Voorstel wijziging Huursubsidiewet (huursubsidie voor studenten); Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29003, nr. 6

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

31-08-2004

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

29003 nr. 6

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMEEN DEEL1. Inleiding1.1 Huursubsidie voor onzelfstandige woonruimte1.2 Leeswijzer2. Het onderscheid tussen zelfstandige en onzelfstandige
woonruimte2.1 De recente geschiedenis van de huursubsidie2.2 Huursubsidie voor aangewezen woonruimte3. De woningnood onder studenten3.1 Groeiende vraag3.2 Afnemend aanbod3.3 Huidige situatie in de studentensteden3.4 Stijgende woonlasten voor studenten4. Bestrijding kamernood is een meerfrontenstrijd4.1 Genoemde oplossingen weinig effectief4.2 Ambitie naar boven bijstellen5. Huursubsidie voor onzelfstandige woonruimte5.1 Onzelfstandige woonruimte normaliseren5.2 Armoedebestrijding5.3 Verwachte effecten op de woningmarkt5.4 Aansluiting bij de systematiek van de Huursubsidiewet5.5 Wijziging van het Huursubsidiebesluit5.6 Aanwijzing van woonruimte door de minister5.7 Vooralsnog beperking tot instellingen zonder winstoogmerk6. Budgettaire effecten6.1 Huursubsidie voor kamerbewonersARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGArtikel I, sub AWijziging HuursubsidiebesluitArtikel I, sub BArtikel II
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29003Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 53 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 003Voorstel van wet van het lid Van Gent tot wijziging van de Huursubsidiewet
(huursubsidie voor jongeren en studenten)nr. 6MEMORIE VAN TOELICHTING ZOALS GEWIJZIGD NAAR AANLEIDING VAN HET ADVIES
VAN DE RAAD VAN STATEALGEMEEN DEEL1. InleidingDe woningnood onder studenten is hoog, en blijft toenemen. Het tekort
aan kamers wordt veroorzaakt door zowel een toename van het aantal studenten,
als een afname van het aantal beschikbare kamers. In vrijwel alle studentensteden
in Nederland neemt de druk op de kamermarkt toe, wachttijden van een jaar
en langer zijn geen uitzondering meer. Door het tekort aan kamers, nemen ook
de excessen op de markt voor studentenhuisvesting toe: in het zwarte en grijze
verhuurcircuit worden studenten uitgebuit, wonen zij in gevaarlijke of ongezonde
panden en mogen zij zich niet inschrijven in de gemeente waar zij wonen.Om het tekort aan onzelfstandige woonruimte in te lopen, is een breed
scala aan maatregelen nodig. Zo wordt gedacht aan de verbouwing van leegstaande
kantoren tot woongebouwen, de tijdelijke verhuur van slooppanden, aan «campuscontracten»,
waarmee studenten na hun afstuderen worden gedwongen te verhuizen, en aan
het beter laten werken van de woningmarkt, zodat afgestudeerden gemakkelijker
een andere woning kunnen vinden.Daarnaast dient een belangrijk knelpunt uit de Huursubsidiewet te worden
weggenomen, namelijk de uitsluiting van kamerbewoners van het recht op huursubsidie.
Deze wet voorziet in die oplossing.1.1 Huursubsidie voor onzelfstandige woonruimteMet de verwachte groei van de studentenaantallen, en de afname van het
aanbod in het particuliere en «zwarte» circuit, is de noodzaak
van nieuwbouw van kamers zeer actueel. Voorkómen moet worden dat nog
meer eerstejaarsstudenten op de camping moeten verblijven, of worden geconfronteerd
met reistijden van drie of vier uur per dag van het ouderlijk huis naar hun
studieplek.Op dit moment wordt door corporaties en studentenhuisvesters nauwelijks
geïnvesteerd in de meest voor de hand liggende oplossing: nieuwbouw van
kamers. Zelfs indien de instellingen een onrendabele top voor hun rekening
nemen, is een acceptabel huurniveau voor (nieuw)bouwkamers niet te garanderen.
Als corporaties of stichtingen studentenhuisvesting nu investeren in toevoegingen
aan de voorraad, dan doen zij dat in, relatief dure, zelfstandige woonruimte.
Dankzij het stelsel van de huursubsidie is voor deze woningen wél een
aanvaardbare exploitatie te garanderen.Introductie van het recht op huursubsidie voor onzelfstandige woonruimte
biedt een oplossing voor het tekort aan betaalbare woonruimte voor jongeren
en studenten. Naast het feit dat verbreding van het huursubsidierecht beter
recht doet aan het gelijkheidsbeginsel – te hoge woonlasten in verhouding
tot het inkomen worden gecompenseerd – biedt het ook een impuls aan
de hoognodige kwantitatieve uitbreiding van de voorraad. Dit geldt niet alleen
voor studenten, maar ook voor andere mensen die, om wat voor reden dan ook,
er de voorkeur aan geven om in groepsverband te wonen.Met inwerkingtreding van deze wet, en een reeks aanpalende maatregelen,
kan het tekort aan kamers binnen enkele jaren zijn opgelost.1.2 LeeswijzerDeze toelichting is als volgt opgebouwd: Na een korte terugblik op de
recente geschiedenis van de Huursubsidiewet, wordt de omvang van de kamernood
in Nederland in kaart gebracht, en toegelicht waarom spoedige maatregelen
noodzakelijk zijn. Vervolgens volgt een toelichting op een aantal maatregelen
die door rijk, gemeenten, instellingen en studenten genomen moeten worden,
en wordt aannemelijk gemaakt dat introductie van het recht op huursubsidie
een noodzakelijke voorwaarde is om de tekorten in te lopen. Ook wordt beargumenteerd
waarom is gekozen voor de systematiek zoals voorgesteld in deze wet. De toelichting
wordt afgesloten met een prognose van de kosten en baten van deze wet en een
artikelsgewijze toelichting.2. Het onderscheid tussen zelfstandige en onzelfstandige
woonruimte2.1 De recente geschiedenis van de huursubsidieIn 1997 is de nieuwe Huursubsidiewet, opvolger van de Wet Individuele
Huursubsidie, in werking getreden. Tot die tijd werd huursubsidie verstrekt
aan iedereen die, in verhouding tot het (huishoudens)inkomen, een te hoge
huur had.Dit beginsel van «subsidiëring van relatief hoge woonlasten»
is in de nieuwe Huursubsidiewet vastgehouden, inclusief een systeem van kwaliteitskortingen,
waarbij extra kwaliteit deels door de overheid, deels door de huurder zelf
wordt betaald.De Huursubsidiewet kent aan mensen met een inkomen op of onder het sociaal
minimum een «vaste eigen bijdrage» aan de huur toe. Deze «normhuur»
bedraagt per 1 juli 2004 € 187,98. Daarnaast is een kwaliteitskortingsgrens
opgenomen in de Huursubsidiewet: Vanaf een kale huur van € 325,91
wordt de huurprijs niet meer voor honderd procent gesubsidieerd, maar komt
de extra kwaliteit deels voor rekening van de huurder.Bovendien geldt deze grens van € 325,91 als «jongerengrens»:
mensen onder de 23 jaar en zonder inwonende (pleeg)kinderen, mogen geen hogere huur hebben dan € 325,91. Komen zij boven dit bedrag,
dan vervalt het recht op huursubsidie.2.2 Huursubsidie voor aangewezen woonruimteMet de herziening van de huursubsidieregeling, is voor bewoners van onzelfstandige
woonruimte het recht op huursubsidie in 1997 komen te vervallen. Enkel voor
specifieke huisvesting voor ouderen, gehandicapten en voormalig dak- en thuislozen,
is een uitzonderingsregeling gecreëerd: Bepaalde woonvormen kunnen in
aanmerking komen voor huursubsidie, indien deze worden «aangewezen»
door de minister van VROM. Deze aanwijzingsregeling is opgenomen in de Huursubsidiewet
artikel 11, en uitgewerkt in artikel 3 van het Huursubsidiebesluit.Daarnaast is voor onzelfstandige woonruimte welke vóór het
intrekken van de «oude» Huursubsidiewet in aanmerking kwam voor
huursubsidie, een overgangsregeling gecreëerd. Kamers welke tot en met
1 juli 1997 onder het huursubsidieregime vielen, blijven hieronder vallen,
uiteraard onder de voorwaarde dat de bewoner aan de overige vereisten van
de Huursubsidiewet voldoet. Dit overgangsrecht is nu nog vastgelegd in artikel
55, derde lid, van de Huursubsidiewet.De «aangewezen» woonvormen vallen binnen de generieke regeling
van de Huursubsidiewet, zodat de verhouding tussen de huurprijs en het inkomen
de hoogte van het huursubsidiebedrag bepaalt. Wél kan de minister van
VROM, op basis van artikel 11, zonodig in afwijking van artikel 13 van de
Huursubsidiewet een lagere rekenhuur vaststellen. Dit kan er toe leiden dat
de aangewezen woonruimte een bepaald bedrag niet mag overschrijden.3. De woningnood onder studentenHet tekort aan fatsoenlijke kamers is groot, en zal in de nabije toekomst
verder toenemen. Daarnaast laat de kwaliteit van de huidige voorraad, onder
meer uit het oogpunt van brandveiligheid en gezondheid, te wensen over. Bovendien
worden in het grijze en zwarte kamerverhuurcircuit huurprijzen gevraagd die
niet gerechtvaardigd worden door de kwaliteit van die kamers. Misbruik van
de schaarste aan betaalbare studentenhuisvesting, en uitbuiting van jongeren
die letterlijk «geen kant op kunnen», zijn aan de orde van de
dag.De woningnood wordt in de eerste plaats veroorzaakt door een dalend aanbod
van kamers: Particuliere verhuurders en hospita's zijn massaal gestopt met
de verhuur van kamers aan studenten. Daarnaast neemt het aantal studenten
aan HBO- en WO-instellingen nog steeds toe. Deze beide trends zullen zich
naar verwachting ook in de komende jaren voortzetten. Bij ongewijzigd beleid
zullen daarom de reeds grote tekorten tot een onaanvaardbaar niveau oplopen.3.1 Groeiende vraagHet aantal studenten in het hoger onderwijs is groeiende: stonden er in
1996 nog 380 000 voltijdsstudenten ingeschreven aan de Nederlandse hogescholen
en universiteiten, in op dit moment zijn dat er reeds 420 000. Naar verwachting
zal de studentenpopulatie in het komende decennium zelfs groeien naar ongeveer
een half miljoen mensen.1 Bovendien neemt het
aantal buitenlandse studenten, die enkele maanden tot een jaar in Nederland
studeren, naar verwachting sterk toe.2 Er moet
dus op gerekend worden dat binnen nu en tien jaar enkele tienduizenden tot
honderduizend extra woonheden nodig zijn om de studentenpopulatie te kunnen
huisvesten.3.2 Afnemend aanbodDe woningnood onder studenten wordt niet alleen vergroot door de toenemende
aantallen studenten, maar ook door een sterke afname van het aanbod van betaalbare
huisvesting. In het genoemde rapport van Laagland'advies wordt hiervoor een
viertal oorzaken genoemd: (1) de herstructurering van de oudere stadswijken,
waarbij een deel van de voorraad wordt gesloopt, (2) een gebrek aan doorstroming;
afgestudeerden kunnen geen vervangende woonruimte vinden en houden dus hun
kamer aan, (3) de nieuwbouw stagneert; nieuwe, betaalbare studentenhuisvesting
is niet meer te financieren, en (4) het aanbod van kamers door particulieren
neemt af, onder meer door ontmoedigende regelgeving zoals de «koppelingswet».1De precieze omvang van het aanbod aan studentenkamers is niet bekend;
in een eerder onderzoek schat Laagland'advies dit aantal in op ongeveer 200 000.
Duidelijk is wel dat een verdere afname van het aanbod, doordat particulieren
stoppen met «hospita-verhuur» en kleine, particuliere verhuurders
liever hun panden verkopen dan deze duurzaam verhuren aan studenten, de bestaande
woningnood onder studenten zal vergroten.Overigens lijkt het erop dat, zo blijkt uit recente publicaties van de
minister van VROM, gemeenten en toegelaten instellingen plannen hebben om
de komende jaren wooneenheden voor studenten te gaan realiseren. In juli 2004
spreekt de minister over een aantal van 18 712 wooneenheden waarvoor
plannen bestaan in een pril dan wel vergevorderd stadium. Een groot deel van
deze eenheden betreft tijdelijke huisvesting in containers, slooppanden et
cetera. Bovendien hebben deze plannen een uitloop tot 2010, terwijl de nood
nu al hoog is.Deze bouwplannen maken een snelle inwerkingtreding van dit wetsvoorstel
extra noodzakelijk; zie hiervoor paragraaf 5.3 van deze toelichting.3.3 Huidige situatie in de studentenstedenReeds gedurende een reeks van jaren is de druk op de kamermarkt groot.
Deze problemen concentreerden zich tot voor kort echter in een beperkt aantal
steden, met name in Amsterdam en Utrecht. In genoemde rapportage van Laagland'advies,
waarbij achttien studentensteden zijn betrokken, wordt echter geconstateerd
dat deze woningnood zich de laatste jaren als een olievlek over Nederland
verspreidt. In maar liefst tien van de achttien steden wordt een «groot»
tot «zeer groot» tekort aan kamers gerapporteerd, waarbij wachttijden
worden geregistreerd van acht maanden tot vier jaar. In nog eens zes steden
beloopt de wachttijd nog altijd ongeveer een half jaar.Meer recente informatie komt onder meer van de minister van VROM2, welke spreekt over een urgent tekort aan woonruimte
van vijftienduizend eenheden. Ook een inventarisatie door de LSVb van de tekorten
in zeven studentensteden, bevestigt dit beeld3.Voor alle steden geldt dat de kwaliteit van het aanbod nog te wensen overlaat,
bijvoorbeeld als het gaat om betaalbaarheid, (brand)veiligheid en gezondheid.
Geconcludeerd kan dus worden dat de algemene tendens er een is van oplopende
tekorten en onvoldoende kwaliteit. Gezien de ontwikkeling van de groeiende
vraag en het afnemende aanbod, is het noodzakelijk om een aantal stevige maatregelen
te nemen.3.4 Stijgende woonlasten voor studentenDe huren zijn de laatste jaren, als gevolg van de jaarlijkse huurverhoging,
flink gestegen. Deels hebben de stijgingen in de pas gelopen met de gemiddelde
inkomensontwikkeling van de Nederlanders, deels zijn deze te verklaren door
de toegenomen kwaliteit van de woningen.Daarnaast zijn de huurverhogingen enigszins gecompenseerd via de huursubsidie.
De huurquote per huishouden heeft zich gestabiliseerd op ongeveer 24%.1 Dit betekent dus dat hurende huishoudens, zowel die met
als zonder huursubsidie, gemiddeld een kwart van hun besteedbaar inkomen uitgeven
aan huur.Voor studenten is het beeld slechter: Ook zij zijn, door de reguliere
huurverhogingen en de hoge druk op de kamermarkt, geconfronteerd met fors
stijgende huren. Dit is echter noch via de basisbeurs, noch via de huursubsidie
gecompenseerd. De woonlastenquote van studenten bedraagt inmiddels gemiddeld
35%2, hetgeen een onacceptabel zware inbreuk betekent
op het toch al krappe budget dat uitwonende studenten hebben. Wordt alleen
gekeken naar de netto huur inclusief subsidiabele servicekosten, zodat het
vergeleken kan worden met de ontwikkelingen in de markt voor zelfstandige
woningen, dan komt het percentage nog altijd uit op bijna 30%.3Het verschil tussen een «uitwonende» en «thuiswonende»
basisbeurs bedraagt € 159,-. Met dit bedrag worden studenten dus
geacht om zowel de huur als hun levensonderhoud te betalen. De gemiddelde
woonlasten van de student, te weten de kale huur, de servicekosten, energielasten
en wettelijke heffingen, bewegen zich echter rond de € 220,- .4 Er moet dus geleend worden, ouders moeten bijbetalen
of de student wordt gedwongen om vele uren per week te werken om in de primaire
behoeften (wonen en voeding) te kunnen voorzien.De meeste kamerbewoners hebben sinds 1997 geen recht meer op huursubsidie
om de te hoge woonlasten te compenseren. Bovendien is de «uitwonenden-vergoeding»
van de basisbeurs te laag om te voorzien in de primaire levensbehoeften. De
grens van wat aanvaardbaar is, is met de woonlastenquote van 35% overschreden.
Daarom dient deze te worden verlaagd.4. Bestrijding kamernood is een meerfrontenstrijdHet tekort aan kamers is groot, en zal de komende jaren verder oplopen.
Om de woningnood onder studenten te bestrijden, is een breed scala aan maatregelen
nodig. Voorstellen hiervoor zijn onder meer gedaan in het rapport van «de
pilot» in Utrecht5 en in het reeds genoemde
rapport «Kamernood 2002»6.Hoewel de in deze wet voorgestelde verbeteringen in de sfeer van de huursubsidie
een noodzakelijke voorwaarde zijn om tot een duurzame oplossing te komen,
dient er meer te gebeuren om de enorme druk op de kamermarkt te verlichten,
en de woonlasten van studenten op een normaal niveau te brengen.4.1 Genoemde oplossingen weinig effectiefMaatregelen die nu worden genoemd ter bestrijding van de kamernood, zijn
onder meer de introductie van tijdelijke huurcontracten voor sloop- en herstructurerings-panden
en het middels voorlichting stimuleren van inwoning («hospita-verhuur»).
Naar aanleiding van de «Pilot Utrecht» zijn aanbevelingen gedaan
om gemeentebesturen, onderwijsinstellingen en sociale verhuurders te laten
meebetalen aan de nieuwbouw van studentenhuisvesting. Ook wordt, met het oog
op het stimuleren van de doorstroming, studenten aangeraden om
zich direct bij het betrekken van een kamer in hun stad, zich in te schrijven
voor een «vervolgwoning». Op die manier hebben zij bij het afstuderen
een redelijke wachttijd opgebouwd, en kunnen zij relatief snel hun kamer achterlaten
voor een nieuwe student.Het kabinet heeft aangegeven de introductie van tijdelijke huurcontracten
en het nog vrijblijvend stimuleren van collegiale financiering door rijkere
corporaties, mogelijk te willen maken. Dit is echter geen afdoende oplossing:
de introductie van tijdelijke huurcontracten voor studenten, vergroot de nu
al onzekere positie van studenten op de woningmarkt. Bovendien neemt met deze
«tijdelijke huurcontracten» de beschikbare woonruimte in kwantitatieve
noch in kwalitatieve zin toe, waardoor – met de stijging van het aantal
studenten en de daling in de particuliere sector – de kamernood niet
zal afnemen.4.2 Ambitie naar boven bijstellenDe markt voor onzelfstandige woonruimte wordt beheerst door een aantal
grote en structurele problemen. Deze zijn:• Afname van het aanbod: het aantal kamers in de particuliere sector
daalt flink, toevoegingen aan de voorraad middels nieuwbouw vinden nauwelijks
meer plaats.• Stijging van de vraag: Het aantal voltijds studenten zal het komende
decennium met tienduizenden toenemen. Voor hen zijn er geen kamers beschikbaar.• Hoge woonlasten: De huurquote van studenten is ongeveer 30%, ver
boven het landelijk gemiddelde van 24%.• Gebrekkige kwaliteit: Veel studenten wonen in slechte omstandigheden:
onveilige en ongezonde kamers, met brandrisico's, te weinig daglicht en ventilatie
en vaak een slechte bouwkundige en onderhoudsstaat.Deze problemen worden niet vanzelf opgelost: door de grote krapte op de
kamermarkt zullen in het grijze en zwarte circuit kwalitatief slechte kamers
verhuurd blijven worden, tegen onacceptabel hoge kosten voor de studenten.
De maatregelen die door het kabinet is gang zijn gezet, te weten: de introductie
van tijdelijke huurcontracten, zullen het kwantitatieve tekort aan kamers
niet wegnemen. Voor de tienduizenden aankomende studenten is er eenvoudigweg
geen kamer te vinden. Evenmin vormen de aangekondigde maatregelen een prikkel
richting (sociale) verhuurders om te investeren in nieuwbouw: de onrendabele
top is te hoog om een betaalbare huur voor de studenten te kunnen garanderen.Met de maatregel die dit wetsvoorstel behelst kunnen de genoemde trends
(dalend aanbod, hogere woonlasten en slechte kwaliteit) kunnen worden omgebogen:
De verbreding van het recht op huursubsidie levert een bijdrage aan het -structureeloplossen
van de verschillende categorieën van problemen. Een en ander zal hieronder
nader worden toegelicht.5. Huursubsidie voor onzelfstandige woonruimteZonder het verbreden van het recht op huursubsidie, zal het absolute tekort
aan kamers blijven bestaan. Om te garanderen dat er nu en de toekomst voldoende
woonruimte zal komen om de groeiende groep studenten te huisvesten, en de
woonlasten van studenten terug te brengen tot een acceptabel niveau, is het
noodzakelijk om kamerbewoners een recht op huursubsidie te verlenen.5.1 Onzelfstandige woonruimte normaliserenLos van de enorme tekorten op de kamermarkt, is introductie van het recht
op huursubsidie voor onzelfstandige woonruimte ook uit principiële overwegingen
een gerechtvaardigde keuze. De overheid is immers verantwoordelijk voor kwalitatief
goede en betaalbare huisvesting voor hen die het op eigen kracht niet helemaal
redden. Sterker nog, het kabinetsbeleid is nadrukkelijk gericht op het vergroten
van de keuzevrijheid voor álle mensen in Nederland. De Nota «Mensen,
wensen, wonen» stelt: «Individuele financiële vraagondersteuning
in de vorm van huursubsidie blijft een kerninstrument om de keuzevrijheid
voor mensen met lage inkomens te vergroten.» En daarom is het niet te
verdedigen dat mensen met een zelfstandige woning wél, en zij met een
onzelfstandige woning niét in aanmerking komen voor een tegenmoetkoming
in de woonlasten. De keuze in 1997 om een grote groep mensen uit te sluiten
van de huursubsidie, is fundamenteel onjuist: Ook bewoners die niet passen
in het standaard «huisje-boompje-beestje-»denken, mogen niet geconfronteerd
worden met woonlasten die meer dan een derde van het huishoudbudget bedragen.Sterker nog, mensen in onzelfstandige woonruimte kiezen vaak voor een
soberder levensstijl. Vervolgens wordt deze keuze door de overheid «afgestraft»,
door hen niet financieel te ondersteunen, en dus op te zadelen met te hoge
woonlasten. Het is niet logisch om te spreken over «het bevorderen van
de keuzevrijheid van de burger», maar tegelijkertijd de keuze voor relatief
goedkope huisvesting, met een gedeelde keuken en badkamer, zwaar te ontmoedigen.Het gaat bij deze principiële discussie over een grotere groep dan
studenten alleen. Ook voor jongeren, ouderen en mensen in een woongroep is
het rijk verantwoordelijk voor het op een acceptabel niveau brengen van de
kwaliteit van de woning en de betaalbaarheid ervan. Het serieus nemen van
de woonwensen van het individu, zou er logischerwijs toe moeten leiden dat
ook onzelfstandige woonruimte als reguliere huisvesting wordt behandeld.Het reguleren van de markt voor onzelfstandige woonruimte, betekent ook
dat gestreefd moet worden naar het vergroten van de kwaliteit en de bestrijding
van de excessen op deze deelmarkt. Gemeenten, corporaties en niet-winst-beogende
instellingen zoals de Stichtingen Studentenhuisvesting1 dienen deze handschoen op te pakken. Zoals ook geldt voor de huisvesting
van de meer traditionele doelgroep -die laten we immers ook niet in gevaarlijke
of juridisch onzekere omstandigheden wonen- moeten gemeenten en corporaties
garanderen dat voor jongeren en studenten fatsoenlijke huisvesting wordt gerealiseerd.
Als toegelaten instellingen werken naar de letter en in de geest van het BBSH2, dan is huisvesting van jongeren een onlosmakelijk onderdeel
van hun taakgebied. Op termijn moeten we zien af te komen van de tochtige,
vochtige, te kleine en brandgevaarlijke kamertjes, die bovendien tegen te
hoge prijzen en tegen met de huur(prijs)wetgeving strijdige contracten worden
aangeboden. Evenals bij de huisvesting van bijvoorbeeld ouderen en mensen
met een handicap, dienen gemeenten en corporaties ook voor jongeren een degelijk
bouw- en prijsbeleid te voeren.De nieuwbouw van onzelfstandige kamers dient op een slimme manier te gebeuren:
flexibel en aanpasbaar. Het is moeilijk in te schatten of ook over twintig
jaar nog zo'n grote behoefte zal bestaan aan jongerenhuisvesting. Daarom dienen
de nieuwe kamers gemakkelijk aanpasbaar te zijn, zodat ze omgebouwd kunnen
worden tot (zelfstandige) woonruimte voor bijvoorbeeld de huisvesting
van ouderen of andere bijzondere doelgroepen.5.2 ArmoedebestrijdingNaast de meer principiële discussie over het «normaliseren»
van de kamermarkt, is introductie van huursubsidie voor onzelfstandige woonruimte
ook een kwestie van rechtvaardigheid. De onevenwichtigheid tussen de huurquote
van huurders met een «eigen» woning (24% van het inkomen) en huurders
met gedeelde voorzieningen (rond de 30% van het inkomen), dient te worden
weggenomen. Zoals toegelicht in paragraaf 3.4, zijn de gemiddelde woonlasten
van een student ongeveer € 220,- . Zetten we dit af tegen een gemiddeld
besteedbaar inkomen rond de € 600,- , dan kan gesteld worden dat
de normen van betaalbaarheid worden overschreden.5.3 Verwachte effecten op de woningmarktDoor corporaties en studentenhuisvesters wordt nauwelijks nog geïnvesteerd
in nieuwbouw van onzelfstandige woonruimte. Niet omdat daaraan geen behoefte
is: Uit een representatieve steekproef onder Utrechtse studenten blijkt dat
tweederde van de studenten graag een kamer bewoont in een studentenhuis, of
een huis wil delen met vrienden.1 De reden dat
de toegelaten instellingen investeren, als zij dat al doen, in zelfstandigeéénkamerappartementen
ligt in het feit dat voor die studio's wél huursubsidie wordt uitgekeerd.
Die huursubsidie is dan ook keihard nodig om, met inachtneming van een onrendabele
top voor de verhuurder, de woonlasten voor de toekomstige bewoners in toom
te houden.Met andere woorden: Corporaties en studentenhuisvesters investeren nu
in relatief dure wooneenheden, met relatief grote maatschappelijke kosten:• De huursubsidielasten voor het rijk zijn hoger dan noodzakelijk,
omdat via de huursubsidie stevig wordt bijgedragen aan zowel de hoge investeringskosten
als aan de hoge maandelijke lasten van de bewoners.• Ook toegelaten instellingen kunnen de euro maar één
keer uitgeven: Indien het aantrekkelijker wordt gemaakt om te investeren in
onzelfstandige woonruimte, kunnen voor eenzelfde bedrag aan onrendabele investeringen
anderhalf keer zoveel wooneenheden worden opgeleverd.2• De nieuwbouweenheden (eenkamerappartementen) zijn luxer dan de
studenten over het algemeen wensen: Tweederde geeft immers aan genoegen te
nemen met een kamer met gedeelde keuken en sanitaire voorzieningen.Deze keuze van studenten voor «soberheid» wordt echter aan
alle kanten afgestraft, waardoor zij in woningen zitten die (1) hun woningbehoeften
overtreffen en (2) grote maatschappelijke kosten met zich meebrengen. Introductie
van het recht op huursubsidie voor onzelfstandige eenheden zal ertoe leiden
dat de toegelaten instellingen gaan investeren in -goedkopereonzelfstandige
woonruimte. Dit kost hen minder per wooneenheid, en legt, eveneens per wooneenheid,
minder beslag op het rijksbudget van de huursubsidie.Met de slag die de komende jaren gemaakt dient te worden, namelijk de
toevoeging van vele tienduizenden kamers om de groeiende pupulatie te huisvesten,
is het goed om zowel rijksmiddelen als de middelen van corporaties en studentenhuisvesters
effectiever en efficiënter in te zetten. Als we de woningnood
onder studenten daadwerkelijk willen oplossen, is verbreding van de Huursubsidiewet
noodzakelijk.5.4 Aansluiting bij de systematiek van de HuursubsidiewetDe introductie van het recht op huursubsidie voor bewoners van onzelfstandige
woonruimte kan via verschillende methodieken worden vormgegeven. In deze wet
is ervoor gekozen om nauw aan te sluiten bij de bestaande systematiek van
de Huursubsidiewet en het Huursubsidiebesluit. Dat betekent dat de normhuur
wordt gerespecteerd, evenals de «jongerentabel». Daarnaast blijft
in dit wetsvoorstel de aanwijzingsbevoegdheid van de minister van VROM gehandhaafd
(zie paragraaf 6.5) en wordt de eis gesteld dat de verhuurder zonder
winstoogmerk werkt (zie paragraaf 6.6). In principe wordt hiermee de
situatie hersteld zoals die gold tot en met 1997, onder het regime van de
«oude» Wet Individuele Huursubsidie.Hoe komt het syteem er dan concreet uit te zien? Ten eerste wordt ervoor
gekozen om de normhuur voor minimum-inkomens ook te hanteren voor de bewoners
van onzelfstandige woonruimte. Dat betekent dat de «vaste eigen bijdrage»
wordt genormeerd op € 187,981. Toegegeven,
dit bedrag komt niet één-op-één overeen met het
verschil tussen de «thuiswonende» en «uitwonende»
basisbeurs, dat is namelijk € 159,- . Een verhoging van de basisbeurs
voor uitwonenden zou wat de indiener betreft echter kunnen worden gekoppeld
aan de normhuur uit de Huursubsidiewet.Voor een deel van de bestaande kamers zal, door de gehanteerde normhuur,
geen recht op huursubsidie ontstaan, aangezien zij te goedkoop zijn. Het deel
van de huur dat hoger is dan € 187,98, wordt via de huursubsidie
echter wel vergoed. Met name voor de wat grotere en luxere eenheden, wat bij
nieuwbouw meestal het geval is, zal dus een recht op huursubsidie ontstaan.
Aangezien bij deze kamers het gemiddelde huurniveau rond de € 220,-
lijkt te liggen2, zal er voor de bewoners van
die kamers een substantiële tegemoetkoming in de woonlasten komen.Ook de jongerengrens blijft in deze wet onaangetast. Deze grens, een huurniveau
waarboven aan jongeren tot 23 jaar geen huursubsidie wordt verstrekt, is vastgesteld
op een subsidiabele huur3 van € 325,91
per maand. In de eerste plaats bestaat een groot deel van de doelgroep van
deze wet uit mensen die toch al onder de regeling van de jongerengrens vallen.
Ten tweede is het onwaarschijnlijk dat het bedrag van € 325,91 wordt
overschreden bij de nieuwbouw van kamers. Het is daarom niet ondenkbaar dat,
bij de uitwerking van deze wet, de beleidsregels zodanig komen te luiden dat
de minister, op basis van artikel 11, tweede lid, de maximale rekenhuur vaststelt
op het bedrag van € 325,91. Met andere woorden: duurdere kamers
komen niet in aanmerking voor subsidiëring. Een dergelijke regeling bevordert
een doelmatige omgang met de maatschappelijke middelen van rijk en toegelaten
instellingen.Uiteraard komen ook mensen met een relatief hoog inkomen niet in aanmerking
voor het recht op huursubsidie; het draagkrachtbeginsel blijft onverkort overeind.5.5 Wijziging van het HuursubsidiebesluitDeze wet brengt mee dat ook het Huursubsidiebesluit moet worden gewijzigd.
In artikel 3 van dit besluit is vastgelegd aan welke voorwaarden een woongebouw
moet voldoen, willen de bewoners van onzelfstandige woonruimte in aanmerking
komen voor huursubsidie. Hierin staat de voorwaarde dat « de woonruimte
geschikt en bestemd is voor begeleid wonen, groepswonen door ouderen of een
daarmee vergelijkbare woonvorm». In het kader van de voorgestelde
normalisering van onzelfstandige woonruimte ten opzichte van zelfstandige
woningen, dienen de hier geformuleerde beperkingen te vervallen: Indien bewoners,
zelfstandig of onzelfstandig, een te laag inkomen hebben om de huur te kunnen
betalen, ontstaat er een recht op huursubsidie. Uiteraard zullen de andere
eisen in artikel 3, zoals het voorkómen van de stapeling van subsidies,
gehandhaafd blijven.Het Huursubsidiebesluit dient dusdanig te worden gewijzigd dat artikel
3, lid 1, komt te luiden:1. Een woongebouw of een woning waarvan onzelfstandige woonruimte deel
uitmaakt kan op voet van artikel 11, tweede lid, van de wet, slechts door
Onze Minister worden aangewezen indien:a. de woonruimte in eigendom is van een rechtspersoon zonder winstoogmerk,
die mede op het gebied van de volkshuisvesting werkzaam is, enb. de woonruimte zodanig is verdeeld dat, indien een huishouden over drie
of meer kamers beschikt dan het aantal personen waaruit dat huishouden bestaat,
dit naar het oordeel van Onze Minister aanvaardbaar is in verband met een
goede volkshuisvesting.5.6 Aanwijzing van woonruimte door de ministerDe generieke regeling van de Huursubsidiewet bevat reeds een stevige garantie
dat prijs en kwaliteit van de woonruimte met elkaar in evenwicht zijn. Zonder
een opgave van het aantal «punten» op basis van het Woningwaarderingsstelsel
(WWS) wordt door het ministerie van VROM immers geen huursubsidie toegekend.
Deze voorwaarde kan zonder problemen worden toegepast op onzelfstandige woonruimte;
ook kamers hebben hun eigen waarderingsgrondslag in het WWS. Hiermee wordt
gegarandeerd dat, met de voorgestelde verbreding van het recht op huursubsidie,
verhuurders niet onwettelijk te hoge prijzen vragen voor de door hen aangeboden
woonruimte.Toch wordt hier voorgesteld om het systeem van «aanwijzing door
de minister» te handhaven voor alle vormen van onzelfstandige huisvesting.
Hoewel de generieke regeling van het WWS een goede garantie is voor de prijs-kwaliteitverhouding,
dient daarnaast gestreefd te worden naar een, losstaand van de maximaal redelijke
huur, acceptabel kwaliteitsniveau. Een extra controlemoment, te weten de aanwijzingsprocedure,
kan een bijdrage leveren aan die ambitie. Zo kan bijvoorbeeld door de VROM-Inspectie
gedurende die procedure worden beoordeeld of aan essentiële voorwaarden
als (brand)veiligheid en gezondheid wordt voldaan. Voor deze toets moeten
heldere inhoudelijke en procedurele regels vastgesteld worden. Voldoet een
woongebouw aan de beginselen van «fatsoenlijke huisvesting», dan
dient het snel te worden aangewezen door de minister, zodat het recht op huursubsidie
eveneens zo snel mogelijk in werking treedt. Overigens kunnen deze beleidsregels
ook handvatten bieden aan toegelaten instellingen met nieuwbouwplannen: direct
na inwerkingtreding van deze wet kunnen zij dan beginnen met de urgente uitbreiding
van de voorraad wooneenheden. De uitbreiding hoeft niet per se te gebeuren
door nieuwe woningen vanaf de grond af op te bouwen; corporaties kunnen ook
bestaande leegstaande panden opkopen, zoals oude verzorgingsen verpleegtehuizen
en kantoren, en deze vervolgens relatief goedkoop inrichten als studentenwoningen.5.7 Vooralsnog beperking tot instellingen zonder winstoogmerkDe huidige regeling in het Huursubsidiebesluit stelt als voorwaarde dat, om in aanmerking te komen voor huursubsidie, de woonruimte in eigendom
is van een rechtspersoon zonder winstoogmerk. Voorgesteld wordt om deze voorwaarde
vooralsnog te handhaven. In principe zou de rechtspositie of het oogmerk,
al dan niet op winst gericht, van de verhuurder, voor de huurder in kwestie
geen verschil mogen maken: Te hoge woonlasten in verhouding tot het inkomen
dienen immers te worden gecompenseerd. Maar, met het oog op de wat ondoorzichtige
markt voor onzelfstandige woonruimte, lijkt het de indiener verstandig om
te werken met een«groeimodel». Dit betekent dat de aanwijzing
van woonruimte zich in eerste instantie richt op woningcorporaties en stichtingen
studentenhuisvesting. Zij zijn niet alleen een erg grote speler op de markt
van onzelfstandige woonruimte, maar hebben bovendien de financiële slagkracht
om, deels onrendabel, te investeren in nieuwbouw van kamers. Zeker met hulp
van meer draagkrachtige collega-instellingen1,
kunnen met inwerkingtreding van deze wet in de komende jaren vele duizenden
nieuwe kamers worden gerealiseerd.Gehoopt moet dan ook worden dat de sociale huisvesters de handschoen die
dit wetsvoorstel aanreikt, oppakken. Zij dienen de woonwensen van alle inwoners
van hun werkgebied serieus te nemen. Met een geïntensiveerd bouwbeleid
van kwalitatief goede en betaalbare kamers, kunnen de excessen in het grijze
en zwarte circuit het meest effectief worden bestreden. De verwachting is
gerechtvaardigd dat de instellingen, bij inwerkingtreding van deze wet, hun
bouw- en investeringsbeleid deels zullen verschuiven van «dure»
eenkamerappartementen naar de goedkopere onzelfstandige woonruimte. Zo kunnen
meer mensen worden gehuisvest, tegen dezelfde kosten. Komen de investeringen
niet voldoende op gang, dan heeft het rijk voorts de mogelijkheid om de zogeheten
«toegelaten instellingen» via het BBSH te dwingen om meer te investeren
in (onzelfstandige) jongerenhuisvesting. Vooralsnog kan er echter vanuit worden
gegaan dat inwerkingtreding van deze wet de gewenste gedragseffecten bij de
instellingen tot gevolg zal hebben.6. Budgettaire effectenMet inwerkingtreding van deze wet, zal het aanbod van onzelfstandige woonruimte
substantieel toenemen, de kwaliteit van de kamers verbeteren en de markt transparanter
worden. Ook wordt, met de introductie van het recht op huursubsidie, de armoede
onder uitwonenden studenten verminderd, het aanbod vergroot en daarmee de
markt voor malafide huisjesmelkers verkleind.Tegenover deze grote maatschappelijke baten, staan relatief geringe kosten
voor de rijksbegroting. De verwachte budgettaire effecten worden hieronder
toegelicht.6.1 Huursubsidie voor kamerbewonersDe kosten van introductie van het recht op huursubsidie zijn moeilijk
in te schatten. Waarschijnlijk zullen deze uitkomen op een bedrag in de orde
van grootte van enkele miljoenen euro's per jaar, op een totaal huursubsidiebudget
van ruim 1,5 miljard euro.Een drietal opmerking over het budgettair beslag van een verbreding van
het recht op huursubsidie: In de eerste plaats zijn de onzelfstandige woonruimten
die in 1997 reeds bestonden, destijds generiek «aangewezen» door
het ministerie van VROM. Aangezien deze kamers reeds voor inwerkingtreding
van de nieuwe Huursubsidiewet in aanmerking kwamen voor huursubsidie, is dit
recht ook na 1997 blijven bestaan. Met inwerkingtreding van deze wet, zal
er vanuit die «oude» kamers dus geen extra beslag op het huidige
budget van de huursubsidie worden gedaan.Ten tweede wordt in deze wet voorgesteld om de in de Huursubsidiewet vastgestelde normhuur van € 187,98 vast te houden voor onzelfstandige
woonruimte. Een groot deel, naar schatting driekwart, van de huidige voorraad
kamers zit met het niveau van de subsidiabele huur onder deze prijs, en komt
daardoor niet in aanmerking voor een bijdrage uit hoofde van de Huursubsidiewet.Een derde opmerking betreft de huursubsidiekosten van éénkamerappartementen:
Stichtingen Studentenhuisvesting en corporaties bouwen momenteel vooral deze
«studio's», omdat deze wél in aanmerking komen voor huursubsidie.
Door die huursubsidie blijven de woonlasten voor de student in toom, en zijn
de onrendabele investeringen door de toegelaten instelling draaglijk. Op deze
manier wordt dus «luxe» aangeboden op de kamermarkt, waaraan eigenlijk
geen behoefte bestaat onder studenten en waarmee de kamernood op korte termijn
niet wordt opgelost. De herinvoering van het huursubsidierecht voor onzelfstandige
woonruimte zal tot gevolg hebben dat corporaties hun maatschappelijk vermogen
effectiever inzetten (soberder bouwen), en dat daarmee met een gelijkblijvend
beslag van de huursubsidie méér mensen gehuisvest kunnen worden.Zoals gezegd: de werkelijke kosten op de middellange termijn zijn moeilijk
te bepalen. Dit zal afhangen van de bereidheid van de corporaties en studentenhuisvesters
om nieuwbouw te plegen. In hoofdstuk 3 van deze toelichting is reeds aangegeven
dat enige tienduizenden extra kamers nodig zijn. Als deze op een huurprijsniveau
van rond de € 220,- per maand uitkomen, wat de verwachting is op
basis van een berekening van Kences, dan zullen de jaarlijkse kosten voor
de rijksbegroting, bij realisatie van vijftien- tot twintigduizend nieuwe
studentenkamers, waarschijnlijk rond de € 10 mln per jaar uitkomen.
Dit lijkt weinig, en dat is het ook in verhouding tot de totale kosten van
1,5 miljard euro die zijn gemoeid met de huursubsidie. Toch worden hiermee
de vaste lasten voor mensen die van minder dan een minimum inkomen moeten
rondkomen, flink gedrukt. Bovendien heeft het tot gevolg dat zowel rijksmiddelen
als het maatschappelijk vermogen van toegelaten instellingen efficiënter
en effectiever wordt ingezet.ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGDeze wet biedt een oplossing voor het grootste knelpunt van de Huursubsidiewet:
huurders van onzelfstandige woonruimte krijgen voortaan recht op huursubsidie.
Hieronder wordt kort ingegaan op de juridische uitwerking van dit wijzigingsvoorstel.Artikel I, sub ADe Huursubsidiewet, artikel 11, legt vast welke eisen aan de woning worden
gesteld om in aanmerking te komen voor de toekenning van huursubsidie. Het
gaat dan om zelfstandige woonruimte (sub a) en onzelfstandige woonruimte (sub
b). Aan deze laatste categorie stelt de vigerende wet de eis dat deze «geheel
of gedeeltelijk verhuurd [wordt] ten behoeve van begeleid wonen, groepswonen
door ouderen of een daarmee vergelijkbare woonvorm,»Hier wordt voorgesteld om deze kwalitatieve eisen aan de aard en doelstelling
van de woonruimte te laten vallen. Zoals is beargumenteerd in paragraaf 5.6
van deze toelichting, wordtvooralsnog- vastgehouden aan de eis dat het woongebouw
waarvan de onzelfstandige woonruimten deel uitmaken, in eigendom dienen te
zijn van een rechtspersoon zonder winstoogmerk, die mede op het gebied van
de volkshuisvesting werkzaam is. Voor de beoogde doelgroep van deze wet moet
dan voornamelijk worden gedacht aan woningcorporaties en Stichtingen Studentenhuisvesting
(SSH's).Wijziging HuursubsidiebesluitZoals toegelicht in paragraaf 5.5 van deze toelichting, dient bij
inwerkingtreding van deze wet ook het Huursubsidiebesluit worden gewijzigd;
dit kent momenteel een aanwijzingsprocedure voor onzelfstandige woonruimte.
Alleen na aanwijzing via artikel 3 van het Huursubsidiebesluit, komen bewoners
van die woongebouwen in aanmerking voor huursubsidie.De aanwijzingsprocedure van artikel 3 wordt in stand gehouden, met het
oog op het garanderen van de kwaliteit van de aangeboden kamers. De generieke
beperking dat de aan te wijzen woonruimte «geschikt en bestemd is voor
begeleid wonen, groepswonen door ouderen of een daarmee vergelijkbare woonvorm»,
komt echter te vervallen. Op deze manier komen alle bewoners van onzelfstandige
woonruimte, na aanwijzing, in principe dus in aanmerking voor huursubsidie.
De «ontbindende voorwaarden» uit de leden 2 tot en met 5 blijven
overeind; hiermee wordt onder meer voorkómen dat woonruimte die reeds
door bijv. de AWBZ wordt gefinancierd, daar bovenop ook in aanmerking komt
voor huursubsidie.Artikel I, sub BMet de wijziging van artikel 11 van de Huursubsidiewet en artikel 3 van
het huursubsidiebesluit, krijgen bewoners van onzelfstandige woonruimte, na
aanwijzing, recht op huursubsidie. Hiermee wordt de situatie van de oude Wet
individuele huursubsidie, welke gold tot en met 1997, hersteld.Door deze generieke regeling voor onzelfstandige woonruimte in te voeren,
wordt het overgangsrecht voor de kamers welke tot en met 1997 in aanmerking
kwamen voor huursubsidie, overbodig. Daarom wordt voorgesteld artikel 55,
derde lid, van de Huursubsidiewet te laten vervallen. De woonruimte die het
betreft, volgens een opgave van het ministerie van VROM1 ongeveer 38 duizend aangewezen eenheden, kunnen via de aanwijzigingprocedure
zoals opgenomen in het Huursubsidiebesluit, artikel 3, door de minister van
VROM eenvoudig worden aangewezen. Voor de bewoners en de panden die het betreft,
verandert er materieel niets.Artikel IIHet tweede artikel van deze wet regelt de inwerkingtreding; deze kan plaatsvinden
per 1 januari 2005. Inwerkingtreding op die termijn, zou wel betekenen
dat de minister van VROM reeds voor dat moment aanvragen voor aanwijzing van
de woonruimte in behandeling zal moeten nemen. Op die manier kunnen de bewoners
van bedoelde woonruimte per 1 januari 2005 in aanmerking komen voor huursubsidie.Van GentXNoot1Laagland'advies (2002) «Kamernood 2002», i.o.v. Ministerie
van VROM, pp. 13–14.XNoot2Idem, p. 14.XNoot1Idem, p. 14.XNoot2Minister van VROM, «Stand van zaken acties studentenhuisvesting»,
brief aan Tweede Kamer 13 juli 2004.XNoot3LSVb, «Huisvestingsinventarisatie 2004», www.lsvb.nl.XNoot1Cijfers over wonen 2004, Ministerie van VROM, pp. 72–79. Cijfers
2002.XNoot2Woonlasten van studenten; een onderzoek in Delft, Eindhoven en Leiden,
Frans van der Zon, Onderzoeksbureau OTB Delft.XNoot3Ervan uitgaande dat de subsidiabele huur gemiddeld 180, bedraagt.XNoot4Woonlasten van studenten, IOWO.XNoot5Studeren op kamers in Utrecht, 2002, Werkgroep «Pilot Utrecht».XNoot6Kamernood 2002, Laagland'advies i.o.v. Ministerie van VROM.XNoot1Stichtingen Studentenhuisvesting (SSH's) zijn actief in de studentensteden
Utrecht, Eindhoven, Nijmegen, Groningen, Leiden en Wageningen. Vergelijkbare
instellingen vindt men in onder meer Den Haag (DuWo) en Rotterdam (Stadswonen).XNoot2BBSH: Besluit Beheer Sociale Huursector.XNoot1Onderzoek naar de Kwaliteit van studentenwoningen, USF-Studentenvakbond,
2001.XNoot2Zie voor een nadere onderbouwing: Studeren op kamers in Utrecht, pilot
Utrecht, 2002, pp. 27–28.XNoot1Normhuur per 1/7/2004.XNoot2Cijfers Kences. Zie eveneens: Studeren op kamers in Utrecht, pilot Utrecht,
2002, pp. 27–28.XNoot3De subsidiabele huur is de kale huur, plus een aantal in de wet vastgelegde
servicekosten.XNoot1De zogeheten «collegiale financiering»: Een mooi en recent
voorbeeld is de bijdrage van 24 miljoen die DuWo Delft ontvangt van de woningbouwvereniging
«Bergopwaarts» uit het Brabantse Deurne.XNoot1Minister van VROM, brief aan de Tweede Kamer, 10 maart 2003. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29003-6.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl