Wijziging van boek 2 van het Burgerlijk Wetboek in verband met kwijting aan bestuurders en commissarissen; Memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20002001-27483, nr. 293a

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

06-07-2001

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

27483 nr. 293a

03-07-2001

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27483Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 23 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 483Wijziging van boek 2 van het Burgerlijk Wetboek in verband met kwijting
aan bestuurders en commissarissennr. 293aMEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 3 juli 2001Met belangstelling nam ik kennis van de vragen en opmerkingen van de leden
van de CDA-fractie en de leden van de VVD-fractie.De leden van de CDA-fractie verzoeken in overweging te nemen de behandeling
van dit wetsvoorstel aan te houden totdat ook andere wetsvoorstellen op het
vlak van corporate governance aan bod zijn, bijvoorbeeld het aangekondigde
wetsvoorstel tot aanpassing van de structuurregeling (Kamerstukken II 2000–2001,
25 732, nr. 18). In aansluiting hierop vragen de leden van de VVD-fractie
naar de systematiek van het beleid. De leden van de CDA-fractie vragen voorts
naar de praktische betekenis van dit wetsvoorstel. Deze leden verwijzen naar
de memorie van toelichting bij dit wetsvoorstel waarin op basis van een onderzoek
van de Monitoring Commissie Corporate Governance is opgemerkt dat de onderzochte
ondernemingen in het algemeen weinig moeite hadden met de aanbeveling om de
decharge van bestuur en raad van commissarissen afzonderlijk te agenderen.In de nota naar aanleiding van het verslag aan de Tweede Kamer heb ik
meegedeeld dat het kabinet hecht aan een goede samenhang tussen verschillende
wettelijke en niet wettelijke, nationale en internationale initiatieven op
het gebied van corporate governance. Het wetsvoorstel is aangekondigd in een
kabinetsreactie van 10 mei 1999 op het rapport van de Monitoring Commissie
Corporate Governance (Commissie Peters II, Kamerstukken II 1998/99, 25 732,
nr. 8). In de kabinetsreactie is aangegeven dat de wijze waarop het bestuur
en de raad van commissarissen aan de algemene vergadering van aandeelhouders
verslag doen van en verantwoording afleggen over de wijze waarop zij hun taken
binnen de vennootschap hebben vervuld, voor verbetering vatbaar is. Naast
de in de kabinetsreactie aangekondigde overige wetsvoorstellen wordt naar
aanleiding van de adviezen van de Commissie Peters I geen aanvullende wetgeving
voorzien.De aangekondigde wetswijzigingen vergen inhoudelijk telkens op verschillende
plaatsen aanpassing van het recht. De aard van de verschillende wijzigingen
vergt dat met verschillende adviesinstanties en belangengroeperingen wordt
overlegd. Een en ander heeft tot gevolg dat elke wijziging een eigen voorbereidingstraject
kent en een daarmee verband houdende eigen doorlooptijd. Teneinde te voorkomen
dat de ene wijziging onnodig wacht op de andere is ervoor gekozen de wijzigingen separaat in te dienen, tenzij dat vanwege de samenhang met een andere
wijziging niet opportuun is. Van dat laatste is bij dit wetsvoorstel geen
sprake. In het bijzonder behoeft de behandeling van dit wetsvoorstel niet
te wachten op de aangekondigde wijziging van de structuurregeling. Ook de
nieuwe structuurregeling dient als uitgangspunt te hebben dat een verzoek
om decharge telkens separaat van de jaarrekening aan de aandeelhoudersvergadering
moet worden voorgelegd. Aan die regeling bestaat reeds thans behoefte. Het
kabinet acht een spoedige behandeling van het wetsvoorstel daarom wenselijk.
Overigens blijkt ook uit het SER-advies over de structuurregeling dat de behandeling
van dit wetsvoorstel niet behoeft te wachten op de wijziging van de structuurregeling.
Het advies noemt het onderhavige wetsvoorstel, maar betrekt het overigens
niet in de beschouwingen.Voor de praktische betekenis van het wetsvoorstel is allereerst het rapport
van de Monitoring Commissie Corporate Governance die de nakoming van aanbeveling
19 heeft getoetst bij 159 beursgenoteerde ondernemingen van belang. Ten tijde
van het onderzoek hadden 23 van de onderzochte ondernemingen geen splitsing
aangebracht tussen de decharge en de vaststelling van de jaarrekening. Deze
ondernemingen waren ook niet voornemens deze gang van zaken op korte termijn
te wijzigen. Deze uitkomst houdt in dat bijna 15% van de onderzochte ondernemingen
de aanbeveling niet had opgevolgd en dat ook niet uit eigen beweging zou gaan
doen. Het kabinet wil voorts met dit wetsvoorstel bereiken dat de splitsing
van de agendapunten vaststelling jaarrekening en decharge plaatsvindt bij
alle naamloze en besloten vennootschappen, ongeacht hun omvang. De adviezen
van de Commissie Peters I zijn gericht op de beursvennootschappen en andere
grote ondernemingen. Teneinde een separate agendering bij alle naamloze en
besloten vennootschappen te bereiken is wetgeving noodzakelijk.Het belang van een besluit tot decharge is dat bestuurders en/of commissarissen
worden ontheven van hun (mogelijke) aansprakelijkheid jegens de vennootschap.
Ook indien een besluit tot decharge op grond van de huidige statuten automatisch
voortvloeit uit een besluit tot vaststelling of goedkeuring van de jaarrekening,
blijven bestuurders en commissarissen verplicht zich te verantwoorden jegens
de algemene vergadering. Bij een dergelijke statutaire regeling kan de algemene
vergadering bereiken dat decharge wordt onthouden door te weigeren de jaarrekening
vast te stellen. Daardoor kan echter ook de winst van de vennootschap niet
worden bepaald (en uitgekeerd). De algemene vergadering wordt op deze wijze
gedwongen een afweging te maken tussen het belang van het vaststellen van
de jaarrekening en het belang om decharge te weigeren. Het wetsvoorstel wil
hierin verandering brengen en wil bevorderen dat de algemene vergadering in
staat is de jaarrekening vast te stellen maar toch decharge te weigeren.Indien decharge wordt verleend, heeft dat effect voor alle handelingen
van de betrokken bestuurders of commissarissen die aan de algemene vergadering
bekend zijn of kunnen zijn. Een ontslag van aansprakelijkheid die op grond
van de statuten thans nog is verbonden aan de goedkeuring van de jaarstukken,
strekt zich reeds nu niet verder uit dan tot hetgeen uit de stukken blijkt.
De redelijkheid en billijkheid brengen met zich dat een bestuurder zich niet
kan beroepen op een verleende decharge, wanneer de gepleegde handelingen niet
uit de jaarstukken kunnen blijken. Hetzelfde geldt indien de handelingen door
de bestuurder zijn verzwegen en de aandeelhouders daarop niet verdacht behoefden
te zijn. Een en ander betekent dat een besluit tot decharge op basis van een
vastgestelde jaarrekening volledig werkt voor zover de decharge is verleend
voor handelingen die de algemene vergadering bekend zijn of redelijkerwijs
bekend kon zijn gelet op de verstrekte informatie. Het wetsvoorstel brengt
geen verandering in de reikwijdte van een dechargebesluit zoals bepaald door
de Hoge Raad in zijn arresten van 17 juni 1921 (NJ 1921, p. 737), 20 juni 1924 (NJ 1924, p. 1107) en 10 januari 1997 (NJ 1997, 360, hierover
ook E.A. de Jong, Ondernemingsrecht 2001-8, p. 232–235).De leden van de CDA-fractie vragen voorts of er aanleiding is om op een
andere wijze de aansprakelijkheid van bestuurders en commissarissen in enige
mate aan te scherpen teneinde een effectievere verantwoording jegens aandeelhouders
en andere stakeholders te bevorderen. De leden verwijzen in dat verband naar
een tweetal publicaties.Deze leden verwijzen in de eerste plaats naar een artikel van mr. J.M.
Blanco Fernandez die pleit voor een verscherping van artikel 2:9 BW. De leden
van de CDA-fractie hebben terecht aangegeven dat de door de auteur voorgestelde
verscherping – waardoor bestuurders aansprakelijk zouden zijn in geval
van ernstig verwijtbaar gedrag alsmede wanneer een bestuurder een fout met
gewone diligentie had kunnen voorzien en voorkomen maar zulks nagelaten heeft –
afwijkt van de jurisprudentie die door de Hoge Raad is ontwikkeld. De verscherping
zou neerkomen op aansprakelijkheid bij gewone schuld. Voor een dergelijke
verscherping zie ik geen aanleiding. De bestuurder van een vennootschap houdt
zich bezig met ondernemen, een activiteit waaraan risico is verbonden en die
tot schade aanleiding kan geven. Het is niet passend persoonlijke aansprakelijkheid
aan te nemen bij elke fout van de bestuurder. Dat zou het onder-nemen te veel
onaantrekkelijk maken. Ook overigens ontbreekt de be-hoefte aan een verscherping.
Het uitgangspunt dat persoonlijke aansprakelijkheid van een bestuurder of
commissaris een ernstig verwijt behoeft, wordt in de literatuur breed gesteund.
Uit de jurisprudentie blijkt niet dat dit uitgangspunt tot onwenselijke resultaten
leidt.De leden van de CDA-fractie noemen voorts een artikel van prof.mr. H.J.
de Kluiver uit 1997 alsmede het Ellem-arrest (Hoge Raad 20 november 1989,
NJ 1990, 308) besproken in Asser-Maeijer 2-III. Naar aanleiding van dit arrest
schrijft Asser-Maeijer (nr. 325) dat in het genoemde arrest door de Hoge Raad
is overwogen dat niet is in te zien waarom een aan een bestuur verleende decharge
bloot zou staan aan een door de vennootschap in te roepen nietigheid (artikel
3:40 lid 1 BW) of de bestuurder zich niet te goeder trouw zou kunnen beroepen
op de decharge wanneer de beide aandeelhouders – in de Ellem-procedure
waren dat alle aandeelhouders – volledig bekend waren met de betreffende
handelingen van de bestuurder, ook wanneer de bestuurder door die handelingen
opzettelijk of onzorgvuldig nadeel heeft toegebracht. Doorslaggevend is derhalve
of de aandeelhouders zich bewust zijn voor welke handelingen zij decharge
verlenen. Anders dan deze leden lijken aan te voeren geldt dat ook bij het
verlenen van decharge bij het einde van een bestuurslidmaatschap.Onder omstandigheden kan een dechargebesluit (van de meerderheid van de
aandeelhouders) worden vernietigd wegens strijd met de redelijkheid en billijkheid
(artikel 2:15 lid 1 sub b BW), bijvoorbeeld in het geval dat een mede-minderheidsaandeelhouder
niet met de betrokken handelingen bekend is, of dat de meerderheidsaandeelhouder-bestuurder
de minderheidsaandeelhouder heeft misleid, of beide aandeelhoudersgroeperingen
wel bekend zijn met de betrokken handelingen maar de meerderheidsaandeelhouder
bij het nemen van het besluit de belangen van de minder-heidsaandeelhouder
te veel heeft verwaarloosd. Dit systeem leidt tot een zeker evenwicht tussen
de onderscheiden belangen.De leden van de CDA-fractie vragen of zou moeten worden bepaald dat ontslag
van aansprakelijkheid van de leden van het bestuur of de raad van commissarissen
uitsluitend tijdens of na het einde van hun lidmaatschap kan worden verleend
na goedkeuring van de algemene vergadering van aandeelhouders in verband met
de mogelijkheid dat de vennootschap door middel van een overeenkomst met een
bestuurder overgaat tot het verlenen van decharge.Decharge kan worden verleend bij besluit van de algemene vergadering.
Decharge kan ook worden verleend bij overeenkomst van de vennootschap met
een bestuurder. In de praktijk wordt van deze laatste mogelijkheid
gebruik gemaakt wanneer een bestuurder in een conflictsituatie ontslag neemt
en daarbij finale kwijting bedingt. Bij het aangaan van een dergelijke overeenkomst
wordt de vennootschap gewoonlijk vertegenwoordigd door de raad van commissarissen.
De decharge is in beginsel geldig, tenzij de aftredende bestuurder opzettelijk
de raad van commissarissen heeft misleid. Elk besluit tot decharge, verleend
bij besluit van de algemene vergadering dan wel bij overeenkomst met de vennootschap,
kan in rechte worden doorbroken door het vorderingsrecht van een curator in
het geval de vennootschap failliet is gegaan en bestuurders zich schuldig
hebben gemaakt aan kennelijk onbehoorlijk bestuur in de zin van de artikelen
2:138 en 248 BW.Wanneer een bestuurder de vennootschap verzoekt om decharge in een conflictsituatie
is de raad van commissarissen het meest geëigende orgaan om over het
verzoek te beslissen. In een dergelijk geval moet een afweging tussen tegenstrijdige
belangen worden gemaakt. Artikel 2:146 (en 256) BW heeft als uitgangspunt
dat de vennootschap in het geval van tegenstrijdig belang wordt vertegenwoordigd
door de raad van commissarissen. Uitgangspunt van de raad is om te handelen
in het belang van de vennootschap en de daarmee verbonden onderneming. De
raad zal alle relevante belangen in zijn afweging moeten betrekken voordat
hij de vennootschap ten behoeve van decharge vertegenwoordigt. Ook is van
belang dat de mogelijkheid om decharge te verlenen bij overeenkomst verzekert
dat de vennootschap op kortst mogelijke termijn een einde kan maken aan een
conflictsituatie, zonder daartoe een aandeelhoudersvergadering met alle daaraan
verbonden formaliteiten te moeten afwachten. In een conflictsituatie zou zo'n
verplichting tot onvoldoende flexibiliteit kunnen leiden en tot het onnodig
voortduren van een wellicht onhoudbare situatie.Uitgaand van het voorgaande is er geen reden om de bestaande regeling
op dit punt aan te passen. Dat is evenmin het geval vanwege de stijging van
salarissen en andere emolumenten van sommige bestuurders. Tot op heden is
niet gebleken dat een hoog salaris algemene vergaderingen aanleiding geeft
tot het sneller onthouden van decharge dan een laag salaris. Daarvoor zullen
andere omstandigheden een rol spelen. De verwachting is voorts dat de separate
besluitvorming niet zal leiden tot het in beginsel onthouden van decharge
aan bestuurders en commissarissen. Het kabinet heeft wel reeds een wetsvoorstel
aangekondigd dat ertoe zal leiden dat het salaris en de andere inkomsten van
een zittende of gewezen bestuurder en van een zittende of gewezen commissaris
via het financieel verslag openbaar worden gemaakt.De leden van de VVD-fractie vragen een voorbeeld van een situatie waarin
een bestuurder of commissaris nog intern aansprakelijk kan zijn als de jaarrekening
is goedgekeurd terwijl geen decharge is verleend, uitgaand van de gedachte
dat financiële rekening en verantwoording over het gevoerde beleid niet
los van elkaar staan.De vaststelling van de jaarrekening houdt in dat de algemene vergadering
van oordeel is dat de weergave van de activa en passiva van de vennootschap
een juist beeld geeft van de feitelijke situatie die winst- of verliesgevend
kan zijn. Naast de beoordeling of de jaarrekening een goed beeld geeft, dient
in verband met een verzoek om decharge te worden bezien of het gevoerde bestuursbeleid
zodanig is geweest dat decharge wordt verleend. In het geval dat een vennootschap
een verlies heeft geleden, zou dat veroorzaakt kunnen zijn door een instorting
van de markt die aan de bestuurder niet kan worden verweten. Een verlies zou
echter bijvoorbeeld ook door een onverantwoorde investering van de bestuurder
kunnen zijn veroorzaakt. In het eerste geval zal de algemene vergadering bereid
zijn decharge te verlenen, in het tweede geval wellicht niet. De weergave
van het financiële resultaat van het bestuursbeleid in de jaarrekening
laat de vraag open of dat bestuursbeleid tot decharge aanleiding
moet geven.Deze leden vragen of het kabinet het ermee eens is dat een bestuurder
of commissaris door het neerleggen van zijn functie geen einde kan maken aan
een impasse indien deze ontstaan is door het goedkeuren van de jaarrekening
maar het verlenen van decharge is geweigerd. De leden menen dat de bestuurder
intern aansprakelijk blijft, maar zijn mogelijke aansprakelijkheid kan betrekken
in de onderhandelingen over zijn vertrek.Indien de algemene vergadering een verzoek om decharge afwijst, blijft
een bestuurder aansprakelijk jegens de vennootschap voor eventueel ernstig
verwijtbare handelingen die hebben plaatsgevonden in de periode waarover verantwoording
is afgelegd. De bestuurder heeft ook geen recht op decharge. Met het onthouden
van decharge staat evenwel niet vast dat een bestuurder zich aan verwijtbare
handelingen schuldig heeft gemaakt. Dat zal door een rechter moeten worden
beoordeeld in het geval de vennootschap overgaat tot aansprakelijkstelling
van de bestuurder. Een verzoek om decharge kan bijvoorbeeld worden afgewezen
omdat de algemene vergadering nader onderzoek wenselijk acht voordat een besluit
tot decharge wordt genomen. Indien een bestuurder zijn vertrek heeft aangekondigd,
kan hij onderhandelen met de vennootschap over de voorwaarden waaronder hij
wenst te vertrekken. Indien de algemene vergadering decharge heeft uitgesloten
zal dat wellicht die voorwaarden beïnvloeden. Of en hoe dat het geval
is zal afhangen van de feitelijke omstandigheden die voor de bestuurder en
de vennootschap van belang zijn.De leden van de VVD-fractie vragen of de algemene vergadering van aandeelhouders
naar believen over de verlening van decharge kan beslissen, te weten zonder
daarvoor argumenten kenbaar te maken.Een verzoek aan de algemene vergadering om decharge te verlenen wordt
geïnitieerd via de agenda van die vergadering. Het bestuur of de raad
van commissarissen zal het punt aan de agenda hebben toegevoegd en zal het
voorts in de vergadering willen toelichten. Over de voorgestelde decharge
kan vervolgens van gedachten worden gewisseld in de vergadering. Een bestuurder
of commissaris heeft geen recht op een voor hem gunstig besluit tot decharge.
Een aandeelhoudersbesluit ten aanzien van decharge dient echter wel de vrucht
van onderling overleg van de stem- en vergadergerechtigden te zijn. Ook dient
de algemene vergadering in relatie tot het bestuur en de raad van commissarissen
zich te gedragen met inachtneming van de normen van redelijkheid en billijkheid.
Dit betekent dat de algemene vergadering niet gerechtigd is om willekeurig,
zonder de beantwoording van een daartoe strekkend verzoek om argumenten te
besluiten dat decharge wordt onthouden, met als gevolg dat bestuurders en
commissarissen voortdurend in onzekerheid blijven verkeren. Indien de algemene
vergadering zich schuldig zou maken aan gedrag dat kort gezegd neerkomt op
misbruik van haar bevoegdheid om decharge te weigeren, dan kan dat afhankelijk
van de omstandigheden van het geval onrechtmatig zijn jegens de bestuurder.
In de literatuur is wel aangevoerd dat de algemene vergadering in zoverre
een motiveringsplicht heeft (mr. A.F. Verdam, NTBR 2001/4, p. 167).De Minister van Justitie,A. H. Korthals 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20002001-27483-293a.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl