Wet op het financieel toezicht; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29708, nr. 4

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

12-08-2004

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

29708 nr. 4

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State van 26 april 2004,
no. W06.04.0073/IV, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging
geeft.WetsvoorstelMemorie van toelichting
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29708Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 101 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 708Regels met betrekking tot de financiële markten en het toezicht
daarop (Wet op het financieel toezicht)nr. 4ADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORTHieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 26 april
2004 en het nader rapport d.d. 26 juli 2004 aangeboden aan de Koningin
door de minister van Financiën. Het advies van de Raad van State is cursief
afgedrukt.Bij Kabinetsmissive van 17 februari 2004, no. 04.000653, heeft Uwe
Majesteit, op voordracht van de Minister van Financiën, bij de Raad van
State ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel van wet houdende vaststelling
van de Wet op het financieel toezicht, met memorie van toelichting.Blijkens de mededeling van de Plv. Directeur van Uw kabinet van februari
17 februari 2004, nr. 04 000653, machtigde Uwe Majesteit de Raad
van State zijn advies inzake het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks
aan mij te doen toekomen. Dit advies, gedateerd 26 april 2004, nr. W06.04.0073/IV,
bied ik U hierbij aan.Dit wetsvoorstel betreft het algemeen deel van de Wet op het financieel
toezicht (Wft). De overige delen worden bij nota van wijziging aan dit deel
toegevoegd.De Wft vormt het sluitstuk van de in 2002 in gang gezette herziening van
het toezicht op de financiële marktsector in Nederland. Met deze herziening
wordt het sectorale toezichtsmodel verruild voor een «functioneel model».
Het functionele model voorziet in een splitsing tussen twee vormen van toezicht:
het prudentieel toezicht, dat uitgeoefend wordt door De Nederlandsche Bank
(DNB), en het gedragstoezicht, dat toebedeeld is aan de Autoriteit Financiële
Markten (AFM).Het functionele model beoogt de doeltreffendheid, marktgerichtheid en
efficiëntie van het toezicht op de financiële marktsector te bevorderen.
De Wft dient hiertoe als instrument. Tevens dient het wetsvoorstel om de wetstructuur
te verhelderen, hetgeen dient bij te dragen aan de inzichtelijkheid van de
wetgeving en de beperking van administratieve lasten1.De Raad kan zich vinden in de doelstellingen van het w.v., maar is van
mening dat het voorstel en de toelichting op een aantal punten aanpassing
en aanvulling behoeven. Hij maakt tevens enkele opmerkingen over de voorziene
delen van het voorstel voor de Wft die nog niet voor advies aan de Raad zijn
voorgelegd.1. WetgevingsprocesHet wetgevingsproces inzake de Wet financieel toezicht
kent een bijzondere aanpak. Deze is onderwerp geweest van een overleg op grond
van artikel 22 van de Wet op de Raad van State tussen de Raad en de Minister
van Financiën. Paragraaf 1.6 van de toelichting bevat informatie
over die aanpak (ten onrechte wordt daar gesproken van: implementatiemethode)
van het wetgevingsproces. Dit wetsvoorstel bevat het algemeen deel van de
Wft en reserveringen voor nog vier delen. De delen 2, 3 en 5 zijn nog niet
gereed en zullen successievelijk, bij nota van wijziging, aan het wetsvoorstel
worden toegevoegd. Deze delen worden, conform Aanwijzing 277 van de Aanwijzingen
voor de regelgeving (hierna: Ar), aan de Raad van State om advies voorgelegd1. Het voorstel voor deel 4 (over toezicht op de infrastructuur
van de financiële markten) zal naar verwachting pas na de inwerkingtreding
van de Wft worden toegevoegd. De reden om het algemeen deel en elk van de
andere delen niet in afzonderlijke wetsvoorstellen onder te brengen is, volgens
de toelichting, dat het algemeen deel en de delen 2, 3 en 5 niet afzonderlijk
in werking kunnen treden2.De Raad heeft de Minister van Financiën in het
hiervoor genoemde overleg gewezen op het probleem dat de gekozen aanpak, zolang
niet alle delen om advies zijn voorgelegd, in de weg staat aan een beoordeling
van het wetsvoorstel in de samenhang van al zijn onderdelen. Deze aanpak kan
ook een bezwaar blijken te zijn bij de beoordeling van specifieke elementen
van eerder gereed gekomen delen. Een overeenkomstig probleem kan zich voordoen
bij de behandeling van het voorstel in de Tweede Kamer. De Raad moet zich
dan ook nadrukkelijk de ruimte voorbehouden om terug te komen op dit advies
als de later aan hem voor te leggen delen daartoe aanleiding geven. Hij kan
zich voorstellen dat op het moment waarop ook het laatste van de delen 2,
3 en 5 gereed zal zijn in een «veegwetachtige aanpak» de eerder
gereed gekomen delen worden aangepast of aangevuld waar dat intussen nodig
is gebleken.Een bijkomend probleem is dat, terwijl de Wft thans
in procedure is en komt, ook nog wetsvoorstellen3
aanhangig zijn die betrekking hebben op de door de Wft in te trekken sectorale
wetgeving. Dat maakt het toch al complexe proces van wetgeving er niet eenvoudiger
op. Des te meer is het van belang dat duidelijk is in hoeverre de (verdere)
voorbereiding van de Wft is en zal worden afgestemd op het aanhangig zijn
van wetsvoorstellen die betrekking hebben op één of meer wetten
die door de Wft zullen worden vervangen. De Raad adviseert in de toelichting
daar op in te gaan.De gekozen aanpak heeft er niet alleen toe geleid dat
thans alleen nog deel 1 van de Wft om advies is voorgelegd, zelfs zijn op
dit moment niet alle onderdelen van het eerste deel van het voorstel gereed.
In het algemeen deel ontbreken namelijk enkele onderdelen: een aantal definities
in artikel 1.1.a, en de onderdelen 1.3 (samenwerking toezichthouders) en 1.5.2
(publicatiemogelijkheden). Het betreft hier wezenlijke elementen van het wetsvoorstel,
zodat de Raad ervan uitgaat dat ook deze onderdelen, zodra zij gereed zijn,
alsnog aan hem om advies worden voorgelegd. Dit onderstreept nog eens het
hiervoor genoemde voorbehoud. Dat voorbehoud betreft zeker ook de implementatie
van richtlijnen (zie hierna, paragraaf 2), en de beoordeling, tegen de
achtergrond van de kabinetsdoelstelling om de administratieve lasten met 25%
te verlagen, van de administratieve lasten die de Wft met zich zal brengen,
omdat de omvang daarvan op dit moment nog niet goed is te overzien. De bijzondere
omstandigheid dat op dit moment belangrijke delen van het wetsvoorstel nog
ontbreken, brengt de Raad ertoe op enkele plaatsen in dit advies zijn verwachting
uit te spreken ten aanzien van de inhoud van de nog aan hem voor te leggen
delen.1. Bij zijn opmerkingen over het wetgevingsproces gaat de Raad er terecht
van uit dat de ontbrekende onderdelen van het eerste deel van het voorstel:
de definities uit artikel 1.1.a (vernummerd tot 1:1), het hoofdstuk Samenwerking
en de paragraaf Publicatiemogelijkheden, aan hem ter advies worden voorgelegd.
Dit zal geschieden in het kader van de adviesaanvraag van het Deel Gedragstoezicht
(deel 3). De gekozen aanpak via nota's van wijziging die na advies van de
Raad zullen worden ingediend, biedt de Raad de mogelijkheid om uiteindelijk
bij deel 3 een totaal oordeel te geven. Ten aanzien van de thans aanhangige
wetsvoorstellen wordt het volgende opgemerkt. Deze voorstellen zullen wijzigingen
aanbrengen in de wetten die door de Wet op het financieel toezicht (Wft) zullen
worden vervangen. Op het moment van inwerkingtreding van de Wft zullen de
sectorale wetten en de thans aanhangige wijzigingen daarop omgezet worden
naar de Wft. Het betreft de volgende voorstellen:– Wet financiële dienstverlening (Wfd)4. – Wet melding zeggenschap en kapitaalbelang in ter beurze genoteerde
vennootschappen (Wmz)1.– Wijziging van de Wet toezicht beleggingsinstellingen met het oog
op de modernisering van de wet en de implementatie van richtlijn nr. 2001/107/EG
en richtlijn 2001/108/EG (instellingen voor collectieve beleggingen in effecten)2.– Wijziging van de Wet toezicht effectenverkeer 1995 in verband
met de implementatie van de richtlijn nr. 2003/6/EG (Wet marktmisbruik)3.– Wijziging van diverse wetten in verband met de vereenvoudiging
van het stelsel van de verklaring van geen bezwaar4.– Bepalingen in verband met de fusie tussen De Nederlandsche Bank
N.V. en de Stichting Pensioen- & Verzekeringskamer5.– Wijziging van de Wet toezicht kredietinstellingen 1992 en de Faillissementswet
in verband met de implementatie van richtlijn 2001/24/EG (sanering en liquidatie
van kredietinstellingen)6.– Wet toezicht financiële verslaggeving7.Bij het opstellen van het wetsvoorstel worden ook de genoemde wetsvoorstellen
meegenomen. De voorstellen worden dan ook in het wetsvoorstel verwerkt. Uitgangspunt
daarbij is dat niet opnieuw inhoudelijke wijzigingen worden doorgevoerd. Mocht
dat wel het geval zijn, dan wordt dat in het kader van het wetsvoorstel toegelicht.
Mogelijke wijzigingen in de genoemde wetsvoorstellen die gedurende de behandeling
in het parlement worden aangebracht, zullen uiteraard worden doorgevoerd in
het onderhavige wetsvoorstel.Voor de volledigheid wordt opgemerkt dat er voorheen vanuit werd gegaan
dat de invoering van wettelijk toezicht op clearinginstellingen en van aanvullend
prudentieel toezicht op financiële groepen voorafgaand aan inwerkingtreding
van de Wft zou plaatsvinden. De planning van deze voornemens wordt thans opnieuw
bezien.2. Implementatie van EG-richtlijnen2.1. AlgemeenIngevolge artikel 5.1.2 zullen zes bestaande sectorale
wetten worden ingetrokken, alsmede de Wet financiële dienstverlening8(5), die op haar beurt twee sectorale wetten intrekt.Bezien vanuit Europees perspectief, zijn op het gehele
terrein van banken, verzekeringen en effecten op dit moment ongeveer 50 basisrichtlijnen
van kracht, waarvan een overgroot deel (mede) betrekking heeft op de onderwerpen
van de in te trekken acht wetten. Sinds het begin van de jaren '70 zijn veel
van de desbetreffende EG-richtlijnen intussen gewijzigd en/of vervangen door
nieuwe richtlijnen. De wetten waarin de richtlijnen zijn verwerkt, en de algemene
maatregelen van bestuur en ministeriële regelingen waarmee aan hen uitvoering
is gegeven, zijn soms ook weer vervangen of gewijzigd. In voorkomend geval
zijn EG-richtlijnen ook omgezet door besluiten van DNB en de Amsterdamse Effectenbeurs
(nu Euronext).Alles bijeen, is sprake van een uiterst complex geheel
van wetgeving. Het is daarom nodig om zeer nauwkeurig na te gaan of ook met
en door de Wft zal worden voldaan aan de op ons land rustende verplichting
tot implementatie.Bij het voorstel is, als Bijlage III, een transponeringstabel
gevoegd, die werkt van deel 1 van het wetsvoorstel naar 17 richtlijnen. Daarmee
is niet voldaan aan Ar 344, op grond waarvan moet worden gewerkt van de richtlijn
naar de omzettingswetgeving. Ook is van minstens vier9 (6) van de 17 richtlijnen onduidelijk welke zijn bedoeld. Voorts bestaat
de indruk dat deze transponeringstabel behoort bij een eerdere versie van
het voorstel voor een Wft. Ten slotte wijst de Raad erop dat vergelijkbare
bepalingen uit de verschillende richtlijnen niet steeds op dezelfde wijze
geïmplementeerd worden10.Aldus maakt het voorgelegde voorstel het de Raad niet
mogelijk om thans goed te beoordelen of en op welke wijze (deel 1 van) de
Wft uitvoering geeft aan de relevante EG-richtlijnen. Daardoor kan thans evenmin
worden beoordeeld of, na de voorgenomen intrekking door de Wft van de acht
sectorale wetten, met de Wft voldaan zal (blijven) worden aan de verplichting
tot implementatie van deze richtlijnen. De Raad meent dat deze situatie afbreuk
doet aan een doelmatige werkwijze van hem en van volgende actoren in het wetgevingstraject. Hij adviseert om zo spoedig mogelijk op nauwkeurige
wijze en volledig in de hiervoor genoemde lacune te voorzien.2.2. DefinitiesEen aantal essentiële begrippen is thans nog niet
gedefinieerd. De Raad gaat ervan uit dat de desbetreffende aanvullingen alsnog
aan hem voor advies worden voorgelegd. In deze merkt hij alvast op dat hij
verwacht dat waar die aanvullingen betrekking hebben op implementatie van
richtlijnen, deze implementatie correct zal zijn, en dat de terminologie direct
zal aansluiten bij die van de desbetreffende richtlijn.2.3. Richtlijn MarktmisbruikArtikel 12 van de richtlijn Marktmisbruik1 is volgens de transponeringstabel in Bijlage III geïmplementeerd
in artikel 1.4.1.a (aanwijzing toezichthouders). Artikel 12, tweede lid, onderdelen
e tot en met h, van de richtlijn betreft de handhaving. Deze onderdelen sommen
bepaalde handhavingingsinstrumenten op, die ten minste in de nationale wetgeving
van de lidstaten moeten voorkomen2. De sancties
genoemd in de onderdelen f tot en met h komen echter in de Wft niet voor.De Raad adviseert het voorstel aan te passen.2.1. Naar aanleiding van de opmerkingen van de Raad over de transponeringstabel
van EG-richtlijnen wordt deze omgewerkt tot een tabel overeenkomstig AR 344.
In het kader van deze herziening wordt de opvatting van de Raad gedeeld dat
een dergelijke tabel onmisbaar is om zeer nauwkeurig na te kunnen gaan of
met en door de Wft zal worden voldaan aan de op ons land rustende implementatieverplichtingen.
Voorts wordt hiermee een doelmatige werkwijze van alle actoren in het wetgevingstraject
bevorderd. In de gesignaleerde lacune wordt voorzien door bij de nota van
wijziging waarmee het Deel Gedragstoezicht aan het wetsvoorstel zal worden
toegevoegd een bijlage te voegen waarin een overzicht wordt gegeven van alle
vigerende EG-richtlijnen en de transponering daarvan in het wetsvoorstel.2.2. Zoals onder 1 reeds opgemerkt, gaat de Raad er terecht van uit, dat
de aanvullingen op de begripsbepalingen aan hem worden voorgelegd.2.3. De Raad merkt terecht op dat niet alle in artikel 12 van de richtlijn
Marktmisbruik genoemde bevoegdheden via artikel 1.4.1.a (1:56 in huidige nummering)
terugkomen in het ter advies voorgelegde Algemeen Deel.3 De reden daarvoor is dat deze bevoegdheden apart worden geïntroduceerd
via het wetsvoorstel marktmisbruik, dat met deel 3 wordt geïntegreerd
in het wetsvoorstel. Op dat moment vinden alle op de richtlijn Marktmisbruik
gebaseerde bevoegdheden hun plaats in het wetsvoorstel.3. Bereik van het wetsvoorstel3.1. AlgemeenArtikel 1.1.a laat zien welke onderwerpen in het wetsvoorstel aan de orde
komen. Uit het wetsvoorstel en de memorie van toelichting is niet goed op
te maken, of er in de huidige sectorale wetgeving onderwerpen zijn die niet,
of niet volledig, meegenomen worden in de Wft. Evenmin is duidelijk, waarom
een desbetreffende keuze gemaakt is.De Raad adviseert de toelichting op dit punt aan te vullen, en om desbetreffende
keuzes te motiveren.3.2. Pensioenfondsena. Pensioenfondsen worden in beginsel niet aangemerkt als financiële
onderneming in de zin van het wetsvoorstel4.
De inrichting van het toezicht op pensioenuitvoerders valt daarmee buiten
de reikwijdte van dit wetsvoorstel. Deze vorm van toezicht ligt op het terrein
van de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (SZW)5.Naar het de Raad voorkomt, moeten pensioenfondsen,
gezien de aard van hun werkzaamheden, worden aangemerkt als belangrijke financiële
ondernemingen. Ingevolge de Pensioen- en spaarfondsenwet berust het toezicht
op de pensioenfondsen na de fusie van de Pensioen- en Verzekeringskamer (PVK) met DNB bij DNB. De minister van SZW draagt verantwoordelijkheid op
het terrein van de pensioenfondsen. Deze omstandigheid zou er naar de mening
van de Raad echter niet aan in de weg behoren te staan dat ook het toezicht
op de pensioenfondsen wordt geregeld in de Wft. Zou dat niet gebeuren, dan
lijkt dit te betekenen dat binnen DNB een splitsing bestaat tussen haar taak
als prudentieel toezichthouder op financiële ondernemingen en die van
toezichthouder op de pensioenfondsen. Die splitsing verdient nadere aandacht
en toelichting, ook wat betreft haar praktische consequenties. Voorts valt
niet in te zien waarom niet ook voor de pensioenfondsen zou gelden dat zij
zijn onderworpen aan het gedragstoezicht door de AFM. Zou dat niet gebeuren,
dan verlangt ook dat motivering, en uitleg over de wijze waarop wordt verzekerd
dat het gedragstoezicht op de pensioenfondsen adequaat zal worden uitgevoerd
door DNB.De Raad adviseert de keuze om pensioenfondsen niet
aan te merken als financiële onderneming in de zin van de Wft te heroverwegen
en het voorstel zo nodig aan te passen.b. Tegen de achtergrond van de uitzondering die wordt gemaakt voor de
pensioenfondsen trekt het de aandacht dat in de toelichting wordt gesteld
dat het toepassingsbereik in de bijzondere delen van het wetsvoorstel «in
aldaar bepaalde situaties» zal worden uitgebreid tot bijvoorbeeld pensioenfondsen,
ook al vallen deze, zo meldt de toelichting, ingevolge het wetsvoorstel niet
onder het begrip «financiële onderneming»1. Niet duidelijk is, wat in dit verband bedoeld wordt met «aldaar
bepaalde situaties», en wanneer en in hoeverre zo'n uitbreiding aan
de orde zal zijn.De Raad adviseert een en ander toe te lichten. Voorzover
sprake zal zijn van een fasering, ware te motiveren waarom is gekozen voor
een gefaseerde aanpak.3.3. ZiektekostenverzekeringenOp basis van artikel 1.1.a, eerste lid, aanhef en onder
t, lijken verzekeraars onder de Wft te gaan vallen. De Raad leidt uit het
onderhavige wetsvoorstel af dat het toezicht op de particuliere ziektekostenverzekeringen
niet zal vallen onder de reikwijdte van de Wft. Hij realiseert zich dat de
Wet op de toegang tot de ziektekostenverzekeringen 1998 behoort tot het wetgevingsdomein
van het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, maar meent, gezien
de crosssectorale benadering in het wetsvoorstel, dat een omstandigheid als
deze niet kan dienen als reden om de ziektekostenverzekeringen uit te zonderen
van de Wft.Hij adviseert om de desbetreffende keuze in de toelichting
te motiveren en het wetsvoorstel zo nodig aan te passen.3.1. Mede naar aanleiding van de opmerking van de Raad worden alle definitiebepalingen
ondergebracht in het Algemeen deel. De definitiebepalingen worden uiteraard
nog wel voor advies voorgelegd aan de Raad. Dit gebeurt in het kader van de
adviesaanvragen over Deel Prudentieel toezicht (deel 2) en deel 3. Om die
reden wordt in artikel 1:1 van het Algemeen deel zoals bijgevoegd een volledig
overzicht gegeven van de begrippen die in de Wft aan de orde komen en zal
de definiëring daarvan plaatsvinden bij de desbetreffende nota's van
wijziging. Om vergelijkbare redenen zullen de reikwijdtebepalingen betreffende
het gehele wetsvoorstel in het algemeen deel worden opgenomen voor zover deze
bepalingen gelden voor het Deel Gedragstoezicht en het Deel Prudentieel toezicht.
Dit gebeurt vooralsnog door middel van een reservering voor de reikwijdtebepalingen
die eveneens in het kader van de adviesaanvraag over de delen 2 en 3 aan de
Raad zullen worden voorgelegd. Daardoor kunnen definitie- en reikwijdtebepalingen
worden behandeld tegelijk met het deel waarmee zij het meest samenhangen en
wordt het voorstel in lijn gebracht met het advies van de Raad.3.2.a. In het wetsvoorstel is ervoor gekozen om pensioenfondsen niet aan
te merken als financiële onderneming. Pensioenen komen als onderdeel
van arbeidsvoorwaarden tot stand en zijn daarmee verschillend van de marktproducten
van verzekeraars. Dit neemt niet weg dat pensioenfondsen als financiële
ondernemingen kunnen worden beschouwd. Dit betekent in elk geval dat de consistentie
van de specifieke pensioenwetgeving en generieke financiële marktenwetgeving
aandacht behoeft. Bij gelegenheid van de behandeling van de voorgenomen
Pensioenwet zal nadrukkelijk aandacht worden besteed aan de positie van het
toezicht op de uitvoering van de pensioenregelingen. Het voorstel voor de
Pensioenwet zal qua inhoud, structuur, niveau van regelgeving en terminologie
voor het prudentieel toezicht en het gedragstoezicht aansluiten bij dit wetsvoorstel,
tenzij er inhoudelijke redenen zijn om op pensioenterrein af te wijken. Dit
toezicht op pensioenfondsen zal wel in één wet worden geregeld,
uiteraard met uitzondering van het effectentypisch gedragstoezicht.3.2.b. Met «aldaar bedoelde situaties» in de toelichting op
artikel 1.1.a (1:1) wordt bedoeld dat op pensioenfondsen bepaalde gedragsnormen
van toepassing kunnen zijn waardoor zij zijn onderworpen aan het gedragstoezicht
van de Autoriteit Financiële Markten (AFM). Het betreft een aantal van
de in hoofdstuk 3.9 van deel 3 genoemde normen. Aan het advies van de Raad
is gevolg gegeven door de toelichting op artikel 1:1 op dit punt te verhelderen.3.3. Bij de totstandkoming van de Wet op het schadeverzekeringsbedrijf,
de voorganger van de huidige Wet toezicht verzekeringsbedrijf 1993, is
besloten ziekenfondsen niet aan het toezicht op basis van die wet te onderwerpen,
aangezien op dat moment al een wettelijk toezicht op ziekenfondsen bestond.
Met de invoering van de Zorgverzekeringswet zal naar verwachting per 1 januari
2006 aan die situatie een eind komen. De verzekeraars die de Zorgverzekeringswet
zullen uitvoeren zijn private verzekeringsondernemingen. Op deze verzekeraars
zal de Wft dan ook van toepassing zijn.4. Institutionele dualiteit van het functionele toezicht4.1. Definities gedragstoezicht en prudentieel toezichta. De artikelen 1.1.b en 1.1.c geven in het eerste
lid een definitie van gedragstoezicht respectievelijk prudentieel toezicht.
Gedragstoezicht is gericht op ordelijke en transparante financiële-marktprocessen,
zuivere verhoudingen tussen marktpartijen en zorgvuldige behandeling van consumenten;
prudentieel toezicht is gericht op de soliditeit van financiële ondernemingen
en het bijdragen aan de stabiliteit van de financiële sector.Volgens de memorie van toelichting betreffen deze bepalingen een beschrijving
van de inhoud van het prudentieel toezicht en het gedragstoezicht1. De inhoud van de beide bepalingen betreft echter veeleer
het doel van de beide vormen van toezicht. De Raad wijst in dit verband op
het commentaar van de Nederlandse Vereniging van Banken en van het Verbond
van Verzekeraars (hierna: NVB/VVV) op een voorontwerp van de Wft. In dat commentaar
wordt een onderscheid gemaakt tussen drie elementen: de omschrijving van het
terrein waarop toezicht zal worden uitgeoefend, de aanduiding van het doel
van het toezicht, en de toedeling van de toezichtbevoegdheid2. De Raad acht dit onderscheid verhelderend, en adviseert om deze drie
elementen in de beide bepalingen tot uitdrukking te brengen.b. Waar het gaat om de omschrijving in beide artikelen van het doel van
de beide vormen van toezicht, merkt de Raad op dat een aantal van de daar
gebruikte begrippen onbepaald is, terwijl de betekenis ervan ook niet duidelijk
wordt toegelicht. De memorie van toelichting maakt bijvoorbeeld niet duidelijk,
wat wordt bedoeld met «ordelijke en transparante financiële marktprocessen»
en «zuivere verhoudingen». De Raad adviseert de toelichting aan te vullen, en zo nodig het voorstel
aan te passen.c. In het verlengde van het voorgaande onderkent de Raad dat de toezichthouder
een zekere discretionaire ruimte nodig heeft om zijn taak te kunnen vervullen.
De memorie van toelichting stelt dienaangaande dat de toezichthouder «met
beleid» gebruik zal maken van zijn bevoegdheden3. De Raad wil dat niet op voorhand in twijfel trekken, maar mist niettemin
voorschriften over de voorwaarden voor en de grenzen van de taakvervulling
door de toezichthouder. Het betreft hier een onderwerp dat onder meer ook
voor de rechtspositie van de financiële ondernemingen en hun verhouding
tot de toezichthouder van groot belang is. De Raad is daarom van oordeel dat
in de Wft criteria voor de uitoefening van het toezicht niet gemist
kunnen worden. Hij adviseert het voorstel dienaangaande aan te passen.4.2. Onderlinge afstemmingWaar het wetsvoorstel kiest voor de verdeling van het
toezicht over twee toezichthouders is hun onderlinge afstemming van essentieel
belang voor de praktijk. Hoofdstuk 1.3 van het wetsvoorstel, betreffende de
samenwerking tussen de toezichthouders, is thans nog gereserveerd, in afwachting
van de delen 2 en 3.Bezien vanuit het belang van een goed toezicht als
zodanig, en de belangen van de financiële ondernemingen in het bijzonder,
vraagt de afstemming tussen de toezichthouders veel aandacht. De Raad begrijpt
dat het voornemen bestaat tot het voorzien in een zodanige regeling dat er
per financiële onderneming één toezichthouder is die de
vergunning verleent en die, in het verlengde daarvan, en naast de «eigen»
toezichttaak, tevens belast is met de algemene aspecten van het toezicht.
Bij dat laatste gaat het om algemene aspecten van bedrijfsvoering, zoals organisatiestructuur,
interne rapportagelijnen en beheerssystemen1,
die beide toezichthouders raken. Hij gaat ervan uit dat – ook –
de tekst van hoofdstuk 1.3 alsnog aan hem om advies zal worden voorgelegd.De Raad acht het van belang dat de wet ondubbelzinnig
bepaalt welke toezichthouder in welk geval de vergunningverlenende instantie
is. Hij wil thans over de inhoud van hoofdstuk 1.3 verder alvast opmerken
dat naar zijn oordeel ook de hoofdlijnen van de verhouding tussen de twee
toezichthouders – zoals de verdeling van taken en van het gebruik van
bevoegdheden jegens financiële ondernemingen, alsmede een voorziening
voor het geval van eventuele verschillen van opvatting tussen de beide toezichthouders –
in de wet zelf duidelijk zullen moeten worden geregeld. Op basis daarvan kan
eventueel een nadere technische uitwerking van de samenwerking plaatsvinden
in bijvoorbeeld een convenant tussen de beide toezichthouders. Het zou naar
het oordeel van de Raad uit een oogpunt van transparantie passend zijn dat
de Wft zelf daarvoor de grondslag biedt.4.1.a. Met de taakstellingsartikelen 1.1.b en 1.1.c (1:8 en 1:7) is een
drieledige opbouw beoogd waarin de elementen, ook genoemd in het commentaar
van de Nederlandse Vereniging van Banken en van het Verbond van Verzekeraars
(NVB/VvV) tot uitdrukking komen. Allereerst worden de doelstellingen van het
gedragstoezicht en het prudentieel toezicht aangegeven. Dit zijn ordelijke
en transparante financiële-marktprocessen, zuivere verhoudingen tussen
marktpartijen en zorgvuldige behandeling van consumenten, respectievelijk
soliditeit van financiële ondernemingen en het bijdragen aan de stabiliteit
van de financiële sector. De omschrijving van het terrein waarop toezicht
wordt uitgeoefend vindt plaats door te verwijzen naar de normen, gesteld bij
of krachtens de bijzondere delen. Dit element komt in de artikelen 1.1.b (1:8),
tweede lid, en 1.1.c (1:7), tweede lid, tot uitdrukking in de tussenzin: «op
de grondslag van het bij of krachtens dit deel en het deel 2 resp. deel 3
bepaalde». Ten slotte wordt in deze leden het toezicht aan de Autoriteit
Financiële Markten (AFM) resp. de Nederlandsche Bank (DNB) opgedragen.
In de memorie van toelichting is de passage met het woord «beschrijving»
geschrapt en in plaats daarvan ingegaan op de drie hierboven genoemde elementen.4.1.b. Aan het advies van de Raad is gevolg gegeven door een aantal begrippen
uit het taakstellingsartikel met betrekking tot de AFM toe te lichten. Ook
de toelichting op het prudentieel toezicht is aangevuld.4.1.c. Binnen het wetsvoorstel worden twee soorten bevoegdheden onderscheiden.
Ten eerste een beperkte, niet-algemene regelgevingsbevoegdheid die aan de
toezichthouder kan worden overgedragen en ten tweede bevoegdheden, gerelateerd
aan de toezichtuitoefening, die aan de toezichthouder worden geattribueerd.
Deze bevoegdheden betreffen: i) uitvoeringsbevoegdheden zoals vergunning-
en ontheffingverlening resp. intrekking; ii) bepaalde toezichthoudersbevoegdheden
van afdeling 5.2 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb); en iii) handhavingsbevoegdheden
d.w.z.de bevoegdheid tot het geven van een aanwijzing, tot het opleggen van
een last onder dwangsom of bestuurlijke boete, tot het benoemen van een curator
en het «in de ban doen» van een accountant of actuaris. De uitvoeringsbevoegdheden zijn in het wetsvoorstel ingekaderd zodat voorschriften
over de voorwaarden voor en de grenzen van de taakvervulling door de toezichthouder
niet noodzakelijk worden geacht. Een belangrijke functie zoals het toelaten
van financiële ondernemingen tot de gereguleerde markt is gegoten in
een gebonden bevoegdheid (zie artikel 1.6.1.a, eerste lid (1:82, eerste lid)).
Ook bepaalde ontheffingsbevoegdheden zijn niet vrij (zie artikel 1.6.1.a,
tweede lid (1:82, tweede lid)). De toezichthoudersbevoegdheden ingevolge de
Awb zijn evenmin ongeclausuleerd en hetzelfde geldt voor de handhavingsbevoegdheden.
Daarnaast heeft de toezichthouder zich bij de uitoefening te allen tijde te
houden aan de algemene beginselen van behoorlijk bestuur en is ten aanzien
van alle besluiten de toegang tot de rechter gegarandeerd. Ten slotte is van
belang er op te wijzen dat binnen het wetsvoorstel zeer terughoudend wordt
omgegaan met het toekennen van beoordelingsvrijheid bovenop beleidsvrijheid.
Ten aanzien van de over te dragen regelgevingsbevoegdheid kan worden opgemerkt
dat die zal worden ingekaderd in de desbetreffende algemene maatregel van
bestuur en dat voorts het bepaalde in de artikelen 1.1.e (1:11) en 1.1.f (1:12)
afdoende waarborgen biedt.4.2. Op de door de Raad gemaakte opmerkingen over het gereserveerde Hoofdstuk
1.3 (Samenwerking) zal worden ingegaan in het kader van deel 3.5. Bestuursstructuur van de toezichthouder5.1. Institutionele vormgevingDe Raad constateert dat de institutionele vormgeving
van beide twee toezichthouders van elkaar verschilt. DNB is een naamloze vennootschap
die nader is geregeld in de Bankwet, en die vanouds is belast met taken ten
aanzien van het monetaire beleid die de Bankwet haar opdraagt. Daarnaast heeft
DNB toezichttaken, na de fusie met de PVK ook die op het terrein van pensioenen
en verzekeringen. De AFM is een stichting, die alleen is belast met toezichttaken.
Artikel 1.1.d Wft bevat voorschriften over het bestuur en de raad van toezicht
van de AFM. De vraag dringt zich op waarom niet van de gelegenheid van dit
wetsvoorstel gebruik is gemaakt om de AFM een publiekrechtelijke vorm te geven,
en haar institutionele vormgeving geheel te regelen bij algemeen verbindend
voorschrift. In dit verband wijst de Raad er ook op dat de AFM een privaatrechtelijke
rechtspersoon is zonder eigen vermogen (zie ook punt 7.1 van dit advies).De Raad adviseert om in de toelichting op het bovenstaande
in te gaan en het wetsvoorstel zonodig aan te passen.5.2. De raad van toezicht van de AFMArtikel 1.1.d, derde lid, bepaalt dat de AFM een raad
van toezicht heeft. De taak van deze raad betreft het toezicht op het beheer.
Echter, ten aanzien van het financieel beheer bepaalt de Wft dat zowel de
begroting als de jaarrekening moeten worden voorgelegd aan de minister van
Financiën, ter verkrijging van diens instemming (artikel 1.2.a, vierde
lid, respectievelijk artikel 1.2.d, zesde lid). Voorts bepaalt artikel 1.2.j
dat de toezichthouder verplicht is een overlegorgaan in te stellen, met name
voor aangelegenheden van financieel beheer (begroting en jaarrekening). Dit
alles roept de vraag op of de positie van de raad van toezicht van de AFM
voldoende sterk zal zijn om zijn taak adequaat te verrichten. In dit verband
verdient ook de aandacht dat deze raad een voordracht kan doen voor de benoeming
van leden van zijn raad en van het bestuur van de AFM. Deze voordracht is
echter niet bindend, terwijl de Wft de raad geen verdere (rechtspositionele)
bevoegdheden toekent ten aanzien van het bestuur. Voorts wijst het college
op artikel 1.2.n, dat een taakverwaarlozingsregeling bevat waarin alleen de
minister van Financiën, en niet (ook) de raad van toezicht wordt genoemd.De Raad adviseert in de toelichting in te gaan op de
hiervoor opgeworpen vraag naar de sterkte van de positie van de raad van toezicht
van de AFM, in zijn relatie tot het bestuur van de AFM enerzijds en de minister
van Financiën anderzijds.5.3. Zittingsduur bestuursleden AFMIngevolge het wetsvoorstel kunnen leden van het bestuur
en van de raad van toezicht van de AFM onbeperkt worden herbenoemd. De Vereniging
van Effectenbezitters (VEB) pleit ervoor een maximale zittingsduur op te nemen.
In de toelichting wordt aangegeven dat de mogelijkheid tot herbenoeming
mede met het oog op de corporate governance code nog eens op haar wenselijkheid
wordt bezien1. Mede gelet op de kabinetsreactie2 op deze code acht de Raad het passend dat een limitering
van de herbenoeming in het wetsvoorstel wordt opgenomen.5.4. Representatieve organisatiesOp grond van artikel 1.1.e, eerste lid, dient de toezichthouder
bij de vaststelling van algemeen verbindende voorschriften representatieve
organisaties te raadplegen. Volgens de toelichting bepaalt de toezichthouder
zelf wie als representatieve organisatie kan worden aangemerkt3.De Raad adviseert om toe te lichten, welke criteria
gehanteerd zullen moeten worden om te bepalen welke organisaties als representatief
aangemerkt worden.5.5. OverlegorgaanArtikel 1.2.j voorziet in een overlegorgaan. Volgens de artikelsgewijze
toelichting wordt hiermee uitvoering gegeven aan het voornemen om de toezichthouder
te verplichten om een adviserend panel in te stellen4.De Raad beveelt aan in de toelichting in te gaan op de praktische invulling
van een dergelijk overlegorgaan, zoals het bepalen van de kring van organisaties
van waaruit het panel wordt gevormd. Daarbij ware ook in te gaan op de verhouding
tussen het overlegorgaan en de representatieve organisaties, bedoeld in artikel
1.1.e, eerste lid.Voorts wijst de Raad op het woord «resultaten» in het derde
lid van deze bepaling. Niet duidelijk is, of hier gedoeld wordt op hetgeen
is besproken of op hetgeen als actie volgt uit het besprokene. Hij adviseert
dit te verduidelijken.5.1. De toelichting is op dit punt aangevuld. Voor de privaatrechtelijke
vormgeving van de AFM bestaat een historische verklaring. De AFM komt voort
uit de Stichting Toezicht Effectenverkeer, die oorspronkelijk door de markt
zelf is opgericht. Er bestaat thans geen aanleiding om de AFM om te vormen
tot een publiekrechtelijk zelfstandig bestuursorgaan. De aansturingsrelatie
tussen de minister en de AFM wordt niet bepaald door de vormgeving van de
toezichthouder (privaatrechtelijk of publiekrechtelijk). De bevoegdheden die
aan de minister jegens de toezichthouder bij bijzondere wet zijn toegekend,
het onderhavige wetsvoorstel, zijn hiervoor namelijk bepalend. Bovendien geldt
als uitgangspunt bij het wetsvoorstel om het aantal vernieuwende elementen
naast de kanteling van het toezicht beperkt te houden. Een omvorming van de
AFM tot een publiekrechtelijk ingericht bestuursorgaan strookt hier niet mee.
Een publiekrechtelijke positionering van de AFM zou een onderscheid creëren
ten opzichte van de privaatrechtelijke vormgeving van DNB. Een gelijke positionering
van beide pijlers in het financieel toezichtmodel verdient de voorkeur. Ook
de positie in internationaal verband (bijvoorbeeld in Duitsland en Engeland
is gekozen voor een private rechtsvorm) is van belang.5.2. De opmerkingen van de Raad hebben aanleiding gegeven de taak van
de raad van toezicht in artikel 1.1.d (1:10) te verduidelijken. Voorts is
de toelichting aangepast en aangevuld. De raad van toezicht heeft tot taak
toe te zien op het doelmatig en doeltreffend functioneren van het bestuur,
in het bijzonder ten aanzien van het financieel beheer, en het bestuur met
raad terzijde te staan. Treden in individuele ingevallen van toezicht kan
de raad van toezicht niet. De taken van de raad van toezicht en die van de
minister overlappen elkaar niet, ze vullen elkaar aan. De raad van toezicht
is een zuiver intern orgaan van toezichthouder, de minister is een publiekrechtelijk
orgaan. Een goed voorbeeld van de verdeling van verantwoordelijkheden tussen
de verschillende actoren betreft het jaarlijkse besluitvormingstraject van
de begroting van de AFM. In dat besluitvormingstraject is statutair een belangrijke
rol weggelegd voor de raad van toezicht en het overlegpanel van de toezichthouder
en een representatieve vertegenwoordiging van onder toezicht staande ondernemingen.
Het overlegpanel wordt over de begrotingsstukken door het bestuur geraadpleegd
en heeft daarin een adviserende en informatieve rol. De raad van toezicht
beslist intern over vaststelling van de begroting. Na vaststelling door de
raad van toezicht wordt de begroting aan de minister gezonden met het oog
op het verkrijgen van diens publiekrechtelijke instemming. 5.3. Het advies van de Raad op dit punt is gedeeltelijk overgenomen. In
het wetsvoorstel wordt geregeld dat de leden van de raad van toezicht van
de AFM (benoemingstermijn vier jaar) ten hoogste tweemaal kunnen worden herbenoemd.
Dit sluit aan bij hetgeen ten aanzien van de benoeming van leden van de raad
van commissarissen in de corporate governance code («code Tabaksblat»)
is geregeld. De code bevat geen bepaling ten aanzien van de herbenoeming van
bestuurders en geeft dus geen aanleiding de mogelijkheid tot herbenoeming
van de leden van het bestuur van de AFM te beperken. Wel geldt dat een herbenoeming
van een bestuurslid pas plaatsvindt na zorgvuldige afweging. Het advies van
de Raad geeft voorts aanleiding te bezien of het wenselijk is de mogelijkheid
tot herbenoeming van de leden van de raad van commissarissen van DNB wettelijk
te beperken. Dit zal in de komende periode zijn beslag krijgen.5.4. De opmerkingen van de Raad hebben er toe geleid dat in artikel 1.1.e
(1:11) de term «representatieve organisaties» is vervangen door:
een daarvoor in aanmerking komende vertegenwoordiging van onder zijn toezicht
staande ondernemingen. Ook is de toelichting aangepast en aangevuld. Beoogd
is hiermee beter tot uitdrukking te brengen dat de toezichthouder een representatieve
vertegenwoordiging van alle terzake belanghebbende onder toezicht staande
ondernemingen in staat moet stellen hier zienswijzen kenbaar te maken over
de algemeen verbindende voorschriften. Zo zullen voorschriften die betrekking
hebben op het gedrag van verzekeraars aan representatieve brancheorganisaties
van verzekeraars (Verbond van Verzekeraars) moeten worden voorgelegd of rechtstreeks
aan verzekeraars zelf. Beleggingsondernemingen en pensioenfondsen bijvoorbeeld
zullen in dat geval, afhankelijk van de inhoud en strekking van de voorschriften,
in beginsel niet behoeven te worden geraadpleegd. Bij de raadpleging kan de
toezichthouder de voorgenomen algemeen verbindende voorschriften overigens
bekend maken via zijn website en elektronische berichten, waardoor een nog
bredere groep kan worden bereikt.5.5. In de toelichting is nader ingaan op de praktische invulling van
het overlegpanel. Wat betreft de verhouding met artikel 1.1.e (1:11), eerste
lid, zij opgemerkt dat bedoeld artikel betrekking heeft op raadpleging van
een beperkte kring van onder toezicht staande ondernemingen. Alleen (een representatieve
vertegenwoordiging van) onder zijn toezicht staande ondernemingen die belanghebbend
zijn bij de voorgenomen algemene verbindende voorschriften behoeven te worden
geraadpleegd. In het overlegpanel zijn daarentegen, gelet op de breedte van
de aldaar de te bespreken onderwerpen, in beginsel de onder toezicht staande
ondernemingen uit alle sectoren waarop de toezichthouder toezicht uitoefent
belanghebbend en derhalve vertegenwoordigd. Verder wijst de Raad terecht op
de onduidelijke betekenis van het woord «resultaten». Deze onduidelijkheid
is weggenomen.In artikel 1.2.j (1:22) is voorts een nieuw lid opgenomen dat bepaald
dat het panel twee keer per jaar bijeen moeten komen.6. Verhouding minister van Financiën – toezichthouders6.1. Toezicht op toezichtDe minister van Financiën is belast met het «toezicht
op het toezicht». De Wft geeft de minister een aantal belangrijke bevoegdheden,
zoals die inzake regelgeving (intrekking algemeen verbindende voorschriften
van de toezichthouder), de begroting en de jaarrekening (AFM) respectievelijk
de verantwoording (DNB), de benoeming en het ontslag van bestuurders van de
AFM en wijziging van de statuten van de AFM. De wijze waarop de minister die
bevoegdheden zal hanteren, zal gekenmerkt blijven als «toezicht op afstand»1. De toezichthouders zijn onafhankelijk en de minister
zal slechts onderzoek doen, indien zijn verantwoordelijkheid op afstand dat
vereist1.De Raad adviseert in de toelichting nader in te gaan
op de in de wet neergelegde waarborgen voor de toezichthouders voor het behoud
van evenwicht tussen hun verantwoordelijkheid en die van de minister, en op
de wijze waarop een eventueel verschil van inzicht of een conflict tussen
hen en de minister zal kunnen worden opgelost zonder afbreuk te doen aan dat
evenwicht.6.2. Informatieverstrekking aan de ministerArtikel 1.2.m, tweede lid, bevat voorschriften over de informatieverstrekking
door de toezichthouder aan de minister. Deze bepaling bevat een dubbele uitzondering:
door de tussenzin in de aanhef, die verwijst naar artikel 1.5.1.a, en door
de uitzondering onder letter a. Daar komt nog bij dat het begrip «vertrouwelijk»
in artikel 1.5.1.a niet is gedefinieerd. Daarmee is artikel 1.2.m, tweede
lid, moeilijk leesbaar, en is niet direct duidelijk op welke informatie de
minister wél aanspraak heeft. Ook is niet duidelijk of en in hoeverre
Europese richtlijnen hier restricties bieden die moeten doorwerken in de Nederlandse
wetgeving en bestuurspraktijk. De artikelsgewijze toelichting biedt hier evenmin
houvast, omdat daarin slechts wordt verwezen naar bestaande sectorale wetten.De Raad adviseert in de toelichting op het voorgaande
in te gaan, en het voorstel zo nodig aan te passen.6.3. Ministeriële verantwoordelijkheid en het verstrekken van inlichtingen
aan de KamersIn het verlengde van het voorgaande vraagt de Raad
de aandacht voor de verantwoordingsplicht van de minister van Financiën
jegens de Kamers der Staten-Generaal, bezien in verband met de geheimhoudingsverplichtingen
in Europese en nationale wetgeving (zie voor het onderwerp informatieverstrekking
ook punt 9.2 van dit advies). Zeker waar het betreft het gedragstoezicht door
de AFM – een instelling met een taakveld dat sterk in ontwikkeling is,
en waarvan het functioneren nog verder gestalte moet krijgen – moet
er rekening mee worden gehouden dat de ministeriële verantwoordelijkheid
voor de toezichthouder in de Kamers aan de orde kan komen. In het bijzonder
bij de besluitvorming in verband met dreigende taakverwaarlozing klemt de
vraag, op basis van welke informatie de minister besluit één
of meer onderdelen van de taak van de toezichthouder zelf uit te voeren of
door de andere toezichthouder te laten uitvoeren. In de toelichting wordt
gesteld dat de minister zijn bevindingen en conclusies naar aanleiding van
hem ter beschikking staande vertrouwelijke informatie aan de Tweede Kamer
kan meedelen1. De Raad acht het niet aannemelijk
dat daarmee kan worden volstaan in het licht van het gestelde in de toelichting:
«De minister dient toe te zien op de uitvoering van de toezichtwetgeving
en moet zich een juist oordeel kunnen vormen over de wijze waarop de toezichthouder
de wet uitvoert of heeft uitgevoerd. De minister moet tevens kunnen ingrijpen
indien een toezichthouder niet opereert zoals minister en parlement voor ogen
stond toen het toezicht aan die toezichthouder werd opgedragen»2.De Raad adviseert hierop in te gaan.6.4. Regelgevinga. Op grond van artikel 1.1.e, eerste lid, heeft de toezichthouder regelgevende
bevoegdheid. Voor zelfstandige bestuursorganen geldt dat het vaststellen van
algemeen verbindende voorschriften, gelet op de beperkte democratische controle,
beperkt dient te zijn tot het stellen van regels van technische of organisatorische
aard (Ar 124f). In lijn daarmee onderschrijft de toelichting het uitgangspunt
dat de regelgevende bevoegdheid van de toezichthouders wordt ingekaderd en
toegespitst op onderdelen die technisch of organisatorisch van aard zijn of
samenhangen met de uitvoering van het toezicht.Naar het oordeel van de Raad dient deze begrenzing
van de regelgevende bevoegdheid van de toezichthouder in het wetsvoorstel
zelf te worden opgenomen. Hij adviseert artikel 1.1.e aan te passen.b. Artikel 1.1.f, eerste en tweede lid, geeft de minister de bevoegdheid
om te interveniëren in de uitoefening van de regelgevende bevoegdheid
door de toezichthouders. De minister kan door de toezichthouder vastgestelde
algemeen verbindend voorschriften intrekken, en daarvoor, tijdelijk, een ministeriële
regeling in de plaats stellen. Volgens de toelichting is een goedkeuringsbevoegdheid
van de minister niet nodig, omdat het gaat om regels van «vooral»
technische, organisatorische aard. Derhalve wordt voorzien in «een aanvullende
mogelijkheid voor ministeriële controle»3.De Raad acht de toelichting in deze niet overtuigend,
en de voorgestelde constructie niet wenselijk. De nu voorgestelde interventiemogelijkheid
leidt tot verschuiving van de regelgevende bevoegdheid van de toezichthouder
naar de minister. Daarnaast zijn de rechtsgevolgen van de intrekking door
de minister van door de toezichthouder vastgestelde algemeen
verbindend voorschiften niet duidelijk.De Raad adviseert artikel 1.1.f te wijzigen in een
preventieve toets, in de vorm van een goedkeuringsrecht van de minister, en
daarbij de criteria op te nemen voor de uitoefening door de minister van de
desbetreffende bevoegdheid.6.5. Financiële stukkenDe begroting (artikel 1.2.a) en de jaarrekening (artikel
1.2.d.) resp. verantwoording (artikel 1.2.e) moeten ter verkrijging van instemming
worden voorgelegd aan de minister. Er is voor het begrip «instemming»
gekozen in plaats van «goedkeuring», omdat het hier gaat om beslissingen
met uitsluitend interne werking, zodat het geen besluit betreft in de zin
van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb). De toelichting gaat niet
in op de rechtsgevolgen van onthouden van instemming. In dit verband verdient
het de aandacht dat de bestuursrechtelijke verweermogelijkheden van de toezichthouder
op grond van artikel 1.2.p zijn beperkt.De Raad adviseert in de toelichting nader in te gaan
op de rechtsgevolgen van het onthouden van instemming, en op de rechtvaardiging
voor het niet toekennen aan de toezichthouder van een beroepsrecht tegen de
hier bedoelde beslissing van de minister.6.6. AansprakelijkheidDoor het wetsvoorstel wordt het toezicht op de financiële
ondernemingen op nieuwe leest geschoeid. Per saldo zal het toezicht worden
versterkt en waar nodig uitgebreid. Deze toename van toezicht betekent dat
het risico toeneemt op aansprakelijkstelling van de toezichthouder voor de
wijze waarop deze zijn taak heeft vervuld. Uit de toelichting komt niet naar
voren of dit is onderkend.De Raad adviseert daarom in de toelichting in te gaan
op het risico van aansprakelijkstelling van de toezichthouder, en op de wijze
waarop de financiële gevolgen voor een eventuele aansprakelijkstelling
kunnen en zullen worden opgevangen.6.1.In de toelichting wordt nader ingegaan op de waarborgen voor de AFM voor
het behoud van evenwicht tussen haar verantwoordelijkheid en die van de minister.
Deze waarborgen bestaan allereerst eruit dat de minister geen onbeperkte bevoegdheden
jegens de AFM heeft. Het gaat om bevoegdheden terzake van algemene, niet op
individuele gevallen van toezichtuitoefening betrekking hebbende aangelegenheden.
De minister heeft geen bevoegdheden om in te grijpen in de dagelijkse praktijk
van het toezicht, ook niet door middel van het geven van een aanwijzing. Als
er sprake is van een ernstige verwaarlozing van de toezichttaak, heeft de
minister wel de mogelijkheid om ten behoeve van de continuïteit in het
toezicht zelf de noodzakelijke voorzieningen te treffen. In de tweede plaats
is de beslissingsruimte die de minister heeft bij de uitoefening van de bevoegdheden
toegespitst. Zo is weigering van ministeriële instemming met een statutenwijziging
alleen aan de orde als de statuten als gevolg van die wijziging onvoldoende
in overeenstemming zijn met de wet, geen waarborg vormen voor onafhankelijk
taakuitoefening of strijdig zijn met het algemeen belang.6.2. Naar aanleiding van de opmerkingen van de Raad zijn in het tweede
lid van artikel 1.2.m (1:25) enkele tekstuele wijzigingen aangebracht, ten
einde de leesbaarheid van het lid te verbeteren. Van belang is de notie dat
de geheimhoudingsbepalingen in de verschillende Europese richtlijnen geen
ruimte laten voor een algemene informatieplicht van de toezichthouders jegens
de minister. Slechts een restrictieve verplichting tot het verstrekken van
bepaalde informatie is mogelijk. De geheimhoudingsplicht van de toezichthouder,
neergelegd in artikel 1.5.1.a (1:72), bepaalt tezamen met de onderdelen a
tot en met c van het onderhavige tweede lid de grenzen van de verplichting
van de toezichthouder om gegevens te verstrekken aan de minister. Onderdelen
a en b zijn goeddeels gebaseerd op Europese richtlijnen. Het betreft de artikelen
16, eerste lid, tweede alinea, van de derde richtlijn schadeverzekering1, 16, eerste lid, tweede alinea, van de richtlijn levensverzekering2, 25, eerste lid, tweede alinea, van de richtlijn beleggingsdiensten3, artikel 30, eerste lid, tweede alinea, van de richtlijn
banken4 en 50, tweede lid, tweede alinea van
de richtlijn beleggingsinstellingen.5 Ook onderdeel
c kent zijn basis in dezelfde artikelen van de richtlijnbepalingen.
De toelichting bij artikel 1.2.m (1:25) is in deze zin aangevuld.6.3. Met betrekking tot het toezicht door de minister op de taakuitoefening
door de toezichthouder en de verantwoording daarover aan de Tweede Kamer kan
het volgende worden opgemerkt. De toezichthouder moet zich houden aan de wettelijke
regels en moet zorgen voor een adequate uitvoering van zijn taken. Door de
minister zal moeten worden nagegaan of dit ook het geval is.De ministeriële verantwoordelijkheid is echter in zoverre ingeperkt
dat het toezicht in individuele gevallen (vergunningen, verklaringen van geen
bezwaar) tot de competentie van de toezichthouder behoort. Verder zijn er
de geheimhoudingsbepalingen, welke zijn ingegeven door Europese regelgeving
en waar de Raad aandacht voor vraagt, die er aan in de weg staan dat vertrouwelijke
informatie uit de toezichtpraktijk ter beschikking kan worden gesteld aan
de minister en het parlement. Om dit te compenseren bevat dit wetsvoorstel
onder meer de volgende voorzieningen om na te gaan of de toezichthouder goed
functioneert. De toezichthouder is binnen het kader van het hierboven besproken
artikel 1.2.m (1:25) verplicht aan de minister de gevraagde informatie te
verstrekken die nodig is om na te gaan of de toezichthouder de wet goed uitvoert.
De minister kan aan die informatie ontleende bevindingen en conclusies aan
de Kamer mededelen, voor zover deze gegevens niet vertrouwelijk zijn. De toezichthouder
is voorts gehouden jaarlijks een jaarverslag op te stellen waarin de taakuitoefening
en het daarbij gevoerde beleid wordt beschreven. Het jaarverslag wordt toegezonden
aan de minister, die vervolgens een afschrift een aan de Tweede Kamer stuurt.
De informatie in het jaarverslag kan van belang zijn voor het beleidsproces
van minister en Kamer. Ook heeft de AFM naast een bestuur een raad van toezicht
die belast is met toezicht op het doelmatig en doeltreffend functioneren van
het bestuur, in het bijzonder ten aanzien van het financieel beheer. Hierdoor
bestaat er een vorm van interne controle van waaruit een preventieve en corrigerende
werking uitgaat. DNB heeft hiervoor de raad van commissarissen. De leden van
het bestuur en de raad van toezicht van de AFM worden bij koninklijk onderscheidenlijk
ministerieel besluit voor ten hoogste vier jaren benoemd. Ten slotte kent
het wetsvoorstel de minister de bevoegdheid toe om indien de toezichthouder
niet op zijn taak berekend blijkt, hetgeen blijkt uit verwaarlozing van zijn
taak, in te grijpen.6.4.a. De Raad merkt op dat het vaststellen van algemeen verbindende voorschriften
door zelfstandige bestuursorganen beperkt dient te zijn en dat in de toelichting
dit uitgangspunt weliswaar wordt onderschreven door te vermelden dat deze
regels zullen worden ingekaderd en toegespitst op onderwerpen die technisch
of organisatorisch van aard zijn of samenhangen met de uitvoering van het
toezicht, maar dat een dergelijke begrenzing tot uitdrukking dient te komen
in artikel 1.1.e (1:11). Genoemd artikel betreft de te volgen procedure ingeval
er sprake is van overdracht van regelgevende bevoegdheid, bestaande uit het
consulteren van de sector en het onverwijld verzenden van een afschrift aan
de minister. Het artikel is niet de overdrachtsbasis voor regelgevende bevoegdheid.
Als er sprake is van een dergelijke overdracht zal de basis te vinden zijn
in een algemene maatregel van bestuur. In die algemene maatregel van bestuur
zal dan ook telkens de regelgevende bevoegdheid worden ingekaderd en toespitst
op de hierboven genoemde onderwerpen. Wettelijke begrenzing vindt dus plaats,
echter niet in het conditionele en procedurele artikel 1.1.e (1:11).6.4.b. Onder de Wft zal in beperkte mate regelgevende bevoegdheid kunnen
worden overgedragen aan de toezichthouders. Deze regelgeving zal worden ingekaderd
en toegespitst op de in 6.4.a genoemde onderdelen. In lijn met Aanwijzing
124f is geen goedkeuringsbevoegdheid opgenomen. Wel is voorzien in een mogelijkheid
voor ministeriële controle. Deze constructie is – mede naar aanleiding
van de wens vanuit de sector – opgenomen om de toezichthouderregels
te kunnen toetsen op: i) juiste interpretatie van de overdrachtsgrondslag;
ii) richtlijnconforme implementatie; en iii) noodzakelijkheid van administratieve
lasten die met de toezichthouderregels gepaard gaan. Met deze regeling heeft de minister de mogelijkheid om sneller in te grijpen
dan in de huidige wetgeving het geval is. Er hoeft immers niet gewacht te
worden op een rechterlijke uitspraak.Met betrekking tot de eerste reden kan worden opgemerkt dat een dergelijke
constructie niet noodzakelijk is om eventuele grondslagverlating te kunnen
toetsen. Dit is en blijft altijd ook een bevoegdheid van de rechter, die kan
beslissen een bepaalde regeling in een bepaald geval buiten toepassing te
laten of zelfs geheel onverbindend te verklaren. Met de opgenomen constructie
wordt meer dan alleen het signaal afgegeven dat met het overdragen van regelgevende
bevoegdheid niet ook de verantwoordelijkheid voor deze regels geheel uit handen
wordt gegeven: de minister kan altijd toetsen op eventuele grondslagverlating.
Ook met het oog op de implementatieverplichting van internationale regelgeving
die op de minister en niet op de toezichthouder rust, is een toets hierop
noodzakelijk. De Aanwijzingen voor de regelgeving (AR) schrijven slechts een
goedkeuringsbevoegdheid voor bij overdracht van algemene regelgevende bevoegdheid.
Gelet op eerdergenoemde toespitsing zal daarvan onder de Wft geen sprake zijn.Hoewel het niet in lijn is met de AR, verzetten de AR zich er niet tegen
een goedkeuringsbevoegdheid op te nemen bij overdracht van niet algemene regelgevende
bevoegdheid. Om tweeërlei reden is dit niet wenselijk. De belangrijkste
daarvan is dat een goedkeuringsbevoegdheid zich niet beperkt tot bepaalde
onderwerpen (zoals bijvoorbeeld grondslagverlating en richtlijnimplementatie)
maar zich uitstrekt tot de gehele regeling. Op het ministerie van Financiën
ontbreekt echter de expertise om de doorgaans technische voorschriften op
juistheid te toetsen. Dit kan worden geïllustreerd aan de hand van de
Regeling voorziening veroudering ziektekostenverzekeringen1 waarin rekenschema's zijn opgenomen die zonder actuariële expertise
niet inhoudelijk te beoordelen zijn. De invulling van de goedkeuringsbevoegdheid
door middel van het geven van een marginale «goedkeuringsstempel»,
zonder inhoudelijke beoordeling van de regeling wordt onwenselijk geacht en
doet geen recht aan de beoogde zwaarte van het instrument. Eerst als de benodigde
econometrische en actuariële kennis op het gebied van de financiële
markten op het departement is ingebed, kan tot introductie van het goedkeuringsrecht
worden overgegaan. Daarbij kan overigens nog wel worden opgemerkt dat het
verspilling van materiedeskundigheid zou zijn om de benodigde expertise, die
onontbeerlijk is voor een goede toezichtuitoefening, ook op het ministerie
te beleggen (zie opmerkingen in die zin tijdens het door het Ministerie van
Financiën georganiseerde seminar over – onder meer – het
niveau van regelgeving in de voorgenomen Wft2).De tweede reden is er in gelegen dat met het invoeren van een goedkeuringsrecht
nog niet is gewaarborgd dat toezichthouderregels geen onredelijke belasting
voor financiële ondernemingen tot gevolg mogen hebben. Het voorgestelde
artikel 1.1.f (1:12) geeft een extra impuls aan de bewustwording van administratieve
lasten bij de toezichthouder en komt daarmee tegemoet aan kritiek uit de financiële
sector en het kabinetsvoornemen om een reële lastenvermindering te bereiken.
Het advies artikel 1.1.f (1:12) te wijzigen in een preventieve toets doet
dan ook geen recht aan de inspanningen de administratieve lasten over de volle
breedte van de financiële markten terug te dringen.De opmerking van de Raad dat de voorgestelde interventiemogelijkheid leidt
tot een ongewenste verschuiving van regelgevende bevoegdheid van de toezichthouder
naar de minister, kan ik niet plaatsen in het licht van het gehanteerde uitgangspunt
van terughoudendheid met delegatie van regelgeving. Een verschuiving vindt
enkel plaats bij geconstateerde overschrijding van de delegatiegrondslag,
onjuiste implementatie van internationale regels of onredelijke administratieve
belasting. Niet alleen ga ik er vanuit dat een formele interventie niet regelmatig
aan de orde zal zijn (zie ook het eerste lid waarin is bepaald «na overleg»),
ook vindt geen blijvende verschuiving van regelgevende bevoegdheid naar het
niveau van ministeriële regelingen plaats. Immers, op grond van het derde
lid dient de minister in geval van interventie zo spoedig mogelijk een voordracht
tot wijziging van de desbetreffende algemene maatregel van bestuur te doen.
Het ligt daarbij voor de hand de materie dan ofwel te regelen bij die algemene
maatregel van bestuur of de delegatiegrondslag aan te scherpen
en de nieuwe, inhoudelijk meer beperkte bevoegdheid vervolgens over te dragen
aan de toezichthouder. Van een blijvende verschuiving naar de minister zal
doorgaans dan ook geen sprake zijn.Het gevolg van de intrekking van bepaalde toezichthouderregels door de
minister zal zijn dat voor die bepaalde regel een nieuwe regel in de plaats
wordt gesteld. Van een vernietiging is dus geen sprake. Door het opnemen van
een termijn waarbinnen de minister gebruik dient te maken van zijn bevoegdheid,
wordt voorts aan het bezwaar van rechtsonzekerheid tegemoet gekomen.6.5. In de toelichting is nader ingegaan op de gevolgen van het onthouden
van instemming door de minister. Voorts wordt ingegaan op het niet toekennen
van een beroepsrecht op dit punt aan de toezichthouder. Als de minister niet
instemt met een begroting, jaarrekening of verantwoording heeft dit als voornaam
rechtsgevolg dat de toezichthouder niet gerechtigd zal zijn om de kosten van
het toezicht door te berekenen aan onder toezicht staande ondernemingen. Ingevolge
artikel 1.2.k (1:23) kunnen namelijk uitsluitend kosten worden doorberekend
die gebaseerd zijn op de begroting waarmee de minister heeft ingestemd of
op het exploitatiesaldo, dat gegrond is op de jaarrekening of verantwoording
waarmee de minister heeft ingestemd. Een ander belangrijk gevolg van onthouden
van instemming met de begroting, jaarrekening of verantwoording is dat uitgaven
of inkomsten van de toezichthouder alsdan een rechtmatige basis ontberen.Er is niet voor gekozen een bestuursrechtelijk beroepsrecht toe te kennen
aan de toezichthouder. De volgende motieven liggen hieraan te grondslag. Allereerst
zou een beroepsgang niet passen in de begroting- en verantwoordingcyclus.
Zo moet een begroting worden ingediend voor 1 december in het jaar voorafgaand
aan het begrotingsjaar. In de loop van de maand december beslist de minister
vervolgens over instemming. Zou er tegen de beslissing van minister beroep
openstaan, dan zou het tot ver in begrotingsjaar kunnen duren alvorens er
duidelijkheid bestaat, onder meer bij de sector, over de rechtmatigheid van
het besluit inzake instemming, met alle gevolgen van dien. Daarnaast past
het niet bij de interbestuurlijke verhouding tussen de minister en de toezichthouder
om een conflict over de instemming met de begroting, jaarrekening of verantwoording
voor te leggen aan een rechter. Volgens vaste praktijk vindt er nauwgezet
informeel overleg plaats over een ontwerp van de begroting, jaarrekening of
verantwoording, alvorens het document wordt vastgesteld en ter goedkeuring
wordt voorgelegd aan de minister. Eventuele verschillen van inzicht over de
begroting of verantwoording kunnen in die voorbereidingsfase al aan de orde
komen en tot een voor beide bestuursorganen bevredigende oplossing leiden.
Mocht dit laatste niet het geval zijn, dan is het de minister die bij zijn
besluitvorming omtrent instemming de knoop doorhakt. Overigens toetst de minister
de vastgestelde begroting of jaarrekening uitsluitend met het oogmerk om na
te gaan of er sprake is van strijd met recht of het algemeen belang.Wel hebben de opmerkingen van de Raad aanleiding gegeven de procedure
inzake de instemming met de begroting te herzien, in die zin dat de toezichthouder
een mogelijkheid wordt geboden om een dreigende onthouding van instemming
met de begroting te voorkomen. Als de minister constateert dat er reden is
instemming te onthouden met een begroting vanwege strijd met het recht of
het algemeen belang, stelt hij de toezichthouder eerst in de gelegenheid een
aangepaste begroting in te dienen. Pas als de begroting, nadat een mogelijkheid
tot aanpassing is geboden, nog steeds de geconstateerde onvolkomenheden vertoont,
kan de minister tot weigering van de instemming overgaan. Voorts is ook een
voorziening opgenomen voor het geval waarin de minister nog niet heeft ingestemd
met de begroting wanneer het begrotingsjaar aanbreekt, zodat de toezichthouder
in de eerste maanden van dat begrotingsjaar zo nodig toch verplichtingen kan
aangaan en uitgaven kan doen. Het begrotingsartikel geldt voor beide financiële
toezichthouders.6.6. Op het risico van aansprakelijkstelling van de toezichthouder is
ingegaan op pagina 49 van het algemeen deel van de memorie van toelichting.
Overigens betreft het een onderwerp waar de Raad terecht aandacht voor vraagt.
De recente uitspraak van het Gerechtshof te Den Haag inzake Vie d'Or1 bevestigt dit. Ik ben dan ook voornemens
dit onderwerp naar aanleiding van deze ontwikkelingen nader te analyseren
en indien nodig maatregelen te nemen.7. Financieel beheer7.1. Eigen vermogen van de toezichthouderDe Wft voorziet niet in de mogelijkheid van een eigen
vermogen voor de toezichthouder als zodanig. Niet duidelijk is waarom niet
de mogelijkheid wordt gecreëerd om, binnen bepaalde grenzen ter voorkoming
van een onrechtvaardige lastenverdeling op langere termijn, in geval van een
positief exploitatiesaldo een eigen vermogen of een egalisatiereserve te vormen.
Op deze wijze kunnen grote schommelingen in de omslagtarieven worden voorkomen.
Bovendien kan het de toezichthouder als zodanig mogelijk gemaakt worden om
grotere investeringen te doen zonder dat dit direct met sterke omslagstijgingen
gepaard gaat.De Raad adviseert om op het bovenstaande in de toelichting
in te gaan en artikel 1.2.f zo nodig aan te passen.7.2. Doorberekening kostena. Uit artikel 1.2.k, eerste lid, vloeit voort dat bepaalde kosten voor
rekening komen van de rijksbegroting. De Raad adviseert in de toelichting
uiteen te zetten om welke kosten het daarbij gaat. Uit artikel 1.2.k vloeit
tevens voort dat het merendeel van de kosten ten laste komt van de onder toezicht
gestelden. De Raad adviseert om in de toelichting een uiteenzetting te geven
van de maatstaven die gehanteerd worden bij het omslaan van de kosten over
de rijksbegroting respectievelijk de onder toezicht gestelde financiële
ondernemingen. Daarbij ware te betrekken dat met het toezicht op de financiële
markten ook een algemeen belang is gediend, zodat de vraag rijst of en dat
consequenties dient te hebben voor de bekostiging van het toezicht.b. Volgens de toelichting vallen onder het begrip «kosten»
in artikel 1.2.k, eerste lid, zowel de integrale kosten die verband houden
met het verrichten van de toezichtwerkzaamheden als de kosten van overhead
en van uitvoeringstoetsen1.Thans bestaat de mogelijkheid om kosten door te berekenen
alleen in de Wet toezicht effectenverkeer 1995 (hierna: Wte 1995) (artikel
42), de Wet toezicht kredietwezen 1992 (hierna: Wtk 1992) (artikel 86) en
de Wet toezicht beleggingsinstellingen (hierna: Wtb) (artikel 28). De mogelijkheid
om de kosten door te berekenen wordt in de Wft derhalve verruimd.De Raad adviseert om deze verruiming toe te lichten
en om in dit verband een vergelijking te trekken met andere toezichthouders
zoals de Nederlandse Mededingingsautoriteit, die de kosten niet kan doorberekenen.De Raad adviseert voorts in de toelichting in te gaan
op de vraag in hoeverre het aspect van de internationale marktpositie van
de Nederlandse financiële ondernemingen meegewogen wordt bij de doorberekening
van de kosten van het toezicht. Hij merkt in dit verband op dat om te waarborgen
dat de concurrentiepositie van de Nederlandse ondernemingen niet in gevaar
komt, de kosten internationaal gezien marktconform moeten zijn. De in rekening
te brengen kosten zijn gebaseerd op de goedgekeurde begroting. De minister
kan instemming weigeren als de begroting in strijd is met het recht of met
het algemeen belang. Niet duidelijk is of onder dat laatste criterium ook
de bescherming van de concurrentiepositie van het Nederlands bedrijfsleven
kan vallen.De Raad adviseert dit toe te lichten.7.1 De in het wetsvoorstel neergelegde financiële systematiek gaat
ervan uit dat een positief exploitatiesaldo in beginsel rechtstreeks in mindering
wordt gebracht op de begrote kosten die worden doorberekend aan onder toezicht
staande ondernemingen. Een negatief exploitatiesaldo wordt toegevoegd aan
de begrote kosten. Voor het in mindering brengen respectievelijk toevoegen
van het exploitatiesaldo aan de in rekening te brengen kosten is instemming
van de minister vereist. Mocht een exploitatiesaldo leiden tot grote fluctuaties
in de in rekening te brengen tarieven, dan kan worden besloten het geleidelijk te verrekenen met de begrote kosten. Hiermee wordt hetzelfde effect
bereikt als met een eigen vermogen.7.2.a.In de memorie van toelichting is thans vermeld welke kosten voor rekening
komen van de rijksbegroting. In het verband van de Wft betreft het met name
de zogenoemde repressieve handhavingkosten. Het publiek belang hierbij is
evident: handhaving is bij uitstek een overheidstaak. Bovendien betreft het
kosten die lastig toerekenbaar zijn aan onder toezicht staande ondernemingen.
Het advies van de Raad om in de toelichting in te gaan op de maatstaven die
worden gehanteerd bij het toerekenen van kosten aan ondernemingen is niet
gevolgd. Deze maatstaven zullen namelijk bij algemene maatregel van bestuur
worden bepaald, gelet op de opgedane ervaringen met de bestaande kostensystematiek.
In die systematiek is gebleken dat het niet ongebruikelijk is dat een maatstaf
na verloop van tijd wordt aangescherpt of anderszins wordt gewijzigd naar
aanleiding van nieuw opgedane inzichten, zoals onlangs nog is geschied met
de maatstaf die de AFM hanteert voor het doorberekenen van kosten aan beleggingsinstellingen.
Als voor een dergelijke wijziging een formele wetsprocedure zou moeten worden
doorlopen, zou een ongewenst lange periode toepassing moeten worden gegeven
aan maatstaven die als achterhaald worden beschouwd. De Raad merkt verder
op dat met het toezicht op de financiële markten een algemeen belang
gediend is. Dit belang bestaat onder meer uit de waarde die financiële
stabiliteit en vertrouwen van het publiek in de financiële markten meebrengen
voor de Nederlandse economie. De financiële ondernemingen profiteren
in het bijzonder van het financieel toezicht. Op basis van het profijtbeginsel
worden derhalve aan financiële ondernemingen kosten in rekening gebracht.7.2.b.Het vermoeden van de Raad dat de mogelijkheid om kosten door te berekenen
wordt verruimd, is niet juist. Naast de door de Raad aangehaalde artikelen
bieden ook de artikelen 186, eerste lid, van de Wet toezicht verzekeringsbedrijf 1993,
91, eerste lid, van de Wet toezicht natura-uitvaartverzekeringsbedrijf en
12 van de Wet melding zeggenschap in ter beurze genoteerde vennootschappen
1996 een grondslag voor doorberekening. Ook het wetsvoorstel Wet financiële
dienstverlening (Kamerstukken II 2003–2004, 29 507, nr. 2) bevat
in artikel 98 een grondslag voor doorberekening van toezichtkosten. De toezichtkosten
van de Nederlandse Mededingingsautoriteit worden inderdaad niet doorberekend.
De achtergrond hiervan is onder meer gelegen in de omstandigheid dat de NMa,
anders dan de AFM of DNB, geen autoriteit is die toegangsrechten verschaft
tot een afgebakende markt (vergunningverlening, verklaring van geen bezwaar),
met uitzondering van wellicht het concentratietoezicht. Het toezicht van de
NMa is hoofdzakelijk repressief van aard. De Onafhankelijke post- en telecommunicatieautoriteit
brengt wel toezichtkosten in rekening aan onder toezicht staande marktpartijen.
Het betreft de kosten voor diverse vormen van preventief toezicht dat er op
is gericht een effectieve mededinging op de markt van elektronische communicatie
tot stand te brengen.Overigens is de systematiek van doorberekening van de kosten van het financieel
toezicht opgezet langs de lijnen van het rijksbrede kader «Maat Houden»
(Kamerstukken II 1995/96, 24 096, nrs. 22 en 64). Het uitgangspunt –
zoals neergelegd in het rapport van de Minister van Financiën van 1 juli
2003 inzake herziening van de financiering van het toezicht (Kamerstukken
II 2002–2003, 28 122, nr. 16) – is dat de kosten van toezicht,
voortkomend uit bestaande wettelijke taken, dienen te stabiliseren.Terecht wijst de Raad op het belang van de bescherming van de concurrentiepositie.
Dit belang zou onder omstandigheden een rol kunnen spelen bij de besluitvorming
van de minister omtrent instemming met de begroting, indien deze een forse
stijging vertoont. Dit neemt niet weg dat de concurrentiepositie bepaald niet
de enige factor die van belang is bij de vormgeving van het financiële
toezicht. Soliditeit van financiële marktpartijen, stabiliteit van de
financiële sector als geheel en bescherming van consumenten en andere
afnemers zijn hoofddoelstellingen van het financieel toezicht. 8. Bevoegdheden tot toezicht en handhaving8.1. Inlichtingenplicht jegens de toezichthoudera. Artikel 1.4.3.a, eerste lid, verschaft aan de toezichthouder
de bevoegdheid om ten behoeve van de naleving van de Wft van een ieder inlichtingen
te vorderen. De Raad constateert dat er door het gebruik van de term «een
ieder» een vergaande bevoegdheid wordt gecreëerd. Hij adviseert
om de aldus gecreëerde bevoegdheid – eventueel aan de hand van
voorbeelden – nader te motiveren, mede in het licht van de artikelen
5:13 en 5:20 Awb (respectievelijk proportionaliteit en de verplichting van
een ieder om medewerking te verlenen).Daarnaast worden in artikel 1.4.3.a, tweede lid, de
artikelen 5:18 en 5:19 Awb van overeenkomstige toepassing verklaard. Dit is
niet het geval in artikel 29, tweede lid, van de nu nog geldende Wte. De Raad
vraagt zich af of deze bevoegdheden noodzakelijk zijn, waarbij hij wijst op
het feit dat de door de toezichthouder aangewezen functionarissen op grond
van artikel 1.4.1.a deze bevoegdheden niet hebben.De Raad adviseert hierop in de toelichting in te gaan.b. De memorie van toelichting verwijst naar de opmerking van de NVB/VVV,
dat een vordering om informatie van de toezichthouder een voor bezwaar en
beroep vatbare beschikking zou moeten zijn1.Het wetsvoorstel gaat daar niet in mee. In de toelichting
wordt aangegeven dat een verzoek om informatie niet voldoet aan de criteria
van artikel 1:3 Awb, aangezien een dergelijk verzoek geen publiekrechtelijke
rechtshandeling is. De toelichting wijst op de bevoegdheid van de burgerlijke
rechter1. Daarnaast wordt gewezen op de beschermende
werking van artikel 5:13 Awb2.De Raad is van mening dat op deze manier het belang
van financiële ondernemingen bij een adequate rechtsbescherming op dit
punt onvoldoende wordt gewaarborgd. Hij adviseert om, wat er zij van de vraag
of een vordering van informatie niet wordt aangemerkt als een besluit in de
zin van de Awb, in de Wft de mogelijkheid open te stellen om tegen een dergelijke
vordering om informatie op te komen bij de bestuursrechter.c. Volgens de toelichting op artikel 1.4.3.a is de weigering van een financiële
onderneming om de gevorderde inlichtingen te verstrekken in strijd met artikel
5:20 Awb en kan in zo'n geval ingevolge artikel 1.4.2.e door de toezichthouder
een bestuurlijke boete worden opgelegd. Deze toelichting spoort echter niet
met de tekst van artikel 1.4.3.a, tweede lid, van het wetsvoorstel. Daarin
wordt artikel 5:20 Awb van overeenkomstige toepassing verklaard op de bevoegdheid
van de toezichthouder inlichtingen te vorderen. Indien wordt beoogd boeteoplegging
mogelijk te maken wegens de weigering om aan de vordering op grond van artikel
1.4.3.a, eerste lid, gehoor te geven, dient in artikel 1.4.2.e, eerste lid,
ook artikel 1.4.3.a uitdrukkelijk te worden genoemd.De Raad adviseert het wetsvoorstel aan te passen.8.2. Bestuurlijke boeteArtikel 1.4.2.k geeft een regeling voor de situatie
waarin een gedraging behalve tot een bestuurlijke boete ook tot strafvervolging
kan leiden. Uitgangspunt is dat dan overleg plaatsvindt met de officier van
justitie, waarna ofwel de bestuurlijke boete, ofwel de strafvervolging achterwege
blijft. Er ontbreekt dus een duidelijke voorrangsregeling. Mede als gevolg
daarvan bevat de regeling nog enkele leemten.Allereerst kan het voorkomen dat voorafgaand aan een
beslissing omtrent strafvervolging of aan het begin van het onderzoek ter
terechtzitting moet worden beslist over de oplegging van een bestuurlijke
boete. Artikel 1.4.2.k, eerste lid, bepaalt dan dat de bevoegdheid tot het
opleggen van een bestuurlijke boete vervalt indien strafvervolging is ingesteld
en het onderzoek ter terechtzitting is begonnen. Wat nu te doen als de officier
van justitie heeft laten weten dat de zaak nog in onderzoek is, of dat weliswaar
is besloten tot strafvervolging, maar dat het onderzoek ter terechtzitting
nog niet is aangevangen?Is reeds een bestuurlijke boete opgelegd, en moet vervolgens
nog worden beslist over strafvervolging, dan heeft vooralsnog het bestuursrecht
voorrang. Die voorrang kan echter problemen opleveren, in het bijzonder wanneer
een bevel van het gerechtshof ex artikel 12 Wetboek van Strafvordering is gegeven. Weliswaar lijkt er als de opgelegde boete reeds onherroepelijk
vaststaat bij het uitvaardigen van zo'n bevel of bij het uit anderen hoofde
nemen van een vervolgingsbeslissing, geen andere oplossing voorhanden dan
dat de strafrechter bij de straftoemeting rekening houdt met de boete, maar
het ligt anders als de boete nog in geschil is, en derhalve nog niet onherroepelijk
is geworden.De Raad adviseert de verhouding tussen de weg van het
strafrecht en die van het bestuursrecht duidelijker te regelen.8.2. Curatora. De toezichthouder kan ingevolge artikel 1.4.2.b
een curator benoemen. De memorie van toelichting vermeldt dat uit het benoemingsbesluit
te herleiden zal zijn door welke belangen de curator zich dient te laten leiden1.De Raad constateert dat de toelichting op deze wijze gebruikt wordt om
nadere regels te stellen (Ar 214). Hij adviseert om in de wet te bepalen uit
welke elementen het benoemingsbesluit van de curator dient te bestaan.b. De Wft brengt een wijziging aan in het regime van de curator. Op grond
van de sectorale wetten wordt thans een curator voor twee jaar aangesteld,
met de mogelijkheid om telkens één jaar te verlengen (zie o.a.
artikel 28, zesde lid, onder c, Wte 1995). Ingevolge de Wft blijft de curator
na zijn benoeming in functie, totdat de toezichthouder de benoeming van de
curator intrekt (1.4.2.b, derde lid).De Raad adviseert dit verschil toe te lichten.8.1.a. De bevoegdheid om bij een ieder inlichtingen te vorderen is te
herleiden tot artikel 5:16 Awb, dat eenzelfde bevoegdheid toekent aan een
toezichthouder in de zin van artikel 5:11 Awb. Artikel 1.4.3a (1:71) is noodzakelijk
omdat de toezichthouder, die rechtspersoon is, in de zin van de Wft niet is
aan te merken als toezichthouder in de zin van de Awb, waar deze term betrekking
heeft op natuurlijke personen. Het beoogt om aan de Wft-toezichthouder (AFM
of DNB) afzonderlijk de inlichtingenbevoegdheid toe te kennen. In artikel
1.4.3a (1:71) zijn de artikelen 5:13 en 5:20 Awb (evenredigheid resp. medewerkingsplicht)
van overeenkomstige toepassing verklaard, zodat daar dezelfde afwegingen gelden
als bij artikel 5:16 Awb. De artikelen 5:18 en 5:19 zijn anders dan de artikelen
5:13 en 5:20 Awb niet van overeenkomstige toepassing verklaard. Zoals de Raad
suggereert zijn deze bevoegdheden niet noodzakelijk, evenmin als dat bij artikel
1.4.1a (1:56) het geval is.8.1.b. De Raad stelt voor het besluitbegrip bij de inlichtingenvordering
te introduceren. Dit voorstel is niet overgenomen. In het wetsvoorstel is
als uitgangspunt gehanteerd dat in principe wordt aangesloten bij de Awb.
Alleen in gevallen waarin het toezicht op de financiële markten een uitzondering
noodzakelijk maakt, wordt van dit algemene kader afgeweken. Bij de inlichtingenbevoegdheid
van artikel 5:16 Awb is geen sprake van een besluit. Evenmin is dat het geval
bij andere bestuursorganen, ook niet bij toezichthouders als NMa of OPTA.
Daarnaast brengt het introduceren van een beschikkingsfiguur bezwaren met
zich mee voor de praktijk van het toezicht: een beschikking moet altijd op
papier zijn gesteld (van dat vereiste van artikel 1:3 Awb kan niet worden
afgeweken) en dat zal in bepaalde gevallen onmogelijk en/of onwenselijk zijn.
Een inlichtingenvordering moet in de praktijk ook mondeling kunnen worden
gedaan (en dat zal ook doorgaans het geval zijn), bijvoorbeeld bij een bedrijfsbezoek
of per telefoon. Dit is voor de financiële toezichthouders niet anders
dan voor andere toezichthouders.8.1.c. Artikel 1.4.3.a (1:71) zal ook één van de in art.
1.4.2.e (1:62) te noemen bepalingen zijn; dit wordt samen met alle overige
te beboeten overtredingen ingevuld. Artikel 5:20 Awb is in artikel 1.4.3.a
(1:71) is van overeenkomstige toepassing verklaard omdat artikel 1.4.3.a (1:71)
ziet op de toezichthouder in de zin van de Wft (AFM of DNB als rechtspersoon),
terwijl artikel 5:20 Awb ziet op de toezichthouder in de zin van artikel 5:11
Awb (natuurlijke persoon). Artikel 5:20 Awb is op een inlichtingenverzoek
ingevolge artikel 1.4.3.a (1:71) derhalve niet rechtstreeks, maar van overeenkomstige
toepassing. 8.2. De mogelijke leemte die de Raad signaleert lijkt zich in
de praktijk niet snel voor te doen. Er vindt immers de nodige afstemming plaats
tussen het openbaar ministerie en toezichthouders, onder meer op basis van
een tussen hen gesloten convenant. Artikel 1.4.2.k (1:68) bevat een strikte anti-cumulatieregeling als uitwerking
van het «una via-beginsel»1. Deze
regeling houdt in dat een eenmaal gemaakte keuze voor hetzij de bestuursrechtelijke
weg hetzij de strafrechtelijke weg bindend is en een latere keuze voor het
alsnog volgen van de andere weg uitsluit. Ter uitwerking hiervan hebben de
autoriteiten die op dit terrein met oplegging van bestuursrechtelijke dan
wel strafrechtelijke sancties zijn belast afspraken gemaakt omtrent de onderlinge
afstemming van die keuze voorafgaand aan de daadwerkelijke oplegging van een
sanctie. Deze afspraken zijn vastgelegd in het Convenant bestuurlijke boeten
en strafrechtelijke sancties. De afstemming over de wijze van afdoening van
een overtreding is mede bedoeld om te voorkomen dat het soort samenloop-problemen
waar de Raad attent op maakt ontstaat. Artikel 3 van het convenant bepaalt
dat het Openbaar Ministerie, zodra het bekend is met feiten, omstandigheden
of gedragingen die duiden op een overtreding, de betreffende toezichthouder
daarover informeert met het oog op de afstemming over de wijze van afdoening.
Artikel 4 voorziet in een vergelijkbare regeling voor de situaties wanneer
een toezichthouder voornemens is een bestuurlijke boete op te leggen. Op deze
wijze wordt dus samenloop voorkomen. Hierbij kan worden opgemerkt dat het
voor de werking van de anti-cumulatieregeling geen verschil uitmaakt of de
bestuurlijke boete onherroepelijk is geworden of niet. Het recht tot strafvervolging
vervalt niet pas op het moment van het onherroepelijk in werking treden van
de beschikking tot het opleggen van een bestuurlijke boete maar reeds op het
moment van het opleggen daarvan.De Raad wijst erop dat er in bepaalde gevallen problemen kunnen ontstaan
wanneer er een bevel ex artikel 12 Wetboek van Strafvordering wordt gegeven.
Dit zal worden ondervangen door, wanneer de vierde tranche Awb is aangenomen,
aan te sluiten bij de systematiek hieromtrent.8.2.a. Het advies van de Raad is opgevolgd. De nadere regel uit de toelichting
is opgenomen in de wettekst van artikel 1.4.2.b (1:59).8.2.b. In het eerste lid van artikel 1.4.2.b (1:59) wordt evenals in de
huidige sectorale wetten het geval is, tot uitdrukking gebracht dat de curator
voor ten hoogste twee jaar wordt benoemd, met de mogelijkheid van een verlenging
van maximaal één jaar.9. Taakvervulling toezichthouder9.1. KwaliteitszorgArtikel 1.2.g, eerste lid, bepaalt dat het op te stellen
jaarverslag het gevoerde beleid van de toezichthouder met betrekking tot de
gevoerde kwaliteitszorg beschrijft. De betekenis van het begrip «kwaliteitszorg»
wordt in de artikelsgewijze toelichting bij deze bepaling niet nader omschreven2. Het onderwerp kwaliteitszorg komt ook aan de orde
in artikel 1.2.i, dat een aantal voorwaarden stelt aan de wijze waarop het
bestuursorgaan zijn werkzaamheden uitvoert. Artikel 1.2.i, onder b, verplicht
de toezichthouder om zorg te dragen voor de kwaliteit van de bij de uitvoering
van zijn taak gebruikte procedures.De Raad adviseert de betekenis van het begrip «kwaliteitszorg»
in de beide bepalingen nader toe te lichten. Wat artikel 1.2.i betreft, dient
ingegaan te worden op de vraag, of de gehele bepaling kwaliteitszorg betreft,
of dat het hier alleen het bepaalde sub b van het eerste lid betreft.9.2. Informatieverstrekking: open(baar)heid en vertrouwelijkheida. In het belang van het vertrouwen van de samenleving
en de consument in de financiële markten in het algemeen en financiële
ondernemingen in het bijzonder, en ter bescherming van consumenten, is het
van belang dat binnen zekere grenzen zichtbaar wordt (gemaakt) wat de toezichthouder
doet. Dat geldt met name waar de toezichthouder, en in het bijzonder de gedragstoezichthouder,
is gestuit op tekortkomingen waarvan het van belang is dat consumenten ervan
weten in verband met risico's die zij lopen.Tegenover dit belang van openheid en openbaarheid staat
het belang van vertrouwelijkheid. Vertrouwelijkheid is van groot belang voor
een open verkeer tussen toezichthouder en onder toezicht staande financiële
onderneming. Onderkend moet worden dat vanuit Europa strikte grenzen worden
getrokken uit een oogpunt van vertrouwelijkheid. Zoals de Raad hieronder constateert, roept overigens de implementatie van de Europese geheimhoudingsbepalingen
in het onderhavige wetsvoorstel nog een aantal vragen op.De vraag dringt zich op, of, mede gezien de strenge
wettelijke eisen op het punt van de vertrouwelijkheid, de balans tussen openheid
en vertrouwelijkheid thans voldoende in evenwicht is. De Raad adviseert om
in de toelichting nader in te gaan op het spanningsveld tussen deze beide
belangen. Daarbij ware tevens in te gaan op de opvatting van de regering over
de vraag of de Europese richtlijnen voldoende ruimte bieden aan de Nederlandse
wetgever om ook adequaat recht te doen aan gerechtvaardigde belangen van consumenten
en samenleving bij open(baar)heid van het werk van de toezichthouder.b. De meeste van de in te trekken sectorale wetten bevatten in het eerste
lid van de geheimhoudingsbepaling het basisprincipe, dat gegevens en inlichtingen
die ingevolge die wet verstrekt worden of zijn verkregen en gegevens en inlichtingen
die van een instantie zijn ontvangen, niet gepubliceerd worden en geheim zijn.
Dit uitgangspunt is niet overgenomen in de Wft.De Raad adviseert om deze keuze nader toe te lichten en om aan te geven,
hoe deze keuze zich verhoudt tot de geheimhoudingsbepaling in de desbetreffende
Europese richtlijnen.c. In paragraaf 1.5.1 van het wetsvoorstel wordt op een aantal plaatsen
het begrip «vertrouwelijke gegevens of inlichtingen» gebruikt.
Het begrip «vertrouwelijk» wordt echter niet gedefinieerd, terwijl
de in te trekken sectorale wetten evenmin aanknoping bieden.De Raad adviseert het begrip »vertrouwelijk»
in de toelichting te specificeren.d. Het is mogelijk voor de toezichthouder om inlichtingen en gegevens
te verstrekken aan buitenlandse toezichthouders (artikel 1.5.1.b). In de in
te trekken sectorale wetten zijn deze buitenlandse toezichthouders materieel
omschreven. Dit is niet het geval in het onderhavige voorstel.De Raad adviseert in de toelichting in te gaan op dit verschil, en het
voorstel zo nodig aan te passen.e. Artikel 1.5.1.b, vijfde lid, maakt uitwisseling van vertrouwelijke
gegevens en inlichtingen tussen beide toezichthouders mogelijk. Volstaan is
met de bepaling dat deze uitwisseling plaatsvindt met inachtneming van het
geheimhoudingsregime dat ingevolge Europese richtlijnen van toepassing is.De Raad adviseert artikel 1.5.1.b, vijfde lid, nader
te specificeren en in de toelichting in te gaan op de Europeesrechtelijke
grenzen aan de uitwisseling van informatie tussen de toezichthouders.f. Artikel 1.5.1.e maakt verstrekking mogelijk door de toezichthouder
van vertrouwelijke gegevens en inlichtingen aan het Openbaar Ministerie (OM).
In de bestaande sectorale wetgeving is deze verstrekking beperkt tot gevallen
die betrekking hebben op het als getuige of deskundige in strafzaken afleggen
van een verklaring omtrent gegevens of inlichtingen (zie o.a. artikel 24,
tweede lid, Wtb).Ook de verstrekking van gegevens of inlichtingen aan
een rechter-commissaris, een curator of bewindvoerder op grond van artikel
1.5.1.c, vierde lid, en 1.5.1.d, vierde lid, is niet, zoals in de bestaande
sectorale wetten, beperkt tot gevallen die betrekking hebben op het als getuige
of als partij dan wel als deskundige verklaringen afleggen omtrent gegevens
of inlichtingen (zie o.a. artikel 31, vierde lid, Wte 1995).Daarnaast wijst de Raad op het feit dat enkele toepasselijke
richtlijnen uitwisseling van gegevens alleen toestaan aan autoriteiten en
instanties die wettelijk belast zijn met de opsporing en het onderzoek van
inbreuken op het vennootschapsrecht1. Het is
de vraag of het onderzoek van het OM naar financiële instellingen altijd
binnen de werkingssfeer van het vennootschapsrecht valt. Bovendien is onduidelijk
of de betreffende financiële onderneming voldoende waarborgen heeft in
het geval van de informatie-uitwisseling tussen de toezichthouders. Dit is
des te meer van belang nu de toelichting aangeeft dat er door de toezichthouder
afspraken zullen worden gemaakt met het OM2.De bepalingen in de artikelen 1.5.1.c, vierde lid,
1.5.1.d, vierde lid, en 1.5.1.e lijken dus de gegevensverstrekking door een
toezichthouder aan anderen op te rekken.De Raad adviseert om dit verschil ten opzichte van
de huidige wetgeving toe te lichten, en het voorstel zo nodig aan te passen.g. Op grond van artikel 1.5.1.c en 1.5.1.d is gegevensverstrekking door
een toezichthouder aan een rechter-commissaris, curator en bewindvoerder onder
bepaalde omstandigheden mogelijk. Uit enkele richtlijnen volgt dat deze gegevensverstrekking
alleen kan plaatsvinden als de informatie bestemd is voor de uitoefening van
de taak van de rechter-commissaris, curator en bewindvoerder1. Dit is niet expliciet overgenomen in de artikelen 1.5.1.c en 1.5.1.d,
zoals dat wel is geschied voor uitwisseling van informatie op grond van artikel
1.5.1.f.De Raad adviseert artikel 1.5.1.c en 1.5.1.d aan te
vullen.h. In artikel 1.5.1.f, vierde lid, ontbreekt ten opzichte van de huidige
sectorale wetten een onderdeel c, waarin staat dat de toezichthouder pas na
overleg met de minister van Justitie een dergelijk verzoek inwilligt, indien
het bedoelde verzoek betrekking heeft op een onderzoek naar strafbare feiten.De Raad adviseert om artikel 1.5.1.f dienovereenkomstig aan te vullen.i. Artikel 1.4.2.e voorziet in de bevoegdheid tot de oplegging van een
bestuurlijke boete. Artikel 1.4.2.e noch de memorie van toelichting zeggen
iets over het al dan niet openbaar maken van een besluit tot het opleggen
van een bestuurlijke boete. Die openbaarmaking heeft een punitief element
in zich, maar is daarnaast van belang voor het publieke vertrouwen in de financiële
markten. Bovendien stelt artikel 14 van de richtlijn Marktmisbruik expliciet
dat de toezichthouder elke maatregel of sanctie op grond van die richtlijn
openbaar mag maken, tenzij deze openbaarmaking de financiële markten
ernstig in gevaar zou brengen of onevenredige schade zou toebrengen aan de
betrokken partijen (artikel 14, vierde lid).De Raad kan thans, waar paragraaf 1.5.2 (publicatiemogelijkheden)
nog niet is ingevuld, niet beoordelen op welke wijze het wetsvoorstel het
elk van beide toezichthouders mogelijk maakt om het opleggen van een bestuurlijke
boete en de desbetreffende onderzoeken te publiceren.In dit verband wijst de Raad op de mogelijkheid om
op grond van bestaande sectorale wetten een last onder dwangsom of een bestuurlijke
boete ter openbare kennis te brengen. De toelichting gaat niet in op de reden
voor het achterwege laten van zo'n bepaling in de Wft.De Raad adviseert om in de toelichting aan te geven
of en zo ja wanneer en onder welke voorwaarden een besluit tot oplegging van
een bestuurlijke boete openbaar gemaakt kan worden, en het voorstel zo nodig
aan te vullen.9.1. Onder kwaliteitszorg wordt verstaan de zorg die de toezichthouder
zich getroost om zich, onder meer in organisatorisch opzicht, zo goed mogelijk
van zijn wettelijke taak te kwijten. In de toelichting zijn enkele voorbeelden
genoemd van factoren die kunnen bijdragen aan kwaliteitszorg.Deze kwaliteitszorg heeft betrekking op het gehele artikel 1.2.1.i (1:21).9.2.a. Op de balans tussen openheid en vertrouwelijkheid en de Europese
richtlijnen terzake, zal worden ingegaan bij de toelichting op de nog bij
nota van wijziging in te voegen afdeling 1.5.2. In afdeling 1.5.2 zullen de
publicatiemogelijkheden van de toezichthouders worden vormgegeven.9.2.b. De Raad constateert dat de formulering van de geheimhoudingsplicht
afwijkt van die in de sectorale wetten. In die wetgeving wordt expliciet vermeld
dat de gegevens die ingevolge het bij of krachtens de wet bepaalde zijn verstrekt,
ontvangen of verkregen, geheim zijn. In het wetsvoorstel is de geheimhoudingsplicht
materieel geformuleerd. Hierbij is de nadruk gelegd op de personen die uit
hoofde van de toepassing van dit wetsvoorstel of van krachtens dit wetsvoorstel
genomen besluiten enige taak vervullen of hebben vervuld. Het is deze personen
verboden van de vertrouwelijke gegevens en inlichtingen, die zij in het kader
van hun functie bij de toezichthouder hebben verkregen, verder of anders gebruik
te maken dan voor de uitvoering van hun taak of door de wet wordt
geëist. De geheimhoudingsplicht is derhalve materieel omschreven.In de Europese richtlijnen terzake wordt bepaald «dat alle personen
die werkzaam zijn of zijn geweest voor de bevoegde autoriteiten, alsmede accountants
of deskundigen die in opdracht van de bevoegde autoriteiten handelen, aan
het beroepsgeheim gebonden zijn. Dit houdt in dat de vertrouwelijke gegevens
waarvan zij beroepshalve kennis krijgen, aan geen enkele persoon of autoriteit
bekend mogen worden gemaakt (...)». De huidige formulering doet derhalve
recht aan de richtlijnbepalingen9.2.c. Aan het advies van de Raad is gevolg gegeven door het begrip «vertrouwelijk»
nader te omschrijven in de toelichting.Het begrip «vertrouwelijke gegevens of inlichtingen» vindt
zijn oorsprong in de Europese richtlijnen die ten grondslag liggen aan de
financiële toezichtwetgeving. Het element «vertrouwelijk»
wordt noch in deze richtlijnen noch in de jurisprudentie van het Hof van Justitie
van de Europese Gemeenschappen nader omschreven. Bij het specificeren van
het begrip «vertrouwelijk» is daarom aangesloten bij Nederlandse
wetgeving en jurisprudentie. Hierbij is voornamelijk aangesloten bij de jurisprudentie
over artikel 10, eerste lid, onder c, van de Wet openbaarheid van bestuur
en de terminologie van de Algemene wet bestuursrecht.9.2.d. Aan het advies van de Raad is gevolg gegeven door in artikel 1:1,
onderdeel gggg, de term «toezichthoudende instantie» te definiëren.
Deze term zal verder worden gebruikt in (onder meer) hoofdstuk 1.5 van dit
wetsvoorstel.9.2.e. Artikel 1.5.1.b (1:73), vijfde lid, ziet op uitwisseling van gegevens
tussen verschillende organisatieonderdelen van de toezichthouder. Hierbij
moet gedacht worden aan die onderdelen van de toezichthouder die niet direct
belast zijn met het toezicht uit hoofde van de Wft, maar wel toezicht houden
op instellingen die werkzaam zijn op de financiële markten. Voor deze
onderdelen is het van belang dat de ruimte die de Europese richtlijnen bieden
maximaal kunnen worden benut. Deze uitwisseling dient overigens te geschieden
met inachtneming van de voorwaarden van artikel 1:73, het eerste tot en met
het derde lid.9.2.f. Zoals is aangegeven in de toelichting op artikel 1.5.1.e (1:76),
is de bevoegdheid van de toezichthouder om informatie te verstrekken aan het
Openbaar Ministerie (OM) verruimd.Dit heeft reeds plaatsgevonden bij de Wet actualisering en harmonisatie
financiële toezichtwetten. Het wetsvoorstel houdt op dit punt derhalve
geen vernieuwing in ten opzichte van de huidige wetgeving.In de memorie van toelichting1 bij het wetsvoorstel
voor de Wet actualisering en en harmonisatie financiële toezichtwetten
staat daarover het volgende: « (...) waarmee wordt verduidelijkt dat
de bepalingen van het Wetboek van Strafvordering niet alleen van toepassing
zijn voor het optreden als getuige of deskundige, maar bijvoorbeeld ook gelden
met betrekking tot het doen van aangifte en het verstrekken van stukken. Deze
aanpassing is in lijn met de mogelijkheden die de Europese richtlijnen bieden
inzake gevallen die onder het strafrecht vallen».Deze verruiming was mede ingegeven in het licht van de versterking van
het toezicht op integriteitsaspecten.Deze wijziging leidde tot de volgende formulering in de sectorale wetten
(artikel 24, tweede lid Wtb, artikel 64, derde lid Wtk): «Het eerste
en tweede lid laten, ten aanzien van degene op wie het tweede lid van toepassing
is, onverlet de toepasselijkheid van de bepalingen van het Wetboek van Strafvordering».De Raad wijst er terecht op dat in enkele richtlijnen wordt bepaald dat
er gegevens verstrekt kunnen worden aan de bevoegde autoriteiten en de autoriteiten
en instanties die wettelijk belast zijn met de opsporing en het onderzoek
van inbreuken op het vennootschapsrecht. De verstrekking aan het OM geschiedt
echter niet op basis van deze bepaling maar op basis van het lid van de geheimhoudingsartikelen
in de richtlijnen dat bepaalt dat vertrouwelijke gegevens geheim
zijn en niet bekend mogen worden gemaakt, zulks onverminderd
de gevallen die onder het strafrecht vallen.De bepalingen waarnaar de Raad verwijst, zijn niet geïmplementeerd
in het onderhavige wetsvoorstel, evenmin als zij dat zijn in de huidige sectorale
toezichtwetten, omdat Nederland geen specifieke instanties of autoriteiten
heeft die wettelijk zijn belast met de opsporing en het onderzoek van inbreuken
op het vennootschapsrecht.De Raad merkt op dat er mogelijk onduidelijkheid bestaat over de waarborgen
voor een financiële instelling indien er informatie wordt uitgewisseld
tussen de toezichthouders (mogelijk op basis van artikel 1.5.1.b (1:73)).
Deze zorg wordt niet gedeeld, gelet op de waarborgen die in de eerste drie
leden van artikel 1.5.1.b (1:73) zijn opgenomen, waarin onder andere wordt
bepaald dat er geen uitwisseling mag plaatsvinden indien het doel van gebruik
onvoldoende bepaald is, de geheimhouding na verstrekking niet voldoende gewaarborgd
is of de verstrekking van gegevens in strijd zou kunnen komen met de belangen
die het onderhavige wetsvoorstel beoogt te beschermen.De afspraken met het OM zijn bedoeld om extra waarborgen te creëren.
Indien een instantie belast met strafvorderlijke bevoegdheden verzoekt om
informatie van de toezichthouder, is deze instantie gehouden om de toezichthouder
te horen en deze de mogelijkheid te geven zijn zienswijze naar voren te brengen.
Tevens worden er afspraken gemaakt over de praktische modaliteiten omtrent
de overlegging van stukken en andere informatiedragers en de geheimhouding
daarvan. Het kan namelijk zo zijn, zeker na bewerking door de toezichthouder,
dat de gegevens waar het OM of de rechter-commissaris om verzoekt, tevens
vertrouwelijke gegevens bevatten die voor de strafzaak in casu niet van belang
zijn. Om te voorkomen dat dergelijke gegevens publiekelijk bekend worden,
zullen de afspraken moeten voorzien in adequate waarborgen.In de bestaande sectorale wetten wordt geëxpliciteerd dat de verstrekking
van gegevens aan een rechter-commissaris, een curator of bewindvoerder plaatsvindt
in het kader van het optreden als partij, getuige of deskundige. In de bepalingen
van het onderhavige wetsvoorstel (artikelen 1.5.1.c (1:74), vierde lid en
1.5.1.d (1:75), vierde lid) is hier wederom bij aangesloten. De opmerkingen
van de Raad hieromtrent zijn derhalve overgenomen.9.2.g. De artikelen zijn conform het advies van de Raad aangepast.9.2.h. Het artikel is conform het advies van de Raad aangepast.9.2.i. Op de door de Raad gemaakte opmerkingen over de gereserveerde paragraaf 1.5.2
(publicatiemogelijkheden) zal worden ingegaan in het kader van deel 3.10. Definities10.1. Begrip «toezichthouder»Artikel 1.1a, eerste lid, onder r, bevat de invulling van het begrip toezichthouder:
AFM en DNB. Daarmee is niet een definitie gegeven, maar zijn twee instanties
aangewezen. De Raad wijst hier op de definitie van het begrip toezichthouder
in artikel 5:11 Awb. In die definitie gaat het om een natuurlijk persoon.
Deze definitie geldt niet alleen voor de Awb zelf, maar in beginsel ook daarbuiten.
Verwarring kan ontstaan, omdat het Awb-begrip personen betreft, terwijl de
Wft privaatrechtelijke rechtspersonen aanwijst.De Raad adviseert het begrip toezichthouder te vervangen door een andere
term, zoals bijvoorbeeld toezichtautoriteit.10.2. Begrip «gekwalificeerde deelneming»a. Artikel 1.1.a bevat in het eerste lid onder m een definitie van gekwalificeerde
deelneming. De Gecombineerde Commissie Vennootschapsrecht wijst erop dat uit
het begrip «gekwalificeerde deelneming» duidelijk moet blijken
dat daar niet onder valt het tijdelijk houden van effecten of het kunnen uitoefenen
van stemrechten op stukken waarop een financiële onderneming
zekerheidsrechten heeft verkregen1.Indien hierover onduidelijkheid kan bestaan, adviseert de Raad dit expliciet
in de toelichting op te nemen.b. In de definitie «gekwalificeerde deelneming» is het percentage
van het aantal stemrechten verhoogd van 5% naar 10% ten opzichte van de Wte
1995 en de Wtk 1992. De toelichting motiveert deze verhoging niet. Bovendien
is er een tweede zin aan de definitie toegevoegd die niet voorkomt in de nu
nog geldende definitie.De Raad adviseert het bovenstaande toe te lichten.10.3. Begrip «verrichten van diensten»In de definitie van «verrichten van diensten» in artikel 1.1.a,
eerste lid, onder s, is ten opzichte van de Wtk 1992 en de Wet toezicht natura-uitvaartverzekeringsbedrijf 1993
een extra zinsnede opgenomen: «die geen zetel heeft in die staat».
Ook is de reikwijdte niet meer beperkt tot het dienstenverkeer tussen lidstaten,
zoals dat het geval was onder de Wet toezicht verzekeringsbedrijf 1993
(Wtv 1993).De Raad adviseert de wijzigingen toe te lichten.10.1. Door in de Wft met het begrip «toezichthouder» AFM onderscheidenlijk
DNB aan te duiden, wordt aangesloten bij het reeds vele jaren ingeburgerde
gebruik van die termen binnen de financiële sector. De term «toezichtautoriteit»
is geen gelukkige term omdat daarmee vooral de gedachten uit kunnen gaan naar
de Autoriteit Financiële Markten en in mindere
mate naar de Nederlandsche Bank.10.2.a. De Raad merkt met de Gecombineerde Commissie Vennootschapsrecht
terecht op dat er onduidelijkheid kan bestaan over de vraag tot wie de meldingsplicht
zich richt in geval van het tijdelijk houden van effecten. Op grond van artikel
10, onderdeel b, van de in mei jongstleden door de Ecofin-raad goedgekeurde
ontwerp-Transparantierichtlijn, zal een meldingsplicht rusten op de inlener
van de aandelen waarop het stemrecht is gevestigd. De Europese Commissie heeft
op grond van comitologiebepalingen in deze ontwerp-richtlijn echter de mogelijkheid
om ook de uitlener (of zelfs zowel de inlener als de uitlener) als meldingsplichtige
aan te merken.Het uitdrukkelijk uitsluiten van een meldingsplicht ten aanzien van inleners
bij bijvoorbeeld stocklending-overeenkomsten, zoals de Gecombineerde Commissie
Vennootschapsrecht wenselijk acht, levert daarom strijd op met deze ontwerp-richtlijn.10.2.b. Bij de verwerking van de definitie van gekwalificeerde deelneming
uit de Europese richtlijnen voor het financiële toezicht is destijds
in de toezichtwetgeving voor wat betreft deelnemingen in kredietinstellingen
en effecteninstellingen ervoor gekozen om af te wijken van de communautaire
definitie van gekwalificeerde deelneming. Voor gekwalificeerde deelneming
in kredietinstellingen en effecteninstellingen is destijds de grens waarbij
sprake is van een gekwalificeerde deelneming gesteld op meer dan vijf procent
van het geplaatst aandelenkapitaal of stemrechten (en vergelijkbare zeggenschap),
terwijl de Europese richtlijnen deze grens op tien procent of meer stellen.
De reden daarvoor was dat bij de totstandkoming van de Wet toezicht kredietwezen
1992 ervoor is gekozen het percentage van meer dan vijf procent te handhaven
vanwege de goede ervaringen daarmee in de toezichtpraktijk. Met het oog op
de schaalvergroting in het bedrijfsleven werd het van belang geacht om bijtijds
een oordeel te vormen over de natuurlijke persoon of rechtspersoon die voornemens
is een gekwalificeerde deelneming in een kredietinstelling te verwerven, te
houden dan wel te vergroten. Om eenzelfde reden is in het kader van de invoering
van de Wet toezicht effectenverkeer 1995 gekozen voor het percentage van meer
dan vijf procent. Bij de totstandkoming van de Wet toezicht verzekeringsbedrijf 1993
en de Wet toezicht natura-uitvaartverzekeringsbedrijf is destijds echter een
andere afweging gemaakt. Voor deelnemingen in verzekeraars is in lijn met
de bovengenoemde richtlijnen gekozen voor het percentage van ten minste tien
procent.Teneinde de administratieve lasten terug te dringen is in het voorstel
van wet tot wijziging van de Wet toezicht effectenverkeer 1995, de Wet toezicht kredietwezen 1992, de Wet toezicht natura-uitvaartverzekeringsbedrijf
en de Wet toezicht verzekeringsbedrijf 1993 in verband met de vereenvoudiging
van het stelsel van de verklaring van geen bezwaar en enkele andere noodzakelijke
aanpassingen (Kamerstukken II 2003–2004, 29 348) voorgesteld om
voor wat betreft de definitie van gekwalificeerde deelneming aan te sluiten
bij de definitie van gekwalificeerde deelneming in EG-richtlijnen. Voorgesteld
is de minimumgrens voor deelnemingen in effecteninstellingen en in kredietinstellingen
op te hogen naar ten minste tien procent en deze grens gelijk te trekken met
de minimumgrens die geldt voor deelnemingen in verzekeraars en voor deelnemingen
door kredietinstellingen. De in voorliggend voorstel van wet opgenomen definitie
van gekwalificeerde deelneming is in lijn met bovengenoemd voorstel van wet.10.3. De Raad merkt op dat in de definitie van «verrichten van diensten»
in artikel 1.1.a, eerste lid, onder s (artikel 1:1, eerste lid, onder mmmm),
ten opzichte van de Wtk 1992 en de Wet toezicht natura-uitvaartverzekeringsbedrijf 1993
(bedoeld zal zijn de Wet toezicht natura-uitvaartverzekeringsbedrijf) een
extra zinsnede is opgenomen: «die geen zetel heeft in die staat».De definities van het verrichten van diensten in het onderhavige wetsvoorstel
en in de Wtk 1992 en de Wet toezicht natura-uitvaartverzekeringsbedrijf (Wtn)
beogen materieel hetzelfde. De definities komen in het kort er op neer dat
sprake is van het verrichten van diensten indien de klant zich bevindt in
de ene staat en het onderdeel van de financiële onderneming waarmee die
klant een overeenkomst sluit zich bevindt in een andere staat. Hieruit volgt
dat geen sprake is van het verrichten van diensten indien zowel de klant als
de zetel (of het bijkantoor) van de financiële onderneming zich bevinden
in dezelfde lidstaat.Wat betreft de zetel blijkt dat in het onderhavige wetsvoorstel niet uit
het samenstel van de definities van «bijkantoor», «zetel»
en «verrichten van diensten». Vandaar dat in de definitie van
«verrichten van diensten» de extra zinsnede noodzakelijk is.In de Wtn daarentegen is geen behoefte aan die extra zinsnede omdat uit
het gebruik van de term vestiging in de definitie van «verrichten van
diensten» al blijkt dat de klant en de zetel zich in verschillende staten
moeten bevinden (de definitie van «vestiging» in de Wtn houdt
immers ook «zetel» in). Voor de goede orde wordt opgemerkt dat
dit evenzeer geldt voor de Wet toezicht verzekeringsbedrijf 1993. Voor
de Wtk 1992 geldt mutatis mutandis hetzelfde.De Raad merkt ten onrechte op dat de definitie van «verrichten van
diensten» in de Wtv 1993 beperkt zou zijn tot het verrichten van diensten
tussen lidstaten. In deze wet is, evenals in onderhavig wetsvoorstel, de definitie
algemeen geformuleerd.11. Voor redactionele kanttekeningen verwijst de Raad naar de bij het
advies behorende bijlage.11. De redactionele kanttekeningen zijn waar mogelijk opgevolgd, met uitzondering
van de suggestie om «bijdragen aan» in artikel 1.1.c (1:7), eerste
lid, te vervangen door: bevorderen van. Deze aanpassing zou niet louter redactioneel
van aard zijn, maar de bepaling ook inhoudelijk veranderen, hetgeen niet wenselijk
is. Daarnaast is, om dezelfde reden, ook niet overgenomen de suggestie om
in het artikelsgewijze deel van de memorie van toelichting bij artikel 1.1.f
(1:12), derde alinea, het woord «vooral» te vervangen door: «uitsluitend».Van de gelegenheid is gebruik gemaakt een aantal redactionele aanpassingen
in het voorstel aan te brengen. Voor een groot deel gaat het hierbij om redactionele
aanpassingen en wettechnische verbeteringen; dergelijke aanpassingen zijn
in diverse hoofdstukken aangebracht. Daarnaast zijn enkele inhoudelijke wijzigingen
aangebracht, die hierna worden toegelicht.In artikel 1:22 dat betrekking heeft op het overlegpanel is het woord
«orgaan» verdwenen. Door het woord «orgaan» te gebruiken,
zou de onjuiste indruk kunnen ontstaan dat het panel in vennootschapsrechtelijk
opzicht onderdeel uitmaakt van de toezichthouder. Het panel heeft een publiekrechtelijke
oorsprong. Ook voorziet het artikel er thans in dat ook daarvoor in aanmerking
komende consumentenorganisaties kunnen deelnemen aan het overleg. In artikel 1.4.2.a (1:58) is het toepassingsbereik van de aanwijzingsbevoegdheid
in lijn gebracht met de huidige financiële toezichtwetten door naast
de financiële onderneming als normadressaat ook de houder van een verklaring
van geen bezwaar en de vertegenwoordiger van een verzekeraar op te nemen.
In de artikelsgewijze toelichting is met het oog op deze bevoegdheid voorts
de verhouding tussen de centrale kredietinstelling en de aangesloten banken
en de verhouding tussen de collectieve vergunninghouder en de aangesloten
instellingen toegelicht. De passage in deze toelichting over de beoordelingsruimte
van de toezichthouder is voorts veralgemeniseerd in de paragraaf 2.5,
vierde alinea, van het algemeen deel van de memorie van toelichting. Verder
is in artikel 1:85 de grondslag voor ontheffingverlening van bepaalde in de
bijzondere delen nader aan te duiden normen geregeld en zijn de grondslagen
in artikel 1.6.1.a, vierde lid, opgenomen in een apart artikel (artikel 1:84).
Voorts is met het oog op de mogelijkheid van differentiatie bij inwerkingtreding
artikel 5.3.a geformuleerd overeenkomstig Aanwijzing 180, eerste lid, onder
C. Tenslotte is in hoofdstuk 3 van het algemeen deel van de memorie van toelichting
kort ingegaan op het advies van de Europese Centrale Bank.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal, nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De waarnemend Vice-President van de Raad van State,BartelIk moge U verzoeken het hierbij gevoegde voorstel van wet en de memorie
van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal te zenden.De Minister van Financiën,G. Zalm Bijlage bij het advies van de Raad van State van 26 april 2004,
no. W06.04.0073/IV, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging
geeft.Wetsvoorstel– In artikel 1.1.c, eerste lid, «bijdragen aan» vervangen
door: bevorderen van.– In artikel 1.1.e, de tweede keer «deze» vervangen
door: de toezichthouder.– In artikel 1.2.m, tweede lid, onder a, «deze» laten
vervallen.– Artikel 1.4.2.d, tweede lid, vervangen door: Ten aanzien van de
bevoegdheid, bedoeld in het eerste lid, zijn de artikelen 5:32, tweede tot
en met het vijfde lid, van de Awb van toepassing.– In artikel 1.4.2.f, 1.4.2.h tot en met 1.4.2.m telkens «boete»
vervangen door «bestuurlijke boete», tenzij in één
zin of lid «boete» vaker voorkomt, dan alleen de eerste keer «boete»
vervangen.– In artikel 1.4.2.d, eerste lid, en 1.4.2.e, eerste lid, «van
overtreding van voorschiften» vervangen door: van een overtreding van
een voorschrift.– In artikel 1.4.2.e, derde lid, «Onze minister» vervangen
door: Onze Minister.– In artikel 1.5.1.f, vierde lid, onder a, «het eerste of
tweede lid» vervangen door: het eerste, tweede of derde lid.– Artikel 1.6.1.b implementeert volgens Bijlage III artikel 14 van
de Bankenrichtlijn. Artikel 14 noemt echter nadere verplichtingen van de bewaarder.
Bijlage III aanpassen.– In Bijlage II een juiste verwijzing opnemen naar artikel 1.6.2.c.
Deze bepaling lijkt niet op artikel 82 Wtv 1993 waarvan zij zou zijn afgeleid.– In artikel 1.6.2.e lijken, anders dan Bijlage II suggereert, de
artikelen 84–88 van de Wtv 1993 nauwelijks of niet terug te komen. Bijlage
II aanpassen.– Artikel 1.6.2.g bevat, anders dan Bijlage II suggereert, geen
enkele inhoud van artikel 111 Wtv 1993. Bijlage II aanpassen.– Volgens Bijlage III komt artikel 32 van de Bankenrichtlijn terug
in de artikelen 1.4.2.a tot en met 1.4.2.m. Deze artikelen gaan echter niet
over de verplichting van ondernemingen om prospectussen en verslagen aan de
toezichthouders te zenden zoals de bepaling uit de richtlijn beoogt, maar
over handhaving door de toezichthouders. Bijlage III aanpassen.– Artikel 33 van de Bankenrichtlijn, betreffende openbaarmaking
van de prospectus en verslagen, is niet geïmplementeerd in artikel 1.6.4.a,
beroep. Bijlage III aanpassen.Memorie van toelichting– In paragraaf 1.2, eerste alinea, «Wet natura-uitvaartverzekeringsbedrijf»
vervangen door: Wet toezicht natura-uitvaartverzekeringsbedrijf.– In paragraaf 1.2, vierde alinea, «Wet melding zeggenschap
in ter beurze genoteerde vennootschappen (WMZ)» vervangen door: Wet
melding zeggenschap in ter beurze genoteerde vennootschappen 1996 (WMZ 1996),
en de verkorte aanduiding dienovereenkomstig bezigen.– In het artikelsgewijze deel, artikel 1.1.f, derde alinea, «vooral»
vervangen door: uitsluitend.– In het artikelsgewijze deel, artikel 1.4.3.1, derde alinea, «in
het derde lid» vervangen door: in het tweede lid.– In het artikelsgewijze deel, artikel 1.5.1.a, derde alinea, de
term «onder de voorwaarden zoals bedoeld in artikel 1.5.1.b» vervangen
door: tenzij de situaties zich voordoen zoals bedoeld in artikel 1.5.1.b.– De artikelsgewijze toelichting op artikelen 1.6.2.a tot en met
1.6.2.g betreft in hoofdzaak toelichting op artikel 1.6.2.a terwijl de overige
artikelen nauwelijks of niet aan bod komen. Een toelichting bij de overige
bepalingen opnemen.– Met betrekking tot artikel 30, vijfde, zevende en negende lid,
van de Bankenrichtlijn en artikel 50, zesde, zevende en elfde lid, van de
ICBE-richtlijn (1): alleen de bepalingen van de Bankenrichtlijn worden volgens
Bijlage III geïmplementeerd in artikel 1.5.1.b, vijfde lid, van het wetsvoorstel.
Bijlage III aanpassen.– In Bijlage III artikel 20 van de Bankenrichtlijn laten vervallen,
omdat artikel 20 is komen te vervallen bij richtlijn nr. 2001/108/EG.XNoot1Memorie van toelichting, paragraaf 1.1.XNoot1Memorie van toelichting, paragraaf 1.6., derde alinea.XNoot2Memorie van toelichting, paragraaf 1.6., vijfde alinea.XNoot3Kamerstuk II, 28 361, 28 733, 28 874, 28 998, 29 411
en 29 373.XNoot4Kamerstukken II 2003–2004, 29 507.XNoot1Kamerstukken II 2003–2004, 28 985.XNoot2Kamerstukken II 2002–2003, 28 998.XNoot3Is ter advisering aan de Raad van State gezonden.XNoot4Kamerstukken II 2003–2004, 29 348.XNoot5Kamerstukken II 2003–2004, 29 411.XNoot6Is ter advisering aan de Raad van State gezonden.XNoot7Is ter advisering aan de Raad van State gezonden.XNoot8Kamerstuk II, 2003–2004, 29 507, nr. 4.XNoot9Het betreft de in Bijlage II genoemde prospectusrichtlijn, wmz richtlijn,
ICBE (6) en ICBE (7).XNoot10Zie bijvoorbeeld de redactionele kanttekening in de bijlage bij dit advies
bij de memorie van toelichting over artikel 30 van de richtlijn 2000/12/EG
van het Europees Parlement en de Raad van 20 maart 2000 betreffende de
toegang tot en de uitoefening van de werkzaamheden van kredietinstellingen
(PbEG L 126), (hierna: Bankrichtlijn), en artikel 50 van de richtlijn 85/61/EEG
van de Raad van 20 december 1985 tot coördinatie van de wettelijke
en bestuurlijke bepalingen betreffende bepaalde instellingen voor collectieve
belegging in effecten (icbe's) (PbEG L 126), (hierna: ICBE (1)).XNoot1Richtlijn 2003/6/EG van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari
2003 betreffende handel met voorwetenschap en marktmanipulatie (marktmisbruik)
(PbEG L 96).XNoot2Het betreft het beëindigen van de strijdige praktijk (e), het opschorten
van de handel in de betrokken financiële instrumenten (f), de bevriezing
en/of beslaglegging op activa (g) en het tijdelijke verbod op beroepsuitoefening
(h).XNoot3Richtlijn nr. 2003/6/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese
Unie 28 januari 2003 betreffende handel met voorwetenschap.XNoot4Memorie van toelichting, artikelsgewijze toelichting bij artikel 1.1.a, Onderdeel I: financiële onderneming.XNoot5Memorie van toelichting, paragraaf 1.2, laatste alinea.XNoot1Memorie van toelichting, artikelsgewijze toelichting bij artikel 1.1.a., onderdeel I: financiële onderneming.XNoot1Memorie van toelichting, paragraaf 1.3 onder 2. doelgerichtheid.XNoot2Commentaar VVV/NVB, 13 oktober 2003, blz. 5.XNoot3Memorie van toelichting, paragraaf 2.5, zesde alinea.XNoot1Memorie van toelichting, paragraaf 1.5, onder 1. Het model in Nederland.XNoot1Memorie van toelichting, paragraaf 3.2.3, vijfde alinea.XNoot2Kamerstuk II, 2003–2004, 29 499, nr. 1.XNoot3Memorie van toelichting, artikelsgewijze toelichting bij artikel 1.1.e.XNoot4Memorie van toelichting, artikelsgewijze toelichting bij artikel 1.2.j.XNoot1Memorie van toelichting, paragraaf 2.4, eerste alinea.XNoot1Memorie van toelichting, paragraaf 2.4, ad 2: het toezicht door de
minister.XNoot2Memorie van toelichting, paragraaf 2.4, tweede alinea.XNoot3Memorie van toelichting, artikelsgewijze toelichting bij artikel 1.1.f,
derde alinea.XNoot1Richtlijn nr. 92/49/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese
Gemeenschappen van 18 juni 1992 tot coördinatie van de wettelijke
bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het directe verzekeringsbedrijf,
met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en houdende wijziging van
de Richtlijnen 73/239/EEG en 88/357/EEG (derde richtlijn schadeverzekering)
(PbEG L 228).XNoot2Richtlijn nr. 2002/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 5 november 2002 betreffende levensverzekering (PbEG
L 345).XNoot3Richtlijn nr. 93/22/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese
Gemeenschappen van 10 mei 1993 betreffende het verrichten van diensten
op het gebied van beleggingen in effecten (PbEG L 141).XNoot4Richtlijn nr. 2000/12/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 20 maart 2000 betreffende de toegang tot en de uitoefening
van de werkzaamheden van kredietinstellingen (PbEG L 126).XNoot5Richtlijn nr. 85/611/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese
Gemeenschappen van 20 december 1985 tot coördinatie van de wettelijke
en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende bepaalde instellingen voor collectieve
belegging in effecten (icbe's) (PbEG L 375).XNoot1Regeling van de Pensioen- & Verzekeringskamer van 11 december
1995, Stcrt. 1995, 248, zoals deze regeling is gewijzigd bij de Regelingen
van 16 december 1996, Stcrt. 1996, 248, 15 december 1998, Stcrt.
1998, 250, 7 januari 1999, Stcrt. 1999, 9, 28 januari 1999, Stcrt.
1999, 30, 5 januari 2001, Stcrt. 2001, 10.XNoot2Zie verslag Seminar «Hervorming financiële toezichtwetgeving»,
p. 46 onderaan. Kluwer, Deventer 2004.XNoot1Uitspraak van het Hof Den Haag van 27 mei 2004, LJN AP 0151.XNoot1Memorie van toelichting, artikelsgewijze toelichting bij artikel 1.2.k.XNoot1Memorie van toelichting, paragraaf 3.2.4, eerste alinea.XNoot2Memorie van toelichting, artikelsgewijze toelichting bij artikel 1.4.2.a,
tweede alinea.XNoot1Memorie van toelichting, artikelsgewijze toelichting bij artikel 1.4.2.b,
tweede alinea.XNoot1Zie ook de memorie van toelichting op het wetsvoorstel tot opneming in
de Wet toezicht belegginginstellingen, de Wet toezicht effectenverkeer 1995,
de Wet toezicht kredietwezen 1992, de Wet toezicht natura-uitvaartverzekeringsbedrijf,
de Wet toezicht verzekeringsbedrijf 1993, de Wet inzake wisselkantoren,
de Wet melding zeggenschap in ter beurze genoteerde vennootschappen 1996 en
de Wet financiële betrekkingen buitenland 1994, van bepalingen betreffende
handhaving door middel van een dwangsom of een bestuurlijke boete en van bepalingen
betreffende de rechtsgang (Kamerstukken II 1998/99, 25 821, nr. 3).XNoot2Memorie van toelichting, artikelsgewijze toelichting bij artikel 1.2.g.XNoot1Zie o.a. artikel 16, zevende lid, Codificatierichtlijn Leven en artikel
50, achtste lid, ICBE 1.XNoot2Memorie van toelichting, paragraaf 3.2.5, eerste alinea.XNoot1Zie o.a. artikel 6, vierde gedachtestreepje, Codificatierichtlijn Leven.XNoot1Kamerstukken II 2001–2002, 28 373, nr. 3, paragraaf 3.3.XNoot1Gecombineerde Commissie Vennootschapsrecht Van de Nederlandse Orde van
Advocaten en de Koninklijke Notariële Beroepsorganisaties, Rapport over
de Hervorming van toezichtwetgeving voor de financiële marktsector (AMBA:
49486 1). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29708-4.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl