Vaststelling begroting van het Ministerie van Buitenlandse Zaken (V) voor het jaar 2004; Brief ministers over Protocol inzake ontplofbare oorlogsresten
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29200-V, nr. 61

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

13-02-2004

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

29200-V nr. 61

05-02-2004

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Maatschappelijke ontwikkelingen: toenemende aandacht
voor ERW2. De laatste protocolonderhandelingen in Genève3. De inhoud van het ERW protocol4. Nederlandse rol5. Beleidsvoornemens voor 20046. Overige onderwerpen die in CWV-kader worden besprokenOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29200-VToon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 25 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 200 VVaststelling van de begrotingsstaat van het Ministerie van Buitenlandse
Zaken (V) voor het jaar 2004nr. 61BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKEN EN VAN DEFENSIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 5 februari 2004Met veel genoegen delen wij u mee dat op 28 november 2003 in Genève
overeenstemming is bereikt over een Protocol inzake ontplofbare oorlogsresten
onder het Conventionele Wapens Verdrag. Nederland heeft de afgelopen drie
jaar de voortrekkersrol op dit onderwerp gehad, zowel ten aanzien van de inhoud
als bij het sturen van het proces. Nederland heeft de concept-verdragstekst
opgesteld en was voorzitter van de Deskundigengroep waarin de onderhandelingen
werden gevoerd. In de Kamerbrieven van 17 november 2000 (uw kenmerk buza000632),
7 december 2001 (28 000 V nr. 37), 15 maart 2002 (28 000 V, nr.
50) en 15 mei 2003 (28 600 V, nr. 63) kwam dit onderwerp al eerder aan
de orde.Het instrument zal als Protocol V worden toegevoegd aan het Conventionele
Wapens Verdrag (CWV). Dit is het eerste juridisch bindende wapenbeheersingsinstrument
dat sinds 1996 in Genève tot stand is gekomen. De regering hoopt dat
het zal bijdragen aan het verminderen van het humanitaire leed dat wordt veroorzaakt
door niet-ontplofte oorlogsresten, zoals clustermunitie of granaten, en door
achtergebleven munitie, die na afloop van een conflict een gevaar voor de
bevolking blijven vormen.Met deze brief wordt u geïnformeerd over de aandacht voor de problematiek
van ontplofbare oorlogsresten (Explosive Remnants of War, ERW) en het verloop
van de onderhandelingen in Genève sinds de brief van 15 mei 2003. Vervolgens
wordt de inhoud van het Protocol kort toegelicht. Daarna wordt bezien of de
door de regering nagestreefde resultaten zijn gerealiseerd en wordt vooruitgekeken
naar de activiteiten voor het komende jaar. De brief eindigt met een korte
toelichting op de ontwikkelingen ten aanzien van de andere onderwerpen waarover
het afgelopen jaar in CWV-kader is gesproken: anti-voertuigmijnen en het bevorderen
van de naleving van de bepalingen van het CWV. 1. Maatschappelijke ontwikkelingen: toenemende aandacht
voor ERWDe internationale aandacht voor de problematiek van ontplofbare oorlogsresten
is de afgelopen jaren toegenomen. Dit is deels te verklaren door het succes
van het Ottawa-Verdrag, dat anti-personeelmijnen verbiedt. Mede hierdoor is
er een opvallende wereldwijde daling van het aantal slachtoffers van anti-personeelmijnen.
Een andere verklaring voor de interesse in ontplofbare oorlogsresten is de
betere beschikbaarheid van gegevens over aantallen «mijnen»-slachtoffers.
Veel slachtoffers worden niet specifiek door een anti-personeelmijn gedood
of verminkt, maar door ontplofbare oorlogsresten. Exacte gegevens zijn niet
beschikbaar, maar in Kosovo en Eritrea wordt naar schatting twee-derde van
het aantal slachtoffers veroorzaakt door ontplofbare oorlogsresten. In landen
als Afghanistan en Cambodja zijn ongeveer de helft van de «mijnen-slachtoffers»
in werkelijkheid slachtoffer van andere soorten ontplofbare oorlogsresten.Het International Committee of the Red Cross (ICRC) vestigde in september
2000 de aandacht op de problematiek van ontplofbare oorlogsresten.Op 13 november 2003 ging in Den Haag een internationale NGO-campagne over
clusterwapens officieel van start, onder de naam Cluster Munition Coalition
(CMC), die clusterwapens in verband bracht met ontplofbare oorlogsresten.
Inmiddels hebben 99 NGO's uit 44 landen zich hierbij aangesloten.2. De laatste protocolonderhandelingen in GenèveDe onderhandelingen door de ERW-Deskundigengroep van het Conventionele
Wapens Verdrag, onder voorzitterschap van de Nederlandse ontwapeningsambassadeur
Sanders, werden in juni 2003 voortgezet. Nederland had een goede start gemaakt
door tijdens de eerste bijeenkomst van de Deskundigengroep in maart vorig
jaar al mogelijke bouwstenen voor een protocol te presenteren. Het commentaar
van de verdragspartijen op deze elementen vormde de basis voor de eerste ontwerptekst
van het protocol. Over vele aspecten van de aanpak van de ERW-problematiek
kon toen al overeenstemming worden gevonden.Over enkele discussie-onderwerpen werd geen overeenstemming bereikt, zoals
de vraag of er een speciale verantwoordelijkheid zou moeten zijn voor de «veroorzaker»
van ontplofbare oorlogsresten. Ook was er geen overeenstemming over algemene
bepalingen, die in het protocol zouden moeten worden opgenomen, die voor alle
soorten munitie gelden en die gericht zijn op de vergroting van de betrouwbaarheid
van munitie. Voorts kon de vraag of het een juridisch bindend instrument zou
moeten worden nog niet worden beantwoord. Dat gold ook voor de vraag wat te
doen met de reeds bestaande ontplofbare oorlogsresten, die naar schatting
in 82 landen nog een bedreiging voor de bevolking vormen.Tussen de bijeenkomsten in juni en november 2003 was er intensief bilateraal
overleg met een groot aantal verdragspartijen bij het CWV. Dit resulteerde
in een aangepaste versie van het ontwerp-protocol. Tijdens de laatste onderhandelingen
in november kon op alle punten overeenstemming worden bereikt.3. De inhoud van het ERW protocolIn de memorie van toelichting die de Kamer bij de parlementaire goedkeuringsprocedure
van het Protocol zal toegaan, wordt een gedetailleerdere toelichting gegeven.
De belangrijkste elementen van het protocol zijn: – het Protocol is op internationale en op interne conflicten van
toepassing;– de bepalingen in het Protocol hebben betrekking op zowel munitie
die is gebruikt, maar niet is ontploft (UXO, Unexploded Ordnance ofwel blindgangers)
alsook op munitie die ongebruikt is achtergebleven (AXO, Abandoned Explosive
Ordnance);– de verplichting dat verdragspartijen die bij een conflict betrokken
waren in de getroffen gebieden onder hun gezag zo spoedig mogelijk na afloop
van de gevechtshandelingen de ontplofbare oorlogsresten zullen ruimen;– een verdragspartij die ontplofbare oorlogsresten heeft veroorzaakt
in een gebied dat niet onder het gezag van deze verdragspartij valt, dient
waar mogelijk financiële, technische, materiële of personele ondersteuning
te verstrekken;– de verdragspartijen zullen in aangewezen gevallen samenwerken
om dit alles mogelijk te maken, zowel met elkaar als met bijvoorbeeld NGO's
en internationale organisaties;– de verdragspartijen moeten, met inachtneming van hun legitieme
veiligheidsbelangen, zo veel mogelijk relevante informatie bewaren over het
gebruik en achterblijven van explosieven, zodat deze na afloop van de gevechtshandelingen
kunnen worden overgedragen om de ruiming van ontplofbare oorlogsresten te
bespoedigen;– al het mogelijke moet worden gedaan om burgers en civiele objecten
te beschermen tegen het risico van ontplofbare oorlogsresten op het grondgebied
van de verdragspartij. Hetzelfde geldt voor de bescherming van humanitaire
missies die in het gebied van een verdragspartij actief zijn;– wat betreft de vele ontplofbare oorlogsresten die dateren van
voor de inwerkingtreding van het ERW-protocol, is een formulering gevonden
die vrijwel overeenkomt met de relevante bepalingen in het Ottawa-Verdrag
over anti-personeelmijnen. Het protocol stelt dat, waar nodig, elke verdragspartij
het recht heeft hulp te vragen en te ontvangen en dat elke verdragspartij
die «in de positie verkeert dat te doen» hulp zal geven bij de
aanpak daarvan;– verdragspartijen worden in het Protocol ook opgeroepen preventieve
maatregelen te nemen om het ontstaan van ontplofbare oorlogsresten tegen te
gaan;– in de annex wordt op een aantal technische aspecten ingegaan. 4. Nederlandse rolIn antwoord op schriftelijke kamervragen schreef de regering op 14 februari
2001 te streven naar een voortrekkersrol voor Nederland bij de aanpak van
de wereldomvattende ERW-problematiek (27 400V, nr. 53 en 27 400X,
nr. 53). Op Nederlands initiatief werd het onderwerp op de agenda van de Toetsingsconferentie
van het Conventionele Wapens Verdrag gezet. In het voorjaar van 2001 werd
een internationale conferentie in Den Haag georganiseerd waarbij vele aspecten
van de ERW-problematiek werden besproken. Een maand later werd de Nederlandse
Ontwapeningsambassadeur te Genève gekozen tot coördinator voor
de bespreking van ERW in het kader van het Conventionele Wapens Verdrag.De regering is tevreden over het behaalde resultaat. In relatief korte
tijd is een juridisch bindend instrument tot stand gekomen waarover de 92
verdragspartijen van het CWV, inclusief grote landen als de Verenigde Staten,
de Russische Federatie, China en India, consensus konden bereiken. Het is
vanuit humanitair oogpunt een nuttige aanvulling op het internationale recht.
Vrijwel alle elementen die de regering in dit protocol wilde vastleggen maken
daar nu ook deel van uit. Hoewel brede acceptatie van het Protocol van groot belang is, gaan de
bepalingen vaak minder ver dan Nederland vanuit nationale optiek had willen
zien.De regering wilde zich inzetten voor een aangepast juridisch kader ten
aanzien van de middelen waarmee militaire doelen mogen worden aangevallen
(zie ook de eerder genoemde brief van 17 november 2000, buza000632). Het gaat
om het verkennen van de haalbaarheid van aanvullingen op de reeds bestaande
verplichtingen onder Aanvullend Protocol I bij de Verdragen van Genève.
Het is daarom van belang in CWV-kader de dialoog gaande te houden, over onderwerpen
als bijvoorbeeld onderscheidend gebruik en proportionaliteit bij de inzet
van wapens.Daarnaast zou het ontstaan van ERW zo veel mogelijk moeten worden tegengegaan,
bijvoorbeeld door technische eisen aan de betrouwbaarheid van wapens te stellen.
Het ERW-protocol heeft echter geen betrekking op de toepasbaarheid van het
internationaal oorlogsrecht of op wapenspecifieke aanpassingen aan bijvoorbeeld
clusterwapens. Er was geen consensus mogelijk over bindende maatregelen gericht
op het voorkomen van ERW, die van toepassing zijn voordat wapens worden gebruikt
(bijvoorbeeld ten aanzien van verwerving, opslag, houdbaarheid) en over de
feitelijke inzet van wapens, met het oogmerk ERW zo veel mogelijk te vermijden.
Wel is vastgelegd dat de verdragspartijen het komende jaar hierover zullen
blijven overleggen.5. Beleidsvoornemens voor 2004De regering is begonnen met de voorbereidingen van de ratificatieprocedure
van het Vijfde Protocol bij het CWV en hoopt dat deze in 2004 kan worden afgesloten.
De ministeries van Buitenlandse Zaken en Defensie zullen de komende tijd bezien
hoe uitvoering kan worden gegeven aan de verplichtingen van het Protocol.
Voor Buitenlandse Zaken betreft dat bijvoorbeeld de verplichting hulp te geven
bij de aanpak van de problematiek van ontplofbare oorlogsresten, zoals ruiming
en slachtofferhulp. Nieuwe activiteiten op dit terrein vallen buiten het beleidskader
en de financiële reservering voor het humanitair ontmijnen. Toekomstige
ERW-projecten, en – zoals het Protocol bepaalt – bijdragen aan
het VN-trustfund, zullen in eerste instantie vanuit het stabiliteitsfonds
worden gefinancierd. Bij de beoordeling van projectvoorstellen zal, naast
de ernst van de situatie voor de bevolking, de ratificatie van Protocol V
door het desbetreffende land een belangrijke factor vormen in de projectbeoordeling.
Daarnaast zal ook de ratificatie van het Ottawa Verdrag worden meegewogen
in de beoordeling. Hoewel het Ottawa Verdrag betrekking heeft op anti-personeelmijnen
en niet op ontplofbare oorlogsresten, liggen de overeenkomsten tussen mijnen
en ERW voor de hand. Voor Defensie zijn onder meer de bepalingen relevant
over het bijhouden en zo mogelijk beschikbaar stellen van informatie. Bij
de krijgsmachtdelen zullen de operationele eenheden, de trainers en de opleiders
worden geïnformeerd over de bepalingen van het Protocol.Daarnaast is het van belang dat zo veel mogelijk landen zullen toetreden
tot dit Protocol. Het is opvallend dat veel landen die een groot ERW-probleem
hebben geen partij zijn bij het Conventionele Wapens Verdrag en waarschijnlijk
ook weinig kennis hebben van dit Protocol. Slechts enkele Afrikaanse landen
zijn verdragspartij, terwijl vele landen van Afrika problemen met ontplofbare
oorlogsresten kennen. Toetreding tot het CWV, inclusief Protocol V, vergroot
de mogelijkheden voor deze landen hulp te ontvangen bij de aanpak van deze
problemen en draagt bij aan het beperken van de toename van nieuwe ontplofbare
oorlogsresten.De regering zal zich daarom ook internationaal actief blijven opstellen
op dit dossier met als doelstellingen: – het bevorderen dat Protocol V zo spoedig mogelijk in werking treedt
(een half jaar nadat twintig landen het hebben geratificeerd);– het bevorderen dat zo veel mogelijk landen zich bij Protocol V
aansluiten;– het bevorderen dat de bepalingen van Protocol V worden nageleefd.Daartoe zullen onder meer brochures worden opgesteld, demarches worden
uitgevoerd en seminars werden georganiseerd.Ook zal de regering blijven zoeken naar voortgang op de bovengenoemde
onderwerpen waar tot nu toe nog geen resultaten zijn behaald. Meest in het
oog springend is de kwestie van de clusterwapens. Zoals in eerdere brieven
is toegelicht, acht de regering een moratorium op het gebruik van clusterwapens
niet wenselijk. Naast de activiteiten in CWV-kader zal Nederland echter doorgaan
met informeel overleg met een groep van geïnteresseerde landen om andere
mogelijke benaderingen van het tegengaan van humanitair leed door ongesprongen
submunities te onderzoeken. Daarbij kan worden gedacht aan het inventariseren
van het voorgenomen beleid van deze landen inzake clusterwapens, die mogelijk
kunnen resulteren in overeenstemming over afspraken, bijvoorbeeld een gedragscode.
De regering zal zich de komende maanden beraden over andere maatregelen, zoals
het streven naar een zo hoog mogelijke betrouwbaarheid van clusterwapens.
De regering houdt in dit verband ook de ontwikkelingen in de Verenigde Staten
in het oog, waar een verbeteringsproces is ingezet voor de betrouwbaarheid
van submunities.6. Overige onderwerpen die in CWV-kader worden besprokenHet afgelopen jaar is weinig vooruitgang geboekt ten aanzien van verscherpte
bepalingen voor anti-voertuigmijnen. Nederland is al jaren voorstander van
het stellen van scherpere eisen aan anti-voertuigmijnen en de regels voor
het gebruik daarvan. Zo zouden alle anti-voertuigmijnen detecteerbaar moeten
zijn en zouden afschietbare anti-voertuigmijnen zichzelf na een bepaalde tijd
moeten uitschakelen. Nederland stelt zich op het standpunt dat alle mijnen
die het effect hebben van een anti-personeelmijn, omdat ze springen door de
nabijheid van of het contact met een persoon, worden beschouwd als anti-personeelmijn.
Volgens Nederland vallen ze derhalve onder het Ottawa Verdrag. Daarom zou
bijvoorbeeld ook het gebruik van ontstekingsmechanismen in anti-voertuigmijnen
die zo gevoelig zijn dat ze door hun feitelijke werking als anti-personeelsmijn
werken, moeten worden verboden. Verschillende landen hebben het afgelopen
jaar op het anti-voertuigmijnendossier voorstellen ingediend, maar overeenstemming
tussen verdragspartijen is moeilijk te vinden. Door de verdragspartijen zal
meer aandacht aan dit onderwerp worden besteed. De Kamer wordt over het verloop
van deze besprekingen op de hoogte gehouden.Het bevorderen van de naleving van de bepalingen van het CWV en de daarbij
behorende Protocollen blijft het komende jaar op de agenda staan. Nederland
heeft actief deelgenomen aan de discussie binnen de EU om tot een gezamenlijk
standpunt hierover te komen. Overeenstemming tussen alle CWV-verdragspartijen
lijkt echter nog ver weg. Ook over dit onderwerp zullen wij u verder informeren.De Minister van Buitenlandse Zaken,B. R. BotDe Minister van Defensie,H. G. J. Kamp 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29200-V-61.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl