Tijdelijke wet beperking omvang varkenshouderij; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26881, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

24-11-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

26881 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam§ 1. Achtergrond§ 2. Betekenis van de rechterlijke uitspraken§ 3. Doel en strekking van het wetsvoorstel§ 4. Juridische aspecten§ 5. Relatie met het nieuwe mestbeleid§ 6. Hoogte en verhandelbaarheid van het tijdelijke
dierplafonda. Het uit de Whv voortvloeiende varkensrechtb. De tijdelijk productieruimte, verband houdend met de
generieke kortingc. De tijdelijke productieruimte, verband houdend met
de latente ruimte§ 7. Controle en handhaving§ 8. De tweede generieke korting§ 9. ArtikelsgewijsArtikel 1Artikel 2Artikel 3Artikel 4Artikel 5Artikel 6Artikel 7Artikel 8Artikel 9Artikel 10Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26881Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 62 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 881Tijdelijke regels ter beperking van het aantal varkens dat op een bedrijf
mag worden gehouden (Tijdelijke wet beperking omvang varkenshouderij)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING§ 1. AchtergrondMet de inwerkingtreding van de Wet herstructurering varkenshouderij (hierna:
Whv) is met ingang van 1 september 1998 voor de varkenshouderij een stelsel
van varkensrechten in het leven geroepen. Met dit stelsel wordt
beoogd de mestproductie van varkens zodanig te beperken dat Nederland zal
kunnen voldoen aan de eisen die voortvloeien uit richtlijn nr. 91/676/EEG
van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 12 december 1991 inzake de
bescherming van water tegen verontreiniging door nitraten uit agrarische bronnen,
PbEG L 375 (hierna: Nitraatrichtlijn).Met ingang van 1 september 1998 is voor het maximum aantal varkens dat
op een bedrijf mag worden gehouden niet langer het mestproductierecht bepalend,
maar het op het bedrijf rustende varkensrecht, zoals dat uit de Whv voortvloeit.
De wijze van bepaling van de hoogte van het varkensrecht als neergelegd in
hoofdstuk II van de Whv leidt er – kort gezegd – toe, dat per
1 september 1998 het aantal varkens dat in het op grond van de Whv geldende
referentiejaar (1996 of 1995) binnen het mestproductierecht werd gehouden,
verminderd met 10%, in varkensrechten is omgezet; ook ten aanzien van de in
of na het referentiejaar verworven mestproductierechten waarmee het varkensrecht
ingevolge de Whv werd verhoogd, werd een 10%-korting toegepast. Tegelijk is
ingevolge artikel 55a van de Meststoffenwet met ingang van 1 september 1998
het niet-grondgebonden mestproductierecht voor varkens en kippen verlaagd
met de productieruimte waarop het bedrijf in de vorm van een varkensrecht
aanspraak kon maken en met de ruimte overeenkomend met de 10%-korting. In
het referentiejaar binnen het niet-grondgebonden mestproductierecht aanwezige
ruimte die niet daadwerkelijk voor de mestproductie afkomstig van varkens
werd benut, de zogenoemde «latente ruimte», is daarbij komen te
vervallen.Voor groepen bedrijven die door de wijze van bepaling van het varkensrecht
onevenredig zouden worden benadeeld wordt in het Besluit hardheidsgevallen
herstructurering varkenshouderij in een van de Whv afwijkende bepaling van
de hoogte van het varkensrecht voorzien. Tevens zijn in dit besluit en in
het Uitvoeringsbesluit Wet herstructurering varkenshouderij correcties voorzien
op de hoofdregel van artikel 55a van de Meststoffenwet, waar het
de verlaging van het niet-grondgebonden mestproductierecht in verband met
de invoering van de varkensrechten betreft. Aanvullingen op het Besluit hardheidsgevallen
zijn aangekondigd bij de brieven aan de Tweede Kamer van 28 september en 21
oktober 1998 (kamerstukken II 1998/89, 25 448, nrs. 6 en 7). Ingevolge
artikel 24 van de Whv zijn bedrijven die vooroplopen op het vlak van milieu
of dierenwelzijn geheel of gedeeltelijk uitgezonderd van de 10%-korting.In de Whv is voorzien in een tweede korting van 15% per 1 januari 2000,
over de varkensrechten zoals deze op die datum op de bedrijven rusten. Deze
tweede korting bestaat uit een 5%-deel, dat door individuele varkenshouders
jaarlijks via voermaatregelen kan worden gecompenseerd, en een 10%-deel, dat
kan worden verminderd of zelfs kan vervallen afhankelijk van het aantal varkenseenheden
dat uit de markt wordt genomen door opkoop van rechten door de overheid en
door de vermindering van rechten bij overgang naar een ander bedrijf of bij
bedrijfsoverdracht (afroming) overeenkomstig de artikelen 18 en 20 van de
Whv. In de brief aan de Tweede Kamer van 26 februari 1999 (kamerstukken II
1998/99, 25 448, nr. 21) is aangekondigd dat het 10%-deel van de tweede
generieke korting niet op 1 januari 2000 maar op een later te bepalen tijdstip
in de periode van 1 januari 2000 tot 1 januari 2002 zal worden doorgevoerd.
Aldus wordt maximaal ruimte geboden de korting door opkoop en afroming overbodig
te maken.Via deze stapsgewijze aanpak beoogt de Whv een vermindering van de mestproductie
afkomstig van varkens met in totaal 25% te realiseren. Het doel van deze vermindering
is ook bij de geleidelijke aanscherping van de normen voor het mestgebruik
in 2002 op nationaal niveau evenwicht te kunnen behouden tussen enerzijds
de omvang van de productie van varkensmest en anderzijds de in het licht van
de milieunormering beschikbare aanwendings- en afzetmogelijkheden voor die
mest binnen of buiten het eigen bedrijf. Dit evenwicht op de mestmarkt is
een noodzakelijke voorwaarde om een effectieve werking van het in de Meststoffenwet
neergelegde stelsel van regulerende mineralenheffingen te kunnen waarborgen,
zodanig dat Nederland zal kunnen voldoen aan de eisen die voortvloeien uit
richtlijn nr. 91/676/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 12
december 1991 inzake de bescherming van water tegen verontreiniging door nitraten
uit agrarische bronnen, PbEG L 375 (hierna: Nitraatrichtlijn).Voor de volledigheid wordt op deze plaats nog aangegeven dat de Whv binnen
het varkensrecht, door middel van een zogenoemd «fokzeugenrecht»,
een afzonderlijk plafond stelt aan het aantal fokzeugen dat op een bedrijf
mag worden gehouden. De bepaling van de hoogte van het fokzeugenrecht is op
hoofdlijnen vergelijkbaar met de wijze van bepaling van het varkensrecht;
daarbij gelden dezelfde kortingen. In het navolgende wordt alleen daar waar
dat nodig is nog afzonderlijk ingegaan op het fokzeugenrecht.De in het bovenstaande aangeduide generieke kortingen en het vervallen
van de latente ruimte waren voor de Nederlandse Vakbond Varkenshouders (NVV)
aanleiding om tegen de Staat der Nederlanden een civiele procedure aan te
spannen. Bij tussenvonnis van 23 december 1998 (JM 1998, nr. 34; M en R 1999/5,
nr. 28) gaf de arrondissementsrechtbank 's-Gravenhage uitdrukkelijk en zonder
voorbehoud als eindbeslissing dat de generieke kortingen en het vervallen
van de latente ruimte zonder adequate schadevergoeding voor de daarmee vervallen
productierechten in strijd komen met artikel 1 van het Eerste Protocol bij
het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele
vrijheden (EVRM). Daarbij overwoog de rechtbank dat zij in het definitieve
vonnis zal bepalen dat de hoofdstukken II tot en met IV van de Whv –
in welke hoofdstukken het stelsel van varkensrechten is neergelegd –
buiten toepassing dienen te worden gelaten totdat zal zijn voorzien in een
adequate schadevergoedingsregeling voor de eigenaren van de mestproductierechten.
Er is evenwel nog geen eindvonnis gewezen aangezien de Staat reeds tegen het
tussenvonnis van de rechtbank beroep heeft aangetekend, om aldus zo snel mogelijk
het oordeel van het gerechtshof over de voorliggende rechtsvragen te kunnen
vernemen. Het gevolg daarvan was dat de rechtbank niet tot een eindvonnis
kwam.Door het gerechtshof is nog geen uitspraak in het hoger beroep gedaan.Bij vonnis in kort geding van 23 februari 1999 (JM 1999, nr. 46; M en
R 1999/5, nr. 29) gebood de president van de rechtbank te 's-Gravenhage op
vordering van de NVV evenwel alsnog om de hoofdstukken II, III en IV van de
Whv ten aanzien van de leden van de NVV buiten toepassing te laten, totdat
in de bodemprocedure is beslist dat de Whv niet in strijd is met artikel 1
van het Eerste Protocol bij het EVRM, dan wel totdat is voorzien in een adequate
schadevergoedingsregeling. In dit vonnis gaat het niet om een inhoudelijk
oordeel, maar om een ordemaatregel. De ordemaat- regel is in een tweede vonnis
in kort geding van 4 mei 1999 (JM 1999, nr. 81) verduidelijkt, in die zin
dat daarbij is uitgemaakt dat het gebod van 23 februari 1999 ook ziet op de
toepassing ten aanzien van NVV-leden van niet-bezwarende onderdelen van de
Whv, zelfs als deze leden uitdrukkelijk verklaren tegen de toepassing van
die onderdelen in het licht van het vonnis van 23 februari 1999 geen bezwaar
te hebben; het gaat daarbij om de registratie van de overgang van het varkensrecht,
bedoeld in de artikelen 18 en 20 van de Whv, en de registratie van een kennisgeving
van vervallen van het varkensrecht, bedoeld in artikel 30 van de Whv, in het
kader van opkoop van varkensrechten door de overheid.Tegen beide vonnissen heeft de Staat spoedappèl aangetekend. Op
10 juni 1999 heeft het gerechtshof te 's-Gravenhage arrest gewezen in het
spoedappèl tegen het kortgedingvonnis van 23 februari 1999 en daarbij
het vonnis bekrachtigd (arrest 99/278 KG). Daarbij overwoog het hof dat de
rechter in kort geding zich heeft te richten naar de in de bodemprocedure
voorliggende uitspraak, in dit geval het tussenvonnis van 23 december 1998
waarin reeds werd aangegeven dat de hoofdstukken II tot en met IV van de Whv –
in welke hoofdstukken het stelsel van varkensrechten is neergelegd –
buiten toepassing dienen te worden gelaten totdat zal zijn voorzien in een
adequate schadevergoedingsregeling voor de eigenaren van de mestproductierechten.
Met het arrest van het gerechtshof van 10 juni 1999 in het spoedappèl
tegen het kortgedingvonnis blijft de sedert 23 februari 1999 bestaande situatie
gehandhaafd. Tegen de beslissing van het gerechtshof heeft de Staat cassatieberoep
ingesteld.§ 2. Betekenis van de rechterlijke uitsprakenOver de gevolgen van elk van de rechterlijke uitspraken is de Tweede Kamer
geïnformeerd bij brieven van 24 december 1998 en van 11 januari, 26 februari,
7 mei , 14 juni, 28 juni en 16 juli 1999 (kamerstukken II 1998/99, 25 448,
nrs. 13, 14, 21, 29, 32, 33, 34 en 35).De tot dusverre gedane rechterlijke uitspraken raken niet de formele verbindendheid
van de Whv als zodanig. De president van de rechtbank heeft in de kortgedingvonnissen
de mogelijkheid om de Whv ten aanzien van anderen dan NVV-leden toe te passen
steeds uitdrukkelijk open gelaten. Dat betekent dat naar de opvatting van
de president een gebod tot buiten toepassing laten van de Whv niet afdoet
aan de formele verbindendheid van die wet. Dit is overigens in lijn met het
eerder aangehaalde tussenvonnis van de rechtbank van 23 december 1998, waarnaar de rechter in kort geding zich volgens de uitspraak van het
gerechtshof van 10 juni 1999 heeft te richten: in het tussenvonnis is aangegeven
dat strijdigheid met het Eerste Protocol bij het EVRM niet met zich brengt
dat de Whv onverbindend is, maar slechts dat de Staat bij toepassing van die
wet gehouden is schadevergoeding toe te kennen.Het gebod tot het buiten toepassing laten van de Whv betekent niettemin
dat de Staat niet meer beschikt over de in de Whv opgenomen instrumenten om
het productieplafond voor het aantal varkens dat op een bedrijf mag worden
gehouden, te handhaven. Hoewel dit formeel alleen geldt ten aanzien van NVV-leden,
kan uit een oogpunt van rechtsgelijkheid op dit punt geen onderscheid worden
gemaakt tussen NVV-leden en niet-NVV-leden. Materieel heeft dit tot gevolg
dat, voor zover de hiervoor bedoelde varkenshouders het varkensrecht zouden
overschrijden, of wat betreft 1998 wellicht al hebben overschreden, hiertegen
vooralsnog niet zal kunnen worden opgetreden: er kunnen als gevolg van de
rechterlijke uitspraken geen daden van opsporing en vervolging worden verricht.
Vooralsnog kan uitsluitend het plafond gesteld in de ingevolge de Wet milieubeheer
verplichte milieuvergunning worden gehandhaafd, welk plafond veelal veel ruimer
is en bovendien een landelijke toename van de mestproductie niet kan verhinderen.
Ook de bestaande belemmeringen op het vlak van de ruimtelijke ordening bieden
onvoldoende garantie dat een dergelijke toename zich niet kan voordoen. Zonder
het plafond van het varkensrecht kunnen ook de daaraan gekoppelde instrumenten
ter reductie van de varkensmestproductie met 25% voorshands niet effectief
zijn.De bekrachtiging van het kortgedingvonnis door het gerechtshof heeft voorts
tot gevolg dat de bij brief van 26 februari 1999 aan de Tweede Kamer door
mijn ambtsvoorganger aangekondigde Tijdelijke wet varkensrechten, strekkende
tot een spoedig herstel van het plafond van het varkensrecht, geen functie
kan hebben (kamerstukken II 1998/99, 25 448, nr. 21). Om dit plafond
met terugwerkende kracht te kunnen handhaven, sloot die wet onmiddellijk aan
bij het bestaande uitbreidingsverbod van artikel 15 van de Whv, met dien verstande
dat daarbij een uitbreiding werd toegestaan overeenkomend met de productieruimte
van de per 1 september 1998 doorgevoerde 10%-korting. Zoals in de brief van
mijn ambtsvoorganger aan de Tweede Kamer van 8 maart 1999 werd aangegeven
(kamerstukken II 1998/99, 25 448, nr. 29), werd met het uitstel van het
effect van de 10%-korting mogelijk gemaakt dat de varkenshouders weer zouden
kunnen produceren op het oorspronkelijke niveau van vóór doorvoering
van de 10%-korting; daarnaast gold al dat ingevolge het Besluit hardheidsgevallen
herstructurering varkenshouderij ook actuele plannen om latente productieruimte
binnen het «oude» mestproductierecht in gebruik te nemen worden
gesauveerd. De maatregel sloot aldus aan bij de uitspraak in kort geding van
23 februari 1999, nu de daarbij getroffen voorziening kennelijk tot doel had
dat zeker wordt gesteld dat, in de periode tussen de datum van betekening
van het vonnis tot de datum van de uitspraak van het hof in het appèl
tegen het tussenvonnis van 23 december 1999, bedrijven niet met – mogelijk
onomkeerbare – gevolgen van de Whv zouden worden geconfronteerd, zoals,
aldus de president, inkomensachteruitgang, financieringsproblemen en tenslotte
mogelijk een gedwongen bedrijfsbeëindiging. Aangezien de aangekondigde
Tijdelijke wet varkensrechten tot gevolg zou hebben dat eenieder weer op het
oorspronkelijke niveau zou kunnen produceren, zou dergelijke onomkeerbare
schade kunnen worden voorkomen en zou naar het oordeel van het kabinet dan
ook niet langer sprake zijn van een spoedeisend belang bij voorzieningen als
die welke door de president in kort geding ten aanzien van NVV-leden werd
getroffen. Om zeker te stellen dat het plafond ook ten aanzien van NVV-leden
zou kunnen worden gehandhaafd, werd in het spoedappèl tegen het kortgedingvonnis
primair vernietiging van dat vonnis gevraagd en subsidiair wijziging van de
ordemaatregel overeenkomstig de strekking van het voorstel voor de Tijdelijke
wet varkensrechten. Aangezien het kortgedingvonnis door het gerechtshof op
10 juni 1999 echter werd bekrachtigd en de Whv derhalve nog steeds ten aanzien
van NVV-leden buiten toepassing moet blijven komt de voorziene Tijdelijke
wet varkensrechten nu geen functie meer toe. Daarbij is het in het licht van
de recente hofuitspraak zeer de vraag of dat wetsvoorstel wel ver genoeg ging,
nu het hof overwoog dat de kortgedingrechter zich in dit stadium heeft te
richten naar het tussenvonnis van 23 december 1998, in welk vonnis ook schadeplicht
werd aangenomen voor het vervallen van de latente ruimte – waarvoor
het voorstel voor de Tijdelijke wet varkensrechten geen voorziening bevatte –
en werd overwogen dat bij gebreke van een adequate schadevergoedingsregeling
de Whv buiten toepassing moet worden gelaten. Het desbetreffende wetsvoorstel
zal derhalve niet bij de Tweede Kamer worden ingediend. Zie ook de brief aan
de Tweede Kamer van 16 juli 1999, kamerstukken II 1998/99, 25 448, nr.
35.De rechterlijke uitspraken hebben ook onmiddellijk gevolgen voor de zogenoemde
«verhandeling» van varkensrechten: kennisgevingen van overgang
van het varkensrecht als bedoeld in de artikelen 18 en 20 van de Whv kunnen
vooralsnog niet worden geregistreerd als daar NVV-leden bij betrokken zijn.
Ook voor de opkoop van varkensrechten door de overheid gelden belemmeringen:
er kan geen registratie plaatsvinden van de in artikel 30 van de Whv geregelde
kennisgeving van het vervallen van het varkensrecht afkomstig van een NVV-lid,
waar dit in het kader van de opkoop van varkensrechten een voorwaarde voor
subsidieverlening is; dat betekent dat vooralsnog de beslissing tot subsidieverlening
ten aanzien van NVV-leden moet worden opgeschort. Wat betreft anderen dan
NVV-leden kan een en ander wel doorgang blijven vinden, mits zij verklaren
daartegen in het licht van de kortgedingvonnissen geen bezwaar te hebben.
Het gaat daarbij in feite om een herbevestiging van de wil van partijen om
de transactie door te laten gaan. Dit om vooraf zeker te stellen dat zij geen
aanspraak wensen te maken op een soortgelijke voorziening als in de kortgedingvonnissen
van 23 februari en 4 mei 1999 jegens NVV-leden is getroffen.§ 3. Doel en strekking van het wetsvoorstelHet onderhavige wetsvoorstel strekt ertoe op zo kort mogelijke termijn
het plafond herstellen voor het aantal varkens dat ten hoogste op een bedrijf
mag worden gehouden. Het gaat om een tijdelijke maatregel die onontkoombaar
is, nu de hoofdstukken II tot en met IV van de Whv ook nog na de uitspraak
van het gerechtshof in het spoedappèl buiten toepassing moeten blijven
en het plafond van de Whv – zoals dat is neergelegd in artikel 15 van
die wet – voor de duur van de nog lopende rechterlijke procedures niet
kan worden gehandhaafd en ook de aangekondigde Tijdelijke wet varkensrechten
geen uitkomst kan bieden. Weliswaar staan de huidige marktomstandigheden,
belemmeringen op het vlak van de ruimtelijke ordening en de te doorlopen procedures
ter verkrijging van de benodigde milieu- en bouwvergunningen in de weg aan
grootschalige uitbreiding of nieuwvestiging van varkenshouderijen op korte
termijn, voor de iets langere termijn is hier echter wel degelijk sprake van
een reëel risico. Dit temeer nu een definitieve beslissing in de bodemprocedure
en een uitspraak van de Hoge Raad in het beroep in cassatie nog wel enige
tijd op zich kunnen laten wachten. Ook voor de situatie waarbij naar aanleiding
van de uitspraak in cassatie de ordemaatregel uiteindelijk zou worden vernietigd –
welke vernietiging naar zijn aard terugwerkt tot 23 februari 1999 –
is er behoefte aan een nieuw afzonderlijk te handhaven plafond
voor de korte termijn, omdat het niet zeker is of overtreding van artikel
15 van de Whv, gepleegd voorafgaand aan zodanige vernietiging, in de gegeven
onduidelijke situatie in alle gevallen daadwerkelijk zal leiden tot strafoplegging
door de strafrechter.In de gegeven situatie dient derhalve het zekere voor het onzekere te
worden genomen, ook in het licht van de milieudoelstellingen en de verplichtingen
van de Nitraatrichtlijn. In paragraaf 5 zal nader worden ingegaan op
de relatie met het nieuwe mestbeleid, dat naar aanleiding van de ontstane
situatie is ontwikkeld.De primaire zorg is erop gericht weer grenzen te stellen aan de mogelijkheid
tot uitbreiding van de varkenshouderij, waarmee daadwerkelijk verzekerd kan
worden dat de mestproductie op landelijk niveau niet verder toeneemt. Het
onderhavige wetsvoorstel voorziet daarin: in artikel 2 van het wetsvoorstel
is een nieuw uitbreidingsverbod geformuleerd dat voorzien is van eigenstandige
strafrechtelijke handhavingsmechanismen via de Wet op de economische delicten.
Anders dan bij de Tijdelijke wet varkensrechten het geval was, kan dit verbod
ook worden gehandhaafd in een situatie waarbij de Whv buiten toepassing moet
blijven. De consequentie van het opnemen van een nieuw strafrechtelijk verbod
is uiteraard wel dat dit niet met terugwerkende kracht kan worden gehandhaafd.
Zoals ook is aangegeven in de brief aan de Tweede Kamer van 28 juni 1999 (kamerstukken
II 1998/99, 25 448, nr. 34), is het voor het herstel van het plafond
in het licht van de rechterlijke uitspraken onvermijdelijk dat in het nieuwe
uitbreidingsverbod tijdelijk een verruiming wordt opgenomen ten opzichte van
het plafond van het varkensrecht als gedefinieerd in de Whv. In het nieuwe
plafond is daarom tijdelijk alle productieruimte geïncorporeerd waarvan
het vervallen volgens het tussenvonnis van de rechtbank van 23 december 1998
zou nopen tot een adequate schaderegeling. Het ontbreken van een dergelijke
schaderegeling was in de tot op heden gedane rechterlijke uitspraken in kort
geding immers reden voor het gebod de Whv buiten toepassing te laten. Het
gaat daarbij derhalve niet alleen om de op 1 september 1998 doorgevoerde 10%-korting,
maar ook om de op die datum vervallen latente ruimte. Beide maatregelen worden
overeenkomstig het onderhavige wetsvoorstel tijdelijk teruggedraaid.Een vraag die zich in dit verband voordoet, is in hoeverre de tijdelijke
verhogingen van de productieruimte, verband houdend met respectievelijk de
eerste generieke korting en het vervallen van de latente ruimte, zelfstandig
verhandelbaar moeten zijn. Uitgangspunt van dit wetsvoorstel is om, waar dit
in het licht van de rechterlijke uitspraken onvermijdelijk is, te komen tot
een zo volledig mogelijk herstel in de oude toestand. Gelet hierop ligt het
in de rede dat voorzover de met de Whv vervallen mestproductierechten voorafgaand
aan de invoering van de Whv als zodanig konden worden verhandeld, die verhandeling
ook mogelijk moet zijn ten aanzien van de tijdelijke productieruimte waarover
de varkenshouder, juist in verband met het herstel van het plafond, ingevolge
dit wetsvoorstel kan beschikken. Bij verhandelbaarheid van de tijdelijke productieruimte,
verband houdend met de latente ruimte, bestaat echter een reëel gevaar
dat voorheen niet voor de productie benutte ruimte die het desbetreffende
bedrijf binnen de geldende milieuvergunning wellicht ook niet kán benutten,
aan een derde wordt overgedragen en aldus alsnog wordt geactiveerd. Dit zou
op gespannen voet staan met de doelstelling van het wetsvoorstel om hangende
de nog lopende juridische procedures een nieuw plafond voor het houden van
varkens te stellen en zodoende juist een uitbreiding van de varkensstapel
te voorkomen.Gelet hierop wordt in dit wetsvoorstel uitgegaan van niet-verhandel- baarheid
van uitsluitend de tijdelijke productieruimte, verband houdend met
de latente ruimte; de tijdelijke productieruimte, verband houdend met de generieke
korting, zal zelfstandig verhandelbaar zijn.Gelet op het tijdelijke karakter van de voorgestelde wet, de wens om op
zo kort mogelijke termijn een eenvoudig en goed handhaafbaar nieuw plafond
in te stellen en de wens om – zodra de tijdelijke wet niet langer noodzakelijk
is – zonder overgangsproblemen weer terug te kunnen vallen op het stelsel
van de Whv en de daarop gebaseerde uitvoeringsregelgeving, gaat het onderhavige
wetsvoorstel niet verder dan strikt noodzakelijk is voor het herstel van het
plafond. Het wetsvoorstel maakt daartoe gebruik van hetzelfde begrippenkader
als de Whv. Het nieuwe plafond van artikel 2 sluit aan bij de hoogte van het
varkensrecht zoals deze uit de Whv en de daarop gebaseerde bepalingen voortvloeit
en in de loop der tijd door bijvoorbeeld de verhandeling van varkensrechten
is of wordt gewijzigd; het varkensrecht zoals dat dus bestaat ten tijde van
de werking van de tijdelijke wet. De buiten toepassing verklaring van de Whv
heeft immers enkel tot gevolg dat ten opzichte van leden van de NVV geen uitvoering
meer mag worden gegeven aan het stelsel van varkensrechten, maar maakt dit
stelsel als zodanig niet formeel onverbindend. Bij het onderhavige wetsvoorstel
is dan ook het uitgangspunt dat bijvoorbeeld de registratie van kennisgevingen
van overgang van varkensrechten – met inbegrip van de daarbij plaatsvindende
vermindering van het varkensrecht – als voorzien in de artikelen 18
en 20 van de Whv onverminderd doorgang kunnen blijven vinden onder het regime
van de Whv; dit uiteraard met inachtneming van de in dat verband jegens leden
van de NVV geldende beperkingen, als aangegeven in paragraaf 2 van deze
toelichting. Hetzelfde geldt voor de registratie van het vervallen van het
varkensrecht in het kader van bijvoorbeeld opkoopregelingen van de overheid.
Door op dit punt onmiddellijk aan te sluiten bij het bestaande regime van
de Whv wordt ook het meest recht gedaan aan het kortgedingvonnis van 4 mei
1999. Eventuele wijzigingen in de hoogte van het varkensrecht als gevolg van
de registratie van de overgang van het varkensrecht, respectievelijk van het
vervallen van het varkensrecht, worden door de in dit wetsvoorstel gekozen
systematiek automatisch verdisconteerd in het nieuwe plafond.Wat betreft de verhandelbaarheid van de tijdelijke productieruimte, verband
houdend met de generieke korting, ligt het gegeven de opzet van het wetsvoorstel
voor de hand dat hiertoe zo nauw mogelijk wordt aangesloten bij de systematiek
van de Whv. Dit betekent dat, overeenkomstig de systematiek van de Whv waarbij
naast het varkensrecht sprake is van een afzonderlijk fokzeugenrecht, een
tijdelijk productierecht voor varkens en een tijdelijk productierecht voor
fokzeugen worden onderscheiden. Deze rechten kunnen vervolgens ingevolge artikel
4 van het wetsvoorstel als zodanig geheel of gedeeltelijk overgaan naar een
ander bedrijf en kunnen in het kader van de overdracht van een geheel bedrijf
overgaan. Hierbij worden de bepalingen van de Whv met betrekking tot de overgang
van het varkensrecht en de overdracht van een geheel bedrijf van overeenkomstige
toepassing verklaard.Een en ander betekent dat de voorgestelde tijdelijke wet voor het overige
alleen nog moet voorzien in de instrumenten voor handhaving zoals de aanwijzing
van toezichthoudende ambtenaren en de wijze waarop het gemiddelde aantal varkens
op bedrijven wordt vastgesteld en administratief wordt verantwoord. § 4. Juridische aspectenHet onderhavige wetsvoorstel vormt een reactie op de situatie die is ontstaan
als gevolg van het vonnis in kort geding van de Haagse president van de rechtbank
van 23 februari 1999, zoals bekrachtigd door het gerechtshof bij arrest van
10 juni 1999. De in kort geding getroffen voorziening waardoor de Whv vooralsnog
buiten toepassing moet blijven, is ingegeven door het tussenvonnis van de
Haagse rechtbank van 23 december 1998. De rechtbank ziet de mestproductierechten
als vermogensrechten en de inperking van deze productierechten als «ontneming»
van eigendom in de zin van artikel 1 van het Eerste Protocol bij het EVRM
waarvoor schadevergoeding zou moeten worden betaald. Nu een schadevergoeding
geheel ontbreekt, levert dit in de visie van de rechtbank een schending van
het Eerste Protocol op.Vooropgesteld moet worden dat de regering het uitdrukkelijk niet eens
is met het oordeel van de rechtbank, uitgesproken in het tussenvonnis van
23 december 1998.Het standpunt van de regering komt er, kort samengevat, op neer dat de
generieke inperking van mestproductierechten of varkensrechten niet moet worden
gezien als ontneming van eigendom maar als regulering van het gebruik van
eigendom, in welk kader schadeplicht niet voor de hand ligt. Het gaat bij
de Whv om een reguleringsinstrument dat in essentie vergelijkbaar is met vergunningen.
Publiekrechtelijke vergunningen zijn, anders dan private en met eigendom gelijk
te stellen rechten, als zodanig niet onder het autonome eigendomsbegrip van
het EVRM te vatten. Een inperking van mestproductierechten of varkensrechten
heeft slechts invloed op het wel door artikel 1 van het Eerste Protocol bij
het EVRM beschermde economische belang dat varkenshouders bij een bedrijf
hebben, maar kan niet als ontneming van eigendom worden gezien. Bij regulering
van het gebruik van eigendom, zoals bij de Whv aan de orde is, bestaat slechts
recht op financiële compensatie indien zonder een dergelijke compensatie
tussen de betrokken individuele belangen en het algemeen belang geen «fair
balance» aanwezig is. Bij deze afweging beschikken staten over een «wide
margin of appreciation». Omdat het bij de Whv gaat om maatregelen met
een generiek karakter, die erop gericht zijn in het algemeen belang beperkingen
te stellen aan de (mest)productie van varkens naar de mate waarin diezelfde
productie bijdraagt aan de problematiek van het landelijk mestoverschot, en
omdat individuele varkenshouders bovendien niet onevenredig worden getroffen,
doordat de Whv en de daarop gebaseerde regels rekening houden met voorloperbedrijven
op het vlak van milieu of welzijn en met situaties waarbij zich onbillijkheden
van overwegende aard voordoen, kan niet worden gezegd dat de vereiste «fair
balance» als gevolg van de Whv wordt verstoord. Bij de parlementaire
behandeling van de Whv is meer uitvoerig op bovenstaande problematiek ingegaan
en heeft de regering, daarin gevolgd door de Staten-Generaal, zich op het
standpunt gesteld dat in casu enige schadeplicht niet aan de orde is (zie
o.m.: kamerstukken I 1997/98, 25 746, nrs. 192c en 192f en handelingen
I, 7 april 1998, p. 27–1367 e.v.; zie over de proportionaliteitsvraag
o.m. kamerstukken II 1997/98, 25 746, nr. 3, blz. 64–67; kamerstukken
I 1997/98, 25 746, nr. 192c, blz. 2–5, 9–10, 24–26
en nr. 192f, blz. 7–8; kamerstukken II 1998/99, 26 473, nrs. 1–3;
kamerstukken II 1998/99, 24 445, nrs. 43–46).Indien vervolgens het onderhavige wetsvoorstel in relatie tot het Eerste
Protocol bij het EVRM en de tot dusverre gewezen vonnissen bezien wordt, is
van een ontneming van eigendom hoe dan ook geen sprake meer, nu varkenshouders
ingevolge het wetsvoorstel voor de duur van de bodemprocedure weer kunnen
beschikken over alle productieruimte waarvan het vervallen volgens het tussenvonnis
van de rechtbank van 23 december 1998 zou nopen tot een adequate
schaderegeling. De«ontneming» van vermogenrechten wordt, in afwachting
van duidelijkheid in de bodemprocedure, teruggedraaid.Het is evident dat van de Staat hangende de gerechtelijke procedures niet
verlangd kan worden dat de generieke korting en het vervallen van de latente
ruimte definitief teruggedraaid zullen worden. Nu er voorts nog geen definitief
uitsluitsel is met betrekking tot de principiële vragen naar de schadeplichtigheid
van de overheid bij een inperking van de vergunde productieruimte in het algemeen
belang en derhalve nog niet onherroepelijk is komen vast te staan dat het
Eerste Protocol bij het EVRM is geschonden, gaat het wetsvoorstel niet verder
dan in het licht van de rechterlijke vonnissen noodzakelijk is en voorziet
het derhalve slechts in een tijdelijke verhoging van de productieruimte die
bij herleving van de Whv weer vervalt.Waar het wetsvoorstel een beperking bevat doordat de tijdelijke productieruimte
die verband houdt met de latente ruimte niet zelfstandig verhandelbaar zal
zijn, doet dit op geen enkele wijze afbreuk aan het feit dat varkenshouders
wederom kunnen beschikken over de latente ruimte als vermogensrecht in de
zin van artikel 3:6 van het Burgerlijk Wetboek. De latente ruimte maakt, net
als bijvoorbeeld de tot het bedrijf behorende oppervlakte landbouwgrond, onderdeel
uit van het bedrijf en kan derhalve ook tezamen met dat bedrijf worden overgedragen.
Daarmee is in relatie tot het Eerste Protocol bij het EVRM hooguit sprake
van een vorm van regulering van het gebruik van de eigendom, waarbij de overheid
beschikt over een ruime beoordelingsvrijheid. Bovendien gaat het in dit geval
om een beperking die uit een oogpunt van algemeen belang gerechtvaardigd én
proportioneel te noemen is, die het eigendomsrecht op geen enkele wijze in
de kern aantast. Daarbij is voor een deel sprake van productieruimte die reeds
op grond van artikel 5, tweede lid, van de Wet verplaatsing mestproductie
niet naar een ander bedrijf kan overgaan.Ook voor het overige gaat het wetsvoorstel niet verder dan in het licht
van de rechterlijke uitspraken nodig is.Gegeven het feit dat het wetsvoorstel slechts is bedoeld om op korte termijn
weer een – zelfstandig geformuleerd – productieplafond te kunnen
handhaven, is de daarvoor gekozen relatief eenvoudige en globale opzet gerechtvaardigd,
al is het maar vanuit de noodzaak om al te complexe en daarmee moeilijk hanteerbare
en handhaafbare regelingen te voorkomen (Vgl. CRvB 11 februari 1994, AB 1994,
505. Zie ook EHRM 8-07-1986, Serie A, Vol. 102 (Lithgow)).Aangezien bovendien de materiële bepalingen van het wetsvoorstel
een zelfstandige betekenis hebben, kan niet gezegd worden dat met deze bepalingen
de facto uitvoering wordt gegeven aan de Whv, wat in strijd zou zijn met het
vonnis in kort geding van 23 februari 1999.§ 5. Relatie met het nieuwe mestbeleidEen tweetal recente ontwikkelingen hebben het kabinet genoodzaakt tot
een herbezinning op het mestbeleid:– de buiten toepassing verklaring van de Whv en de daarmee gepaard
gaande onzekerheid of de noodzakelijke reductie van het mestover- schot nog
tijdig kan worden gerealiseerd.– het met redenen omkleed advies van de Europese Commissie, daterend
van 3 augustus 1999, waaruit klip en klaar blijkt dat zonder een verdergaande
aanscherping van de mestnormen ter voldoening aan de Nitraatrichtlijn niet
te ontkomen valt aan een veroordeling door het Europese Hof van Justitie;
de huidige Nederlandse normen liggen boven het niveau van de richtlijn en
kunnen zware verontreiniging van het water niet voorkomen.In het licht van deze ontwikkelingen heb ik samen met de Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer bij brief van
10 september 1999 (kamerstukken II 1998/99, 26 729, nr. 1) aan de Tweede
Kamer aanvullende maatregelen aangekondigd.Deze aanvullende maatregelen behelzen in de eerste plaats een aanscherping
van de zogenaamde verliesnormen van het stelsel van mineralenheffingen van
de Meststoffenwet (MINAS), om te verzekeren dat de in de Nitraatrichtlijn
voorgeschreven maximale dierlijke mestgiften niet worden overschreden.Daarnaast wordt een nieuw instrument, te weten een stelsel van mestafzetcontracten,
ingezet dat het evenwicht op de mestmarkt moet verzekeren. In dit stelsel
wordt het aantal dieren dat een veehouder mag houden, bepaald door de gegarandeerde
aanwendings- en afzetmogelijkheden voor de geproduceerde mest waarover hij
beschikt: eigen grond en grond bij akkerbouwers waarop hij ingevolge een contract
gerechtigd is mest af te zetten. Ook mestverwerking en -verbranding gelden
onder voorwaarden als afzet op basis waarvan dieren kunnen worden gehouden.Het streven is erop gericht het nieuwe systeem van afzetcontracten in
2002 te introduceren.Het nieuwe volume-instrumentarium ziet op alle diersectoren die thans
onder de Meststoffenwet vallen.De aangekondigde aanscherping van het mestbeleid betekent niet dat de
Whv en de daarin opgenomen instrumenten om een 25%-reductie van de varkensstapel
te realiseren niet langer noodzakelijk zijn. Het plafond van het varkensrecht
zal, evenals de dierplafonds van pluimvee- en mestproductierechten, tot 2005
in stand worden gehouden naast het nieuwe stelsel omdat: 1) het nieuwe stelsel
zich zal moeten bewijzen, 2) vooruitlopend op het nieuwe stelsel al gerealiseerde
of nog te verkrijgen reducties moeten worden gesauveerd en 3) het vrijgeven
van de dierplafonds tot onbeheersbare situaties zou leiden bij introductie
van het nieuwe stelsel. De expiratiedatum 1 januari 2005 wordt in de betrokken
wetgeving neergelegd.Herstel van het plafond van het varkensrecht, waarin dit wetsvoorstel
voorziet, is derhalve onverminderd van belang, zeker nu het nieuwe stelsel
van afzetcontracten nog in wetgeving moet worden neergeslagen.Daarnaast is en blijft het essentieel dat de overheid in de overgang naar
het nieuwe systeem kan beschikken over de instrumenten van de Whv om ten minste
een reductie van 14 miljoen kilogram fosfaat te kunnen realiseren en zodoende
de uitgangssituatie bij de invoering van het nieuwe stelsel zo gunstig mogelijk
te maken. Het belang hiervan is nog eens onderstreept, nu een eerste globale
ex ante evaluatie van de Inspectie voor de Rechtshandhaving van het Ministerie
van Justitie heeft uitgewezen dat bij een groot landelijk niet plaatsbaar
mestoverschot een grote handhavingsdruk op het stelsel van afzetcontracten
komt te staan. Dit wordt nog versterkt doordat blijkens de brief van 10 september
1999 het mestoverschot gelet op de noodzakelijke aanscherping van de normering
om te voldoen aan de Nitraatrichtlijn, naar alle waarschijnlijkheid ten minste
zal overeenkomen met 17 miljoen kilogram fosfaat in 2002 en 27 miljoen kilogram
fosfaat in 2003 in plaats van de 14 miljoen kilogram fosfaat waarvan tot nu
toe sprake was. En hieraan ligt dan nog de veronderstelling ten grondslag,
dat de Europese Commissie zal instemmen met het door Nederland in te stellen
derogatieverzoek om voor grasland uit te mogen gaan van een mestgift van 250
in plaats van 170 kilogram stikstof per hectare per jaar. Als dit verzoek
wordt afgewezen, zullen de mestnormen nog verder moeten worden aangescherpt
en zal sprake zijn van een aanmerkelijk hoger mestoverschot dan 27 miljoen
kilogram fosfaat.Gelet op het feit dat de varkenshouderij – gegeven de omvang van
de mestproductie en het gebrek aan eigen landbouwgrond – de grootste
bijdrage levert aan overschotproductie op bedrijfsniveau en daarmee aan de
problematiek van het landelijk mestoverschot, vormt de situatie in de varkenshouderij
in vergelijking met andere sectoren de grootste bedreiging voor een verantwoorde
introductie van het nieuwe systeem. Dat rechtvaardigt – ook in het licht
van de aangekondigde verdere aanscherpingen van het beleid – specifieke,
op die sector gerichte maatregelen.§ 6. Hoogte en verhandelbaarheid van het tijdelijke
dierplafondHet tijdelijke nieuwe dierplafond is, als een zelfstandig handhaafbaar
uitbreidingsverbod, opgenomen in artikel 2. Overtreding van dit verbod is
een economisch delict en wordt gehandhaafd via de Wet op de economische delicten.
De strafbaarstelling is geregeld in artikel 8. In dit nieuwe, tijdelijke plafond
wordt, zoals werd aangegeven in 3 van deze memorie van toelichting, noodgedwongen
alle productieruimte geïncorporeerd waarvan het vervallen volgens het
tussenvonnis van de rechtbank van 23 december 1998 de Staat zou verplichten
een adequate schadevergoedingsregeling te treffen. Het nieuwe, tijdelijke
plafond is derhalve als volgt samengesteld:a. het varkensrecht waarop het bedrijf ingevolge de Whv aanspraak maakt;b. de productieruimte die verband houdt met de generieke korting;c. de latente ruimte die bij invoering van de Whv is komen te vervallen.De verhoging van het plafond met de onder b en c genoemde productieruimte
is van tijdelijke aard en komt te vervallen op het tijdstip dat de Whv weer
kan worden toegepast en gehandhaafd. Met het instellen van een nieuw, tijdelijk
productieplafond wordt geen nieuw varkensrecht gecreëerd. De verhoging
van het plafond die voortvloeit uit artikel 2 indien het onderhavige wetsvoorstel
tot wet wordt verheven, is slechts een tijdelijk toegestane uitbreiding boven
het uit de Whv voortvloeiende varkensrecht. Ter toelichting moge het volgende
dienen.a. Het uit de Whv voortvloeiende varkensrechtUitgangspunt blijft het uit de Whv voortvloeiende varkensrecht, uitgedrukt
in varkenseenheden, zoals dit op het moment dat artikel 2 in werking treedt
op een bedrijf rust. Het stelsel van varkensrechten als zodanig is door de
hierboven genoemde rechterlijke uitspraken niet aangetast. Het op een varkensbedrijf
rustende varkensrecht, inclusief de wijzigingen die dit sinds 1 september
1998, onder meer als gevolg van verwerving of vervreemding van varkensrechten
heeft ondergaan, blijft dus onverminderd gelden en is daarmee ook de basis
van het nieuw in te stellen dierplafond. Bij de bepaling van de hoogte van
het varkensrecht wordt de met ingang van 1 januari 2000 door te voeren generieke
korting van 15% niet in aanmerking genomen. Het varkensrecht is en blijft
het varkensrecht zoals dit uit de Whv voortvloeit, zonder de in artikel 2
van het onderhavige wetsvoorstel bedoelde verhogingen, geheel overeenkomstig
de definitie van het begrip «varkensrecht» in de Whv. Vanaf het
moment dat de Whv weer kan worden toegepast en gehandhaafd is dit varkensrecht
weer het geldende dierplafond. b. De tijdelijk productieruimte, verband houdend met de
generieke kortingDe eerste generieke korting wordt tijdelijk ongedaan gemaakt door het
uit de Whv voortvloeiende varkensrecht te vermeerderen met de productieruimte
die op 1 september 1998 als gevolg van de generieke korting bij het desbetreffende
bedrijf is komen te vervallen. Dat betekent dat boven het varkensrecht en
het fokzeugenrecht van de Whv tijdelijk een beperkte uitbreiding wordt toegestaan
van het aantal varkens en fokzeugen dat gemiddeld in een jaar op een bedrijf
mag worden gehouden. Deze verhoging wordt gekoppeld aan het varkensrecht,
onderscheidenlijk het fokzeugenrecht, zoals dat uit de Whv voortvloeit. Daartoe
wordt onderscheiden tussen een tijdelijk productierecht voor varkens en een
tijdelijk productierecht voor fokzeugen. Beide tijdelijke productierechten
zijn zelfstandig verhandelbaar. Hoewel de tijdelijke productierechten wel
in varkenseenheden worden uitgedrukt, maken zij geen deel uit van het uit
de Whv voortvloeiende varkensrecht, onderscheidenlijk fokzeugenrecht. Varkenshouders
krijgen er dus geen varkensrechten of fokzeugenrechten bij. De tijdelijke
verhoging betekent alleen dat ten opzichte van het op het bedrijf rustende
varkensrecht, onderscheidenlijk fokzeugenrecht, tijdelijk meer varkens, onderscheidenlijk
fokzeugen, gehouden mogen worden. Zodra de Whv weer kan worden toegepast en
gehandhaafd komen de tijdelijke productierechten boven het uit de Whv voortvloeiende
varkensrecht automatisch te vervallen. Dit geldt uiteraard ook voor tussentijds
op grond van artikel 4 van het wetsvoorstel verworven tijdelijke productierechten.
Ook bij opkoop van varkensrechten komen de tijdelijke productierechten te
vervallen. Hiervoor wordt geen extra vergoeding uitgekeerd.Voor de toepassing van dit wetsvoorstel worden de tijdelijke productierechten
steeds in aanmerking genomen zoals deze op het desbetreffende tijdstip op
het desbetreffende bedrijf rusten, dat wil zeggen rekening houdend met alle
eventuele transacties die met betrekking tot deze tijdelijke productierechten
hebben plaatsgevonden. In verband hiermee bepaalt artikel 4, eerste lid, van
het wetsvoorstel dat het tijdelijke productierecht voor varkens geheel of
gedeeltelijk kan overgaan naar een ander bedrijf. De bepalingen van de Whv
met betrekking tot de overgang van het varkensrecht worden daarbij van overeenkomstige
toepassing verklaard. Dit betekent onder meer dat het tijdelijke productierecht
voor varkens eerst naar een ander bedrijf kan overgaan na een daartoe gezamenlijk
door de vervreemder en de verkrijger gedane kennisgeving bij het Bureau Heffingen
(vgl. artikel 18, eerste lid, van de Whv). Betrokken partijen kunnen daarbij
op de kennisgeving aangeven in hoeverre er sprake is van de overgang van het
tijdelijk productierecht voor fokzeugen (vgl. artikel 18, vierde lid, van
de Whv). Voorts zijn de ruimtelijke beperkingen van artikel 17 van de Whv,
alsmede de overige in artikel 19 van de Whv genoemde voorwaarden van overeenkomstige
toepassing.Ingeval van de overdracht van een geheel bedrijf is artikel 20 van de
Whv van overeenkomstige toepassing (artikel 4, tweede lid). Ook in het kader
van de overdracht van een geheel bedrijf geldt het vereiste van een voorafgaande
schriftelijke kennisgeving aan het Bureau Heffingen (vgl. artikel 20, eerste
lid, van de Whv).Zowel bij een overgang van het tijdelijk productierecht naar een ander
bedrijf als ingeval van de overdracht van een geheel bedrijf kan eerst aanspraak
worden gemaakt op het verkregen tijdelijk productierecht na registratie van
de kennisgeving door Bureau Heffingen (vgl. de artikelen 18, tweede lid en
20, eerste lid, van de Whv).Ook de bepalingen met betrekking tot de vermindering van het varkensrecht
bij een overgang naar een ander bedrijf (artikel 18, derde lid, Whv) of ingeval
van de overdracht van een geheel bedrijf (artikel 20, tweede lid, Whv)
zijn van overeenkomstige toepassing. Hetzelfde geldt voor de krachtens de
artikelen 21 tot en met 23 van de Whv bij algemene maatregel van bestuur (artikel
21 Whv) respectievelijk bij ministeriële regeling (artikel 22 en 23 Whv)
gestelde regels. Dit betreft respectievelijk de vaststelling van afwijkende
percentages voor de vermindering van het varkensrecht bij overgang, de kennisgeving
aan derde-belanghebbenden (de zogenaamde «blokkaderegeling») en
de vaststelling van leges voor het in behandeling nemen van een kennisgeving
van overgang.In artikel 4, derde lid, is voor een goede toepassing van het eerste en
tweede lid bepaald dat het tijdelijk productierecht voor fokzeugen geacht
wordt deel uit te maken van het tijdelijk productierecht voor varkens. Hiermee
wordt aangesloten bij de systematiek van de Whv, waarin het fokzeugenrecht,
blijkens de definitie van «fokzeugenrecht» in artikel 1, onderdeel
i, deel uitmaakt van het varkensrecht. Zonder deze voorziening zouden de hierboven
genoemde artikelen van de Whv niet zonder meer van overeenkomstige toepassing
kunnen zijn.In artikel 4, vierde lid, is nog bepaald dat voor de in de artikelen 18,
eerste lid, en 20, eerste lid, van de Whv, bedoelde kennisgevingen en voor
de toepassing van de op grond van de Regeling leges en blokkade Whv vastgestelde
regels gebruik wordt gemaakt van het daartoe bestemde, door Bureau Heffingen
op verzoek ter beschikking gestelde formulier. Dit omdat de relevante, op
grond van de Whv en de Regeling leges en blokkade Whv vastgestelde, formulieren
niet zien op het tijdelijk productierecht voor varkens en het tijdelijk productierecht
voor fokzeugen.c. De tijdelijke productieruimte, verband houdend met
de latente ruimteBovenop deze, aan de eerste generieke korting gerelateerde, uitbreiding
wordt een tweede uitbreiding toegestaan. Deze komt overeen met de latente
ruimte die voor het desbetreffende bedrijf bij inwerkingtreding van de Whv
is komen te vervallen. Ook ten aanzien van het vervallen van de latente ruimte
was de rechtbank van oordeel dat op de Staat een schadevergoedingsplicht rustte,
bij ontbreken waarvan volgens de rechter de Whv buiten toepassing zou moeten
blijven. Uitgangspunt is de latente ruimte zoals die voor een bedrijf op 1
september 1998 is komen te vervallen.Met latente ruimte, zoals gedefinieerd in artikel 55a, vierde lid, van
de Meststoffenwet, wordt bedoeld het deel van het niet-gebonden mestproductierecht
voor varkens en kippen dat in de referentiejaren 1995 of 1996 niet werd
benut: niet voor de mestproductie van varkens en evenmin voor de mestproductie
van andere diersoorten. De wijze waarop overeenkomstig artikel 55a van de
Meststoffenwet de latente ruimte wordt bepaald, leidt echter tot een onevenredige
benadeling van bedrijven die naast varkens ook dieren van andere diersoorten
hebben gehouden: enerzijds is geen rekening gehouden met de situatie waarbij
in de referentiejaren ook andere diersoorten dan varkens werden gehouden op
het niet-gebonden mestproductierecht voor varkens en kippen, anderzijds kan
de latente ruimte in voorkomend geval ook in mindering worden gebracht op
het per 31 augustus 1998 geldende niet-gebonden mestproductierecht voor andere
diersoorten dan varkens en kippen. Om aan dit probleem van een disproportionele
correctie van het mestproductierecht tegemoet te komen, bevat hoofdstuk 3
van het Besluit hardheidsgevallen herstructurering varkenshouderij (hierna:
Besluit) een van artikel 55a van de Meststoffenwet afwijkende regeling voor
het vervallen van de latente ruimte, op grond waarvan slechts het aan varkens
toe te rekenen deel van de latente ruimte binnen het niet-gebonden mestproductierecht
voor varkens en kippen komt te vervallen. Ten behoeve van bedrijven die concrete
investeringen hebben gepleegd om de latente ruimte geheel of gedeeltelijk
te benutten voor het houden van varkens, is in artikel 23 van het Besluit
bovendien de mogelijkheid geschapen dat ook het aan varkens toe te rekenen
deel van de latente ruimte intact blijft. Daarnaast voorziet het Besluit in
een afwijkende bepaling van de hoogte van het varkensrecht voor groepen van
gevallen waarbij de bepaling van de hoogte van het varkensrecht overeenkomstig
de wet zou leiden tot onbillijkheden van overwegende aard.Met het oog op het bovenstaande wordt in artikel 1 van dit wetsvoorstel
een omschrijving gegeven van de omvang van de latente ruimte die per 1 september
1998 is komen te vervallen en die thans als tijdelijke productieruimte in
aanmerking wordt genomen bij het uit dit wetsvoorstel voortvloeiende plafond.
Hierbij wordt rekening gehouden met de verschillende wijzen waarop deze latente
ruimte in voorkomend geval is bepaald.Ook deze, aan het vervallen van de latente ruimte gerelateerde tijdelijke
uitbreiding van de productieruimte maakt geen deel uit van het varkensrecht.
Evenals de onder b besproken productieruimte gaat het om een tijdelijke uitbreiding
van de productieruimte boven het op een bedrijf rustende varkensrecht. Anders
dan de onder b genoemde tijdelijke productieruimte die samenhangt met de 10%-korting,
is de met de latente ruimte corresponderende verhoging van het plafond echter
niet verhandelbaar, ter voorkoming van het collecteren en reactiveren van
deze ruimte op andere bedrijven, op welk aspect reeds werd ingegaan in paragraaf 3
van deze memorie van toelichting.Bij opkoop van varkensrechten komt ook deze tijdelijke productieruimte
te vervallen. Hiervoor wordt geen extra vergoeding uitgekeerd.Gegeven het tijdelijke en niet-verhandelbare karakter van de verhoging
en mede om redenen van eenvoud is ervan afgezien om met betrekking tot de
latente ruimte een nader onderscheid te maken tussen het varkensrecht en het
fokzeugenrecht. Er is dus niet voor gekozen om de latente ruimte proportioneel
toe te delen naar gelang van het op het bedrijf gehouden aantal varkens, onderscheidenlijk
fokzeugen. De tijdelijk toegestane uitbreiding die overeenkomt met de vervallen
latente ruimte zal derhalve desgewenst volledig voor het houden van fokzeugen
benut kunnen worden. Voor de omvang van de mestproductie is het niet relevant
of de latente ruimte wordt benut voor fokzeugen of voor vleesvarkens.§ 7. Controle en handhavingDe tijdelijke uitbreiding van de productieruimte heeft geen terugwerkende
kracht. Gegeven het feit dat de Whv ook na de uitspraak van het gerechtshof
in het spoedappèl nog buiten toepassing moet blijven, kan niet worden
aangesloten bij het bestaande uitbreidingsverbod van artikel 15 van de Whv
en de daaraan gekoppelde strafbaarstelling via de Wet op de economische delicten.
Daarom voorziet het wetsvoorstel in een afzonderlijke strafbaarstelling van
het nieuwe dierplafond (artikel 7, onderdeel A). Dat betekent dat het nieuwe
plafond vanaf het moment dat het onderhavige wetsvoorstel in werking treedt,
zelfstandig kan worden gehandhaafd op grond van het in artikel 2 vervatte
uitbreidingsverbod met de daaraan gekoppelde strafbaarstelling. Daarom stelt
het onderhavige wetsvoorstel niet alleen een nieuw dierplafond vast, maar
bevat het ook een zelfstandig uitbreidingsverbod dat ingevolge artikel 8 afzonderlijk
strafrechtelijk wordt gehandhaafd. Overtreding van dit uitbreidingsverbod
is een economische delict. Ingevolge artikel 7 is de Algemene Inspectiedienst
van het Ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij belast met het toezicht
op de naleving van het onderhavige wetsvoorstel. Deze dienst
zal ook worden belast met de opsporing van strafbare feiten. De ambtenaren
van de Algemene Inspectiedienst zijn in het kader van de Wet op de economische
delicten overigens al aangewezen als opsporingsambtenaren.§ 8. De tweede generieke kortingIndien de Whv in de periode na 1 januari 2000 weer kan worden toegepast
en gehandhaafd, zou onmiddellijk de tweede generieke korting met terugwerkende
kracht tot 1 januari 2000 van toepassing zijn. Dit is uit een oogpunt van
rechtszekerheid een ongewenste situatie. Bovendien zou dit niet in overeenstemming
zijn met de toezegging die het kabinet heeft gedaan in de brief aan de Tweede
Kamer van 26 februari 1999 (kamerstukken II 1998/99, 25 448, nr. 21)
om het 10%-deel van de tweede generieke korting niet door te voeren op 1 januari
2000 maar op een later te bepalen tijdstip in de periode van 1 januari 2000
tot 1 januari 2002. Daarbij was een overweging dat het 10%-deel van de korting
ingevolge artikel 31, tweede lid, van de Whv kan worden verminderd, welke
vermindering afhankelijk is van het percentage waarmee blijkens de registratie
van het Bureau Heffingen in de periode van 1 september 1998 tot en met november
1999 het totaal aan varkensrechten in Nederland als gevolg van opkoop en afroming
is verminderd. Naarmate meer varkensrechten door opkoop en afroming uit de
markt zijn genomen, zal het 10%-deel van de tweede generieke korting lager
uitvallen.Het 5%-deel van de tweede generieke korting kan ingevolge artikel 32 van
de Whv met ingang van 1 januari 2000 jaarlijks door individuele varkenshouders
worden gecompenseerd door het treffen van veevoermaatregelen, waarmee de gemiddelde
hoeveelheid fosfaat en stikstof in de door de varkens geproduceerde dierlijke
meststoffen wordt teruggebracht. Als gevolg van het feit dat de hoofdstukken
II tot en met IV van de Whv vooralsnog buiten toepassing moeten worden gelaten,
kunnen ook de daarvoor benodigde uitvoeringsvoorschriften niet worden vastgesteld.Door wijziging van artikel 31 van de Whv en toevoeging van artikel 32a,
wordt de doorvoering van het 5%-deel en het 10%-deel van deze korting afhankelijk
gesteld van een nader bij koninklijk besluit te bepalen tijdstip. Dit tijdstip
is afhankelijk van de uitkomst van de nog lopende juridische procedures. Zodra
de Whv weer kan worden toegepast en gehandhaafd, zullen in beginsel zowel
het 5%-deel als het 10%-deel van de korting worden toegepast. Het is daarbij
niet uitgesloten dat het tijdstip voor beide onderdelen van de korting verschillend
wordt vastgesteld. Voor het 5%-deel van de korting geldt immers dat daaraan
direct gekoppeld is de mogelijkheid om dit deel van de korting langs de weg
van veevoermaatregelen te compenseren. De voorwaarden waaronder van deze mogelijkheid
gebruik kan worden gemaakt moeten echter nog worden ingevuld door middel van
een nog vast te stellen algemene maatregel van bestuur. Bij het doorvoeren
van het 5%-deel van de korting moet hiermee rekening worden gehouden. Dit
vormt tevens de reden waarom thans uitsluitend het 5%-deel van de korting
in artikel 31 Whv wordt geregeld, terwijl het 10%-deel van de korting in een
afzonderlijk artikel 32a is opgenomen.§ 9. ArtikelsgewijsArtikel 1Eerste lid. Het onderhavige wetsvoorstel sluit
aan bij het begrippenkader van de Wet herstructurering varkenshouderij. Dit
is mogelijk omdat de Wet herstructurering varkenshouderij formeel niet onverbindend
is verklaard. Zie hiervoor paragraaf 3 van het algemene
deel van deze memorie van toelichting.Tweede lid. In het Besluit hardheidsgevallen
is een afwijkende regeling voorzien voor de bepaling van de hoogte van het
varkensrecht, onderscheidenlijk het fokzeugenrecht. In dat geval wordt de
hoogte van het varkensrecht, onderscheidenlijk het fokzeugenrecht, vastgesteld
met inachtneming van de dienovereenkomstige bepalingen van het Besluit. Een
en ander is toegelicht in paragraaf 6, onderdeel c, van deze memorie
van toelichting.Artikel 2Eerste lid. Het eerste lid stelt het nieuwe
plafond vast, dat bestaat uit drie componenten: ten eerste het varkensrecht,
onderscheidenlijk fokzeugenrecht, zoals dit voortvloeit uit de begripsbepaling
in artikel 1 van de Whv. Het varkensrecht wordt vermeerderd met een tijdelijk
productierecht voor varkens, terwijl het fokzeugenrecht wordt vermeerderd
met een tijdelijk productierecht voor fokzeugen. Daar weer bovenop komt de
tijdelijke productieruimte die verband houdt met de latente ruimte.Zie hiervoor paragraaf 6 van het algemene deel van deze memorie van
toelichting.Tweede lid. Voor de bepaling van de omvang
van het tijdelijke productierecht voor varkens en het tijdelijke productierecht
voor fokzeugen vormt de generieke korting zoals die voor elk bedrijf daadwerkelijk
heeft plaatsgevonden het uitgangspunt. Daartoe wordt het verschil bepaald
tussen het per 1 september 1998 uit de Whv voortvloeiende varkensrecht, onderscheidenlijk
fokzeugenrecht, vermenigvuldigd met 100/90, en het op datzelfde tijdstip geldende
varkensrecht, onderscheidenlijk fokzeugenrecht. Hiermee wordt de generieke
korting feitelijk voor de duur van het wetsvoorstel teruggedraaid. Aangezien
echter het tijdelijke productierecht voor varkens en het tijdelijke productierecht
voor fokzeugen zelfstandig verhandelbaar zullen zijn, kan de omvang van deze
productierechten als gevolg van transacties toe- of afnemen. Zie hiervoor
paragraaf 6, onderdeel b, van deze memorie van toelichting. Dit is in
de omschrijving van het tweede lid tot uitdrukking gebracht.Voorts is rekening gehouden met het gegeven dat de generieke korting op
grond van de Whv niet voor alle bedrijven even hoog is: omdat het grondgebonden
deel van het varkensrecht niet is gekort, zal ingevolge onderdeel a van het
tweede lid alleen ten aanzien van het niet-grondge- bonden deel van het varkensrecht
zoals dat per 1 september 1998 gold, vermenigvuldiging met 100/90 plaatsvinden.
Onderdeel b ziet vervolgens op de zogenoemde voorloperbedrijven op het gebied
van dierenwelzijn en milieu, waarvoor ingevolge artikel 24 van de Whv een
lagere of in het geheel geen generieke korting gold. Dienovereenkomstig is
voor deze bedrijven een lagere tijdelijke productieruimte van toepassing.Derde lid. In het derde lid wordt de omvang
van de latente ruimte omschreven. Uitgangspunt is de omschrijving van de latente
ruimte in artikel 55a van de Meststoffenwet, in voorkomend geval met inachtneming
van de krachtens de artikelen 55, zesde lid en 61 van de Meststoffenwet daarop
aangebrachte correcties. Indien echter het varkensrecht van een bedrijf is
bepaald op grond van het Besluit, wordt in dit wetsvoorstel uitgegaan van
de omvang van de latente ruimte zoals deze op grond van de artikelen 26 en
27 van dat Besluit voor het desbetreffende bedrijf is bepaald. Het gaat dan
om de hoeveelheid die bovenop het varkensrecht in mindering is gebracht op
het niet-gebonden mestproductierecht voor varkens en kippen. Een en ander
is toegelicht in paragraaf 6, onderdeel c, van deze memorie van toelichting. Aangezien de latente ruimte wordt uitgedrukt in kilogrammen fosfaat terwijl
het aantal ingevolge dit wetsvoorstel te houden varkens wordt uitgedrukt in
varkenseenheden, wordt de latente ruimte in alle gevallen gedeeld door 7,4
kilogram fosfaat.Vierde lid. Het vierde lid ziet op de situatie dat het wetsvoorstel niet
op 1 januari in werking zou treden. Omdat het plafond is gedefinieerd als
het aantal varkens dat gemiddeld gedurende een jaar, en daarmee wordt bedoeld
een kalenderjaar, kan worden gehouden, zou het plafond niet kunnen worden
gehandhaafd als het wetsvoorstel in de loop van het jaar in werking zou treden.
In die situatie geldt vanaf het tijdstip van inwerkingtreding van artikel
2 van het onderhavige wetsvoorstel hetzelfde plafond, maar dan voor het resterende
deel van het jaar. Dat betekent dat gemiddeld in de resterende periode niet
meer varkens mogen worden gehouden dan anders gemiddeld gedurende het gehele
jaar mogen worden gehouden. Een vergelijkbare situatie doet zich voor indien
artikel 2 in de loop van het jaar zou komen te vervallen, waarna de Whv automatisch
weer zou herleven. Vanaf 1 januari van het desbetreffende jaar tot het
tijdstip waarop artikel 2 vervalt geldt het nieuwe plafond voor die periode.
Daarna is artikel 15 van de Whv weer van toepassing.Tot slot is nog denkbaar de situatie dat het wetsvoorstel binnen één
en hetzelfde jaar zowel in werking treedt als vervalt op een ander tijdstip
dan 1 januari. In dat geval geldt het plafond voor de periode die tussen het
moment van inwerkingtreding en het tijdstip van vervallen is gelegen; deze
periode bedraagt ingevolge artikel 10, tweede lid, van het wetsvoorstel minimaal
4 maanden.Artikel 3Artikel 15, derde lid, van de Whv bevat een afzonderlijk verbod om anders
dan op een bedrijf op enig moment meer varkens te houden dan overeenkomt met
drie varkenseenheden. Dit verbod ziet niet op bedrijven, maar op particulieren
die varkens als gezelschapsdieren houden. Daarbij gaat het niet om het gemiddelde
aantal dieren per jaar, maar om het aantal dieren dat op enig moment maximaal
kan worden gehouden. Omdat ook artikel 15, derde lid, van de Whv buiten toepassing
blijft en derhalve niet kan worden gehandhaafd, is in het onderhavige wetsvoor-
stel een gelijkluidende bepaling opgenomen.Artikel 4Dit artikel bepaalt dat het tijdelijke productierecht voor varkens geheel
of gedeeltelijk kan overgaan naar een ander bedrijf. Ook kan dit recht overgaan
in het kader van de overdracht van een geheel bedrijf. Met betrekking tot
beide, van elkaar te onderscheiden, situaties zijn de bij of krachtens de
Whv gestelde regels ten aanzien van de overgang van het varkensrecht en de
overdracht van een geheel bedrijf van overeenkomstige toepassing. Hierop is
in paragraaf 6, onderdeel b, van deze memorie van toelichting ingegaan.Artikel 5Eerste lid. Hoofdregel is dat het gemiddeld
aantal varkens wordt bepaald aan de hand van de saldoregistratie in het kader
van het stelsel van regulerende mineralenheffingen van de Meststoffenwet.
Het eerste lid sluit aan bij artikel 5, eerste lid, onderdeel a, van de Regeling
administratieve verplichtingen Wet herstructurering varkenshouderij, met dien
verstande dat artikel 5 van het onderhavige wetsvoorstel ook betrekking heeft
op de bepaling van het aantal varkens dat gemiddeld gedurende een deel van
een kalenderjaar mag worden gehouden. Tweede lid. Voor bedrijven die van de heffingsplicht
in het kader van het stelsel van regulerende mineralenheffingen van de Meststoffenwet
zijn vrijgesteld, geldt dat het gemiddeld aantal dieren mag worden bepaald
aan de hand van maandtellingen. Dat zijn extensieve bedrijven met een veebezetting
van ten hoogste 2,5 grootvee-eenheden per hectare per jaar. Het is de bedoeling
om voor het onderhavige wetsvoorstel bij deze systematiek aan te sluiten.
Op dit moment is een wetsvoorstel in voorbereiding waarbij de heffingsvrijstelling
komt te liggen bij een veebezetting van 0,5 grootvee-eenheden per hectare
per jaar. Omdat de besluitvorming nog moet plaatsvinden over de vraag wat
daarvan de gevolgen zijn voor de frequentie van de diertellingen en het voor
de hand ligt op dit punt volledig aan te sluiten bij het regime van de Meststoffen-
wet, zal bij ministeriële regeling worden bepaald in welke gevallen het
aantal dieren kan worden berekend aan de hand van maandtellingen.Artikel 6Het eerste lid biedt de grondslag voor bij ministeriële regeling
te stellen administratieve verplichtingen, die op grond van het tweede lid
strafrechtelijk worden gehandhaafd. Ook hier zal worden aangesloten bij het
regime van de Meststoffenwet.Artikel 7Krachtens artikel 69, eerste lid, van de Meststoffenwet zijn ambtenaren
van de Algemene Inspectiedienst van het Ministerie van Landbouw, Natuuurbeheer
en Visserij aangewezen als toezichthoudende ambtenaren. Ingevolge artikel
7 worden ambtenaren van deze dienst belast met het toezicht op de naleving
van het bepaalde bij het krachtens het onderhavige wetsvoorstel, indien dit
tot wet wordt verheven.Artikel 8Dit artikel regelt de strafrechtelijke handhaving van het nieuwe dierplafond
en de krachtens artikel 6, eerste lid, vastgestelde administratieve voorschriften.
Naar analogie van de Whv zijn overtredingen van deze voorschriften economische
delicten, waarop de Wet op de economische delicten van toepassing is. Hierdoor
kan het tijdelijke dierplafond afzonderlijk strafrechtelijk worden gehandhaafd,
zonder dat bij artikel 15 van de Whv behoeft te worden aangesloten.Artikel 9Dit artikel betreft een wijziging van de Whv met betrekking tot de tweede
generieke korting. Zie hiervoor paragraaf 8 van het algemene deel van
deze memorie van toelichting.Artikel 10Indien de Whv weer kan worden toegepast en gehandhaafd, is het de bedoeling
dat het dierplafond van de Whv zo spoedig mogelijk wordt hersteld. Artikel
2 van het onderhavige wetsvoorstel kan dan vervallen. Als dit van de ene op
de andere dag gebeurt, kunnen varkenshouders op het punt van het uitbreidingsverbod
in de problemen komen. Bij een normale bedrijfsvoering kan het feitelijk aantal
dieren op het bedrijf in de loop van het jaar aanzienlijke fluctuaties vertonen.
De laatste vier maanden van het jaar zijn dan cruciaal om op dieraantallen
te sturen en te voorkomen dat het dierplafond wordt overschreden. Dit kan
door in die maanden minder dieren te houden of varkensrechten bij te kopen. Het tweede lid biedt varkenshouders de zekerheid dat, indien artikel 2
van het onderhavige wetsvoorstel op een andere datum dan 1 januari komt te
vervallen, zij in elk geval vier maanden de tijd hebben om een overschrij-
ding van het dierplafond te voorkomen.De Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij,L. J. Brinkhorst 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26881-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl