Vaststelling begroting van het Ministerie van Defensie (X) voor 1998; Brief staatssecretaris over ongevallen met landmijnen in 1983 en 1984 en de gang van zaken rond de anti-personeelmijn AP23
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25600-X, nr. 39

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

19-02-1998

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

25600-X nr. 39

19-12-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningBIJLAGE 1 Chronologisch Overzicht Hoofdpunten AP23Ontwerp/ontwikkelingsfase en Verwervingsfase:Ongeval Leslokaal 't Harde:Ongeval Artillerie Schietkamp hr Ovaa:Maatregelen ter Verbetering:BIJLAGE 2
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25600-XToon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 30 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 600 XVaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van
het Ministerie van Defensie (X) voor het jaar 1998nr. 39BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN DEFENSIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 19 december 1997Naar aanleiding van het verzoek van 27 oktober jongstleden van de vaste
commissie voor Defensie (zie bijlage 2) bericht ik u als volgt.De advocaat van de heer en mevrouw Adolfse heeft op 14 oktober jongstleden
een brief gestuurd die op 20 november is beantwoord. Uiteraard is in dat antwoord
tot uitdrukking gebracht dat het betreurenswaardig is dat de recente publiciteit
over de mijnongevallen in 1983 en 1984 de heer en mevrouw Adolfse
meer dan veertien jaar na het overlijden van hun zoon opnieuw veel leed berokkent.Verder is er in het antwoord op gewezen dat vast staat dat het ministerie
van Defensie aansprakelijk is voor het mijnongeval in 1983.Anders dan de advocaat stelt, is de verwisseling van een oefenmijn voor
een scherpe mijn de enige oorzaak van het ongeval in 1983. Om dit duidelijk
te maken is in de brief aan de advocaat kort ingegaan op de toedracht van
de ongevallen in 1983 en 1984. Voor uw informatie dient wat dat betreft het
volgende.Bij beide ongevallen, in 1983 en 1984, ging het om een mijn van het type
AP-23, lot 68–2. Het ongeval op 18 juli 1983 waarbij de zoon van de
heer en mevrouw Adolfse om het leven is gekomen, werd veroorzaakt door het
gebruik van scherpe mijnen in een instructieles, terwijl dit met instructiemodellen
had moeten gebeuren. De instructeur verkeerde in de veronderstelling dat hij
de beschikking had over instructiemodellen. Hij heeft gedemonstreerd hoe de
veiligheidshendel op een van de mijnen van «safe» («S»)
op «armed» («A») moest worden gezet en vervolgens
de hefboom bovenop de mijn, die dient om het explosief tot ontploffing te
brengen, enige malen bewogen. De scherpe mijn, want het was geen instructiemodel,
explodeerde hierdoor.Het ongeval in 1984 deed zich voor tijdens periodiek onderzoek waarbij
een scherpe mijn op afstand tot ontploffing moest worden gebracht. Op de mijn
was de veiligheidshendel van «safe» op «armed» gezet
en aan de hefboom bovenop de mijn was een touw geknoopt. Door
een ruk aan het touw moest de mijn exploderen. Dat gebeurde echter niet. De
mijn ontplofte alsnog nadat de onderzoeksleider naar de mijn was toegelopen.De technische oorzaak van het ongeval in 1984 is een constructiefout in
de mijn. De slagpinveer in de mijn kan bij een poging de mijn tot ontploffing
te brengen in een labiel evenwicht blijven staan en heeft dan de vorm van
de letter «s». Er wordt wel gesproken van de «s»-stand
of «dode» stand van de slagpinveer. Als het labiele evenwicht
wordt verstoord, bijvoorbeeld door aanraking, kan de mijn alsnog exploderen.
Deze afwijking aan de slagpinveer is iets heel anders dan de «safe»
stand van de veiligheidshendel op de mijn. Als de veiligheidshendel op «safe»
staat, kan de slagpinveer niet de «dode» of «s»-stand
aannemen. Dit kan alleen als de veiligheidshendel op «armed» staat
en er vervolgens voldoende kracht op de slagpinveer wordt uitgeoefend.Voor het ongeval in 1983 was (in 1970) al vastgesteld dat de mijn een
manco vertoonde. Desalniettemin had het ongeval in 1983 ook kunnen gebeuren
als de mijn AP-23, lot 68-2, in 1970 zou zijn geblokkeerd. Immers in vredestijd
zou de mogelijkheid om over de mijn – met uitdrukkelijke toestemming –
te beschikken zijn blijven bestaan. Voor het gebruik in oorlogstijd zou instructie
noodzakelijk blijven. Het personeel wordt dan voor gebruik van de mijn in
oorlogstijd geïnstrueerd met behulp van opleidingsmiddelen. Het ombouwen
van een scherpe mijn tot een instructiemijn was dan – uiteraard met
toestemming – nog altijd mogelijk geweest.Duidelijk is dat de afwijking aan de slagpinveer van de AP-23-mijn, lot
68-2, geen verband houdt met het ongeval van de zoon van de heer en mevrouw
Adolfse. Het ongeval in 1983 gebeurde omdat de instructeur een scherpe mijn
in handen had en niet, zoals hij veronderstelde, een instructiemijn. In die
omstandigheden was door de handelingen van de instructeur een scherpe mijn
van een ander type ook tot ontploffing gekomen.Dat de heer en mevrouw Adolfse en de Tweede Kamer onjuist zouden zijn
ingelicht over de ware toedracht van het ongeval is niet juist. Minister De
Ruiter heeft de juiste toedracht van het ongeval uiteengezet in brieven aan
de Tweede Kamer (Tweede Kamer, zitting 1982–1983, 17 600 hoofdstuk
X, nr 43; Tweede Kamer, zitting 1983–1984, 18 100 hoofdstuk X,
nr 8; zie ook de antwoorden op de vragen van de leden Sipkes, Valk en Zijlstra,
Aanhangsel van de Handelingen, vergaderjaar 1996–1997, nr 1716 en 1717)Het ongeval in Oldebroek in 1983 is een van de ernstigste calamiteiten
in de recente geschiedenis van de Nederlandse krijgsmacht. Het leed dat daardoor
is berokkend is groot en na zoveel jaren onverminderd voelbaar. Deze ramp
is in het verleden uitvoerig onderzocht door deskundigen. De Tweede Kamer
is daarover gerapporteerd. Een nader onderzoek acht ik niet nodig. Er zijn
immers geen nieuwe feiten.Het gevraagde chronologisch overzicht treft u als bijlage 1 aan.De Staatssecretaris van Defensie,J. C. Gmelich Meijling BIJLAGE 1 Chronologisch Overzicht Hoofdpunten AP231Ontwerp/ontwikkelingsfase en Verwervingsfase:1. De ontwikkelingsfase van de AP-23 is in 1958 gestart bij de toenmalige
Artillerie Inrichting Hembrug (AI). Op 22.12.1965 werd de bestelopdracht geplaatst
voor de levering van 50 000 mijnen.De eerste proefserie lot AI-67-1, 215 stuks, werd op 13.4.1967 ter keuring
aangeboden. Deze proefserie is door de toenmalige Munitie Onderzoekings Dienst
(MOD) functioneel beproefd. De mijnen bleken niet aan de gestelde eisen te
voldoen. Derhalve werd de proefserie afgekeurd. Het grootste probleem was
dat de mijn onvoldoende hoog boven het maaiveld werd uitgestoten alvorens
te detoneren. Tijdens verdere beproevingen op het schietterrein De Harskamp
(4.3.1968) bleek tevens dat zich problemen voordeden met het ontsteken van
de mijn door een te geringe gevoeligheid van het slaghoedje en weigeringen
in de explosieve trein. Door de leverancier werden constructiewijzigingen
in het ontwerp aangebracht die bij statische proeven leidden tot een bevredigend
resultaat. Hierna startte de AI met de produktie van een proeflot mijnen,
lot AI-68-1. Een monster van 20 stuks van dit lot werd op de Harskamp beproefd
met goed resultaat.2. Op 25.9.1968 werd de proefserie lot AI-68-1, groot 1002 stuks, ter
keuring aangeboden. Bij een inwendige inspectie van dit lot bleek dat er door
de keuze van materialen sterke corrosie had plaatsgevonden in het uitstootelement.
Tevens werd geconstateerd dat de mijnen niet demontabel waren, zodat de gecorrodeerde
delen niet konden worden vervangen. Dit betekende dat het gehele lot niet
hersteld kon worden en moest worden vernietigd. De opdracht voor het vernietigen
werd aan de Explosieven Opruimings Dienst (EOD) gegeven (datum onbekend).De vernietiging werd uitgevoerd door de hefboom op de ontsteker van
de mijnen van een afstand om te trekken.3. Op 17.12.1968 werd de eerste deellevering van lot AI-68-2 (1500 st)
ter keuring aangeboden. Bij het beproeven van 20 stuks van dit lot bleek dat
er nog enkele problemen waren met de uitstoting van de mijn uit de pot en
het sporadisch disfunctioneren van het slaghoedje in de ontsteker. De problemen
werden door constructiewijzigingen opgelost. Op 28.4.1969 werd het lot AI-68-2
goedgekeurd. Daarnaast bleek dat de ontstekingshefboom in de beweging werd
gehinderd door een hoge opsluitschroef. Besloten werd om ingaande lot AI-69-1
een verbetering door te voeren in de vorm van een lagere opsluitschroef.4. Ook uit tests tijdens de produktie van een onbekend lot in november
1969 bleek dat bij een aantal ontstekers de trekkracht nodig om de ontstekers
te doen functioneren hoger was dan voorgeschreven. De oorzaak werd gezocht
in een mogelijk geringe afwijking in de materiaalsamenstelling van de bladveer
van deze ontstekers. De iets hogere trekkracht werd acceptabel geacht.5. Op 20.1 1970 werd door de EOD melding gedaan van een groot aantal
weigeraars tijdens het vernietigen van het lot AI-68-1.6. Correspondentie van 16.2.1970 verwees naar een voorval tijdens het
vernietigen van lot AI-68-1 bij de EOD, waarbij een mijn die weigerde na ca
18 minuten2 alsnog spontaan tot detonatie kwam.
Uit de beschikbare documenten kan niet worden afgeleid op welke datum dit
voorval zich heeft voorgedaan. Op 16.2.1970 werd in overleg tussen AI en MOD
besloten om 500 mijnen van lot AI-68-1 niet «en bloc» te vernietigen
teneinde alsnog gegevens te verkrijgen over de werking. 7. Op 19.2.1970 werd door DMKL aan de MOD opdracht gegeven om 100 mijnen
van lot 68-1 met röntgen te laten doorlichten. Een reden werd niet gegeven.
Het doorlichten heeft geen succes gehad omdat de inwendige delen op de foto's
onvoldoende zichtbaar bleken. (Geen duidelijkheid kon worden verkregen
omtrent de datum en wijze van vernietigen van de resterende mijnen van lot
AI-68-1. In het beproevingsverslag van 11.11.1970 werd vermeld dat alle mijnen
waren vernietigd.)8. Als gevolg van het grote aantal weigeraars (waaronder de spontaan functionerende
weigeraar) tijdens het vernietigen van lot AI-68-1 bij de EOD, werd in 1970
door de MOD een onderzoek uitgevoerd gericht op het vaststellen van eigenschappen
van de mijn, die bij voorgaande beproevingen en keuringen niet of onvoldoende
waren belicht. Omdat het lot 68-1 inmiddels was vernietigd, werd het onderzoek
uitgevoerd aan lot AI-69-4. Het lag in de bedoeling om aan de hand van bevindingen
nader advies uit te brengen over instructies voor de gebruiker.In het beproevingsverslag van 11.11.1970 werd vermeld dat eerder al onderzoek
was verricht naar de mogelijkheid dat een ontsteker waarvan de hefboom (die dient om het explosief tot ontploffing te brengen) is omgetrokken,
pas na verloop van tijd onder invloed van relatief zwakke krachten, functioneert.
Daarbij was gebleken dat de (slagpin)veer zeer wel in de dode stand («S-stand»)
was te brengen, in het bijzonder bij mijnen waarbij de opsluitschroef nog
niet was verlaagd. Een zeer lichte schok was daarna voldoende om de ontsteker
te doen functioneren. Dit punt werd derhalve niet bij dit onderzoek betrokken.Resultaat van het onderzoek luidde onder meer als volgt:– aangenomen werd dat de ontsteker functioneerde bij een kracht
tussen 2 en 5 kg; in veel gevallen zou de benodigde kracht voor het functioneren
groter zijn dan 4 kg;– bij een ontsteker waarop een kracht van 2 tot 5 kg werd aangelegd
en (gelijktijdig) de veiligheidshendel van «safe» naar
«armed» werd omgelegd bestond er kans op onmiddellijk functioneren
van de mijn.– bij overbelasting van de hefboom brak het drukstuk (in de
ontsteker), danwel werd het drukstuk ingedeukt. Het was daarna (alléén wanneer de veiligheidshendel op «armed»
was gezet)nog steeds mogelijk dat de ontsteker zou functioneren wanneer
op de hefboom voldoende kracht werd uitgeoefend.(Toelichting: De ontsteker kon, ook na overbelasting, níet
functioneren als de veiligheidshendel in de «safe»-stand stond
en de hefboom werd omgetrokken)– vermeld werd dat het ruimen van mijnenvelden, met name die bij
lage temperaturen in dienst waren geweest, niet van risico ontbloot was (in verband met mogelijke dode stand («S-stand») van de slagpinveer).Ongeval Leslokaal 't Harde:9. Het Opleidingscentrum Technische Dienst (OCTD) vroeg instructiemijnen
van de AP23 aan. Hiertoe gaf de DMKL op 27.11.1974 opdracht aan 566 Munitie
Renovatie Compagnie (Munrencie) om deze instructiemunitie te vervaardigen
uit scherpe munitie. Vooruitlopend op de opdracht werden op 10.10.1974 twee
scherpe mijnen AP23 geleverd aan Munrencie. Deze mijnen waren van lot AI-68-2.
De mijnen werden opgeslagen in de opslagplaats Fort Snel, maar niet geboekt
in de munitieadministratie.10. In de opdracht van DMKL was aangegeven dat deze scherpe mijnen bij
de EOD onschadelijk moesten worden gemaakt. Daartoe werd een interne werkopdracht
bij Munrencie opgesteld en werden de mijnen verzendklaar gemaakt voor het
onschadelijk maken door de EOD. De mijnen werden echter, om onbekende redenen,
nooit naar de EOD verzonden. 11. Op 7 januari 1981 werd gerapporteerd over afgedane werkopdrachten.
Daaruit blijkt dat de ombouw van de AP23 tot instructiemunitie nog niet was
afgedaan.12. In juli 1981 werden de mijnen – om niet opgehelderde redenen –
door een munitietechnicus vanuit de opslagplaats in Fort Snel overgebracht
naar een werkplaats van de Munrencie. Er waren aan deze mijnen geen werkzaamheden
verricht. Toen de betreffende munitietechnicus werd overgeplaatst bleven de
mijnen in de werkplaats. Omdat een opvolger niet bekend was, werden de mijnen
niet overgedragen. 13. Intussen had Munrencie op 17.9.1977 van de Materieel Beproevingsafdeling-1
(MBA1) drie exemplaren AP28 (oefenmortiermijnen van de AP23) ontvangen. Deze
zending werd geboekt in de munitievoorraad van Munrencie. De mijnen werden
gebruikt voor ombouw tot instructiemunitie voor het OCTD, vermoedelijk 1 instructiemijn,
en 1 opengewerkt model. De 3e mijn is waarschijnlijk vernietigd. De modellen
werden aan het OCTD geleverd en daarmee was de opdracht van DMKL d.d. 27.11.74
afgedaan (zie punt 9).Echter, de afgeleverde modellen waren niet afgeboekt van de voorraad instructiemunitie
van Munrencie met als gevolg dat in de administratie een saldo van 3 stuks
instructiemunitie bleef bestaan.14. Op 1.6.1983 bleek uit de voorraadadministratie van Munrencie dat er
nog een voorraad is van 3 oefenmortiermijnen «onschadelijk». Deze
mijnen werden eerst aan het OCTD aangeboden (geen behoefte) en vervolgens
aan het Artillerie Schietkamp (ASK) alwaar men de mijnen wel wilde hebben.15. Bij Munrencie werd op 15.6.1983 een kist waarin zich 2 (scherpe) mijnen
bevonden en waarin naar verluidt een notitie «instructiemodellen»
aanwezig was, aangevuld met één – groengekleurde en verzegelde –
oefenmijn die nog niet met EXC (exercitie) was gemerkt.De kist werd met pen gemerkt «Instructiemodellen» en op 15.06.1983
(verzegeld) naar het ASK gebracht. Aldaar werd de kist opgeslagen op het munitiecomplex.16. Op 23.6.1983 werd de kist door de artillerieschool opgehaald. Tijdens
een les «Mijnen en Valstrikken» op 18.7.1983 werd een (scherpe)
mijn gedemonstreerd en geschiedde het fatale ongeval.17. Op 28.07.1983 werden in een brief van de minister aan de Tweede Kamer1 maatregelen ter verbetering van de veiligheid van de
munitieverwerking en van de munitieherkenbaarheid aangekondigd.In de periode van 1987 tot 1992 werden diverse maatregelen ter verbetering
op dit gebied ingevoerd (onder andere voorschriften over de herkenbaarheid
van munitie).Aanvullend ontstond de behoefte aan een totaal en integraal managementsysteem
voor de munitieveiligheid. In aansluiting op ontwikkelingen in het bedrijfsleven
werd in 1994 aangevangen met het opzetten en invoeren van een «Safety
Rating Systeem op basis van het door het «International Loss Control
Institute Inc.» gehanteerde «International Safety Rating System»
(ISRS). Begin 1996 is begonnen met de implementatie van dit systeem onder
begeleiding van Det Norske Veritas. Ongeval Artillerie Schietkamp hr Ovaa:18. De voor de uitvoering van het periodiek onderzoek (PO) aan de AP23
benodigde werkopdracht werd op 30.07.1984 gegeven. Voor het PO werden de lots
AI-68-2, AI-69-1, AI-69-5 en AI-70-1 aangewezen. 19. Op 14.09.1984 werd op het ASK een deel van de proeven uitgevoerd aan
lot AI-68-2. Tijdens het uitvoeren van de proeven weigerde een mijn van dit
lot. Toen de onderzoeksleider, de hr Ovaa de mijn naderde – en waarschijnlijk
aanraakte – ontplofte deze mijn alsnog waarbij hij om het leven kwam. Maatregelen ter Verbetering:20. Als gevolg van het ongeval werden op 18.09.1984 met een telegram aan
alle gebruikers de mijnen AP23 voor vredesgebruik geblokkeerd.21. Direct na het ongeval begon de DMKL een Technisch Onderzoek naar de
mogelijke oorzaak. Over de voortgang van het onderzoek werd gerapporteerd
in fasen (tussenrapportages op 20.09.1984 en 27.09.1984) waarbij in het rapport
van 27.09.1984 werd geconstateerd dat bij het omtrekken van de hefboom op
de ontsteker een weigering kon op treden waarbij de slagpinveer in een «S-stand»
kwam zonder het slaghoedje te initiëren. Tevens werd geconstateerd dat
in deze «S-stand» een labiel evenwicht bestond waarbij de slagpinveer
door een kleine verstoring (b.v. bij aanraken van de mijn) alsnog naar een
uiterste stand kon doorslaan. Dit kon zowel naar boven, terug in de («veilige»)
uitgangsstand als naar beneden, waarbij de mijn alsnog tot ontploffing zou
komen.Tevens werd aanbevolen alle mijnen van lot AI-68-2 in te laten leveren
bij het munitiemagazijn Loon op Zand, hetgeen op 06.11.1984 was uitgevoerd.22. Het eindrapport van het technisch onderzoek dateert van 01.07.1985.
Bevestigd werd dat de vermoedelijke oorzaak van het ongeval de «S-stand»
van de slagpinveer is geweest.23. Aangezien er geen vervanger voor de AP23 op de markt beschikbaar was,
gaf de Chef Landmachtstaf op 12.12.1985 opdracht om van 30 000 mijnen
de ontstekers te modificeren.24. In afwachting van de modificatie werd op 20.8.1986 ten gevolge van
het aantreffen van onjuist verpakte mijnen AP23 een verbod uitgevaardigd op
het uitvoeren van inspecties aan de AP23. Bij enkele mijnen was in de verpakking
een verdraaiing van de veiligheidshendel naar een stand tussen «safe»
en «armed» geconstateerd.25. Op 26.6.1987 rapporteerde de Materieel Beproevings Afdeling-1 (MBA-1)
over de proeven uitgevoerd om vast te stellen of de gemodificeerde ontstekers
veilig gebruikt konden worden (typeclassificatie). Aangegeven werd dat de
ontsteker niet aan de gestelde veiligheidseisen voldeed (o.a. spontaan functioneren
van de ontsteker). Gegeven de negatieve resultaten werd op 25.7.1987 een vertraging
gemeld m.b.t. de modificatie van de ontsteker.26. Een tweede modificatie werd op 17.3.1989 aan MBA-1 ter beproeving
voorgelegd. Op 9.2.1990 werd door MBA-1 de voorlopige conclusie getrokken
dat de ontsteker nog steeds niet geheel veilig was. 27. Naar aanleiding van het negatieve resultaat van de ontwikkelingen
werd door de DMKL aan de Chef Landmachtstaf op 24.4.1990 voorgesteld de inspanningen
voor de modificatie van de ontsteker te beëindigen. Op 21.5.1990 gaf
de Chef Landmachtstaf opdracht de modificatie te staken, de mijnen te voorzien
van een borgkap in de verpakking en zo snel mogelijk aan te vangen met de
vervanging van de mijnen. Daarbij werd bevestigd dat de mijnen in vredestijd
niet mochten worden gebruikt en werd tevens aangegeven dat het
oorlogsgebruik werd voorbehouden aan genie-eenheden.28. In Duitsland was in 1989 een aanvang gemaakt met het ontwikkelen van
een nieuwe en moderne elektronische sensor t.b.v. een modernisering van de
oude Duitse AP-mijnen (Schuetzenmine DM31). Nederland had de bedoeling om
door Duitsland gemodificeerde mijnen uit hun voorraden te verwerven ter vervanging
van de AP23. De Duitse ontwikkeling mislukte echter. Onderzoek aan andere
ontwikkelingen van AP-mijnen (Italië en Duitsland) was inmiddels gaande
om toch in vervanging van de AP23 te kunnen voorzien.29. In maart 91 heeft de Staatssecretaris beslist dat de gehele behoefte
aan mijnen diende te worden herzien in verband met de gewijzigde politieke
situatie na het vallen van de Berlijnse Muur. Als gevolg van deze herbezinning
en de daarmee gepaard gaande onduidelijkheid in de behoefte aan mijnen werd
de vervanging van de AP23 tijdelijk opgeschort.30. Het besluit van 11.3.1996 alle anti-personeelmijnen af te schaffen,
betekende dat ook AP23 (evenals de AP22) moest worden vernietigd. Gegeven
de historie van deze mijn wordt geen voorraad aangehouden t.b.v. onderzoeks-
en beproevingsactiviteiten. Met de vernietiging van de AP23 werd eind 1996
aangevangen. Tot november 1997 waren 24 953 mijnen vernietigd. Het restant
(20 073 mijnen) zal uiterlijk in mei 1998 zijn vernietigd. BIJLAGE 2Aan de Staatssecretaris van Defensie 's-Gravenhage, 27 oktober 1997Namens de vaste commissie voor Defensie zend ik u een afschrift van een
brief van Advocatenkantoor Derks - Star Busmann - Hanotiau te Utrecht d.d.
14 oktober 1997. De commissie zal het op prijs stellen uw reactie te ontvangen
over de in dit schrijven naar voren gebrachte aangelegenheid.Voorts zal de commissie gaarne een chronologisch overzicht ontvangen van
de hoofdpunten uit de geschiedenis van de AP-23 (inclusief aanschaf, toepassing,
verbeteringen, afstoting, incidenten, etc.).De griffier van de commissie,De Lange XNoot1Tussen haakjes geplaatste cursieve tekst betreft een nadere
toelichting.XNoot2In het Proces Verbaal nr P4/85 werd in een aantal verklaringen een vertraging
van tenminste 30 minuten gemeld.XNoot1Tweede Kamer Zitting 1982/1983 17 600 Hoofdstuk X nr 43. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25600-X-39.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl