Wijz. o.a. Ziekenfondswet i.v.m. wijz. taak, samenstelling en werkwijze uitvoeringsorganen volksgezondheid; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26011, nr. 6

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

30-09-1998

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

26011 nr. 6

25-09-1998

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeenUitwerking per orgaanOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26011Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 43 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 011Wijziging van de Ziekenfondswet, de Wet tarieven gezondheidszorg en
de Wet ziekenhuisvoorzieningen in verband met wijzigingen in de taak, samenstelling
en werkwijze van de in die wetten geregelde bestuursorganen, alsmede wijziging
van andere wetten in verband daarmee (uitvoeringsorganen volksgezondheid)nr. 6NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 25 september 1998Het doet mij genoegen te kunnen constateren dat de leden van de fracties
van de PvdA, het CDA, de VVD en D66 in het verslag van de vaste commissie
voor Volksgezondheid, Welzijn en Sport tot uitdrukking hebben gebracht dat
zij het aan het onderhavige wetsvoorstel ten grondslag liggende uitgangspunt –
scheiding van de functies advies, overleg en uitvoering – nog immer
ten volle steunen. Daarbij is mij niet ontgaan dat de leden van de fractie
van het CDA twijfels hebben ten aanzien van het nut en de noodzaak van het
voor alle betrokken organen op uniforme wijze doorvoeren van de herstructurering.
De leden van de fractie van de VVD zien in de kritische opmerkingen van de
Raad van State aanleiding enkele aspecten nog eens zorgvuldig aan te orde
te stellen. Ook de leden van de fracties van de RPF en het GPV vragen de regering
de kritiekpunten van de Raad van State nog eens nader te weerleggen.In deze nota zal ik trachten de bij de verschillende fracties nog levende
vragen of twijfel weg te nemen. AlgemeenHet belangrijkste argument om te kiezen voor een eenduidig herstructureringsvoorstel
met betrekking tot de vier bestuursorganen, dit in antwoord op de vraag van
de leden van het CDA, is gelegen in de nauwe onderlinge samenhang tussen het
beleid en de regelgeving inzake verstrekkingen, tarieven, bouw en sanering.
Een belangrijk deel van die samenhang moet in de uitvoeringssfeer worden bewaakt
en bewerkstelligd door de vier organen. Welbeschouwd vervullen de organen
bovendien voor een deel dezelfde taak: zij hebben tot taak in twee richtingen
«vertaalslagen» te maken. Politieke of bestuurlijke wensen of
instructies worden in zodanige termen uitgewerkt dat zij voor de bij de uitvoering
van het beleid betrokkenen praktisch hanteerbaar zijn. Die praktijk is zo
divers dat het niet mogelijk is de regelgeving bij voorbaat zo gedetailleerd
in te richten dat voor die variatie steeds voldoende ruimte overblijft. In
verband daarmee is het dus onvermijdelijk dat aan het uitvoeringsorgaan discretionaire
bevoegdheden in individuele gevallen worden toegekend. Vanuit
het perspectief van de uitvoerders in het veld vormen de vier organen de instanties
die de specificiteit van de individuele casus modelleren en inbrengen in de
vormgeving van beleid en regelgeving.Een bijkomend argument is van bestuurlijke aard. Door de uniforme inrichting
van de organen kan de aansturing vanuit het ministerie per orgaan op dezelfde
wijze plaatsvinden. Dat voordeel zou verloren gaan wanneer een deel van de
organen de status van een zelfstandig bestuursorgaan zou hebben en een ander
deel onderdeel zou uitmaken van de departementale organisatie (al dan niet
in de vorm van een agentschap) en onder de volledige ministeriële verantwoordelijkheid
zou vallen.Ik wijs er in dit verband overigens op dat de eenduidigheid in de inrichting
van wettelijke regels voor de organen er niet aan in de weg staat dat zij
bij de inrichting van hun bestuursreglement hun feitelijk functioneren zo
goed mogelijk afstemmen op de eisen van hun werkterrein.Ingaande op de vraag van de leden van de fractie van de PvdA, merk ik
op dat de noodzaak tot scheiding van advisering en uitvoering niet specifiek
is voor het terrein van de volksgezondheid. Op het verwante terrein van de
sociale zekerheid werd de noodzaak om te komen tot scheiding van advisering
en uitvoering ook gevoeld. Daardoor is de regering gesterkt in haar opvatting
dat de scheiding van advisering en uitvoering ook voor het volksgezondheidsterrein
ter hand genomen moest worden.De adviesfunctie is vormgegeven bij de herziening van het adviesstelsel;
thans is het de beurt aan de uitvoeringsorganisatie en wordt voorzien in de
nieuwe inrichting van de zelfstandige bestuursorganen. In de brief van 27
oktober 1997 (Kamerstukken II 1997/98, 25 600 013 XVI) over de VWS-overlegstructuur
is aangegeven hoe het overleg met het veld in de vorm van een gestructureerde
entree zal worden gevoerd. Daarmee zijn – dit in antwoord op vragen
van de leden van de fractie van het CDA, de VVD en D66 – de functies
die voorheen nogal diffuus waren ondergebracht in de advies/uitvoeringsorganen,
gescheiden en zelfstandig gepositioneerd. In de formele positie van de ministeriële
verantwoordelijkheid ten opzichte van de uitvoering past dat de minister het
beleid vaststelt en dat de uitvoeringsorganen dit vervolgens uitvoeren. In
die lijn is het vanzelfsprekend dat de minister overleg voert of doet voeren
met partijen om op de hoogte te geraken van de opvattingen en ideeën
die in het veld leven. De resultaten daarvan zullen moeten doorklinken in
de vormgeving van het beleid en de discussie daarover met de Tweede Kamer.
Dit model laat onverlet dat de uitvoeringsorganen zelf op basis van de uitvoeringspraktijk
opvattingen en signalen kunnen afgeven over mogelijke verbeteringen en noodzakelijke
beleidsaanpassingen. Het gaat er bij de scheiding van functies om dat wordt
tegengegaan dat in een te diffuse structuur de ministeriële verantwoordelijkheid
niet kan worden waargemaakt. Inmiddels heeft de Raad voor de volksgezondheid
en zorg (RVZ) een advies geformuleerd over de overlegfunctie, getiteld «besturen
in overleg», waarin een nadere aanduiding wordt gegeven van het belang
van goed overleg en de wijze waarop meer bovensectorale vraagstukken op het
terrein van zorg en welzijn in breder verband besproken zouden kunnen worden.
In overleg met het veld zal worden bezien of de aanbevelingen van de RVZ tot
aanpassingen in het met het veld afgesproken overlegstramien moeten leiden.Met de leden van de fractie van het CDA onderken ik het belang van technisch
advies en overleg met betrekking tot uitvoeringstaken. Dat kan vorm krijgen
in periodiek overleg op bestuurlijk en ambtelijk niveau, dat regelmatig zal
blijven plaatsvinden. Voor zover in het overleg uitvoeringsaangelegenheden
aan de orde komen dient te worden voorkomen dat er doublures optreden in door
uitvoeringsorganen – al dan niet in het kader van een uitvoeringstoets –
gevoerd overleg met partijen. In de brief aan de vaste commissie voor Volksgezondheid, Welzijn en Sport
van 8 juni 1998 geeft het COTG aan te voelen voor een rompbepaling in de Wet
tarieven gezondheidszorg waarin de wetgever de onderstructuur en de participatie
van partijen vastlegt. Op deze wijze zou de wetgever laten blijken het van
groot belang te vinden dat partijen nauw betrokken dienen te blijven bij de
uitvoering van het beleid.Het niet opnemen van een rompbepaling in de wet wil nog niet zeggen dat
de wetgever inbreng en participatie van de betrokken maatschappelijke organisaties
niet van belang vindt. Integendeel, betrokkenheid van partijen bij de uitvoering
van het beleid is onmisbaar. Deze betrokkenheid kan echter ook op een andere
wijze gestalte krijgen. Naast het overleg dat de minister zal hebben met de
betrokken maatschappelijke organisaties in de vorm van een gestructureerde
entree is de onderstructuur van de organen voor inbreng van expertise, mede
in het licht van de uit de Algemene wet bestuursrecht (artikel 3:2) voortvloeiende
verplichting tot vergaring van de nodige kennis omtrent de relevante feiten
en de af te wegen belangen door het bestuursorgaan, een van de mogelijke wegen.
Deze overlegvormen interfereren niet met elkaar. In het geval van gestructureerde
entree gaat het immers om beleidsvaststelling, in het geval van de regeling
van de onderstructuur om beleidsuitvoering. Competentiegeschillen of doublures
worden dan ook niet voorzien.Bedoeling van onderhavig wetsvoorstel is een scheiding van de functies
advies, overleg en uitvoering te bewerkstelligen en het herstel van het primaat
van de politiek. Dit betekent dat de advies- en overlegfuncties van de uitvoeringsorganen
komen te vervallen, zodat alleen taken met een beleidsuitvoerend karakter
overblijven. Het ZBO is zelf verantwoordelijk voor de wijze waarop het orgaan
is ingericht ten behoeve van het functioneren in de dagelijkse praktijk. Een
rompbepaling is hiervoor overbodig. Is het COTG van mening dat handhaving
van een onderstructuur hiervoor noodzakelijk is, dan biedt het bestuursreglement
hiertoe de mogelijkheid.De stelling van het COTG dat het achterwege laten van een rompbepaling
in de wet zal leiden tot een vermindering van de structurele inbreng van partijen,
deel ik niet. Partijen hebben er zelf alle belang bij deel te nemen aan de
werkzaamheden van het COTG. Een wettelijk geregelde rol voor partijen c.q.
kamers is hiervoor niet noodzakelijk. Hierboven is reeds aangegeven dat een
en ander in dezelfde lijn kan worden geregeld via het bestuursreglement van
het COTG.De leden van de fractie van het CDA vragen of er een direct verband is
tussen de met dit wetsvoorstel tot stand te brengen herstructurering in de
advies-, overleg-, uitvoerings- en toezichtstaken van de onderscheiden organisaties
en de structuur en de financiering van de zorgsector. Het spreekt vanzelf
dat aansluiting moet bestaan tussen de structuur van de uitvoeringsorganisatie
en de financiering van de gezondheidszorg, in een stelsel van ziektekostenverzekeringen.
Het gaat echter te ver, te veronderstellen dat met de herschikking van taken
van de uitvoeringsorganen, zoals met dit wetsvoorstel geschiedt, tevens de
structuur en de financiering van het gezondheidszorgstelsel wordt vastgelegd
en dat daarin dus geen veranderingen zijn voorzien. De inrichting van het
stelsel van ziektekostenverzekeringen vergt voortdurende aandacht. Het zal
de leden van de CDA-fractie niet zijn ontgaan dat het stelsel nog een aantal
knelpunten kent, zoals de verzekerbaarheid van zelfstandigen met kleine inkomens.
In de particuliere ziektekostenverzekering speelt het vraagstuk van de risicodragende
uitvoering van de Wet op de toegang tot ziektekostenverzekeringen. Deze onderwerpen
die betrekking hebben op het stelsel van ziektekostenverzekering, hebben ook
in de komende regeerperiode vanzelfsprekend de volle aandacht. De uitvoeringsstructuur
in de top van de zorgsector die met dit wetsvoorstel wordt geregeld, biedt
overigens naar het oordeel van de regering een goede basis voor het op adequate wijze tot stand kunnen brengen van mogelijke veranderingen in de structuur
en de financiering van de gezondheidszorg.De leden van de VVD-fractie stellen een aantal vragen in het licht van
de kritische opmerkingen van de Raad van State.In het voorliggende wetsvoorstel wordt (onder handhaving van de ZBO-status
van de betrokken organen, waarop ik elders in deze nota ben ingegaan) een
zodanige herschikking van taken tussen de minister enerzijds en de uitvoeringsorganen
anderzijds neergelegd, dat aan de minister alle taken, bevoegdheden en verantwoordelijkheden
toekomen die nodig zijn voor de beleidsontwikkeling en -vaststelling en dat
aan de organen de beleidsuitvoerende taken toekomen. Dit houdt in dat de algemene
beleidsadvisering en de overlegfunctie met betrekking tot het beleid niet
meer bij deze organen berust. Vanuit dit algemene uitgangspunt zijn de taken
herverdeeld tussen de minister enerzijds en de organen anderzijds. Bij deze
herverdeling van taken zijn de aanwijzingen voor zelfstandige bestuursorganen
in acht genomen. Zo is bijvoorbeeld de bevoegdheid tot het vaststellen van
subsidieregels ontnomen aan het College voor Zorgverzekeringen en toegevoegd
aan het takenpakket van de minister. Zoals in de memorie van toelichting uiteen
is gezet, hebben de in dit wetsvoorstel geregelde organen tot taak om in twee
richtingen vertaalslagen te maken. Politieke en bestuurlijke wensen worden
uitgewerkt tot in de praktijk hanteerbare termen en vanuit het perspectief
van de feitelijke uitvoerders wordt de specificiteit van de individuele casus
centraal gesteld. Zij vormen daarmee als het ware de «interface»
tussen de beleidsvorming en de feitelijke uitvoering. De invulling van deze
interface-functie behoort tot het publieke domein. Immers, het betreft de
vertaling van algemene regels en bestuurlijke en politieke wensen in meer
specifieke aanwijzingen, voorwaarden en beslissingen, waaraan de individuele
uitvoerders vervolgens bij de uitvoering zijn gebonden. Privatisering van
taakonderdelen van in het wetsvoorstel bedoelde organen is derhalve, gegeven
het publieke karakter van die taakonderdelen, in mijn ogen geen optie. De
voorkeur van de betrokken organen met betrekking tot de vormgeving en situering
van de diverse taken hield vooral verband met de advies- en overlegtaken in
relatie tot de discussie rondom het verlaten van het participatiemodel. Voor
het gevraagde overzicht van de belangrijkste taken van de organen moge ik
verwijzen naar de brief van 11 juli 1996 (Kamerstukken II 1995/96, 21 427,
nr. 155) en de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel (hoofdstuk
5).Ook op het vergelijkbare uitvoeringsniveau van de werknemersverzekeringen
als onderdeel van de sociale zekerheid (CTSV, LISV) is sprake van publieke
uitvoering. Wat betreft de uitvoering van de volksverzekeringen AKW, ANW en
AOW is ook de uitvoering op het laagste niveau (de uitkeringsverzorging) in
handen van een publiekrechtelijke organisatie (de SVB).In antwoord op de vraag van de leden van de VVD-fractie aangaande de ZBO-structuur
benadruk ik nog eens dat de specifieke omstandigheden van het terrein van
de volksgezondheid mijns inziens de aanwezigheid van een «interface»
tussen beleidsvaststelling en uitvoeringswereld vereisen. Met het oog op de
vereiste onafhankelijke deskundigheid is de ZBO-status voor die interface
aangewezen. In dit verband merk ik op dat niet voorbij kan worden gegaan aan
het feit dat alle hier aan de orde zijnde organen ook thans reeds zelfstandige
bestuursorganen zijn. Zij zijn immers alle bestuursorganen in de zin van de
Algemene wet bestuursrecht, zijn niet hiërarchisch ondergeschikt aan
de minister en zijn evenmin een adviescollege in de zin van de Kaderwet adviescolleges.
De nieuwe regeling van hun taak, samenstelling en werkwijze en van hun aansturing
in overeenstemming met de aanwijzingen voor zelfstandige bestuursorganen is
op zich geen reden om deze status, die sinds lange jaren bestaat,
voor elk van deze organen ter discussie te stellen. Hiervoor zette ik reeds
uiteen waarom privatisering geen reële optie is en waarom aan een gelijke
bestuurlijke positie voor de organen wordt gehecht. Ook ging ik reeds in op
het aspect van de ministeriële verantwoordelijkheid.De leden van de D66-fractie informeren naar het risico van dubbel werk
nu het onderhavig wetsvoorstel wijzigingen inhoudt ten aanzien van het College
voor ziekenhuisvoorzieningen en de Commissie sanering ziekenhuisvoorzieningen
(CSZ) en een wetsvoorstel betreffende een waarborgfonds voor de zorgsector
bij de Kamer is ingediend. Dit risico is niet aanwezig. Het wetsvoorstel machtiging
tot medewerking aan de oprichting van een Waarborgfonds voor de zorgsector
richt zich uitsluitend op dat onderwerp. In dat wetsvoorstel zijn geen bepalingen
opgenomen betreffende het College voor ziekenhuisvoorzieningen of de Commissie
sanering ziekenhuisvoorzieningen. Tussen het beoogde waarborgfonds en het
College voor ziekenhuisvoorzieningen ligt geen relatie. Wat betreft de Commissie
sanering en het COTG is dit iets genuanceerder.Op dit moment spelen zowel het COTG als de CSZ in de praktijk een rol
in gevallen van instellingen in financiële moeilijkheden anders dan veroorzaakt
door saneringsprocessen. Deze voor de CSZ niet wettelijke rol is in het onderhavige
wetsvoorstel niet opgenomen. Hiermee is de taakafbakening tussen het CSZ en
het CTG, waarnaar de leden van de VVD-fractie informeren, duidelijk. Na de
oprichting van een waarborgfonds met een steunfunctie verandert de positie
van het CTG bij instellingen in financiële problemen. Vanuit zijn taken
en verantwoordelijkheden zal het Waarborgfonds de financiële positie
van de aangesloten instellingen kritisch volgen en waar nodig handelend optreden.
Het betreft daarbij de financiële problematiek die het gevolg is van
andere oorzaken dan capaciteitsvermindering/sluiting. Voor instellingen die
niet aangesloten zijn bij het Waarborgfonds blijft het CTG zijn huidige rol
als steunfunctie vervullen. Overigens verwijs ik wat betreft het waarborgfonds
naar de nota naar aanleiding van het verslag inzake het desbetreffende machtigingswetsvoorstel,
die ik op 8 september jl. aan uw Kamer heb gezonden (Kamerstukken II, 1997/98,
25 627, nr. 13).Ik betreur dat de leden van de fracties van de RPF en het GPV en de VVD
kennelijk nog niet overtuigd waren door hetgeen in het nader rapport en de
memorie van toelichting is verwoord met betrekking tot de keuze voor deze
herstructureringsoperatie. Wat betreft de helderheid door de scheiding van
functies, is er voldoende reden om aan te nemen dat het signaleren van feitelijke
ontwikkelingen en het verrichten van uitvoeringstoetsen niet licht zullen
verworden tot verkapte beleidsadvisering door het orgaan. In de eerste plaats
is het de minister die het initiatief neemt tot het vragen van een uitvoeringstoets.
De minister formuleert de vragen en onderscheidt de aspecten waaraan het uitvoeringsorgaan
aandacht moet besteden. Door een gerichte vraagstelling zal er weinig ruimte
voor het orgaan overblijven om tot beleidsadvisering te komen. Daarnaast vormt
de samenstelling van de organen uit onafhankelijke deskundigen – en
dus niet uit vertegenwoordigers van partijen in het veld – een factor
die zal bijdragen aan beperking van de advisering tot de uitvoeringsaspecten.
Tot slot zij erop gewezen dat de ontvanger van de uitvoeringstoetsen, de minister,
uiteraard ook bevoegd is om, wanneer mocht blijken dat een orgaan de grenzen
van zijn bevoegdheid op dit vlak niet in acht neemt, daarover met dat orgaan
in overleg te treden en duidelijk te maken dat een dergelijke opstelling niet
in overeenstemming is met de wettelijke taakverdeling. Uitwerking per orgaanDe leden van de fractie van de PvdA stellen een aantal vragen over het
toezicht dat de CTU houdt op de uitvoering van de Ziekenfondswet en de AWBZ.
Over de wijze waarop de CTU toezicht houdt en wat het toezichtonderzoek omvat,
ben ik uitvoerig ingegaan in de nota Toezicht op verzekeringen in de gezondheidszorg
en enkele aanvullende brieven aan uw Kamer (Kamerstukken II, 1996/97, 25 308,
nrs. 1–2, en 25 173 enz., nrs. 4 en 5). Ik wil voor de gevraagde
beschrijvingen daarnaar verwijzen. Wat betreft de vraag over de rol van de
Inspectie voor de Gezondheidszorg merk ik op, dat het toezichtgebied van de
Inspectie de zorgaanbieders betreft, waarmee de ziekenfondsen of de uitvoeringsorganen
AWBZ overeenkomsten kunnen sluiten. De Inspectie heeft geen rol bij de beoordeling
van de besteding van gelden, doch richt zich op de kwaliteit van het zorgaanbod
van de zorgaanbieders. Het is de verantwoordelijkheid van de ziekenfondsen
en uitvoeringsorganen AWBZ bij het sluiten van overeenkomsten rekening te
houden met de kwaliteit van de te contracteren zorg. Zij dienen zich daarbij
rekenschap te geven van de beoordeling door de Inspectie voor de Gezondheidszorg.
Voor de volledigheid merk ik hierbij op, dat de CTU niet toeziet op de zorgaanbieders.
Op deze verantwoordelijkheidsverdeling ben ik ingegaan in mijn eerdervermelde
brief van 23 september 1997 (Kamerstukken II, 1996/97, 25 173 enz.,
nr. 5).Oordelen van de Inspectie voor de Gezondheidszorg over de inhoud of kwaliteit
van de zorg zouden bij het sluiten van overeenkomsten ter harte moeten worden
genomen door de ziekenfondsen en uitvoeringsorganen AWBZ. De CTU laat door
middel van haar onderzoek nagaan of deze organen hieraan voldoen. De gescheiden
verantwoordelijkheden en de daarmee samenhangende verplichtingen (privacy)
noodzaken de onderlinge informatieuitwisseling op algemeen niveau tussen de
Inspectie, de ziekenfondsen, de uitvoeringsorganen AWBZ en de CTU met prudentie
verder te ontwikkelen. De ingevoerde kwaliteitswetgeving levert daartoe aanzetten
die op dit moment nog niet optimaal worden benut. Ook de introductie van uitvoeringsverslagen
(zie mijn brief aan uw Kamer van 6 april 1998, VPZ/VU-981 185) waarmee
ziekenfondsen verantwoording afleggen over hun activiteiten om de kwaliteit
en doelmatigheid van de zorg te beïnvloeden en te faciliteren, zal de
aandacht voor de kwaliteit van de gecontracteerde zorg bevorderen.De vraag naar interdependenties tussen uitgaven in het eerste, tweede
en derde compartiment is vanuit toezichtoptiek kort te beantwoorden. De toezichtstructuur
ten behoeve van de Ziekenfondswet en de AWBZ is er op gericht te voorkomen
dat geld vanuit de publieke sector weglekt naar de private sector. Door het
systeem van «zonder bonnetje geen betaling» zijn dergelijke weglekeffecten
goed af te dekken. In dit opzicht zijn afspraken tussen de CTU en de Verzekeringskamer
op zich niet nodig, omdat de CTU als toezichthouder op zichzelf over de noodzakelijke
informatie kan beschikken. Overigens zullen, zoals tijdens het nota-overleg
over het Toezicht op verzekeringen in de gezondheidszorg aangekondigd, bij
de modernisering van het toezicht de informatieverplichtingen in het geval
van concernstructuren worden aangescherpt. Er is natuurlijk op algemeen niveau
wel sprake van interdependentie tussen het eerste, tweede en derde compartiment,
maar dit betreft beleid respectievelijk evaluatie van beleid. De CTU heeft
geen toegang tot concurrerende gegevens van aanpalende schadeverzekeringen.
Toegang hiertoe is in het kader van de wetgeving van financiële markten
ook niet te realiseren.De leden van de fractie van de PvdA vragen waarom voor de CTU niet ook
een aantal leden van maximaal negen is voorzien.Dat het CTU minder leden heeft dan de ingestelde colleges heeft ermee
te maken dat is gekozen voor continuering van de huidige situatie. De CTU heeft thans vijf leden. Dit aantal blijkt in de toezichtpraktijk voldoende
te zijn. Ook andere toezichthouders komen met een dergelijke omvang goed uit
de voeten. Ter vergelijking: de Verzekeringskamer dient ingevolge de Wet toezicht
verzekeringsbedrijf 1993 uit ten minste drie en ten hoogste vijf leden te
bestaan, het College van toezicht sociale verzekeringen bestaat ingevolge
de Organisatiewet sociale verzekeringen 1997 uit drie leden en het Commissariaat
voor de Media heeft ingevolge de Mediawet drie of vijf leden.Overigens is niet op voorhand al te bepalen dat voor alle leden van de
Colleges uniformiteit valt toe te passen voor wat betreft tijdsbesteding,
honorarium e.d.. Daartoe zijn de onderscheiden taken immers te divers. Voor
de hand ligt bij de aanpassing van het oorspronkelijke takenpakket naar de
taken die nu expliciet in het wetsvoorstel worden aangegeven, werkendeweg
te volgen en nader te bepalen welke tijdsbesteding dit van de leden onderscheidenlijk
de voorzitter van de betrokken Colleges vergt. Daarop kan vervolgens de honorering
conform de geldende regels voor het betreffende ZBO worden afgestemd. Impliciet
reageer ik hiermee ook op de vraag van leden van de fracties van de RPF en
het GPV of dergelijke functies parttime kunnen worden vervuld. Voor wat betreft
de omvang van het takenpakket van de nieuw te benoemen bestuursleden zij verder
opgemerkt dat het de bedoeling is dat de besluitvorming wordt voorbereid door
in te stellen commissies.Voor zover daartoe aanleiding bestaat, zal het vorenstaande worden meegenomen
in de evaluatie van het functioneren van de betrokken organen zoals voorzien
in de nieuwe artikelen 95 ZFW, 46 WTG en 29b WZV.In het verlengde van het bovenstaande verzochten de leden van de PvdA-fractie
welke functies van kroonleden incompatibel zijn. Vanzelfsprekend geldt allereerst,
dat er bij de benoeming van de respectievelijke College-leden nadrukkelijk
geen sprake is van belangenverstrengeling. Op het moment van benoeming moet
volstrekt helder zijn dat een Collegelid geen vertegenwoordiger is noch kan
zijn van een instelling of organisatie die op het terrein van de Collegetaken
werkzaam is respectievelijk waarbij direct belangen in het geding zijn. Ieder
te benoemen lid zal die onafhankelijke positie tevoren moeten verklaren. De
voorzitters van de betrokken organen stel ik uiteraard in de gelegenheid voordrachten
voor benoeming in bovenstaande zin aan mij voor te leggen.De leden van de fracties van de PvdA, VVD, RPF en GPV vragen naar de stand
van zaken met betrekking tot de (wetgeving inzake) ontvlechting van de CTU.Ik moge verwijzen naar mijn brief van 13 juli 1998 (Kamerstukken
II, 1997/98 25 308, nr. 3) waarmee ik de Kamer inmiddels uitgebreid
heb geïnformeerd over de voortgang inzake de modernisering en verzelfstandiging
van het toezicht op de AWBZ en de ZFW. Zoals daarin is aangegeven zal bij
het thans in voorbereiding zijnde toezichtswetsvoorstel nog een aantal juridische
aspecten moeten worden opgelost. Parallel aan het wetgevingstraject wordt
aandacht gegeven aan de fasering van de modernisering en ontvlechting van
het toezicht en aan de organisatorische consequenties die daaraan verbonden
zijn. In verband hiermee verwacht ik dat de behandeling van een wetsvoorstel
inzake bedoeld toezicht in de ministerraad in de tweede helft 1998 zal kunnen
plaatsvinden.De leden van de fracties van het CDA en D66 vragen waarom de verzelfstandiging
van de CTU in een apart wetsvoorstel wordt geregeld en niet is meegenomen
in het wetsvoorstel Uitvoeringsorganen volksgezondheid. De leden van de D66-fractie
voegen daaraan de vraag toe of het, in verband met het risico van dubbel werk,
logisch is om het thans voorliggende wetsvoorstel te behandelen
en pas weer in een latere fase de positie van de CTU te regelen?Tijdens het nota-overleg van 21 april 1997 (Kamerstukken II, 1996–1997,
25 173 enz., nr. 3) heb ik met uw Kamer van gedachten gewisseld
over de verzelfstandiging van de CTU. Ik heb daarbij aangegeven dat de ontvlechting
van de CTU en de Ziekenfondsraad een complex proces is en in verband daarmee
meldde ik dat een aparte projectorganisatie de uitwerking van de modernisering
en verzelfstandiging ter hand zou nemen. Gelet op de complexiteit van deze
materie, lag en ligt het niet voor de hand het wetsvoorstel Uitvoeringsorganen
daarmee te belasten. In mijn brief van 26 juni 1997 (Kamerstukken II,
25 173 enz. nr. 4) heb ik de volgorde in de wetgevingstrajecten
aangegeven. Vanwege de breed gedragen opvatting over onafhankelijk toezicht
heb ik ervoor gekozen met het onderhavige wetsvoorstel een eerste stap naar
de onafhankelijkheid van de CTU te zetten. Dit moet als tussenfase worden
gezien op weg naar de volledige verzelfstandiging en modernisering van het
toezicht. Dat het toezichtsvraagstuk in den brede op een later moment dan
het thans voorliggende wetsvoorstel aan de orde wordt gesteld, betekent, gegeven
de aard van het onderwerp, naar mijn stellige overtuiging niet dat er dubbel
werk zal worden verricht.De leden van de VVD-fractie vragen waarom met betrekking tot het toezicht
door de CTU voor een ZBO wordt gekozen, welke alternatieven er mogelijk zijn
en waarom daarvoor niet is gekozen.In de op 15 april 1997 aan de Voorzitter van de Tweede Kamer toegezonden
nota Toezicht op verzekeringen in de gezondheidszorg (Kamerstukken II, 1996/97,
25 308, nrs. 1–2) is voor de positie van het toezicht op de uitvoering
van de ZFW en AWBZ een aantal principiële keuzen gemaakt. In de eerste
plaats is gekozen voor een zogenaamd getrapt toezicht en niet voor een rechtstreeks
toezicht door de minister. Argumenten van onafhankelijke oordeelsvorming,
specifieke deskundigheid en positionering van het toezicht zo dicht mogelijk
bij de uitvoeringspraktijk speelden hierbij een hoofdrol. In de tweede plaats
is gekozen voor een scheiding van bestuur en beheer enerzijds en toezicht
anderzijds. Ook hier speelt het argument van onafhankelijke oordeelsvorming.
Deze principiële keuzen zijn tijdens het al genoemde nota-overleg met
de vaste commissie voor VWS van 21 april 1997 breed onderschreven. De ZBO-status
van de CTU past bij uitstek in deze lijn. Immers, een zelfstandig bestuursorgaan
is een bestuursorgaan op het niveau van de centrale overheid, dat niet hiërarchisch
ondergeschikt is aan een minister en dat bij voorkeur een publiekrechtelijke
organisatievorm heeft. Onafhankelijk toezicht is gediend met onafhankelijkheid
van (dus: niet hiërarchische ondergeschiktheid aan) de verantwoordelijk
minister met betrekking tot het dagelijkse doen en laten van de toezichthouder.
Overigens behoudt de minister vanzelfsprekend de algemene ministeriële
verantwoordelijkheid die past ten aanzien van ZBO's. Omdat een toezichthouder
die uit een oogpunt van publiek belang is ingesteld om toezicht te houden
op de recht- en doelmatige uitvoering van wettelijke regels, ipso facto met
openbaar gezag is bekleed, is het niet goed voor te stellen dat zo'n toezichthouder
een puur privaatrechtelijk positie zou kunnen innemen. Daaraan doet de rechtsvorm
van de toezichthouder niet af.De leden van de VVD-fractie vragen ook met betrekking tot het toezicht
een parallel te trekken met de vormgeving van de toezichtsfunctie in de sociale
zekerheid.De vormgeving en positie van de toezichtsfuncties in het zorgverzeke-
ringsstelsel enerzijds en in de overige sociale zekerheid zijn uiteraard afhankelijk
van de aard en inrichting van het veld waarop toezicht moet worden
gehouden en van de taken die in dat veld moeten worden uitgeoefend.Het stelsel van wettelijke zorgverzekeringen (ziekenfondsverzekering en
algemene verzekering bijzondere ziektekosten) wordt uitgevoerd door de ziekenfondsen
en de uitvoeringsorganen AWBZ (samen: de zorgverzekeraars). Het stelsel is
gebaseerd op de gedachte dat de zorgverzekeraar zorg levert (natura-systeem).
De verantwoordelijkheid van de zorgverzekeraar om zorg te verstrekken aan
zijn verzekerden, moet hij inhoud geven door terzake overeenkomsten te sluiten
met zorgaanbieders, degenen die de hulp feitelijk verlenen. De zorgverzekeraars
zijn toegelaten tot het uitoefenen van een wettelijke taak en zijn daarmee
als bestuursorganen in de zin van de Awb te kwalificeren, hoewel zij een privaatrechtelijke
rechtsvorm hebben. De zorgaanbieders zijn privaatrechtelijke organisaties
(instellingen) of individuele personen. Het stelsel van zorgverzekeringen
omvat derhalve de zorgverzekeraars, alsmede de wettelijk geregelde betrekkingen
die zij onderhouden met enerzijds de gecontracteerde zorgaanbieders en anderzijds
hun verzekerden.Het toezicht op het zorgverzekeringsstelsel is gericht op het functioneren
van dit stelsel. Daarbij zijn de zorgverzekeraars de subjecten van toezicht
(de onder toezicht gestelden). De objecten van toezicht zijn het intern en
extern functioneren van deze verzekeraars en de wijze waarop zij inhoud geven
aan hun wettelijk geregelde betrekkingen, met andere woorden: de inschrijving
van verzekerden, het toekennen van zorgaanspraken, het sluiten van overeenkomsten
met zorgaanbieders, de inning van nominale premie ZFW, de inning van eigen
bijdragen, de besteding van het verstrekkingenbudget ten laste van de Algemene
Kas, de declaraties ten laste van het Algemeen Fonds Bijzondere Ziektekosten,
de besteding van het beheerskostenbudget, de administratieve organisatie en
interne controle en de verantwoordingsinformatie.In het voorliggende wetsvoorstel is aan het toezicht, binnen de rechtspersoon
College voor zorgverzekeringen, een zelfstandige positie toegekend, door een
functiescheiding aan te brengen tussen het bestuur van het College en de CTU.
Bestuur en CTU oefenen hun taken nevengeschikt en onder eigen verantwoordelijkheid
uit. De CTU is uitsluitend belast met het toezicht. Dit betekent onder meer
dat de CTU in onafhankelijkheid kan oordelen over de resultaten van de onder
haar verantwoordelijkheid uitgevoerde controles en over de door haar eventueel
naar aanleiding daarvan te ondernemen acties richting het ziekenfonds of uitvoeringsorgaan
AWBZ. Het bestuur is belast met de overige taken van het College voor zorgverzekeringen
(b.v. aansturing en coördinatie van de uitvoering door de zorgverzekeraars,
beheer van de twee kassen, verdelen van de budgetten, subsidieverstrekking
en toelating ziekenfondsen en uitvoeringsorganen AWBZ). In afwachting van
een uitsplitsing van de bij de onderscheiden taken behorende bevoegdheden
van het bestuur en de CTU (bij gelegenheid van de ontvlechting) is wat betreft
de algemene bevoegdheden ervoor gekozen deze in de wet te leggen bij het College
voor zorgverzekeringen. Daarmee kunnen beide bestuursorganen van het College
(bestuur en CTU) over die bevoegdheden beschikken voor zover dat voor de uitoefening
van hun taken noodzakelijk is.Om de ministeriële verantwoordelijkheid voor een en ander waar te
kunnen maken, zijn voor de minister algemene sturings- en toezichtsmiddelen
voorzien. Zo dienen zowel het bestuur van het College als de CTU ieder hun
eigen werkprogramma aan de minister voor te leggen en via hun eigen verslag
van werkzaamheden aan de minister verantwoording af te leggen. Het verslag
van werkzaamheden betreft onder meer het door het bestuur of de CTU gevoerde
beleid in het algemeen en de doelmatigheid en doeltreffendheid van hun werkzaamheden
in het bijzonder. Het bestuur moet zich bovendien financieel verantwoorden
(incl. rechtmatig- heidsverklaring) over het door hem gevoerde beheer van
de middelen van de twee centrale kassen. Ook is geregeld dat de benoeming
van de bestuursleden en van de commissieleden door de minister
plaatsvindt. Zoals ook in antwoord op desbetreffende vragen van de leden van
de fracties van het CDA en D66 is aangeven, moet deze regeling gezien worden
als een tussenfase op weg naar de voorgenomen volledige verzelfstandig van
de toezichtsfunctie.Het stelsel van sociale verzekeringen, maakt, evenals het stelsel van
wettelijke zorgverzekeringen, onderdeel uit van het brede sociale zekerheidsstelsel.
Daarnaast omvat het sociale zekerheidsstelsel bijvoorbeeld ook de sociale
voorzieningen en de arbeidsvoorziening. Ik ga hier verder alleen in op de
sociale verzekeringen. Dit zijn de loondervingsen inkomensverzekeringen die
worden uitgevoerd onder verantwoordelijkheid van het Landelijk instituut sociale
verzekeringen (LISV) en door de Sociale Verzekeringsbank (SVB). Het LISV heeft
de verantwoordelijkheid voor de uitvoering van de loondervingsverzekeringen
(m.n. werkloosheids- en arbeidsongeschiktheidswetgeving), maar dient voor
de feitelijke uitvoering contracten te sluiten met door de Minister van Sociale
Zaken en Werkgelegenheid erkende uitvoeringsinstellingen (uvi's). Uit hoofde
van zijn verantwoordelijkheid voor de uitvoering heeft het LISV ook een coördinerende
taak. Daarnaast beheert het enkele centrale fondsen. De SVB voert onder eigen
verantwoordelijkheid de inkomensverzekeringen (b.v. Algemene Ouderdomswet)
uit en beheert de centrale fondsen voor de desbetreffende verzekeringen.Het toezicht op dit geheel is opgedragen aan het College van toezicht
sociale verzekeringen (CTSV), dat daarnaast geen andere taken heeft. Zijn
subjecten van toezicht zijn het LISV, de uvi's en de SVB. De objecten van
toezicht zijn de premie-inning voor de werknemersverzekeringen (incl. ZFW),
de uitkeringsverzorging, de werkgeverscontrole, de reïntegratie-activiteiten,
de uitvoeringscontracten tussen het LISV en de uvi's, de besteding van de
beheerskostenbudgetten, het beheer van de centrale fondsen, de administratieve
organisatie en interne controle en de verantwoordingsinformatie. Het CTSV
beoordeelt zelfstandig of de uitvoering recht- en doelmatig was en kan zonodig
actie ondernemen richting de onder toezicht gestelden.De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid heeft het ministeriële
toezicht op het CTSV. Het CTSV legt daartoe verantwoording af aan de minister.
Het CTSV moet zijn eigen jaarverslag en financiële verslag, alsmede die
van de SVB, het LISV en de uvi's naar de minister zenden. Ook zendt het recht-
en doelmatigheidsrapportages naar de minister. De leden van de CTSV worden
door de minister benoemd, net als de bestuursleden van het LISV en de SVB.
De benoeming van een deel van de bestuursleden van het LISV geschiedt overigens
op voordracht van de sociale partners.De leden van de fracties van de RPF en het GPV vragen waarom bij nader
inzien toch is afgezien van het participatiemodel van maatschappelijke organisaties
in het nieuw te vormen College voor zorgverzekeringen. Waarom is gekozen voor
de route van het bestuursreglement om de betrokkenheid van werkgevers, werknemers,
ziektekostenverzekeraars, instellingen en patiënten bij het functioneren
van het College voor zorgverzekeringen te onderstrepen?De keuze voor het kroonledenmodel is, in overleg met de vaste commissie
voor Volksgezondheid, Welzijn en Sport, ingegeven door de wens om het primaat
van de politiek te herstellen en de functies op het gebied van overleg, advies
en uitvoering te scheiden. Om onafhankelijke besluitvorming van het uitvoeringsorgaan
te waarborgen, is bij nader inzien afgezien van handhaving van het participatiemodel
bij het College voor zorgverzekeringen. Inderdaad is het van belang om daarbij
de waardevolle inbreng van betrokken maatschappelijke organisaties niet te
verliezen. Participatie van organisaties in het bestuur is daarvoor niet de enige weg. Naast de verantwoordelijkheid die de minister draagt voor
het overleg met betrokken maatschappelijke organisaties, draagt ook het zelfstandig
bestuursorgaan een verantwoordelijkheid. Elk bestuursorgaan is immers zelf
verantwoordelijk voor een zorgvuldige besluitvorming, wat tevens inhoudt dat
bij de voorbereiding van besluitvorming de nodige kennis omtrent relevante
feiten en af te wegen belangen moet worden vergaard. Dit speelt ten aanzien
van het College voor zorgverzekeringen met name bij de voorbereiding van de
rapportages inzake de uitvoerbaarheid en doelmatigheid van voorgenomen beleid
(de uitvoeringstoets). Het in het onderhavig wetsvoorstel vastgelegde model
benut zeker zo goed de kennis en kunde van de betrokken maatschappelijke organisaties,
terwijl een onafhankelijke besluitvorming door het College niet in gevaar
komt. De ZBO-aanwijzingen brengen met zich mee dat een bestuursorgaan zijn
werkwijze vastlegt in een bestuursreglement.Indien de inbreng van maatschappelijke organisaties voor de besluitvorming
door het College is aangewezen, kunnen vertegenwoordigers van deze organisaties
zitting hebben in commissies die volgens het bestuursreglement door het College
kunnen worden ingesteld.De leden van de fracties van de RPF en het GPV vragen naar de onafhankelijkheid
van de deskundigen en als wordt gesproken over een evenredige vertegenwoordiging
van minderheden in hoeverre dan aan het principe van onafhankelijkheid en
van deskundigheid recht wordt gedaan. Voorop staat dat benoeming van de voorzitter en de leden plaatsvindt op
basis van de deskundigheid die nodig is voor de uitoefening van de taken van
het College. De leden worden op grond van hun persoonlijke kwalificaties benoemd
op persoonlijke titel. Het lidmaatschap is niet afhankelijk van het hebben
van een bepaalde functie of bepaalde hoedanigheid. In die zin dienen de leden
hun functie onafhankelijk uit te oefenen. Bij het streven naar een evenredige
deelneming van vrouwen en personen behorende tot een etnische of culturele
minderheidsgroep staat het gekwalificeerde aanbod voorop. De principes van
deskundigheid en onafhankelijkheid zijn dan ook niet in het geding bij het
streven naar een evenredige vertegenwoordiging. De leden zullen echter niet
op basis van een bepaalde levensbeschouwing of maatschappijvisie worden geselecteerd.De leden van de fracties van de RPF en het GPV vragen waarom de Stichting
uitvoering omslagregeling WTZ niet onder het onderhavige wetsvoorstel valt.
De belangrijkste reden daarvoor is dat met de Wet op de toegang tot ziektekostenverzekeringen
1998 onder meer is voorzien in de aanwijzing van een nieuw uitvoeringsorgaan
waarop de bepalingen inzake zelfstandige bestuursorganen van toepassing zijn.
Een andere reden om te kiezen voor het in de Wet op de toegang tot ziektekostenverzekeringen
1998 regelen van de positie van dit uitvoeringsorgaan, is dat dit een rol
speelt in de particuliere ziektekostenverzekering, terwijl de overige in het
onderhavige wetsvoorstel genoemde organen zich alle bevinden in de publieke
sector. Deze positie in de particuliere ziektekostenverzekering brengt onder
andere met zich dat het toezicht is opgedragen aan de Verzekeringskamer die
onder meer belast is met het toezicht op de particuliere ziektekostenverzekeraars.
De regeling van uitvoering, controle, toezicht en bestuurlijke verantwoordelijkheden
is op deze wijze, voor dit segment van de particuliere ziektekostenverzekering,
overzichtelijk geregeld. Het spreekt vanzelf dat de uitgangspunten van het
onderhavige wetsvoorstel wel zijn gehanteerd bij de vormgeving van de Wet
op de toegang tot ziektekostenverzekeringen 1998. Tenslotte heeft de Algemene
Rekenkamer in zijn advies over de Wet op de toegang tot ziektekostenverzekeringen
(Kamerstukken II, 1996/97, 25 235 nrs. 1–2) de aanbeveling gedaan
de positie van het uitvoeringsorgaan en de taken en bevoegdheden
in overeenstemming te brengen met de aanwijzingen voor ZBO's, welke aanbeveling
deel uitmaakt van een aantal samenhangende maatregelen die alle zijn verwoord
in voornoemde nieuwe wet.De leden van de fracties van de RPF en het GPV vragen waarom niet gekozen
is voor het model dat het COTG momenteel kent, namelijk een verregaand kroonmodel,
waarbij alle leden opereren zonder last of ruggespraak.Het huidige besturingsmodel van het COTG zit dicht tegen het wenselijk
geachte kroonledenmodel aan. De keuze voor het kroonledenmodel is ingegeven
door de wens om het primaat van de politiek te herstellen en de functies advies,
overleg en uitvoering te scheiden, hetgeen door de vaste commissie voor Volksgezondheid,
Welzijn en Sport tijdens het algemeen overleg van 11 oktober 1995 werd
onderschreven.Voor het goed kunnen uitoefenen van de taken is het van essentieel belang
dat de beslissingen worden genomen op basis van onafhankelijke oordeelsvorming.
Om die reden is er geen plaats in het bestuur van het CTG voor vertegenwoordigers
van maatschappelijke organisaties. Dat wil niet zeggen dat inbreng van kennis
en kunde van de in het werkterrein opererende organisaties niet van belang
zou zijn. Benoeming van leden van deze organisaties in het bestuur van het
CTG is hiervoor echter niet de enige manier. Het zelfstandig bestuursorgaan
draagt hiervoor een eigen verantwoordelijkheid. In dit verband verwijs ik
nogmaals naar artikel 3:2 van de Algemene wet bestuursrecht, dat bepaalt dat
een bestuursorgaan bij de voorbereiding van een besluit, de nodige kennis
vergaart omtrent de relevante feiten en af te wegen belangen. Tegen deze achtergrond
legt het uitvoeringsorgaan de manier waarop het zijn besluiten terzake voorbereidt,
vaststelt en uitvoert, alsmede de manier waarop de nodige kennis wordt vergaard,
vast in een bestuursreglement.Het in het onderhavige wetsvoorstel vastgelegde model benut zeker zo goed
de expertise van het veld, terwijl ook hier geldt dat een onafhankelijke besluitvorming
door het CTG niet in gevaar komt.De gewenste scheiding van functies (advies, overleg en uitvoering) en
het herstel van het primaat van de politiek betekenen dat de advies- en overlegfuncties
van de uitvoeringsorganen komen te vervallen, zodat alleen taken met een beleidsuitvoerend
karakter overblijven. In het beoogde besturingsmodel behoren inrichting en
werkwijze van het uitvoeringsorgaan tot de verantwoordelijkheid van het bestuur
zelf. De vormgeving van het een en ander ligt aldus in handen van het CTG.
De suggestie van het COTG een rompbepaling in de wet op te nemen met betrekking
tot de Kamerstructuur en de rol van de representatieve partijen is overbodig.
Het bestuursreglement biedt hiertoe de gelegenheid. De rol van veldpartijen
behoeft niet in de wet te worden vastgelegd. Partijen hebben er zelf belang
bij en zullen daarom zeker bereid zijn een bijdrage te leveren.De leden van de CDA-fractie vragen hoe het staat met de herziening en
deregulering van de Wet ziekenhuisvoorzieningen (WZV).De herziening van de WZV bevindt zich in een vergevorderd stadium van
voorbereiding. De Raad van State heeft mij over het wetsvoorstel bouwbeheersing
zorgvoorzieningen (WBZ) dat strekt tot intrekking van de WZV, geadviseerd.
De indiening van dat wetsvoorstel WBZ heeft echter vertraging opgelopen als
gevolg van de discussie rond de privéklinieken. Deze discussie heeft
ertoe geleid dat ik kortgeleden zelfstandige behandelcentra onder de werkingssfeer
van de WZV heb gebracht (Stcrt. 1998, nr. 30).Inmiddels is met betrekking tot de WZV in het Regeerakkoord opgenomen
dat deze wet wordt gedereguleerd en daarnaast niet meer van toepassing zal
zijn op kleinschalige woonvormen en andere voorzieningen waar de woon- en
verblijffunctie centraal staat. Op dit moment beraad ik mij op de gevolgen
van deze ontwikkelingen voor het in het wetsvoorstel WBZ geschetste systeem
van aanbodbeheersing. Niet uitgesloten is dat dat wetsvoorstel zodanig gewijzigd
wordt dat het opnieuw voor advies aan de Raad van State wordt voorgelegd.Het wetsvoorstel WBZ sluit aan bij het onderhavige wetsvoorstel uitvoeringsorganen
volksgezondheid wat betreft vormgeving en functie van het nieuwe College bouw
ziekenhuisvoorzieningen. Bij wijziging van het wetsvoorstel WBZ blijft die
aansluiting uiteraard gehandhaafd.De leden van de PvdA-fractie vragen wat er gebeurt als de CSZ geen goedkeuring
geeft aan een voornemen tot afstoting van onroerende zaken. Het bestuur van een ziekenhuisvoorziening dat voornemens is onroerende
zaken af te stoten, moet daarvan direct mededeling doen aan het College sanering.Wanneer het CSZ geen goedkeuring verleent aan het afstoten van onroerende
zaken, is het de instelling niet toegestaan tot afstoting over te gaan. Wanneer
desondanks tot afstoting wordt overgegaan, is de rechtshandeling waarbij deze
onroerende zaken afgestoten worden, vernietigbaar. Dit houdt in dat een dergelijke
afstoting ongedaan kan worden gemaakt. Zolang echter geen vernietiging heeft
plaatsgevonden, is de overdracht van de onroerende zaak rechtsgeldig geschied.
De verkrijger is derhalve verantwoordelijk voor de onroerende zaken. Een dergelijke
regeling is in lijn met de regeling van art. 3:40, tweede lid, BW.De leden van de fracties van VVD en D66 hebben tenslotte vragen gesteld
naar de financiële gevolgen inclusief eventuele personele consequenties
van de algehele herziening van de uitvoeringsstructuur. Op dit moment is het
niet doenlijk een totaalbeeld te verschaffen. Immers de implementatie van
de beoogde aanpassing kan eerst na aanvaarding van de beoogde wetswijzigingen
daadwerkelijk een aanvang nemen. Inmiddels zijn in overleg met de betrokken
organen voorbereidende besprekingen gestart. Ik neem mij voor het parlement
zowel over de voortgang als uiteraard over de uitwerking op de hoogte te houden
en te informeren. De eerder opgelegde en met het parlement overeengekomen
ombuigingstaakstelling van de betrokken uitvoeringsorganisaties is per 1 januari
1997 verwerkt en gerealiseerd (bijlage FOZ-1996, p. 163: «taakstelling
beheerskosten ZFR» (– 3 mln) respectievelijk «CvZ/COTG»
(– 1,5 mln), tesamen f 4,5 mln).Tegelijkertijd met het uitbrengen van deze nota heb ik een nota van wijziging
ingediend.De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,E. Borst-Eilers 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26011-6.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl