Overleveringswet; Voorlopig verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20032004-29042, nr. B

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

13-02-2004

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

29042 nr. B

10-02-2004

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Algemeen3. Inhoud kaderbesluit4. ArtikelsgewijsArtikel 2Artikel 6 lid 4Artikel 7, lid 1 aArtikel 7, lid 1 a 2Artikel 7, lid 1 a en b:Artikel 7 lid 3Artikel 8Artikel 9Artikel 11Artikel 14, lid 1 fArtikel 21Artikel 26, lid 3, onder e en artikel 71, onderdeel AArtikel 29Artikel 34Artikel 35Artikel 70, onder eArtikel 735. REDACTIONELE OPMERKINGEN/KANTTEKENINGENArtikel 6Artikel 9, lid 1Artikel 11Artikel 13Artikel 23, lid 4Artikel 35, lid 3Artikel 42, lid 3Artikel 53Artikel 71 AArtikel 71 C 2.2.Artikel 73, lid 3Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29042Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 38 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 042Implementatie van het kaderbesluit van de Raad van de Europese Unie
betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering
tussen de lidstaten van de Europese Unie (Overleveringswet)BVOORLOPIG VERSLAG VAN DE VASTE COMMISSIE VOOR JUSTITIE1Vastgesteld: 10 februari 2004Het voorbereidend onderzoek van dit wetsvoorstel heeft de leden van de
vaste commissie aanleiding gegeven tot het stellen van de navolgende vragen
en het maken van de navolgende opmerkingen.1. InleidingDe leden van de CDA-fractie hadden met belangstelling
kennisgenomen van het wetsvoorstel. Zij zien het Europees aanhoudingsbevel
als een belangrijke vernieuwing in de misdaadbestrijding binnen de Europese
Unie. Verdachten kunnen sneller dan voorheen worden berecht en veroordeelden
kunnen sneller hun gerechte straf ondergaan. Het wetsvoorstel gaf deze leden
aanleiding twee algemene vragen aan de orde te stellen. Zij betreffen de harmonisatie
van het strafrecht van de lidstaten van de Europese Unie en de rechtsbescherming
tegen het arrestatiebevel.De leden van de PvdA-fractie onderschreven
de wenselijkheid van het vereenvoudigen en versnellen van de uitleveringsprocedures
tussen de lidstaten van de Europese Unie, maar maakten zich zorgen over het
ongekwalificeerde vertrouwen dat de regering blijkens de stukken bij het wetsvoorstel
uitspreekt in de kwaliteit van de strafrechtelijke systemen van de lidstaten,
in weerwil van talloze rapporten (o.a. Amnesty International, NJCM) die mensenrechtenschendingen
betreffen bij de behandeling van arrestanten, bij het onderzoek van strafbare
feiten, bij de procesvoering en bij de tenuitvoerlegging van vonnissen. Ook
als van deze kritische geluiden maar een gedeelte op waarheid zou berusten,
is het verstandig de thans bestaande waarborgen tegen onterechte overlevering
niet drastisch te verminderen, zoals de regering beoogt. Hoe kan verminderde
controle op de rechtmatigheid van overlevering van Nederlandse burgers gerechtvaardigd
worden zolang de lidstaten van de Unie, waaronder ook de nieuwe lidstaten,
nog zulke grote verschillen vertonen in hun strafrechtelijke systemen en,
zoals ook de regering toegeeft, niet over de hele linie voldoen aan de minimumeisen
van het EVRM, laat staan aan de in Nederland gehanteerde maatstaven? Deze hoofdvraag gaf de aan het woord zijnde leden aanleiding tot het stellen
van een reeks vragen.De leden van de VVD-fractie hadden met belangstelling
kennisgenomen van het wetsvoorstel; zij stelden de volgende vragen.In het wetsvoorstel is afstand genomen van het uitgangspunt dat uitlevering
een zaak is die op het niveau van de regering plaatsvindt. Dit betekent onder
meer, dat de noodzakelijke beslissingen inzake overlevering op het niveau
van de justitiële autoriteit worden genomen, zowel in de uitvaardigende
als in de uitvoerende capaciteit. De leden van de VVD-fractie vroegen of en
zo ja, welke rol de minister nog voor zichzelf ziet weggelegd waar het gaat
om politiek gevoelige overleveringsdossiers. Hoe denkt de minister in het
bevestigend geval invulling te geven aan die rol, gelet op zijn politieke
verantwoordelijkheid in het algemeen en in het bijzonder voor het openbaar
ministerie?Met betrekking tot het feit dat de politieke toetsing in overleveringszaken
zal vervallen stelden de leden van de fractie van GroenLinks de vraag of daarmee niet het kind met het badwater wordt weggegooid.
Wat zijn nog de mogelijkheden om bijvoorbeeld lidstaten met gelijke munt terug
te betalen (of daarmee te dreigen) indien zij zich in de praktijk niet aan
het Kaderbesluit zouden houden? Wat zijn de mogelijkheden om in situaties
van sterk politiek getinte strafbare feiten overlevering te voorkomen? Kan
de regering uitleggen waarom het instrument van cassatie in het belang der
wet voldoende waarborgen zou bieden om een overlevering die om politieke redenen
onwenselijk mocht zijn tegen te gaan?De leden van de SGP-fractie alsmede de leden
van de CU-fractie hadden met belangstelling en
in overwegende mate met instemming van het wetsvoorstel kennisgenomen. Het
wetsvoorstel had hun in dit stadium van behandeling geen aanleiding gegeven
tot het maken van inhoudelijke opmerkingen. Wel hadden zij behoefte de vraag
voor te leggen of en zo ja, op welke wijze het Landelijk Internationaal Rechtshulpcentrum
(IRC) en/of de boven-regionale IRC's bij de afhandeling van overleverings-
of uitleveringsverzoeken zullen zijn betrokken en of het wetsvoorstel verandering
brengt in die betrokkenheid.2. AlgemeenDe leden van de CDA-fractie hadden verder
behoefte aan verduidelijking op de volgende punten. Voor de Nederlandse Antillen
en Aruba blijven de bestaande uitleveringsverdragen gelden. De regering verbindt
aan het Kaderbesluit geen gevolgen voor de landen overzee. De leden van de
CDA-fractie menen met de Raad van State dat er redenen zijn dat wel te doen,
al beseffen zij met de regering dat dit binnen de implementatietermijn van
het Kaderbesluit niet mogelijk was. Zij vragen de regering of, en zo ja op
welke termijn, zij wil bezien of aan het Kaderbesluit ook voor de Nederlandse
Antillen en Aruba uitvoering kan worden gegeven. Valt St. Martin onder de
Franse wet tot uitvoering van het Kaderbesluit?De memorie van toelichting (p. 3) vermeldt «dat na invoering van
de onderhavige wet de wijziging van de Uitleveringswet ter hand kan worden
genomen.» Welke concrete plannen heeft de minister met betrekking tot
wijziging van de Uitleveringswet, zo vroegen deze leden.Hoe is de verhouding tussen de Overleveringswet en de Vreemdelingenwet
2000, bijvoorbeeld in het geval de Minister van Justitie ingevolge artikel
14, vierde lid, Overleveringswet toestemming geeft dat de opgeëiste
persoon ter beschikking zal worden gesteld van de autoriteiten van een derde
staat en bedoelde persoon een asielverzoek indient?Wat zijn de gevolgen van het niet tijdig totstandkomen van de Overleveringswet?
De uitleg die de minister in het wetgevingsoverleg heeft gegeven is niet geheel
duidelijk (Kamerstukken II 2003/04, nr. 27, p. 35, rechter kolom).3. Inhoud kaderbesluitDe regering wijst op de toenemende strafrechtelijke integratie binnen
Europa die het verantwoord maakte voor een groot aantal delicten niet langer
vast te houden aan de eis van dubbele strafbaarheid (Kamerstukken II 2002/03,
nr. 3, p. 6), aldus de leden van de CDA-fractie.
De groeiende integratie op strafrechtelijk terrein is ook een reden voor de
beperkte rechterlijke toetsing in de overleveringsprocedure (Kamerstukken
II 2002/03, nr. 12, p. 18). De leden van de CDA-fractie vroegen of de regering
verwacht dat door de toepassing van het Europees arrestatiebevel de behoefte
aan strafrechtelijke integratie zal toenemen, met name voor de strafbare feiten
van bijlage 1 bij de Overleveringswet. Zal niet de behoefte ontstaan om de
delictsomschrijving van op de lijst vermelde feiten in de wetgeving van de
lidstaten te harmoniseren? Zij vroegen ook welke delicten in aanmerking zouden
kunnen komen om aan de lijst van artikel 2, lid 2, van het Kaderbesluit te
worden toegevoegd.Wat de rechtsbescherming betreft heeft de regering gekozen voor een rechterlijke
toets van het Europees arrestatiebevel in één instantie (behoudens
de mogelijkheid van cassatie in het belang der wet). Zij voert daarvoor aan
dat het Kaderbesluit strakke termijnen stelt, maar plaatst deze beperkte rechtsbescherming
ook in het perspectief dat de overleveringsprocedure geheel kan worden afgeschaft
(Kamerstukken II 2002/03, nr. 3, p. 8). Beide argumenten achtten de leden
van de CDA-fractie niet geheel overtuigend. Het Kaderbesluit verplicht er
niet toe om de rechtsbescherming tot één instantie te beperken.
Een beslissing tot overlevering is zo ingrijpend dat een mogelijkheid van
hoger beroep gerechtvaardigd zou zijn. De termijn daarvoor zou uiteraard kort
moeten zijn. De leden van de CDA-fractie zien niet in dat wat bijvoorbeeld
in het Verenigd Koninkrijk mogelijk is, in Nederland niet zou kunnen. Op grond
van artikel 26 van de Extradition Act 2003 kan tegen een uitleveringsbevel
van de rechter binnen tien dagen beroep worden ingesteld bij het High Court.
Daarna is er nog een beperkt beroep op het House of Lords mogelijk. In welke
andere lidstaten is in de uitvoeringswetgeving eveneens voorzien in hoger
beroep, zo vroegen deze leden.De leden van de CDA-fractie vroegen ook een nadere toelichting op hetgeen
de regering zich voorstelt bij het geheel afschaffen van de overleveringsprocedure.In de «extreem korte tijd» (MvT, p. 4) waarin de onderhandelingen
over het Kaderbesluit gevoerd werden, heeft Nederland ingestemd met het schrappen
van de eis van dubbele strafbaarheid ten aanzien van een lijst van in het
Kaderbesluit aangegeven delicten waarvoor het strafrecht van de verzoekende
staat maatgevend is, aldus constateerden de leden van de PvdA-fractie. Op deze lijst staan de delicten echter alleen in vage
termen opgesomd («racketeering», «informaticacriminaliteit»);
ze worden er niet in een gangbare strafrechtelijke terminologie gekwalificeerd.
Om welke delicten het precies gaat, blijft in een aantal gevallen onduidelijk.
Wat precies «racketeering» is (de term komt niet in Nederlandse
wetgeving voor) en wat er onder «hulp bij illegale binnenkomst en illegaal
verblijf» valt (is kerkasiel strafbaar?) is verre van evident. Waarom
heeft de regering gebroken met het rechtsstatelijke uitgangspunt
van het legaliteitsbeginsel (dat niet alleen in Nederland gehanteerd wordt)?
Is het niet langer zo dat de burgers er recht op hebben precies wettelijk
omschreven te zien wat de strafbare feiten precies behelzen (volgens het lex
certa beginsel)? Op verzoek van de Tweede Kamer heeft de regering een lijst
opgesteld van in Nederland strafbare misdrijven die invulling geven aan de
lijst. Is dat een exclusieve opsomming? Kan er inmiddels ook een lijst opgesteld
worden voor elk van de overige lidstaten, inclusief de nieuwe lidstaten, van
de Europese Unie? Als de regering hiertoe niet in staat is, hoe denkt zij
dan over het lex certa beginsel dat, zoals gememoreerd, eist dat de wetgever
het strafbare gedrag van te voren zo scherp mogelijk omschrijft opdat de burgers
kunnen weten waaraan zij gehouden zullen worden door de overheden van de lidstaten
van de Europese Unie? Is de regering van mening dat de bij het Kaderbesluit
gehanteerde methode van strafbaarstelling ook voor het Nederlandse strafrecht
navolging verdient?Het wegvallen van het lex certa beginsel zou tot op zekere hoogte gecompenseerd
kunnen worden door een doelmatige rechtsbescherming. Ook hierover hadden de
leden van de PvdA-fractie enkele vragen. Heeft de regering zich niet te strak
laten leiden door de termijn van 60 dagen uit het Kaderbesluit, een termijn
die in redelijkheid ook wat ruimer geïnterpreteerd zou kunnen worden,
zo vroegen zij zich af. Is de omstandigheid dat er geen tijd meer is voor
de cassatieprocedure en dat er vanuit het oogpunt van rechtseenheid wellicht
ook minder behoefte aan is, meteen ook een reden om niet te streven naar een
of andere hoger beroepsvoorziening? Rechterswerk is mensenwerk en fouten dienen
te kunnen worden gecorrigeerd, ook als het niet om een compleet strafproces
gaat, zoals de regering terecht stelt, maar om een in omvang beperkte toetsing
op de rechtmatigheid van de overlevering. Acht de regering de kans dat de
inderdaad zeer deskundige Rechtbank Amsterdam, die echter onder een hoge tijdsdruk
zal moeten werken, fouten maakt dan volstrekt denkbeeldig zodat van een controlemogelijkheid
kan worden afgezien? Of is de regering bereid te accepteren dat er in een
klein percentage gevallen fouten zullen worden gemaakt waarvan Nederlandse
staatsburgers de dupe worden omdat dit kleine percentage opweegt tegen het
veel grotere percentage overleveringen die aanvaardbaar zullen verlopen? Hoe
hoog ligt dit percentage aanvaardbare fouten voor de regering? Volgens het
Soering-arrest is Nederland verantwoordelijk voor het lot van ten onrechte
uitgeleverde of overgeleverde personen. Is het regeringsbeleid met dit arrest
te rijmen?In de nieuwe procedure wordt de overlevering afgehandeld op justitieel
in plaats van op regeringsniveau. De leden van de PvdA-fractie zagen hiervan
zeker de voordelen, maar constateerden ook dat hiermee nog een waarborg tegen
onterechte overlevering vervalt en dat het gevolg is dat de ministeriële
verantwoordelijkheid wordt ingeperkt. De controle van het parlement op besluiten
van de Europese Raad is vooralsnog eveneens zeer beperkt. Hoe denkt de regering
over deze achteruitgang in democratisch gehalte? Weegt de winst in snelheid
en doelmatigheid van de overleveringsprocedure op tegen een verlies aan democratische
controleerbaarheid van het openbaar bestuur?Het nieuwe overleveringssysteem lijkt vatbaar te zijn voor politieke manipulatie
waarbij om politieke redenen vanuit een andere lidstaat de overlevering gevraagd
wordt van burgers die naar Nederlands strafrecht geen strafbare gedragingen
hebben verricht. De discussie in de Tweede Kamer concentreerde zich op abortus,
euthanasie en het softdrugsbeleid. De leden van de PvdA-fractie verwelkomden
de wijziging van het wetsvoorstel die garanderen moet dat dergelijke overleveringsverzoeken niet worden ingewilligd. Een casus die nog niet aan de orde geweest
is, is het geval van een Nederlandse arts die op verantwoorde wijze euthanasie
pleegt op een Franse patiënt, binnen of buiten ons land; vervolgens wordt
door de Franse overheid die rechtsmacht heeft over alle feiten, waar ook gepleegd,
die een nationaal belang raken, om zijn overlevering verzocht in verband met
vervolging wegens moord. Zal in dit ingewikkelde geval het verzoek ook worden
afgewezen?Een andere kwestie die de PvdA-leden bezighield was de vraag waarom Nederlandse
minderjarigen vanaf 12 jaar overgeleverd worden. Zij hebben hiervoor
geen beter argument aangetroffen dan dat het nu ook wel eens voorkomt. Denkt
de regering dat de Europese ruimte voor veiligheid ermee gediend is om kinderen
uit hun omgeving weg te halen teneinde ze in een vreemde omgeving te laten
vervolgen en berechten? Is deze bepaling te rijmen met het Internationaal
Verdrag inzake de Rechten van het Kind (artt. 5, 6 en 9)?In het wetsvoorstel is gekozen voor een overleveringsprocedure in één
instantie, welke wordt geconcentreerd bij de rechtbank Amsterdam. Bovendien
is het Arrondissementsparket Amsterdam aangewezen als enig parket voor de
inkomende overleveringsverzoeken. De leden van VVD-fractie hadden met interesse
de discussie gevolgd rond de keuze tussen de rechtbank Amsterdam en de rechtbank
Den Haag. De minister heeft, ook na de door de Raad van State bepleite heroverweging,
vastgehouden aan zijn keuze voor de rechtbank Amsterdam. Het is echter de
vraag, of het niet minstens zo voor de hand ligt om deze concentratie van
rechtsmacht onder te brengen bij de Haagse rechtbank en wel om de volgende
redenen.– In Den Haag bestaat een langjarige ervaring met een vaste kamer
voor uitleveringszaken, Wotszaken en overleveringszaken.– Er bestaan korte fysieke lijnen van het ministerie van Justitie
en het ministerie van Buitenlandse Zaken naar de Haagse rechtbank en het Haagse
parket, onder meer voor het aanleveren stukken of bespreken van individuele
of algemene problemen.– Er bestaan eveneens korte fysieke lijnen van de ambassades naar
de Haagse rechtbank en het Haagse parket, onder meer voor het aanleveren van
stukken of het bespreken van individuele of algemene problemen.– Bij verschillende ambassades zijn liaison-officers aangesteld;
ook voor dezen zijn korte fysieke lijnen van belang.– In Den Haag zijn tot nog toe de kort gedingen tegen de Staat behandeld
in het kader van de beslissing van de minister, zodat ook dit geen onbekend
terrein is.– De Haagse rechtbank is (recent) als enige rechtbank aangewezen,
die overleveringszaken voor het Rwanda-tribunaal behandelt die overleveringszaken
voor het Joegoslavië-tribunaal behandelt die overleveringszaken voor
het Internationaal Strafhof behandelt die zaken betreffende de Wet internationale
misdrijven behandelt.Er is dan uit een oogpunt van systematiek veel voor te zeggen de Haagse
rechtbank ook met de andere uitleverings- en overleveringszaken te belasten;Voorkomen moet worden, dat er tegenstrijdige uitspraken komen door verschillende
rechtbanken bevoegd te maken.– In Den Haag zijn gevestigd Europol, Eurojust (in de toekomst wellicht
ook te belasten met executieve taken met betrekking tot het aanhoudingsbevel)
en de International Association of Prosecuters; eenvoudige mogelijkheden voor
overleg en afstemming tussen deze organisaties en behandelend parket en rechtbank
zijn wenselijk en mogelijk, gelet op de korte termijn waarbinnen verzoeken
moeten worden behandeld.– Den Haag herbergt de zetel van de International Criminal Bar.De korte fysieke lijnen tussen de verschillende instanties lijken evenzeer
van belang bij het ontstaan van structurele problemen met de uitvoering van
het kaderbesluit tussen lidstaten.– Het regeringsbeleid is Den Haag te positioneren als het internationaal
juridisch centrum voor rechtspraak.Gaarne vernamen de leden van de VVD-fractie de reactie van de minister
op het hiervoor gestelde.Met betrekking tot het ontbreken van een beroeps- of herzieningsmogelijkheden
stelden de leden van de fractie vanGroenLinks
de volgende vragen. Is de regering het met deze leden eens dat het besef dat
een zaak in hoger beroep kan worden heroverwogen in het algemeen bevorderlijk
is voor een zorgvuldige en goede onderbouwing van een beslissing? Is de regering
het met deze leden eens dat heroverweging van een zaak door een andere rechter
kan leiden tot een beter inzicht in de toepassing van wettelijke normen? Deelt
de regering de indruk dat rechtszoekenden soms pas na een eerste beslissing
relevante gegevens naar voren brengen die, waren zij in eerste aanleg bekend
geweest, tot een andere uitkomst hadden geleid? Is het denkbaar dat een over
te leveren persoon wiens verweer tegen overlevering zijns inziens in eerste
en enige aanleg niet in voldoende mate gewogen is, andere juridische wegen
gaat bewandelen, zoals het voeren van ene kort geding tegen de Staat wegens
onrechtmatige rechtspraak of iets dergelijks? Zou daarmee niet het paard achter
de wagen worden gespannen?Kan de regering meedelen hoe in de andere 14 lidstaten de rechtsgang bij
overlevering is geregeld? In hoeverre is er in de andere lidstaten wel ruimte
gevonden voor een rechtsgang in twee instanties, zo vroegen ook deze leden.4. ArtikelsgewijsArtikel 2Volgens de memorie van toelichting (p. 11) bestaat het voornemen voor
Nederland een verklaring, bedoeld in artikel 2, derde lid, af te leggen, van
de strekking dat volstaan kan worden met een vertaling van het Europees aanhoudingsbevel
in de Engelse taal. Deze vertaling maakt deel uit van de stukken die ingevolge
23, derde lid, van het wetsvoorstel aan de opgeëiste persoon worden betekend.
Dit betekent dat de opgeëiste persoon en diens raadsman hun opmerkingen
omtrent het Europees aanhoudingsbevel bij de behandeling ervan door de rechtbank
eventueel moeten baseren op de Engelse vertaling van het Europees aanhoudingsbevel.
Verdraagt zich dit met artikel 6, derde lid, onder a, EVRM, dat eist dat een
ieder tegen wie een vervolging is ingesteld, onverwijld, in een taal die hij
verstaat en in bijzonderheden, op de hoogte wordt gesteld van de aard en de
reden van de tegen hem ingebrachte beschuldiging, zo vroegen de leden van
de CDA-fractie.Artikel 6 lid 4De leden van de fractie van GroenLinks vroegen
waarom de officier de minister niet in kennis stelt van andere beslissingen
uit hoofde van een Europees arrestatiebevel dan de daar genoemde.Artikel 7, lid 1 aHoe kan er onderzoek gedaan worden ter zake van een vermoeden dat iemand
zich naar het oordeel van een ander ergens aan heeft schuldig gemaakt?
Gaat het niet gewoon om het vermoeden dat de persoon zich schuldig heeft gemaakt?Wordt met «een naar het recht van de uitvaardigende lidstaat benoemd
strafbaar feit» bedoeld: «een naar het recht van de uitvaardigende
lidstaat strafbaar gesteld feit»?Artikel 7, lid 1 a 2Is hier bedoeld dat in de beide lidstaten de maximale strafbedreiging
ten minste twaalf maanden dient te zijn?Artikel 7, lid 1 a en b:Gaat het bij deze twee artikelonderdelen om cumulatieve of alternatieve
voorwaarden?Artikel 7 lid 3Onduidelijk is uit de wetstekst of voor de toepassing van het derde lid
ook als eis geldt dat er tegen het feit een maximumstraf van ten minste twaalf
maanden moet zijn bedreigd. Is dat zo, aldus vroegen de leden van de fractie
van GroenLinks.Artikel 8De leden van de fracties van de SGP en ChristenUnievroegen wat het begrip «vrijheidsstraffen
van onbepaalde duur» behelst.Artikel 9Hoe ziet de regering de verhouding tussen artikel 9, tweede lid, van het
wetsvoorstel, op grond waarvan de minister van Justitie opdracht kan geven
de vervolging te staken en artikel 128 van de Wet op de rechterlijke organisatie,
zo vroegen de leden van deCDA-fractie.Artikel 11Artikel 11 staat de overlevering niet toe in gevallen waarin overlevering
zou leiden tot een «flagrante» schending van de in het EVRM opgenomen
rechten van de mens. De uitgebreide gedachtewisseling in de Tweede Kamer over
deze kwestie nalezend, kwam bij de leden van de PvdA-fractie
de vraag op of het gebruik van de term «flagrant», die ontleend
heet te zijn aan de jurisprudentie, de bedoelde rechterlijke toetsing (welke
al is vereist op grond van art. 94 Grondwet) niet te beperkt voorstelt. De
minister verstaat onder de term «flagrant» op het ene moment een
«kennelijke» mensenrechtenschending in het land van aankomst wat
op een redelijkheidtoets wijst, even later noemt hij het een «kennelijke
en aperte» schending, wat een grotere mate van afstandelijkheid in de
toetsing suggereert. (Handelingen T 2003, 30-2157) De Grondwet legt deze beperkingen
niet expressis verbis aan. In overeenstemming met art. 94 is het niet nodig
de wijze van toetsen door de rechter wettelijk te kwalificeren; de rechter
zal zich eigener beweging houden aan de maatstaven die in de eigen jurisprudentie
en in de Straatsburgse jurisprudentie zijn ontwikkeld. Het is ook de vraag
of het wel mogelijk is bij wet in formele zin de rechter een beperking op
te leggen van de grondwettelijk omschreven toetsingsbevoegdheid; de wet in
formele zin gaat immers niet voor op de Grondwet. De leden van de PvdA-fractie
wezen erop dat in andere Europese landen deze wettelijke terughoudendheid
waar het de omvang van de rechterlijke toetsing aan het EVRM betreft, ook
niet perse wordt aangehouden. Zo spreekt het ontwerp wetsvoorstel
van het Verenigd Koninkrijk over het achterwege blijven van overlevering als
het EVRM (met name artikel 6) wordt«geschonden». Een dergelijke
eenvoud in de formulering zal het er voor de rechter zeker makkelijker op
maken de toetsing naar behoren uit te voeren. Graag vernamen de leden van
de PvdA-fractie de opvatting van de minister over deze kwestie.De minister heeft bij 2e Nota van wijziging een geheel nieuw artikel 11
ingevoegd met een brede verwijzing naar de fundamentele rechten van het EVRM.
Kan de minister, gelet op de vraagtekens van de Raad van State bij het oorspronkelijke
artikel, nog eens uiteenzetten waarom hij uiteindelijk toch voor deze oplossing
heeft gekozen? De leden van de VVD-fractie vroegen
voorts waarom in dit artikel sprake is van een «flagrante» schending
van de fundamentele rechten? Is een schending als zodanig de jure niet reeds
voldoende?Wordt met de zinsnede «een op feiten en omstandigheden gebaseerd
gegrond vermoeden» meer bedoeld dan «een op feiten en omstandigheden
gebaseerd vermoeden», zo vroegen de leden van de fractie van GroenLinks. Of staat er een woord teveel in deze tekst?Artikel 14, lid 1 fDe leden van de fractie van GroenLinks vroegen
de regering toe te lichten wat zij hier bedoeld heeft. Kan het zo zijn dat
de overlevering van een Nederlander wordt gevraagd voor twee feiten, waarvan
er één niet tot overlevering zou kunnen leiden, maar de officier
van Justitie bepaalt dat er geen bezwaar tegen vervolging wegens dat tweede
feit bestaat? In hoeverre kan de over te leveren persoon opkomen tegen een
beslissing van de officier op basis van die bepaling?Artikel 21De memorie van toelichting (p. 21) op artikel 21, tweede lid, vermeldt:
«Wat betreft immuniteiten op grond van het nationale recht geldt in
Nederland alleen de zogeheten parlementaire onschendbaarheid, bedoeld in artikel
71 van de Grondwet.» De leden van de CDA-fractie
vroegen of hier niet de onschendbaarheid van de Koning ingevolge artikel 42
van de Grondwet over het hoofd is gezien.Aanvullend stelden de leden van de VVD-fractie
de vraag of de uitvaardigende justitiële autoriteit in alle gevallen
kan voldoen aan het verzoek om bericht zodra de immuniteit is opgeheven, nu
de opgeëiste persoon immers ook een niet-onderdaan van de uitvaardigende
lidstaat kan zijn.Artikel 26, lid 3, onder e en artikel 71, onderdeel AWas het niet wenselijk geweest de term «verderlevering» onder
artikel 1 (begripsbepalingen) op te nemen, zo vroegen de leden van de fracties
van SGP en ChristenUnie.Artikel 29Artikel 29, tweede lid, van het wetsvoorstel bepaalt, zo vervolgden de
leden van de CDA-fractie, dat tegen de uitspraak
van de rechtbank geen rechtsmiddel openstaat anders dan beroep in cassatie
in het belang der wet. Omdat de overleveringsrechter de overlevering in al
zijn aspecten beoordeelt, wordt in de memorie van toelichting (p. 25) de verwachting
uitgesproken: «In die situatie lijkt er geen rol meer te zijn weggelegd
voor de kort geding rechter.» Spreekt hieruit twijfel of
onder omstandigheden toch nog een kort geding mogelijk is? Zo ja, welke omstandigheden?De overlevering wordt niet toegestaan als dat zou leiden tot flagrante
schending van de fundamentele rechten van de betrokken persoon, zoals gewaarborgd
door het EVRM (artikel 11 wetsvoorstel). Valt niet te verwachten dat door
het ontbreken van een beroepsmogelijkheid er veel verzoekschriften zullen
worden ingediend bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, waarbij
tevens een verzoek om een voorlopige voorziening kan worden gedaan?Artikel 34Volgens artikel 34, lid 4, van het Kaderbesluit evalueert de Raad in de
tweede helft van 2003 onder meer de praktische toepassing van het kaderbesluit
door de lidstaten. Is dit al gebeurd, zo wilden deze leden weten. Zo ja, wat
is de uitkomst van deze evaluatie?Artikel 35De feitelijke overlevering blijft blijkens art. 35 lid 3 achterwege als
er ernstige en humanitaire redenen bestaan die aan de feitelijke overlevering
in de weg staan, in het bijzonder de gezondheidstoestand die het niet verantwoord
maakt de over te leveren persoon te laten reizen. Er zijn door de Tweede Kamer
andere humanitaire redenen aangevoerd, aldus de leden van de PvdA-fractie, die feitelijke overlevering onwenselijk kunnen maken.
Is er door de formulering «in het bijzonder» in artikel 35, derde
lid ruimte gelaten voor een casuïstische beoordeling van dergelijke alternatieve
humanitaire overwegingen door officier van justitie en Rechtbank Amsterdam?
Zo ja, is hier dan meteen een argument aanwezig om de cassatietoetsing toch
te behouden?Artikel 70, onder eWat wordt bedoeld met «de gemiddelde duur» van de procedure
onder c, zo vroegen de leden van de fracties van SGP en ChristenUnie.Artikel 73De leden van de CDA-fractie vroegen de regering
bij de evaluatie ingevolge artikel 73 van de Overleveringswet aandacht te
schenken aan het ontbreken van de mogelijkheid van hoger beroep. Zij vroegen
dat ook uit bezorgdheid dat door het ontbreken van hoger beroep de behoefte
aan rechtsbescherming onder meer zal aanknopen bij artikel 35, derde lid,
van het wetsvoorstel, op grond waarvan feitelijke overlevering bij wijze van
uitzondering achterwege kan blijven zolang er ernstige humanitaire redenen
bestaan die aan de feitelijke overlevering in de weg staan. De minister heeft
de vrees uitgesproken dat het opnemen van de woorden «ernstige humanitaire
redenen» in het wetsvoorstel zal leiden tot «eindeloos veel procedures»
(Handelingen II 2003/04, p. 2159). Staat de minister na aanvaarding van het
amendement-Griffith en Van der Laan (nr. 22) nog op dit standpunt?5. REDACTIONELE OPMERKINGEN/KANTTEKENINGENArtikel 6Gebruik van het lidwoord «De» in combinatie met «overlevering»
wijst op een fait accompli, terwijl Afdeling 1 handelt over de vraag of overlevering
kan worden toegestaan danwel moet worden geweigerd. Het wetsvoorstel is op
dit punt niet consequent, zo merkten de leden van de VVD-fractie op. Het lidwoord hoort hier niet te worden
gebruikt. Hier is sprake van een imperatieve bepaling. Consequent taalgebruik
zou hier moeten leiden tot «wordt geweigerd» in plaats van «wordt
niet toegestaan», aangezien bij gebruik van de laatste formulering steeds
sprake is van een facultatieve bepaling (zie ook lid 3 van dit artikel en
artikel 11).In het derde lid is tweemaal sprake van «over te nemen». Dit
is dubbelop. Het eerste «over te nemen» ware te schrappen (zie
ook de oorspronkelijke tekst vóór eerste wijziging).Ook naar de mening van de leden van de fractie van GroenLinks staan in dit artikellid ten onrechte tweemaal de woorden
«over te nemen». Zij vroegen eveneens of dat klopt.Artikel 9, lid 1In plaats van «wordt niet toegestaan» ware ook hier te lezen
«wordt geweigerd», aldus de leden van de VVD-fractie.Artikel 11Het lidwoord «De» ware ook hier achterwege te laten.Artikel 13In plaats van «wordt niet toegestaan» ware ook hier te lezen
«wordt geweigerd», zo vervolgden deze leden.Na de 2e Nota van wijziging lijkt het woord «uitsluitend»
hier niet meer op zijn plaats en is het de vraag of «het eerste lid,
onder a en b,» niet dient te worden gelezen als «het eerste lid,
onder a of b». Artikel 23, lid 4De verwijzing naar het tweede lid is slechts begrijpelijk als hier het
derde lid wordt bedoeld (zie ook MvT).Artikel 35, lid 3Moet het eerste woord van de eerste volzin niet gelezen worden als «Feitelijke», zo vroegen de leden van de fracties van SGP en ChristenUnie en de VVD.Artikel 42, lid 3Moet betekenis gehecht worden aan het feit dat hier (en elders in het
wetsvoorstel) gesproken wordt van «plaats hebben», terwijl elders,
bijvoorbeeld in artikel 43, lid 2, gesproken wordt van «plaatsvinden»,
zo vroegen de leden van de fracties van SGP en ChristenUnie.Artikel 53Bij gebruik van de actieve vorm hoort «door» voor «de
officier» hier niet thuis, aldus de leden van de VVD-fractie.Artikel 71 AIs het in de terminologie van dit wetsvoorstel niet juister in de laatste
zin te spreken van «uitvaardigende justitiële autoriteit van die
lidstaat» dan van «verzoekende lidstaat»? Artikel 71 C 2.2.Voor «uitvoerende justitiële autoriteit» dient hier ongetwijfeld
«uitvaardigende justitiële autoriteit» te worden gelezen.Artikel 73, lid 3Wordt met «daaromtrent» hier «daaraan» bedoeld,
zo vroegen de leden van de VVD-fractie tot besluit.De voorzitter van de commissie,Van de BeetenDe griffier van de commissie,Janssen XNoot1Samenstelling: Holdijk (SGP), Wagemakers (CDA), Rosenthal (VVD), Kohnstamm
(D66), Witteveen (PvdA), De Wolff (GL), Van de Beeten (CDA), voorzitter, Broekers-Knol
(VVD), Kox (SP), Soutendijk-v. Appeldoorn (CDA) en Westerveld (PvdA). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20032004-29042-B.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl