Wet elektronische handtekeningen; Voorlopig verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20012002-27743, nr. 265a

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

21-05-2002

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

27743 nr. 265a

14-05-2002

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeenInhoud wetsvoorstelOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27743Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 25 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 743Aanpassing van Boek 3 en Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek, de Telecommunicatiewet
en de Wet op de economische delicten inzake elektronische handtekeningen ter
uitvoering van richtlijn nr. 1999/93/EG van het Europees Parlement en de Raad
van de Europese Unie van 13 december 1999 betreffende een gemeenschappelijk
kader voor elektronische handtekeningen (PbEG L 13) (Wet elektronische handtekeningen)nr. 265aVOORLOPIG VERSLAG VAN DE VASTE COMMISSIE VOOR JUSTITIE1Vastgesteld 14 mei 2002Het voorbereidend onderzoek van dit wetsvoorstel heeft de commissie aanleiding
gegeven tot het maken van de volgende opmerkingen en het stellen van de volgende
vragen.AlgemeenDe leden van de CDA-fractie hadden met belangstelling
kennisgenomen van dit wetsvoorstel. Zij onderschreven het bestaan van de algemene
norm zoals verwoord op bladzijde 4 van de memorie van toelichting, die ook
ten grondslag ligt aan artikel 5 van de richtlijn, namelijk dat een elektronische
handtekening steeds dan als juridisch gelijkwaardig aan een handgeschreven
handtekening dient te worden beschouwd indien deze, gelet op alle omstandigheden
van het geval, met een voldoende mate van betrouwbaarheid eenzelfde functie
vervult als een handgeschreven handtekening.De keerzijde van deze norm is, zo meenden deze leden, dat aan de elektronische
handtekening – of meer in het algemeen: aan digitaal berichtenverkeer –
geen hogere eisen behoeven te worden gesteld dan aan andere vormen van berichtenverkeer,
alleen omdat het gaat om een digitale vorm. De handtekening op een schriftelijk
stuk kan een valse handtekening zijn of geplaatst worden door een andere persoon
dan hij of zij die blijkens het schriftelijk stuk de contractspartij is. (Dit
laatste uiteraard buiten het geval van volmacht).Interessanter dus dan de vraag wanneer de wet aan een handtekening rechtsgevolgen
verbindt, is de vraag welke eisen de wet stelt aan controle op de juistheid
van de handtekening, respectievelijk de identiteit van de persoon die de handtekening
plaatst. De eisen die de wet stelt met betrekking tot de handtekening onder
een schriftstuk zouden in beginsel niet zwaarder of lichter behoren te zijn
dan de eisen die de wet stelt met betrekking tot de elektronische
handtekening, zo meenden de leden van de CDA-fractie. Het gaat hierbij om
de verhouding tussen de belemmeringen voor het rechtsverkeer die voortvloeien
uit dergelijke eisen tegenover bescherming van de belangen van zowel partijen
die op een dergelijke handtekening willen kunnen vertrouwen als partijen die
gebonden zouden kunnen worden door een dergelijke elektronische handtekening.
Een belangrijk aspect daarbij is uiteraard de mogelijkheid van verificatie
van de identiteit (zoals door middel van een paspoort of een ander door de
overheid uitgegeven identiteitsbewijs bij een schriftelijke handtekening).De leden hier aan het woord misten in de memorie van toelichting een uiteenzetting
over deze aspecten van het onderhavige wetsvoorstel en nodigden de minister
uit daar zijn visie op te geven. Zij verzochten daarbij niet te volstaan met
een algemene beschouwing, maar een en ander toe te spitsen op de benoemde
overeenkomsten van boek 7 en boek 8 van het Burgerlijk Wetboek, meer in het
bijzonder de bepalingen daarin die betrekking hebben op, of verband houden
met, rechtsbescherming van partijen bij de totstandkoming van overeenkomsten
(te denken valt aan koop op afstand, koop in het algemeen), respectievelijk
op enig rechtsgevolg gerichte acties van partijen (te denken valt aan een
opzegging of inroeping van een optie, e.d.). Steeds is dan de vraag of het
systeem van gekwalificeerde elektronische handtekeningen voldoende rechtsbescherming,
c.q. rechtszekerheid biedt. Daarbij zou dan betrokken kunnen worden beantwoording
van de vragen die tegen deze achtergrond vervolgens door de leden van de CDA-fractie
nog op een aantal specifieke onderdelen werden gesteld.Met belangstelling hadden de leden van de VVD-fractie
kennisgenomen van het onderhavige wetsvoorstel. Het wetsvoorstel is gebaseerd
op de Europese Richtlijn Elektronische Handtekeningen, dat vóór
19 juli 2001 diende te zijn geïmplementeerd in de Nederlandse wetgeving.
De leden van de VVD-fractie constateerden derhalve dat de minister wat aan
de late kant is met indiening van het onderhavige wetsvoorstel. Desalniettemin
waren zij erover verheugd dat het wetsvoorstel er nu ligt.Inhoud wetsvoorstelIn de eerste plaats waren de leden van de CDA-fractie
benieuwd naar de civielrechtelijke, maar ook publiekrechtelijke status van
een gewoon certificaat. Waarin verschilt een gekwalificeerd certificaat in
termen van erkenning van rechtsgevolgen die daaraan worden verbonden van een
gewoon certificaat? En waarin schuilt het verschil in termen van rechtsbescherming
van een partij die op de juistheid ervan, respectievelijk de juiste identiteit
van de gebruiker vertrouwt?De memorie van toelichting merkt op (pagina 2), dat de ondertekenaar het
digitale certificaat met daarop de publieke sleutel kan meesturen met zijn
bericht, maar dat het ook mogelijk is dat aan de ontvanger wordt doorgegeven
bij welke certificaatdienstverlener de elektronische handtekening is aangevraagd,
waarna de ontvanger bijvoorbeeld op de website van de betreffende certificaatdienstverlener
kan nagaan wat de publieke sleutel van de verzender is. Zagen de leden hier
aan het woord het goed, dat na aanvaarding van dit wetsvoorstel de gebruiker
van de elektronische handtekening volledig vrij is in de keuze van het systeem
(meesturen of verwijzen naar de website van de certificaatdienstverlener)?
Zo nee, wanneer en op grond van welke regeling is een gebruiker van een elektronische
handtekening dan verplicht te kiezen voor het systeem van direct meesturen?
Zo ja, is dat dan niet bezwaarlijk vanuit een oogpunt van in ieder geval consumentenbescherming?
De leden van de CDA-fractie dachten hierbij met name aan het aangaan
van allerlei transacties die toch ook aanzienlijke belangen kunnen betreffen,
zoals aankoop van onroerend goed of beleggingen. In dit verband is van belang,
dat artikel 196b lid 3 erover spreekt, dat beperkingen ten aanzien van het
gebruik voor derden duidelijk moet zijn. De certificaatdienstverlener kan
zijn aansprakelijkheid immers beperken door een grens aan te geven voor de
waarde van transacties op het certificaat. Indien dat certificaat wordt meegestuurd
met de elektronische handtekening, is dit direct zichtbaar voor de wederpartij.
Indien de wederpartij echter eerst de website van de certificaatdienstverlener
moet raadplegen, is het de vraag of iets dergelijks geen ongewenste belemmering
vormt. Dit laatste klemt temeer, omdat de praktijk van internet (nog steeds)
zo is, dat ook de website van zo'n certificaatdienstverlener een langere tijd
uit de lucht kan zijn. Indien een van een elektronische handtekening voorzien
aanbod binnen een bepaalde termijn moet zijn aanvaard, kan zo'n situatie ertoe
leiden, dat de wederpartij uiteindelijk er maar voor kiest om geen verificatie
bij de certificaatdienstverlener te plegen.Daar komt bij, dat ook de vraag gesteld kan worden waarom een certificaatdienstverlener
zijn aansprakelijkheid tot een betrekkelijk willekeurig bedrag kan beperken.
Vergelijking met bijvoorbeeld legalisatie van een handtekening onder een schriftelijk
stuk door een notaris leert, dat een dergelijke legalisatie de wederpartij
de zekerheid biedt, dat bij een misslag door de notaris als legaliseerder,
deze overeenkomstig de normen van de Koninklijke Notariële Beroepsorganisatie
verhaal zal bieden. Een dergelijke publiekrechtelijke bescherming ontbreekt
zo te zien bij certificaatdienstverleners. Dat zal anders zijn, indien de
financiële vereisten die worden gesteld aan certificaatdienstverleners
ook voorschriften zouden omvatten met betrekking tot aansprakelijkheidsverzekeringen.
Daaromtrent hadden de leden van de CDA-fractie in de voorliggende stukken
geen informatie aangetroffen. Anderzijds kan het wenselijk zijn ter bevordering
van het elektronische handelsverkeer en het gebruik daarin van de elektronische
handtekening – om de aansprakelijkheid van de certificaatdienstverlener
te beperken. De leden hier aan het woord vroegen de minister of deze met het
oog hierop niet gebruik zou moeten maken van de mogelijkheid van art. 6:110
BW.Bijkomende vraag bij dit onderwerp is, zo vervolgden deze leden, of een
certificaatdienstverlener ook bevoegd is in het certificaat te verwijzen naar
van toepassing zijnde algemene voorwaarden. Zo nee, betekent dat dan, dat
alle in de richtlijn en vervolgens thans in de wet voorziene, beperkingen
altijd integraal op het certificaat terug te vinden moeten zijn? Zou daaraan
ook voldaan zijn, indien op het certificaat een doorklikmogelijkheid wordt
geopend naar een website waarop algemene voorwaarden zijn geïnstalleerd?
Zo ja, wat is dan de situatie indien een dergelijke website gedurende kortere
of langere tijd uit de lucht is? En voorts: hoe staat het dan met de status
van algemene voorwaarden die in de loop van de tijd worden aangepast? Zijn
de certificaatdienstverleners dan gehouden om vorige versies van algemene
voorwaarden ook gepubliceerd te houden op een dergelijke website? Indien de
oorspronkelijke vraag – kan in een certificaat verwezen worden naar
algemene voorwaarden – positief wordt beantwoord, rijst de vraag, aldus
de leden van de CDA-fractie, of dergelijke algemene voorwaarden dan ook gedeponeerd
mogen zijn bij de certificaatdienstverlener zelf (zoals nu voortvloeit uit
artikel 6:234 lid 1 onder b).In artikel 196b, lid 4 wordt gesproken over de grens «voor de waarde van de transacties waarvoor het certificaat kan worden
gebruikt». Deze passage deed bij de leden van de CDA-fractie
de vraag rijzen hoe het dan zit bij een overeenkomst die tot stand komt met
behulp van elektronische handtekeningen, indien daarvan de waarde
niet op voorhand is vast te stellen. Bovendien kan zich de situatie voordoen,
dat de overeenkomst het karakter heeft van een raamovereenkomst. De eerste
transactie kan nog een belang hebben dat 10% onder de aangegeven grens ligt
en de tweede transactie kan 10% boven die grens liggen. Ook is denkbaar de
casus, dat de ene transactie een waarde heeft ter hoogte van 50% van de aangegeven
maximumwaarde en een tweede transactie 60%, samen dus 110%. Wat is dan het
effect van een beroep op artikel 196b lid 4?In artikel 196b, lid 2 wordt gesproken over de intrekking van een gekwalificeerd
certificaat door de certificaatdienstverlener. De leden van de CDA-fractie
vroegen zich af hoe zij zich dit in de praktijk moeten voorstellen. In het
geval de ondertekenaar een digitaal certificaat met daarop de publieke sleutel
meestuurt, zouden de leden hier aan het woord zich kunnen voorstellen, dat
zo'n ondertekenaar per geval bij de certificaatdienstverlener eerst het certificaat
moet ophalen, alvorens dat te kunnen meesturen. Dat veronderstelt dan echter,
dat zo'n certificaat slechts een beperkte geldigheidsduur heeft. Anders zou
immers de ondertekenaar een voorraad kunnen opslaan om die na enige tijd alsnog
te gebruiken op een moment dat de certificatiedienstverlener al de relatie
met de ondertekenaar heeft beëindigd en de certificatiedienstverlener
dus ook niet meer wil instaan voor de gevolgen van een dergelijk certificaat.
Indien het gaat om een intrekking die moet blijken uit bijvoorbeeld de website
van de certificatiedienstverlener, die de ontvanger ook moet raadplegen om
de publieke sleutel van de verzender te achterhalen, lijkt op zich sprake
van een sluitend systeem, doch doet zich wel weer de vraag voor hoe het zit
met het risico dat een website gedurende enige tijd uit de lucht is.Vanwege de erkenning van certificaten binnen het rechtsgebied van de Europese
Unie rijst voorts de vraag, zo vervolgden de leden van de CDA-fractie, naar
de toegankelijkheid van certificaten die door certificatiedienstverleners
in andere lidstaten van de Europese Unie zijn verleend zowel als de toegankelijkheid
van websites van dergelijke certificatiedienstverleners. Dienen certificatiedienstverleners
hun certificaten, respectievelijk websites zo in te richten, dat deze in alle
officiële talen van de Europese Unie leesbaar zijn? Wordt er met het
oog op het eventueel aansprakelijk stellen, aanschrijven en dagvaarden van
certificatiedienstverleners ook enig register bijgehouden op enige plek in
de Europese Unie van zetels en officiële kantooradressen van dergelijke
certificatiedienstverleners? Zijn dergelijke gegevens voor het publiek toegankelijk
en met name voor advocaten en gerechtsdeurwaarders?Artikel 15a van artikel I, A heeft in hoge mate een bewijsrechtelijk karakter.
In dit verband herinnerden de leden van de CDA-fractie aan het adagium «bewijslast
is bewijsrisico». Zij achtten het van belang, dat op grond van lid 6
van de leden 2 en 3 van de bepaling kan worden afgeweken. Artikel 15a bevat
dus regels van regelend recht waarvan bij contract kan worden afgeweken door
partijen. Zij kunnen dus zwaardere eisen stellen die meer bescherming voor
beide partijen met zich meebrengen, maar ook lagere eisen. Zagen de leden
van de CDA-fractie het goed, dat op die wijze in feite de gekwalificeerde
elektronische handtekening op het niveau gebracht kan worden van de gewone
elektronische handtekening? Acht de minister het denkbaar, dat dergelijke
afwijkingen worden overeengekomen door algemene voorwaarden die via een aanbod
of acceptatie van toepassing worden op enige overeenkomst? Zo'n overeenkomst
zou dan immers het karakter van een voorovereenkomst kunnen hebben die regelt
hoe de bewijskracht zal zijn van de elektronische handtekening zoals die wordt
gebruikt voor de definitieve overeenkomst. Eenzelfde situatie is denkbaar
met betrekking tot een raamovereenkomst en onder de paraplu daarvan
tot stand te komen uitvoeringsovereenkomsten. Acht de minister het wenselijk,
dat in dat soort situaties – dus in het algemeen en niet alleen met
betrekking tot de genoemde voorbeelden van een voor-, respectievelijk raamovereenkomst –
onder alle omstandigheden afgeweken kan worden van de beschermende bepaling
van artikel 15a? Acht de minister dat ook acceptabel als het bijvoorbeeld
gaat om de aankoop van onroerend goed of kostbare roerende zaken, respectievelijk
effecten door particulieren? Indien door middel van een elektronische overeenkomst
met een beroep op artikel 15a lid 6 van de leden 2 en 3 wordt afgeweken en
die afwijking niet is neergelegd in een afzonderlijk document dat als algemene
voorwaarden is aangeduid, maar bijvoorbeeld in een stuk tekst dat rechtstreeks
door beide partijen van een elektronische handtekening is voorzien, is dan
een dergelijk beding vanwege de omstandigheid, dat het gebruikt wordt in een
elektronisch stuk tekst niettemin een algemene voorwaarde in de zin van afdeling
3 van titel 5 van Boek 6 BW, zo vroegen de leden van de CDA-fractie tot besluit.De leden van de VVD-fractie stelden aansluitend
de volgende vragen. De Nederlandse wetgeving kent ten aanzien van een aantal
rechtshandelingen vormvoorschriften. Het meest voorkomende wettelijk vormvereiste
is de akte. Een akte is een ondertekend geschrift. In de Aanpassingswet richtlijn
inzake elektronische handel wordt voorzien in een nieuw artikel 6:227a BW.
Daarin wordt aangegeven onder welke voorwaarden een elektronisch bestand wat
betreft wettelijke vormvoorschriften kan worden gelijkgesteld met een geschrift.
Heeft het nieuwe art. 3:15a BW van de Wet elektronische handtekeningen, in
samenhang gelezen met het hierboven bedoelde art. 6:227a BW, tot gevolg dat
een elektronisch bestand, dat voorzien is van een elektronische handtekening,
wat betreft het wettelijk vormvereiste van een akte gelijk kan worden gesteld
met een akte mits het bestand voldoet aan de voorwaarden van art. 6:227a BW
en de gebruikte authentificatiemethode voldoende betrouwbaar is?Krachtens het Wetboek van burgerlijke rechtsvordering heeft een akte dwingende
bewijskracht. Indien het antwoord op de eerste vraag bevestigend luidt, geldt
zulk een gelijkstelling dan ook voor de bewijskracht van een elektronisch
bestand voorzien van een elektronische handtekening?In artikel 3:15a BW wordt bepaald dat een elektronische handtekening onder
voorwaarden dezelfde rechtsgevolgen heeft als een handgeschreven handtekening.
Aan welke rechtsgevolgen denkt de minister zoal?Een aantal van de bepalingen in de Wet elektronische handtekeningen heeft
betrekking op certificatiedienstverleners die certificaten aanbieden of afgeven
aan het publiek. Kan de minister verduidelijken in welke gevallen er sprake
is van certificaten afgegeven aan het publiek? Geeft bijvoorbeeld een onderneming
die gekwalificeerde certificaten afgeeft aan haar klanten in het kader van
haar dienstverlening jegens die klanten, certificaten af aan het publiek,
zo vroegen de leden van de VVD-fractie. Het nieuwe artikel 11.5a Telecommunicatiewet heeft betrekking op de bescherming
van persoonsgegevens bij de afgifte van certificaten. Krachtens dit artikel
mag de certificatiedienstverlener alleen de persoonsgegevens verwerken die
vereist zijn voor de afgifte en het beheer van het certificaat. Valt onder
het beheer van het certificaat ook het vastleggen en bewaren van gegevens
in het belang van de certificatiedienstverlener, zoals ter afwering van een
eis tot schadevergoeding van een derde die ten onrechte heeft vertrouwd op
de juistheid van de gegevens in het certificaat, conform het daaromtrent bepaalde
in artikel 6:169b lid 1 BW, laatste zinsdeel?De voorzitter van de commissie,Van de BeetenDe griffier van de commissie,JanssenXNoot1Samenstelling: Holdijk (SGP), Rensema (VVD), Jurgens (PvdA), Le Poole
(PvdA), Ruers (SP), Rosenthal (VVD), (plv. voorzitter), Dölle (CDA),
Kohnstamm (D66), Lodders-Elfferich (CDA), De Wolff (GL), Van de Beeten (CDA),
(voorzitter) en Broekers-Knol (VVD). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20012002-27743-265a.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl