Wijziging van de Mediawet 2008 in verband met onder meer de erkenning en de financiering van de publieke omroep; Memorie van Antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-26 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20082009-31804, nr. C

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

08-06-2009

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2008-2009

31804 nr. C

04-06-2009

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31804Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 98 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 804Wijziging van de Mediawet 2008 in verband met onder meer de erkenning
en de financiering van de publieke omroepCMEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 4 juni 2009I. AlgemeenDe leden van de fracties van het CDA, de VVD, de PvdA, de SP, de ChristenUnie,
de SGP en D66 dank ik voor hun opmerkingen en vragen bij dit wetsvoorstel.
De maatregelen in dit wetsvoorstel hebben tot doel de eigenheid van het publieke
omroepbestel te erkennen en te beschermen. Door enkele gerichte maatregelen
met betrekking tot de toelating van omroepen, de erkenningverlening, de financiering
en de mogelijke uittreding van omroepen kan de legitimatie en pluriformiteit
van de publieke omroep aangepast worden aan de eisen van deze tijd en daardoor
versterkt worden. Grootscheepse wijzigingen in het bestel acht de regering
niet wenselijk. De afgelopen jaren zijn organisatorisch en programmatisch
forse maatregelen genomen, ook binnen de publieke omroep zelf. Die hebben
hun vruchten afgeworpen. De regering is van mening dat de publieke omroep
de komende periode in betrekkelijke rust moet kunnen bouwen aan zijn prestaties
binnen een bestel met een modernere, stevige legitimatie. Een bestel dat de
regering als waardevol beschouwt.In de laatste week van juli 2009 moeten zowel de nieuwkomers als bestaande
(aspirant-)omroepverenigingen de aanvragen voor een erkenning voor de periode
2010–2015 indienen.1 De beslissingen daarover
moeten vóór het eind van dit jaar genomen zijn. Dit wetsvoorstel
bevat onder meer verhelderde regels voor de toelating van nieuwe omroepen.
Om die regels te kunnen toepassen dient het wetsvoorstel vóór
de periode waarin de aanvragen om (voorlopige) erkenning moeten worden ingediend,
in werking te treden. Ik ben de vaste commissie voor Onderwijs, Cultuur en
Wetenschapsbeleid bijzonder erkentelijk dat zij het voorlopig verslag op korte
termijn heeft uitgebracht. Ik hoop dat de memorie van antwoord een goede basis
biedt voor de behandeling van het wetsvoorstel en een spoedige afronding daarvan.Bij de beantwoording heb ik zoveel mogelijk de indeling van het voorlopig
verslag gevolgd. Daar waar het mij om inhoudelijke redenen dienstig leek,
heb ik echter vragen van de leden van de verschillende fracties over eenzelfde
onderwerp samengenomen. II. De voordeurPluriformiteit en maatschappelijke stromingDe leden van de CDA-fractie hebben een groot aantal
vragen over de toelating van nieuwe initiatieven tot de publieke omroep. Zij
spreken over een mengsel van interne en externe pluriformiteitskenmerken die
de sleutel tot het omroepbestel vormen. Betekent dit bijvoorbeeld dat kijkersonderzoek
een factor is die onder omstandigheden kan beslissen over (voorlopige) erkenning
of de weigering van definitieve erkenning, zo vragen deze leden.Op dit moment kan ik nog geen uitspraken doen over de vraag of nieuwe
gegadigden aan de wettelijke toelatingseisen voldoen. Er is sprake van een
zorgvuldig ontworpen procedure en die moet zijn werk doen. De Raad voor cultuur,
het Commissariaat voor de Media (verder: Commissariaat) en de raad van bestuur
van de publieke omroep (verder: raad van bestuur) adviseren in oktober 2009
over de aanvragen en het daarbij behorende beleidsplan van Wakker Nederland
en Powned. Voor de omroepen met een voorlopige erkenning, Max en LLiNK, wegen
daarnaast de bevindingen van de visitatiecommissie zwaar. Pas wanneer ik alle
adviezen heb gekregen, zal ik een afweging maken. In het vervolg van de beantwoording
beperk ik mij tot de principes van het wetsvoorstel.Het wetsvoorstel verheldert welke criteria gelden bij de toetsing van
de toegevoegde waarde van nieuwe initiatieven en omroepen met een voorlopige
erkenning. Zij moeten een andere stroming vertegenwoordigen, andere genres
en inhoud verzorgen, en andere doelgroepen bedienen dan de bestaande (erkende)
omroepen. De adviseurs kunnen alle relevante gegevens benutten voor de onderbouwing
van hun advies, en dat geldt ook voor het besluit van de minister. Gegevens
uit kijk- en luisteronderzoek horen daarbij.De leden van de CDA-fractie vragen of de door hen aangehaalde
passages uit het nader rapport en de memorie van toelichting inzake het wetsvoorstel
over de criteria type programma’s en publieksbereik bijvoorbeeld betekenen
dat Wakker Nederland te zijner tijd een definitieve erkenning kan worden onthouden,
omdat bijvoorbeeld de TROS zich inmiddels scherper is gaan profileren in de
richting die de aspirant-omroep gewenst acht.Een nieuwkomer krijgt een voorlopige erkenning, als hij voldoet aan alle
wettelijke criteria waaronder toegevoegde waarde. Na vijf jaar wordt beoordeeld
of een nieuwkomer heeft waargemaakt wat hij heeft beloofd. Max en LLiNK zijn
door de visitatiecommissie Brouwer-Korf in 2009 eerst en vooral beoordeeld
op de beloftes waarop zij vijf jaar geleden zijn toegelaten. Dus de commissie
heeft gekeken of de toen gehonoreerde belofte van toegevoegde waarde in de
praktijk is waargemaakt. Dit lijkt mij de geëigende aanpak. Daarnaast
heeft de visitatiecommissie, net als zij bij de andere omroepen heeft gedaan,
ook geoordeeld over de prestaties van Max en LLiNK in de afgelopen vijf jaar.Kan een maatschappelijke stroming in de zin van deze
wet geconstitueerd worden door een politieke overtuiging alleen, zo vragen
deze leden van de CDA-fractie. Komt de «Haagse politiek» in dat
geval niet in ernstige problemen, omdat zij bijvoorbeeld moet onderzoeken
of een aspirant-omroep met 200 000 leden zich terecht meldt als representant
van «links» of «rechts» en moet hier geen grote terughoudendheid
aan de dag worden gelegd bij de invulling van toetsing aan dergelijke politiek
inhoudelijke criteria, zo vragen deze leden verder. Zij vragen voorts of het
in deze situatie niet wijs is te concluderen dat indien kennelijk al die burgers die lid zijn van aspirant-omroepen die zich onder politieke etiketten
aandienen menen dat voor die stroming ruimte moet worden gemaakt in de publieke
omroep, dat oordeel maatgevend te laten zijn voor de vraag of aan het representativiteitscriterium
is voldaan.Omroepverenigingen moeten een maatschappelijke, culturele, godsdienstige
of geestelijke stroming vertegenwoordigen en zich in het media-aanbod richten
op de bevrediging van in de samenleving levende maatschappelijke, culturele
of godsdienstige dan wel geestelijke behoeften (artikel 2.24 tweede lid, onderdeel
c, van de Mediawet 2008). In de nota naar aanleiding van het verslag van de
Tweede Kamer over dit wetsvoorstel1 is uitgebreid
stilgestaan bij de betekenis van het begrip «stroming». Het stromingsbeginsel
is in dit wetsvoorstel verhelderd. Deze verheldering bestaat er niet uit het
stromingsbegrip alleen te reserveren voor klassieke stromingen die zich kenmerken
door een algemene maatschappijvisie en daarmee samenhangende overtuigingen
en activiteiten, zoals de meeste politieke partijen en kerkelijke organisaties.
Daarnaast kent de hedendaagse samenleving lossere verbanden rond brede thema’s
en levensstijlen, zoals milieuorganisaties en subculturen van jongeren. Deze
ontwikkeling van alomvattende naar meer selectieve stromingen heeft al zijn
weerslag gehad op de toelating van nieuwe omroepverenigingen. De regering
wil de openheid van de publieke omroep graag bewaren en bij de tijd houden,
overigens zonder dat het de bedoeling is om elke omroep die een niche vindt
toe te laten. Het moet echt gaan om brede bewegingen, die ook buiten de eigen
achterban weerklank zoeken en die met uiteenlopende programma’s kunnen
bijdragen aan de brede taak van de publieke omroep.Het hernieuwde gewicht op het stromingsbeginsel bestaat er uit dat het
is opgenomen in de opsomming van criteria voor toegevoegde waarde. Dit is
niet toevallig. Het impliceert dat de toegevoegde waarde van nieuwkomers niet
alleen moet blijken uit andere programma’s voor een ander publiek; het
gaat er bovendien om te werken vanuit een maatschappijvisie of -overtuiging
die bijdraagt aan de pluriformiteit van de publieke omroep.De besluitvorming over de toelating van nieuwkomers moet zorgvuldig plaatsvinden.
Daarom laat de minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap (verder: minister
van OCW) zich adviseren door deskundigen: de Raad voor cultuur, het Commissariaat
en de raad van bestuur. Het ledental is inderdaad een indicatie dat een omroep
een stroming vertegenwoordigt, maar de aanvraag zelf zal op dit punt toch
ook moeten overtuigen. Anders zou geen enkele omroep die de ledendrempel haalt,
zijn identiteit nog hoeven te omschrijven en aan te tonen. Bovendien is de
kernvraag bij een erkenning van nieuwkomers niet of zij een stroming vertegenwoordigen,
maar of zij toegevoegde waarde hebben: draagt hun maatschappelijke, culturele,
godsdienstige of geestelijke oriëntatie (stroming) en de uitwerking daarvan
in programmavoornemens (genre en inhoud, doelgroepen) bij aan de verscheidenheid
van de publieke omroep? Bij de toetsing van deze criteria kunnen de adviseurs
en de minister zich behalve op de informatie in de aanvraag baseren op gegevens
over het aanbod en het publieksbereik van de publieke omroep. Kortom: de drie
criteria – stroming, genre en inhoud, doelgroepen – worden in
onderlinge samenhang door de aanvrager beschreven, door de adviseurs beoordeeld
en door de minister gewogen.De leden van de SP-fractie hebben de indruk dat de
nieuwe interpretatie van het begrip «pluriformiteit» debet is
aan versnippering en hebben de indruk dat voor veel mensen het criterium «maatschappelijke
stroming» bij de keuze voor een omroep nog steeds de doorslag geeft,
en pleiten ervoor dat bij de beoordeling van de nieuwe omroeporganisaties
dat criterium ook doorslaggevend blijft. Deze leden vragen of
de minister dat inzicht deelt en er bij zijn beslissing naar zal handelen.Ik bestrijd dat het wetsvoorstel een nieuwe invulling geeft aan het begrip
pluriformiteit. Het begrip heeft altijd meerdere betekenissen gehad, en verwijst
behalve naar een organisatiemodel naar variatie aan invalshoeken, onderwerpen,
vormen en doelgroepen in het publieke media-aanbod. We moeten ook erkennen
en zelfs toejuichen dat omroepverenigingen met hun tijd zijn meegegaan en
met de eisen die het hedendaagse medialandschap aan hen stelt. Voorts verwijs
ik de leden van de SP-fractie naar het antwoord hierna op vragen van de leden
van de PvdA-fractie over het stromingscriterium.De leden van de fracties van ChristenUnie en SGP wijzen
erop dat de Raad van State aandacht heeft gevraagd voor het gegeven dat reeds
erkende omroepverenigingen ook programma’s uitzenden die zich richten
op doelgroepen buiten hun eigen specifieke stroming. Naar zij begrepen hebben,
moedigt de regering dit ook aan. Wordt het nieuwe omroepen zo echter, zo vragen
deze leden zich af, niet ten onrechte bemoeilijkt om toe te treden tot het
bestel. Gevreesde versnippering van zendtijd mag toch niet de legitieme wens
om als specifieke stroming toegang te krijgen tot het bestel bemoeilijken,
zo vragen zij.Het wetsvoorstel zoekt een nieuw evenwicht tussen openheid en versnippering.
Daarbij is ten principale de keuze dat openheid als doelstelling ten dienste
moet staan aan de pluriformiteit. Ook in dit wetsvoorstel blijft de doelstelling
openheid ondergeschikt aan de doelstelling pluriformiteit. Een beroep op schaarse
publieke zendtijd en middelen is alleen gerechtvaardigd, wanneer een nieuw
initiatief echt iets toevoegt. Het wetsvoorstel verheldert de criteria voor
toegevoegde waarde, maar de eis bestaat zoals gezegd al sinds 1978.Toegevoegde waarde en maatschappelijke stromingDe leden van de PvdA-fractie merken op dat de regering
het advies van de Raad van State met betrekking tot het wetsvoorstel om het
criterium stroming doorslaggevend te laten zijn bij toetsing van de toegevoegde
waarde niet overnam, omdat het slechter toetsbaar zou zijn dan de andere twee
criteria (genre en inhoud, doelgroepen). Deze leden vragen of de minister
kan aangeven wat dan wel onder dit criterium te verstaan zou zijn.Omroepverenigingen profileren zich niet alleen meer als vertegenwoordiger
van een ideologische stroming, maar ook deels met programmatische specialisaties,
gericht op bepaalde leeftijdsgroepen of andere groepen met een gedeelde smaak
en interesse. De memorie van toelichting bij het wetsvoorstel spreekt in dit
verband van twee wegen naar pluriformiteit.1 Het
wetsvoorstel beoogt deze situatie te consolideren en bovendien alle omroepen
de kans te geven zich ook in de toekomst langs deze twee lijnen te ontwikkelen.
Voor nieuwkomers is verhelderd dat zij op alle fronten toegevoegde waarde
dienen te hebben. De vraag is dus of zowel hun maatschappelijke, culturele,
godsdienstige of geestelijke oriëntatie (stroming) als de uitwerking
daarvan in programmavoornemens (genre en inhoud, doelgroepen) bijdraagt aan
de verscheidenheid van de publieke omroep. De Raad van State2 was van mening dat bij die toetsing het stromingscriterium doorslaggevend
moet zijn. Dat zou volgens mij een stap terug in de tijd zijn. Al sinds de
gewijzigde Omroepwet van 1978 moeten nieuwe initiatieven vooral ook iets nieuws
toevoegen aan het bestaande programma-aanbod en het publieksbereik. Het wetsvoorstel
zoekt een nieuw evenwicht tussen openheid en versnippering. Daarbij is ten principale de keuze dat openheid als doelstelling ten dienste moet
staan aan de pluriformiteit.De leden van de PvdA-fractie vragen toelichting op
de volgende uitlatingen van de minister van OCW in Trouw van 11 april
2009: «Als zich 50 000 mensen aandienen, zoals bij Powned en Wakker
Nederland, vind ik dat ik het begrip «maatschappelijke stroming»
terughoudend en liberaal moet toepassen. Je moet van goeden huize komen om
te zeggen «u is geen stroming».» Deze leden vragen verder
hoe deze uitlatingen zich verhouden met de beoogde strengere selectie aan
de voordeur. Zij merken voorts op dat de NPO zijn bezorgdheid heeft geuit
over deze kwestie en vragen wat de reactie van de minister daarop is.De uitspraken waar de leden van de PvdA-fractie op doelen, hebben alleen
betrekking op de eis dat een omroep een stroming dient te vertegenwoordigen.
Nieuwkomers moeten bovendien toegevoegde waarde hebben op drie fronten: doordat
zij een andere stroming vertegenwoordigen, doordat zij naar genre en inhoud
andere programma’s willen maken en doordat zij zich richten op andere
doelgroepen dan de bestaande omroepen.Voor zover de leden van de PvdA-fractie doelen op de uitspraken van de
voorzitter van de raad van bestuur in zijn nieuwjaarstoespraak voor 2009,
merk ik het volgende op. De voorzitter van de raad van bestuur heeft zijn
zorg geuit over al te gemakkelijke toelating van nieuwe omroepen waardoor
de bestuurbaarheid van de publieke omroep in gevaar komt. Volgens hem is het
van tweeën één: of de voor- en achterdeur zijn beiden open
of ze zijn allebei dicht. Ik begrijp die uitlatingen in het licht van zijn
zorg voor een goed bestuurbare publieke omroep. En ze zijn gedaan op een moment
dat er nog negen nieuwe omroepen stonden te popelen om toe te treden. Ik heb
in een reactie gezegd dat er geen dreiging is dat het bestel uit zijn voegen
barst als er nieuwe omroepen bijkomen. Inmiddels blijkt dat uiteindelijk twee
nieuwe omroepen hun ledenadministratie bij het Commissariaat hebben ingediend
voor de ledentelling in het kader van de toelatingsprocedure. Deze nieuwkomers
worden, naast de overige wettelijke criteria, getoetst op hun toegevoegde
waarde. Bovendien voorziet dit wetsvoorstel ook in een reële uitgang,
zowel voor nieuwe toetreders als die na vijf jaar hun beloften niet hebben
waargemaakt, als voor bestaande omroepen als die onder de maat blijven presteren.Invulling pluriformiteitDe leden van de SP-fractie vragen of de raad van bestuur
bij de verdeling van het programmaversterkingsbudget bepaalt wat de gewenste
pluriformiteit is, of dit tot zijn taakopdracht behoort en waarom.Het wetsvoorstel verandert niets in de bevoegdheden van de raad van bestuur.
De raad van bestuur had al de opdracht om te zorgen voor een goede uitvoering
van de publieke mediaopdracht, waaronder ook de verscheidenheid van het aanbod
en het publieksbereik zijn begrepen. Daarvoor heeft de wetgever de raad van
bestuur indertijd het instrument van het programmaversterkingsbudget in handen
gegeven. Het wetsvoorstel verandert evenmin iets aan de bestemming van het
programmaversterkingsbudget; de wijzigingen strekken ertoe te verhelderen
dat de huidige verdelingswijze van de programmaversterkingsmiddelen (via de
systematiek van geld-op-schema) valt binnen de wettelijke kaders voor de aanwending
van het budget.Aanscherping criteria en tegengaan versnipperingDe leden van de VVD-fractie menen dat de versnippering
door deze wet wordt gecontinueerd en vragen waarom de minister
denkt dat deze wet de legitimatie van de publieke omroep bevordert.Het wetsvoorstel zoekt een nieuw evenwicht tussen openheid van de publieke
omroep voor maatschappelijk initiatief en versnippering van middelen over
te veel deelnemers. Daarbij is ten principale de keuze dat openheid ten dienste
moet staan aan de pluriformiteit. Een beroep op schaarse publieke zendtijd
en middelen is alleen gerechtvaardigd wanneer een nieuw initiatief echt iets
toevoegt. Het wetsvoorstel verheldert dit door drie criteria voor toegevoegde
waarde te noemen die voor nieuwkomers gelden: zij moeten een andere stroming
vertegenwoordigen, andere genres en inhoud verzorgen, en andere doelgroepen
bedienen dan de bestaande omroepen. Het wetsvoorstel realiseert bovendien
een uitgang: een omroepvereniging kan haar erkenning verliezen na een herhaalde
negatieve evaluatie door de visitatiecommissie (de minister besluit daarover,
na adviezen van de Raad voor cultuur, het Commissariaat en de raad van bestuur).
Deze evaluatieprocedure gaat niet alleen versnippering tegen, zij versterkt
tegelijk de legitimatie van de afzonderlijke omroepen en van de publieke omroep
als geheel. Ook andere keuzes in het wetsvoorstel hebben deze combinatie van
doelen voor ogen. Zo is niet gekozen voor verlaging van de ledendrempel (versnippering),
maar voor een glijdende schaal om de financiële consequenties van ledenverlies
voor omroepen te dempen. Tegelijk worden omroepen die juist leden behouden
of winnen, daarvoor ook beloond met meer budget. Daarnaast blijft hun bijdrage
aan het geheel bepalen wel aandeel ze verwerven in het multimediale (programma)versterkingsbudget
dat onder de hoede van de raad van bestuur staat.De leden van de SP-fractie vragen naar de passage in
de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel die stelt dat er geen reden
is om een nieuwe omroep toe te laten als bestaande omroepen al alle onderwerpen
en doelgroepen bestrijken. Zet de minister met het begrip «alle onderwerpen
en doelgroepen» niet juist de voordeur wijd open voor nieuwe kandidaten,
zo vragen deze leden.De memorie van toelichting benadrukt juist dat nieuwkomers een wezenlijke
bijdrage dienen te leveren aan de verscheidenheid van de publieke omroep.
In de nota naar aanleiding van het verslag van de Tweede Kamer bij het onderhavige
wetsvoorstel is aanvullend toegelicht dat het bestel niet open staat voor
niche-omroepen die een zeer specifieke interesse willen bedienen; de maatschappelijke,
culturele, godsdienstige of geestelijke oriëntatie en het programmabeleid
dienen breed te zijn.1De leden van de SP-fractie vragen of niet juist strengere
criteria moeten worden geformuleerd om versnippering tegen te gaan en tegelijk
er forser op inzetten dat bestaande omroepen er voor zorgen dat «alle
doelgroepen en onderwerpen» worden bereikt.In het wetsvoorstel is gekozen voor een nieuwe balans tussen openheid
voor nieuwkomers en tegengaan van versnippering. Enerzijds houden nieuwkomers
een reële kans toe te treden en is voor hen de ledendrempel niet verhoogd,
anderzijds zijn de criteria voor toegevoegde waarde verhelderd, is de eis
van een positieve eigen verenigingsreserve geïntroduceerd en is de achterdeur
van het bestel geopend. In het wetsvoorstel blijven bovendien alle elementen
overeind die omroepen aansporen zich niet alleen te richten op de eigen achterban,
maar vooral ook programma’s te maken die zorgen voor een evenwichtig
en aansprekend totaal. Die bredere verantwoordelijkheid is en blijft expliciet
onderdeel van de wettelijke taak van omroepverenigingen. De NOS, de NPS en
de educatieve omroep spelen als specifieke taakorganisaties eveneens hun eigen
rol. En de raad van bestuur heeft de taak en de bevoegdheden om
uit het geheel meer te halen dan de optelsom van de delen.De leden van de SP-fractie vragen of de versnippering
van het bestel niet moet worden ingedamd door regelmatig te beoordelen of
omroepen zich nog houden aan de missie waarmee toegang is verkregen en hen
eventueel te dwingen dat weer te gaan doen.Ik hecht aan een zekere dynamiek binnen de publieke omroep, zodat hij
mee kan bewegen met de tijd en met de tijdgeest. De openheid voor nieuwkomers
draagt daaraan bij, evenals bestendiging van de keuze – ook in dit wetsvoorstel –
om omroepen niet enkel en alleen vast te pinnen op een «eigen identiteit»
maar hen ook te belonen voor programmatische bijdragen in het belang van het
geheel. Wie omroepen tot in lengte van dagen op een onveranderlijke identiteit
afrekent, loopt juist het risico dat de publieke omroep de aansluiting met
de bevolking verliest en deze alleen met hulp van nieuwkomers kan herstellen.Toetreding nieuwkomersDe leden van de SP-fractie vragen of de minister de
mening deelt dat als de TROS zich aan haar oorspronkelijke missie had gehouden,
namelijk een «rechts geluid» brengen, de publieke omroep nu niet
geconfronteerd zou zijn met nieuwkomers.Ik deel de mening van de leden van de SP-fractie niet. In zijn algemeenheid
is het te eenvoudig om de opkomst van nieuwe bewegingen direct te wijten aan
het falen van de oude. Ook zijn klassieke scheidslijnen tussen rechts en links
niet zonder meer van toepassing. Verder ligt de oorsprong van de TROS bij
Radio en TV Noordzee, wiens uitzendingen vanaf het REM-eiland op zee in de
jaren zestig door de overheid werden beëindigd. De oorspronkelijke missie
van de TROS was dan ook om de grote gemene deler van het Nederlandse publiek
aan te spreken met populaire programma’s die de zuilen ontstegen. Tegenwoordig
afficheert de TROS zich nog steeds als «de grootste familie van Nederland».
In welke mate het de missie is van nieuwkomers om een «rechts geluid»
te brengen, moet nog blijken uit hun aanvragen.De leden van de SP-fractie vragen of de minister van
mening is dat bij het wegen van het argument dat «het rechtse geluid»
bij de publieke omroep onvoldoende wordt gehoord, rekening moet worden gehouden
met het feit dat het rechtse geluid reeds overvloedig te horen is bij de commerciële
stations.De taak van de publieke omroep is niet afhankelijk van hetgeen commerciële
omroepen al of niet doen. Hij heeft een zelfstandige opdracht om uiteenlopende
invalshoeken, opvattingen, overtuigingen, interesses en smaken binnen de Nederlandse
bevolking te bedienen.De leden van de SP-fractie vragen om cijfers waaruit
blijkt dat jongeren vroeger inderdaad vaker lid van een omroep waren.De memorie van toelichting bij het wetsvoorstel verwijst naar een algemene
ontwikkeling. In een onderzoek van het Sociaal Cultureel Planbureau melden
organisaties zelf dat jonge mensen minder vaak lid worden. Dit geldt vooral
voor traditionele verbanden zoals politieke partijen, kerken en omroepen.1 De omroepen publiceren geen gegevens over de samenstelling
van hun achterban. Wel heeft de afdeling Kijk- en Luister Onderzoek van de
Publieke Omroep in 2005 gekeken naar de kenmerken van leden en niet-leden
in het onderzoekspanel waarop de dagelijkse kijkcijfers zijn gebaseerd.
Uit de (vertrouwelijke) gegevens blijkt dat de leden in het onderzoekspanel
over de hele linie ouder zijn dan de niet-leden. Vergeleken met de cijfers
van het Centraal Bureau voor de Statistiek is het beeld gunstiger: de percentuele
verdeling over leeftijdsgroepen van de omroepleden in het KLO-panel komt afgezien
van jongeren van 13–19 jaar vrij goed overeen met de leeftijdsverdeling
binnen de bevolking. De ten behoeve van de Eerste Kamer samengestelde tabel
geeft inderdaad een iets positiever beeld dan het genoemde onderzoek van het
Sociaal Cultureel Planbureau. Daarbij wil ik wel vermelden dat er grote variatie
is tussen de omroepen; zo heeft met name BNN (in het KLO-panel) veel jonge
leden.Diverse gegevens leeftijd omroepleden 2005 (in %)  niet-lid omroep KLO-panel leden omroep KLO-panel CBS (13+)BNN13–19 jaar109136 20–29 jaar18151447 30–39 jaar2420182640–49 jaar17181815 50–59 jaar1316166 60–69 jaar121311070+69110 100100100100De leden van de SP-fractie vragen of toelating van
twee kandidaten die het rechtse geluid willen gaan brengen, allochtonen niet
nog meer ontmoedigt om lid te worden van een omroepvereniging en of de minister
dit bij zijn beslissing wil meewegen.Bij mijn besluit over de toelating van nieuwe omroepen zal ik toetsen
aan de wettelijke eisen. Overigens betwist ik de stelling van de leden van
de SP-fractie over de veronderstelde relatie tussen het «rechtse geluid»
en de ontmoediging van allochtonen om lid van een omroepvereniging te worden.Criterium ledenaantalDe leden van de D66-fractie vragen de regering hoe
zij de legitimiteit van ledentallen voor het (voort)bestaan van een omroep
beziet. Is zij het met deze leden eens dat, gezien de sterk ontzuilde maatschappij
en de huidige manier van ledenwerving, de ledenaantallen niet representatief
zijn voor de maatschappelijke stromingen in Nederland, zo vragen zij.Volgens de opgave van nieuwe initiatieven en bestaande omroepverenigingen
bij het Commissariaat hadden zij op de peildatum in 2009 samen 3,7 miljoen
leden. Dat is meer dan bij de ledentelling in 2004, toen 3,2 miljoen mensen
lid waren van een omroepvereniging. Ik concludeer hieruit dat het systeem
nog steeds levensvatbaar is, temeer omdat de toename vooral voor rekening
komt van jongere omroepen en nieuwe gegadigden. Er zijn ongetwijfeld mensen
die in een opwelling lid werden of misschien zijn verleid door een cadeau
of een programmagids. Tegelijk beperken de regels voor ledenwerving de (al
erkende) omroepen flink: de omroepen mogen alleen verenigingsgeld gebruiken
voor hun campagnes; abonnees van een programmagids moeten een positieve wilsverklaring
geven en betalen voor het lidmaatschap van een omroep om mee te tellen, en
de kostprijs van een cadeau of korting voor nieuwe leden mag niet hoger zijn
dan de contributie. Omroepen hebben bovendien leden die alleen contributie
betalen en geen abonnement op de programmagids hebben. Meerdere
omroepen hebben zelfs helemaal geen programmagids. Al met al zou ik de maatschappelijke
steun van ruim 3,7 miljoen mensen graag serieus nemen, zeker in een tijd dat
veel organisaties, waaronder ook politieke partijen, te maken hebben met ledenverlies.
Overigens zijn nieuwe initiatieven bij het werven van leden nog niet aan regels
gebonden. Zij zijn immers nog geen omroepvereniging in de zin van de wet.
Tijdens de behandeling van dit wetsvoorstel in de Tweede Kamer heb ik toegezegd
de ledenwerfcampagnes van de afgelopen periode te zullen evalueren en te zullen
bezien hoe ook nieuwe initiatieven (al voor hun erkenning) aan regels gebonden
kunnen worden.Hoewel de regering het ledensysteem waardevol en levensvatbaar vindt,
erkent zij in de toelichting op het wetsvoorstel ook dat omroepverenigingen
niet automatisch alle opvattingen en behoeften in de samenleving bestrijken;
niet alle groepen laten zich op deze wijze organiseren. Het is evenmin vanzelfsprekend
om met meerdere zelfstandige organisaties tot een evenwichtig totaalaanbod
te komen. Daarom zijn er wettelijke taakorganisaties (NOS, NPS en Educom)
en daarom is coördinatie en bijsturing door de raad van bestuur nodig.LedenwervingDe leden van de PvdA-fractie wijzen op de toezegging
van de minister van OCW in de Tweede Kamer om met regelgeving inzake ledenwerving
te komen. Zij wijzen ook op de aanbeveling van de evaluatiecommissie om duidelijke
criteria voor ledenwerving te stellen en vragen in welke richting de gedachten
van de minister gaan en op welke termijn nadere richtlijnen te verwachten
zijn.De aspirant-omroepen en de bestaande omroepen vallen onder de regels van
de Mediawet 2008 die grenzen stelt aan de ledenwerving.1 Deze regels gelden nog niet voor de nieuwkomers; zij zijn immers nog
niet erkend als omroepvereniging in de zin van de wet. Voor hen geldt overigens
wel de regel dat leden hun contributie zelf betaald moeten hebben. Anders
tellen deze leden niet mee voor het vereiste minimumledental van 50 000.
Maar verder zijn nieuwkomers dus vrij in hun ledenwerfacties. Er is wat dat
betreft sprake van een verschil. Nieuwkomers kunnen grote ledenwerfacties
op touw zetten, terwijl bijvoorbeeld aspirant-omroepen die ook een forse inspanning
moeten doen om aan het vereiste minimumaantal van 150 000 leden te komen
om in het bestel te blijven, beperkt zijn in hun mogelijkheden. In de nota
naar aanleiding van het verslag van de Tweede Kamer en in het plenaire debat
met die Kamer over dit wetsvoorstel heb ik gezegd dat ik voor de toekomst
wil onderzoeken of ook nieuwkomers aan regels kunnen worden gebonden. Tijdens
het debat in de Tweede Kamer ging het ook over de relatie tussen het lidmaatschap
en een korting op het gidsabonnement en over de vraag of het überhaupt
nog wel mogelijk moet zijn om cadeaus aan leden te geven. Ik heb conform mijn
toezeggingen het Commissariaat gevraagd de ledenwerfacties te evalueren. Op
basis van de uitkomsten zal ik een voorstel doen om de regelgeving aan te
passen. Ik zal de Tweede Kamer daarover in het kader van de door mij toegezegde
toekomstverkenning (motie-Vendrik2 ) informeren.
In hoofdstuk V zal ik ingaan op vragen van de leden van diverse fracties over
een visie voor de langere termijn. Richtinggevend voor mij is dat het lidmaatschap
uitdrukking hoort te zijn van betrokkenheid en dat nieuwkomers niet een plek
in het bestel kunnen «kopen» door ongeremde ledenwerfacties, maar
op basis van serieuze legitimatie worden toegelaten.De leden van de SP-fractie vragen waarom voor nieuwkomers
niet een hogere ledendrempel geldt dan 50 000 om versnippering te voorkomen.In de afweging tussen openheid en bestuurbaarheid van het bestel heeft
de regering gemeend de ledeneisen nu gelijk te moeten houden. Toegevoegde
waarde blijft volgens haar een prima tweede criterium om nieuwe initiatieven
aan te toetsen, te meer nu de drie criteria in het wetsvoorstel hieraan helder
invulling geven.De leden van de SP-fractie vragen of de contributie
van € 5,72 niet al bij voorbaat gecompenseerd wordt door cadeaus
en vragen ook waarom de minister deze wet niet heeft aangegrepen om het cadeausysteem
te verbieden. Verder vragen ook deze leden of de wettelijke beperkingen voor
ledenwerving niet gelden voor aspirant-omroepen en of het evaluatierapport
over de ledenwerving tijdig voor het debat kan worden afgerond.De leden van de D66-fractie refereren ook aan de belofte
van de minister van OCW in de Tweede Kamer over een wetsvoorstel waarin maatregelen
getroffen zullen worden die aspirant-omroepen verbieden om cadeautjes te geven
aan mensen die lid willen worden. Deze leden vragen of het klopt dat de bestaande
en beoogde regelgeving op dit punt slechts van toepassing is op aspirant-omroepen
en niet op bestaande omroepen en zo ja, of de regering hun mening deelt dat
dit een ongelijk speelveld oplevert.Ik wil de leden van de SP-fractie en van de D66-fractie voor het antwoord
op hun vragen verwijzen naar het hiervoor gegeven antwoord op de vragen van
de leden van PvdA-fractie. Daarin heb ik aangegeven dat aspirant-omroepen
en bestaande omroepen gebonden zijn aan de beperkingen die bij en krachtens
de Mediawet 2008 zijn gesteld, maar nieuwkomers niet. Ik heb toegezegd een
evaluatie van de ledenwerfcampagnes door het Commissariaat te laten verrichten
en te onderzoeken of in de toekomst ook voor nieuwkomers regels kunnen gaan
gelden. Op basis daarvan zal ik met voorstellen komen. Opnemen van nieuwe
regels in het onderhavige wetsvoorstel kon niet, omdat ik dan de spelregels
tijdens het spel zou wijzigen; omroepen waren immers volop leden aan het werven
op basis van de bestaande wetgeving. Overigens heeft het Commissariaat streng
toegezien op de ledenwerfacties van de aspirant-omroepen en de bestaande omroepen
en ook op bepaalde momenten ingegrepen.1Wat betreft de ledenwerving zijn de leden van de fracties
van ChristenUnie en SGP benieuwd naar de huidige stand van zaken met betrekking
tot het verschijnsel waarbij mensen van meer dan één omroep
lid zijn. Zijn daar actuele cijfers over bekend, zo vragen deze leden.Over het aantal dubbellidmaatschappen zijn geen cijfers bekend. Het aantal
dubbellidmaatschappen kan bekend worden, wanneer het Commissariaat de ledenadministraties
van omroepen op persoonsniveau zou vergelijken. Maar binnen de huidige steekproefsgewijze
controle van de ledentallen in het kader van de aanvraagprocedure wordt niet
onderzocht of een lid van een bepaalde omroep ook lid is van een andere omroep.
Overigens vind ik het geen probleem wanneer mensen van meerdere omroepen lid
zijn; dat past in de tijdgeest waarbij mensen zich minder exclusief aan organisaties
verbinden.III. De achterdeurDe leden van de CDA-fractie hebben vragen over de tweede
en beslissende evaluatie binnen de wettelijke termijn van maximaal twee jaar.
Volgens de minister kan de tweede evaluatie op verzoek van de omroep zelf
sneller plaatsvinden. Kan de minister ook tegen de zin van een omroep een
snellere tweede evaluatie opleggen, al dan niet na aandrang van de Staten-Generaal,
en zo ja in welke gevallen, zo vragen deze leden.Amendering van het wetsvoorstel door de Tweede Kamer heeft ertoe geleid
dat een negatieve evaluatie van een omroep sneller wordt gevolgd door een
tweede evaluatie, waardoor een omroep ook sneller zijn erkenning kan verliezen.1 De wettelijke termijn is dat de tweede evaluatie in
elk geval binnen twee jaar plaatsvindt. De tussentijdse evaluatie wordt, net
als de reguliere vijfjaarlijkse evaluatie, uitgevoerd in opdracht van de raad
van toezicht van de publieke omroep. Deze – en niet de minister of de
Staten-Generaal – bepaalt dus het precieze moment binnen de wettelijke
termijn van twee jaar. In de Tweede Kamer heb ik aangegeven dat ik twee jaar
een redelijke termijn acht. Die tijd heeft een omroep nodig om zijn functioneren
te verbeteren, mede op basis van aanbevelingen in de eerste (negatieve) evaluatie.
Bovendien heeft de tussentijdse evaluatiecommissie ook enige tijd nodig voor
haar onderzoek. In reactie op vragen over het amendement tijdens het Tweede
Kamerdebat over het wetsvoorstel heb ik gezegd dat een omroep die zijn zaken
snel op orde heeft, misschien zelf graag een snelle tweede evaluatie wil.
Dat kan dan in overleg met de raad van toezicht (binnen het wettelijk kader).De leden van de CDA-fractie vragen om voorbeelden van
situaties waarin de minister zou willen afwijken van het principe: twee keer
geel leidt tot rood.Het is een novum dat omroepen hun erkenning kunnen verliezen op grond
van de periodieke beoordeling door de evaluatiecommissie. Het is ook een ingrijpend
besluit, zeker waar het gaat om lang bestaande organisaties. Daarom is een
zorgvuldige procedure belangrijk. Het oordeel van de evaluatiecommissie weegt
zwaar maar de afweging en de beslissing liggen bij de minister. Bij een tweede
negatieve evaluatie zal de minister ook zijn adviseurs – de Raad voor
cultuur, het Commissariaat en de raad van bestuur – vragen of zij het
oordeel van de visitatiecommissie onderschrijven. Uiteindelijk maakt de minister
de eindafweging: hij is en blijft bestuurlijk en politiek verantwoordelijk.
Daarbij past discretionaire ruimte om ondanks een tweede «gele»
kaart toch een nieuwe erkenning te verlenen. Dit zou bijvoorbeeld kunnen gebeuren
wanneer de minister taxeert dat een tweede evaluatie zodanig slecht onderbouwd
is dat daardoor zijn besluit geen stand zou houden bij de rechter.De leden van de PvdA-fractie vragen of nadere criteria
voor evaluatie in een algemene maatregel van bestuur uitstroom van omroepen
voldoende waarborgt, tegen de achtergrond van het advies van de Raad van State
dat voldoende motivering voor het intrekken van een erkenning in de regelgeving
ontbrak.Ook de leden van de SP-fractie vragen of het mogelijk
is nu reeds inzicht te krijgen in de criteria die gelden voor de vijfjaarlijkse
evaluatie van omroepen.De criteria worden ontleend aan de eisen die de Mediawet 2008 stelt aan
de omroepen. Door het amendement-Van Dam2 zullen
deze criteria worden uitgewerkt in een algemene maatregel van bestuur (wijziging
van het Mediabesluit 2008). Door nader uitgewerkte criteria op te nemen in
het Mediabesluit 2008 weten omroepverenigingen van te voren beter langs welke
meetlat de evaluatiecommissie hen na vijf jaar legt. Dit draagt bij aan de
rechtszekerheid en aan de motivering van het besluit van de minister. Een
aanpassing van het Mediabesluit 2008 naar aanleiding van dit wetsvoorstel
is thans in voorbereiding. Deze aanpassing betreft onder meer het (budget)percentage
onafhankelijk product en nadere regels voor experimenten van de publieke omroep
(omvang en duur). Ik streef er naar deze aanpassingen voor het zomerreces
voor te hangen bij de beide Kamers der Staten-Generaal. Deze aanpassing van
het Mediabesluit 2008 bevat nog niet de criteria op basis waarvan de omroepen
worden geëvalueerd door de vijfjaarlijkse evaluatiecommissie.
Gezien het gewicht van deze criteria voor de evaluatie en erkenning van omroepverenigingen
wil ik de tijd nemen deze zorgvuldig te formuleren. Daarnaast zal ik rekening
houden met aanbevelingen van de visitatiecommissie van 2009 over de aard van
de evaluatiecriteria en evaluatiegegevens en met opvattingen van de omroepverenigingen
en de raad van bestuur. De criteria kunnen bij een volgende wijziging van
het Mediabesluit 2008 daarin worden vastgelegd. Ik verwacht het desbetreffende
ontwerp-besluit dit najaar conform het in dit wetsvoorstel opgenomen nieuwe
artikel 2.188 van de Mediawet 2008 in de Staatscourant bekend te maken en
voor te hangen bij de beide Kamers der Staten-Generaal. Het wijzigingsbesluit
kan dan ruim vóór 1 september 2010 in werking treden. Zo
weten omroepen vanaf het begin van de nieuwe erkenningperiode welke criteria
leidend zijn voor hun evaluatie in 2014.De leden van de PvdA-fractie vragen naar de reactie
van de minister op aanbevelingen van de visitatiecommissie voor een minimum
en maximum aantal omroepen, prikkels voor fusies tussen omroepen en een voorportaal
voor nieuwe toetreders.Een uitgebreide reactie op het rapport van de visitatiecommissie zal ik
kort voor of na het zomerreces naar de Tweede Kamer sturen. De visitatiecommissie
steunt dit wetsvoorstel als een belangrijke stap voor het functioneren van
de publieke omroep. Voor de langere termijn bepleit zij een stap verder om
versnippering te bestrijden en doet daarbij enkele (overigens onuitgewerkte)
aanbevelingen. Het ligt voor de hand deze suggesties te betrekken in de eerdergenoemde
en toegezegde verkenning voor de lange termijn. Voor deze toekomstverkenning
staan alle opties open. Ten behoeve van het debat in de Eerste Kamer is hierna
wel per suggestie van de visitatiecommissie toegelicht hoe deze zich verhoudt
tot de keuzes van de regering in het onderhavige wetsvoorstel.Ten eerste de aanbeveling voor een minimum en maximum aantal omroepen:
Het ideale aantal omroepverenigingen is op voorhand lastig van bovenaf te
bepalen. Ik kies ervoor het aantal de uitkomst te laten zijn van in essentie
twee factoren: aan de ene kant de kracht van de raad van bestuur en de vitaliteit
van de bestaande omroepen om met elkaar te voorzien in veranderende opvattingen
en interesses binnen de bevolking, en aan de andere kant de kracht van nieuwe
initiatieven om maatschappelijke steun te organiseren voor het opvullen van
eventuele lacunes. Wel is in de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel
aangegeven dat de grens van werkbare verhoudingen nadert. Daarom zijn de eisen
aan alle omroepen om een erkenning te krijgen en te behouden verhelderd.Ten tweede de aanbeveling voor prikkels voor fusies: De huidige Mediawet
maakt fuseren inderdaad onaantrekkelijk. Twee A-omroepen die samengaan, krijgen
immers nog maar de helft van hun eerdere gezamenlijke budget. Ook in dit wetsvoorstel
is fuseren in de meeste gevallen ongunstig; wanneer twee omroepen samengaan
krijgen zij nog maar één basisbudget, en alleen voor het deel
dat afhankelijk is van het ledental worden zij voor extra leden beloond (tot
de grens van 400 000 in plaats van 300 000 leden). Ik zie geen goede
mogelijkheden om in de huidige of de nieuwe systematiek een premie op fusies
te zetten. Het zou kunnen door de bovengrens van de glijdende schaal aanzienlijk
te verhogen en de vaste voet aanzienlijk te verlagen, maar dat vergroot het
risico dat omroepen een onevenredige jacht op leden openen. Ook is er het
risico dat zeer grote omroepen ontstaan die andere omroepen overschaduwen.
Fusie tussen omroepen past beter in een ander ontwikkelingsmodel voor de publieke
omroep, namelijk een model waarin de openheid van de publieke omroep voor
maatschappelijk initiatief wordt opgegeven, ten gunste van schaalvergroting
en centrale sturing op pluriformiteit van aanbod en publieksbereik. Dit is
niet de keuze van dit kabinet. Ten derde het voorstel voor een voorportaal voor nieuwe toetreders: Het
wetsvoorstel handhaaft in zekere zin een voorportaal voor nieuwkomers. Zij
krijgen immers slechts een voorlopige erkenning om zichzelf te bewijzen. Deze
voorlopige erkenning geeft recht op een veel kleinere hoeveelheid geld en
zendtijd dan erkende omroepen hebben. Bovendien wordt na de eerste vijf jaar
nogmaals beoordeeld of een nieuwkomer zijn toegevoegde waarde in de praktijk
heeft bewezen.De leden van de SP-fractie vragen de regering aannemelijk
te maken dat het evaluatiesysteem er toe leidt dat omroepen via de «achterdeur»
het bestel zullen moeten verlaten. Of is dat eigenlijk niet de bedoeling en
geldt de procedure meer als stok achter de (achter)deur, zo vragen deze leden.Het is niet mijn bedoeling om omroepen zo maar het bestel uit te zetten.
De bedoeling is wel om alle omroepen – nieuwe en bestaande – steviger
dan nu de maat te nemen en uit een negatieve evaluatie ook de uiterste consequentie
te kunnen trekken. Dit komt de prestaties van de publieke omroep ten goede
en bestrijdt tegelijkertijd nodeloze versnippering.Het is een novum in de omroepgeschiedenis dat omroepen hun erkenning kunnen
verliezen. Een dergelijke ingrijpende beslissing kan de minister van OCW alleen
nemen wanneer daaraan een zorgvuldige procedure vooraf gaat. Daarin voorziet
het wetsvoorstel op meerdere manieren:– De vijfjaarlijkse evaluatie van omroepen door een onafhankelijke
(visitatie)commissie vormt de basis.– De criteria voor deze evaluatie worden in het Mediabesluit 2008
nader uitgewerkt.– Daarnaast adviseren de Raad voor cultuur, het Commissariaat en
de raad van bestuur over de erkenningsaanvraag.– Een omroep met een voorlopige erkenning (aspirant) die zijn toegevoegde
waarde in de praktijk onvoldoende heeft bewezen, kan zijn plaats in het bestel
al gelijk verliezen. Dit is overigens niet nieuw in het wetsvoorstel.– Een al erkende omroep krijgt na een eerste negatieve evaluatie
en negatieve adviezen de kans zich te hernemen. Binnen twee jaar volgen een
tweede evaluatie door een visitatiecommissie en nieuwe adviezen.– Er is discretionaire bevoegdheid voor de minister. Als alle seinen
op rood staan, kan hij de erkenning van een omroep intrekken, maar als hij
bijvoorbeeld de onderbouwing onvoldoende acht, hoeft hij dit niet te doen.Uiteraard zal het systeem zich in de praktijk moeten bewijzen. Er is al
wel ervaring opgedaan met de evaluatie van nieuwe omroepen met een voorlopige
erkenning. Volgens het pas verschenen rapport (april 2009) van de visitatiecommissie1 heeft LLiNK zijn toegevoegde waarde in de periode 2005
tot nu onvoldoende bewezen. Zoals bekend zal ik dit oordeel zwaar meewegen
in mijn besluit over de verlening van een erkenning aan LLiNK voor de periode
2010–2015.De leden van de fracties van de ChristenUnie en de
SGP vragen of de minister nog eens kan uitleggen hoe de werking is van artikel
2.33 van de Mediawet 2008 over uittreding van bestaande omroepen, indien een
omroep het minimaal vereiste ledental dat nodig is voor een plaats in het
bestel niet meer heeft.Een bestaande omroep kan voor een erkenning voor een volgende periode
in aanmerking komen als hij ten minste 150 000 leden heeft. Lukt het
niet om dat minimumaantal leden te behouden, dan wordt een erkenning voor
een volgende periode geweigerd op grond van artikel 2.32, eerste lid, onderdeel
a, van de Mediawet 2008. Artikel 2.33 van de Mediawet 2008 regelt op welke
gronden een omroep tussentijds, dus lopende een erkenningperiode,
zijn erkenning kan verliezen. De situatie dat een omroep tijdens de rit onder
het minimaal vereiste ledental van 150 000 zakt, valt daar niet onder.
Zakt een omroepvereniging lopende de erkenningperiode onder het vereiste minimumledental,
dan heeft dat op dat moment dus geen consequenties voor de erkenning.IV. TaakorganisatiesFinancieringDe leden van de CDA-fractie vragen of de regering nog
eens uiteen wil zetten waarom zij ten aanzien van Educom onderscheid maakt
naar verschillende programma’s waar het gaat om garanties voor de hoogte
van het budget.De Mediawet 2008 zoals die vanaf 1 januari 2009 geldt, gaat
uit van een gelijke behandeling van omroepverenigingen en taakorganisaties
bij het bepalen van de budgetten. Het budgetdeel dat overeenkomt met het wettelijke
percentage conform artikel 2.150 van de Mediawet 2008, vormt het programmaversterkingsbudget
van de raad van bestuur. Dit wetsvoorstel brengt geen verandering in het principe
dat de raad van bestuur de gelden uit het programmaversterkingsbudget verdeelt.
Hij doet dat met behulp van de systematiek van geld-op-schema1.Taakorganisaties verzorgen een aantal specifieke programma’s die
uit de aard der zaak overwegend door vaste medewerkers worden gemaakt. Dat
geldt onder meer voor nieuws, sport en ook voor school-tv en peuter-tv. Het
is de verantwoordelijkheid van de raad van bestuur om ervoor te zorgen dat
voor zulke bijzondere programmacategorieën – via de systematiek
van geld-op-schema – voldoende middelen beschikbaar zijn. Taakorganisaties
als Educom zullen in bepaalde gevallen de komende jaren wel meer op dezelfde
wijze moeten gaan werken als de andere omroepen. Dat betekent flexibeler werken
en via de systematiek van geld-op-schema intekenen op categorieën die
ook andere omroepen maken zoals wetenschapsprogramma’s en documentaires.
Waar dat voor de continuïteit en kosten van productie van bepaalde programma’s
gewenst is, maakt de raad van bestuur overigens ook meerjarige afspraken met
omroepen.De leden van de CDA-fractie vragen voorts of de regering
elementen ziet in het pleidooi van de educatieve omroep voor een hoger budget
die haar redelijk en aannemelijk voorkomen, en op welke wijze zij met de betrokken
instellingen overleg voert.Het pleidooi voor het verzekeren van de continuïteit van schooltelevisie
en volwasseneneducatie bij de educatieve omroep acht ik alleszins redelijk.
Voor afspraken die uitgaan boven de wettelijke budgetgarantie, zijn de raad
van bestuur en de educatieve omroep samen aan zet. Ik heb echter geen aanwijzingen
dat hiervoor tot op heden onvoldoende aandacht is in het reguliere overleg
tussen de raad van bestuur en Teleac/NOT en RVU. Het is evenwel ongewenst
als het gesprek hierover met de minister van OCW als tussenpersoon gaat verlopen.
De verantwoordelijkheid voor een goede programmering en budgetverdeling en
het maken van afspraken daarover is en blijft een Hilversumse aangelegenheid.
In mijn periodieke overleg met de raad van bestuur laat ik mij onder meer
daarover informeren. Ook laat ik mij zo nodig door de educatieve omroep zelf
informeren. De voorbereiding van de beleidsplannen van alle omroepen die een
erkenning voor nieuwe termijn gaan aanvragen, en het daaropvolgend proces
om die voornemens in het concessiebeleidsplan samen te brengen, bieden voldoende
aanleiding tot goed overleg en het maken van passende afspraken. De leden van de VVD-fractie vragen waarom er bij de
taakorganisatie NOS een afwijkend percentage geldt voor het budget voor de
programmaversterking. Tevens vragen deze leden waarom de toewijzing van het
programmaversterkingsbudget aan de raad van bestuur en niet aan een zelfstandig
orgaan wordt opgedragen.Ook de leden van de fracties van de PvdA en de SP stellen
vragen over de mogelijk verschillende behandeling van taakorganisaties NOS,
NPS en Educom bij het garanderen van een vast basisbudget.Voor alle taakorganisaties geldt het in de wet opgenomen percentage voor
het programmaversterkingsbudget – in het wetsvoorstel: 30% –
en dus geldt 70% voor het basisbudget. In de memorie van toelichting
bij het wetsvoorstel wordt in een beschouwing over de NOS gesproken over de
huidige percentages (25–75). Mogelijk is daardoor een misverstand ontstaan.
Er is dus geen sprake van een afwijkende behandeling van de NOS.Onder de bestaande wetgeving is de raad van bestuur zowel het orgaan dat
de middelen uit het programmaversterkingsbudget toedeelt als de verantwoordelijke
voor een deel van de programmering met name via NOS RTV. De verzelfstandiging
van NOS RTV die in dit wetsvoorstel is opgenomen, brengt daar een wezenlijke
verandering in. De raad van bestuur heeft dan geen eigenstandige programmatische
taak meer en kan dus daadwerkelijk beschouwd worden als een zelfstandig orgaan
dat aan de andere landelijke publieke media-instellingen middelen toekent.
Er ligt wel een taak voor de raad van bestuur om bij de toedeling van het
programmaversterkingsbudget rekening te houden met de continuïteit bij
specifieke genres die taakorganisaties bij uitstek verzorgen.VisitatieDe leden van de VVD-fractie vragen een toelichting
op de verschillen in de vijfjaarlijkse evaluatie van NOS RTV, NPS en Educom.Net als de omroepverenigingen worden ook de taakorganisaties elke vijf
jaar beoordeeld en ook voor taakorganisaties zal het oordeel van de visitatiecommissie
zwaarder gaan meewegen en tot consequenties kunnen leiden. Alleen de zendtijd
voor educatieve omroep is toegewezen aan een omroepinstelling (zonder leden)
op basis van een erkenning, te weten aan de Educom (Teleac en RVU). Bij het
besluit over het verlenen van een erkenning zal de minister van OCW het oordeel
van de visitatiecommissie meewegen. Bij een negatieve beoordeling kan de minister
besluiten de Educom na twee jaar nog eens te laten evalueren. Volgt dan opnieuw
een negatieve evaluatie, dan kan de Educom zijn erkenning verliezen. Dit is
dus hetzelfde regime als geldt voor omroepverenigingen.NOS RTV en de NPS zijn bij wet ingestelde organisaties en hebben dus geen
erkenning. Niettemin wil de regering aan een negatieve visitatie consequenties
kunnen verbinden. Voor de NPS is daarom geregeld dat de minister de raad van
toezicht kan ontslaan na twee opeenvolgende negatieve beoordelingen door de
visitatiecommissie. Bij NOS RTV kan dit op dit moment niet, omdat de raad
van toezicht wordt gevormd door de raad van bestuur van de NPO, die weer wordt
benoemd en ontslagen door de raad van toezicht van de NPO. Tijdens de behandeling
van het wetsvoorstel in de Tweede Kamer is via amendering bepaald dat NOS
RTV binnen twee jaar volledig los komt te staan van de raad van bestuur en
een eigen raad van toezicht krijgt.1 Op dat moment
zal voor NOS RTV hetzelfde wettelijke evaluatieregime gelden.Bestuurlijke organisatieDe leden van de CDA-fractie vragen om een toelichting
op het schrappen van het benoemingsrecht voor leden van de adviesraad
van de NPS van maatschappelijke en culturele organisaties. Dit zou bijdragen
tot een betere maatschappelijke verankering.Sinds de oprichting van de NPS in 1995 was er een programmaraad, samengesteld
uit vertegenwoordigers van maatschappelijke organisaties. Op mijn verzoek
heeft de NPS het functioneren van de programmaraad geëvalueerd. Op grond
van deze evaluatie heeft de NPS geconcludeerd behoefte te hebben aan een meer
onafhankelijke klankbordfunctie. Ondersteuning vanuit organisaties die direct
aansluiten bij de kerntaken van de NPS (kunst en cultuur, journalistiek en
informatie, jeugd en minderheden), en bij onderwerpen die structureel voor
de NPS van belang zijn, zoals crossmedialiteit, draagt beter bij aan een onafhankelijke
klankbordfunctie en maatschappelijke verankering van de NPS dan een programmaraad
die is samengesteld uit vertegenwoordigers van maatschappelijke organisaties.
De regering steunt deze meer hedendaagse invulling van maatschappelijke verantwoording
en een meer professionele inbreng in het totale programmabeleid.De NPS ziet de volgende taken: adviseur, klankbord en «connector»,
dat wil zeggen dat de leden via hun netwerken een spinnenweb aan relevante
contacten vormen. De NPS voorziet daarnaast in een werkwijze waarbij geregeld
bijeenkomsten met externe deskundigen worden georganiseerd. De resultaten
daarvan slaan uiteindelijk neer in adviezen van de adviesraad over het programmabeleid.
Verder zal de NPS de publieke verantwoording en transparantie van het beleid
en het media-aanbod vergroten door onder meer publiekspresentaties.De leden van de CDA-fractie vragen of het juist is
dat de regering van opvatting is dat bij een eerste negatieve beoordeling
van de NPS de raad van bestuur van de NPS moet opstappen en de raad van toezicht
ontslagen kan worden.Na de inwerkingtreding van het wetsvoorstel heeft de NPS een raad van
toezicht en een algemeen directeur. De leden van de raad van toezicht worden
door de minister benoemd (op voordracht van de raad van toezicht) en kunnen
door de minister worden geschorst en ontslagen. De algemeen directeur wordt
benoemd door de raad van toezicht. Wanneer de prestaties van de NPS negatief
beoordeeld worden, volgt binnen twee jaar een nieuwe evaluatie. In die tussentijd
is het aan de raad van toezicht om te zorgen dat maatregelen worden genomen
om de zaak weer op orde te krijgen, bijvoorbeeld door de algemeen directeur
te vervangen. Dat is de verantwoordelijkheid van de raad van toezicht van
de NPS; daar gaat de minister van OCW niet over. Lukt het niet om verbeteringen
door te voeren en volgt er een tweede negatieve evaluatie, dan kan de minister
de raad van toezicht in zijn geheel ontslaan.De leden van de VVD-fractie vragen waarom de minister
niet al na één negatieve beoordeling de raad van toezicht van
de NPS kan ontslaan.Het besluit om na een negatieve beoordeling geen erkenning aan een omroep
te verlenen of, in het geval van de NPS, de raad van toezicht te ontslaan
is ingrijpend. Een dergelijk besluit vereist een uitermate zorgvuldige procedure
en afweging. Ik zie het uitdelen van een «gele kaart» ook niet
in eerste instantie als een middel om een raad van toezicht naar huis te sturen,
maar om tot verbetering van de uitvoering van de publieke taak te komen. Die
gele kaart is een waarschuwing en tegelijkertijd een kans om orde op zaken
te stellen. Mocht een hernieuwde beoordeling geen verbetering te zien geven,
dan is er alle aanleiding om maatregelen te nemen. Overigens is door amendering
in de Tweede Kamer die hernieuwde beoordeling in de tijd naar voren gehaald:
binnen twee jaar na de eerste negatieve beoordeling volgt al
een nieuwe beoordeling. Verder kan er bij ernstige misstanden al eerder worden
ingegrepen. Wanneer de NPS zijn wettelijke verplichtingen niet uitvoert, kunnen
sancties van het Commissariaat en de raad van bestuur volgen. En disfunctioneren
kan ook tussentijds grond zijn voor ontslag.De leden van de VVD-fractie zien goede redenen voor
verzelfstandiging van NOS RTV. Zij merken echter op dat de raad van bestuur
gaat functioneren als raad van toezicht. Waarom is niet gekozen voor een onafhankelijke
raad van toezicht, zo vragen deze leden.Aanvankelijk ben ik uitgegaan van een onafhankelijke raad van toezicht.
Op die basis is het oorspronkelijke wetsvoorstel ook vormgegeven en aan de
Raad van State voor advies aangeboden. Na dat moment is het denken niet stil
blijven staan. De raad van toezicht van de NOS heeft overwegingen naar voren
gebracht die voor mij aanleiding waren nog eens nadrukkelijk met de raad van
bestuur en de raad van toezicht te spreken over de gekozen bestuursstructuur.
Het ging mij daarbij met name om de fundamentele zorg dat door de verzelfstandiging
NOS RTV snel te ver van het coördinerende centrum van de publieke omroep
zou kunnen afdrijven. De taak van NOS RTV is immers nauw verbonden met en
heeft een grote impact op het gezamenlijke programmeringbeleid en de samenhang
in de programmering van de gehele publieke omroep. Om die reden heb ik samen
met de publieke omroep gezocht naar een oplossing die de principes van goed
bestuur zoveel mogelijk overeind laat, maar die wat betreft het toezicht een
invulling krijgt die het belang van goede afstemming waarborgt. Dat heeft
geleid tot wijziging van het wetsvoorstel. Er is overigens wel een wezenlijk
verschil met de huidige wet: de raad van bestuur draagt niet langer als bestuurder/uitvoerder
de directe verantwoordelijkheid voor de programmataak van NOS RTV maar staat
als toezichthouder veel verder op afstand. Tijdens de behandeling van het
wetsvoorstel in de Tweede Kamer is door amendering bewerkstelligd dat twee
jaar na de inwerkingtreding van het wetsvoorstel de raad van bestuur wordt
vervangen door een onafhankelijke raad van toezicht (zie de artikelen Ia en
VI van het wetsvoorstel). Dat sluit aan bij mijn opvatting dat de nu gekozen
constructie een tussenfase is die benut wordt om werkprocessen op elkaar af
te stemmen en goed in te passen in de nieuwe verhoudingen.Positie NPSDe leden van de fracties van ChristenUnie en SGP vragen
of bij het toelaten van nieuwe omroepen en het breder programmeren van bestaande
omroepen «witte vlekken» waarvoor de NPS een taak heeft, verminderen
en of de taak van de NPS en de daarbij horende zendtijd en middelen niet systematisch
moeten worden geëvalueerd.De wettelijk omschreven taak van de NPS is grotendeels specifiek en niet
afhankelijk van het aantal omroepverenigingen dat een erkenning heeft gekregen.
Het is echter mogelijk dat de aanvullende taak van de NPS kleiner wordt, als
er nieuwe omroepen toetreden. In de opvatting van de regering is het evenwel
niet uitgesloten dat ook in die situatie nieuwe gaten kunnen vallen. Dit kan
bijvoorbeeld gebeuren wanneer de omroepverenigingen in totaliteit bepaalde
genres bij de programmering onderbelicht laten. Een systematische evaluatie
van alle omroepen in het landelijke bestel vindt elke vijf jaar plaats. In
het recente rapport van de visitatiecommissie (april 2009) is er veel waardering
voor de manier waarop de NPS met andere omroepen samenwerkt en zo het totaal
aanbod van de publieke omroep evenwichtiger maakt. Andere keuzes van omroepen
en de inbreng van nieuwkomers kunnen zo enige invloed hebben op de taak van
de NPS. De automatische koppeling van het budget van de NPS aan dat van een A-omroep
vervalt met dit wetsvoorstel. Daardoor kan een beoordelingsmoment ontstaan
op basis van de daadwerkelijke programmering van de landelijke publieke omroep
als geheel. De raad van bestuur verkeert in de positie om vast te stellen
of dat gevolgen zou moeten hebben voor de NPS. Wanneer de raad van bestuur
van oordeel zou zijn dat er veel minder «witte vlekken» zijn dan
in voorgaande jaren, kan hij aan de minister in de begroting voorstellen om
het budget van de NPS wat lager vast te stellen. Voor mij zijn dan het concessiebeleidsplan
en de daarop gebaseerde prestatieovereenkomst leidend bij de beoordeling van
zo’n voorstel. Naar mijn oordeel voorziet aldus de wet, zoals gewijzigd
door dit wetsvoorstel, goed in het mechanisme om de (aanvullende) taak van
de NPS en het bijbehorend budget verantwoord vast te stellen.V. VooruitblikVisitatiecommissie publieke omroepDe leden van de SP-fractie vragen of de minister het
een zinvolle suggestie van de visitatiecommissie vindt om het aantal omroepen
aan een maximum te binden en zo ja, waarom hij in deze wet zo’n systeem
niet introduceert.De leden van de D66-fractie vragen de regering kort
te reageren op de visitatiecommissie die een aantal kansrijke elementen benoemt
voor een betere publieke omroep. Dit zijn: het bepalen van een minimum en
maximum aantal omroepen, vergelijkbare criteria voor nieuwkomers en zittende
omroepen, prikkels voor fusies tussen omroepen, een voorportaal voor nieuwe
toetreders en bezinning op ledentallen als allocatiemiddel voor zendtijd en
budget.In mijn eerder antwoord op soortgelijke vragen van de leden van de PvdA-fractie
in hoofdstuk III heb ik aangegeven dat ik een uitgebreide reactie op het rapport
van de visitatiecommissie kort voor of na het zomerreces naar de Tweede Kamer
zal sturen. Ik wil de leden van de fracties van de SP en D66 verwijzen naar
genoemd antwoord. Ik heb daarin ten behoeve van het debat in de Eerste Kamer
bij een aantal suggesties van de visitatiecommissie toegelicht hoe deze zich
verhouden tot de keuzes van de regering in het onderhavige wetsvoorstel. Dat
betreft de suggesties voor een minimum en maximum aantal omroepen, prikkels
voor fusie en een voorportaal voor nieuwe omroepen. Wat betreft de overige
suggesties zal ik hierna eveneens toelichten hoe deze zich verhouden tot dit
wetsvoorstel.Met betrekking tot de aanbeveling voor vergelijkbare criteria voor nieuwkomers
en zittende omroepen: Het wetsvoorstel neemt zowel nieuwkomers als bestaande
omroepen de maat, maar de toets en criteria kunnen niet hetzelfde zijn. Dat
kan alleen al niet omdat nieuwkomers alleen beloftes doen op papier, terwijl
bestaande omroepen ook getoetst worden op hun functioneren in de praktijk.
Verder blijft in dit wetsvoorstel de doelstelling openheid ondergeschikt aan
de doelstelling pluriformiteit. Dit betekent dat nieuwkomers hun «toegevoegde
waarde» ten opzichte van de overige omroepen moeten aantonen. Als bestaande
omroepen alle stromingen, onderwerpen en doelgroepen bestrijken – juist
ook omdat zij meer doen dan de eigen achterban bedienen – is er geen
reden een nieuwe omroep toe te laten, zelfs al is deze (op papier) «even
goed».Dan de suggestie voor bezinning op ledentallen als allocatiemiddel voor
zendtijd en budget: Nu al is het budget van omroepen slechts gedeeltelijk
gebaseerd op hun ledental. Het basisbudget is immers voor alle omroepverenigingen
gelijk en pas daarna gaat het ledental tellen. Grof genomen gaat een derde
van de middelen als vast basisbudget naar de omroepen. Nog eens 30%
van de middelen komt bij de omroepen terecht via het (multimediale) programmaversterkingsbudget;
ieders aandeel daarin hangt af van zijn rol in het geheel van
de programmering. De discussie over de koppeling tussen ledental en budget
spitst zich dus toe op ongeveer een derde van de middelen. Op 29 april
2008 heb ik de Tweede Kamer een brief gestuurd over alternatieven voor de
financiering van omroepen op basis van ledental.1
Daarin is erkend dat er spanning is tussen vier doelen: het waarderen van
maatschappelijke steun, het opvangen van ledenverlies, het beperken van ledenjacht
en het bestrijden van versnippering. Ik meen dat met een glijdende schaal
die loopt van 0 tot 400 000 leden en toegepast op de helft van het te
verdelen geld, voor omroepverenigingen een goede balans is gevonden.De leden van de SP-fractie vragen naar de argumenten
van de regering om in dit wetsvoorstel geen veranderingen op te nemen voor
de artikel 2.42-omroepen en de educatieve omroep met het oog op meer efficiëntie.In reactie op de motie-Van der Ham c.s.2
heb ik toegezegd om onderzoek te doen naar een mogelijk meer doelmatige organisatie
van de kerkgenootschappen en genootschappen op geestelijke grondslag die op
grond van artikel 2.42 van de Mediawet 2008 worden aangewezen. Ik acht dit
ook de juiste volgorde: eerst feiten verzamelen, mogelijkheden onderzoeken
en dan besluiten of wetgeving noodzakelijk dan wel gewenst is. Ten aanzien
van de educatieve omroep speelt de vraag of Teleac/NOT, de RVU en de Educom
kunnen opgaan in één educatieve omroepinstelling. Deze organisaties
hebben ook over deze mogelijkheid met elkaar overlegd. Dit heeft niet tot
concrete resultaten geleid. Er geldt op dit punt wel dat voor een eventuele
fusie geen wetswijziging nodig is. Men kan nu fuseren, met ingang van de nieuwe
erkenningperiode of later. Daarbij is wel relevant dat de visitatiecommissie
ook nog een andere mogelijke richting wijst, namelijk samenwerking van de
RVU met de NPS. Die laatste optie is nieuw en vereist nader overleg, allereerst
in Hilversum. Een belangrijk punt van overleg c.q. onderzoek is of en in welke
mate een bundeling de overheadkosten en de bestuurlijke drukte daadwerkelijk
zal reduceren. Na een weloverwogen keuze kan worden bezien of wetgeving nodig
is.De leden van de D66-fractie herinneren aan de conclusie
van de visitatiecommissie onder leiding van de heer Rinnooy Kan dat het geheel
minder is dan de som der delen. Deze leden signaleren dat de visitatiecommissie
Brouwer-Korf adviseert dat de publieke omroep het programmeermodel verder
versterkt en de gezamenlijke doelstellingen voor zenders continueert. Deze
leden vragen hoe deze kritiek zich verenigt met het schrappen van specifieke
doelstellingen van het programmaversterkingsbudget in het wetsvoorstel.In de praktijk verandert er niets aan de wijze waarop het programmaversterkingsbudget
kan worden aangewend, noch aan de bevoegdheid van de raad van bestuur hierover.
Het enige wat het wetsvoorstel doet is de opsomming van meerdere doeleinden –
die uitputtend noch limitatief is – vervangen door een enkelvoudige
verwijzing naar het hoofddoel: pluriformiteit, ofwel een gevarieerde programmering
voor alle lagen van de bevolking. Op deze wijze wil ik het misverstand uit
de weg ruimen dat het programmaversterkingsbudget als een soort fonds moet
worden beheerd en bestemd voor specifieke genres en doelgroepen. Op dit moment
loopt de verdeling van het programmaversterkingsbudget net als de budgetten
van de omroepen volledig mee in het overleg over en de intekening op de uitzendschema’s
van de netten (de systematiek van geld-op-schema). Voor de diverse tijdstippen
is beschreven wat het beoogde programmatype is, de beoogde doelgroep en het
normbudget. Nadat besloten is wie wat maakt, gaat het benodigde geld «automatisch»
naar de betreffende omroepen. De raad van bestuur verzekert daarbij dat elke
omroep ten minste zijn wettelijke vaste budget (70%) krijgt; wat daarboven bij een omroep terecht komt is dus afkomstig uit het programmaversterkingsbudget.
Bij deze werkwijze is niet te herleiden aan welke specifieke programma’s
het programmaversterkingsbudget is besteed. Wel is zichtbaar welke omroepen
meer of minder delen in het versterkingsgeld. Deze werkwijze zorgt voor de
gewenste sturing op de pluriformiteit door de raad van bestuur. Vanwege de
opsomming van bestedingsdoelen leek het echter alsof het programmaversterkingsbudget
een fonds voor specifieke programmadoelen moest zijn. Met dit wetsvoorstel
en de toelichtende stukken daarbij is dit nu (hopelijk) definitief opgehelderd.
Overigens laat het wetsvoorstel de mogelijkheid open om in toekomst een gedeelte
van het programmaversterkingsbudget wel in een fonds met een specifieke bestemming
onder te brengen. Dit is een operationele kwestie, te besluiten door de raad
van bestuur. Bij een aanpassing van de wijze van aanwending heeft het college
van omroepen adviesrecht.Toekomst publieke omroepDe leden van de CDA-fractie lazen met instemming dat
de regering de koppeling lidmaatschap-gidsabonnement en de ledenacquisitie
met het oog op de langere termijn wil onderzoeken. Deze leden vragen welke
normatieve uitgangspunten de regering daaraan ten grondslag wil leggen.Voor het antwoord op de vragen van de leden van de CDA-fractie wil ik
verwijzen naar het antwoord op eerdere vragen van diverse fracties over de
ledenwerving en de mogelijk toekomstige regels daarvoor in hoofdstuk II van
de deze memorie onder Ledenwerving.In vervolg op het debat over het voorstel voor de Mediawet
2008 in de Eerste Kamer vragen de leden van de VVD-fractie wanneer de minister
met een eigen visie op het omroepbestel komt in plaats van drie aanpassingen
van het mediabeleid.Het kabinet ziet bewust af van de zoveelste grootscheepse reorganisatie
van de landelijke publieke omroep. De programma’s en de mensen die deze
programma’s maken, zijn nu meer gebaat bij continuïteit. Dit wetsvoorstel
wijzigt wel gericht enkele spelregels voor de erkenning en financiering van
de omroepen om voor langere tijd een bodem te leggen onder het bestaansrecht
van afzonderlijke omroeporganisaties én de bestuurbaarheid van de publieke
omroep als geheel. Tijdens de behandeling van het voorstel voor de Mediawet
2008 in de Eerste Kamer heb ik echter ook gezegd dat het denken over de publieke
omroep nooit ophoudt. Een volgende aanpassing van de spelregels voor erkenning
en legitimering van de afzonderlijke organisaties die samen de landelijke
publieke omroep vormen, kan hoe dan ook op zijn vroegst gevolgen hebben voor
de verlening van erkenningen voor de periode 2015–2020. Het is niet
realistisch om nog in deze kabinetsperiode een wetswijziging met betrekking
tot wijzigingen in het bestel door te voeren. Zoals ik eerder heb aangegeven,
zal ik een voorbereidende verkenning uitvoeren. Voor de behandeling van de
mediabegroting komend najaar zal ik de Tweede Kamer daar nader over informeren.
Daarbij zal ik ook het rapport van de visitatiecommissie voor de landelijke
publieke omroep betrekken dat in april 2009 is verschenen.Volgens de leden van de VVD-fractie neemt door digitalisering
het belang van ledental en de uitzendingen van de televisie af. Zij vragen
naar de visie van de minister op de noodzaak van de publieke omroep.Het kabinet hecht aan een publieke omroep omdat die garant staat voor
onafhankelijkheid, pluriformiteit en kwaliteit in de informatievoorziening.
Deze keuze is uitgebreider toegelicht in de brief van 5 oktober 2007
aan de Tweede Kamer, die voorafging aan onder meer het voorliggende wetsvoorstel.1Steun voor een publieke omroep begint bij de erkenning van de prominente
rol van media in de samenleving en de invloed daarvan op onze democratie,
onze cultuur, de economie en onze vrije tijd. Wat we zien, horen en lezen
beïnvloedt ons beeld van de wereld en onze opvattingen. Vanwege hun democratische
en culturele functies is het belangrijk dat media vrij zijn en dat een regering
zich niet bemoeit met de inhoud van kranten, radio, televisie en internet.
Dat is iets anders dan de media helemaal overlaten aan de markt. In Europese
landen en in de Verenigde Staten gelden er regels voor de media en is er overheidssteun
voor de media. De motieven hiervoor zijn in 2005 nog overtuigend onderbouwd
in het advies «Focus op functies» van de Wetenschappelijke Raad
voor het Regeringsbeleid. Volgens de Raad is het een overheidstaak om cruciale
waarden in de media zeker te stellen, zoals onafhankelijkheid, verscheidenheid
en kwaliteit. Dat geldt ook nu, in een tijd van digitalisering. Weliswaar
is er meer distributieruimte (in de ether, op de kabel, via de satelliet en
via vaste en mobiele telefonie) dan voorheen, maar de kosten voor audiovisuele
productie blijven hoog en het rendement is ongewis, zeker in een kleine en
competitieve markt als Nederland. Daardoor blijft «publieke» media-inhoud
schaars. En daarom is en blijft er behoefte aan publieke omroep op landelijk,
regionaal en lokaal niveau.Overigens kan het mediabeleid zich niet beperken tot de publieke omroep.
Mensen halen hun informatie en inspiratie ook uit andere media: commerciële
radio en televisie, kranten, internet, boeken en films. Alle mediabedrijven,
die met een groot publiek voorop, hebben daarom een maatschappelijke verantwoordelijkheid.
Om effect te sorteren strekt het overheidsbeleid zich uit over de volle breedte
van het medialandschap.De leden van de PvdA-fractie vragen op welke termijn
de eerste resultaten van de voorbereidende verkenning naar de toekomst van
de publieke omroep ter uitvoering van de motie-Vendrik te verwachten zijn
en hoe die zich zullen verhouden tot de ingrijpende ontwikkelingen op mediagebied,
ook over de grenzen.De motie concentreert zich net als dit wetsvoorstel op de erkenning en
legitimering van de afzonderlijke organisaties die samen de landelijke publieke
omroep vormen. Ik hecht er uiteraard zeer aan dat nu eerst dit wetsvoorstel
kracht van wet krijgt. Een eventuele volgende aanpassing van de spelregels
kan hoe dan ook, op bestuurlijke en juridische gronden, op zijn vroegst gevolgen
hebben voor de verlening van erkenningen voor de periode 2015–2020,
en is de verantwoordelijkheid van een volgend kabinet. Ik wil de verkenning
mede baseren op het debat in de beide Kamers van de Staten-Generaal over dit
wetsvoorstel, op de uitkomsten van de vijfjaarlijkse evaluatie van de publieke
omroep en op de ervaringen rondom de verlening van erkenningen aan omroepverenigingen
dit jaar. Bovendien wil ik de publieke omroeporganisaties en de raad van bestuur
bij de verkenning betrekken. Voor de behandeling van de mediabegroting komend
najaar zal ik de Tweede Kamer nader informeren over de opzet van de verkenning.De leden van de PvdA-fractie wijzen naar mijn betrokkenheid
bij de benarde positie van de dagbladpers en vragen hoe die zich verhoudt
tot de positie van de publieke omroep.Ik maak mij inderdaad zorgen om de toekomst van de pers (dagbladen, nieuwsbladen
en opiniebladen), omdat ik de bijdrage die deze sector levert
aan de journalistieke nieuws- en informatievoorziening voor grote groepen
burgers van groot belang acht voor het functioneren van onze samenleving en
onze parlementaire democratie. Om die reden heb ik begin dit jaar de Tijdelijke
Commissie Innovatie en Toekomst Pers (ook wel bekend als de commissie-Brinkman)
gevraagd om mij advies uit te brengen. Ik verwacht dat advies in juni 2009
te ontvangen.Ik voel eenzelfde betrokkenheid bij de toekomst van de publieke omroep,
omdat ook die via radio, televisie en internet een heel belangrijke rol vervult
bij de nieuws- en informatievoorziening van grote groepen burgers.De vraag naar de verhouding tussen dagbladen en publieke omroep kwam aan
de orde tijdens een algemeen overleg in de Tweede Kamer op 18 december
2008 over het brede persbeleid.1 Sommige woordvoerders
brachten daar naar voren dat de dagbladen hinder ondervinden van de STER-reclame
en de activiteiten van de publieke omroep op internet. Ik heb dat weersproken:
de problemen bij de dagbladen worden veroorzaakt door (sterk) dalende advertentie-inkomsten,
door teruglopende oplagen en door de hoge kosten die gemoeid zijn met distributie
en bezorging van kranten. Het zou onjuist zijn om dat toe te schrijven aan
de publieke omroep. Ook zou het niet juist zijn om de STER als inkomstenbron
voor de publieke omroep te schrappen of de publieke omroep te verbieden om
actief te zijn op internet en mobiele platformen.De oplossing voor de problemen van de (dagblad)pers moeten we zoeken in
innovatie; ik ben bereid om daarbij een stimulerende rol te spelen. Om die
reden zie ik het advies van de commissie-Brinkman met belangstelling tegemoet.VI. OverigOntwikkeling budgetten publieke omroepDe leden van de SP-fractie zijn van mening dat een
beperking van de het aantal omroeporganisaties niet alleen noodzakelijk is
omwille van de bestuurbaarheid, maar ook om niet meer geld dan strikt noodzakelijk
te besteden aan overheadkosten. Deze leden vragen of de minister het met hen
eens dat het mediabudget in de eerste plaats bedoeld is om er programma’s
mee te maken.Het mediabudget is bedoeld om de publieke omroep zijn taken uit te kunnen
laten voeren. De belangrijkste taak is uiteraard het maken van programma’s,
maar het budget is ook voor de organisatie rondom deze programma’s.
Bij de toekenning van het budget aan de publieke omroep wordt geen onderscheid
gemaakt tussen budget voor programma’s en budget voor overhead rondom
de programma’s. Ik merk op dat de overheadkosten van een omroepvereniging
niet ten laste mogen komen van het programmabudget. Dit zijn namelijk verenigingskosten
die betaald moeten worden uit de verenigingsinkomsten.De leden van de SP-fractie vragen of de minister kan
meedelen hoeveel procent van het totale mediabudget nu naar overheadkosten
gaat en hoeveel naar het maken van programma’s en of de minister een
overzicht kan verstrekken van de ontwikkeling van beide kostenposten in de
afgelopen decennia.Tijdens het debat over het wetsvoorstel in de Tweede Kamer heb ik toegezegd
een overzicht te geven van de overheadkosten bij de landelijke publieke omroep.
Dit overzicht zal ik bij de eerstvolgende brief over de Mediabegroting (november
2009) aan de Tweede Kamer overleggen. De leden van de SP-fractie vragen verder of de erkenning
van nieuwe aspirant-omroepen negatieve gevolgen heeft voor het programmabudget
van de omroepen, zeker als na vijf jaar deze organisaties definitief worden
toegelaten.Als er meer omroepen het bestel binnenkomen, zal het totale budget over
meer omroepen verdeeld worden. De koek wordt dan over meer omroepen verdeeld.
Omdat nieuwkomers maar beperkt zendtijd en budget krijgen, zullen de gevolgen
voor het budget van bestaande omroepen in de eerste vijf jaar na toelating
van nieuwkomers beperkt zijn. Als nieuwkomers na vijf jaar in het bestel blijven,
zullen de gevolgen voor bestaande omroepen bij een gelijk blijvend totaalbudget
groter zijn, maar daar staat tegenover dat zij waarschijnlijk ook minder programma’s
zullen maken.De leden van de SP-fractie vragen of de minister de
mening deelt dat een toename van het aantal organisaties per definitie tot
gevolg heeft dat er méér mediabudget moet worden besteed aan
overheadkosten.De overheadkosten zijn over het algemeen gerelateerd aan de grootte van
een organisatie en de hoogte van hun budget. Nieuwe omroepen moeten een organisatie
opzetten, bestaande omroepen zullen bij substantieel minder budget hun organisatie
moeten inkrimpen. Ik kan niet speculeren over de vraag of toetreding van nieuwe
omroepen ook per definitie leidt tot een stijging van de totale overheadkosten.
Zoals toegezegd zal ik de Kamer in het najaar informeren over de overheadkosten.
Uit die informatie komt dan eveneens een beeld over de ontwikkeling van de
overheadkosten na de toetreding van LLiNK en MAX tot het bestel in 2005.De leden van de SP-fractie vragen welke middelen de
minister ter beschikking staan om de programmabudgetten niet te laten lijden
onder de toename van het aantal omroepen.Het budget voor de publieke omroep is niet geoormerkt voor programma’s
of overhead. Uit het toegezegde overzicht van de overheadkosten moet blijken
of de toetreding van nieuwkomers ook daadwerkelijk heeft geleid tot een stijging
van de overheadkosten. Indien dat nodig blijkt te zijn, zal ik daarover in
overleg treden met de publieke omroep.De leden van de SP-fractie vragen of het een optie
is om nieuwkomers eerst onder te brengen bij bestaande organisaties en pas
als ze definitief worden toegelaten een eigen organisatie te gunnen.In feite is er al een soort voorportaal, omdat nieuwkomers een voorlopige
erkenning krijgen die recht geeft op beperkte zendtijd en geld waarmee ze
hun toegevoegde waarde in de praktijk kunnen (en moeten) bewijzen. De suggestie
dit te doen vanuit een bestaande omroeporganisatie is interessant, maar roept
wel vragen op. Welke omroep zou het moeten zijn? Wie is dan bestuurlijk en
bedrijfsmatig verantwoordelijk? Kan de nieuwkomer zo een eigen creatieve en
journalistieke identiteit opbouwen? Zoals aangegeven in antwoord op vragen
van de leden van de D66-fractie ga ik nu niet in op een mogelijke volgende
aanpassing van de spelregels voor 2015–2020. Zoals ik verder al heb
aangegeven, zal ik ter voorbereiding daarop een verkenning uitvoeren.De leden van de SP-fractie vragen naar de negatieve
gevolgen die de mogelijke erkenning van Max en LLiNK én het toetreden
van twee aspirant-omroepen zullen hebben voor de garantiebudgetten van de
bestaande omroepen.De toetreding van nieuwe omroepen leidt ertoe dat bestaande omroepen minder
budget krijgen dan voor de toetreding van deze omroepen. Maar ook de ledentallen
van alle omroepen gaan meespelen in de bepaling van de hoogte van het budget.
Het is dus niet zo dat een bestaande omroep in de komende erkenningperiode
recht heeft op zijn huidige budget. De stand wordt opgemaakt na eventuele
erkenning van de huidige aspirant-omroepen en toetreding van eventuele nieuwkomers én
op basis van het ledental van de omroepen. Pas dan wordt duidelijk wat een
(bestaande) omroep als gegarandeerd budget krijgt. Dit gegarandeerde budget
geldt dan voor de navolgende vijf jaar.De leden van de SP-fractie stellen dat de ledenwerfcampagnes
bij de bestaande omroepen hebben geleid tot afname van de verenigingsreserves
en daardoor tot een smallere financiële basis van deze omroepen. Daarnaast
heeft de komst van nieuwe omroepen gevolgen voor het budget van de bestaande
omroepen, zo stellen deze leden. Zij vragen of de omroepen deze dubbele financiële
aderlating kunnen opvangen en of de kans aanwezig is dat sommige van deze
omroepen in financiële problemen gaan komen bij uitbreiding van het aantal
omroepen.De ledenwerfcampagnes moeten worden betaald met verenigingsmiddelen en
mogen niet worden betaald uit het programmabudget. Omroepen kunnen deze campagnes
dus betalen uit hun inkomsten uit verenigingsactiviteiten of door inzet van
hun verenigingsreserve (dat is niet de programmareserve). Benutting van een
verenigingsreserve kan uiteraard alleen voor zover een omroep ook een dergelijke
verenigingsreserve heeft. Binnen het bestel zijn er ook omroepen zonder verenigingsreserve
of met een zeer geringe verenigingsreserve.Op basis van het aantal omroepen in het bestel en het aantal leden dat
een omroepvereniging heeft, krijgt een omroep programmabudget toegewezen.
Dit budget moet toereikend zijn om de beoogde programma’s van deze omroep
te kunnen maken. Een (bestaande) omroep zal natuurlijk wel kritisch moeten
kijken naar zijn vaste lasten als het budget ten opzichte van het huidige
budget afneemt en de omroep minder programma’s gaat maken.De vraag of een omroepvereniging een verenigingsreserve heeft, is in dit
verband niet van belang. Er zijn immers ook omroepen zonder verenigingsreserve.Positie NOSHoewel de erkenning van de NOS niet kan worden ingetrokken,
wordt wel een aanmerkelijk lichter evaluatieregime voorgesteld volgens de
leden van de VVD-fractie. Deze leden vragen of de regering dat kan toelichten.Voor het antwoord op de vraag van de leden van de VVD-fractie wil ik verwijzen
naar de antwoorden op eerdere vragen van deze leden over de evaluatie van
taakorganisaties in hoofdstuk IV van deze memorie onder Visitatie.College van omroepenDe leden van de VVD-fractie merken op dat het college
van omroepen slechts een adviesorgaan is dat adviseert over het programmabeleid,
maar dat het in feite een machteloos orgaan is. Deze leden vragen waarom de
belangrijke taken van dit college niet formeel worden vastgelegd in formele
bevoegdheden.Ik kijk in zijn algemeenheid toch anders tegen het college van omroepen
aan dan de leden van de VVD-fractie. Het college heeft namelijk belangrijke
en formele taken in het besluitvormingsproces. Het college heeft wettelijk
adviesrecht. Dat betreft de vaststelling van de netprofielen, het concessiebeleidsplan
en tussentijdse wijzigingen daarvan, de prestatieovereenkomst en overeenkomsten
die de raad van bestuur in het belang van de gezamenlijke omroepen aangaat.
Die adviestaak wordt in het wetsvoorstel uitgebreid met de wijze waarop het
programmaversterkingsbudget wordt aangewend. De adviezen van het college kunnen
niet zomaar terzijde worden gelegd. De wet bepaalt (artikel 2.14) dat als
het college van omroepen er anders over denkt dan de raad van bestuur, de
raad van toezicht zich er over moet buigen. De raad van bestuur zal zijn besluiten
daarna moeten afstemmen op de besluiten van de raad van toezicht. Verder kan
het college natuurlijk altijd uit eigen beweging de raad van toezicht en de
raad van bestuur van advies dienen. Voor zover de leden van de VVD-fractie
beogen meer besluitvormende bevoegdheden aan het college te geven, merk ik
op dat ik daar geen voorstander van ben en dat daar ook geen noodzaak toe
is. Dat zou namelijk een sprong terug in de tijd zijn, naar een periode waarin
geïnstitutionaliseerde medebeslissingsrechten van de omroepen het coördinatie-
en programmeerproces ernstig belemmerden en de prestaties van de publieke
omroep over het geheel genomen zorgwekkend waren.De leden van de fracties van ChristenUnie en SGP vragen
een nadere toelichting op de rol van het college van omroepen bij de verdeling
van het programmaversterkingsbudget.Het wetsvoorstel regelt inderdaad dat het college van omroepen adviseert
over de wijze waarop het programmaversterkingsbudget wordt aangewend. In de
toelichting daarbij is duidelijk gesteld dat het niet de bedoeling is het
college te betrekken bij de concrete verdeling van geld over de omroepen;
dat is een operationele kwestie. Daarom is er ook geen behoefte aan criteria
die het college bij verdeling van middelen zelf zou moeten hanteren. De bedoeling
van de wetswijziging is dat het college meedenkt over de methodiek. Nu is
bijvoorbeeld de aanwending van het programmaversterkingsbudget nauw verweven
met de methode van geld-op-schema. Het valt niet uit te sluiten dat de raad
van bestuur – mogelijk vanwege de verandering in de budgetten als gevolg
van dit wetsvoorstel, de opgedane ervaring en de toelating van nieuwe omroepen
en statuswijzigingen – zelf andere criteria nodig acht voor de verdeling
van het budget voor programmaversterking. Een voorstel daartoe zal in die
situatie aan het college van omroepen worden voorgelegd zodat het college
daarover zijn mening kan geven. In dat geval geldt ook de procedure om een
eventueel ingrijpend verschil van inzicht op te lossen door een uitspraak
van de raad van toezicht.Minimum onafhankelijke productiesDe leden van de VVD-fractie vragen waarom de regering
een zwaardere verplichting voor het percentage onafhankelijk producties handhaaft
dan waartoe de Europese richtlijn verplicht.De regering heeft bij het opstellen van dit wetsvoorstel de verplichting
om meer onafhankelijke producties te laten maken dan de Europese richtlijn
voorschrijft, tegen het licht gehouden. Dit heeft geleid tot het voorstel
deze extra verplichting te handhaven maar wel in een gemoderniseerde vorm.
In de memorie van toelichting bij het onderhavige wetsvoorstel heeft de regering
reeds opgemerkt dat het aantal programmakanalen toeneemt en daarnaast andere
distributiewijzen volwaardige middelen zijn om het publiek te bereiken. De
bestaande regeling houdt daar geen rekening mee en voldoet in
die zin niet meer. Ook is er door de producenten op gewezen dat een specifieke
beperking tot uren televisie een rem betekent op het verlenen van opdrachten
voor crossmediale producties. Juist deze producties zijn belangrijk voor de
innovatiekracht van de productiesector. De nieuwe regels leggen een stabiele
bodem in het productievolume van de Nederlandse onafhankelijke productiesector.
De voorgestelde wijziging bevordert de balans bij het verwerven van rechten
tussen producenten en omroepen. Zo wordt een tegenwicht geboden tegen de ontwikkeling
bij de commerciële omroep om steeds meer in eigen huis te gaan produceren.
Aan de kant van de omroepen is de uitbestedingsverplichting ook een prikkel
tot efficiëntie en het benutten van creativiteit van buiten de eigen
organisatie.Lokale omroepDe leden van de CDA-fractie hebben kennis genomen van
de door de Tweede Kamer en de regering voorgestane oplossing ten aanzien van
de financiering van de lokale publieke omroep. Deze leden vragen of het niet
beter was geweest de verplichting in de wet op te nemen c.q. in een doeluitkering
de middelen te fourneren. Ook vragen zij of een dergelijke onverbloemde aanwijzing
niet zuiverder was geweest dan het dwingend willen opleggen van wat een afweging
in autonomie heet te zijn.Het gaat bij de financiering van de lokale publieke omroep om een lastig
probleem dat zich al vele jaren voortsleept. Het door de Tweede Kamerleden
Van der Ham (D66), Van Dam (PvdA) en Atsma (CDA) ingediende amendement met
de oplossing van dit probleem is door de Tweede Kamer vrijwel kamerbreed aangenomen.1 De gekozen oplossing heeft een duidelijk compromiskarakter.
Enerzijds wordt recht gedaan aan de wens om het bedrag dat destijds met het
oog op de financiering van de lokale publieke omroep in het Gemeentefonds
is gestort, ook daadwerkelijk aan de lokale publieke omroep ten goede te laten
komen. Anderzijds wordt zoveel mogelijk rekening gehouden met de autonomie
van gemeenten doordat een gemeente alleen gehouden is een lokale publieke
omroep te bekostigen, indien de desbetreffende gemeenteraad positief adviseert
over de representativiteit van het programmabeleidsbepalende orgaan van de
desbetreffende lokale publieke omroep. Ook wordt met de autonomie van gemeenten
rekening gehouden doordat de gelden in het Gemeentefonds niet zijn geoormerkt.
Een gemeente is dus in beginsel vrij om de hoogte van de gemeentelijke bijdrage
aan de lokale publieke omroep zelf vast te stellen. Wel wordt in de toelichting
bij het amendement een richtbedrag per woonruimte genoemd. Daardoor wordt
de systematiek van het Gemeentefonds niet aangetast. Alles afwegende vindt
de regering dit een aanvaardbare oplossing. Daarbij neemt de regering tevens
in aanmerking dat het rijksbeleid is om het aantal specifieke uitkeringen
te verminderen.Positie kerkelijke omroepenDe leden van de VVD-fractie vragen of de minister met
hen het grote belang van de scheiding tussen kerk en staat onderschrijft en
dat die scheiding ook in het mediabestel moet worden doorgezet.De leden van de fracties van de ChristenUnie en de
SGP steunen toewijzing van zendtijd aan kerkgenootschappen en genootschappen
op geestelijke grondslag. Deze leden vragen of de regering het met hen eens
is dat spreken over scheiding van kerk en staat hier niet aan de orde is omdat
deze, ook historisch, te definiëren is als: de kerk oefent geen formele
zeggenschap uit in publieke besluitvorming.De regering hecht met de leden van de VVD-fractie zeer aan de scheiding
tussen kerk en staat. De kern van dit beginsel is dat er in de verhouding
tussen kerk en staat geen institutionele en inhoudelijke zeggenschap over
en weer mag zijn. De overheid mag de staat volgens eigen inzichten en zonder
zeggenschap van de kerken inrichten. De kerken zijn vrij van overheidsinmenging
bij de vormgeving van hun kerkelijke organisatie en in hun geloofsleer. Het
betekent echter niet dat deze scheiding een argument is om religie en levensbeschouwing
weg te houden uit het publieke domein. Religie en levensbeschouwing hebben
naast persoonlijke immers ook maatschappelijke en publieke kanten. Dit geldt
ook op het terrein van de publieke omroep. Het bestaansrecht van omroepen
op levensbeschouwelijke grondslag staat daarmee niet ter discussie. Wel is
van belang dat met name bij de toewijzing van zendtijd aan kerkgenootschappen
en genootschappen op geestelijke grondslag en het toezicht door het Commissariaat
het beginsel van de scheiding tussen kerk en staat zorgvuldig naar de praktijk
wordt vertaald. In de beleidsregel van het Commissariaat voor de toewijzing
van uitzenduren aan kerkgenootschappen en genootschappen op geestelijke grondslag
in de periode 2010–2015 is dat het geval.1
In de vrijwel kamerbreed gesteunde motie-Van der Ham c.s. heeft de Tweede
Kamer uitgesproken dat het tot de taken van de publieke omroep behoort om
aanbod te verzorgen van levensbeschouwelijke aard, zoals de uitzending van
kerkdiensten of programma’s die kijkers en luisteraars informeren over
de verschillende religies en levensbeschouwingen in de Nederlandse samenleving.2 Ter uitvoering van deze motie zal ik de haalbaarheid
van integratie van de taken van deze omroepen met de taken van omroepverenigingen
en taakorganisaties onderzoeken. Daarbij betrek ik ook het advies van de visitatiecommissie
(april 2009) op dit punt. Het spreekt vanzelf dat ik bij dit onderzoek steeds
zal nagaan of mogelijke varianten adequaat voldoen aan het beginsel van de
scheiding tussen kerk en staat.De leden van de fractie van D66 vragen of de regering
al iets kan melden over het onderzoek naar een andere organisatie voor religieuze
publieke omroepen.Tijdens het debat in de Tweede Kamer over het wetsvoorstel heb ik toegezegd
onderzoek te verrichten naar alternatieven voor de organisatie van de levensbeschouwelijke
omroepen die op grond van artikel 2.42 van de Mediawet aangewezen worden om
media-aanbod te verzorgen. Inmiddels heeft ook de visitatiecommissie, die
eind april 2009 haar rapport uitbracht, enkele voorstellen gedaan om tot een
andere organisatie te komen. Thans tref ik de voorbereidingen voor dit onderzoek.
Ik acht een zorgvuldig onderzoek en goed overleg met betrokkenen daarbij van
groot belang. Overeenkomstig de wens van de Tweede Kamer verwacht ik in maart
2010 met de resultaten te kunnen komen. Over de voortgang is daarom op dit
moment nog niet meer te melden.BeloningskaderDe leden van de VVD-fractie vragen waarom het voorgenomen
beloningskader voor bestuurders wordt uitgebreid tot artiesten in de vrije
sector (presentatoren, deejays etc.).Het is de bedoeling dat bestuurders in de verschillende semipublieke OCW-sectoren,
waaronder de publieke omroep, onder een maximumsalaris worden gebracht. Dit
maximumsalaris zal door de minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties
worden vastgesteld in het wetsvoorstel «Normering en openbaarmaking
van uit publieke middelen gefinancierde beloningen van topfunctionarissen»,
dat momenteel in voorbereiding is. Daarnaast heb ik in 2008 overleg met de Tweede Kamer gehad over de uitvoering
van de door die Kamer aangenomen motie-Van Dijk.1
Daarin wordt de regering verzocht de invoering van de Balkenende-norm toe
te passen op iedereen die werkzaam is bij de publieke omroep. Op 30 juni
2008 heb ik de Tweede Kamer geïnformeerd over het specifieke kabinetsstandpunt
inzake de beloning van bestuurders en andere functionarissen werkzaam bij
de publieke omroep.2 De Eerste Kamer heb ik daarover
geïnformeerd bij de behandeling van het voorstel voor de nieuwe Mediawet
2008 (memorie van antwoord).3 Voor wat betreft
andere functionarissen werkzaam bij de publieke omroep (waaronder presentatoren
en deejays) is besloten het regime van het zogenoemde beloningskader van toepassing
te verklaren. Dat brengt mee dat een door de sector op te stellen beloningskader,
waarin ook een maximumsalaris moet worden opgenomen, door mij goedgekeurd
moet worden. Het nieuwe artikel 2.3, vierde lid, van de Mediawet 2008 dat
in het voorliggende wetsvoorstel is opgenomen, biedt daarvoor de grondslag.De overweging om ook voor andere functionarissen bij de publieke omroep
een regeling te treffen is de volgende. Door het aannemen van de hierboven
genoemde motie lag er het politieke feit dat een meerderheid van de Tweede
Kamer een regeling wenste voor iedereen werkzaam bij de publieke omroep. Ik
beschouw de arbeidsmarkt voor bestuurders in de semipublieke OCW-sectoren
echter als een andere dan de arbeidsmarkt voor presentatoren, deejays etc.
Daarom is er niet voor gekozen om het ministersalaris als absoluut maximum
te nemen. Het beloningskader dient door mij te worden goedgekeurd.De leden van de SP-fractie vragen of de «beloningscode»
voor presentatoren en andere programmamakers bij de publieke omroep al is
verschenen en of zij daarover geïnformeerd kunnen worden. Tevens vragen
deze leden of zij een overzicht over 2008 kunnen krijgen van de veelverdieners
die boven de Balkenende-norm uitkomen.De «beloningscode» is nog niet vastgesteld, maar ik verwacht
het beloningskader op korte termijn ter goedkeuring voorgelegd te krijgen.
Ik zal de Eerste Kamer daarover dan nader informeren.Het Commissariaat heb ik inmiddels gevraagd, mede naar aanleiding van
schriftelijke vragen van de leden Jasper van Dijk4  
en Bosma5 van de Tweede Kamer, net als in 2007
een overzicht op te stellen van alle functionarissen die op grond van de Wet
openbaarmaking uit publieke middelen gefinancierde topinkomens in de jaarstukken
van de omroepen over 2008 zijn opgenomen en een vergelijking te maken met
de voorafgaande jaren. Omdat nog niet alle jaarstukken zijn gepubliceerd,
heeft het Commissariaat mij laten weten in de loop van juni 2009 de gevraagde
rapportage toe te kunnen sturen. Alsdan zal ik de Eerste Kamer nader informeren.De leden van de fracties van de ChristenUnie en de
SGP vragen of zij kunnen aannemen dat de maximum beloning van omroepbestuurders
wordt vastgesteld op het huidige ministersalaris, omdat de voorgenomen verhoging
voor ministers op dit moment niet doorgaat.Het maximumsalaris voor bestuurders in de semipublieke sector zal door
de minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties worden vastgesteld
in het wetsvoorstel «Normering en openbaarmaking van uit publieke middelen
gefinancierde beloningen van topfunctionarissen». Vanwege de economische
situatie heeft het kabinet besloten dat in deze kabinetsperiode niet tot verhoging
van het salaris van ministers wordt overgegaan. Deze maatregel heeft geen
beleidsinhoudelijke gevolgen voor het beleid om de topinkomens in de semipublieke
sector te normeren, zoals weergegeven in het kabinetsstandpunt op het advies
van de commissie-Dijkstal (brieven van 27 juni en 9 oktober
2008)1 en zoals met de Tweede Kamer besproken
tijdens het algemeen overleg op 26 november 2008.De leden van de fracties van ChristenUnie en SGP vragen
of bij de bepaling van bezuinigingen de komende jaren ook het mediabudget
onderdeel van de besluitvorming is en of daarover al iets naders kan worden
meegedeeld. De leden vragen ook de laatste alinea in de brief over Media en
diversiteit in het antwoord te betrekken (Kamerstukken II 2008–2009,
31 700 VIII, nr. 44, blz. 8).Ik kan daarover nog geen mededelingen doen. Het mediabudget voor de komende
jaren wordt uitgewerkt in de brief over de Mediabegroting 2010.In de laatste alinea van de brief over Media en diversiteit wordt gerefereerd
aan de steun die ik heb toegezegd voor de voorzetting van de zenders FunX
en MTNL. Over het voortzetten daarvan zijn afspraken gemaakt met de vier grote
steden die zijn vastgelegd in een convenant; ik zie geen redenen om daarop
terug te komen.Advisering Raad voor cultuurDe leden van de CDA-fractie vragen of de advisering
van de Raad voor cultuur over de erkenning van omroepen niet heroverwogen
moet worden, omdat zijn opvattingen over de publieke omroep verschillen met
die van de regering en de wetgever.De Raad voor cultuur is een onafhankelijk adviesorgaan van de regering.
De leden van de Raad en de mediacommissie van de Raad worden op persoonlijke
titel en deskundigheid benoemd. De Raad is vrij kritiek te hebben op de Mediawet,
het regeringsbeleid en het beleid van de publieke omroep; sterker nog, een
dergelijke onafhankelijke opstelling draagt bij aan goed onderbouwde politieke
besluitvorming. De Raad voor cultuur adviseert niet alleen over de toekomst
van het mediabeleid van de overheid, maar heeft ook op onderdelen een rol
binnen het gegeven systeem. Dit geldt in het bijzonder voor de erkenning van
omroepverenigingen. De Raad zal zich dan concentreren op het functioneren
van omroepverenigingen, gegeven de principes en spelregels in de Mediawet.
Er is geen enkele aanleiding om te veronderstellen dat de Raad die verschillende
adviesrollen en verantwoordelijkheden niet van elkaar weet te onderscheiden.De leden van de CDA-fractie vragen het oordeel van
de regering over de waarneming van de Raad voor cultuur dat de mogelijke verwatering
en vervlakking van de programmering als gevolg van de huidige genremix (met
name het element human interest daarbinnen) zorgelijk is.De opdracht van de publieke omroep is om goede en gevarieerde programmering
te verzorgen voor iedereen. In de oude Mediawet was de norm dat tenminste
35% van de zendtijd besteed werd aan informatie en educatie waaronder
ook human interest. Aan dit programmavoorschrift is altijd ruim voldaan. Ook
gegevens van de Stichting Kijk Onderzoek laten zien dat de publieke omroep
aan zijn taak voldoet: het aandeel informatie bij de publieke omroep schommelde
in de periode 2004 en 2008 tussen 52% en 60% van de zendtijd
(Jaarrapporten 2004–2008 Stichting Kijk Onderzoek, www.kijkonderzoek.nl).
In Europees perspectief is dat goed te noemen. Ter vergelijking: volgens het
Europees Audiovisueel Observatorium was in 2005 het aandeel informatie bij
de BBC 56%, bij de ARD 43%, bij de RAI 41% en bij de
VRT 35%2. Ook de bevindingen van de laatste
visitatiecommissie van de publieke omroep geven geen aanleiding voor zorg.
Volgens cijfers in het visitatierapport onderscheidt de publieke programmering
zich sterk van de programmering van de commerciële televisiekanalen.
De zendtijd is evenwichtiger gespreid over verschillende genres. Verder krijgen
nieuws, actualiteiten en andere serieuze informatie bij de publieke omroep
(20,9%) veel meer zendtijd dan op commerciële televisiezenders
(9,2%). Het aandeel buitenlandse fictie is bij de publieke omroep (10,2%)
juist veel lager dan bij commerciële omroepen (45,0%). Kwetsbare
genres als culturele en kinderprogrammering zijn in verhouding tot hun geringe
populariteit ruim bedeeld bij de publieke omroep (respectievelijk 7,4%
en 6,5%) ten opzichte van de commerciële omroep (respectievelijk
1,5% en 1,0%).De leden van de PvdA-fractie vragen of de minister
de zorg van de Raad voor cultuur deelt dat omroepverenigingen hun nieuwe diensten
los van het grote geheel gaan verzorgen en dat de NPO er niet in slaagt over
te brengen wat hij met de nieuwe mediadiensten wil bereiken. Deze leden vragen
vervolgens wat de inzet van de minister is geweest bij het overleg met de
NPO over deze materie.In de afgelopen jaren is een aantal malen het geluid gehoord dat elke
omroep graag zijn eigen themakanaal zou willen hebben. Op dit punt heeft de
wetgever duidelijkheid geschapen: de aanbodkanalen vallen onder de verantwoordelijkheid
van de raad van bestuur, het aanbod op die kanalen is het terrein van de media-instellingen.
Daarmee is de centrale regie een gegeven evenals de decentrale productie van
media-aanbod. Het beleid van de publieke omroep voor themakanalen krijgt steeds
duidelijker vorm. Bij televisie is het oorspronkelijke aantal van 17 teruggebracht
naar 12. Samenwerking op één kanaal van meerdere omroepen is
een vanzelfsprekendheid. Het helder formuleren van de strategie bij nieuwe
diensten blijkt steeds weer een groeiproces te zijn. Ik heb in de procedure
van goedkeuring van nieuwe aanbodkanalen – mede naar aanleiding van
kritische adviezen van de Raad voor cultuur en het Commissariaat – de
raad van bestuur gevraagd die strategie te verhelderen. Dat is stap voor stap
gebeurd. Ik heb er wel begrip voor dat het opdoen van praktijkervaring nodig
is om die strategie sterker te maken. Dit wetsvoorstel geeft daar meer ruimte
voor door het introduceren van een experimenteerregeling. Ik verwacht van
de publieke omroep dat hij in het concessie beleidsplan 2010–2015 een
forse stap vooruit zal maken.Bij het overleg over nieuwe mediadiensten richt ik mij steeds op het realiseren
van de brede mediaopdracht van de publieke omroep en op transparantie bij
alles wat de publieke omroep op dit gebied doet. De inhoudelijke keuzes zijn
nadrukkelijk een zaak van de publieke omroep zelf. Wel dring ik steeds aan
op een goede evaluatie van experimenten zodat toekomstige keuzes steeds meer
op ervaring gebaseerd zullen zijn.De leden van de PvdA-fractie vragen wat de mening van
de regering is over het artikel «Google moet in de Mediawet» van
Henk Blanken in de Volkskrant van 2 mei 2009.In zijn artikel wijst Henk Blanken erop dat Google steeds duidelijker
een mediabedrijf is. Hij sluit daarbij aan op een bredere discussie over de
rol van dit bedrijf op het gebied van de omgang met auteursrecht en de persoonlijke
levenssfeer. Dit zijn onderwerpen die alle mediabedrijven raken maar die niet
in de Mediawet 2008 geregeld zijn. De Mediawet 2008 kent verschillende regimes:
veel regels voor de publieke omroep, een minimumregeling ter invullen van
de verplichtingen uit de Europese mediarichtlijn voor commerciële omroepen
en beperkte steun voor de stimulering van de gedrukte media. In het wetsvoorstel
ter implementatie van de richtlijn Audiovisuele mediadiensten dat thans in
de Tweede Kamer in behandeling is, wordt hieraan een regime voor omroepachtige
(niet-lineaire) mediadiensten toegevoegd.1 Of
Google onder het bereik van de voorgestelde wettelijke bepalingen komt te
vallen, zal te zijner tijd duidelijk worden, mede aan de hand
van de rol die Google zelf in redactioneel opzicht bij zijn diensten vervult.
Ik stel dus vast dat het artikel belangrijke vragen aansnijdt, maar geen vraagstukken
of problemen behandelt die een onmiddellijke vertaling op het terrein van
de Mediawet 2008 vergen.Dossier staatssteun publieke omroepDe leden van de PvdA-fractie vragen welke ruimte de
minister aan de NPO geeft op het gebied van nieuwe media activiteiten, in
het licht van de nog heersende onduidelijkheid op EU-niveau met betrekking
tot de publieke mediaopdracht. Ze vragen zich af of er geen risico’s
zijn voor de publieke omroep en op welke termijn voortgang is te verwachten.
Ook vragen de leden of de regering dan in dit verband ook in zal gaan op nieuwe
media-activiteiten van individuele burgers en organisaties op bijvoorbeeld
YouTube en Google.Het is inderdaad zo dat de ontwikkelingen op EU-niveau nog niet zijn afgerond.
Het gaat hier om de herziening van de Omroepmededeling van de Europese Commissie
(staatssteun aan publieke omroepen) en de lopende bestaande staatssteunzaak
inzake de Nederlandse publieke omroep.De Europese Commissie streeft er naar de Omroepmededeling eind juli 2009
in definitieve vorm beschikbaar te hebben. Belanghebbenden en de lidstaten
hebben de mogelijkheid gehad om in een nieuwe consultatieronde een reactie
te geven op de tweede concept-mededeling van de Commissie. Ook Nederland heeft
van deze mogelijkheid gebruikgemaakt en nog verschillende tekstvoorstellen
voor verbetering gedaan. Alle reacties op de tweede concept-mededeling worden
gepubliceerd op de site van de Commissie.1 Het
algemene gevoelen onder de lidstaten is dat er veel bereikt is en dat de tweede
concept-mededeling, mede door de inspanningen van Nederland, aanmerkelijk
verbeterd is ten opzichte van het eerste concept. Het merendeel van de lidstaten
is van mening dat het goed is dat de mededeling nog door de huidige Europese
Commissie wordt afgerond.De herziene mededeling zal ook invloed hebben op het oordeel van de Commissie
over de Nederlandse systematiek met betrekking tot de toetsing door de minister
van nieuwe mediadiensten van de publieke omroep, zoals opgenomen in de Mediawet
2008. Hierover zijn nog besprekingen gaande tussen het Ministerie van OCW
en het Directoraat-Generaal Competitie van de Europese Commissie. De markteffectentoets
maakt onderdeel uit van de besprekingen. Ik ben van mening dat de huidige
systematiek in de Mediawet 2008 een voldoende invulling vormt. Belangrijk
daarbij is dat ook op het terrein van nieuwe media-activiteiten de publieke
omroep een volwaardige rol moet kunnen spelen, naast het bestaande en nieuwe
individuele en commerciële aanbod.Rechtsbescherming en inspraak burgers c.q ledenDe leden van de CDA-fractie vragen of het een bewuste
keus is dat regering in de erkenningvoorwaarden bijvoorbeeld ten aanzien van
ledenomroepen geen eisen stelt die samenhangen met verenigingsdemocratie en
klachtenverwerking. Deze leden vragen verder of de regering meent dat zulks
in strijd zou komen met de vrijheid van meningsuiting en buiten het bereik
van beginselen van goed bestuur valt of dat er andere redenen zijn om hier
na te laten dergelijke minimale voorwaarden te stellen.De Mediawet 2008 stelt de eis dat omroepverenigingen hun leden op democratisch
aanvaardbare wijze invloed geven op het beleid (artikel 2.24, tweede lid,
onderdeel d). Het Commissariaat zal in de voorbereiding van zijn
advies over de aanvragen voor erkenning aandacht geven aan dit aspect. Daarbij
wordt gelet op de statutaire organisatie en de bevoegdheden van de ledenraad,
de besluitvormings- en benoemingsstructuur, de jaarverslagen en de verenigingsactiviteiten.
Ik acht het niet wenselijk om op dit punt in regelgeving nadere criteria vast
te leggen, met name ook omdat elke omroepvereniging voldoende ruimte moet
hebben om op eigen wijze zijn interne democratie gestalte te geven. Behandeling
van klachten en de aansluiting bij de Raad voor de Journalistiek zijn onderwerpen
die zich bij uitstek lenen voor zelfregulering. Daarbij heeft zo nodig de
raad van bestuur de taak deze onderwerpen op te nemen in de gedragscode ter
bevordering van goed bestuur en integriteit. Ik acht het daarom minder passend,
ook vanuit de optiek van de uitingsvrijheid, om vanuit de overheid gedetailleerde
eisen te stellen. Dat neemt niet weg dat ik los van de erkenningprocedure
hecht aan transparantie van omroepinstellingen en goede procedures voor de
behandeling van klachten.De leden van de SP-fractie vragen met betrekking tot
de legitimatie van de omroepverenigingen of de regering inzicht kan geven
in de mate en de vorm waarin de leden van elk van de erkende omroepen anno
2009 in de gelegenheid worden gesteld om periodiek het programmabeleid van
hun omroepvereniging te beïnvloeden.De visitatiecommissie geeft in zijn rapport (april 2009) bij elke omroepvereniging
aandacht aan de verankering in de samenleving en aan de interactie met de
leden. Naast ledenbijeenkomsten gebruiken omroepverenigingen steeds vaker
het internet om met de leden te communiceren, bijvoorbeeld rond bepaalde programma’s.
De formele invloed van de leden verloopt als regel via de ledenraad. Daarin
is het programmabeleid een belangrijk punt van bespreking.ToezeggingDe leden van de CDA-fractie vragen hoe het staat met
de nakoming van de toezegging door mij gedaan tijdens de behandeling van het
voorstel voor de nieuwe Mediawet in de Eerste Kamer op 16 december 2008,
in verband met de proportionaliteit van het uitzendverbod bij onherroepelijke
veroordeling wegens haatzaaien.Tijdens de behandeling van het voorstel voor de Mediawet 2008 in de Eerste
Kamer heb ik aangegeven er de voorkeur aan te geven de bepalingen inzake de
oplegging van een uitzendverbod op grond van een strafrechtelijke veroordeling
wegens haatzaaien op te schorten, teneinde de werking ervan nogmaals te beoordelen.
Hiertoe ben ik in overleg getreden met mijn ambtgenoot van Justitie. Met inachtneming
van de tijdens de behandeling van het wetsvoorstel van de kant van de Kamer
geuite bezwaren worden de desbetreffende bepalingen op het moment heroverwogen.
Daarbij staat de vraag centraal of wellicht een alternatief gevonden kan worden,
dat effectief is en voldoet aan het beginsel van proportionaliteit. Ik zal
de Kamer zo spoedig mogelijk over de uitkomsten van deze heroverweging berichten.VerstrooiingDe leden van de VVD-fractie vragen waarom verstrooiing
een taak van de publieke omroep is.De regering kiest voor een sterke en pluriforme publieke omroep, met een
brede volwaardige taakopdracht. Media hebben grote impact in de samenleving
en cruciale functies in onze democratie en cultuur. Het is daarom een overheidstaak
om bepaalde waarden in de media zeker te stellen, zoals onafhankelijkheid,
verscheidenheid, kwaliteit en toegankelijkheid van informatie. De publieke
omroep kan deze taak alleen waarmaken wanneer hij de diverse geledingen binnen
het Nederlands publiek aanspreekt en bereikt. Hij dient dus een waaier aan
programma’s te verzorgen: met uiteenlopende onderwerpen, in diverse
genres, en voor grote en kleine doelgroepen. Het accent ligt daarbij op informatie,
educatie en cultuur, maar ook verstrooiing hoort thuis op publieke zenders.
Daarbij is amusement geen doel op zichzelf maar wel een onmisbaar ingrediënt
bij de uitvoering van de mediaopdracht om de beoogde breedte van de programmering
te bereiken.De minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap,R. H. A. Plasterk XNoot1In het vervolg van deze memorie worden de omroepen als volgt onderscheiden.
Nieuwkomers of nieuwe omroepen zijn de omroepen die nieuw zijn opgericht en
nu voor de deur van het bestel staan, zoals Wakker Nederland en PowNed. Aspirant-omroepen
zijn de omroepen die een voorlopige erkenning hebben, zoals op dit moment
MAX en LLiNK. Zij hebben de status van aspirant-omroep, omdat zij de ambitie
hebben om volwaardige omroep te worden. Tot slot zijn er de bestaande omroepen
met een gewone erkenning die voor de volgende periode opnieuw een erkenning
moeten aanvragen.XNoot1Kamerstukken II 2008–2009, 31 804, nr. 7.XNoot1Kamerstukken II 2008–2009, 31 804, nr. 3.XNoot2Kamerstukken II 2008–2009, 31 804, nr. 4.XNoot1Kamerstukken II 2008–2009, 31 804, nr. 7, paragraaf 4.5.XNoot1«Landelijk verenigd. Grote ledenorganisaties over ontwikkelingen
op het maatschappelijk middenveld», Sociaal Cultureel Planbureau 2005.XNoot1Zo mogen omroepen niet zonder toestemming van het Commissariaat in hun
zendtijd leden werven (artikel 2.90), mogen zij geen publieke middelen inzetten
(artikelen 2.135 en 2.136) en is het verstrekken van voordelen aan leden aan
strikte regels van het Commissariaat gebonden (artikel 2.137). Cadeaus moeten
bijvoorbeeld een relatie hebben met de omroep en mogen niet meer kosten dan
de minimumcontributie van € 5,72. Voor een overzicht van alle regels
die gelden bij ledenwerving, verwijs ik naar de website van het Commissariaat
(www.cvdm.nl).XNoot2Motie van het Tweede Kamerlid Vendrik, Kamerstukken II 2008–2009,
31 700 VIII, nr. 55.XNoot1Zie antwoorden op de kamervragen van de Tweede Kamerleden Peters, Vendrik
en Van der Ham over het ontbreken van een gelijk speelveld voor publieke omroepen,
Kamerstukken II 2008–2009, Aanhangsel, nr. 1340.XNoot1Kamerstukken II 2008–2009, 31 804, nr. 23.XNoot2Kamerstukken II 2008–2009, 31 804, nr. 23.XNoot1«De publieke omroep: het spel, de spelers, het doel», rapport
van de Visitatiecommissie landelijke publieke omroep 2004–2008.XNoot1Zie ook het antwoord op vragen van de leden van de D66-fractie in hoofdstuk
V onder Visitatiecommissie publieke omroep inzake de systematiek van geld-op-schema.XNoot1Amendement-Remkes, Kamerstukken II 2008–2009, 31 804, nr. 65.XNoot1Kamerstukken II 2007–2008, 31 200 VIII, nr. 174.XNoot2Kamerstukken II 2008–2009, 31 804, nr. 60.XNoot1Kamerstukken II 2007–2008, 31 200 VIII, nr. 14.XNoot1Brieven van de Minister van OCW van 14 november 2008 en 12 december
2008, Kamerstukken II 2008–2009, 31 777, nrs. 1 en 2.XNoot1Kamerstukken II 2008–2009, 31 804, nr. 58.XNoot1Beleidsregels aanwijzing kerkgenootschappen en genootschappen op geestelijke
grondslag 2010–2015 (artikel 2.42 van de Mediawet 2008), te vinden op
www.cvdm.nl.XNoot2Kamerstukken II 2008–2009, 31 804, nr. 60.XNoot1Kamerstukken II 2007–2008, 31 200 VIII, nr. 41.XNoot2Kamerstukken II 2007–2008, 31 200 VIII, nr. 197.XNoot3Kamerstukken I 2008–2009, 31 356, D.XNoot4Ingediend op 14 mei 2009, nr. 2009Z08993.XNoot5Ingediend op 14 mei 2009, nr. 2009Z08920.XNoot1Kamerstukken II 2007–2008, 28 479, nr. 36 en Kamerstukken II
2008–2009, 28 479, nr. 38.XNoot2Bron: European Audiovisual Observatorium, Yearbook 2007, Vol. 1: Television
in 36 European States, 2007.XNoot1Kamerstukken II 2008–2009, 31 876, nr. 2.XNoot1Zie: http://ec.europa.eu/competition/state_aid/reform/reform.html. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20082009-31804-C.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl