Implementatie Europese regelgeving betreffende de Dienstenwet; Nota naar aanleiding van het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-24 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31579, nr. 6

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

10-11-2008

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2008-2009

31579 nr. 6

05-11-2008

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Achtergrond2.1. De interne markt, vrij verkeer van diensten
en de vrijheid van vestiging2.2. Aanleiding: de toestand van de interne markt
voor diensten2.3. Totstandkoming van de dienstenrichtlijn2.4. Verwachte economische effecten3. De dienstenrichtlijn3.1. De reikwijdte van de Dienstenwet3.2. Nationale koppen3.3. Implementatie van de Dienstenwet4. Administratieve vereenvoudiging en het één-loket4.1. Taken en positionering4.2. Kosten van één-loket4.3. Eén-loket voor consumenten4.4. Gelijke behandeling voor binnenlandse dienstverrichters5. Lex silencio positivo6. Screening en notificatie7. Administratieve lasten8. ArtikelsgewijsArtikel 4 lid 3Implementatie artikel 12 van de richtlijnOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Gerelateerde publicaties

Kamerstuk 31579, nr. 6 b1Gerelateerde publicatie

 
 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31579Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 84 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 579Implementatie van Europese regelgeving betreffende het verkeer van diensten
op de interne markt (Dienstenwet)nr. 6NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 5 november 20081. InleidingMet belangstelling heb ik kennis genomen van de vragen van de leden van
de verschillende fracties. Ik waardeer de interesse van de leden van de fracties
voor dit wetsvoorstel. Ook ben ik verheugd over de korte termijn waarbinnen
het verslag is uitgebracht, omdat hierdoor de implementatietermijn van de
dienstenrichtlijn – die zoals bekend op 28 december 2009 verstrijkt –
binnen bereik blijft. Ik vertrouw erop dat deze beantwoording van de vragen,
die ik u mede namens de minister van Justitie doe toekomen, bij zal dragen
aan een voorspoedige verdere behandeling van dit wetsvoorstel.2. Achtergrond2.1. De interne markt, vrij verkeer van diensten
en de vrijheid van vestigingDe leden van de fractie van de SP vroegen wat de regering als mogelijke
positieve gevolgen ziet van het openstellen van de dienstenmarkt ten aanzien
van de kwaliteit van de diensten. De dienstenrichtlijn bevat een aantal bepalingen
op het vlak van verbetering van de kwaliteit van diensten. Enerzijds rechten
op informatie en transparantie voor afnemers van diensten (zakelijke afnemers
en consumenten) en anderzijds algemene kwaliteitsbevorderende en stimulerende
maatregelen. De dienstenrichtlijn stelt voorts dat een goede controle en handhaving
op wet- en regelgeving gewaarborgd moet worden. Hiertoe wordt een nieuw toezichts-
en coördinatiemechanisme opgezet tussen toezichthoudende en handhavende
instanties in alle lidstaten van de Europese Unie (hierna: EU). Meer in brede
zin geldt dat de implementatie van de dienstenrichtlijn zorgt voor een betere
werking van de Europese dienstenmarkt. In een competitieve markt zullen aanbieders
elkaar op zowel prijs als kwaliteit beconcurreren. Het is de verhouding tussen
prijs en kwaliteit waar de consument naar kijkt. Het bevorderen van de interne
markt voor diensten kan dus positieve effecten hebben op de kwaliteit van
diensten.Op de vraag van de SP-fractieleden naar de wijze waarop de regering denkt
zorg te dragen voor een acceptabel niveau van de in Nederland aangeboden
diensten, mede bezien in het licht van de grotendeels verdwijnende mogelijkheid
om aanvullende eisen te stellen aan dienstverleners in andere EU-lidstaten,
wordt geantwoord onder paragraaf 2.3 van deze nota naar aanleiding van
het verslag in het licht van een vergelijkbare vraag van deze fractieleden.De leden van de SP-fractie verzochten om duidelijkheid over de gevolgen
van de uitspraak van het Europees Hof, dat oordeelde dat bepaalde voorschriften
die lasten en kosten met zich meebrengen voor ondernemers die gevestigd zijn
in een andere lidstaat, ook wanneer deze non-discriminatoir op alle dienstverleners
worden toegepast, opgeheven dienen te worden. De uitspraak waar de leden van
de SP-fractie op doelden (arrest HvJEG van 3 oktober 2006, FKP Scorpio,
zaak C-90/04, overweging 46) is weergegeven in paragraaf 2.1 van de memorie
van toelichting van het wetsvoorstel. In die paragraaf worden de reikwijdte
en inhoud van het vrij verkeer van diensten beschreven zoals deze gelden op
grond van de relevante verdragsbepalingen in het EG-verdrag. Het aanhalen
van deze uitspraak heeft ten doel duidelijk te maken dat het vrij verkeer
van diensten niet alleen formele juridische eisen raakt, maar ook administratieve
procedures en daarmee samenhangende financiële en economische lasten.
Het vrij verkeer van diensten heeft als gevolg dat voorschriften en de toepassing
daarvan die een marktdeelnemer kunnen ontmoedigen om gebruik te maken van
het vrij verkeer van diensten, getroffen kunnen worden door het verbod op
het belemmeren van het vrij verkeer van diensten zoals neergelegd in artikel
49 EG-verdrag.De leden van de SP-fractie constateerden terecht dat het wetsvoorstel
geen specifieke voorschriften bevat die voortvloeien uit deze uitspraak. Dat
is ook niet nodig, omdat deze uitspraak vooral relevant is voor de vraag welke
voorschriften binnen de reikwijdte van de dienstenrichtlijn kunnen vallen
(waaronder dus ook voorschriften die verplichten tot het in rekening brengen
van administratieve kosten). De lijn zoals door het Hof van Justitie in deze
uitspraak is neergelegd is overigens wel verweven met de tekst van de dienstenrichtlijn,
in het bijzonder met de bepalingen van de dienstenrichtlijn op grond waarvan
wordt gescreend (artikelen 9, 14, 15, 16, 19, 25) en enkele andere bepalingen
zoals artikel 13, tweede lid, van de dienstenrichtlijn. Zoals in de memorie
van toelichting in paragraaf 3.4.2. is uitgelegd, behoeven deze bepalingen
geen implementatie in het thans voorliggende wetsvoorstel. Gelet op de resultaten
van de screeningsoperatie (waaruit blijkt dat de Nederlandse wet- en regelgeving
in overwegende mate voldoet aan de genoemde eisen) en de in paragraaf 3.4.2.
beschreven aanpak in combinatie met het feit dat de door de leden van de SP-fractie
aangehaalde jurisprudentie al bestaand recht is, deel ik niet de mening van
de leden van de SP-fractie dat hiermee vele wegen zijn geopend voor gerechtelijke
procedures. Er zijn voldoende waarborgen dat de lijn zoals neergelegd in deze
uitspraak wordt gerespecteerd.2.2. Aanleiding: de toestand van de interne markt
voor dienstenDe leden van de SP-fractie vroegen naar het standpunt van de regering
omtrent nut en noodzaak van uniformering van de eisen voor beroepskwalificaties.
De leden van de SP-fractie gaven aan van dat nut en die noodzaak niet overtuigd
te zijn. De passage in de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel voor
een Dienstenwet die door de leden van de SP-fractie wordt aangehaald, verwijst
naar het algemene onderzoek naar de toestand voor de interne markt voor diensten.
Zowel de dienstenrichtlijn als de richtlijn erkenning beroepskwalificaties
zijn voortgekomen uit de analyse die door de Europese Commissie in 2002 werd
verricht. De dienstenrichtlijn respecteert het kader zoals dat wordt gevormd
door de richtlijn erkenning beroepskwalificaties: de richtlijn erkenning beroepskwalificaties gaat voor op de dienstenrichtlijn (zie artikel 3, eerste
lid, dienstenrichtlijn). De dienstenrichtlijn werkt hoogstens aanvullend.Al geruime tijd bestaan er verschillende richtlijnen die wederzijdse erkenning
tussen de lidstaten van beroepskwalificaties zoals gelijkwaardige diploma’s
en werkervaring voor specifieke beroepen regelen. Nog niet zo lang geleden
lieten de leden van de SP-fractie bij de implementatie van richtlijn 2005/36/EG
van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 7 september
2005 betreffende de erkenning van beroepskwalificaties zich positief uit over
het doel van de richtlijn erkenning beroepskwalificaties om de grensoverschrijdende
toegang tot gereglementeerde beroepen in de lidstaten te vergemakkelijken
(Kamerstukken II 2006/07, 31 059, nr. 5, paragraaf 4).De richtlijn erkenning beroepskwalificaties vervangt drie richtlijnen
over het zogenoemde algemeen stelsel van erkenning van beroepskwalificaties
en twaalf sectorale richtlijnen over de erkenning van beroepskwalificaties
voor artsen, verpleegkundigen, tandartsen, dierenartsen, verloskundigen, apothekers
en architecten. Deze nieuwe richtlijn erkenning beroepskwalificaties hanteert
twee erkenningssystemen: 1) het sectorale stelsel, waarbij sprake is van EU-breed
geharmoniseerde opleidingen die automatisch worden erkend in een andere lidstaat,
en (2) het algemeen stelsel, waarbij geen sprake is van harmonisatie van opleidingen,
maar van vergelijking van kwalificaties, gebaseerd op wederzijds vertrouwen
tussen de lidstaten, vergelijkbaarheid van opleidingen in de lidstaten, en
de mogelijkheid om wezenlijke verschillen tussen die opleidingen te compenseren
met een aanpassingsstage of een proeve van bekwaamheid. Het algemeen stelsel
van de nieuwe richtlijn onderscheidt vijf kwalificatieniveaus, van primair
tot en met universitair onderwijs. Het uitgangspunt is dat de beroepskwalificaties
van de migrant om in aanmerking te komen voor erkenning ten minste gelijk
moeten zijn aan het niveau direct onder het niveau dat in het ontvangende
land wordt gevraagd. Het sectorale en het algemeen stelsel zien beide uitsluitend
op de erkenning van beroepskwalificaties om toegang te verkrijgen tot een
gereglementeerd beroep. Dit is een beroep dat wettelijke toegangsof uitoefeningsvereisten
kent.Het vergemakkelijken van de grensoverschrijdende toegang tot gereglementeerde
beroepen, zoals voorzien door de richtlijn beroepskwalificaties, is positief,
evenals de bijdrage die de dienstenrichtlijn daar aan kan leveren. Ik deel
daarin de opvatting van de leden van SP-fractie dat de dienstenrichtlijn bijdraagt
aan een verhoogde transparantie van de eisen en vergunningstelsels die gelden
in andere lidstaten en daarmee belemmeringen wegneemt voor het grensoverschrijdend
aanbieden van diensten of voor het zich vestigen in een andere lidstaat.2.3. Totstandkoming van de dienstenrichtlijnMet genoegen constateer ik dat de tot de CDA-fractie behorende leden tevreden
waren met het uiteindelijke resultaat van de onderhandelingen over de dienstenrichtlijn,
waarin thans het principe van wederzijdse erkenning is opgenomen. Inderdaad
zijn belangrijke elementen van het SER-advies over de dienstenrichtlijn vervat
in de uiteindelijke tekst daarvan. Ook onderschrijf ik de stelling van de
leden van de CDA-fractie dat de dienstenrichtlijn een essentieel onderdeel
is van het Lissabonproces en de verdere voltooiing van de interne markt.De leden van de SP-fractie constateerden dat het stellen van aanvullende
eisen bij het grensoverschrijdend verrichten van diensten, beperkt is tot
de domeinen van de openbare orde, openbare veiligheid, volksgezondheid en
milieubescherming. Zij informeerden naar de gevolgen van deze beperking voor
de sectoren waarin nu geen aanvullende eisen aan dienstverleners mogen worden
gesteld. Zoals reeds eerder is uiteengezet was de kern van het compromis zoals
bereikt in het Europees Parlement, het schrappen van het land-van-oorsprong-beginsel
in combinatie met het inperken van de mogelijkheid voor lidstaten om nadere
eisen vast te stellen bij het grensoverschrijdend verrichten van diensten
tot de domeinen van openbare orde, openbare veiligheid, volksgezondheid en
milieubescherming. In dit verband zijn van belang de brief van de minister
van Economische Zaken van 15 mei 2006 (Kamerstukken II 2005/06, 21 501-30
en 22 112, nr. 141), het verslag van het Algemeen Overleg van 12 april
2006 (Kamerstukken II 2005/06, 21 501-30, nr. 142), de brief van de minister
van Economische Zaken van 7 april 2006 (Kamerstukken II 2005/06, 21 501-30,
nr. 135) en de brief van de minister van Economische Zaken van 29 maart
2006 (Kamerstukken II 2005/06, 21 501-30, nr. 133), waarin steeds de
strekking van de aanpassingen van de dienstenrichtlijn zoals voorgesteld door
het Europees Parlement en overgenomen door de Europese Commissie werd besproken.
Dat in paragraaf 2.3 van de memorie van toelichting wordt gewezen op
deze beperking tot het stellen van aanvullende eisen bij het grensoverschrijdend
verrichten van diensten, is dan ook naar mijn oordeel geen nieuw gegeven.De dienstenrichtlijn kent een verschillend regime voor vestiging van dienstverrichters
enerzijds en tijdelijke grensoverschrijdende dienstverrichting anderzijds.
Voor deze laatste bevat artikel 16, eerste lid, dienstenrichtlijn de clausule
dat vrije grensoverschrijdende dienstverrichting niet belemmerd mag worden
behalve om de vier in dat artikel genoemde redenen: openbare orde, openbare
veiligheid, volksgezondheid en bescherming van het milieu. De Nederlandse
wet- en regelgeving grijpt in het algemeen niet aan op de aspecten vestiging
dan wel tijdelijke dienstverrichting, maar reguleert de activiteit (bv. het
organiseren van een evenement) in kwestie. Uit de «screening»
van de Nederlandse wet- en regelgeving, waarbij onder andere getoetst is aan
dit artikel 16 van de dienstenrichtlijn, is voortgekomen dat er weinig wet-
en regelgeving wijziging of aanpassing behoeft.Over de twee sectoren die de leden van de SP-fractie noemen, zou ik graag
nog het volgende willen opmerken. Sociale zekerheid en sociale diensten zijn
van de reikwijdte van de dienstenrichtlijn uitgezonderd (zie artikel 1, zesde
lid, en artikel 2, tweede lid, onderdeel j). Voor sociale politiek zijn er
dan ook geen gevolgen. Op het vlak van consumentenbescherming is allereerst
artikel 3, eerste lid, van de dienstenrichtlijn relevant: op grond van deze
bepaling gaan andere richtlijnen zoals consumentenrichtlijnen en de rechtstreeks
daarop gebaseerde voorschriften ter implementatie van deze richtlijnen, voor
op de dienstenrichtlijn. Dit betekent dus dat alle voorschriften ter bescherming
van de consument die dienen ter implementatie van het Europese consumentenacquis
voorgaan op de dienstenrichtlijn. De consument wordt dus altijd beschermd
door deze voorschriften. De dienstenrichtlijn doet daar geen afbreuk aan.
Deze uitzondering op de reikwijdte is in artikel 2, derde lid, onderdeel a,
onder 3°, van het wetsvoorstel overgenomen.Vervolgens is artikel 3, tweede lid, van de dienstenrichtlijn relevant
voor de bescherming van de consument: volgens deze bepaling heeft de dienstenrichtlijn
geen betrekking op de regels van het internationaal privaatrecht, in het bijzonder
regels betreffende de bepaling van het op contractuele en niet-contractuele
verbintenissen toepasselijke recht, met inbegrip van de regels die waarborgen
dat voor de consumenten de bescherming geldt die hen wordt geboden door de
regels inzake consumentenbescherming die zijn neergelegd in de consumentenwetgeving
die in hun lidstaten van kracht is. Het gevolg van deze uitzondering op de
reikwijdte van de dienstenrichtlijn is dat de bepalingen in het Nederlandse
recht die de contractuele verhoudingen tussen de dienstverrichter en de consument
regelen (en de daarin besloten bescherming van de consument) niet binnen de
reikwijdte van de dienstenrichtlijn vallen en dus gewoon kunnen worden toegepast,
aangevuld of gewijzigd. Deze uitzondering op de reikwijdte is
in artikel 2, derde lid, onderdeel a, onder 1° van het wetsvoorstel overgenomen.Voorts legt de dienstenrichtlijn zelf diverse informatieverplichtingen
op aan de dienstverrichter ter bescherming van de afnemer. Het gaat dan om
de informatieverplichtingen opgenomen in artikel 22 van de dienstenrichtlijn
en geïmplementeerd in de artikelen 61 en 62 van het wetsvoorstel. Ten
slotte zij gewezen op het recente voorstel van de Europese Commissie voor
een kaderrichtlijn inzake consumentenrechten van 8 oktober 2008 (COM(2008)614).Naar mijn oordeel biedt het samenstel van uitzonderingen op de reikwijdte
van de dienstenrichtlijn in combinatie met het communautaire acquis inzake
consumentenbescherming met inbegrip van artikel 22 van de dienstenrichtlijn,
voldoende bescherming aan de consument.2.4. Verwachte economische effectenDe leden van de fractie van de SP waren van mening dat de verwachte Europese
banengroei en de groei van het Nederlandse BBP te hoog worden ingeschat. Deze
leden waren van mening dat de noodzakelijke diensten al worden verricht en
vroegen zich af waarom een toegenomen aanbod leidt tot een toename van het
gebruik van diensten. Kern van de dienstenrichtlijn is dat een vrij verkeer
van diensten in de Europese Unie dichterbij komt. In de huidige situatie hapert
de Europese dienstenmarkt. Het is mogelijk dat de noodzakelijke dienstverlening
wel wordt verricht, maar een betere werking van de Europese markt voor diensten
kan er voor zorgen dat diensten die voorheen alleen in één lidstaat
werden aangeboden, in de toekomst in meerdere landen kunnen worden aangeboden.
Er kunnen nieuwe diensten ontstaan vanwege de toegenomen dynamiek. Ook kunnen
mensen makkelijker over de grens diensten afnemen en kunnen zij uit een breder
scala kiezen met verschillende prijs/kwaliteit verhoudingen. Al met al is
er dus nog een welvaartswinst mogelijk. Het BBP van de Europese Unie kan toenemen
als gevolg van de dienstenrichtlijn. Daarnaast geldt dat de Nederlandse dienstensector
een relatief goede concurrentiepositie heeft. Dit houdt in dat het (verder)
integreren van de Europese dienstenmarkt er voor kan zorgen dat Nederlandse
aanbieders hun producten in grotere mate in het buitenland kunnen afzetten.
In economische termen neemt niet alleen het BBP van de Europese Unie toe (de
omvang van de taart), maar kan Nederland haar goede concurrentiepositie ook
beter benutten (het aandeel van de taart dat Nederland krijgt wordt groter)
(bron: «Verwachte economische effecten van de Europese dienstenrichtlijn»
CPB Notitie 2007).De leden van de fractie van de SP vroegen, mede in het licht van de ingeperkte
bevoegdheid van de lidstaten om aanvullende kwaliteitseisen te stellen, waar
de regering de aanname op baseert dat de kwaliteit van diensten gebaat is
bij de Dienstenwet. Voor het antwoord op deze vragen zij verwezen naar hetgeen
daarover in paragraaf 2.1 en 2.3. van deze nota naar aanleiding van het
verslag is opgenomen.3. De dienstenrichtlijn3.1. De reikwijdte van de DienstenwetDe leden van de fractie van het CDA merkten op dat de diensten van algemeen
economisch belang zijn uitgezonderd van de reikwijdte van de Dienstenwet en
wensten een – niet-limitatieve – lijst van diensten die kwalificeren
als dienst van algemeen economisch belang en derhalve buiten de werking van
de Dienstenwet vallen. Anders dan de leden van de CDA-fractie veronderstelden,
zijn diensten van algemeen economisch belang niet per definitie uitgesloten
van de reikwijdte van de dienstenrichtlijn (zie in dit verband overwegingen
8 en 17 en artikel 15, vierde lid, en artikel 17, eerste lid,
van de dienstenrichtlijn). Wel is het zo dat Nederland een aantal diensten
als diensten van algemeen economisch belang heeft aangemerkt in sectoren die
zijn uitgezonderd van de reikwijdte van de dienstenrichtlijn. Het gaat daarbij
onder andere om sociale diensten met inbegrip van sociale woningbouw, vervoersdiensten,
diensten in de gezondheidszorg (eerste hulp, ambulancediensten), financiële
diensten (bijv. het basispakket van de zorgverzekering), audiovisuele diensten
(de publieke omroep), etc.Wat betreft diensten van algemeen economisch belang die wel onder het
bereik van de dienstenrichtlijn vallen, kan het volgende worden opgemerkt.
De dienstenrichtlijn respecteert expliciet de vrijheid van de lid-staten om
in overeenstemming met het gemeenschapsrecht vast te stellen wat zij als diensten
van algemeen economisch belang beschouwen, hoe deze diensten moeten worden
georganiseerd en gefinancierd en aan welke bijzondere verplichtingen zij onderworpen
zijn (artikel 1, derde lid, tweede alinea, van de dienstenrichtlijn). Dit
is ook in lijn met het Protocol over Diensten van Algemeen Belang dat bij
het Verdrag van Lissabon is gevoegd. In het licht daarvan bepaalt de dienstenrichtlijn
zelf dat belangrijke onderdelen van de regulering van een dienst van algemeen
economisch belang niet onder de reikwijdte van de dienstenrichtlijn vallen.Voorschriften die een dienst van algemeen economisch belang definiëren,
op grond waarvan deze diensten georganiseerd worden en die aan deze dienst
bijzondere eisen verbinden of de financiering daarvan regelen, vallen dus
buiten het bereik van de dienstenrichtlijn. De dienstenrichtlijn verplicht
ook niet tot het afschaffen van dienstenmonopolies (artikel 1, derde lid,
eerste alinea, van de dienstenrichtlijn). Met deze uitzondering is gewaarborgd
dat de belangrijkste elementen van een dienst van algemeen economisch belang
die onder de reikwijdte van de dienstenrichtlijn valt, niet door de richtlijn
geraakt worden. Het gaat dan bijvoorbeeld om de universele dienst in het kader
van de post, het netbeheer door de elektriciteits- en gasbedrijven, het beheer
van de aardgasbaten door een aangewezen onderneming, etc.Slechts ten aanzien van voorschriften die accessoir van karakter zijn,
is de dienstenrichtlijn relevant. Een voorbeeld hiervan is de tariefregulering
bij het wetsvoorstel tot wijziging van de Elektriciteitswet 1998 en Gaswet
ter verbetering van de werking van de elektriciteits- en gasmarkt. Het voorwerp
van de tariefregulering is niet de financiering van de dienst van algemeen
economisch belang zelf, maar de beperking van de mogelijkheid voor de netbeheerders
om door het verkregen monopolie te hoge tarieven bij de afnemers in rekening
te brengen. Daarmee wordt overigens wel een publiek belang gediend, maar dit
vormt geen onderdeel van de reikwijdte van de dienst van algemeen economisch
belang zelf. Een dergelijke tariefregulering valt daarom binnen het bereik
van artikel 15, tweede lid, onderdeel g, van de dienstenrichtlijn en moet
voldoen aan het toetsingskader dat deze bepaling stelt. Het gaat er dan om
dat de lidstaat moet rechtvaardigen dat minimum- of maximumtarieven bij de
uitoefening van de dienst noodzakelijk zijn om de afnemers te beschermen (dit
is een dwingende reden van algemeen belang), de tariefregulering non-discriminatoir
is, en proportioneel. Verwezen zij naar de memorie van toelichting bij het
wetsvoorstel tot wijziging van de Elektriciteitswet 1998 en Gaswet ter verbetering
van de werking van de elektriciteits- en gasmarkt (Kamerstukken II 2007/08,
31 374, nr. 3, paragraaf 3.2).Afsluitend kan worden opgemerkt dat de dienstenrichtlijn dus slechts een
beperkt effect heeft op deze accessoire voorschriften. Dit wordt nog verder
versterkt door specifieke uitzonderingen die in de dienstenrichtlijn voor
diensten van algemeen economisch belang zijn opgenomen. Zo kent de dienstenrichtlijn
de uitzondering voor diensten van algemeen economisch belang op artikel 16
van de dienstenrichtlijn (het kader voor het vrij verrichten van diensten).
Deze bepaling is op grond van artikel 17, onderdeel 1, dienstenrichtlijn
niet van toepassing op diensten van algemeen economisch belang.Door de leden van de fractie van de PvdA werd gevraagd op welk deel van
de economie de Dienstenwet betrekking heeft. Iets minder dan de helft van
de dienstensector in Nederland valt onder het bereik van de Dienstenwet. Dat
is circa één derde van het Nederlandse BBP.De leden van de SP-fractie gaven aan benieuwd te zijn naar de manier waarop
de regering het ontbreken van voorschriften in de dienstenrichtlijn over de
wijze waarop de aansprakelijkheid door een lidstaat geregeld moet worden,
denkt te gaan ondervangen. De constatering dat de dienstenrichtlijn geen voorschriften
kent die de lidstaten verplichten om aansprakelijkheid op een bepaalde wijze
te regelen is juist. Dit feit past overigens bij het resultaat van het politieke
compromis dat tussen het Europees Parlement, de Raad van de Europese Unie
en de Europese Commissie werd bereikt over de dienstenrichtlijn en dat door
Nederland werd verwelkomd. Dit betekent dus dat elke lidstaat de eigen regels
inzake aansprakelijkheid behoudt en niet hoeft aan te passen ten gevolge van
de dienstenrichtlijn.In tegenstelling tot hetgeen de leden van de SP-fractie suggereerden,
worden geen problemen voorzien met betrekking tot aansprakelijkheidskwesties
in relatie tot de dienstenrichtlijn. Voor zover het gaat om aansprakelijkheid
voor overheidshandelen gelden de gebruikelijke Nederlandse voorschriften en
jurisprudentie. Voor zover het gaat om aansprakelijkheidskwesties tussen dienstverrichters
en afnemers (met inbegrip van consumenten) wordt het toepasselijk recht bij
grensoverschrijdende transacties bepaald door het Europese internationaal
privaatrecht. Het gaat dan met name om Verordening (EG) nr. 864/2007 van het
Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 11 juli 2007 inzake
het recht dat van toepassing is op niet-contractuele verbintenissen (Rome
II). De verordening kent eenvormige voorschriften die ervoor zorgen dat bij
grensoverschrijdende situaties aan de hand van eenduidige conflictregels kan
worden geïdentificeerd welk recht van welke lidstaat op het desbetreffende
geschil of situatie van toepassing is. Blijkt dat het Nederlandse recht te
zijn, dan geldt het reguliere Nederlandse aansprakelijkheidsrecht. Gelet hierop,
is er geen noodzaak om bijzondere voorschriften in het wetsvoorstel op te
nemen teneinde de aansprakelijkheid te regelen.3.2. Nationale koppenDe leden van de CDA-fractie verwezen naar de hoofdregel in de Dienstenwet
waaruit volgt dat verplichtingen voortvloeiend uit andere Europese richtlijnen
voorrang hebben boven de bepalingen uit de Dienstenwet. Vervolgens identificeerden
zij een uitzondering op deze regel, namelijk de nationale koppen die aanvullend
op deze communautaire regelgeving zijn geplaatst. In dat verband vroegen de
leden van de CDA-fractie om een overzicht van de bestaande nationale koppen
die wel onder de werkingssfeer van de Dienstenwet vallen. Bij nationale koppen
gaat het, anders dan de leden van de genoemde fractie veronderstelden, niet
om een uitzondering op de hoofdregel, maar om een gelijke behandeling van
de nationale koppen met elke andere vorm van wetof regelgeving die binnen
de reikwijdte van de dienstenrichtlijn valt en geen relatie heeft met de implementatie
van andere communautaire voorschriften. Volgens vaste jurisprudentie van het
Hof van Justitie dienen nationale koppen, evenals andere vormen van wet- en
regelgeving te voldoen aan de beginselen van het vrij verkeer van goederen,
diensten en kapitaal en de vrijheid van vestiging (zie bijv. arrest HvJEG
van 14 december 2004, Radlberger, zaak C-309/02, overwegingen 53–83).
De dienstenrichtlijn hanteert hetzelfde principe en maakt geen onderscheid
tussen Nederlandse voorschriften die een nationale kop vormen
en andere voorschriften. Het toetsingskader is hetzelfde. Gelet op dit onderliggende
principe van de dienstenrichtlijn is er geen specifiek overzicht beschikbaar
van de nationale koppen die onder de reikwijdte van de Dienstenwet vallen.
Wel heb ik, overeenkomstig een ander verzoek van de leden van de CDA-fractie
(zie nader onder paragraaf 6.0 van deze nota naar aanleiding van het
verslag) het meest recente overzicht bijgevoegd van de eisen en vergunningstelsels
op rijksniveau die onder de reikwijdte van de Dienstenwet vallen.De leden van de CDA-fractie wezen voorts op verschillen in formulering
tussen de Engelstalige en Nederlandstalige versie van de dienstenrichtlijn
en merkten op dat deze verschillen ook zijn overgenomen in het wetsvoorstel.
Zij vroegen naar de logica van deze verschillende vertalingen en stelden de
vraag of het niet verstandig is de tekst van de originele richtlijn consequent
te volgen. Inderdaad kennen de verschillende taalversies van de dienstenrichtlijn
op sommige punten afwijkende formuleringen. Zo zijn er bijvoorbeeld alleen
al in artikel 1 van de dienstenrichtlijn verschillen te vinden tussen de Engels-,
Frans-, Nederlands- en Duitstalige versie van de dienstenrichtlijn. Voor mij
staat voorop dat de Nederlandstalige versie van de dienstenrichtlijn voor
Nederland leidend is en gelijkwaardig is aan de andere taalversies. Dit volgt
ook uit het beginsel van gelijkwaardigheid van de officiële talen van
de Europese Unie (zie artikelen 1, 5 en 8 van Verordening nr. 1 tot regeling
van het taalgebruik in de Europese Economische Gemeenschap, zoals laatstelijk
gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1791/2006). De versie in de Nederlandse
taal is de basis geweest bij het opstellen van het wetsvoorstel. Wel is bij
het formuleren van het wetsvoorstel rekening gehouden met de achterliggende
doelstelling van de formuleringen in de verschillende taalversies van de dienstenrichtlijn
om te voorkomen dat door een onhandige gekozen formulering in de Nederlandstalige
versie een onzorgvuldige implementatie plaatsvindt. Voor zover het de bepalingen
over de reikwijdte van de dienstenrichtlijn betreft, zij onderstreept dat
de communautaire wetgever nadrukkelijk tot doel heeft gehad de onderwerpen,
diensten en sectoren die in artikel 1, tweede tot en met zevende lid, artikel
2 en artikel 3 zijn genoemd uit te zonderen van de werking van de dienstenrichtlijn.
Om elke verwarring en onduidelijkheid te voorkomen, is voor eenduidige formulering
gekozen en expliciet duidelijk gemaakt dat de Dienstenwet niet van toepassing
is op de onderwerpen, diensten en sectoren die in de artikelen 1, 2 en 3 van
de dienstenrichtlijn zijn uitgezonderd van de reikwijdte. Dit heeft zijn weerslag
gevonden in artikel 2 van het wetsvoorstel. In die zin volg ik de leden van
de CDA-fractie niet in hun suggestie om de tekst van de originele richtlijn
te volgen.De leden van de SP-fractie verzochten de regering om een standpunt ten
aanzien van het verdwijnen van nationale koppen, terwijl er goede redenen
zijn geweest om deze nationale koppen in te voeren. Ook vroegen deze leden
om informatie over de nationale koppen die volgens de regering dreigen te
sneuvelen na implementatie van de dienstenrichtlijn. Ik wil benadrukken dat
de dienstenrichtlijn er niet op gericht is korte metten te maken met de nationale
koppen. De dienstenrichtlijn kent een gelijke behandeling van de nationale
koppen met elke andere vorm van wetof regelgeving die binnen de reikwijdte
van de dienstenrichtlijn valt en die geen relatie heeft met de implementatie
van andere communautaire voorschriften. Voor een uiteenzetting omtrent nationale
koppen zij verwezen naar het antwoord op de vragen van de CDA-fractieleden
in het begin van deze paragraaf. De onderliggende stelling van de leden van
de SP-fractie dat het heroverwegen van nationale koppen geen goede zaak zou
zijn, onderschrijf ik niet. In dit kader zij verwezen naar de brief van de
staatssecretaris van Economische Zaken van 2 november 2007 waarin de
kabinetsreactie op de resultaten van de tweede inventarisatie van
nationale koppen op Europese regels is weergegeven (Kamerstukken II 2007/08,
29 515 en 29 862, nr. 222). Een dergelijke overweging past uitstekend
bij de doelstellingen van dit kabinet om de administratieve lastendruk voor
het bedrijfsleven te verminderen.Tot slot zij onderstreept dat de heroverweging als gevolg van de dienstenrichtlijn
kan leiden tot een modernisering van bepaalde nationale voorschriften. In
dit kader kan worden gewezen op de dagtekening van colportageovereenkomsten
die is voorgeschreven in artikel 25, derde lid, van de Colportagewet. De dagtekening
van deze colportageovereenkomsten geschiedt volgens deze bepaling door de
Kamers van Koophandel, binnen het gebied waar de colporteur is gevestigd,
of door de Kamer van Koophandel voor Rotterdam, indien de betrokken colporteur
buiten Nederland gevestigd is. Een buiten Nederland gevestigde colporteur
moet dus veel meer moeite doen om zijn overeenkomsten te laten dagtekenen.
Hier is dus sprake van een discriminatoire behandeling tussen binnenlandse
en buitenlandse colporteurs die belemmerend kan werken voor buitenlandse colporteurs.
Naar aanleiding hiervan is geconcludeerd dat deze bepaling uit de Colportagewet
aangepast dient te worden. Een voorstel voor de aanpassing van de Colportagewet
zal worden meegenomen bij de aankondigde Aanpassingswet.De leden van de VVD-fractie verzochten de regering om een overzicht van
alle nationale koppen die in het wetsvoorstel zijn aangebracht, met inbegrip
van een motivering per kop. In antwoord op deze vraag zij gewezen op de uitgangspunten
bij de implementatie van de dienstenrichtlijn zoals beschreven in paragraaf 3.3
van de memorie van toelichting bij dit wetsvoorstel. Het eerste uitgangspunt
is dat het wetsvoorstel in beginsel beperkt is tot het omzetten en implementeren
van de verplichtingen uit de dienstenrichtlijn. Ook het derde uitgangspunt
is relevant: het wetsvoorstel is beperkt tot de minimaal noodzakelijke omzettingsmaatregelen
zelfs als de dienstenrichtlijn meer ruimte biedt, bijvoorbeeld door facultatieve
bepalingen. Een «nationale kop» komt in drie varianten voor bij
de implementatie van Europese voorschriften (zie paragraaf 3 van brief
van de staatssecretaris van Economische Zaken van 2 november 2007, Kamerstukken
II 2007/08, 29 515 en 29 826, nr. 222). De eerste variant doet zich
voor als Nederland bij een situatie van minimumharmonisatie, gebruik maakt
van de mogelijkheid om strengere normen vast te stellen. De tweede variant
doet zich voor als Nederland geen gebruik maakt van uitzonderingsbepalingen
in een richtlijn, of bepaalde facultatieve regels toch gaat toepassen. De
derde variant doet zich voor als Nederland besluit de Europese normen toe
te passen op gevallen of situaties die buiten de reikwijdte van de Europese
richtlijn vallen. Het wetsvoorstel voor een Dienstenwet bevat geen nationale
koppen volgens een van deze varianten.Noch het openstellen van het één-loket voor Nederlandse
dienstverrichters, noch het nationaal gebruik van het Interne Markt Informatiesysteem
(IMI) zijn te kwalificeren als nationale kop. De openstelling van het één-loket
voor Nederlandse dienstverrichters dient ter implementatie van de verplichtingen
uit de dienstenrichtlijn en voorkomt een ontoelaatbare discriminatie tussen
buitenlandse en binnenlandse dienstverrichters (zie in deze zin ook blz. 20
van het Handboek voor de implementatie van de dienstenrichtlijn). Het nationaal
gebruik van het IMI draagt bij aan de effectieve toepassing van de verplichting
tot administratieve samenwerking tussen alle bevoegde autoriteiten van de
lidstaten en vormt daarmee een invulling van de verplichtingen en mogelijkheden
tot administratieve samenwerking.Tot slot verdient opmerking dat de reikwijdte van de regeling van de lex
silencio positivo weliswaar verder gaat dan strikt genomen voortvloeit uit
de dienstenrichtlijn, maar dat ook hier geen sprake is van een nationale kop.
Er is sprake van een gelukkig samenvallen van de ambities van het kabinet
ten aanzien van de invoering van de lex silencio positivo en de verplichtingen
uit de dienstenrichtlijn. Voor de keuze om de lex silencio positivo door middel
van dit wetsvoorstel in de Algemene wet bestuursrecht te doen opnemen, wordt
verwezen naar het kabinetsstandpunt over de invoering van de lex silencio
positivo (Kamerstukken II 2007/08, 29 515, nr. 224).3.3. Implementatie van de DienstenwetDe leden van de CDA-fractie gaven aan, meer informatie te willen hebben
over de aangekondigde wetgeving waarin medeoverheden aangesproken kunnen worden
op een juiste en tijdige implementatie en uitvoering van de bepalingen van
de dienstenrichtlijn. In paragraaf 11.3 van de memorie van toelichting
is aangegeven dat bij de totstandkoming van het wetsvoorstel veelvuldig overleg
is gevoerd met de medeoverheden en dat zoveel mogelijk rekening is gehouden
met hun uitvoeringspraktijk. De inzet is om gedurende de implementatieperiode
deze goede samenwerking en afstemming voort te zetten om zo een juiste en
tijdige implementatie van de dienstenrichtlijn en een effectieve werking van
het wetsvoorstel te borgen. De medeoverheden worden op dit moment dus al uitgebreid
betrokken, juist om te vermijden dat er na de implementatieperiode een situatie
zou ontstaan waarbij de medeoverheden de verplichtingen van de dienstenrichtlijn
niet juist naleven.De minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties heeft in haar
beleidsbrief «Binnenlandse Bestuurskracht en Europa» (Kamerstukken
II 2007/08, 31 200 VII, nr. 4) aangekondigd een wetsvoorstel in voorbereiding
te hebben gericht op het bevorderen van de juiste naleving van Europese regels
door medeoverheden. In dat wetsvoorstel wordt voorzien in een bestuurlijk
instrumentarium voor de rijksoverheid om, indien noodzakelijk, de correcte
naleving van Europese regelgeving door medeoverheden af te kunnen dwingen.In het nader rapport naar aanleiding van het advies van de Raad van State
over het wetsvoorstel voor een Dienstenwet is aangegeven dat het voornoemde
wetsvoorstel zich in de consultatiefase bevindt. De minister van Binnenlandse
Zaken en Koninkrijksrelaties streeft ernaar om het wetsvoorstel in de eerste
helft van 2009 bij de Tweede Kamer in te dienen.De leden van de SP-fractie uitten hun zorgen omtrent onduidelijkheid over
de impact van de dienstenrichtlijn, mede daar voorzien is in een Veegwet om
ontstane hiaten te ondervangen. Ik neem in de eerste plaats graag de onhelderheid
weg over het doel van de Veegwet, die mogelijkerwijs mede de aanleiding is
geweest voor deze vraag. De eventuele Veegwet is, als sluitstuk van de implementatiewetgeving,
uitsluitend bestemd om de eerste twee wetsvoorstellen naar aanleiding van
later gebleken onvolkomenheden en dergelijke te corrigeren of aan te vullen.
Een dergelijke constructie is heel gebruikelijk bij projecten van een omvang
als die van de implementatie van de dienstenrichtlijn. Zoals in de brief van
19 maart 2008 (Kamerstukken II 2007/08, 21 501-30, nr. 78) is gemeld,
zal het voorstel voor deze Veegwet in het derde kwartaal van volgend jaar
naar de Tweede Kamer worden gezonden. Er wordt dus niet een Veegwet voorzien
omdat er substantiële hiaten in de implementatiewetgeving worden verwacht,
maar – in het kader van de zorgvuldigheid van de implementatiewetgeving –
om te dienen als laatste «opruimactie». De betekenis van de dienstenrichtlijn
voor de Nederlandse wet- en regelgeving is verder gepreciseerd door de zogeheten «screening»
van deze wet- en regelgeving. Die vindt plaats op alle overheidsniveaus; op
rijksniveau is de screening afgerond en daarmee is de reikwijdte van het wetsvoorstel
Dienstenwet dus voor deze wet- en regelgeving bekend. Daarmee is er ook duidelijkheid
over de betekenis van de dienstenrichtlijn op de eisen en vergunningstelsels
die eronder vallen. Het verdient tot slot opmerking dat het advies
van de Sociaal-Economische Raad (SER) en de voorlichting van de Raad van State
ten tijde van de onderhandelingen over de dienstenrichtlijn (hier zij verwezen
naar paragraaf 2.3 van de memorie van toelichting), waarin aangegeven
werd dat helderheid over de reikwijdte van de dienstenrichtlijn van belang
is, gebaseerd waren op een versie van de dienstenrichtlijn die daarna nog
substantieel is gewijzigd. Voor verschillende elementen is de betekenis van
de dienstenrichtlijn sindsdien beter inzichtelijk geworden. Zo is een aantal
sectoren expliciet uitgesloten van de reikwijdte en is de betekenis van artikel
16 verhelderd.De VVD-fractieleden vroegen of de implementatie van de dienstenrichtlijn
op schema ligt. Dat is inderdaad het geval. Op alle fronten wordt door het
ministerie van Economische Zaken, andere betrokken departementen, bevoegde
instanties en decentrale overheden hard gewerkt om de implementatie tijdig,
dat wil zeggen uiterlijk op 28 december 2009, geheel af te ronden. In
de brief van 19 maart 2008 werd aangekondigd dat het voorliggende wetsvoorstel
in het derde kwartaal van 2008 bij de Tweede Kamer zou worden ingediend; daar
liep de werkelijkheid zelfs voor op de planning, gezien de indiening van het
wetsvoorstel op 5 september jl. Ook de Aanpassingswet ligt op schema,
de verwachting is dat deze conform planning in het eerste kwartaal van 2009
kan worden ingediend. Tot slot volgt in het derde kwartaal van 2009 de (technische)
Veegwet.Zoals uiteengezet in paragraaf 6.3 van de memorie van toelichting
worden aanpassingen van wet- en regelgeving naar aanleiding van de «screeningsoperatie»
uitgevoerd door het verantwoordelijke vakdepartement. Deze aanpassingen blijken
niet zeer talrijk te zijn; zo gaat het op formeel wetsniveau slechts om een
twee- of drietal wetten. Het is positief dat de Nederlandse wet- en regelgeving
in grote mate goed op orde blijkt te zijn, aangezien het gros van de «screeningsartikelen»
van de dienstenrichtlijn codificatie vormt van geldend Europees recht. Het
zou een slecht teken zijn als onze wet- en regelgeving in grote mate strijdig
met deze bepalingen zou zijn gebleken.Ook op het vlak van implementatie door de decentrale en andere medeoverheden
ligt de implementatie op schema. Paragraaf 6 van deze nota naar aanleiding
van het verslag gaat nader in op de implementatie door de medeoverheden. Naast
het wetgevingstraject vinden er ook operationele implementatiewerkzaamheden
plaats. Zo is een eerste versie van het elektronische één-loket
reeds gebouwd en worden vanaf eind dit jaar stapsgewijs alle bevoegde instanties
daarop aangesloten, opdat dit eind 2009 geheel kan draaien. Deze instanties
zijn momenteel doende hun informatie, procedures en formaliteiten elektronisch
te ontsluiten via hun websites, die eind 2009 via het één-loket
bereikbaar zullen zijn. Daarnaast bouwt de Europese Commissie in samenspraak
met de lidstaten het bestaande systeem voor informatie-uitwisseling tussen
bevoegde instanties, het IMI, uit teneinde geschikt te zijn voor operationalisering
van de samenwerking tussen bevoegde autoriteiten onder de dienstenrichtlijn.
Dit wordt gevuld met sets vragen en antwoorden. Een pilot gaat lopen in het
eerste kwartaal van 2009. Hierop zullen de betrokken bevoegde instanties vanaf
komend jaar worden aangesloten.4. Administratieve vereenvoudiging en het één-loket4.1. Taken en positioneringDe leden van de CDA-fractie vroegen waarom het loket bij Antwoord voor
bedrijven is ondergebracht en niet bij de Kamers van Koophandel. De keuze
voor Antwoord voor bedrijven komt voort uit het uitgangspunt om voor de implementatie
van de richtlijn zoveel mogelijk aan te sluiten op bestaande structuren en
projecten, in dit geval op het terrein van de elektronische overheid. Het
beleid voor de elektronische overheid is dat Antwoord voor bedrijven
fungeert als een eerstelijns ingang voor bedrijven in hun contacten met de
overheid. Zo wordt ondernemers een centraal punt geboden waar alle algemene
informatie bij elkaar is gebracht en die ondernemers doorgeleidt naar specifieke
informatie bij bevoegde instanties. De keuze voor Antwoord voor bedrijven
sluit tevens aan op de in het Beleidsprogramma 2007–2011 (Kamerstukken
II 2006/07, 31 070, nr. 1, pijler 2.3 onder 16) neergelegde ambitie om
de dienstverlening en informatievoorziening aan ondernemers sneller en beter
te maken door Antwoord voor bedrijven uit te bouwen tot een, laagdrempelig
toegankelijk, digitaal loket via welke ondernemers 24 uur per dag 7 dagen
in de week zaken elektronisch kunnen afhandelen met bevoegde instanties.De realisatie van het één-loket als onderdeel van Antwoord
voor bedrijven betekent onder meer dat een aantal ICT-voorzieningen moet worden
ontwikkeld. De leden van de CDA-fractie vroegen in welke mate garanties kunnen
worden gegeven dat deze voorzieningen tijdig gereed zijn. De uiterste implementatiedatum
van 28 december 2009 is een harde einddatum. Er is dus een korte periode
waarin relatief veel moet gebeuren om alle op grond van de Dienstenwet benodigde
informatie, procedures en formaliteiten elektronisch te ontsluiten. Zoals
aangegeven sluit de realisatie van het één-loket aan bij lopende
programma’s op het gebied van de elektronische overheid en bevordert,
in zekere zin, zelfs de voortgang daarvan. Met deze programma’s zijn
afspraken gemaakt over samenwerking.Er is voor gekozen om voor het één-loket een basis neer
te zetten die op 28 december 2009 in ieder geval voldoet aan de vereisten
van de dienstenrichtlijn en vervolgens kan doorgroeien. Er zijn op dit moment
geen indicaties dat de benodigde voorzieningen niet tijdig zullen zijn ontwikkeld.
Decentrale overheden en andere overheidsorganisaties zijn op grond van het
wetsvoorstel verplicht om informatie, procedures en formaliteiten via het één-loket
te ontsluiten. Dit betekent dat de tijdige realisatie van het loket ten dele
van deze partijen afhankelijk is. Het is dan ook om die reden dat de aanpak
van het één-loket getoetst is bij decentrale overheden en andere
organisaties. Deze toetsing heeft opgeleverd dat tijdige implementatie in
principe haalbaar is. Ook zijn praktische maatregelen getroffen, zoals ondersteuning
door zogenaamde i-teams. Het programma EGEM/i-teams ondersteunt gemeenten
om te kunnen komen tot invoering van voorzieningen van de e-overheid.In antwoord op de vraag van de leden van PvdA-fractie of het één-loket
ook informatie bevat over andere lidstaten, kan het volgende worden aangegeven.
Uit de richtlijn volgt dat de lidstaten ook algemene informatie over onder
meer eisen en formaliteiten die gelden in andere lidstaten moeten ontsluiten.
Niet over iedere eis afzonderlijk behoeft informatie te worden ontsloten,
en de informatie behoeft niet de achterliggende procedures en formaliteiten
te betreffen. Praktisch gezien kan door middel van verwijzing naar de websites
in de andere lidstaten aan deze informatieverplichting worden voldaan. De
lidstaten en de Europese Commissie zijn in overleg over mogelijkheden om een
centrale website te ontwikkelen die het mogelijk moet maken om eenvoudig de
diverse één-loketten in de verschillende lidstaten te kunnen
vinden. Deze gesprekken zijn nog in een verkennend stadium. De inzet van Nederland
is om hierover met betrokken partijen overeenstemming te bereiken. Mochten
deze gesprekken onverhoopt niet tot het gewenste resultaat leiden, dan zal
ik onderzoeken welke andere mogelijkheden er zijn om Nederlandse ondernemers
hierin te helpen, bijvoorbeeld door zelf een lijst bij te houden waarin deze
loketten zijn opgenomen. Ten aanzien van het informatiepunt heeft de Europese
Commissie recent het initiatief genomen om samen met de lidstaten te bezien
hoe de verschillende informatiepunten in de lidstaten op dit
terrein kunnen gaan samenwerken. Zij verwacht in de eerste helft van 2009
met een uitgewerkt voorstel te komen.Het één-loket is een virtueel loket. Bij de implementatie
van de richtlijn is ervoor gekozen om geen fysieke loketten in te richten.
De leden van de PvdA-fractie vroegen welke afweging daarbij is gemaakt. Ook
de leden van de VVD-fractie vroegen daarnaar. De bepalingen in de richtlijn
over administratieve vereenvoudiging zijn expliciet gericht op elektronische
dienstverlening. Hoewel uit de richtlijn niet volgt dat loketten uitsluitend
virtueel moeten zijn, kunnen fysieke loketten alleen in aanvulling hierop
worden ingericht omdat de richtlijn voorschrijft dat informatie, procedures
en formaliteiten makkelijk en op afstand toegankelijk zijn. Inrichting van
fysieke loketten is dan ook geen onderdeel van de verplichtingen die volgen
uit de richtlijn. Desalniettemin zullen ondernemers verschillende communicatiekanalen
worden geboden. Ondernemers kunnen gebruik maken van het bedrijven contactcentrum
dat door het ministerie van Economische Zaken als onderdeel van Antwoord voor
bedrijven is ontwikkeld. Dit betekent onder meer dat, naast de website, het
mogelijk is dat per e-mail en per telefoon contact kan worden gezocht met
medewerkers van Antwoord voor bedrijven. Uiteraard hebben dienstverrichters
de mogelijkheid om bestaande fysieke loketten te raadplegen. Zo heeft een
aanzienlijk deel van de gemeenten (71%) een fysiek loket gecreëerd
voor ondernemers, blijkt uit een steekproef van de Regiegroep Regeldruk. Ook
de Kamers van Koophandel kunnen ondernemers hier ondersteunen.De leden van SP-fractie vroegen naar de gevolgen van de verplichting om
in geval van een afname van een dienst zonder schriftelijk contract, de informatie
over de dienst en dienstverrichter ter beschikking te stellen aan de afnemer
voordat de dienst wordt verricht. Deze leden vroegen met name inzicht in de
gevolgen voor diensten zoals telemarketing en de wijze waarop dit wordt gecontroleerd.
De informatie waar de afnemer kennis van moet kunnen nemen voordat een dienst
wordt verricht staat opgesomd in artikel 22, eerste, tweede en derde lid,
van de dienstenrichtlijn. Dit wordt geïmplementeerd in artikel 61 van
het wetsvoorstel, waarmee de artikelen 230a tot en met 230d in Boek 6 in het
Burgerlijk Wetboek worden ingevoegd. Daarbij moet onderscheid worden gemaakt
tussen informatie:– die altijd verplicht ter beschikking moet worden gesteld (artikel
230b) zoals de naam en rechtspositie van de dienstverrichter, de algemene
voorwaarden, garanties etc.– en informatie die op verzoek van de afnemer ter beschikking moet
worden gesteld (artikel 230d) zoals de prijs wanneer de dienstverrichter geen
standaardprijzen bekend heeft gemaakt of de geldende beroepsregels.Uit artikel 3, eerste lid, van de dienstenrichtlijn volgt dat indien specifieke
regelgeving van toepassing is deze regelgeving, bij strijdigheid, voorrang
heeft boven de regels uit de dienstenrichtlijn. Voor diensten zoals telemarketing
(diensten «op afstand») gelden reeds specifieke bepalingen. Bij
het telefonisch afsluiten van een overeenkomst gelden de voorwaarden die volgen
uit de Europese richtlijn verkoop op afstand (Richtlijn 97/7/EG bescherming
van de consument bij op afstand gesloten overeenkomsten, PbEU 1997, L144).
De bepalingen uit deze richtlijn heeft Nederland geïmplementeerd in Boek
7, Titel 1, Afdeling 9A van het Burgerlijk Wetboek. Hierin is onder meer bepaald
welke informatie tijdig voor het sluiten van de overeenkomst en (nogmaals)
tijdig voor de nakoming van de overeenkomst moet worden verstrekt. Een gedeelte
van deze informatieverplichtingen overlapt met de Dienstenwet. De informatieverplichtingen
van artikel 230b gelden dus in aanvulling op deze reeds nu geldende verplichtingen
bij verkoop op afstand.Bij telemarketing geldt dat de telemarketeer ten eerste moet voldoen aan
de reeds geldende informatieverplichtingen. In aanvulling daarop geldt dat
voor diensten die vallen binnen het bereik van de dienstenrichtlijn en verkoop
op afstand een aantal extra informatieverplichtingen van toepassing is. Zowel
op grond van de Dienstenwet als op grond van de regeling verkoop op afstand
geldt dat de informatie, bij het ontbreken van een schriftelijke overeenkomst,
in elk geval tijdig voor de verrichting van de dienst beschikbaar moet zijn.Ten aanzien het toezicht op de naleving van deze voorschriften, zij gewezen
op hetgeen in paragraaf 7.2 van de memorie van toelichting bij dit wetsvoorstel
is vermeld. Deze informatieverplichtingen zullen langs twee wegen worden gehandhaafd:
privaatrechtelijk door de afnemer zelf via de rechter en bestuursrechtelijk
door de Consumentenautoriteit in die gevallen waar collectief consumentenrechten
geschonden worden.4.2. Kosten van één-loketNaar aanleiding van de vraag van de leden van de CDA-fractie en van de
VVD-fractie over het voor het één-loket gereserveerde bedrag,
zij opgemerkt dat op de begroting van het ministerie van Economische Zaken
voor de dienstenrichtlijn een bedrag van 9,8 miljoen euro is opgenomen tot
en met 2012. Om de kosten van de implementatie binnen de perken te houden,
is er bewust voor gekozen om aan te sluiten bij bestaande initiatieven. Dit
geldt in brede zin voor het implementatietraject zoals bij screening van wetgeving
en toezicht en handhaving, en nadrukkelijk ook bij het één-loket
(zie voor een omschrijving van de bestaande initiatieven waarbij wordt aangesloten
de paragrafen 4.1., 4.2.2.1., 4.2.2.3. en 6.3. van de memorie van toelichting).
Zoals aangegeven wordt voor het één-loket aangesloten op hetgeen
wordt gerealiseerd in de elektronische overheid.Omdat het één-loket wordt ontwikkeld als onderdeel van Antwoord
voor bedrijven, kan voor een belangrijk deel worden meegelift op de investeringen
die al voor Antwoord voor bedrijven zijn gedaan en die nog zijn gepland. In
de begroting van het ministerie van Economische Zaken is voor Antwoord voor
bedrijven jaarlijks circa 5 miljoen euro beschikbaar. De aanname is dat hiermee
een toereikend budget is gecreëerd.Om vast te stellen welk bedrag nodig is voor de ontwikkeling en beheer
van het één-loket is een businesscase gemaakt waarin de aannames
over kosten en opbrengsten door een externe partij zijn gevalideerd. De extra
werkzaamheden van de decentrale overheden in het kader van de invoering van
de dienstenrichtlijn en de daarmee gepaard gaande kosten zijn in kaart gebracht
in het Cebeon-rapport, waarover de Tweede Kamer bij brief van 14 september
2007 (Kamerstukken II 2006/07, 30 800 XIII, nr. 79) is geïnformeerd.
De decentrale overheden zijn daarvoor in 2007 eenmalig gecompenseerd.Door de leden van de CDA-fractie werd gevraagd hoe groot de dienst zal
worden die zich zal bezig houden met het één-loket. Hoewel dit
mede afhankelijk is van de vraag naar de diensten die het loket biedt, kan
ik aangeven dat voor Antwoord voor bedrijven in haar geheel, inclusief het
daarbinnen te realiseren één-loket, circa 24 fte zijn voorzien.De leden van de VVD-fractie vroegen voorts of kosten aan consulterende
dienstverleners worden doorberekend. De richtlijn laat weliswaar open of lidstaten
geld vragen voor het gebruik van het één-loket, maar een dergelijke
keuze ligt niet voor de hand. Het is staande praktijk dat dit soort voorzieningen
zonder kosten aan ondernemers ter beschikking wordt gesteld. Uiteraard betalen
ondernemers wel zaken als telefoon- of internetkosten die zij zelf maken.
En als via het één-loket bijvoorbeeld een vergunning is aangevraagd
bij een gemeente, dan gelden daarvoor de voor de desbetreffende vergunning
gebruikelijke leges. Uit contacten met andere lidstaten blijkt, dat zij ook
kiezen voor een dergelijke benadering.4.3. Eén-loket voor consumentenDe leden van de fractie van het CDA stelden een aantal vragen over ConsuWijzer.
Zij gaven aan dat ConsuWijzer een rol heeft bij de implementatie van de dienstenrichtlijn,
maar dat hiervoor geen budget opgenomen is. Achtergrond hiervan is dat voor
ConsuWijzer geen additionele middelen nodig zijn. De taken die de Dienstenwet
bij ConsuWijzer belegt, zijn beperkter dan de taken die bij het één-loket
worden gelegd en tevens zal ConsuWijzer deels gebruik maken van de inspanningen
op het gebied van informatieverzameling van het één-loket. Het
budgettaire beslag is daardoor beperkt.De leden van de fractie van het CDA vroegen of ConsuWijzer ook informatie
zal bieden over de kwaliteit van buitenlandse dienstverleners. Conform de
richtlijn zal dit informatieloket voor consumenten informatie toegankelijk
maken over bijvoorbeeld algemene eisen die in de andere lidstaten gelden voor
dienstverrichters en diensten. Daarnaast hebben consumenten via dit loket
toegang tot adresgegevens van verenigingen en organisaties waar zij praktische
bijstand kunnen krijgen.De leden van de fractie van het CDA vroegen naar het gebruik van meerdere
talen op het één-loket. Uit de richtlijn noch uit het wetsvoorstel
volgt een verplichting om het één-loket in andere talen aan
te bieden. De algemene informatie op het één-loket zal desalniettemin
in het Engels worden vertaald, wat past in het streven het gebruik van andere
talen aan te moedigen, zoals blijkt uit artikel 7, vijfde lid, van de dienstenrichtlijn.
Antwoord voor bedrijven, de organisatie die als één-loket zal
opereren, is verantwoordelijk voor deze vertalingen.Antwoord voor bedrijven is niet verantwoordelijk voor de vertaling van
informatie en procedures van decentrale overheden en andere overheidsorganisaties
waarnaar wordt doorverwezen. Deze organisaties maken zelf een afweging of
zij hun informatie en procedures vertalen en zo ja, in welke taal. Zo kan
er in de grensstreek een behoefte zijn om bepaalde vergunningen in het Duits
te vertalen, terwijl andere instanties, om hen moverende redenen, kiezen voor
Engels of geen vertalingen aanbieden. In de praktijk beschikken met name grotere
overheden en organisaties al over Engelstalige informatie.Ook vroegen de leden van de fractie van het CDA naar de manier waarop
andere lidstaten omgaan met het aanbieden van de informatie en de procedures
op het één-loket in andere talen dan hun landstaal. Het beeld
is dat de meeste lidstaten een vergelijkbare werkwijze kiezen als Nederland.
Het merendeel van de lidstaten kiest voor het aanbieden van informatie via
het één-loket ook voor Engels. Net als Nederland streven alle
lidstaten ernaar om een vertaling op het loket vóór de uiterste
implementatietermijn gerealiseerd te hebben. Een aantal landen voorziet een
vertaling in een andere taal, of nog een extra vreemde taal (veelal Duits)
na de implementatietermijn. Ierland en Malta kiezen niet voor een andere taal,
omdat Engels daar als officiële voertaal geldt. In het Verenigd Koninkrijk
heeft men nog geen besluit genomen over het aanbieden van een andere taal
dan het Engels.De leden van de fractie van de PvdA vroegen of het één-loket
ook voor consumenten nuttige informatie bevat. Het één-loket
wordt ingericht voor ondernemers, zowel in hun rol als aanbieder, als in hun
rol als zakelijke afnemer. ConsuWijzer wordt als informatiepunt voor consumenten
ingericht. De informatie die op basis van het wetsvoorstel toegankelijk gemaakt
dient te worden door het één-loket respectievelijk het informatiepunt,
is echter grotendeels van dezelfde aard. Dus hoewel het één-loket
primair bedoeld is voor informatieverstrekking aan ondernemers, kan een consument
er desgewenst voor kiezen om van de elektronische informatieverstrekking van
het één-loket gebruik te maken.De leden van de SP-fractie hadden enige zorgen over het omgaan met de
persoonsgegevens van de inwoners van de Europese Unie en wilden geïnformeerd
worden over de wijze waarop wordt gewaarborgd dat de persoonsgegevens alleen
gebruikt zullen worden voor de doeleinden waarvoor deze gegevens zijn verzocht.
De verwerking van persoonsgegevens op grond van de dienstenrichtlijn vindt
in de gehele Europese Unie plaats conform richtlijn 95/46/EG (privacyrichtlijn).
De dienstenrichtlijn onderstreept dat door in artikel 43 expliciet aan te
geven dat de voorwaarden van richtlijn 95/46/EG in acht moeten worden genomen
bij de uitvoering en toepassing van de dienstenrichtlijn. Dat betekent dat
overal in de Europese Unie wettelijke bepalingen ter uitvoering van artikel
6, onder b, van richtlijn 95/46/EG toepassing vinden op de uitwisseling van
persoonsgegevens in het kader van de dienstenrichtlijn. Dat voorschrift houdt
in dat persoonsgegevens slechts voor welbepaalde, uitdrukkelijk omschreven
en gerechtvaardigde doeleinden moeten worden verkregen en vervolgens niet
verder mogen worden verwerkt op een wijze die onverenigbaar is met deze doeleinden.
In Nederland is die verplichting geïmplementeerd in de artikelen 7, 8
en 9 van de Wet bescherming persoonsgegevens.Artikel 28 van richtlijn 95/46/EG en artikel 1 van het Aanvullend Protocol
bij het Dataprotectieverdrag schrijven voor dat de lidstaten, c.q. de bij
het verdrag aangesloten landen, de verplichting hebben onafhankelijk toezicht
in te stellen op de verwerking van persoonsgegevens. In Nederland is daartoe
het College bescherming persoonsgegevens (Cbp) ingesteld. De toezichtstaak
van het Cbp strekt zich ook uit tot de gegevensverwerking die in Nederland
plaatsvindt ter uitvoering van de Dienstenwet. Het Cbp zal zich dus ook een
oordeel kunnen vormen over de naleving van het doelbindingsvereiste in dat
kader. Het Cbp kan zo nodig handhavend optreden.Meer specifiek zij ten aanzien van de verwerking van persoonsgegevens
van de consument nog het navolgende opgemerkt. In het kader van de informatievoorziening
en bijstand voor de consument (niet-zakelijke afnemers) is in dit wetsvoorstel
voorzien in een informatiepunt dat onder de verantwoordelijkheid van de Consumentenautoriteit
opereert. Voor zover door het informatiepunt persoonsgegevens van consumenten
worden verwerkt, is de Consumentenautoriteit de verantwoordelijke voor de
verwerking van die gegevens in de zin van de Wet bescherming persoonsgegevens.
Het Cbp heeft daar zoals hierboven gesteld het toezicht op en kan handhavend
optreden indien het doelbindingsvereiste in het geding is.Wat de verwerking van persoonsgegevens in het kader van het één-loket
voor consumenten in andere lidstaten betreft, wordt er vanuit gegaan dat de
andere lidstaten hun verplichtingen voortvloeiend uit richtlijn 95/46/EG naleven.
Daarvoor zijn in de andere lidstaten eveneens toezichthouders aangewezen.
Deze Europese toezichthouders voor de gegevensbescherming werken nauw samen
op grond van artikel 29 van richtlijn 95/46/EG. Dat samenwerkingsverband biedt
de mogelijkheid onderling ervaringen uit te wisselen en toezicht en handhaving
af te stemmen. De Europese Toezichthouder voor de gegevensbescherming (EDPS)
participeert daarin. Voor meer informatie over het verwerken van persoonsgegevens
in het kader van de Dienstenwet wordt verwezen naar hoofdstuk 9 van de memorie
van toelichting.De leden van de SP-fractie vroegen welke acties worden ondernomen om te
voorkomen dat bijzondere persoonsgegevens worden verwerkt in het kader van
het zogenaamde waarschuwingsmechanisme. Het waarschuwingsmechanisme maakt
onderdeel uit van de administratieve samenwerking zoals geregeld in het wetsvoorstel
en is rechtstreeks gebaseerd op artikel 29, derde lid, en artikel 32 van de
dienstenrichtlijn. De minister van Economische Zaken is op grond van artikel
58 van het wetsvoorstel daarbij de verantwoordelijke voor de verwerking van
persoonsgegevens. Deze persoonsgegevens bestaan uit de namen
van de contactpersonen van de bevoegde instanties die het IMI gebruiken, bijvoorbeeld
voor het verzenden van een waarschuwing.De Nederlandse bevoegde instanties zelf zijn ook verantwoordelijke omdat
zij de gegevens van dienstverrichters verwerken. Noch de Europese Commissie
noch de minister van Economische Zaken verwerken deze laatstgenoemde persoonsgegevens,
omdat zij geen toegang hebben tot de inhoud van de berichten die via het IMI
worden uitgewisseld. Voor zowel de Nederlandse bevoegde instanties als de
minister van Economische Zaken geldt dat het Cbp toezichthouder en eventueel
handhaver is. Daarnaast is de Europese Commissie ook verantwoordelijke en
wel voor de verwerking van persoonsgegevens van de nationale IMI-coördinatoren.
De verwerking van persoonsgegevens door de Europese Commissie staat krachtens
verordening (EG) 45/2001 onder toezicht van de EDPS. Voor de bevoegde instanties
uit de andere lidstaten geldt dat deze onderworpen zijn aan het toezicht van
de toezichthouder van hun lidstaat van vestiging.Uitgangspunt is dat de verwerking van bijzondere persoonsgegevens alleen
plaats vindt in die gevallen waarin dit krachtens de artikelen 8 en 9 van
richtlijn 95/46/EG is toegestaan. Die voorschriften zijn in Nederland uitgewerkt
in de artikelen 16 tot en met 23 van de Wet bescherming persoonsgegevens.
Op grond van die bepalingen is, onder omstandigheden, de verwerking van bijzondere
persoonsgegevens toegestaan voor de behartiging van gerechtvaardigde particuliere
belangen. Het is echter nadrukkelijk niet de bedoeling dat justitiële
en strafvorderlijke gegevens vanuit het waarschuwingsmechanisme worden verstrekt.
In het kader van de administratieve samenwerking worden door Nederland geen
justitiële en strafvorderlijke gegevens verstrekt anders dan in de vorm
van een verklaring omtrent het gedrag in het kader van de procedure van informatieverstrekking
over de betrouwbaarheid van dienstverrichters. Dit is geregeld in de artikelen
40 tot en met 43 van het wetsvoorstel. Ik verwijs voorts naar blz. 117 tot
en met 120 van de memorie van toelichting. Wat de verwerking van bijzondere
persoonsgegevens in het kader van het waarschuwingsmechanisme in andere lidstaten
betreft, mag ervan worden uitgegaan dat andere lidstaten hun verplichtingen
voortvloeiend uit richtlijn 95/46/EG naleven. Daarvoor zijn in de andere lidstaten
eveneens toezichthouders aangewezen.Voor het overige geldt dat bij de vormgeving van het waarschuwingsmechanisme
wordt gezorgd voor zo veel mogelijk standaardisatie van de berichtenuitwisseling.
Daarnaast wordt – in overleg met de lidstaten – een handleiding
opgesteld door de Europese Commissie om een zorgvuldige invulling en toepassing
van het waarschuwingsmechanisme door de bevoegde instanties van de lidstaten
te waarborgen. Daarmee zal naar verwachting het toezicht door het Cbp, door
vergelijkbare toezichthouders in andere lidstaten en door de EDPS op het waarschuwingsmechanisme
worden vergemakkelijkt.4.4. Gelijke behandeling voor binnenlandse dienstverrichtersDe leden van de fractie van de PvdA vroegen wat wordt bedoeld met verenigingen
en organisaties zonder winstoogmerk, die de dienstverrichters praktische bijstand
kunnen geven en welke organisaties dit in Nederland zijn. Artikel 7, onderdeel
d, van het wetsvoorstel betreft implementatie van artikel 7, eerste lid, onderdeel
e, van de dienstenrichtlijn. Gedacht moet worden aan brancheorganisaties die
algemeen of specifiek advies geven aan dienstverrichters, bijvoorbeeld bij
het starten van een bedrijf of bij het verlenen van een bepaald type dienst.
Het moet in dat verband dan wel gaan om organisaties die geen winstoogmerk
hebben. Organisaties of verenigingen die op commerciële basis dienstverrichters
adviseren, vallen niet onder artikel 7, onderdeel d, van het wetsvoorstel.
Bijvoorbeeld een commercieel adviesbureau dat tegen betaling juridisch advies verleent is geen organisatie als bedoeld in dit artikelonderdeel.
Tot slot verdient opmerking dat ook bevoegde instanties, zoals gemeenten,
provincies, waterschappen en publiekrechtelijke bedrijfsorganisaties, hier
niet onder vallen. De relevante contactinformatie van deze bevoegde instanties
wordt al ontsloten op grond van artikel 7, onderdeel a, van het wetsvoorstel
en de bevoegde instanties hebben een verplichting tot bijstand op grond van
artikel 12 van het wetsvoorstel.De leden van de fractie van de PvdA vroegen of een bevoegde instantie
alle e-mailberichten moet beantwoorden, gelet op het bepaalde in artikel 12
van het wetsvoorstel. In dat verband vroegen zij tevens of daar wel voldoende
personeelscapaciteit voor is gereserveerd. De informatieverplichting voor
bevoegde instanties op grond van artikel 12, eerste lid, van het wetsvoorstel
is in een aantal opzichten begrensd. De verplichting tot het verstrekken van
informatie heeft uitsluitend betrekking op die eisen of vergunningstelsels
die onder de reikwijdte van het wetsvoorstel vallen en waarbij die bevoegde
instantie is betrokken. De informatieverplichting geldt niet voor een per
e-mail gestelde vraag van een dienstverrichter die op andere onderwerpen of
op andere eisen of vergunningstelsels betrekking heeft. Evenmin hoeft een
bevoegde instantie op grond van artikel 12, eerste lid, een vraag te beantwoorden
waarbij om juridisch advies voor een concreet geval wordt verzocht. De verplichting
gaat niet verder dan het verstrekken van algemene informatie, en wel over
de gebruikelijke uitleg en toepassing van de eisen en vergunningstelsels die
onder de reikwijdte van het wetsvoorstel vallen. Als de dienstverrichter langs
elektronische weg voldoende bereikbaar is, dient de informatie langs die weg
te worden toegezonden. Waar dat passend is, kan een bevoegde instantie bijvoorbeeld
ook volstaan met het per e-mail toezenden van een elektronische handleiding
met een eenvoudige, stapsgewijze uitleg. Voor de praktijk betekent de informatieverplichting
op grond van artikel 12 van het wetsvoorstel dat bevoegde instanties de elektronische
weg zullen moeten openstellen om te kunnen reageren op verzoeken om algemene
informatie als hiervoor bedoeld. Het komt ook thans al regelmatig voor dat
vragen langs elektronische weg gesteld kunnen worden aan bevoegde instanties.
Deze ontwikkeling wordt nu versneld als gevolg van het wetsvoorstel. Voorts
zullen bevoegde instanties die thans schriftelijk vragen van algemene aard
ontvangen, die ook nu al uit hoofde van behoorlijk overheidsbestuur afdoen.
Gelet op dit soort aspecten is de noodzaak van het inzetten van eventuele
extra personeelscapaciteit om informatieverzoeken via de e-mail af te doen,
waarschijnlijk nihil.De leden van de SP-fractie verzochten om een nadere uitwerking van de
betekenis van de passage in de memorie van toelichting (laatste alinea van
paragraaf 5.3) waar gesteld wordt dat de colleges van burgemeester en
wethouders rekening zullen moeten houden met de eisen waaraan een dienstverrichter
reeds in zijn lidstaat van vestiging onderworpen is geweest. De aangehaalde
passage uit de memorie van toelichting is een voorbeeld en doelt op een specifieke
toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning zoals voortvloeit uit
het reeds geldende Europese recht. De gedachte achter het principe van wederzijdse
erkenning is dat als een ondernemer al in een andere lidstaat aan dezelfde
of gelijkwaardige norm voldoet en dat ook kan aantonen, hij zich niet elke
keer opnieuw in een andere lidstaat moet onderwerpen aan onderzoeken en formaliteiten
om aan te tonen dat hij voldoet aan dezelfde of een gelijkwaardige eis. Artikel
29 van het wetsvoorstel is een vorm van wederzijdse erkenning die ervoor zorgt
dat een doublure van administratieve formaliteiten wordt vermeden en is zo
geformuleerd dat dit zowel geldt voor een dienstverrichter afkomstig uit een
andere lidstaat als ook voor een dienstverrichter gevestigd in Nederland.
Het beginsel van wederzijdse erkenning moet niet alleen door het college van
burgemeester en wethouders worden toegepast, maar door alle bevoegde instanties.Het in de memorie van toelichting gegeven voorbeeld kan als volgt worden
uitgewerkt. Bij de exploitatievergunning voor een horecabedrijf kan het college
van burgemeester en wethouders als vergunningvoorwaarde opleggen dat de leidinggevende
van het horecabedrijf beschikt over een verklaring omtrent het gedrag en dus
voldoende integer is om leiding te geven aan het horecabedrijf. In een dergelijke
situatie zal het college rekening moeten houden met bijvoorbeeld een recente
verklaring omtrent het gedrag die de desbetreffende leidinggevende al heeft
gekregen, en zal het niet mogen eisen dat deze leidinggevende opnieuw een
dergelijke verklaring aanvraagt. Wanneer het zou gaan om een leidinggevende
die afkomstig is uit een andere lidstaat waar geen verklaring omtrent het
gedrag bestaat, maar wel een gelijkwaardige verklaring, dient het college
ook daar rekening mee te houden en zo’n gelijkwaardige verklaring in
beginsel te accepteren. Mocht het college toch twijfels hebben over de geldigheid
en betrouwbaarheid van deze verklaring, dan kan het college via het stelsel
van administratieve samenwerking bij de verantwoordelijke autoriteiten in
een andere lidstaat eenvoudig en langs elektronische weg navraag laten doen
naar de geldigheid en waarde van de afgegeven gelijkwaardige verklaring.5. Lex silencio positivoDe leden van de CDA-fractie uitten hun zorgen over het risico dat overheden
als gevolg van de introductie van de lex silencio positivo zullen overgaan
tot het invoeren van langere beslistermijnen. Er zijn geen signalen bekend
die er op duiden dat overheden als gevolg van de introductie van de lex silencio
positivo overgaan tot het invoeren van langere beslistermijnen noch is de
regering voornemens om dit te gaan doorvoeren voor de vergunningstelsels van
het Rijk waarop krachtens de dienstenrichtlijn de lex silencio positivo van
toepassing moet worden. Het ligt overigens ook niet voor de hand dat overheden
zouden overgaan tot het invoeren van langere beslistermijnen bij deze vergunningstelsels.
Als eenmaal de afweging is gemaakt om over te gaan tot het invoeren en toepassen
van de lex silencio positivo, dan heeft de desbetreffende overheid er bewust
voor gekozen om binnen de bestaande beslistermijn tot besluitvorming over
te gaan. Eventuele overschrijdingen van de beslistermijn worden dan door deze
overheid op de koop toe genomen als een vorm van disciplinering van de overheidsorganisatie
en haar werkwijze en als stimulans voor tijdige besluitvorming.Overigens is het in het algemeen wel van belang dat beslistermijnen realistisch
zijn, dat wil zeggen haalbaar voor een overheidsorganisatie die zijn werkprocessen
goed op orde heeft. De keuze voor een passende beslistermijn vereist een afweging
tussen enerzijds het vereiste van een snelle beslissing en anderzijds het
vereiste van een gedegen voorbereiding. In dat kader wijst de regering op
de diverse onderzoeken naar wettelijke termijnen die als mogelijk knellend
worden ervaren in het kader van de Wet dwangsom en beroep bij niet-tijdig
beslissen (zie de brief van de minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties
van 3 juli 2008, Kamerstukken II 2007/2008, 29 934, nr. 25 en de
brief van de minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties van 6 maart
2008, Kamerstukken II 2007/08, 29 934, nr. 24).Naar aanleiding van deze onderzoeken heeft de minister van Binnenlandse
Zaken en Koninkrijksrelaties de Tweede Kamer in een brief van 6 maart
2008 (Kamerstukken II 2007/08, 29 934, nr. 24) bericht dat alvorens tot
bekrachtiging en inwerkingtreding van de Wet dwangsom en beroep bij niet tijdig
beslissen kan worden overgegaan, de beslistermijnen in de Wet openbaarheid
van bestuur en de Algemene wet bestuursrecht moeten zijn aangepast. Deze aanpassing
is opgenomen in het voorstel van wet tot wijziging van de Algemene wet bestuursrecht,
de Wet openbaarheid van bestuur en enkele andere wetten in verband met de
inwerkingtreding van de Wet dwangsom en beroep bij niet tijdig
beslissen. Daarnaast strekken ook het voorstel van wet tot wijziging van het
Burgerlijk Wetboek en enkele bijzondere wetten in verband met de Wet dwangsom
en beroep bij niet tijdig beslissen en het voorstel van wet tot wijziging
van enkele bijzondere wetten in verband met de Wet dwangsom en beroep bij
niet tijdig beslissen dat bij de Raad van State voor advies aanhangig wordt
gemaakt, tot aanpassing van enkele wettelijke termijnen in verband met de
Wet dwangsom en beroep bij niet tijdig beslissen.De leden van de CDA-fractie vroegen of de regering kan ingaan op de consequenties
die de lex silencio positivo heeft in gevallen dat de gevolgen van stilzwijgende
vergunningverlening onomkeerbaar zijn. Deze leden maakten zich hierbij met
name zorgen om de positie van derde belanghebbenden. De lex silencio positivo
is niet automatisch van toepassing, maar alleen als dit bij wettelijk voorschrift
is bepaald. Over de van toepassing verklaring van de lex silencio positivo
wordt weloverwogen besloten aan de hand van het toetsingskader dat wordt gevormd
door artikel 13, vierde lid, van de dienstenrichtlijn en het kabinetsstandpunt
over de invoering van de lex silencio positivo (Kamerstukken II 2007/08, 29 515,
nr. 224). Dit zal in de praktijk tot gevolg hebben dat de regeling niet van
toepassing zal zijn op besluiten die potentieel zeer gevaarlijke of ingrijpende
maatschappelijke gevolgen hebben. Bij situaties waar (ernstige) onomkeerbare
gevolgen kunnen optreden, ligt het dus veel minder voor de hand om een lex
silencio positivo in te voeren. In dergelijke gevallen laat de dienstenrichtlijn
ook uitdrukkelijk uitzonderingen toe op grond van dwingende redenen van algemeen
belang. Voor overige gevallen is zoveel mogelijk rekening gehouden met zowel
de belangen van de aanvrager als die van derden. Derdebelanghebbenden die
zich niet kunnen verenigen met de van rechtswege verleende beschikking kunnen,
net als bij een vergunning die is afgedaan via een reguliere procedure, bezwaar
en beroep instellen tegen de beschikking en zo nodig om een voorlopige voorziening
verzoeken.De leden van de PvdA-fractie vroegen of de regering kan ingaan op de kritiek
van de Raad van State met betrekking tot de toepassing van de lex silencio
positivo.In antwoord op de hieronder gestelde vragen door de leden van de PvdA-fractie
wordt op een aantal aspecten van de toepassing van de lex silencio positivo
nader ingegaan. Voor een uitgebreidere toelichting wordt verwezen naar het
nader rapport bij het voorliggende wetsvoorstel (Kamerstukken II 2007/08,
31 579, nr. 4).De leden van de PvdA-fractie vroegen waarom in de wet niet wordt bepaald
in welke gevallen de lex silencio positivo wel van toepassing is en in welke
gevallen niet. De vraag of de lex silencio positivo van toepassing zou moeten
zijn, moet per geval worden bezien en beantwoord. Het is niet goed mogelijk
een algemeen criterium te formuleren aan de hand waarvan bepaald kan worden
of aan het niet tijdig beslissen op een aanvraag het gevolg moet worden verbonden
dat een positieve beschikking ontstaat. Mede gelet op het feit dat inzichten
en (Europeesrechtelijke) regels wijzigen, vindt de regering het ook niet wenselijk
om in de Algemene wet bestuursrecht vast te leggen in welke gevallen de regeling
al dan niet van toepassing kan zijn. De keuze voor een facultatieve regeling
heeft als bijkomend voordeel dat ook decentrale overheden de regeling in hun
verordeningen van toepassing kunnen verklaren op de daarin geregelde beschikkingen.De leden van de PvdA-fractie wilden weten of de regering de mening deelt
dat de lex silencio positivo zo breed mogelijk toegepast zou moeten worden,
in het kader van de beoogde beperking van de regeldruk. Voorop staat dat het
kabinet voorstander is van een zo breed mogelijke toepassing van de lex silencio
positivo, overeenkomstig het kabinetsstandpunt (Kamerstukken II 2007/08, 29 515,
nr. 224). Anderzijds wordt de mening van de Raad van State gedeeld
dat de lex silencio positivo slechts te gebruiken is voor beschikkingen waar
weinig risico bestaat dat het algemeen belang of belangen van derden als gevolg
van de fictieve verlening onevenredig worden geschaad en waarbij bovendien
de rechtspositie van de vergunninghouder na de fictieve verlening voldoende
duidelijk is. Hierbij kan worden gedacht aan een huisvestingsvergunning of
een kapvergunning. In die gevallen kan de regeling breed worden toegepast.
Overigens wordt in november een brief naar de Tweede Kamer gezonden waarin
nader wordt ingegaan op de toepassing van de lex silencio positivo. Ten slotte
geldt, overeenkomstig het kabinetsstandpunt, dat als een vergunningstelsel
afgeschaft kan worden, dit de voorkeur heeft boven het invoeren van de lex
silencio positivo.De leden van de PvdA-fractie vroegen zich af hoe het Nederlandse standpunt
over de invoering en toepassing van de lex silencio positivo zich verhoudt
tot artikel 13, vierde lid, van de dienstenrichtlijn. Aanvullend wensten de
leden van PvdA-fractie te vernemen wat de «dwingende redenen van algemeen
belang» zijn die zich kunnen verzetten tegen de toepassing van de lex
silencio positivo bij een specifiek vergunningstelsel. Naar het oordeel van
de regering is het Nederlandse standpunt over de invoering en toepassing van
de lex silencio positivo geheel in overeenstemming met de juridische verplichting
zoals neergelegd in artikel 13, vierde lid, van de dienstenrichtlijn. Het
kabinetsstandpunt over de invoering van de lex silencio positivo (Kamerstukken
II 2007/08, 29 515, nr. 224) wijst uitdrukkelijk op het feit dat de dienstenrichtlijn
verplicht tot het invoeren van de lex silencio positivo. Bovendien wordt in
het kabinetsstandpunt en in de toelichting bij dit wetsvoorstel onderstreept
dat de afweging of de lex silencio positivo moet worden ingevoerd bij een
vergunningstelsel van geval tot geval moet worden bekeken. Daarbij is gewezen
op het verschil in toetsing en afwegingskader, mede afhankelijk van de vraag
of er sprake is van een vergunningstelsel dat al dan niet onder de reikwijdte
van de dienstenrichtlijn valt. De dienstenrichtlijn staat een dergelijke aanpak
uitdrukkelijk toe. Artikel 13, vierde lid, van de dienstenrichtlijn geeft
weliswaar aan dat bij een vergunningstelsel in beginsel de lex silencio positivo
moet worden toegepast, maar preciseert ook dat dwingende redenen van algemeen
belang – met inbegrip van een rechtmatig belang van een derde partij –
zich kunnen verzetten tegen de invoering en toepassing van de lex silencio
positivo bij een vergunningstelsel, wanneer dat nodig is om een van deze belangen
te beschermen. Per vergunningstelsel zal dus moeten worden beoordeeld of de
bescherming van de dwingende redenen van algemeen belang – met inbegrip
van een rechtmatig belang van een derde partij – een voldoende rechtvaardiging
vormt om af te wijken van het principe dat de lex silencio positivo moet worden
toegepast. Een dergelijke beoordeling van elk individueel vergunningstelsel
leent zich niet voor een regel of norm in de Algemene wet bestuursrecht.Wat betreft de invulling van het begrip dwingende redenen van algemeen
belang sluit het wetsvoorstel aan bij de systematiek die door het Europese
Hof van Justitie is ontwikkeld met betrekking tot het begrip «dwingende
redenen van algemeen belang». De dienstenrichtlijn doet dat namelijk
zelf ook (zie in dit verband artikel 4, onderdeel 8, en overwegingen 40 en
41 van de dienstenrichtlijn). In artikel 1 van het wetsvoorstel worden de
dwingende redenen van algemeen belang gedefinieerd als de redenen die als
zodanig zijn erkend in de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen. Vervolgens wordt in de artikelsgewijze toelichting bij artikel
1 uitgebreid ingegaan op de betekenis en invulling van het begrip «dwingende
redenen van algemeen belang». In het kader van het begrip «dwingende
redenen van algemeen belang» zoals opgenomen in artikel 13, vierde lid,
is er geen aanleiding om een andere interpretatie aan te hangen dan in artikel
1 van het wetsvoorstel en in de achterliggende dienstenrichtlijn is opgenomen.
De interpretatie uit de Europese jurisprudentie wordt gevolgd.
Voor een uitgebreid overzicht van de dwingende redenen van algemeen belang
die door het Hof van Justitie zijn erkend, zij verwezen naar de artikelsgewijze
toelichting bij artikel 1 van dit wetsvoorstel.Wel teken ik aan dat specifiek bij artikel 13, vierde lid, van de dienstenrichtlijn –
mede dankzij Nederlandse inspanningen gedurende de onderhandelingen over de
dienstenrichtlijn (zie paragraaf 2.3 van de memorie van toelichting) – één
belangrijke uitbreiding ten opzichte van de gebruikelijke invulling van het
begrip van dwingende redenen van algemeen belang is opgenomen: een rechtmatig
belang van een derde partij kan ook een rechtvaardigingsgrond vormen om bij
een vergunningstelsel niet de lex silencio positivo in te voeren en toe te
passen. Het rechtmatige belang van een derde partij is dus door de communautaire
wetgever erkend als een expliciet belang dat juist bij de lex silencio positivo
een rol kan hebben bij de beoordeling of het principe van de lex silencio
positivo wel kan worden toegepast. Deze invulling van het begrip «dwingende
redenen van algemeen belang» is overigens zowel in het kabinetsstandpunt
over de invoering van de lex silencio positivo, als in de memorie van toelichting
bij dit wetsvoorstel, als in de voorlichting over het wetsvoorstel en over
de lex silencio positivo nadrukkelijk onder de aandacht gebracht.Eén gevolg van de lex silencio positivo is dat via gerechtelijke
wegen een besluit herroepen kan worden. Hiermee ontstaat een reëel doch
nietig besluit. De leden van de SP-fractie gaven aan graag te willen weten
wat hiervan het gevolg is en wie er verantwoordelijk gesteld kan worden voor
de geleden schade wanneer de bestuursrechter een besluit vernietigt. Voor
schade van de vergunninghouder is in beginsel het bestuursorgaan aansprakelijk.
Voor schade van een derdebelanghebbende als gevolg van het gebruik van de
vergunning is de vergunninghouder aansprakelijk. Uit het Schuttersduin-arrest
(HR 29 april 1994, AB 530) volgt dat het risico bij de vergunninghouder
ligt zolang een vergunning nog in bezwaar of beroep kan worden ingetrokken
of geschorst. Zolang dat het geval is handelt de vergunninghouder op eigen
risico.De leden van de fractie van de VVD vroegen naar de ervaringen met het
functioneren van de lex silencio positivo binnen rechtsgebieden waar deze
regeling al wordt toegepast. In de Mededingingswet zijn in 1998 zogenaamde
fatale termijnen ingevoerd voor de behandeling van concentratieverzoeken (fusies
en overnames). Het halen van de termijnen hiervoor is vanaf het begin door
de Nederlandse Mededingingsautoriteit (hierna: NMa) beschouwd als een kritische
factor en als concreet doel is gesteld dat geen enkele fatale termijn zou
mogen worden overschreden. In de afgelopen tien jaar zijn ruim 1200 concentratieverzoeken
behandeld. In al deze gevallen heeft de NMa tijdig, dat wil zeggen binnen
de fatale termijn, een besluit over de concentratie genomen. In de mijnbouwregelgeving
is de lex silencio positivo al ingevoerd voor de instemming met de eerste
ingebruikname van pijpleidingen en de instemming met de ingebruikname van
een herstelde pijpleiding op grond van de artikelen 97 en 101 van het Mijnbouwbesluit.
Het betreft hier jaarlijks ongeveer negen respectievelijk twee vergunningen.
De ervaring met de toepassing van de lex silencio positivo voor deze vergunningstelsels
is goed. Deze instemmingen zijn gemandateerd aan de Inspecteur-generaal der
mijnen (Staatstoezicht) en worden altijd tijdig verleend. Ook bij de instemming
van de minister van Economische Zaken met sluitingsen verwijderingsplannen
op grond van artikel 39 en artikel 60 van het Mijnbouwbesluit heeft de toepassing
van de lex silencio positivo nooit tot problemen geleid. Het betreft circa
tien instemmingen per jaar.Voor bouwvergunningen geldt al sinds 1992 een vorm van lex silencio positivo.
Het betreft hier substantiële aantallen vergunningen en wel in de orde
van grootte van 150 000 stuks. De ervaringen in deze sector met de lex silencio positivo zijn goed. In het algemeen heeft de invoering
van de lex silencio positivo ertoe bijgedragen dat de vergunningverlenende
instanties (de gemeenten) hun processen zodanig hebben aangepast dat de fatale
termijnen worden gehaald. Slechts in een incidenteel geval wordt nog wel eens
een vergunning van rechtswege verstrekt. Ook van de toezichthoudende instanties
komen geen signalen dat de lex silencio positivo zou leiden tot ongewenste
effecten. Op grond van artikel 11d van het Besluit beheer sociale-huursector
(hierna: Bbsh) is instemming nodig van de minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke
Ordening en Milieubeheer voor het vervreemden van onroerende zaken aan en
het op onroerende zaken vestigen van een recht van erfpacht, van opstal of
van vruchtgebruik door toegelaten instellingen. Op grond van artikel 11e,
derde lid, van het Bbsh wordt deze instemming geacht te zijn gegeven indien
niet binnen een bepaalde periode op dit verzoek is gereageerd. In 2007 zijn
negentien van deze instemmingen verstrekt. In twee gevallen was daarbij sprake
van termijnoverschrijding. Met betrekking tot het functioneren van het van
rechtswege verlenen van monumentenvergunningen kan nog het volgende worden
opgemerkt. Voor zover de minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap zelf
monumentenvergunningen verleent, bestaat het beeld dat de behandeling van
de aanvragen nagenoeg altijd binnen de daarvoor geldende termijnen worden
afgehandeld. Het dreigende rechtsgevolg van de van rechtswege verlening van
de vergunning vormt daarvoor zeker een aansporing. Een enkele keer gebeurt
het dat een gemeente een vergunningaanvraag niet tijdig doorzendt naar de
minister door wie de vergunning van rechtswege is verleend, zonder dat het
bevoegde gezag in staat is geweest om zich een oordeel te vormen over de aanvraag.
Dit kan uiteraard voor de monumentenzorg onbevredigende gevolgen hebben. Bij
verreweg de meeste vergunningaanvragen voor de wijziging van monumenten is
de gemeente bevoegd gezag. Er is geen goed inzicht in het functioneren van
de lex silencio positivo-regel ten aanzien van die categorie van gevallen.
Daarnaar is tot op heden geen gericht onderzoek gedaan. Voorts zij opgemerkt
dat voor rijksmonumenten na invoering van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht
(Wabo) geen vergunningverlening van rechtswege meer zal plaatsvinden. Dit
komt omdat voor rijksmonumenten onder de Wabo de uitgebreide voorbereidingsprocedure
zal gelden. Voor die procedure geldt de lex silencio positivo niet.De leden van de VVD-fractie verzochten om informatie over de wijze waarop
wordt gewaarborgd dat de erkenning van «dwingende reden van algemeen
belang» niet ten onrechte wordt opgerekt. Het wetsvoorstel sluit, zoals
de leden van de VVD-fractie onderkenden, nauw aan bij de systematiek die door
het Europese Hof van Justitie is ontwikkeld. De dienstenrichtlijn doet dat
namelijk zelf ook (zie in dit verband artikel 4, onderdeel 8, en overwegingen
40 en 41 van de dienstenrichtlijn). In artikel 1 van het wetsvoorstel worden
de dwingende redenen van algemeen belang gedefinieerd als de redenen die als
zodanig zijn erkend in de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen. Vervolgens wordt in de artikelsgewijze toelichting bij artikel
1 uitgebreid ingegaan op de betekenis en invulling van het begrip «dwingende
redenen van algemeen belang». In deze toelichting wordt bijvoorbeeld
de context aangegeven waarbinnen het begrip is ontwikkeld en is een uitvoerige
opsomming van alle – tot op heden – erkende dwingende redenen
van algemeen belang opgenomen. Ook wordt onderstreept dat het een dynamisch
concept is dat voortdurend verder wordt ontwikkeld. Het Hof van Justitie geeft
in zijn jurisprudentie nog steeds een nieuwe invulling aan het begrip, waardoor
er nieuwe dwingende redenen van algemeen belang worden erkend. Op verzoek
van de Raad van State is in de memorie van toelichting bij dit wetsvoorstel
de Europese bron en uitleg van het begrip nog verder onderstreept door bij
de verschillende – door het Hof van Justitie erkende – dwingende
redenen van algemeen belang een verwijzing naar de relevante
Europese jurisprudentie op te nemen. Ten slotte wijs ik op het feit dat bij
de praktische en juridische implementatie van de dienstenrichtlijn uitgebreide
voorlichting wordt verstrekt. Zo is ten behoeve van de «screeningsoperatie»
de handreiking «Screening en notificatie van regelgeving in het kader
van de dienstenrichtlijn» opgesteld voor gemeenten, provincies en waterschappen.
In deze handreiking wordt ook uitdrukkelijk aangegeven dat het begrip «dwingende
redenen van algemeen belang» geïnterpreteerd moet worden met inachtneming
van de jurisprudentie van het Hof van Justitie. Daarbij kreeg de juiste interpretatie
van de dwingende redenen van algemeen belang «openbare orde» en «openbare
veiligheid» bijzondere aandacht, omdat hier het risico op een verkeerde
invulling van het begrip wat groter was gelet op de vergelijkbare begrippen
die bestaan in het Nederlandse recht. Door middel van het wetsvoorstel en
bijbehorende memorie van toelichting in combinatie met een goede en gerichte
voorlichting is het risico van het onterecht oprekken van het begrip «dwingende
redenen van algemeen belang» klein en is een juiste interpretatie voldoende
gewaarborgd.6. Screening en notificatieDe leden van de CDA-fractie vroegen waarom er bij de screening van vergunningstelsels
en beleidsregels door gemeenten geen onderscheid is gemaakt tussen permanente
en tijdelijke regelgeving. De screening zoals voorgeschreven door de dienstenrichtlijn
dient te zien op alle wet- en regelgeving in de lidstaten die onder de reikwijdte
van de dienstenrichtlijn valt. De in die wet- en regelgeving voorkomende eisen
waarmee dienstverrichters te maken hebben, worden getoetst op noodzakelijkheid,
proportionaliteit en non-discriminatie. De dienstenrichtlijn maakt geen onderscheid
naar karakteristieken van regelgeving, zoals de door de CDA-fractieleden gesuggereerde
permanente versus tijdelijke regelgeving. Om het feit te ondervangen dat regelgeving
voortdurend in beweging en dus aan verandering onderhevig is, kent de dienstenrichtlijn
de procedure van notificatie (beschreven in paragraaf 6.4 van de memorie
van toelichting). Voor de periode tot het moment van indiening van het screeningsverslag
bij de Europese Commissie worden de notificaties verzameld en collectief als
addendum bij het screeningsverslag gevoegd. Mocht er eventuele tijdelijke
regelgeving zijn die wel gescreend is, maar op het moment van indiening van
het screeningsverslag weer blijkt te zijn ingetrokken, dan wordt hieromtrent
door de betrokken regelgevende instantie dus een notificatieformulier ingevuld
dat geïntegreerd zal worden in het screeningsverslag. Na indiening van
het screeningsverslag zullen de betrokken regelgevende instanties overigens
zelf verantwoordelijk zijn voor notificatie aan de Commissie.De leden van de CDA-fractie vroegen zich af of er mogelijkheden waren
om het screeningsproces voor decentrale overheden te verlichten. Ik ben me
ervan bewust dat de implementatie van de dienstenrichtlijn, waarvan het screeningsproces
een onderdeel is, een belasting vormt voor de decentrale overheden. Vanwege
de verdeling van bevoegdheden en daarmee samenhangende verantwoordelijkheden
van de verschillende overheidslagen ligt deze taak bij alle betrokken overheden
gezamenlijk. Voordeel is, dat de dienstenrichtlijn aansluit bij een aantal
bestaande initiatieven als vermindering regeldruk, verlichting administratieve
lasten voor burgers en bedrijven en verbetering van de elektronische dienstverlening
door de overheid. Gezien het grote belang de decentrale overheden zo goed
mogelijk toe te rusten voor deze implementatiewerkzaamheden, is hun een aantal
gereedschappen aangereikt en worden zij actief bijgestaan door de interdepartementale
projectgroep in het screeningsproces. Zo heeft de projectgroep gezorgd voor
een handreiking met een stappenplan, uitleg en gestandaardiseerde rapportageformulieren,
die naar alle decentrale overheden zijn gezonden en via internet gedownload
kunnen worden. Daarnaast hebben de drie koepelorganisaties (Vereniging
van Nederlandse Gemeenten (hierna: VNG), Interprovinciaal Overleg (hierna:
IPO) en de Unie van Waterschappen (hierna: UvW)) hun modelverordeningen gescreend,
waar nodig rapportageformulieren ingevuld en de resultaten daarvan aan de
decentrale overheden bekend gemaakt. Voor de modelverordeningen die één-op-één
door de decentrale overheden worden overgenomen, hoeven zij dan ook geen formulieren
meer in te vullen. Ook voor regelgeving die niet binnen de reikwijdte van
de dienstenrichtlijn valt, hoeven geen rapportageformulieren te worden ingevuld,
maar kan volstaan worden met een opsomming van deze regelgeving (de zogeheten «negatieve
lijst»). In het voorjaar heeft een serie informatiebijeenkomsten over
de implementatie en de screening voor decentrale overheden plaatsgevonden
in het hele land. Op de dienstenrichtlijn-website van het ministerie van Economische
Zaken zijn veelgestelde vragen opgenomen, die doorlopend geactualiseerd worden.
Decentrale overheden kunnen rechtstreeks contact opnemen met de projectgroep
via mail en telefoon als zij vragen hebben. Voorts staat het Kenniscentrum
Europa decentraal alle decentrale overheden op verzoek bij met vragen en tips
in het screeningsproces. Kortom, ik ben van mening dat het screeningsproces
zo gebruiksvriendelijk is ingericht als mogelijk.Op de vraag van de CDA-fractieleden of het screeningsproces ook door alle
gemeenten, provincies en andere medeoverheden wordt opgepakt, luidt het antwoord
bevestigend. De screeningsresultaten van alle twaalf provincies zijn inmiddels
ontvangen; naar aanleiding hiervan wordt met sommige provincies momenteel
nog gesproken. De screeningsresultaten van de waterschappen – voor wie
de dienstenrichtlijn slechts een beperkte betekenis heeft – zijn voor
het grootste deel eveneens ontvangen. Ook bij de gemeenten is men zich bewust
van de dienstenrichtlijn en de noodzaak tot het uitvoeren van een aantal implementatiewerkzaamheden.
Van ongeveer een kwart van de gemeenten zijn momenteel volledige screeningsresultaten
ontvangen; contact met de overige gemeenten leert, dat de meeste resultaten
voor het einde van dit jaar bij de projectgroep zullen worden ingediend. De
andere medeoverheden die met de screening te maken hebben zijn de publiekrechtelijke
bedrijfsorganisaties (hierna: PBO’s) en een viertal beroepsorganisaties.
Ook deze organisaties zijn bezig of al gereed met de screening.De leden van de CDA-fractie vroegen zich af welke rol ministeries nog
kunnen spelen om alle medeoverheden voldoende te stimuleren het screeningsproces
tijdig en zorgvuldig op te pakken. Zoals ook uit het vorenstaande blijkt,
wordt het belang van de screening en de overige implementatiewerkzaamheden
(aansluiting op het één-loket, elektronisch ontsluiten van informatie
en procedures, aansluiting op het IMI-systeem) door de decentrale overheden
voldoende onderkend. Er bestaat vertrouwen dat de decentrale overheden de
screening van hun regelgeving aan het uitvoeren zijn c.q. deze al uitgevoerd
hebben. In het bijzonder de ministeries van Economische Zaken en Binnenlandse
Zaken en Koninkrijksrelaties spannen zich, zo is in het voorgaande uiteengezet,
in om het screeningsproces zorgvuldig te begeleiden. Daarenboven heb ik, mede
namens de minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties, enkele maanden
geleden een brief op bestuurlijk niveau naar alle decentrale overheden gestuurd
om het belang van de implementatie van de dienstenrichtlijn bij hen onder
de aandacht te brengen. Ten aanzien van andere medeoverheden, te weten PBO’s
en beroepsorganisaties, hebben de relevante vakministeries een actief begeleidende
en ondersteunende taak in het screeningsproces. Voor de PBO’s vervult
daarnaast de SER een coördinerende en informerende rol.In reactie op de vraag van de leden van de CDA-fractie of nu reeds een
indicatie van de screening kan worden gegeven en of veel regels moeten worden
aangepast, kan de navolgende informatie worden verstrekt. De screening van
wet- en regelgeving op rijksniveau is afgerond. In een bij deze
nota naar aanleiding van het verslag gevoegde bijlage wordt een overzicht
gegeven van de eisen en vergunningstelsels op rijksniveau die onder de reikwijdte
van de dienstenrichtlijn vallen1. Dit geeft inzicht
in de reikwijdte van het wetsvoorstel. De gegevens uit de bijlage zullen ook
opgenomen worden in de ministeriële regeling die wordt opgesteld onder
het voorgestelde artikel 2, tweede lid.Voorbeelden van gemeentelijke regelgeving die onder de reikwijdte blijkt
te vallen zijn onder andere regels in het kader van de algemeen plaatselijke
verordening, zoals de evenementenvergunning, de horecavergunning, de terrasvergunning,
de gebiedsaanwijzing en ontheffing straatartiesten, en de ventvergunning.
In de bouwverordening vallen bijvoorbeeld eisen met betrekking tot het scheiden
van bouwafval en het gereedmelden van de bouw onder de reikwijdte van de dienstenrichtlijn.Uit de provinciale screening van regelgeving is gebleken dat onder meer
relevant zijn een verbod om in bepaalde beschermde gebieden inrichtingen op
te richten, in werking te hebben of de werking ervan te veranderen, of een
ontheffing op het verbod om in of onder de weg bepaalde werken (zoals kabels
of buizen) te leggen of te plaatsen.Op het niveau van de waterschappen kan het bijvoorbeeld gaan om een ontheffing
voor het organiseren van waterrecreatie, en om een vergunning voor het lozen
vanuit ontzilt zeezand. Zoals uiteengezet, is de omvang van de benodigde aanpassingen
in de Nederlandse wet- en regelgeving niet zeer groot.Net zoals op rijksniveau (hier zij verwezen naar het antwoord op een vraag
van de VVD-fractieleden in paragraaf 3.3. van deze nota naar aanleiding
van het verslag) is de voorlopige conclusie uit de decentrale screening dat
er geen zeer omvangrijke aanpassingen van regelgeving noodzakelijk zullen
zijn. Aangezien de screening voor een groot deel neerkomt op een conformiteitstoets
van de Nederlandse wet- en regelgeving aan het Europese vrij verkeer van vestiging
en dienstverrichting (zoals neergelegd in de Verdragsartikelen en de dienstenrichtlijn),
is het goed te kunnen vaststellen dat onze wet- en regelgeving daarmee in
overwegende mate in overeenstemming blijkt te zijn. Dat neemt niet weg dat
op bepaalde punten wel enige aanpassingen wenselijk bleken. De VNG heeft bijvoorbeeld
in het model voor een algemene plaatselijke verordening (APV) een aantal vergunningstelsels
afgeschaft c.q. verlicht, zoals een algemene vergunning voor het verlenen
van diensten en een vergunning voor kleinschalige evenementen. Op individueel
gemeentelijk niveau kan het voorbeeld genoemd worden van een nationaliteitsvereiste
voor een afvalinzamelingsinstantie. Volgens een opgenomen eis in een verordening
moest een afvalinzamelingsinstantie gevestigd zijn in de desbetreffende gemeente
om in aanmerking te komen voor het inzamelen van afval. Deze eis wordt geschrapt.De leden van de CDA-fractie wilden weten of er veel vergunningen uit de
screening naar voren zijn gekomen die afwijken van de modelverordeningen van
VNG en IPO. Het is lastig om daarop een precies antwoord te geven nu de screening
bij m.n. de gemeenten momenteel nog volop gaande is en de resultaten van ongeveer
driekwart van de gemeenten nog niet is ontvangen. Er is zeker een aantal gemeenten
dat de VNG-modelverordeningen een-op-een overneemt en voor het overige geen
dienstenrichtlijn-relevante regelgeving heeft. En als gemeenten afwijken van
de VNG-modellen, betreft dat regelmatig dezelfde (soort) regelgeving. Uiteraard
komen er ook enige andersoortige eisen en vergunningstelsels uit de screening
naar voren, zoals regels op het vlak van motorcrossterreinen of openluchtrecreatie.
De provincies hebben in principe slechts één gemeenschappelijk
model: de provinciale modelverordening, die de provincies gebruiken en waarvan
zij in individuele gevallen eventueel afwijken. Deze is door het IPO gescreend.
Ten aanzien van de overige gescreende provinciale regelgeving hebben de provincies
samengewerkt en waar mogelijk overeenkomende regelgeving gezamenlijk
gescreend, bijvoorbeeld de grondwaterverordening en de wegenverordening.De leden van de CDA-fractie informeerden naar het verloop van het screeningsproces
bij andere medeoverheden dan decentrale overheden. De PBO’s zijn gereed
met de screening. De dienstenrichtlijn is voor hen van betekenis bijvoorbeeld
daar waar het regulering van de keuring van de leefomstandigheden van konijnen
door een erkende instantie betreft. De erkenning van de keuringsinstantie
door het productschap is een (vanwege dierenwelzijn gerechtvaardigde) vergunning
zoals bedoeld in de dienstenrichtlijn. Voor een viertal beroepsorganisaties
die regelgevende bevoegdheid hebben, is de dienstenrichtlijn van belang: de
Nederlandse Orde van Advocaten, de Nederlandse Orde van Accountants-Administratieconsulenten,
het Koninklijk Nederlands Instituut van Registeraccountants en de Nederlandse
Orde van Octrooigemachtigden. Deze organisaties screenen hun regelgeving onder
verantwoordelijkheid van het desbetreffende vakdepartement, dat hen actief
bijstaat in dit proces. De screeningsresultaten van deze organisaties worden
momenteel nog bekeken. De leden van de CDA-fractie informeerden tot slot naar
de Kamers van Koophandel. De Kamers hebben drie belangrijke taken: voorlichting
geven aan (startende) ondernemers, inschrijving in het Handelsregister en
het stimuleren van de regionale economie. De Kamers van Koophandel zijn vanuit
het oogpunt van de dienstenrichtlijn dus zeker relevante organisaties, maar
zij hebben zelf geen regelgevende bevoegdheid die noodzaakt tot screening.Met betrekking tot de vraag van de leden van de fractie van het CDA over
de aanvullende doorlichting kan het volgende worden gezegd. De doorlichting
van de Nederlandse regelgeving op mogelijke strijd met de dienstenrichtlijn
heeft zoals de bedoelde leden stelden inderdaad in twee fasen plaatsgevonden.
In de eerste fase hebben alle betrokken departementen, decentrale overheden,
PBO’s en andere bevoegde instanties hun wet- en regelgeving doorgelopen
op mogelijke belemmeringen met het oog op rapportage hiervan aan de Europese
Commissie (de zogenaamde screening). De genoemde aanvullende doorlichting
richt zich op die artikelen uit de dienstenrichtlijn waarvan het (potentiële)
risico op strijdigheid met in Nederland geldende wettelijke voorschriften
aanwezig is, met uitzondering van die artikelen die al onder de screening
vallen. De aanvullende doorlichting gebeurt op alle niveaus van regelgeving
en wel door de verantwoordelijke regelgever(s) zelf. De coördinatie hiervan
en ondersteuning hierbij berust bij de interdepartementale Projectgroep implementatie
dienstenrichtlijn. Voor de meeste regelgeving is de aanvullende doorlichting
inmiddels afgerond. Waar nodig zal dat leiden tot aanpassing op het geëigende
regelgevingsniveau. Zo zullen aanpassingen die nodig zijn in wetten in formele
zin in beginsel via de Aanpassingswet verlopen (zie ook de eerdergenoemde
brief van 19 maart 2008). De conclusie op basis van de reeds afgeronde
aanvullende doorlichtingen is overigens dat slechts een zeer beperkt aantal
wetten en andere regelgeving moet worden aangepast naar aanleiding van de
aanvullende doorlichting. Dit past dus in het hiervoor geschetste beeld dat
er de Nederlandse wet- en regelgeving in overwegende mate in overeenstemming
is gebleken met het Europese vrij verkeer van vestiging en dienstverrichting
zoals neergelegd in de Verdragsartikelen en de dienstenrichtlijn (zie paragraaf 3.3.
en het begin van paragraaf 6. van deze nota naar aanleiding van het verslag).7. Administratieve lastenDe leden van de fractie van de PvdA vroegen met hoeveel de administratieve
lasten zullen dalen als gevolg van het één-loket. De administratieve
lasten voor bedrijven zullen door de implementatie van de dienstenrichtlijn
dalen. Die reductie vloeit voort uit een aantal maatregelen. Eén daarvan
is de invoering van de Dienstenwet. In hoofdstuk 12 van de memorie
van toelichting is dit uitgewerkt. Een ex ante raming van de lastenreductie
als gevolg van de Dienstenwet is recent door het EIM uitgevoerd («Administratieve
lasten vanuit de Dienstenwet» EIM (2007), te raadplegen via www.dienstenrichtlijn.ez.nl).
Het EIM stelt dat de Dienstenwet zal leiden tot vereenvoudigingen in de handelingen
die bedrijven moeten verrichten om te kunnen voldoen aan de informatieverplichtingen
die op hen rusten vanuit diverse vergunningprocedures. De hiermee gepaard
gaande administratieve lasten komen op een structureel lager niveau te liggen.
De belangrijkste maatregel die dat bewerkstelligt, is de realisatie van het
centrale elektronische loket. Kwantitatief schat het EIM de structurele lastenreductie
op 65 miljoen euro op jaarbasis. Het EIM geeft daarbij aan dat dit een zeer
grove schatting is, gebaseerd op het effect van de introductie van het één-loket.
Daarbij zijn andere maatregelen, die verdere reducties opleveren, nog niet
meegenomen. Dat betreft bijvoorbeeld de aanpassingen van sectorale en decentrale
wet- en regelgeving, die als gevolg van de dienstenrichtlijn nog doorgevoerd
zullen worden voor 28 december 2009 (de uiterste implementatiedatum).
Deze meting zal in 2009 geactualiseerd worden.De leden van de PvdA-fractie wilden weten welke extra taken gemeenten
en provincies krijgen. Eind 2006 is in opdracht van de ministeries van Economische
Zaken en Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties een onderzoek verricht
naar de gevolgen van de richtlijn voor decentrale overheden in Nederland.
Het hoofddoel was het verkrijgen van een gekwantificeerd inzicht in de financiële
gevolgen van de richtlijn voor decentrale overheden. Uit het onderzoek bleek
dat decentrale overheden als gevolg van de richtlijn extra werkzaamheden zullen
moeten verrichten, onder andere in het kader van het screenen van regelgeving
en het instellen van een één-loket voor dienstverlening. Het
onderzoeksrapport (op 14 september 2007 naar de Tweede Kamer gezonden,
Kamerstukken II 2006/2007, 30 800 XIII, nr. 79) geeft een duidelijke
analyse van de verschillende werkzaamheden die de richtlijn aan decentrale
overheden oplegt en geeft aan welke werkzaamheden aansluiten op en geïntegreerd
kunnen worden in lopende trajecten. Het rapport wordt in het implementatietraject
gebruikt als basis voor een gedetailleerde uitwerking van de activiteiten
die decentrale overheden dienen te ondernemen en voor overleg daarover met
de koepelorganisaties van de decentrale overheden. Naar aanleiding van een
financiële raming van de extra werkzaamheden zijn de gemeenten en provincies
in 2007 via respectievelijk het Gemeentefonds en het Provinciefonds gecompenseerd
en is de UvW in datzelfde jaar een eenmalige subsidie verleend.De leden van de PvdA-fractie vroegen tevens naar extra taken voor de Raad
voor de rechtspraak. De Dienstenwet als zodanig bevat geen extra taken voor
de Raad voor de rechtspraak. Een eventuele toename van werkzaamheden voor
rechterlijke instanties is thans niet te kwantificeren. Een toename zal voornamelijk
afhangen van de vraag welke regelgeving naar aanleiding van de dienstenrichtlijn
in de Aanpassingswet dient te worden aangepast. Daarnaast bevat de Dienstenwet
de procedure omtrent de lex silencio positivo, de toepassing ervan is echter
facultatief en zal in de regelgeving van departementen opgenomen dienen te
worden. In dat kader zullen de gevolgen van de toepassing van de lex silencio
positivo voor de werkzaamheden van rechterlijke instanties bezien dienen te
worden.Met betrekking tot het verlichten van de administratieve lasten toonden
de leden van de fractie van de VVD zich bezorgd over de diverse informatieverplichtingen
die de richtlijn oplegt aan dienstverleners jegens afnemers. Zij vroegen de
regering om een limitatief overzicht te verstrekken van de additionele informatieverplichtingen
die het voorliggende wetsvoorstel oplegt aan dienstverleners ten opzichte
van de verplichtingen onder het huidige verbintenissenrecht (Boek 6 BW). De
bedoelde informatieverplichtingen spelen een rol bij de totstandkoming
van de overeenkomst. Een algemene regeling van totstandkoming van overeenkomsten
is te vinden in Boek 6, titel 5, afdeling 2 van het Burgerlijk Wetboek. Ter
implementatie van de informatieverplichtingen van de dienstenrichtlijn is
dan ook gekozen voor invoeging van een nieuwe afdeling 2a in titel 6.5 BW
door middel van artikel 61 van dit wetsvoorstel. Deze nieuwe afdeling bevat
een uitputtend overzicht van de informatieverplichtingen van dienstverrichters
jegens afnemers op basis van de Dienstenwet. Zoals in de memorie van toelichting
bij dit wetsvoorstel aangegeven, zijn deze informatieverplichtingen niet geheel
nieuw. Voor een groot deel bestaan de informatieverplichtingen al.Het verschil na implementatie kan in de eerste plaats voortvloeien uit
de uitbreiding van de situaties waarin de verkoper deze verplichting heeft.
Bijvoorbeeld niet alleen bij specifieke vormen van koop, maar bij alle soorten
koop. Een tweede verschil kan gelegen zijn in de «begunstigden»
van de informatie. Waar sommige bepalingen nu alleen in relatie tot consumenten
gelden, wordt deze groep uitgebreid met zakelijke afnemers. Om ervoor te zorgen
dat de informatieverplichtingen niet verder gaan dan waartoe de richtlijn
verplicht, is er gekozen voor het invoegen van een nieuwe afdeling in het
BW, en niet voor het aanpassen van het toepassingsbereik van de reeds bestaande
verplichtingen. De werking van de nieuwe afdeling is dus ook beperkt tot de
diensten die onder het bereik van de dienstenrichtlijn vallen. Daarnaast geldt
dat de informatieverplichtingen informatie betreffen die de dienstverrichter
reeds tot zijn beschikking heeft en heeft de dienstverrichter keuzevrijheid
ten aanzien van de manier waarop hij deze verplichting nakomt. De informatieverplichtingen
leiden daardoor tot een beperkte stijging van de nalevingskosten.8. ArtikelsgewijsArtikel 4 lid 3De leden van de CDA-fractie vroegen zich af of zij het inderdaad goed
zien dat buitenlandse dienstverleners om een vertaling van documenten kan
worden gevraagd in het Nederlands of het Fries, en zo ja, waarom de overheid
hier niet zelf verantwoordelijkheid voor neemt. De CDA-fractieleden constateerden
terecht dat een vertaling kan worden gevraagd in het Nederlands of Fries.
Het wetsvoorstel maakt daarbij onderscheid tussen authentieke en niet-gelegaliseerde
vertalingen. In de regel mag een bevoegde instantie geen authentieke vertaling
verlangen, tenzij anders volgt uit een verdrag van de Europese Unie of uit
een voor lidstaten bindend besluit van één of meer instellingen
van de Europese Unie, of indien dit op grond van een dwingende reden van algemeen
belang gerechtvaardigd is (artikel 4, tweede lid, van het wetsvoorstel). De
mogelijkheid om een authentieke vertaling te verzoeken, is derhalve beperkt.
Een niet-gelegaliseerde vertaling kan ook zonder dat aan één
van de zojuist genoemde randvoorwaarden is voldaan, in het Nederlands of Fries
worden verlangd (artikel 4, derde lid, van het wetsvoorstel). Dit is echter
een mogelijkheid die door de dienstenrichtlijn en het wetsvoorstel aan de
bevoegde instanties wordt gelaten. Er is geen verplichting voor bevoegde instanties
om dergelijke vertalingen te verlangen. De verwachting is, dat de bevoegde
instanties deze mogelijkheid met beleid zullen toepassen.Het is niet wenselijk de verantwoordelijkheid voor het realiseren van
een vertaling volledig bij bevoegde instanties zelf te leggen. Gelet op de
verscheidenheid aan officiële talen die de Europese Unie kent, zou een
dergelijke verplichting voor bevoegde instanties onevenredig hoge administratieve
lasten met zich brengen die bestaan uit vertaalkosten voor een veelheid aan
documenten. Van een dienstverrichter of afnemer mag verwacht worden dat de
inhoud van de te verstrekken bescheiden en gegevens voor bevoegde instanties
voldoende kenbaar zijn. Ook de Algemene wet bestuursrecht sluit
op deze verantwoordelijkheidsverdeling aan. Zo bepaalt artikel 4:5, tweede
lid, van de Algemene wet bestuursrecht, dat indien de aanvraag voor een beschikking
of van de daarbij behorende gegevens of bescheiden in een vreemde taal is
gesteld en een vertaling daarvan voor de beoordeling van de aanvraag of voor
de voorbereiding van de beschikking noodzakelijk is, het bestuursorgaan kan
besluiten de aanvraag niet te behandelen, mits de aanvrager de gelegenheid
heeft gehad binnen een door het bestuursorgaan gestelde termijn de aanvraag
met een vertaling aan te vullen. Een bestuursorgaan kan derhalve in het kader
van een aanvraag voor een beschikking op grond van de Awb eveneens een vertaling
verlangen. Het wetsvoorstel beperkt dit uitdrukkelijk voor wat betreft authentieke
vertalingen, maar niet voor niet-gelegaliseerde vertalingen. Dit is in overeenstemming
met de dienstenrichtlijn. De richtlijn bepaalt juist dat de beperkingen om
een authentieke vertaling te verzoeken, geen afbreuk doen aan het recht van
lidstaten een niet-gelegaliseerde vertaling te verlangen (artikel 5, derde
lid, laatste alinea). Bovendien mag de dienstenrichtlijn geen afbreuk doen
aan nationale maatregelen die in overeenstemming met het Gemeenschapsrecht
genomen zijn ter bescherming of bevordering van onder meer de linguïstische
verscheidenheid (artikel 1, vierde lid, dienstenrichtlijn).Implementatie artikel 12 van de richtlijnDe leden van de CDA-fractie vroegen naar de door de Europese Commissie
in het «Handboek voor de implementatie van de dienstenrichtlijn»
genoemde eis van erkenning van vergunningen door alle overige overheden, dit
in relatie tot artikel 12 van de richtlijn. Deze passage uit het handboek
heeft echter niet zozeer betrekking op artikel 12, als wel op artikel 10 van
de richtlijn en de territoriale reikwijdte van vergunningen die worden afgegeven
door regionale of lokale overheden. Er is niet gebleken dat zich in Nederland
de situatie voordoet waar de Europese Commissie op doelt, namelijk dat een
regionale of lokale overheid bevoegd is tot afgifte van een vergunning voor
een dienstenactiviteit die niet naar zijn aard lokaal gebonden is.De minister van Economische Zaken,M. J. A. van der HoevenXNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31579-6.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl