie
toch in hoofdzaak aan een beschrijving van een dader in gedragskundige zin.
Gaarne zouden zij een reactie van de minister terzake ontvangen.Een compositietekening is een door een tekenaar op basis van de verklaring
van een slachtoffer of getuige gemaakte afbeelding van de dader. Het daderprofiel
is een beschrijving van de dader die wordt gemaakt door een hiervoor opgeleide
gedragskundige. Het daderprofiel onderscheidt zich verder van een compositietekening
doordat het naast bepaalde uiterlijke fysieke persoonskenmerken van de dader
ook een beschrijving bevat van de persoonlijkheids- en gedragskenmerken. Het
daderprofiel maakt onderdeel uit van een bredere gedragskundige analyse van
een delict. Behalve het daderprofiel omvat een dergelijke analyse een beschrijving
van hetgeen waarschijnlijk is gebeurd voor, tijdens en na het plegen van een
delict, een indicatie voor het primaire motief en antwoord op de vraag of
dader en slachtoffer bekenden van elkaar waren. Als basis voor de analyse
wordt gebruik gemaakt van informatie over de persoon van het slachtoffer,
verklaringen van getuigen, een beschrijving van de plaats delict en van de
aan het slachtoffer toegebrachte verwondingen, de uitslagen van onderzoeken
door de technische recherche en het Nederlands Forensisch Instituut, en van
wat verder van belang lijkt te zijn.Ter nadere verduidelijking van de afbakening zouden de leden van de CDA-fractie
graag nog vernemen hoe de minister denkt over de volgende verschijnselen als
wel of niet vallend onder het criterium van uiterlijk waarneembare persoonskenmerken:
blindheid, kleurenblindheid, doofheid, zogenaamde wijnvlekken in de huid van
een persoon.Zoals eerder in deze memorie van antwoord is aangegeven, zijn onder uiterlijk
waarneembare persoonskenmerken begrepen die fysieke persoonskenmerken die
bij een persoon uiterlijk zichtbaar zijn en die hij vanaf de geboorte heeft,
zodat met zekerheid kan worden gesteld dat hij daarvan op de hoogte is. Deze
persoonskenmerken worden gewoonlijk ook gebruikt voor het maken van een compositietekening
met behulp waarvan de identiteit van de mogelijke dader kan worden vastgesteld.
Dat betekent dat persoonskenmerken die niet voor een ieder zichtbaar zijn,
zoals kleurenblindheid en doofheid, buiten de reikwijdte van het begrip «uiterlijk
waarneembare persoonskenmerken» vallen. Bovendien kunnen bepaalde vormen
van doofheid pas op latere leeftijd manifest worden. Blindheid en wijnvlekken
kunnen eveneens niet onder dit begrip worden gevat omdat deze kenmerken zich
in een later stadium dan de geboorte kunnen openbaren.De leden van de CDA-fractie stellen dat, ondanks het toezicht van de officier
van justitie of de rechter-commissaris op de juiste toepassing van de wettelijke
regels door de desbetreffende laboratoria, zich de situatie kan voordoen dat
er een deskundige van een laboratorium een rapport uitbrengt waarin
ongeoorloofde onderzoeksresultaten zijn vervat. De vraag is dan volgens deze
leden wat de consequentie is van de enkele kennisneming daarvan door politie,
openbaar ministerie of rechter-commissaris voor de toelaatbaarheid van de
overige resultaten van het DNA-onderzoek en voor eventueel met behulp van
die ongeoorloofde onderzoeksresultaten verkregen bewijsmiddelen. In dit verband
is naar hun mening ook van belang wat de status is van een bij algemene maatregel
van bestuur toegevoegd kenmerk waarvan de rechter later zou oordelen dat dit
niet voldoet aan het door de wet geformuleerde criterium.Ik wil vooropstellen dat ik er alle vertrouwen in heb dat de laboratoria,
gelet op het belang van het behoud van hun accreditatie en hun goede naam,
de aan hen opgedragen DNA-onderzoeken professioneel zullen uitvoeren en dat
zij zich derhalve niet zullen bezighouden met het destilleren van niet-uiterlijk
waarneembare persoonskenmerken uit celmateriaal, ongeacht het feit of zij
beschikken over de kennis en de apparatuur om dat wel te doen. DNA-onderzoek
dat wel daarop is gericht, is onrechtmatig. De officier van justitie of de
rechter-commissaris die een DNA-onderzoek naar uiterlijk waarneembare persoonskenmerken
heeft bevolen, zal erop toe dienen te zien dat het verrichte DNA-onderzoek
overeenkomstig zijn bevel slechts is uitgevoerd met het oogmerk van het vaststellen
van de uiterlijk waarneembare persoonskenmerken die in de voorgestelde artikelen
151d, tweede lid, en 195f, tweede lid, Sv zijn genoemd, dan wel van andere
bij algemene maatregel van bestuur aangewezen uiterlijk waarneembare persoonskenmerken.
Om dat te controleren kan hij gebruik maken van het verslag dat de deskundige
die het onderzoek heeft verricht, na afloop van het onderzoek opstelt en aan
hem stuurt, omdat daarin de resultaten en de conclusies van het onderzoek
zijn opgenomen. Indien blijkens het verslag onderzoek is verricht naar andere,
niet-aangewezen persoonskenmerken, mag de officier van justitie of de rechter-commissaris
deze niet gebruiken ten behoeve van de opsporing en vervolging van het strafbare
feit. Het onderhavige DNA-onderzoek mag immers geen ander doel dienen dan
het blootleggen van de bij wet of algemene maatregel van bestuur aangewezen
uiterlijk waarneembare persoonskenmerken. Mocht evenwel tijdens de behandeling
van de zaak ter terechtzitting blijken dat wel andere persoonskenmerken dan
de aangewezen persoonskenmerken ten behoeve van de opsporing en vervolging
van een strafbaar feit zijn benut, dan worden de gevolgen daarvan beheerst
door de jurisprudentie van het onrechtmatig verkregen bewijs. Dat geldt ook
indien de rechter bij toetsing van de wetmatigheid van de algemene maatregel
van bestuur waarin andere uiterlijk waarneembare persoonskenmerken zijn aangewezen
dan de in de voorgestelde artikelen 151d, tweede lid, en 195f, tweede lid,
Sv genoemde uiterlijke persoonskenmerken, concludeert dat een aangewezen uiterlijk
waarneembaar persoonskenmerk niet als een zodanig kenmerk kan worden beschouwd
en de toepassing van de algemene maatregel van bestuur op dat punt onrechtmatig
verklaart. Deze situatie zal zich overigens niet snel voordoen. Van de regering
mag immers worden verwacht dat zij ervoor zorgt dat eerst na zorgvuldige afweging
een persoonskenmerk bij algemene maatregel van bestuur als uiterlijk waarneembaar
persoonskenmerk wordt aangewezen. Bovendien heeft het parlement de mogelijkheid
daarop toe te zien doordat het ontwerp van deze maatregel ter kennis van het
parlement wordt gebracht en het vervolgens de gelegenheid wordt geboden daarover
opmerkingen te maken.Het verheugt me dat de leden van de VVD-fractie de uitbreiding van de
strafrechtelijke onderzoeksmogelijkheden met het DNA-onderzoek naar uiterlijk
waarneembare persoonskenmerken waarderen. Deze leden vragen zich af of de
scheiding tussen uiterlijk waarneembare en niet-zichtbare persoonskenmerken
wel is vol te houden. Neemt de overlap tussen deze twee categorieën met
het voortschrijden van de medische kennis en de DNA-technologie niet razendsnel
toe, zo vragen zij zich af?Ik meen dat de afgrenzing van de reikwijdte van het wetsvoorstel tot uiterlijk
waarneembare persoonskenmerken ondanks de toenemende medische kennis en voortschrijdende
DNA-onderzoekstechnieken ook in de toekomst zeer goed houdbaar is, omdat deze
ontwikkelingen niet relevant zijn voor het onderscheid tussen uiterlijk en
niet-uiterlijk waarneembare persoonskenmerken. Als criterium voor de afgrenzing
van beide persoonskenmerken is namelijk het belang van niet-weten gehanteerd.
Dit belang staat los van de stand van de techniek of kennis. Bij persoonskenmerken
ten aanzien waarvan niet met zekerheid kan worden gesteld dat deze zich reeds
vanaf de geboorte aan betrokkene hebben geopenbaard of dat deze nog slechts
in aanleg aanwezig zijn, weegt in dit verband het belang van de bescherming
van de persoonlijke levenssfeer zwaarder dan het opsporings- en vervolgingsbelang.In de tweede plaats zouden deze leden willen weten waarom bij het uitsluiten
van niet-zichtbare persoonskenmerken «het belang van het niet-weten
van betrokkene» (zie pagina 11 van de memorie van toelichting) centraal
wordt gesteld en of dit niet wordt afgewogen tegen het belang van slachtoffers
en potentiële slachtoffers. Zij vragen zich in dat verband af waarom
het belang van het niet-weten van betrokkene wel centraal wordt gesteld bij
onbekende verdachten, maar dat belang geen rol speelt in het geval van bekende
verdachten.Zoals ik hiervoor heb aangegeven, is als criterium voor de afgrenzing
van uiterlijke en niet-uiterlijke persoonskenmerken het belang van niet-weten
gehanteerd. De achterliggende overweging daarbij is dat ook daders van een
strafbaar feit en hun naasten een – wettelijk beschermd – belang
hebben niet tegen hun wil op de hoogte te geraken van erfelijke aandoeningen
of ziektes die bij hen sluimeren. Dit belang van niet-weten is afgewogen tegen
het opsporings- en vervolgingsbelang, waaronder begrepen het belang van (toekomstige)
slachtoffers en de samenleving bij effectieve opsporing. Deze afweging heeft
ertoe geleid dat de regering, mede gelet op de mogelijke impact van de wetenschap
op de verdachte en zijn omgeving van tot dusverre verborgen erfelijke aandoeningen
of ziektes, het belang van niet-weten zwaarder heeft laten wegen dan het opsporings-
en vervolgingsbelang. Daarnaast heeft een rol gespeeld dat een goede opsporing
niet gebaat is bij het gebruik van persoonskenmerken waarvan niet met zekerheid
kan worden gesteld dat de verdachte deze ook daadwerkelijk heeft of dat deze
nog in aanleg aanwezig zijn. Het opsporingsonderzoek zou dan een verkeerde
richting in kunnen worden gestuurd.Het belang van niet-weten speelt bij bekende verdachten geen rol, omdat
een DNA-onderzoek naar uiterlijk waarneembare persoonskenmerken ten aanzien
van hen niet plaatsvindt en ook wettelijk niet mogelijk is. De verdachte is
immers bekend en het vaststellen van zijn persoonskenmerken zou dan ook geen
opsporings- en vervolgingsbelang kunnen dienen. In het geval dat de verdachte
bekend is, volstaat, indien dat in het belang van het onderzoek is, het opstellen
van zijn DNA-profiel en het vergelijken van dat profiel met de andere in de
DNA-databank opgenomen DNA-profielen.In de derde plaats hebben de leden van de VVD-fractie opgemerkt dat de
rationele criteria voor het aanwijzen van verdere uiterlijk waarneembare persoonskenmerken
bij algemene maatregel van bestuur hen niet overtuigt. De wetsgeschiedenis
getuigt al van de nodige schermutselingen, bijvoorbeeld ten aanzien van het
schrappen van persoonskenmerken betreffende «bevolkingsgroepen».
Zij vragen of de minister, behalve het doeltreffendheidargument,
andere argumenten kan geven voor het regelen bij algemene maatregel van bestuur.Bij de inrichting van dit wetsvoorstel is de rechtszekerheid een belangrijke
overweging geweest. Gekozen is voor een inrichting die voldoende rechtszekerheid
biedt en tegelijkertijd zo flexibel van opzet is dat snel rekening kan worden
gehouden met toekomstige ontwikkelingen ten aanzien van DNA-onderzoekstechnieken.
De rechtszekerheid is naar mijn mening voldoende gegarandeerd indien ras en
geslacht op het niveau van de wet worden aangewezen en de andere uiterlijk
waarneembare persoonskenmerken bij algemene maatregel van bestuur op het moment
dat de techniek zover is dat zij met voldoende mate van betrouwbaarheid uit
celmateriaal kunnen worden afgeleid. Niet het niveau waarop de persoonskenmerken
worden aangewezen is doorslaggevend voor de vraag of de rechtszekerheid voldoende
is verzekerd, maar de mate waarin de wet het voorgestelde DNA-onderzoek afgrenst.
Nu het DNA-onderzoek niet verder mag gaan dan uiterlijk waarneembare persoonskenmerken
acht ik het uit een oogpunt van rechtszekerheid niet nodig alle persoonskenmerken
bij wet aan te wijzen. De aanwijzing van deze kenmerken is namelijk niet principieel.
Die hangt, zoals ik eerder in deze memorie van antwoord heb opgemerkt, af
van pragmatische overwegingen, te weten de overweging of het kenmerk met voldoende
zekerheid uit het celmateriaal kan worden afgeleid, of het kenmerk relevant
is voor de opsporing en of er voldoende geld en capaciteit beschikbaar is
om het kenmerk uit celmateriaal te destilleren. Daarom acht ik het toelaatbaar
dat het geslacht en ras bij wet worden aangewezen en de overige uiterlijk
waarneembare persoonskenmerken door de lagere wetgever. Dat levert ook een
veel flexibeler en efficiënter systeem op, omdat snel op technologische
ontwikkelingen kan worden ingesprongen. Bovendien heeft het parlement via
de voorhangprocedure voldoende gelegenheid om mee te denken over de aan te
wijzen persoonskenmerken. De geschiedenis van de totstandkoming van het wetsvoorstel
brengt mij niet tot de opvatting dat de systematiek van het wetsvoorstel wijziging
behoeft. Anders dan de leden van de VVD-fractie ben ik niet van mening dat
de wetsgeschiedenis op het punt van het aanwijzen van uiterlijk waarneembare
persoonskenmerken getuigt van de nodige schermutselingen, bijvoorbeeld ten
aanzien van het schrappen van het persoonskenmerk «bevolkingsgroep».
De wetsgeschiedenis kenmerkt zich daarentegen vooral door een levendige en
verhelderende discussie over zaken als de reikwijdte van het wetsvoorstel,
de omschrijving van uiterlijk waarneembare persoonskenmerken en het gewenste
niveau van regelgeving waarin deze persoonskenmerken worden aangewezen. Verder
ben ik mij er niet van bewust dat over het laten vervallen van het persoonskenmerk
«bevolkingsgroep» schermutselingen zijn geweest. Dat kenmerk is
naar aanleiding van vragen van de leden van de D66-fractie en de SP-fractie
over de definities van de begrippen «ras» en «bevolkingsgroep»
en de mogelijke overlap van deze begrippen komen te vervallen omdat het begrip
ras overeenkomstig het Internationaal Verdrag inzake de uitbanning van alle
vormen van rassendiscriminatie en vaste jurisprudentie tevens bevolkingsgroep
omvat en het bij nader inzien de voorkeur verdiende om in dit wetsvoorstel
bij deze uitleg aan te sluiten (zie Kamerstukken II 2001/02, 28 072,
nr. 5, blz. 7 en 17).Tot slot merk ik in dit verband op dat het naar mijn mening voorstelbaar
zou zijn geweest ook geslacht en ras bij algemene maatregel van bestuur aan
te wijzen. Omdat deze kenmerken echter nu al kunnen worden ingezet voor de
opsporing, is er uit pragmatische overwegingen voor gekozen om deze kenmerken
direct in de wet aan te wijzen. Als de techniek zover is dat andere uiterlijk
waarneembare persoonskenmerken met een voldoende mate van betrouwbaarheid
uit celmateriaal kunnen worden gedestilleerd en deze nuttig zijn voor de opsporing,
worden ze later bij algemene maatregel van bestuur aangewezen.In de vierde plaats hebben deze leden gevraagd hoe de minister het toezicht
ziet op de bestanden in relatie tot de ontwerp-samenwerkingsovereenkomst Europol-Verenigde
Staten inzake persoonsgegevens. Tussen het DNA-bestand waarvoor de Minister
van Justitie de verantwoordelijke is, en de onlangs tussen Europol en de VS
gesloten overeenkomst over de uitwisseling van persoonsgegevens bestaat geen
relatie. Zoals ook eerder aan de Kamer is bericht en met deze is besproken
(Kamerstukken I 2002/03, 23 490, nr. 8f) betreft het hier een overeenkomst
die Europol en de VS bindt en niet de lidstaten.Tot slot memoreerden de leden van de VVD-fractie dat bij de behandeling
van het wetsvoorstel houdende wijziging van de regeling van het DNA-onderzoek
in strafzaken (26 271) de ambtsvoorganger van de minister heeft toegezegd
te willen bekijken of uitbreiding van de toepassing mogelijk is naar gevallen
met een strafmaat van drie jaar of meer. Zij vragen zich af hoe het met dat
onderzoek staat.Tijdens de mondelinge behandeling van het aangehaalde wetsvoorstel in
de Eerste Kamer heeft mijn ambtsvoorganger gezegd dat hij best bereid was
om op termijn te bekijken of een uitbreiding mogelijk is naar gevallen waarop
een gevangenisstraf van drie jaar of meer staat (Handelingen I 2000/01, blz.
1518). Hij heeft daar tegelijkertijd aan toegevoegd dat de DNA-databank nog
volop in ontwikkeling is en dat op dit moment de gevallen aan de beurt zijn
waarvan wordt verwacht dat een oplossing in het verschiet ligt. Op termijn
zou verlaging van de grens naar zijn oordeel waarschijnlijk belangwekkend
kunnen zijn, maar het is nu nog niet urgent. Deze opvatting deel ik. Op dit
moment zijn er geen aanwijzingen dat het kunnen toepassen van DNA-onderzoek
bij misdrijven waarop een gevangenisstraf van drie jaar of meer is gesteld
een aanmerkelijke verbetering van de mogelijkheden tot waarheidsvinding oplevert.
Bovendien zou, indien de grens van de voorlopige hechtenis zou worden losgelaten,
het afnemen van celmateriaal in meer gevallen mogelijk worden gemaakt dan
het nemen van vingerafdrukken en het onderzoek aan de kleding. Dat terwijl
de toepassing van deze dwangmiddelen minder ingrijpend is dan de gedwongen
afname van celmateriaal voor DNA-onderzoek. Verder biedt de wet van 5 juli
2001 houdende wijziging van de regeling van het DNA-onderzoek in strafzaken
(Stb. 2001, 335) een aanzienlijke verruiming van de toepassing van DNA-onderzoek
in strafzaken. Niet alleen de verlaging van de grens voor gedwongen DNA-onderzoek
van misdrijven waarop acht jaar of meer staat en enkele misdrijven waarop
zes jaar of meer staat, naar misdrijven waarvoor voorlopige hechtenis is toegelaten,
betekent een forse uitbreiding van de mogelijkheden tot DNA-onderzoek. Ook
bijvoorbeeld het feit dat het belang van het onderzoek voortaan voldoende
is voor het gedwongen afnemen van celmateriaal, zal tot gevolg hebben dat
van verdachten in meer gevallen celmateriaal zal worden afgenomen en er dus
meer DNA-profielen in de DNA-databank zullen worden vastgelegd. Het voorstel
van Wet DNA-onderzoek bij veroordeelden (Kamerstukken II 2002/03, 28 685,
nrs. 1–2) zal ertoe leiden dat het aantal DNA-profielen in de DNA-databank
nog sterker zal toenemen. In dit wetsvoorstel wordt voorgesteld ook bij veroordeelden
de grens voor DNA-onderzoek te leggen bij misdrijven waarvoor voorlopige hechtenis
kan worden toegepast. De uitvoering van dat wetsvoorstel zal een groot beslag
leggen op de capaciteit van de betrokken partners in de strafrechtsketen en
op de financiële middelen. Om deze reden heeft de regering besloten het
wetsvoorstel gefaseerd in te voeren. De eerste fase zal betrekking hebben
op veroordeelden wegens gewelds- en zedenmisdrijven. In een latere fase zal
het wetsvoorstel in werking treden voor veroordeelden wegens andere misdrijven
waarvoor voorlopige hechtenis is toegelaten. Mede gelet op de organisatorische
en financiële consequenties die de uitvoering van dat wetsvoorstel
en de wet van 5 juli 2001 met zich brengt, acht ik verdere verlaging van de
grens niet aan de orde.Het verheugt me dat de leden van de SGP-fractie en de CU-fractie voor
een belangrijk deel met de inhoud van het wetsvoorstel kunnen instemmen. Zij
tonen zich echter niet overtuigd van de constructie dat de persoonskenmerken
geslacht en ras in de wet worden genoemd en eventuele andere kenmerken –
mogelijkerwijs meer discutabel dan de eerstgenoemde – bij algemene maatregel
van bestuur kunnen worden aangewezen. Zij hebben de minister verzocht een
argumentatie voor dit verschil te geven. De leden van de VVD-fractie hebben
een soortgelijke vraag gesteld. Kortheidshalve verwijs ik naar het antwoord
op deze vraag waarin ik de overwegingen heb genoemd die hebben geleid tot
de keuze om geslacht en ras bij wet aan te wijzen en de andere uiterlijk waarneembare
persoonskenmerken bij lagere regeling. Ik heb in dat antwoord tevens aangegeven
dat ik die keuze vanuit het oogpunt van rechtszekerheid verantwoord vind.De leden van de SGP-fractie en de CU-fractie stelden voorts, onder verwijzing
naar het artikel van drs. A.P.A. Broeders van het Nederlands Forensisch Instituut
in Nederlands Juristenblad van 11 oktober jl. (afl. 36), de vraag of de regering
het standpunt onderschrijft dat de aanvaardbaarheid van traditionele vormen
van forensisch onderzoek onder druk zal komen te staan in verband met eisen
die aan de wetenschappelijke betrouwbaarheid van het bewijs (zullen) worden
gesteld.De regering is in zijn algemeenheid van mening dat nieuwe technologische
en wetenschappelijke ontwikkelingen en voortschrijdende inzichten ertoe kunnen
leiden dat bestaande (meer traditionele forensische) onderzoeksmethoden opnieuw
tegen het licht worden gehouden en worden getoetst op hun validiteit en betrouwbaarheid
voor de waarheidsvinding in strafzaken. Het gevolg daarvan kan zijn dat klassieke
onderzoeksmethoden en opsporingsmiddelen aanvulling of herijking behoeven
aan de hand van wetenschappelijk gefundeerde en objectieve hulpmiddelen. Het
betreft hier een voortdurend in beweging en in ontwikkeling zijnd terrein.Het is de taak van de rechter om uiteindelijk een oordeel te vormen over
de waarde en betekenis van de verklaring van de deskundige en het daarin weergegeven
resultaat dat uit forensisch onderzoek voortvloeit. De rechter mag ingevolge
artikel 338, eerste lid, Sv het telastegelegde feit slechts bewezenverklaren
als hij uit het onderzoek op de terechtzitting op grond van wettige bewijsmiddelen
overtuigd is van het feit dat de verdachte het telastegelegde feit heeft begaan.
De verklaring van de deskundige is een van die wettige bewijsmiddelen en vormt
voor de rechter een bron van informatie ten behoeve de totstandkoming van
zijn beslissing en de motivatie daarvan. De verklaring van de deskundige is
als bewijsmiddel bruikbaar indien daarin ingevolge artikel 343 Sv mededelingen
worden gedaan over «hetgeen zijne wetenschap hem leert omtrent datgene
wat aan zijn oordeel onderworpen is». De Hoge Raad heeft ten behoeve
van de rechter vijf criteria vastgesteld voor het beoordelen van het deskundigenbewijs
(HR 27 januari 1998, NJ 1998, 404). De rechter moet allereerst nagaan wat
het beroep, de opleiding en de ervaring van de deskundige is. Vervolgens moet
hij onderzoeken of zijn deskundigheid zich uitstrekt tot het onderzoek en
de analyse waarover een verklaring is verzocht. Indien dat het geval is moet
de rechter beoordelen volgens welke methode de deskundige het onderzoek heeft
uitgevoerd, waarom hij deze methode betrouwbaar acht en of de deskundige in
staat is deze methode vakkundig toe te passen.De regering is gelet op het voorgaande van oordeel dat het Nederlandse
strafrechtelijke bewijsrecht voldoende waarborgen omvat om te komen tot betrouwbare
bewezenverklaringen.Tot slot stelden de aan het woord zijnde leden van deze fracties de vraag
of de regering, evenals de heer Broeders, een belangrijke rol voor het DNA-bewijs
ziet weggelegd bij eventuele verruiming van de mogelijkheden tot herziening,
de wijziging van de ne bis in idem-regel, de verruiming van de verjaringstermijn
van ernstige delicten en gerechtelijke dwalingen.De heer Broeders wijst in zijn artikel op de ontwikkeling waarbij onder
verwijzing naar de toegenomen mogelijkheden van met name het forensisch DNA-onderzoek
van verschillende zijden wordt gepleit voor verruiming van de mogelijkheid
tot herziening (G.G.J. Knoops, NJB 2002, blz. 1402) en de verjaringstermijnen
(initiatiefwetsvoorstel van de heren Dittrich en Rietkerk; Kamerstukken II
2001/02, 28 495, nrs. 1–2) alsmede voor het loslaten van de ne
bis in idem-regel (zie onder meer Kamerstukken II 2000/01, 27 419, nr.
4).Op de vraag of heroverweging van de herzieningsgronden in het licht van
de implicaties van nieuwe en geavanceerde forensisch-wetenschappelijke onderzoekstechnieken
aan de orde is, ben ik reeds ingegaan in de antwoorden op vragen van de heren
Dittrich en Schonewille over wijziging van de regeling van de herziening van
strafvonnissen (Aanhangsel Handelingen II 2002/03, nr. 109). Daarin heb ik
kort samengevat aangegeven dat bij de huidige stand van de jurisprudentie
de herzieningsgrond, genoemd in artikel 457, eerste lid, onderdeel 2°,
Sv, voldoende mogelijkheden biedt om rekening te houden met nieuwe onderbouwde
inzichten van forensische deskundigen. Een verruiming van de herzieningsgronden
zoals voorgesteld door de heer Knoops acht ik dan ook niet noodzakelijk. De
vraag of de mogelijkheid tot herziening ten nadele van de verdachte behoort
te worden geopend (loslaten van het ne bis in idem-beginsel), zal worden beantwoord
in het kabinetsstandpunt ten aanzien van het rapport Herziening ten nadele,
geschreven door prof. mr. P.A.M. Mevis en mr. dr. T. Kooijmans, dat ik bij
brief van 20 november 2002, nr. 5193429/02/6, aan de Tweede Kamer heb aangeboden.
Ik streef ernaar het kabinetsstandpunt voor april 2003 aan de Tweede Kamer
toe te zenden.Tegen de achtergrond van de maatschappelijke discussie over de wenselijkheid
tot verruiming van de mogelijkheid op grond van bijvoorbeeld nieuwe aanwijzingen
uit DNA-onderzoek over te gaan tot vervolging terzake van misdrijven die nog
niet zijn opgelost, zal binnen afzienbare tijd het voorstel van wet tot wijziging
van het Wetboek van Strafrecht met betrekking tot de verjaringsregeling bij
de Tweede Kamer aanhangig worden gemaakt. In dit wetsvoorstel wordt voorgesteld
om de verjaringstermijn voor misdrijven waarop meer dan tien jaar onderscheidenlijk
levenslange gevangenisstraf is gesteld, te verlengen tot twintig onderscheidenlijk
dertig jaar. Tevens wordt daarin voorgesteld om de verjaring voor moord te
laten vervallen.De Minister van Justitie,J. P. H. Donner 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20022003-28072-13b.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl