De situatie in het Midden-Oosten; Brief minister over de actuele situatie in het Midden-Oosten, met name mogelijkheden voor het vredesproces
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 23432, nr. 33

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

31-01-2001

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

23432 nr. 33

26-01-2001

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamRecente ontwikkelingenDe «Clinton-voorstellen»Reacties van de partijenIsraël en de Palestijnen: interne situatieHulp aan de Palestijnse GebiedenVooruitzichtenOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 23432Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 32 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
23 432De situatie in het Midden-Oostennr. 33BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKENAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 26 januari 2001Onder verwijzing naar het verzoek van het lid Verhagen, gedaan tijdens
de regeling van werkzaamheden van d.d. 16 januari jl., verwijzend naar de
brief van de Griffier van de Vaste Commissie voor Buitenlandse Zaken van 1
december 2000, kenmerk Buza 2000/98 en de door mij terzake gedane toezegging
tijdens het Algemeen Overleg van 18 januari jl., wil ik u graag informeren
over de actuele situatie in het Midden-Oosten.Recente ontwikkelingenIn mijn brief d.d. 20 oktober 2000, Kamerstuk 23 432 nr .31, heb
ik de ontwikkelingen in het vredesproces geschetst tot en met de uitkomst
van de top in Sharm-El-Sheikh. Deze werd op 17 oktober 2000 afgesloten door
President Clinton die daarbij een vijftal afspraken tussen Israël en
de Palestijnen bekend maakte. Deze afspraken moesten leiden tot een direct
einde van de gewelddadigheden en de hervatting van vredesbesprekingen voor
het bereiken van een permanente status-overeenkomst op basis van de Veiligheidsraadresoluties
242 en 338 en de eerder door de partijen gesloten overeenkomsten. Zoals bekend
hebben de gebeurtenissen echter een andere wending genomen.Allereerst wil ik aandacht besteden aan de meest recente ontwikkelingen.
Hierbij springen twee belangrijke data in het oog. Op 20 januari jl. vond
in Washington een wisseling van de wacht plaats. President George W. Bush
nam het roer over van President Clinton, die in zijn achtjarige ambtstermijn
persoonlijk zeer veel energie heeft gestoken in de vredesbesprekingen tussen
Israël en de Palestijnen.Op 6 februari a.s. zullen in Israël verkiezingen worden gehouden
voor het premierschap, welke volgens recente prognoses een overwinning zullen
opleveren voor Likud-leider Ariël Sharon.In de laatste twee maanden van het jaar 2000 en ook nog deze maand is
intensief onderhandeld om te trachten voor het einde van Clintons ambtstermijn
tot een akkoord te komen. Dit is niet gelukt. De afspraken die begin
januari onder leiding van CIA-directeur Tenet zijn gemaakt op het gebied van
veiligheidssamenwerking lijken wel enig resultaat te hebben opgeleverd, al
is de situatie nog uitermate fragiel te noemen. Er kwam vooralsnog geen einde
aan het geweld, dat medio januari reeds aan meer dan 300 personen, voor het
merendeel Palestijnen, het leven heeft gekost. Grootschalige confrontaties
hebben inmiddels plaats gemaakt voor op individuen gerichte acties over en
weer, waarbij aan beide zijden – soms dagelijks – slachtoffers
waren te betreuren. Al met al is er nu een zekere deëscalatie van geweld
in vergelijking met de eerste maanden van deze Intifada.Het wantrouwen aan beide zijden werd onlangs nog gevoed door de buitengerechtelijke
doding («extra judicial killings») van een aantal Palestijnen
door Israëlische veiligheidstroepen en de executie door de Palestijnse
autoriteit van twee van collaboratie met Israël beschuldigde Palestijnse
burgers. De EU heeft in een demarche bij de Palestijnse Autoriteit aangegeven
deze executies zonder behoorlijke vorm van proces ernstig te betreuren en,
zoals ook bij eerdere toepassingen van de doodstraf, President Arafat opgeroepen
hierop een moratorium in te stellen. Ook de Nederlandse vertegenwoordiger
bij de Palestijnse Autoriteit heeft geprotesteerd tegen de executies.Inzake de gevallen van buitengerechtelijke doding van Palestijnen, die
door de Israëlische regering als «preventieve acties» zijn
gekenschetst, heeft de EU-Troika in Israël in een demarche bij het ministerie
van Buitenlandse Zaken haar ernstige bezorgdheid uitgesproken. De EU beschouwt
deze acties als illegaal en onacceptabel en ziet deze als een obstakel voor
vrede.De EU heeft ook haar spijt uitgesproken over het feit dat Israël
de medewerking heeft opgezegd aan het werk van de Mitchell-commissie, de fact
finding-commissie die volgens de afspraken van Sharm-El-Sheikh een onderzoek
instelt naar de gebeurtenissen van de afgelopen maanden. HV Solana maakt deel
uit van deze commissie.Op 21 januari jl. startte in het Egyptische Taba een marathonoverleg dat
erop gericht is nog voor de datum van de Israëlische verkiezingen een
overeenkomst over beginselen te bereiken. Op basis hiervan zouden de onderhandelingen
in de toekomst moeten worden voortgezet. Na een kortstondige onderbreking
in verband met de moord op twee Israëli's zijn de besprekingen inmiddels
weer hervat.De «Clinton-voorstellen»Op 23 december van het vorig jaar heeft President Clinton aan beide partijen
een laatste «overbruggingsvoorstel» voorgelegd waarin zijn visie
op de contouren voor een alomvattend akkoord werd geschetst. In een in New
York op 7 januari 2001 gehouden toespraak heeft hij deze voorstellen publiek
gemaakt. Het voorstel spitst zich toe op vier onderdelen: territoir, veiligheid,
Jeruzalem en vluchtelingen. Het principe van een Palestijnse Staat met als
hoofdstad een deel van Jeruzalem wordt erkend.Een Palestijnse Staat zou over 94–96 % van de West Bank en 100%
van Gaza beschikken. Voor het te annexeren land zou Israël een landruil
van 1–3 % als compensatie moeten accepteren. Een kaart zou moeten worden
uitgewerkt uitgaande van de volgende principes: 80% van de kolonisten blijft
wonen in blokken nederzettingen in te annexeren gebied, er moet samenhang
komen in het Palestijnse gebied, het te annexeren gebied moet zo beperkt mogelijk
blijven, waarbij het aantal Palestijnen dat door deze landruil getroffen zou
worden zo beperkt mogelijk zou moeten zijn. Als veiligheidsgaranties voor Israël zouden de volgende maatregelen
gelden:a. een internationale aanwezigheid die de implementatie van een overeenkomst
zal monitoren;b. een drie jaar durende aanwezigheid van Israëlische troepen in
de Jordaanvallei onder internationaal toezicht;c. het aanhouden van drie Israëlische «early warning stations»
in het Palestijnse gebied;d. Palestijnse soevereiniteit over het luchtruim met regelingen voor Israëlische
militaire oefeningen en operationele behoeften;e. de Palestijnse staat is een «non-militarized state».Voor Jeruzalem zou een kaart moeten worden uitgewerkt op basis van zo
veel mogelijk aaneengesloten Palestijnse en Israëlische gebieden. Een
keuze tussen twee opties wordt geboden voor de kwestie van de Tempelberg/Al-Haram-al
Sharif , die beide uitgaan van Palestijnse soevereiniteit over de Haram en
Israëlische soevereiniteit over de «Westelijke Muur».Inzake het vluchtelingenvraagstuk legt het voorstel zich grotendeels neer
bij de Israëlische afwijzing van het recht op terugkeer. Het komt tegemoet
aan de binnen de Israëlische samenleving heersende angst dat een mogelijke
effectuering van het recht op terugkeer het joodse karakter van de staat Israël
zou bedreigen. Uitgangspunt is een oplossing van twee staten waarbij Palestijnen
het recht op terugkeer naar de Palestijnse staat zouden verwerven. Israël
zou zelf kunnen bepalen op welke voorwaarden Palestijnen tot Israël worden
toegelaten. Tenslotte gaan de voorstellen uit van de veronderstelling dat
met een akkoord op deze basis voor beide partijen het conflict is beëindigd
en dat er geen verdere claims zijn. Clinton heeft benadrukt dat deze voorstellen
zijn persoonlijke visie op de modaliteiten voor een oplossing weergeven, gebaseerd
op zijn achtjarige ervaring met onderhandelingen hierover.Reacties van de partijenDe Israëlische premier Barak liet weten de voorstellen te kunnen
accepteren als basis voor verdere onderhandelingen. De Palestijnen gaven in
een schriftelijke reactie gedetailleerd commentaar waaruit hun aarzelingen
en bezwaren bleken. Hun belangrijkste bezwaar gold de schetsmatigheid van
de voorstellen. Het Amerikaanse voorstel ging niet vergezeld van enigerlei
kaarten. Zo blijkt niet welke gebieden wel en welke niet worden meegerekend
in de percentages: indien de Dode Zee en Jeruzalem worden uitgesloten zouden
de Palestijnen circa 10 procent van de Bezette Gebieden moeten afstaan, plus
nog eens 10 procent die onder Israëlische controle zou komen voor veiligheidsbehoeften.
Voorts werd opheldering gevraagd over de volgende aspecten: het concept van
een aaneensluitend grondgebied, wat moest worden verstaan onder de «Westelijke
Muur» en de invulling van de rol van de internationale presentie. Men
insisteert verder op het recht van terugkeer voor de vluchtelingen. De Palestijnen
hebben verklaard meer in het algemeen geen behoefte te hebben aan weer een
principe-akkoord. In de Palestijnse visie heeft de ervaring uitgewezen dat
over ieder aspect van de uitvoering opnieuw langdurige onderhandelingen nodig
zijn, hetgeen de status quo in de Bezette Gebieden bestendigt. Men wil daarom
een gedetailleerd akkoord dat zondere verdere onderhandelingen direct kan
worden geïmplementeerd.Inmiddels heeft premier Barak in diens verkiezingscampagne laten weten
dat hij nooit akkoord zal gaan met een Palestijnse soevereiniteit over de
Tempelberg en de terugkeer van Palestijnse vluchtelingen naar wat thans Israël is. De oppositie in Israël onder aanvoering van Sharon
staat volledig afwijzend tegenover de voorstellen van Clinton. Sharon heeft
aangekondigd zich niet gebonden te achten aan overeenkomsten die Barak mogelijk
nog zal sluiten met de Palestijnen. Hij beschuldigt Barak van ondemocratisch
gedrag en minachting voor het parlement. Volgens Sharon moet de Knesset zich
in ieder geval kunnen uitspreken over regelingen met de Palestijnen.Israël en de Palestijnen: interne situatieDe Palestijnen en Israëli's zijn het over één zaak
in het vredesproces wel eens en dat is dat de benadering die sinds «Oslo»
werd gekozen, door middel van kleine stappen en deelakkoorden toewerken naar
een finale overeenkomst, niet langer werkt. Het steeds maar weer overeenkomsten
sluiten die teruggrijpen op eerdere overeenkomsten, die vervolgens niet of
slechts gedeeltelijk worden uitgevoerd, kan niet worden gecontinueerd. Beide
partijen stellen nu dat alleen kan worden gewerkt aan een allesomvattende
regeling, waarbij geen punten meer blijven openstaan, zoals bij de interim-overeenkomsten
het geval was.Anderzijds is de afgelopen maanden duidelijk geworden dat er een grote
kloof bestaat tussen hetgeen zich afspeelt aan de onderhandelingstafels en
de feitelijke situatie in zowel Israël als de Palestijnse Gebieden. Zoals
ik ook heb aangegeven in mijn brief van 20 oktober 2000, leken de partijen
elkaar in Camp David dichter genaderd dan ooit tevoren. De werkelijkheid is
echter weerbarstiger gebleken: de onderhandelaars zijn geconfronteerd met
het feit dat hun respectieve achterbannen op een aantal emotioneel en praktisch
zwaarwegende punten niet rijp lijken te zijn voor vergaande concessies.Toen hij zijn coalitie eind vorig jaar zag afbrokkelen, zag Barak zich
genoodzaakt vervroegde verkiezingen voor het premierschap uit te schrijven.
Een van de redenen hiervoor, naast het inherente gebrek aan stabiliteit in
een zeer heterogene coalitie, was de bereidheid van Barak aan de Palestijnen
tegemoet te komen op punten zoals Jeruzalem en de nederzettingen, die met
name bij de rechtse en religieuze partijen op groot verzet stuitten. Zo bracht
een op 7 januari jl. door de gezamenlijke oppositie tegen het beleid van Barak
georganiseerde demonstratie meer dan 200 000 personen op de been.Waarnemers en opiniepeilingen geven Barak niet veel kans op een verkiezingsoverwinning.
De kans is groot dat hij uit protest over het optreden van het leger tegen
Arabisch-Israëlische demonstranten, waarbij zeker 13 doden vielen, niet
meer lijkt te kunnen rekenen op de stemmen van deze bevolkingsgroep (13% van
het electoraat). Zij zullen nu vermoedelijk uit protest wegblijven.Er is al lange tijd sprake van een fragmentatie in het Israëlisch
politieke spectrum. Het systeem van separate verkiezingen van premier en parlement
staat thans ter discussie in Israël. De Likud-politicus en voormalig
premier Benjamin Netanyahu (die er volgens de opiniepeilingen nog beter voorstond
dan Sharon) zag er uiteindelijk van af zich kandidaat te stellen. Zijn eis
dat tegelijkertijd verkiezingen voor de Knesset zouden moeten worden gehouden
werd niet gehonoreerd. Deze fragmentatie maakt het ook moeilijk een breed
politiek draagvlak te vinden voor het sluiten en uitvoeren van een allesomvattende
vredesregeling.De afwezigheid van vertrouwen op alle niveaus, zowel tussen Arafat en
Barak persoonlijk als tussen de bevolkingen, lijkt het kernpunt te zijn. Een
groot deel van de Israëlische bevolking houdt president Arafat en de
Palestijnse Autoriteit direct verantwoordelijk voor het geweld. Men denkt
geen enkele flexibiliteit in de Palestijnse onderhandelingsposities te zien, hetgeen voor hen bevestigd lijkt door de feitelijke afwijzing door
de Palestijnen van de Clinton-voorstellen die voor hen zelf al moeilijk of
niet aanvaardbaar zijn.Sharon heeft reeds aangegeven wat voor hem de uitgangpunten zijn: geen
verdere concessies aan de Palestijnen: geen overdracht meer van gebied, geen
deling van Jeruzalem en het behoud van alle nederzettingen in zowel Gaza als
op de Westelijke Jordaanoever.Aan Palestijnse kant is de frustratie, waarover ik reeds sprak in mijn
brief van 20 oktober 2000, de laatste maanden verder toegenomen. Bij de Palestijnen
overheerst het gevoel dat de beloften van het «Oslo-proces» niet
zijn ingelost. Na zeven jaar van onderhandelen is de toch al lage levensstandaard
verder gedaald. De Palestijnen zijn onderworpen aan stringente beperkingen
op hun bewegingsvrijheid, zowel binnen en tussen de Bezette Gebieden als naar
het buitenland. Deze beperkingen zijn gedurende de crisis verder verscherpt.
Het economische leven is de laatste maanden vrijwel tot stilstand gekomen.
Voorts gaan grondonteigeningen en huisverwoestingen door en zijn nederzettingen
verder uitgebreid. De Intifada heeft ruim 300 doden en 10 000 gewonden
aan Palestijnse zijde geëist. Als gevolg hiervan is de steun voor het
onderhandelingsproces onder de Palestijnse bevolking de laatste maanden sterk
afgenomen. Voorts hebben de Palestijnse onderhandelaars ook rekening te houden
met de standpunten van andere Arabische landen en de vier miljoen Palestijnse vluchtelingen
die door de PLO worden vertegenwoordigd.Hulp aan de Palestijnse GebiedenDe EU en individuele lidstaten steunen het vredesproces door diverse vormen
van economische, financiële en technische hulp aan de bevolking van de
Palestijnse Gebieden en, via UNRWA, aan de Palestijnen in de vluchtelingenkampen.
De Nederlandse regering acht het van groot belang dat de Palestijnse bevolking
uitzicht blijft houden op een bestaan in een levensvatbare en democratische
samenleving. Het uitgangspunt blijft dat economische ontwikkeling in de Palestijnse
Gebieden een vereiste is voor het bereiken van duurzame vrede.Ter leniging van de nood in de Palestijnse vluchtelingenkampen heeft Nederland
een bijdrage geleverd van USD 13 mln. (NLG 34,7 mln.) aan de United Nations
Works & Relief Agency for Palestine Refugees in the Near East (UNRWA),
de VN-organisatie voor Palestijnse Vluchtelingen. Er is vooral een grote behoefte
aan verlichting van de economische en sociaal-medische gevolgen van de afgrendeling
door Israël van de verschillende Palestijnse woongebieden.Met het uitbreken van het geweld in de Palestijnse Gebieden in oktober
vorig jaar is Israël ertoe overgegaan een deel van de belastingoverdracht
aan de Palestijnen te bevriezen. Nadat het IMF de bevriezing had bevestigd
heeft de Commissie 27,6 miljoen euro uit het doorlopende fonds (Special Cash
Facility) vrijgemaakt.Om voorbereid te zijn op nieuwe bevriezingen is een tweede Special Cash
Facility ter waarde van 90 miljoen euro tot stand gekomen. Sinds 20 december
jl. stagneren opnieuw de Israëlische overdrachten aan de Palestijnse
Autoriteit. De EU zal derhalve een volgende tranche uit deze speciale faciliteit
overmaken aan de Palestijnse Autoriteit. VooruitzichtenVoor de korte- en middellange termijn moet rekening gehouden worden met
de mogelijkheid van een impasse. Zowel een nieuwe Israëlische regering
als de nieuwe Amerikaanse regering zullen tijd nodig hebben om hun koers te
bepalen. Zoals de nieuw aangetreden Secretary of State Colin Powell al heeft
verklaard, zal de regering-Bush ten aanzien van het vredesproces om te beginnen
een meer gedistantieerde houding aannemen. Naar verwachting zal President
Bush niet zoals zijn voorganger persoonlijk een actief aandeel nemen in de
onderhandelingen. Hoe dan ook vereisen de grote strategische belangen van
de VS in de regio een blijvende VS-betrokkenheid bij het vredesproces.De EU zal naar vermogen dienen bij te dragen aan ontspanning en deëscalatie,
alsmede aan verlichting van de economische gevolgen en humanitaire nood als
gevolg van de crisis. Hiertoe zullen HV Solana en zijn medewerkers in intensief
contact dienen te blijven met de betrokken partijen en met de VS. Tevens zal
Solana een rol hebben in het coördineren van de inspanningen van de lidstaten.De voorstellen van president Clinton geven aan waar naar zijn oordeel
de mogelijkheden liggen om een compromis te bereiken dat de veiligheid van
Israël garandeert en de Palestijnen een soevereine, levensvatbare staat
geeft als basis voor een vreedzame samenleving van beide nationaliteiten binnen
de grenzen van het voormalige Britse mandaatsgebied Palestina. Clintons kennis
van zaken, volharding, en visie inzake het Israëlisch-Palestijnse dossier
moeten naar het oordeel van de Nederlandse regering positief worden gewaardeerd.
Het feit dat deze voorstellen te laat kwamen om nog te kunnen worden omgezet
in concrete vredesakkoorden tijdens de regeringsperiode van Clinton doet daaraan
geen afbreuk. Dit is ook de reden dat ik tijdens de kerstdagen, mede op verzoek
van Solana, in telefoongesprekken met President Arafat en zijn minister voor
externe betrekkingen, Nabil Shaath, en Secretary of State Albright, heb pogen
bij te dragen aan de inspanningen om deze te doen accepteren als basis voor
verdere onderhandelingen. Deze inspanningen zijn voortgezet door de Nederlandse
diplomatieke vertegenwoordigers in de regio.De angsten en bezwaren die aan beide zijden leven zijn volstrekt legitiem
en te begrijpen in het licht van de langdurige en bittere geschiedenis van
het conflict. Bespreking van kernproblemen als de kwestie Jeruzalem, het lot
van de miljoenen Palestijnse vluchtelingen, de nederzettingen, grenzen, en
veiligheidsvoorzieningen en garanties had volgens het oorspronkelijke Oslo-tijdschema
moeten zijn afgerond in mei 1999. In plaats daarvan zijn onderhandelingen
hierover steeds op de lange baan geschoven. Het was daarom vermoedelijk niet
realistisch te verwachten dat in een bestek van enkele maanden een alomvattende
oplossing kon worden gevonden, zeker gezien het feit dat de publieke opinie
aan beide kanten door de leiders niet was voorbereid op de concessies die
daarvoor nodig zouden zijn. Zoals eerder aangegeven, moet rekening worden
gehouden met de mogelijkheid van een nieuwe impasse waarin crisisbeheersing
voorop staat en geen sprake is van serieuze onderhandelingen gericht op een
definitieve oplossing. Niettemin staat vast dat de fundamentele problematiek
onveranderd blijft en dat in de toekomst opnieuw zal worden gezocht naar politieke
oplossingen daarvoor. De voorstellen van Clinton zullen dan een ijkpunt en
referentiekader vormen waaraan onderhandelaars niet voorbij kunnen gaan.De Minister van Buitenlandse Zaken,J. J. van Aartsen 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-23432-33.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl