Taakuitvoering politie; Rapport 'Zicht op taakuitvoering politie'
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28791, nr. 2

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

13-02-2003

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2002-2003

28791 nr. 2

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamInhoudSAMENVATTINGReacties van de bewindspersonen en het KorpsbeheerdersberaadNawoord Algemene Rekenkamer1 INLEIDING2 LANDELIJK BELEID EN BEHEER2.1 De taak van de politie2.2 Actoren op landelijk niveau2.3 Sturingsfilosofie2.4 Beleid ministers van BZK en van Justitie2.4.1 Beleidsplan Nederlandse Politie2.4.2 Landelijke politiebrief2.5 Voortgangsbewaking op rijksniveau2.5.1 Invoering landelijke beleids- en beheerscyclus2.5.2 Realisatie landelijke beleidsthema's2.6 Verantwoording en toezicht op rijksniveau2.6.1 Jaarverslag Nederlandse politie2.6.2 Kwaliteitszorg2.6.3 Toetsing van de taakuitvoering2.7 ConclusiesWettelijke taakVerantwoordelijkhedenBeleids- en beheercyclusInformatievoorzieningToezicht3 REGIONAAL BELEID EN BEHEER3.1 Sturingsfilosofie3.2 Regionale actoren3.2.1 Regionale colleges en regionale driehoek3.2.2 Lokaal bestuur3.2.3 Openbaar ministerie3.3 Regionaal beleid3.3.1 Organisatie3.3.2 Meerjarenplan3.3.3 Jaarplannen en prioritering3.3.4 Criminaliteitsbeeldanalyse3.3.5 Doelstellingen en indicatoren3.3.6 Capaciteitsplanning3.4 Voortgangsbewaking op regionaal niveau3.4.1 Binnen de korpsen3.4.2 Voortgangsbewaking door OM en bestuur3.5 Verantwoording en toezicht op regionaal niveau3.5.1 Jaarverslagen3.5.2 Toezicht door de commissaris van de Koning en het
College van procureurs-generaal3.6 ConclusiesIntegraal veiligheidsbeleidRegionaal collegePrioriteitsafwegingDe beleids- en beheerscyclusInformatieToezicht door College van procureurs-generaal en commissaris
van de Koning4 INFORMATIEVOORZIENING4.1 Organisatie4.2 Betrouwbaarheid van de informatie4.3 Beschikbaarheid en relevantie van informatie4.4 Procesinformatie4.5 Ontwikkelingen4.6 ConclusiesBeschikbaarheidBetrouwbaarheidVolledigheid en relevantieEerder onderzoek Algemene Rekenkamer5 CONCLUSIES EN AANBEVELINGEN5.1 Conclusies5.2 Aanbevelingen5.2.1 Ministers van BZK en van Justitie5.2.2 Regionale politiekorpsen6 REACTIES EN NAWOORD6.1 Reactie minister van BZK6.2 Reactie minister van Justitie6.3 Reactie Korpsbeheerdersberaad6.4 Nawoord Algemene RekenkamerBIJLAGE 1Resultaten evaluatie landelijke beleids- en beheercyclusBIJLAGE 2CapaciteitsinzetBIJLAGE 3Informatiemodel bedrijfsprocessenBIJLAGE 4Overzichtstabel conclusies en aanbevelingen
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28791Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 140 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 791Zicht op taakuitvoering politienr. 2RAPPORTInhoud Samenvatting5   1Inleiding9   2Landelijk beleid en beheer102.1De taak van de politie102.2Actoren op landelijk niveau102.3Sturingsfilosofie112.4Beleid ministers van BZK en van
Justitie112.4.1Beleidsplan Nederlandse Politie112.4.2Landelijke politiebrief132.5Voortgangsbewaking op rijksniveau142.5.1Invoering landelijke beleids-
en beheerscyclus142.5.2Realisatie landelijke beleidsthema's152.6Verantwoording en toezicht op rijksniveau152.6.1Jaarverslag Nederlandse politie152.6.2Kwaliteitszorg172.6.3Toetsing van de taakuitvoering172.7Conclusies18   3Regionaal beleid en beheer203.1Sturingsfilosofie203.2Regionale actoren203.2.1Regionale colleges en regionale
driehoek203.2.2Lokaal bestuur213.2.3Openbaar ministerie213.3Regionaal beleid223.3.1Organisatie223.3.2Meerjarenplan233.3.3Jaarplannen en prioritering233.3.4Criminaliteitsbeeldanalyse243.3.5Doelstellingen en indicatoren253.3.6Capaciteitsplanning253.4Voortgangsbewaking op regionaal
niveau273.4.1Binnen de korpsen273.4.2Voortgangsbewaking door OM en
bestuur273.5Verantwoording en toezicht op regionaal
niveau283.5.1Jaarverslagen283.5.2Toezicht door de commissaris
van de Koning en het College van procureurs-generaal293.6Conclusies29   4Informatievoorziening324.1Organisatie324.2Betrouwbaarheid van de informatie324.3Beschikbaarheid en relevantie van
informatie334.4Procesinformatie344.5Ontwikkelingen364.6Conclusies36   5Conclusies en aanbevelingen385.1Conclusies385.2Aanbevelingen395.2.1Ministers van BZK en van Justitie395.2.2Regionale politiekorpsen40   6Reacties en nawoord426.1Reactie minister van BZK426.2Reactie minister van Justitie436.3Reactie Korpsbeheerdersberaad446.4Nawoord Algemene Rekenkamer45   Bijlage 1Resultaten evaluatie landelijke beleids- en beheercyclus46Bijlage 2Capaciteitsinzet47Bijlage 3Informatiemodel bedrijfsprocessen48Bijlage 4Overzichtstabel conclusies en aanbevelingen49SAMENVATTINGDe Algemene Rekenkamer heeft van april 2001 tot april 2002 een onderzoek
uitgevoerd naar de sturing en beheersing van de taakuitvoering van de politie.
Dit onderzoek vond plaats in het kader van haar meerjarig onderzoeksprogramma
voor rechtspersonen met een wettelijke taak (RWT's). Het onderzoek betreft
de taakuitvoering in de jaren 2000 en 2001.In het onderzoek stond de vraag centraal in hoeverre de landelijke beleids-
en beheerscyclus voldoende waarborgen biedt voor de realisatie van de landelijke
beleidsthema's door de regionale politiekorpsen. Het betreft de volgende vijf
thema's:• Jeugdcriminaliteit• Verkeersveiligheid• Geweld op straat• Zware en georganiseerde criminaliteit• MilieuDe ministers van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties (BZK) en van
Justitie hebben met de vaststelling voor de periode 1999–2002 van deze
vijf landelijke beleidsthema's uitvoering willen geven aan de doelstelling
dat Nederland in 2002 aantoonbaar veiliger diende te zijn. Deze doelstelling
is vastgelegd in het regeerakkoord 1998. Een belangrijke voorwaarde was dat
de politiekorpsen transparanter en aanspreekbaar moesten worden op de te behalen
doelstellingen en prestaties.De Algemene Rekenkamer concludeert dat de ministers van BZK en van Justitie
zich ten aanzien van de landelijke beleidsthema's nog niet op de wijze zoals
zij zich hadden voorgenomen kunnen verantwoorden over de prestaties van de
politie, de ingezette middelen en de bereikte resultaten.In de eerste plaats ontbreekt een adequaat landelijk toetsingskader. De
ministers verlangen van de korpsen dat zij hun beleid toetsbaar formuleren,
maar hebben dat zelf voor de landelijke beleidsthema's niet gedaan. Zij hebben
daardoor onvoldoende basis om de geplande en gerealiseerde prestaties van
de korpsen te beoordelen.In de tweede plaats is het tot op heden niet mogelijk om op landelijk
niveau inzicht te krijgen in de realisatie van de beleidsthema's. De informatie
die de korpsen in 2000 en 2001 aan de ministers hebben verstrekt kan niet
worden geaggregeerd en de korpsen kunnen niet onderling worden vergeleken
(benchmarking). Enerzijds omdat de korpsen de afgesproken prestatie-indicatoren
niet consequent hanteren, anderzijds omdat de informatievoorziening onvoldoende
betrouwbaar is.In de derde plaats biedt de cyclus geen informatie over de geplande en
gerealiseerde capaciteitsinzet in de regio's. De Algemene Rekenkamer acht
deze informatie ook op landelijk niveau van belang in het licht van de discussies
over de efficiency en de effectiviteit van de politie-inzet. Zo verdient de
aanwijzing dat een belangrijk deel (45–50%) van de bruto-capaciteit
(inclusief administratief personeel) gaat naar bedrijfsinterne factoren nadere
aandacht.De Algemene Rekenkamer concludeert voorts dat de regionale colleges (bestaande
uit de burgemeesters in de regio en de hoofdofficier van justitie) weinig
aandacht besteden aan het te voeren beleid en de verantwoording daarover.
In het algemeen wordt het regionaal beleid nog onvoldoende gebaseerd op de
uitkomsten van criminaliteitsanalyses. De regierol van de gemeenten
bij het formuleren van integrale veiligheidsplannen komt nog onvoldoende van
de grond.De Algemene Rekenkamer heeft vastgesteld dat de zes bezochte korpsen met
veel inzet werken aan de invoering en professionalisering van een regionale
beleids- en beheerscyclus. Verdere verbeteringen zijn echter gewenst. De korpsen
zijn er nog onvoldoende in geslaagd om een sluitende planning en controlcyclus
in te voeren. Beleidsplannen en jaarverslagen sluiten onvoldoende op elkaar
aan en geven nog te weinig inzicht in de resultaten van het politiewerk en
de daarvoor ingezette middelen.De Algemene Rekenkamer concludeert voorts dat de informatievoorziening
over de taakuitvoering onvolledig en onvoldoende betrouwbaar is. Weliswaar
wordt sedert de invoering van de Politiewet 1993 gewerkt aan het formuleren
van indicatoren om de taakuitvoering van de politie te kunnen meten en te
beoordelen, maar de ontwikkelde indicatoren blijven aan discussie onderhevig
en ontberen een algemeen draagvlak bij de korpsen. Zowel de ministers als
de korpsen hebben te weinig aandacht besteed aan de betrouwbaarheid van de
informatievoorziening over de taakuitvoering. De ministers hebben de afspraken
over informatievoorziening bovendien niet strak genoeg gehandhaafd.Tenslotte concludeert de Algemene Rekenkamer dat er bij de korpsen onduidelijkheid
bestaat over de vraag of en in welke mate de ministers van BZK en van Justitie
de regionale politiekorpsen beleidsmatig aan kunnen dan wel moeten sturen.
De wijziging van de Politiewet 1993 in 2000 heeft kennelijk in de praktijk
niet tot de gewenste duidelijkheid op dit punt geleid. Voortdurend zijn er
discussies over de reikwijdte van de rol van de ministers, die ertoe leiden
dat de ministers met veel omzichtigheid te werk (moeten) gaan.De Algemene Rekenkamer beveelt de ministers van BZK en van Justitie aan
hun positie duidelijk vast te leggen en die vervolgens ook stelselmatig in
te vullen.De Algemene Rekenkamer beveelt aan de informatievoorziening over de taakuitvoering
(inclusief capaciteitsinzet) op korte termijn te verbeteren. Voor de ministers
is betrouwbare informatie uit de praktijk nodig om de landelijke beleidsthema's
te kunnen bepalen. Daarnaast hebben zij deze informatie nodig uit het oogpunt
van prestatiefinanciering en om zich naar de Tweede Kamer in de geest van
het project «Van beleidsbegroting tot beleidsverantwoording» te
kunnen verantwoorden.Voorts beveelt de Algemene Rekenkamer de ministers aan de ontwikkeling
van de regionale beleids- en beheerscyclus bij de korpsen te ondersteunen,
onder meer door:• het uitwerken en stimuleren van de regierol van de gemeenten in
het veiligheidsbeleid en het bevorderen dat ook de andere actoren in het veiligheidsbeleid
hun bijdragen toetsbaar vastleggen;• het bevorderen van aandacht bij de regionale colleges voor het
beleid.De Algemene Rekenkamer beveelt de politiekorpsen aan om de eigen regionale
beleids- en beheerscyclus waar nodig te verbeteren door:• landelijke en regionale prioriteiten te onderbouwen op basis van
een regionale criminaliteitsanalyse en de hieruit afgeleide doelstellingen
vast te leggen in een meerjarenperspectief;• de doelstellingen in de plannen op regionaal-, districts- en teamniveau meetbaar te formuleren in termen van de landelijk geüniformeerde
prestatie-indicatoren;• de beleidsplannen, jaarverslagen en managementrapportages binnen
het korps te uniformeren en beter op elkaar te laten aansluiten;• in de beleidsplannen de capaciteitsinzet te plannen en meer inzicht
te verwerven in de realisatie van de geplande inzet en de kosten van prestaties.Reacties van de bewindspersonen en het KorpsbeheerdersberaadOp het rapport zijn reacties ontvangen van de ministers van BZK en van
Justitie, alsmede van het Korpsbeheerdersberaad.Uit deze reacties blijkt dat de bevindingen en aanbevelingen in het rapport
in grote lijnen worden onderschreven. Voorts wijzen de ministers en het Korpsbeheerdersberaad
erop dat in het wetsvoorstel Bestel in balans en in de voornemens uit het
nieuwe veiligheidsprogramma «Naar een veiliger samenleving» reeds
veel maatregelen voor verbetering zijn opgenomen.De minister van BZK meent dat de discussie over de vraag of en in welke
mate de ministers de korpsen beleidsmatig aan kunnen of moeten sturen inmiddels
is verhelderd. De centrale tendens van de genoemde ontwikkelingen en beleidsvoornemens
maken volgens hem duidelijk dat de ministers van BZK en van Justitie de korpsen
kunnen, mogen en zullen aansturen.Verder geeft de minister van Justitie aan (conform het veiligheidsprogramma)
dat de betrokken ministers meer gebruik gaan maken van bestaande en nieuwe
mogelijkheden om sturend en corrigerend op te treden.De ministers en het beraad onderkennen de gesignaleerde manco's in de
informatiehuishouding, en wijzen op hun initiatieven ter verbetering.Het Korpsbeheerdersberaad stelt in haar reactie dat in het onderzoek teveel
het accent ligt op de wenselijkheid van een landelijke eenheid in de taakuitvoering
van de politie en de inhoudelijke verantwoordelijkheid van de ministers ten
aanzien van de landelijke thema's. Daarmee zou onvoldoende betekenis worden
toegekend aan de wettelijke verantwoordelijkheid van de regionale colleges
en aan de mogelijkheden tot regionaal maatwerk.Nawoord Algemene RekenkamerDe Algemene Rekenkamer deelt de kritiek van het korpsbeheerdersberaad
niet dat in het rapport onvoldoende betekenis wordt toegekend aan de wettelijke
verantwoordelijkheden van de regionale colleges. Vergelijking van de reacties
van de ministers met die van het beraad illustreert overigens dat op het punt
van de verantwoordelijkheidsverdeling tussen ministers en regionale colleges
verduidelijking nodig is.De ministers en het beraad wijzen in hun reacties op maatregelen die in
de komende jaren hun beslag dienen te krijgen. Het betreft hier nieuwe beleidsvoornemens
maar ook voornemens die al vier jaar geleden in het Beleidsplan Nederlandse
Politie werden aangekondigd. Het onderzoek laat zien dat belangrijke ambities
in het BNP niet zijn gerealiseerd.Met betrekking tot de informatievoorziening signaleert de Algemene Rekenkamer
dat sedert 1995 te weinig vordering is gemaakt met de betrouwbaarheid en de
volledigheid. Zij vraagt vooral aandacht voor informatie over de capaciteitsinzet,
die noodzakelijk is voor het inzicht in de effectiviteit en de doelmatigheid
van de taakuitvoering.Over het geheel genomen beoordeelt de Algemene Rekenkamer de ambities
en de beleidsvoornemens positief, maar zij stelt tegelijkertijd vast dat meer
dan in de afgelopen jaren aandacht nodig is voor de sturing en bewaking van
de uitvoering.1 INLEIDINGDe Algemene Rekenkamer heeft van april 2001 tot april 2002 een onderzoek
uitgevoerd naar de sturing en beheersing van de taakuitvoering van de politie.
Het onderzoek vond plaats in het kader van haar meerjarig onderzoeksprogramma
voor rechtspersonen met een wettelijke taak (RWT's). Het onderzoek betreft
de taakuitvoering in de jaren 2000 en 2001.De Algemene Rekenkamer hanteert in haar onderzoek taakuitvoering politie
de volgende probleemstelling:• Invulling wettelijke taak: Vullen de regionale politiekorpsen hun
wettelijke taak (zoals omschreven in de Politiewet 1993 en voor de landelijke
beleidsthema's nader uitgewerkt in het Nationaal Beleidsplan Politie) in hun
jaarplannen voldoende in?• Uitvoering wettelijke taak: Worden de geplande prestaties en effecten
door de korpsen gerealiseerd en wat zijn oorzaken van verschil tussen planning
en realisatie?• Verantwoording: Leggen de korpsen deugdelijke verantwoording af
over de taakuitvoering?• Sturing en toezicht: Zijn de sturing van en het toezicht op de
taakuitvoering van de ministers van Binnenlandse zaken en Koninkrijkrelaties
(BZK) en Justitie en van de regionale actoren zodanig dat deze hun verantwoordelijkheid
voor de taakuitvoering kunnen dragen?Het onderzoek is op landelijk en op regionaal niveau uitgevoerd. Op landelijk
niveau werd onderzoek verricht bij de ministeries van Binnenlandse Zaken en
Koninkrijksrelaties (BZK) en van Justitie en bij het Openbaar Ministerie (OM).In het regionale deel werd onderzoek verricht bij de volgende zes korpsen:• Zaanstreek Waterland• Zeeland• Noord en Oost Gelderland• Groningen• Midden en West Brabant• Amsterdam-AmstellandBij de bezoeken werden medewerkers van het korps en van het OM in het
arrondissement geïnterviewd.Hoofdstuk 2 bevat het verslag van het onderzoek naar de beleids- en beheercyclus
op landelijk niveau. Hoofdstuk 3 gaat in op de beleids- en beheercyclus op
regionaal niveau.In hoofdstuk 4 wordt ingegaan op de kwaliteit van de informatie bij de
korpsen.Hoofdstuk 5 bevat de conclusies en aanbevelingen.De ministers van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties en de minister
van Justitie hebben bij brief van 24 oktober 2002 en 4 december 2002 op het
onderzoek gereageerd. Het Korpsbeheerdersberaad heeft bij brief van 6 november
2002 op het onderzoek gereageerd. Deze reacties zijn, samen met het nawoord
van de Algemene Rekenkamer, opgenomen in het slothoofdstuk van dit rapport
(hoofdstuk 6).2 LANDELIJK BELEID EN BEHEER2.1 De taak van de politieDe taak van de politie is omschreven in artikel 2 van de Politiewet 1993
(hierna Pw): «De politie heeft tot taak in ondergeschiktheid aan het
bevoegde gezag en in overeenstemming met de geldende rechtsregels te zorgen
voor de daadwerkelijke handhaving van de rechtsorde en het verlenen van hulp
aan hen die deze behoeven.»De taakomschrijving in de Politiewet 1993 is beperkt tot de hoofdlijnen
van de kern van de politietaak. Deze kern omvat drie elementen, namelijk handhaving
van de openbare orde, hulpverlening en strafrechtelijke handhaving van de
rechtsorde. De wetgever heeft het takenpakket van de politie niet scherp afgebakend.
Regelmatig is er discussie over de omvang en reikwijdte van het takenpakket
van de politie.1 De invulling van de politietaak
met concrete activiteiten moet worden ontleend aan velerlei wetgeving. Daarnaast
is het takenpakket voortdurend aan verandering onderhevig omdat bij nieuwe
wetgeving in voorkomende gevallen de handhavingstaak bij de politie wordt
neergelegd.De open en ruime formulering van het takenpakket van de politie biedt
binnen het politiebestel ruimte voor een uiteenlopende taakopvatting en leidt
tot een uiteenlopend serviceniveau van de 25 regionale politiekorpsen die
de taak moeten uitvoeren. Zo biedt het ene korps diensten aan als het tijdens de vakantieperiode
extra surveilleren van woningen terwijl het andere korps daar geen capaciteit
voor heeft.De 25 korpsen worden in hoofdzaak gefinancierd door middel van een algemene
bijdrage van het Rijk. In 2002 bedroeg deze bijdrage 2,7 miljard. Daarnaast
ontvangen de regio's nog enkele bijzondere bijdragen waarvan de besteding
is verbonden aan specifieke voorwaarden zoals bij verkeershandhaving.2.2 Actoren op landelijk niveauDe ministers van BZK en van Justitie zijn op rijksniveau verantwoordelijkheid
voor de handhaving van de rechtsorde en de kwaliteit van de politie (duaal
stelsel).De ministers zijn jegens het parlement verantwoordelijk voor het niveau
van politiezorg en aanspreekbaar op het niveau, de productiviteit, de effectiviteit
en de kwaliteit van de politie als totaliteit.2De minister van BZK is op landelijke niveau verantwoordelijk voor de politietaken
inzake de handhaving van de openbare orde en hulpverlening. Daarnaast is de
minister van BZK verantwoordelijk voor het beheer (zie 2.3) en het stelsel
van kwaliteitszorg van de politie (zie 2.6.2).De minister van Justitie is verantwoordelijk voor de politietaken in verband
met de strafrechtelijke handhaving van de rechtsorde en de taken ten dienste
van de justitie.De minister van Justitie effectueert deze verantwoordelijkheid grotendeels
via het OM. Het College van procureurs-generaal staat aan het hoofd van het
OM en is in overleg met de minister van Justitie verantwoordelijk voor de
landelijke beleidsvorming. Het geeft sturing aan de hoofdofficieren van justitie
via een planning- en controlcyclus.2.3 SturingsfilosofieHet politiebestel is gebaseerd op het uitgangspunt «decentraal tenzij».
De regio's hebben een grote mate van beleidsvrijheid bij de uitvoering van
hun wettelijke taak en zijn primair verantwoordelijk voor de formulering van
de prioriteiten in de taakuitvoering.In 1997 constateerden de ministers van BZK en van Justitie
dat de praktijk onvoldoende waarborgen bood voor doorwerking van de landelijke
prioriteiten op regionaal niveau.1Heroverweging van het uitgangspunt «decentraal
tenzij» achtten zij noodzakelijk en zij pleitten voor versterking van
het wettelijk instrumentarium zodat op rijksniveau «toetsbare kaders»
konden worden gesteld.In 1998 werd daarom in het regeerakkoord een wijziging van de Politiewet
1993 aangekondigd zodat de minister van BZK – voorzover het de hoofdlijnen
betreft in overleg met de minister van Justitie – beleidsmatige en beheersmatige
voorwaarden kan stellen aan de politieregio's, onder meer over de aanwending
van de ter beschikking gestelde middelen. De minister van BZK diende de bevoegdheid
te krijgen om de regio's aan te sturen en te toetsen, aldus het regeerakkoord.In 2000 werd de Politiewet 1993 gewijzigd.2
Alle beheersbevoegdheden op rijksniveau met betrekking tot de regionale politiekorpsen
werden geconcentreerd bij de minister van BZK. Voor zover het daarbij gaat
om strafrechtelijke handhaving van de rechtsorde vindt dit plaats in overleg
met de minister van Justitie. Met deze wijziging beoogde het kabinet ten aanzien
van het beheer een eenduidig aanspreekpunt voor de korpsen en het parlement
te creëren.Daarnaast is vastgelegd dat de ministers van BZK en van Justitie om de
vier jaar een beleidsplan vaststellen waarin landelijke beleidsthema's worden
aangegeven (art. 43a Pw). Voorts kan de minister van BZK – zo nodig
in overeenstemming met de minister van Justitie – aanwijzingen geven
aan de korpsbeheerder (art. 43d lid 1 Pw) als in de betrokken regio geen of
onvoldoende aandacht aan de uitvoering daarvan wordt gegeven.Tenslotte is bepaald dat de korpsbeheerder de minister van BZK alle informatie
moet verstrekken over de wijze waarop uitvoering wordt gegeven aan de landelijke
beleidsthema's. De minister kan hiervoor in overeenstemming met de minister
van Justitie regels geven (art. 43d Pw).De hiervoor genoemde sturingsfilosofie heeft in 2000 geleid tot de invoering
van een landelijke beleids- en beheerscyclus, waarvan sommige onderdelen al
in 1999 waren ingevoerd. Deze cyclus heeft tot doel om, met inachtneming van
de regionale omstandigheden, de realisatie van landelijke beleidsthema's en
beheersmatige randvoorwaarden te waarborgen.2.4 Beleid ministers van BZK en van Justitie2.4.1 Beleidsplan Nederlandse PolitieIn het regeerakkoord van 1998 heeft het toenmalige kabinet zich voorgenomen
om Nederland in 2002 veiliger te doen zijn. Het Beleidsplan Nederlandse Politie
(BNP)3 is bedoeld om dit doel dichterbij te brengen.
De ministers van BZK en van Justitie stelden dat Nederland aantoonbaar veiliger
is als sprake is van een verbetering op de gekozen aandachtsgebieden zonder
dat de situatie op andere terreinen verslechtert. Voor de verwezenlijking
van het BNP stelden de ministers extra middelen ter beschikking onder de voorwaarde
dat de politieorganisatie doorzichtiger en aanspreekbaar zou worden op de
te behalen prestaties. Deze prestaties dienden toetsbaar en meetbaar te zijn.Het BNP bevat naast zeven beheersthema's vijf beleidsthema's voor de jaren
1999–2002. Deze zijn:• Jeugdcriminaliteit• Verkeersveiligheid• Geweld op straat• Zware en georganiseerde criminaliteit• MilieuIn het BNP wordt gesteld dat de beleidsthema's veelal ook op regionaal
niveau de aandacht hebben zodat er geen sprake is van een spanningsveld tussen
de landelijke en regionale thema's. De thema's zijn paraplubegrippen waaronder
een groot deel van de politiële onderwerpen kan worden geschaard. De
keuze van de beleidsthema's was destijds niet gebaseerd op analyses van aard,
omvang en locatie van de criminaliteit. In het BNP werd aangegeven dat de
informatiepositie van alle betrokken partijen (ministers, korpsen, OM) op
dit punt verbeterd diende te worden.De Algemene Rekenkamer heeft de beleidsdoelstellingen voor de landelijke
beleidsthema's uit het BNP getoetst aan haar normen voor doelformulering.
Deze zijn:• De doelstelling dient zowel het beoogde effect als de beoogde beleidsprestatie
aan te geven alsmede de veronderstelde relatie tussen beide.1• De doelstelling dient toetsbaar te zijn geformuleerd, dat wil zeggen:
meetbaar en voorzien van een tijdshorizon (geoperationaliseerd in eenduidige
indicatoren, waar mogelijk gekwantificeerd en voorzien van een norm voor doelbereiking).In onderstaande tabel wordt de beoordeling van deze doelstellingen weergegeven. JeugdcriminaliteitGeweldVerkeerZware
georganiseerde criminaliteitMilieuHoofddoel gericht op maatschappelijk effect•••••Beleidsprestatie(s) politie benoemd□□•□□Tijdshorizon benoemd○○•○○Referentiepunt benoemd○○•○○Meetbaar geformuleerd○○•○○Begrippen volledig en eenduidig gedefinieerd□□•□□• = voldoet geheel; □ = voldoet deels; ○ = voldoet niet.De doelstellingen maken in het algemeen wel inzichtelijk welke maatschappelijke
effecten de politie beoogt maar melden niet welke prestaties de politie daarvoor
dient te verrichten. Slechts een enkele maal benoemt het BNP de prestaties
ten aanzien van de executieve taken expliciet, zoals het aantal verkeerscontroles
of het aantal onderzoeken op het terrein van zware en georganiseerde criminaliteit.
Veelal wordt als doel geformuleerd het aanpassen van procedures of werkwijzen
(professionaliseren van de milieutaak, verbeteren van informatie-uitwisseling).De ministers van BZK en van Justitie hebben, met uitzondering van het
thema verkeersveiligheid, de effectdoelstellingen en de prestatiedoelstellingen
zelden toetsbaar geformuleerd. De beginsituatie in termen van aantal en soort
delicten, doelgroepen enz. (nulmeting) is niet vastgelegd. De vierjaarsdoelstelling
is niet uitgewerkt in tussentijdse doelen. Er is geen norm voor doelbereiking
geformuleerd (hoe groot is bijvoorbeeld een substantiële daling van het
aantal jongeren dat zich schuldig maakt aan vormen van criminaliteit).De begrippen zijn niet altijd helder gedefinieerd: welke leeftijdsgroep
wordt bijvoorbeeld bedoeld met «jongeren».1Voor het landelijk thema milieu bijvoorbeeld hebben de ministers als hoofddoelstelling
geformuleerd: «grotere vervolgingskans».Daaronder formuleerden zij als subdoelstellingen:• Professionaliseren politiemilieutaak (dat wil zeggen instellen
milieuspecialisten, aandacht bij management en basispolitiezorg, gerichte
surveillance, opsporing en betere dossiervorming).• Jaarlijks op bovenlokaal niveau concrete afspraken maken over prioriteitstelling,
te leveren inzet, te leveren prestaties en producten.• Investeren in multidisciplinaire aanpak van zware milieucriminaliteit• Opbouw van een goede informatiepositie.Beoordeling argumentatie / soort doelstellingDe grotere vervolgingskans is een maatschappelijke effectdoelstelling.
De overige doelstellingen zijn (op interne procedures en werkwijzen gerichte)
prestatiedoelstellingen, waarvan impliciet wordt verwacht dat ze bijdragen
aan de grotere vervolgingskans. Er worden geen prestaties benoemd voor de
executieve taakuitvoering.Beoordeling toetsbaarheidDe doelstellingen zijn niet toetsbaar gedefinieerd:• er zijn geen normen voor doelbereiking geformuleerd (hoeveel groter
moet de vervolgingskans worden);• het referentiepunt (nulmeting) ontbreekt;• de tijdsperiode waarbinnen de doelstellingen moeten worden bereikt
is niet benoemd;• niet alle begrippen zijn gedefinieerd; waar wordt bijvoorbeeld
een goede informatiepositie aan afgemeten.2.4.2 Landelijke politiebriefDe doelstellingen voor de landelijke beleidsthema's in het BNP kunnen
jaarlijks worden geactualiseerd in de Landelijke politiebrief (LPB). In de
achtereenvolgende landelijke politiebrieven zijn de BNP-doelstellingen echter
eveneens niet in meetbare termen uitgewerkt.In de LPB staan de definities en indicatoren die de korpsen in hun jaarplannen
en verantwoording over de landelijke beleidsthema's dienen te hanteren. De
Algemene Rekenkamer heeft deze indicatoren beoordeeld. Zij hanteert daarbij
als norm dat de indicatoren gerelateerd dienen te zijn aan het te operationaliseren
beleidsdoel (relevantie) en dat deze het doel zoveel mogelijk dienen te omvatten
(volledigheid). In onderstaande tabel wordt een samenvatting gegeven van de
beoordeling van deze prestatie-indicatoren. JeugdcriminaliteitGeweldVerkeerZware georganiseerde criminaliteitMilieuVolledigheid indicatoren□□□□□Relevantie indicatoren□□□□□• = voldoet geheel; □ = voldoet deels; ○ = voldoet niet.Niet alle doelstellingen worden uitgewerkt in indicatoren (bijvoorbeeld
terugdringen wapenbezit bij het thema geweld). Andere indicatoren zijn juist
niet duidelijk aan een doelstelling gerelateerd (bijvoorbeeld het aantal staandehoudingen
per voltijdmedewerker bij het thema verkeersveiligheid).Sommige indicatoren zijn voor meer dan één uitleg vatbaar:
een verhoging van de aangifteratio (aantal aangiften per 1000 objecten/inwoners)
bijvoorbeeld kan betekenen dat er meer misdrijven plaatsvinden, maar ook dat
de aangiftebereidheid is toegenomen.Om de prestaties en effecten voor het landelijk thema milieu vast te stellen
wilden de ministers voor 2000 en 2001 in de plannen en verantwoordingen de
volgende informatie:• meldingenratio• aantal misdrijven en overtredingen per 1000 inwoners op het terrein
van (1) groene wetten (natuurbescherming) en (2) grijze wetten (afval, gevaarlijke
stoffen, vuurwerk, lucht, bestrijdingsmiddelen, mest, geluidsoverlast, bodem
en water)• aantal verdachten (bedrijven en instellingen).Vanaf 2002 zijn de indicatoren geherformuleerd:Voor grijze en groene wetten:• aantal meldingen• aantal misdrijven• aantal overtredingenVoor zware georganiseerde milieu criminaliteit wordt verwezen naar de
indicatoren voor zware georganiseerde criminaliteit in het algemeen.Beoordeling volledigheid en relevantie indicatorenDe indicatoren geven inzicht in een aantal prestaties en producten van
de politie. Zij geven een beeld van de ontwikkeling van de criminaliteit op
het terrein, echter geen indicatie voor de vervolgingskans. Alleen partieel
(voor het deelgebied bedrijven en instellingen) wordt het aantal verdachten
opgevraagd. Aan dit deelgebied is echter geen afzonderlijke doelstelling gekoppeld.2.5 Voortgangsbewaking op rijksniveau2.5.1 Invoering landelijke beleids- en beheerscyclusDe ministers volgen de voortgang bij de invoering van de landelijke beleids-
en beheerscyclus, onder meer door toetsing van de jaarplannen van de regionale
korpsen. De resultaten hiervan worden vermeld in de LPB.In de LPB 2001 stellen de ministers vast dat in de jaarplannen 2001 regionale
probleemanalyses vaak ontbreken en dat de landelijke doelstellingen nog onvoldoende
tot uitdrukking komen. Daarnaast blijkt de verstrekte informatie veelal niet
overeenkomstig de in de LPB voorgeschreven indicatoren te zijn. Mede op grond
van het overleg met de korpsbeheerders en de korpschefs wijzen
de ministers er in de brief op dat de«aansluiting tussen papier en praktijk
verheldering behoeft».In de LPB 2002 merken de ministers op dat de kwaliteit van de informatie
een belemmering vormt voor het verkrijgen van een geaggregeerd beeld over
de resultaten en de prestaties van de politie. De ministers stellen dat de
informatiebehoefte van het rijk verduidelijkt moet worden en meer een afspiegeling
van de praktijk dient te zijn. Daarnaast kondigen zij aan dat ze op termijn
zullen bezien of het mogelijk en zinvol is om binnen de beleidscyclus het
accent te verleggen van planning naar resultaten.In 2001 hebben de ministers van BZK en van Justitie een evaluatieonderzoek
laten uitvoeren naar het functioneren van de landelijke beleid- en beheercyclus
(zie bijlage 1).2.5.2 Realisatie landelijke beleidsthema'sDe ministers verkrijgen in de achtmaandsrapportages van de politiekorpsen
tussentijds informatie over de uitvoering van de landelijke beleidsthema's.
Dit is vastgelegd in de eerste LPB (mei 1999). De rapportage dient de overeengekomen
prestatie-indicatoren te bevatten en dient als basis voor het opstellen van
de nieuwe LPB.De korpschef en de korpsbeheerder bespreken de achtmaandsrapportage met
medewerkers van het ministerie van BZK. Enkele korpsen hebben aangegeven onvoldoende
inzicht te hebben in doel, betekenis en gebruik van de door BZK gevraagde
informatie. Zij melden dat de rapportage zelf nauwelijks wordt besproken;
de realisatie van het beleid en de eventuele bijstelling daarvan komen niet
aan de orde. Daarnaast wijzen de korpsen op de extra werklast die deze externe
rapportage met zich meebrengt omdat deze niet aansluit op de intern gehanteerde
voortgangsrapportages. Veel korpsen hanteren voor intern gebruik namelijk
andere indicatoren.Uit het onderzoek van de Algemene Rekenkamer blijkt dat de achtmaandsrapportages
en de landelijke database tot en met het jaar 2001 nog veel hiaten bevatten.
Aan één van de beoogde doelen van de LPB, informatie verstrekken
over de realisatie van de landelijke doelstellingen, kunnen de korpsen daardoor
geen uitwerking geven.De gegevens in de achtmaandsrapportages worden vanaf 2001 ook ingevoerd
in een landelijke database, om benchmarking van korpsen mogelijk te maken
en om op landelijk niveau de realisatie van de beleidsthema's te kunnen volgen.
Met ingang van 2002 is de achtmaandsrapportage dan ook afgeschaft.2.6 Verantwoording en toezicht op rijksniveau2.6.1 Jaarverslag Nederlandse politieDe korpsen moeten de resultaten die zijn bereikt op het gebied van de
landelijke beleidsthema's in het jaarverslag vermelden. Het jaarverslag moet
samen met de jaarrekening uiterlijk 1 juni worden aangereikt aan de ministers
van BZK en Justitie.1 Voor de inrichting van
het jaarverslag hebben de ministers van BZK en Justitie in de LPB aanwijzingen
gegeven, die moeten garanderen dat informatie beschikbaar komt over de landelijke
aandachtspunten.In 2001 hebben de ministers voor het eerst een Jaarverslag Nederlandse
politie gemaakt. Dit verslag is een inventarisatie van de jaarverslagen en
jaarrekeningen van de regionale politiekorpsen en moet het sluitstuk vormen
van de landelijke beleids- en beheercyclus. Het verslag is uitgebracht aan
de Tweede Kamer.Het Jaarverslag Nederlandse politie is nog voornamelijk kwalitatief van
aard. Cijfermatige onderbouwing van beleid en prestaties ontbreekt nog veelal.
Daarnaast is het verslag beperkt tot de landelijke thema's en geeft het derhalve
geen volledig beeld van de taakuitvoering van de politie.In het verslag zelf geven de ministers aan dat de totale landelijke beleids-
en beheercyclus, en daarmee het jaarverslag, nog verder ontwikkeld dient te
worden. Zo worden de resultaten van de korpsen in het verslag niet onderling
vergeleken vanwege het ontbreken van herkenbare en meetbare doelstellingen.
Ook is het nog niet mogelijk om voor alle onderwerpen een landelijk beeld
te presenteren vanwege de vele verschillen in de wijze waarop de korpsen hun
doelstellingen en resultaten in hun jaarverslag presenteren.In het verslag merken de ministers op dat de gegevens nog niet bruikbaar
zijn voor het schetsen van landelijke ontwikkelingen op het gebied van veiligheid
omdat «er slechts gegevens over één jaar beschikbaar zijn».
Uit het onderzoek van de Algemene Rekenkamer blijkt dat met name de onvolledigheid
en onbetrouwbaarheid van de beschikbare informatie hierbij ook een rol speelt
(zie hoofdstuk 4).In het jaarverslag gaan de ministers ook in op de doelstelling «Nederland
aantoonbaar veiliger». De indicaties voor de realisatie van deze doelstelling
ontlenen zij aan gegevens in de Politie Monitor Bevolking (PMB, zie hoofdstuk
4) over slachtofferschap en onveiligheidsgevoel. Uit de PMB blijkt het volgende:• Het percentage van de bevolking dat in 2001 feitelijk één
of meer keer slachtoffer is geweest van criminaliteit is nauwelijks veranderd
ten opzichte van 1999 (29,7%; 0,2 procentpunten verminderd). In twee van de
zes regio's is het slachtofferschap toegenomen.• Toch is landelijk gezien een groter deel van de bevolking zich
veiliger gaan voelen. Het percentage dat zich «wel eens» of «vaak»
onveilig voelt is in 2001 afgenomen tot 34,0% (2.8 procentpunten minder dan
in 1999). De verschillen lopen in de zes regio's uiteen van 22% tot 45%.De Algemene Rekenkamer heeft de gegevens uit de PMB gerelateerd aan de
gegevens van de zes onderzochte korpsen over werklast en capaciteit. De resultaten
hiervan staan vermeld in navolgende tabel.2001 (procentpunten + of – ten opzichte
van 1999)Korps 1Korps 2Korps 3Korps 4Korps 5Korps 6Aantal fte per 1000 inwoners2,22,41,92,72,25,6Aantal fte per km21,80,50,50,61,017,4Werklast: gemiddeld aantal incidenten per fte81134132...144...Slachtofferschap: % van de bevolking dat één of
meer keer slachtoffer is geweest29,5%(+ 3,5)25,1%(+ 1,6)23,4%(– 1,2)25,1%(– 0,8)30,0%(– 1,0)39,4%(– 0,3)Onveiligheidsgevoel: % van de bevolking dat zich wel eens of vaak
onveilig voelt24,9%(– 0,1)21,8%(– 6,9)31,1% (– 1,3)28,3%(– 7,6)31,8%(– 8,0)44,5%(– 0,7)Op grond van de tabel kan worden vastgesteld dat er geen eenduidig verband
is tussen slachtofferschap en onveiligheidsgevoel.Het is dan ook de vraag of met deze indicatoren de dimensies van de veiligheidssituatie
afdoende worden afgedekt. Het onveiligheidsgevoel betreft de subjectieve dimensie
en is mede afhankelijk van andere factoren dan alleen de criminaliteitsontwikkeling;
het slachtofferschap zou, als indicator voor de objectieve dimensie moeten
worden bezien in samenhang met betrouwbare gegevens over de in politiestatistieken
geregistreerde criminaliteit.2.6.2 KwaliteitszorgDe minister van BZK is eindverantwoordelijk voor (de kwaliteit van) het
niveau van politiezorg. Binnen de door het Rijk gegeven regels zijn de korpsbeheerders
in eerste instantie verantwoordelijk voor de kwaliteit van de politiezorg
in de regio.In 1999 werd met het in 1996 geïntroduceerde kwaliteitszorgstelsel
geformaliseerd.1 De korpsen zijn verplicht om
de vier jaar een zelfevaluatie uit te voeren volgens een voorgeschreven model.
De producten van de kwaliteitszorg zijn in eerste instantie bedoeld voor het
korps zelf. Zij worden daarnaast ook aan het regionaal college (zie 3.2.1)
en aan de ministers van BZK en Justitie gestuurd. Namens de minister van BZK
toetst de Inspectie voor de Politie of de zelfevaluaties, audits en visitaties
volgens de regels worden uitgevoerd.In augustus 20012 stelde de Inspectie voor
de Politie vast dat over gehele linie sprake is van een sterk gegroeide aandacht
voor de kwaliteit van het functioneren. De bestuurlijke betrokkenheid (regionale
colleges, korpsbeheerders en hoofdofficieren) bij de toepassing van het stelsel
achtte de Inspectie nog onvoldoende. De minister van BZK zou volgens de Inspectie
beter en meer gebruik kunnen maken van de gegevens uit de visitatierapporten
om daarmee de verbinding naar de landelijke beleids- en beheerscyclus te versterken.
De Inspectie beval aan om het kwaliteitsstelsel te integreren in de landelijke
beleids- en beheerscyclus.2.6.3 Toetsing van de taakuitvoeringDe minister van BZK heeft met het oog op een goede taakuitvoering door de politie en een doelmatig en effectief beheer van de politiekorpsen
de bevoegdheid tot (art. 53a Pw):• het toetsen van de wijze waarop de korpsbeheerders voorzien in
de kwaliteit van de taakuitvoering, de resultaten en het beheer van de politie;• het toetsen van specifieke onderdelen van de taakuitvoering dan
wel het beheer van de politie;• het verrichten van onderzoek naar ingrijpende gebeurtenissen waarbij
de politie betrokken is;• het anderszins verrichten van onderzoek.In 19991 gaf de minister aan dat bij de toekenning
van de rijksbijdragen voortaan naast de hoofdzakelijk financiële voorwaarden
ook de beleidsmatige voorwaarden zullen worden betrokken, zoals bijvoorbeeld
de afspraken over de realisatie van de landelijke thema's. Het destijds overwegend
financiële toezicht door BZK zou worden uitgebreid met beleidsmatig toezicht.
Dit toezicht kan zowel vooraf als achteraf plaatsvinden met als sancties:
het onthouden van goedkeuring van de begroting en gehele of gedeeltelijke
terugvordering van verleende bijdragen.In september 2000 stelde de Inspectie voor de Politie in een intern rapport2 dat onvoldoende duidelijk is in hoeverre de begrotingen
van de korpsen door BZK mede worden beoordeeld op grond van hun inhoudelijke
relatie met de landelijke en regionale beleidsthema's. Daarnaast concludeerde
de inspectie dat:• de korpsen in veel gevallen nog niet rapporteren wat wordt gevraagd,
hetgeen verifieerbaarheid en vergelijkbaarheid van rapportages bemoeilijkt;• doelstellingen in de beleidsplannen veelal niet in meetbare termen
zijn geformuleerd;• niet duidelijk is aan de hand van welke criteria de kwantitatieve
en kwalitatieve vertaling van landelijke naar regionale doelstellingen wordt
beoordeeld.2.7 ConclusiesWettelijke taakHet takenpakket van de politie zoals omschreven in de Politiewet 1993
is breed en niet scherp afgebakend. De open en ruime formulering biedt binnen
het politiebestel ruimte voor een uiteenlopende taakopvatting en leidt in
de praktijk tot een uiteenlopend serviceniveau van de regionale politiekorpsen.VerantwoordelijkhedenIn de regelgeving is niet duidelijk en consistent omschreven hoe ver de
verantwoordelijkheid van de ministers van BZK en van Justitie voor het functioneren
van de politie reikt.Enerzijds wordt het uitgangspunt «decentraal, tenzij» gehanteerd
en wordt de primaire verantwoordelijkheid voor de invulling van de wettelijke
taak bij de korpsen gelegd. Anderzijds wordt aangegeven dat de ministers aanspreekbaar
zijn op het niveau, de productiviteit, de effectiviteit en de kwaliteit van
de politie als totaliteit. Ook hebben de ministers in 2000 de bevoegdheid
gekregen om de regio's aan te sturen door middel van landelijke beleidsthema's
(waarvoor zij dan ook resultaatverantwoordelijkheid dragen).In de praktijk leidt dat ertoe dat de korpsen de rol van met name BZK
als onduidelijk ervaren (afgezien van de rol in het beheer) en dat er nog steeds discussie is over de vraag of en in welke mate de ministers
de korpsen kunnen/mogen aansturen. Recent is deze onduidelijkheid als volgt
verwoord1: «De status van de beleids- en
beheerscyclus is niet duidelijk: worden hier opdrachten gegeven door de minister
of zijn het beleefde oproepen dan wel afspraken tussen gelijkwaardige partners».Eén en ander leidt er ook toe dat de ministers hun rol vaak met
de nodige omzichtigheid invullen. Zo werden de landelijke beleidsthema's uit
het eerste BNP zodanig gekozen dat er geen spanningsveld zou ontstaan met
de regionale thema's.Beleids- en beheercyclusIn de Politiewet 1993 zijn waarborgen opgenomen voor een verantwoorde
invoering van de beleids- en beheercyclus en informatiepositie van de ministers
van BZK en van Justitie. In dit verband hebben de ministers (samen met de
korpsen) ook een aantal instrumenten ontwikkeld.De cyclus vertoont echter in de werking op belangrijke onderdelen nog
onvolkomenheden. Deze betreffen het formuleren van toetsbare doelstellingen
en prestaties en een betrouwbare informatievoorziening daarover.Het gevolg hiervan is dat de minister geen basis heeft om de geplande
prestaties van de korpsen te beoordelen en ook geen toetsingskader heeft om
vast te stellen of de doelen zijn bereikt.InformatievoorzieningDe informatievoorziening van de korpsen aan de ministers (in de achtmaandsrapportages,
de landelijke database en het jaarverslag) is beperkt tot de landelijke thema's.
Bovendien bevat de verstrekte informatie over de onderzoeksperiode nog veel
hiaten, waardoor deze nog onvoldoende mogelijkheden biedt om de realisatie
van de landelijke beleidsthema's te volgen.De informatie die de ministers ontvangen geeft geen volledig beeld van
de taakuitvoering van de politie. Dit is opmerkelijk aangezien de ministers
van BZK en Justitie in het BNP stellen dat Nederland aantoonbaar veiliger
is als sprake is van een verbetering op de gekozen aandachtsgebieden zonder
dat de situatie op andere terreinen verslechtert. De ministers gebruiken gegevens
uit de PMB over slachtofferschap en onveiligheidsgevoel om zich een beeld
te vormen van de ontwikkeling van de veiligheidssituatie; het is echter de
vraag of met deze indicatoren de dimensies van de doelstelling «Nederland
aantoonbaar veiliger» afdoende worden afgedekt.ToezichtDe in 1999 (bij de wijziging van het Besluit financiën regionale
politiekorpsen) beoogde uitbreiding van financieel toezicht met beleidsmatig
toezicht op rijksniveau is ingericht; deze toezichtsvormen zijn echter nog
niet geïntegreerd.De ministers benutten de informatie over de taakuitvoering niet ten volle
voor de (bij)sturing van de korpsen. Zo stelllen de ministers elk jaar weer
vast dat de korpsen de overeengekomen prestatie-indicatoren nog niet volledig
hanteren, maar ze grijpen hier niet sturend in. Ze volstaan met een dringend
verzoek aan de korpsen dit te verbeteren. Voorts gebruiken de ministers de
informatie uit de kwaliteitszorg over het functioneren van de korpsen niet
voor het toezicht.3 REGIONAAL BELEID EN BEHEER13.1 SturingsfilosofieHet regionaal college is belast met het bestuur van de regio. Het college
is samengesteld uit de burgemeesters in de regio en de hoofdofficier van justitie.
De vergaderingen worden bijgewoond door de korpschef (art. 22 Pw) en voorgezeten
door de korpsbeheerder. Het college stelt jaarlijks de organisatie, de formatie,
de begroting, de jaarrekening en het beleidsplan vast (art. 31 Pw). Bij de
voorbereiding daarvan worden de gemeenteraden betrokken (art. 28, lid 2 jo
art. 29 Pw).Het beheer op regionaal niveau berust bij de korpsbeheerder (de burgemeester
van de centrumgemeente), die wordt bijgestaan door de korpschef (art. 24 Pw).
De hoofdofficier van justitie heeft instemmingsrecht wat betreft het ontwerp
van de organisatie, de formatie, de begroting, de jaarrekening, het beleidsplan
en het jaarverslag. De korpsbeheerder legt over het beheer verantwoording
af aan het regionaal college. De korpsbeheerder, de hoofdofficier en de korpschef
overleggen regelmatig in het regionale driehoeksoverleg (art. 27, lid 1 Pw).Het gezag over de operationele politie-inzet berust bij de plaatselijke
burgemeesters voor de handhaving van de openbare orde en de hulpverlening
(art. 12 Pw), en bij de officier van justitie voor de strafrechtelijke handhaving
van de rechtsorde en de uitvoering van andere taken ten dienste van Justitie
(art. 13 Pw). Burgemeester en officier van justitie overleggen regelmatig
met de districts- of teamchef2 over de taakuitvoering
van de politie in het lokale driehoeksoverleg.De ministers van BZK en Justitie kondigden in het BNP aan dat de Politiewet
1993 zou worden aangepast om duidelijkheid te scheppen over verantwoordelijkheden
en bevoegdheden op regionaal niveau.In het wetsvoorstel Bestel in balans3 wordt
het onderscheid tussen gezag en beheer geaccentueerd. Het uitgangspunt is
dat het regionale college zich zou richten op het beleid en de korpsbeheerder
zich primair met het beheer zou bezighouden. De korpsbeheerder zou de beheerstukken
(formatie, begroting, jaarrekening) en het regionaal college de beleidsstukken
(beleidsplan en jaarplan) moeten vaststellen.Na bezwaren vanuit de Tweede Kamer en de korpsen brachten de ministers
een wijziging aan waarbij de korpsbeheerder en het regionale college ieder
verantwoordelijk blijven voor het beheer respectievelijk het beleid en het
aan henzelf wordt overgelaten om een procedure te ontwikkelen voor de totstandkoming
van deze stukken.3.2 Regionale actoren3.2.1 Regionale colleges en regionale driehoekHet regionaal college bestuurt de politieregio.De vergaderingen van het college zijn openbaar (art. 34 Pw). Naast de
formele openbare vergaderingen zijn er informele, niet openbare bijeenkomsten.
Meestal wordt een beperkt aantal (vaak maar twee) openbare vergaderingen gehouden.4 In die vergaderingen in voor- en najaar wordt dan jaarverslag
en jaarrekening respectievelijk jaarplan, begroting en formatieplan vastgesteld.
De informele bijeenkomsten zijn bedoeld om bijzondere thema's te bespreken
en meer inhoudelijke discussies te voeren.Een enkele regio daargelaten worden de vergaderingen van de regionale
colleges goed bezocht. Het aantal burgemeesters in het college varieert in
de door de Algemene Rekenkamer bezochte regio's van 6 tot 35.De collegeleden concentreren zich vooral op de beheersaspecten (financiën,
formatie, sterkteverdeling over gemeenten/districten). Beleidsinhoudelijke
discussies komen in de collegevergaderingen weinig voor. Jaarplannen noch
verantwoording (managementrapportages, jaarverslag) krijgen uitgebreide aandacht.
Eén van de redenen hiervoor is volgens geïnterviewden dat de regionale
colleges nog onvoldoende functioneren vanuit een gezamenlijke medeverantwoordelijkheid
voor het integrale veiligheidsbeleid in de gehele regio. De burgemeesters
concentreren zich voornamelijk op het beleid op lokaal niveau.In de praktijk is niet het regionaal college maar de regionale driehoek
het belangrijkste sturende orgaan.Daarnaast hebben de meeste regio's voor het regionaal college en de regionale
driehoek één of meer vormen van «voorportaal» in
het leven geroepen. Deze organen kennen diverse benamingen: dagelijks bestuur,
regionaal beheersoverleg, strategische commissie e.d. De functie van deze
organen is om de vergaderingen van het college en/of de driehoek voor te bereiden.3.2.2 Lokaal bestuurIn de meeste regio's zijn ook op het niveau van de districten en teams
driehoeksoverleggen geformeerd1. Dit is het forum
waar de keuzes gemaakt moeten worden over de prioriteiten waar het district
respectievelijk het team zich in de komende periode op zou moeten richten.In alle regio's worden de gemeenteraden elk jaar in staat gesteld hun
politieprioriteiten te benoemen. In de praktijk komt deze inbreng nog onvoldoende
van de grond. Soms worden de bestuurlijke wensen samengevat in een «bestuurlijk
startdocument».Ook de integrale veiligheidsplannen op lokaal niveau komen nog onvoldoende
van de grond. In een integraal veiligheidsplan leggen de partners in veiligheid
(politie, OM, bestuur en maatschappelijke organisaties) ieder hun bijdrage
aan de veiligheid vast. Zo wordt zichtbaar dat veiligheid niet het exclusieve
terrein van de politie is en wat ieders aandeel daarin is. In beginsel zouden
de gemeenten de regie moeten hebben bij het formuleren van integrale veiligheidsplannen.
Meestal vervult de politie, samen met het OM, een voortrekkersrol op dit terrein
mede gezien haar informatiepositie.3.2.3 Openbaar ministerieHet meerjarig beleidskader van het OM ligt vast in Perspectief op 20022. In overeenstemming
met dit meerjarenplan formuleert het College van procureurs-generaal in overleg
met de minister van Justitie in de zogenoemde januaribrief de landelijke beleidsprioriteiten
voor het komende jaar.In de januaribrief van 2000 is aangegeven dat de arrondissementsparketten
afspraken voor 2001 moeten maken met de politie over de door de politie te
leveren prestaties. Deze afspraken komen in verschillende vormen voor:• Afspraken over bijvoorbeeld aantallen processen-verbaal of doorlooptijden.
De gemaakte afspraken worden echter niet altijd vermeld in de jaarplannen
van het OM in de arrondissementen en zijn ook niet systematisch terug te vinden
in de jaarplannen van de politiekorpsen.• Afspraken over prioritering van aan te pakken delicten.• Afspraken over recherchecapaciteit.De politie-inzet wordt vooral op het operationeel niveau bepaald. Medewerkers
van het OM beslissen welke zaken vervolgingswaardig zijn. Bij enkele korpsen
worden daarbij de cases systematisch «gescreend».1In september stelt elk arrondissement zijn jaarplan op waarna het wordt
verstuurd aan het College van procureurs-generaal. De politie verkeert dan
vaak nog in de conceptfase van haar planning. Het risico is dat later voor
de wensen van het OM onvoldoende ruimte blijkt te zijn ingeruimd in de beleidsplannen
van de politie. In de praktijk slaagt men er meestal wel in afstemmingsproblemen
te voorkomen door vroegtijdig te overleggen, een justitieel startdocument
te maken, en/of in een vroegtijdig stadium conceptplannen uit te wisselen.In de regio's werd erop gewezen dat een verruiming van de planningscyclus
tot een tweejaarlijkse, naast een vermindering van de werklast, ook een oplossing
zou bieden voor het niet synchroon lopen van de planningscycli. Een meerjarige
cyclus zou bovendien meer recht doen aan het feit dat nieuw beleid pas na
enige tijd zichtbaar effect kan gaan sorteren.3.3 Regionaal beleid3.3.1 OrganisatieDe korpsen hanteren een éénjarige planningscyclus die start
met het opstellen van een document2 waarin de
landelijke aandachtspunten uit het BNP en de LPB zijn opgenomen. Sommige korpsen
formuleren in dit document ook de regionale aandachtspunten (op basis van
input van teams, consultatie van gemeenteraden en/of onderzoeksgegevens).
Het document wordt vervolgens op de lokale niveaus (team en eventueel district)
uitgewerkt. Ten slotte wordt een en ander op districts- of regioniveau geconsolideerd,
waarna het definitieve regionaal jaarplan wordt vastgesteld.Het proces van interactieve besluitvorming kent in elke regio zijn eigen
nuances. Het belangrijkste verschilpunt betreft de rol van het districtsniveau.
In sommige regio's is de regionale aansturing in eerste instantie gericht
op het districtsniveau. In andere regio's speelt het districtsniveau geen
of een beperkte rol in het planningsproces en is de aansturing vanuit de regio
direct gericht op de teams.Het planningsproces vergt een relatief lange doorlooptijd (ongeveer 9
maanden) en is arbeidsintensief. Wanneer de achtmaandsrapportage onvoorziene
of buitengewone ontwikkelingen te zien geeft, is de ruimte om koerswijzigingen
aan te brengen in het concept-korpsjaarplan beperkt, vanwege de betrokkenheid
van vele externe actoren.Sommige korpsen pleiten daarom voor een meerjarige cyclus, temeer omdat
de landelijke aandachtspunten ook een meerjarig karakter hebben.Een aantal korpsen hebben recent hun cyclus «verdund».• Er worden geen districtsjaarplannen meer opgesteld, of deze hebben
geen zelfstandig karakter maar bestaan uit de verzameling van teamplannen.• Het meerjarenplan vormt de basis en het jaarplan beperkt zich tot
de wijzigingen daarin.• Er wordt afwisselend een «zwaar» plan voor twee jaar
en een «licht» plan met bijstellingen opgesteld.De planning- en controlcyclus is volop in ontwikkeling en nog niet overal
beschreven. Bij een aantal van de bezochte korpsen is de operationele controlfunctie
recent ingericht.De meeste korpsen hebben de planning en controlfunctie gecentraliseerd
om deze te versterken en te uniformeren. De korpsen zoeken nog naar een goede
mix tussen centralisering van de planning en controlfunctie op regioniveau
en behoud van de kennis van de lokale situatie. Discussies die spelen betreffen
bijvoorbeeld de positionering van de districtscontrollers en de inrichting
van een bedrijfsbureau op districtsniveau.Bij geen van de korpsen is de financiële en operationele planning
en control geïntegreerd. Wel lopen veelal verbetertrajecten om de financiële
en operationele planning en control te professionaliseren. Een probleem voor
kleine korpsen is dat zij niet alle specialismen in huis kunnen hebben.13.3.2 MeerjarenplanAlle korpsen hebben een meerjarenplan opgesteld. De inhoud en functie
van dit plan verschilt per korps.Bij vier korpsen gaat het meerjarenplan alleen in op de missie en de beleidsambities/strategische
keuzen voor de komende jaren. Aan de orde komen de rol en de positie van de
politie in de maatschappij en de gewenste ontwikkeling van organisatie en
werkwijzen. Soms wordt van een aantal delicten de trendmatige ontwikkeling
weergegeven. Slecht bij twee korpsen geeft het meerjarenplan wel een meerjarenperspectief
op de beleidsprestaties. De einddoelstelling voor over vier jaar wordt uitgewerkt
in doelstellingen per jaar.3.3.3 Jaarplannen en prioriteringDe wettelijke taak van de politie is ruim omschreven en gegeven de beperkte
capaciteit moeten keuzes in de taakuitvoering worden gemaakt. Geen van de
korpsen heeft systematisch inzicht in de taken die blijven liggen.2De ministers van BZK en van Justitie hebben gesteld3 dat de landelijke beleidsthema's door de korpsen zichtbaar, herkenbaar
en vergelijkbaar moeten worden opgenomen in hun beleids- en beheerscyclus.Vanaf 2001 zijn de landelijke beleidsthema's in de jaarplannen opgenomen,
maar de indeling van deze plannen verschilt per korps. De plannen zijn daardoor
niet goed onderling vergelijkbaar.Niet alle korpsen hebben eisen gesteld aan de inhoud van de district-
en teamplannen. Deze lopen dan ook binnen korpsen qua vorm en inhoud uiteen
waardoor het lastig is om de relatie met het regioplan te leggen.De afspraken in de jaarplannen worden in drie van de zes bezochte korpsen
vastgelegd in managementcontracten op verschillende niveaus.Alle korpsen geven dus aandacht aan de vijf landelijke thema's. Een expliciete
prioriteitsafweging ligt hieraan niet ten grondslag. Omdat de thema's algemeen
en breed zijn geformuleerd is de ruimte voor regionale invulling groot.Bij twee landelijke beleidsthema's werd niettemin tijdens de interviews
regelmatig twijfel geuit.Bij het thema verkeersveiligheid werd opgemerkt
dat capaciteit wordt ingekocht met specifieke financiering vanuit het OM.
Dat zou betekenen dat deze capaciteit niet meer beschikbaar is voor andere
thema's (met meer prioriteit).Bij het thema milieu werd diverse malen gewezen
op de beperkte bijdrage die de politie hieraan kan leveren. Het beroep op
echte politie-expertise zou gering zijn en het primaat voor deze taak zou
bij het bestuur liggen.Naast de landelijke thema's hebben alle korpsen ook eigen regionale prioriteiten.
Het aantal varieert bij de bezochte korpsen van één breed geformuleerd
aandachtspunt (wijkveiligheid, waaronder vervolgens allerlei thema's vallen)
tot tien regionale aandachtspunten (die niet allemaal in alle districten gelden);
sommige regionale thema's overlappen met de landelijke aandachtspunten.1De meeste korpsen formuleren drie tot vier regionale prioriteiten, waaronder
meestal woninginbraken en drugs(overlast).In de jaarplannen worden zelden prioriteiten gesteld. In de interviews
werd benadrukt dat de prioriteitsvolgorde afhankelijk is van specifieke lokale
omstandigheden en dat het operationele management binnen de districts- of
lokale driehoek de juiste afweging moet maken. Eén korps geeft aan
de doelstellingen in het regionale jaarplan bewust globaal te formuleren opdat
de echte keuzes kunnen worden gemaakt in de lokale driehoeken: daar moet de
discussie plaatsvinden over de prioriteiten en moeten harde afspraken met
de partners gemaakt worden. In één korps is, in overleg met het OM en geratificeerd
door het regionaal college, in het jaarplan een volgorde van in belang afnemende
punten geformuleerd:• Bescherming rechtsorde en lichamelijke integriteit individu (moord
en doodslag, verkrachting, overval etc.);• Bescherming persoonlijke levenssfeer (inbraken, diefstal);• Bevestiging en zo mogelijk verhoging normbesef (rijden door rood
licht, onder invloed of te hard);• Bescherming samenleving tegen maatschappelijke benadeling (milieudelicten,
heling en fraude).3.3.4 CriminaliteitsbeeldanalyseInzicht in de (ontwikkeling van) de criminaliteit is een voorwaarde om
te komen tot onderbouwde keuzes voor de taakuitvoering.Vijf van de zes in het onderzoek betrokken regiokorpsen hebben een regionale
criminaliteitsbeeldanalyse gemaakt. Deze analyses geven inzicht in de aard,
omvang, spreiding en trendmatige ontwikkeling van delicten in de regio. Per
type delict worden ook risicocijfers en ophelderingspercentage gepresenteerd.
Voorts wordt een profiel geschetst van de verdachten en wordt de ontwikkeling
van de veiligheidsgevoelens en het slachtofferschap bij de bevolking beschreven.2In de districten en teams moet het opstellen van een criminaliteitsbeeld
vaak nog van de grond komen.De criminaliteitsbeeldanalyse speelt nog een beperkte rol bij de formulering
van het regionaal beleid en de onderbouwing van de planning. Vergelijking
en benchmarking met landelijke gegevens en/of andere korpsen gebeurt nog weinig
en verklarende analyses of toelichtingen ontbreken meestal. Diverse
malen werd gewezen op gebrek aan capaciteit voor het uitvoeren van analyses.3.3.5 Doelstellingen en indicatorenDe ministers van BZK en van Justitie hebben aangegeven1 dat het beleidsplan van het korps duidelijk moet maken hoe het korps
de landelijke beleidsthema's naar de regionale situatie vertaalt en welke
de korpsdoelstellingen in termen van resultaten zijn (output, ofwel producten
en diensten, en outcome, ofwel effecten).De Algemene Rekenkamer heeft de prestatie- en effectdoelstellingen voor
de zes door haar onderzochte thema's in de regionale jaarplannen 2000–2002
beoordeeld. Dat gebeurde aan de hand van haar normen voor doelformulering
(zie 2.4.1) waarbij tevens werd nagegaan:• of in de doelformulering de in de LPB overeengekomen prestatie-indicatoren
zijn gebruikt;• of de doelstellingen onderbouwd zijn;• of de doelstellingen uit het regionaal plan zijn doorvertaald in
de eventuele districts- en teamplannen.De korpsen formuleren in hun regionale jaarplannen zowel effectdoelstellingen
als prestatiedoelstellingen, maar maken de relatie tussen beide niet expliciet.
Bovendien zijn de doelstellingen niet consequent geformuleerd in termen van
de voorgeschreven prestatie-indicatoren. Bij de thema's verkeersveiligheid
en zware georganiseerde criminaliteit gebruiken de korpsen meestal wel de
voorgeschreven prestatie-indicatoren, maar bij de andere landelijke aandachtspunten
hanteren ze vaak andere indicatoren.De korpsen onderbouwen de beoogde effecten en prestaties veelal summier.
Soms vermelden ze de realisatie uit voorgaande jaren, maar ze expliciteren
niet hoe ze vervolgens tot de beoogde prestatie zijn gekomen.De toetsbaarheid van de doelstellingen laat te wensen over: begrippen
zijn niet eenduidig gedefinieerd, en/of normen voor doelbereiking ontbreken.De uitwerking van de regionale doelstellingen in de districts- en teamplannen
gebeurt nog niet consequent. Ook in het rapport Preventie en bestrijding jeugdcriminaliteit (maart
2002) stelde Algemene Rekenkamer vast dat in de werkplannen van de organisaties
betrokken bij de bestrijding van jeugdcriminaliteit slechts in een derde van
de gevallen de beleidsdoelen meetbaar waren geformuleerd.3.3.6 CapaciteitsplanningDe korpsen moeten in hun jaarlijkse beleidsplan aangeven met welke financiële
en personele middelen zij zullen trachten de doelstellingen van de landelijke
beleidsthema's in de regio te verwezenlijken.2De Algemene Rekenkamer is nagegaan :• op welke gronden de capaciteitstoedeling binnen het regiokorps
wordt uitgevoerd;• of in de jaarplannen naast afspraken over te realiseren doelstellingen
ook afspraken worden gemaakt over in te zetten capaciteit.Alle korpsen reserveren een deel van de capaciteit voor beheerstaken op
regionaal niveau, voor specifieke taken (zoals vreemdelingenzorg) en voor eventueel centraal uitgevoerde operationele taken (regionale recherche,
verkeersproject).De resterende capaciteit verdelen ze over de districten, in alle gevallen
volgens de systematiek die de ministers van BZK en van Justitie hanteren voor
de verdeling van de landelijke bijdrage aan de korpsen. Soms bouwen de korpsen
extra variabelen in(bijvoorbeeld een minimale omvang van wijkteams). Ze houden
echter geen rekening met het feitelijk werkaanbod binnen de districten. De
criminaliteitsanalyses spelen nog geen rol bij de capaciteitsverdeling binnen
de regio.De korpsen koppelen de doelstellingen in de jaarplannen niet of nauwelijks
aan in te zetten capaciteit. Evenmin leggen ze in de jaarplannen vast hoeveel
capaciteit de regio wil besteden aan handhaven van de openbare orde, de hulpverlening
en de opsporing.Ook op teamniveau maken ze veelal geen afspraken over de verdeling en
de inzet van capaciteit. Overigens betwijfelden de korpsen in interviews de
aansturende werking van de teamplannen op de uitvoeringspraktijk. Het werk
van de politie zou voor een deel niet goed te plannen zijn, onder meer vanwege
calamiteiten en noodhulp.De Algemene Rekenkamer heeft aan de zes korpsen informatie gevraagd over
de capaciteitsinzet. Zij heeft deze informatie van drie korpsen ontvangen
(bijlage 2). Vergelijking van de korpsen wordt bemoeilijkt omdat de te hanteren
activiteitencodes niet landelijk zijn voorgeschreven. De ontvangen gegevens
betroffen de bruto capaciteit en zijn inclusief administratief-technisch personeel.
De korpsen melden dat de gegevens niet betrouwbaar zijn; het beeld is echter
redelijk consistent.Ongeveer 45 á 50% van de bruto-capaciteit gaat naar bedrijfsinterne
factoren (ziekte, verlof, opleidingen) of naar indirecte activiteiten (beheersmatige
ondersteuning).Recherche-activiteiten vormen circa 10% van de bruto-capaciteitsinzet.De resterende capaciteit (variërend van ongeveer een derde tot bijna
de helft) besteden de korpsen aan gebiedsgebonden politiezorg, noodhulp, clientgerichte
politiezorg en probleemgerichte politiezorg. Deze capaciteit kan grotendeels
worden toegewezen aan de inzet in het kader van de handhaving openbare orde
en hulpverlening; voor een deel zullen hiervan ook recherche-activiteiten
deel uit maken (voor zover deze bijvoorbeeld binnen de gebiedsgebonden politiezorg
worden uitgevoerd).Voor de zwakke ontwikkeling van capaciteitsmanagement werden verschillende
verklaringen gegeven:• Er is onvoldoende inzicht in de feitelijke inzet; de verantwoording
van de individuele agenten over de concreet verrichte activiteiten is niet
genoeg betrouwbaar.• De capaciteitsplanningssystemen zijn verouderd, niet flexibel en
niet gebruikersvriendelijk.De korpsen zijn zich ervan bewust dat de capaciteitsplanning zwak is.
Op diverse niveaus zijn initiatieven tot verbetering genomen:• In enkele districten of teams wordt gewerkt met (subjectieve) inschattingen
van de tijd die nodig is voor het verrichten van een bepaalde activiteit.• Ervaringsgegevens worden soms gebruikt om een inschatting te maken
van het capaciteitsbeslag van onverwachte activiteiten.Op rijksniveau is in 2001 samen met de korpsen een project capaciteitsmanagement
gestart. Dit project vloeit voort uit een afspraak in het CAO-overleg om meer
«rust in de roosters» te brengen door een betere aansluiting op
het werkaanbod. In dit kader zal ook een nieuw planningssysteem
worden ingevoerd. De minister verwacht dat het project op termijn zal leiden
tot meer inzicht in de capaciteitsinzet op beleidsthema's.3.4 Voortgangsbewaking op regionaal niveau3.4.1 Binnen de korpsenDe voortgangsbewaking binnen de korpsen is nog in ontwikkeling.Per periode van vier maanden wordt op het niveau van de regio, district
en team een managementrapportage (marap) opgesteld.
Bij geen van de korpsen zijn de operationele en de financiële maraps
geïntegreerd1.Het korps bepaalt de opzet en inhoud van de maraps. Soms verschillen de
maraps binnen een korps per eenheid.De Algemene Rekenkamer heeft getoetst of de maraps voldoen aan de volgende
normen:• In de maraps moet aandacht zijn voor (1) begrote en gerealiseerde
prestaties, (2) taakuitvoering binnen het budget en (3) knelpunten in de taakuitvoering.• Geconstateerde verschillen tussen prognose en realisatie en geconstateerde
knelpunten moeten in de marap afdoende verklaard worden. Knelpunten moeten
tot actie leiden.De maraps hebben bij sommige korpsen een andere indeling dan het jaarplan.
Dat maakt het lastig om de realisatie van de doelstellingen te volgen. Andere
complicerende factoren zijn dat de doelstellingen niet systematisch worden
vermeld in de maraps, en/of dat de gehanteerde prestatie-indicatoren niet
dezelfde zijn als in het jaarplan.In de maraps ontbreken veelal verklarende analyses, evenals concrete actie-
en verbeterpunten alsmede informatie over de ingezette capaciteit per thema.De maraps vormen geen aanleiding voor het (her)benoemen van prioriteiten
en posterioriteiten.In vijf van de zes korpsen vinden naar aanleiding van de maraps resultaatgesprekken plaats. Opgemerkt werd dat deze resultaatgesprekken
soms nog scherpte missen en nog onvoldoende basis vormen voor resultaatgerichte
sturing. De gesprekken worden gefrustreerd door discussie over de juistheid
van de gegevens. Naast de maraps werden nog de volgende vormen van voortgangsbewaking aangetroffen:• Weekstaten criminaliteit, waarin de ontwikkeling van de criminaliteit
cijfermatig wordt vastgelegd en die worden gepresenteerd op districts- en
wijkteamniveau.• Maandelijkse operationele gegevens of staten per district en voor
de gehele regio (met trendontwikkeling voor verschillende delicten en cijfers
over voorgaande jaren).• Productieoverzichten per teammedewerker. Deze overzichten omvatten
alle mogelijke politieproducten (niet uitgesplitst naar resultaatgebied of
delict).• Periodieke trendanalyses voor 20 delicten, die worden gebruikt
om de operationele inzet bij te sturen in het geval de trend een kritische
waarde nadert.• Periodiek voortgangsoverleg, waarbij de voortgang van projecten
wordt besproken.3.4.2 Voortgangsbewaking door OM en bestuurAlle regiokorpsen sturen ook voortgangsinformatie naar de driehoek of
het regionaal respectievelijk districtscollege. In de meeste gevallen is dit de marap die ook wordt gebruikt voor de interne verantwoording. De
twee grote korpsen maken een aparte viermaandelijkse bestuursrapportage (burap). Beide melden dat deze op verzoek van het college kort en
bondig wordt gehouden.Het OM verkrijgt via de maraps inzicht in de taakuitvoering van de politie.De overige informatie-uitwisseling tussen OM en politie is nog weinig
geüniformeerd. Daarbij speelt een rol dat beide instanties eigen informatiesystemen
en uiteenlopende definities hanteren. Zo registreert de politie feiten; bij
het OM wordt de informatie per dader vastgelegd1.
Omdat de relatie dader-feit niet één op één is
is deze informatie niet te koppelen. De gegevens over de prestatiedoelstellingen
die het OM aan de politie wil opleggen zijn niet goed uit de informatiesystemen
van de politie te verkrijgen (bijvoorbeeld doorlooptijden).Het OM in het arrondissement acht het gewenst om informatie te krijgen
over de capaciteitsinzet van de politie. In één van de regio's hebben politie en OM een Integraal
Model Stuurinformatie ontwikkeld, waarin zowel de prestaties van de politie
als van justitie zijn opgenomen. De overzichten vormen de basis voor periodiek
overleg tussen politie en OM.3.5 Verantwoording en toezicht op regionaal niveau3.5.1 JaarverslagenAlle korpsen hebben zich in hun jaarverslagen 2000 en 2001 verantwoord
over de landelijke beleidsthema's. Maar zij doen dat met een verschillende
intensiteit en lang niet altijd zijn alle voorgeschreven prestatie-indicatoren
vermeld.Daarnaast verantwoorden vijf korpsen zich in hun jaarverslag over de regionale
aandachtspunten. De zesde doet dat niet in het jaarverslag ten behoeve van
de minister maar wel in een afzonderlijk publieksverslag.In sommige korpsen wordt ook op districtsniveau een 12-maandsrapportage
gemaakt, ten behoeve van de lokale overlegstructuren (districtscollege of
districtsdriehoek).De jaarverslagen van 2000 en 2001 zijn uniformer van opzet en inhoud dan
die van 1998 en 1999.De jaarverslagen dienen inzicht te geven in de resultaten die de korpsen
bereikt hebben.2 Hoewel de verslagen een overzicht
geven van de gerealiseerde prestaties per aandachtsgebied, geven de korpsen
niet consequent aan of de beoogde doelstellingen of prestaties zijn gerealiseerd.De korpsen vermelden de beoogde doelstelling niet systematisch.3 Meestal geven ze geen verklarende analyses, waarom een
trend zich voordoet of waarom de planning niet is gerealiseerd.Verder bezien ze de gegevens niet in onderlinge samenhang. Ze leggen geen
verbanden tussen de ontwikkeling van de criminaliteit en de eigen prestatie
(systematisch inzicht in de activiteiten en/of de capaciteit die is ingezet),
de ontwikkeling van het werkaanbod, de ontwikkeling van de formatie en middelen
en dergelijke.In het algemeen hebben de jaarverslagen een positieve toonzetting maar
komt onvoldoende naar voren wat niet goed gaat.Ook in het rapport Preventie en bestrijding jeugdcriminaliteit constateerde
de Algemene Rekenkamer dat de verslaglegging door de politie over behaalde
resultaten slechts beperkt plaatsvindt. In verslaglegging wordt aandacht besteed
aan een deel van de activiteiten en daarbinnen maar aan een beperkt aantal
(succesvolle) projecten.3.5.2 Toezicht door de commissaris van de Koning en het
College van procureurs-generaalIn de Politiewet 1993 (art. 18) is bepaald dat de commissaris van de Koning
erop toeziet dat de politie in zijn ambtsgebied haar taak met betrekking tot
de handhaving van de openbare orde en hulpverlening naar behoren vervult.
Artikel 19 bevat de bepaling dat het College van procureurs-generaal erop
toeziet dat de politie haar taken met betrekking tot de strafrechtelijke handhaving
van de rechtsorde en haar taken ten dienste van de justitie naar behoren vervult.De Algemene Rekenkamer heeft vastgesteld dat het toezicht van de commissaris
van de Koning en het College van procureurs-generaal zich bij vijf van de
zes korpsen beperkt tot het jaarlijks één of twee keer bezoeken
van een politiekorps. Alleen in geval van problemen (bijvoorbeeld een bestuurscrisis)
is er sprake van intensief contact. Structurele informatieverzameling over
het politiefunctioneren, een expliciet oordeel vormen en zonodig bijsturen,
vinden niet plaats. Het OM verklaarde dat hier sprake is van een bewuste keuze.
De betreffende bepaling past niet meer binnen de verantwoordelijkheidsverdeling
in het nieuwe bestel. Gekozen is voor een model waarbij de hoofdofficier van
justitie het College van procureurs generaal informeert.3.6 ConclusiesIntegraal veiligheidsbeleidBinnen de regio's heeft het integraal veiligheidsbeleid nog onvoldoende
vorm en inhoud gekregen. Hoewel de wetgever op het terrein van het veiligheidsbeleid
de voortrekkersrol bij de gemeentebesturen heeft gelegd wordt deze in de praktijk
vooral door de politiekorpsen vervuld, in sommige gevallen in combinatie met
het OM.Regionaal collegeDe regionale colleges hebben met name aandacht voor het beheer van de
politie. De burgemeesters concentreren zich vooral op de verdeling van de
politie-middelen en op de belangen van het eigen ambtsgebied. Het formuleren
van het beleid voor de regio als geheel alsmede de verantwoording over de
uitvoering van het beleid krijgen weinig aandacht.De geringe aandacht van de regionale college's voor het beleid kwam ook
naar voren in de in 1998 verrichtte evaluatie van de Politiewet 1993. In het
aanhangige wetsvoorstel tot wijziging van de Politiewet 1993 in verband met
de aanpassing van de bevoegdheden op regionaal niveau was aanvankelijk de
intentie om de aandacht van het regionaal college te concentreren op beleid.
Na bezwaren van de Tweede Kamer en de politie werd het wetsvoorstel gewijzigd
zodanig dat de actoren op regioniveau zelf afspraken kunnen maken over de
verdeling van verantwoordelijkheden.PrioriteitsafwegingDe sturende werking van het landelijk beleid is beperkt. De regio's nemen
de landelijke beleidsthema's op omdat de eigen aandachtspunten er in kunnen
worden gepast. Met uitzondering van de geoormerkte gelden (voor verkeer en
tot voor kort milieu) was het landelijk beleid eerder volgend dan sturend
op het regionaal beleid.Het regionaal beleid wordt nog onvoldoende gebaseerd op de uitkomsten
van criminaliteitsanalyses.De beleids- en beheerscyclusDe korpsen hebben de afgelopen jaren vooruitgang geboekt met de implementatie
van de beleids- en beheerscyclus. De organisatie, vorm en inhoud van deze
cyclus verschilt per korps. Ook binnen de korpsen is sprake van diversiteit
tussen plannings- en verantwoordingsdocumenten waardoor deze onderling niet
aansluiten.Bij geen van de korpsen is sprake van een integrale planning en control
waarbij de financiële en de operationele control een sluitend geheel
vormen. De korpsen slagen er nog niet in om hun taakuitvoering in de plannings-
en verantwoordingsdocumenten transparant en meetbaar te formuleren. Ook de
koppeling van prestaties en middelen heeft nog geen gestalte gekregen. De
belangrijkste knelpunten zijn:• de beleidsplannen, jaarverslagen en managementrapportages sluiten
niet op elkaar aan;• verschillen tussen planning en realisatie worden in deze documenten
meestal niet verklaard;• de doelstellingen worden meestal niet meetbaar geformuleerd en
uitgewerkt in (prestatie) indicatoren;• de doel- en taakstellingen worden niet gerelateerd aan het capaciteitsbeslag.De korpsen ervaren de landelijke beleids- en beheerscyclus als arbeidsintensief
en bepleiten daarom een vereenvoudiging van de cyclus. De Algemene Rekenkamer
stelt vast dat de (beleefde) werklast voor nuancering vatbaar is. Veel capaciteit
gaat verloren aan het op orde krijgen van de beleids- en managementinformatie.
Daarnaast is de cyclus niet efficiënt ingericht, enerzijds omdat de planning
en control geen sluitend geheel vormt en anderzijds vanwege onvoldoende aansluiting
van de interne en externe verantwoordingsinstrumenten. Wanneer deze onvolkomenheden
zijn opgeheven zal het capaciteitsbeslag geringer zijn.De planning- en controlcycli van het OM en de politie lopen niet synchroon.
In de praktijk zijn hiervoor bevredigende oplossingen gevonden. De informatie-uitwisseling
tussen het OM en de politie wordt bemoeilijkt door het hanteren van verschillende
informatiesystemen en uiteenlopende definities.InformatieDe producten van de beleids- en beheerscyclus bieden nog onvoldoende inzicht
in de prestaties en effecten van het gevoerde beleid. Voor de thema's milieu
en woninginbraken bleek het niet mogelijk om op basis van de jaarplannen en
jaarverslagen uitspraken te doen over de doelbereiking.Toezicht door College van procureurs-generaal en commissaris
van de KoningDe bepaling in de Politiewet 1993 dat het College van procureurs-generaal
en de commissaris van de Koning er op toezien dat de politie haar taken met betrekking tot de strafrechtelijke handhaving van de rechtsorde
respectievelijk met betrekking tot de handhaving van de openbare orde en hulpverlening
naar behoren vervult, leidt in de praktijk niet tot een expliciet vastgelegd
oordeel op basis van structurele informatievoorziening. Het OM verklaarde
dat hier sprake is van een bewuste keuze en dat het artikel een «dode
letter» is.4 INFORMATIEVOORZIENING4.1 OrganisatieVanouds kennen de politiekorpsen eigen informatiesystemen met eigen coderingen.
Regelmatig benadrukten de ministers van BZK en van Justitie het belang van
een goede informatievoorziening. Zij achten een landelijke ordening van bedrijfsvoeringgegevens
van de korpsen noodzakelijk opdat inzicht kan worden gegeven in de resultaten
van het politiewerk en vergelijkingen tussen korpsen kunnen worden gemaakt.
Dat zou benchmarking, signaleren van best practices, het lerend vermogen en
de zelfsturing door de korpsen bevorderen.In 1997 verscheen het Referentiekader resultaten politiewerk1, dat het resultaat is van een verkenning naar een bruikbaar raamwerk
om de resultaten van het politiewerk in beeld te brengen.In 19992 werd vastgelegd dat de korpsen een
op het referentiekader gebaseerd uniform informatiemodel zouden gaan hanteren.
Dit model werd door de korpsen zelf ontwikkeld waarna in januari 2000 de ministers
de Regeling Informatiemodel Nederlandse Politie (INP)
vaststelden.Bij de ontwikkeling van het INP is nadrukkelijk aandacht besteed aan de
haalbaarheid. Zo werd getoetst of de korpsen in staat zouden zijn om de prestatie-indicatoren
te berekenen. Dat bleek bij het merendeel van de participerende korpsen het
geval te zijn.Parallel aan de invoering van het INP heeft een aantal korpsen in de loop
van 1999 het managementinformatiesysteem GIDS
(Geïntegreerde Interactieve Databank voor Strategische beleidsinformatie)
ontwikkeld. Met GIDS kunnen de korpsen gegevens en prestatie-indicatoren uit
het INP op een vergelijkbare wijze selecteren uit de uiteenlopende basisregistraties.
Daarbij is ook een landelijke database gemaakt die mogelijkheden biedt voor
benchmarking van de korpsen en voor consolidatie van gegevens op landelijk
niveau. In deze database zijn overigens alleen gegevens over de landelijke
thema's opgenomen. Vanaf 2001 hebben behalve de korpsen ook de ministers
van BZK en van Justitie toegang tot de informatie uit deze database.Naast gegevens uit de basisregistraties maken de korpsen en de ministeries
gebruik van gegevens uit de Politiemonitor Bevolking (PMB), een tweejaarlijks
onderzoek naar criminaliteit, onveiligheid, preventiegedrag van burgers en
kwaliteit van het optreden van de politie. In deze monitor worden gegevens
verzameld die uit de informatiesystemen van de politie niet of onvoldoende
betrouwbaar kunnen worden verkregen (bijvoorbeeld feitelijk slachtofferschap
en onveiligheidsgevoelens). Een deel van de gegevens uit de PMB is ook opgenomen
in het INP en GIDS.4.2 Betrouwbaarheid van de informatieDe informatie over de taakuitvoering is voor het grootste deel opgenomen
in twee basisregistraties:• de bedrijfsprocessensystemen waarin het werkaanbod en de producten
van het politiewerk worden geregistreerd;• de tijdverantwoordingssystemen waaraan gegevens over capaciteitsinzet
kunnen worden ontleend.Deze basisregistraties kennen een uitgebreid aantal coderingen en de invoer
door de individuele politieambtenaar kost veel tijd. De korpsen beschouwen
ze over het algemeen als gebruikersonvriendelijk.De gebruikersonvriendelijkheid is niet bevorderlijk voor de betrouwbaarheid
van de invoer. Alle zes korpsen hebben uitdrukkelijk gemeld dat zij de betrouwbaarheid
van de gegevens in de genoemde basisregistraties nog onvoldoende achten. In
één van de interviews werd opgemerkt dat schoning van de gegevens –
althans op papier – tot 10% reductie van de criminaliteit zou leiden.Alle korpsen ervaren dat het verkrijgen van betrouwbare informatie uit
de diverse systemen nog teveel capaciteit vergt. Men komt daardoor onvoldoende
toe aan een analyse van cijfers en het verklaren van oorzaken van verschillen
tussen planning en realisatie.Toch vinden vrijwel nergens systematische controles op de invoer van gegevens
plaats. Naast capaciteitsgebrek speelt ook de soms beperkte aandacht van het
management voor controle een rol.In geen van de zes bezochte korpsen betrekt de accountant de informatievoorziening
over de taakuitvoering in zijn controle of heeft het korps een apart controleplan
voor de verantwoordingsinformatie.Waar wel aandacht is voor controle blijkt dat de betrouwbaarheid sterk
verbeterd kan worden. Bij de bezochte korpsen zijn de volgende vormen van controle aangetroffen:(1) Er wordt op districtsniveau invoercontrole uitgevoerd. Soms is deze
controle volledig, soms worden alleen medewerkers die veel fouten maken gecontroleerd.
De inzet is 1,5 tot 2 fte per district, en het foutenpercentage is teruggebracht
van 15% tot 7%.(2) Er worden gerichte invoercontroles uitgevoerd voor delicten die aandacht
hebben (tasjesroof en overvallen). De inzet is 1,5 fte per thema.(3) Er wordt een validatieprogramma ontwikkeld, om logische controles
op de invoer uit te gaan voeren.4.3 Beschikbaarheid en relevantie van informatieMet het INP en GIDS is de basis gelegd voor de beschikbaarheid en vergelijkbaarheid
van beleidsinformatie De afspraak om GIDS per 1 juni 2000 in alle korpsen
te implementeren is echter niet gerealiseerd waardoor nog niet alle korpsen
in staat waren om al over 2000 de gevraagde beleidsinformatie aan de ministers
te leveren. De invoering van het INP en GIDS en tussentijdse wijziging daarvan
heeft geleid tot een breuk in continuïteit van de gegevens, waardoor
cijfers vanaf 2000 niet altijd meer vergelijkbaar zijn met die uit voorgaande
jaren1.Inmiddels hebben alle korpsen GIDS geïmplementeerd, maar het gebruik
binnen het korps varieert.2 Sommige korpsen melden
niet voldoende GIDS-deskundigheid in huis te hebben.De prestatie-indicatoren uit het INP zijn ontwikkeld door de korpsen.
Opmerkelijk is echter dat juist ook de korpsen vraagtekens plaatsen bij de
relevantie en toepassingswaarde van de indicatoren. Zij melden bijvoorbeeld
dat de preventieve taken in het INP teveel buiten beschouwing blijven.Ook betwijfelen zij of de gegevens wel op een juiste manier uit de basissystemen
worden geselecteerd. Het gevolg is dat de korpsen terugvallen op de basisregistraties
(of «eigen» gegevensbestanden), afwijkende indicatoren hanteren
of de via GIDS samengestelde gegevens corrigeren.Voorbeelden van beperkte relevantie/toepassingswaarde van (afzonderlijke)
INP-indicatorenAangifteratio of meldingenratio = aantal ondertekende
aangiften of meldingen (per 1000 objecten of inwoners).Het betreft alleen de bij de politie geregistreerde misdaad. In welke
mate dit de werkelijke criminaliteit weergeeft is ook afhankelijk van de meldings-
en aangiftebereidheid die wordt gemeten in de PMB.Risicopercentage = aantal inwoners of objecten dat slachtoffer is geworden
(per 100 inwoners of objecten).Hiervoor wordt het % slachtofferschap in de PMB gebruikt. Slachtofferschap
geeft daarmee een beter beeld van de werkelijke veiligheidssituatie dan alleen
de aangifte- of meldingenratio, maar zou moeten worden bezien in samenhang
met andere betrouwbare gegevens over in politiestatistieken geregistreerde
criminaliteit.(Feitengericht:) Ophelderingspercentage = % van de misdrijven waarbij
tenminste één verdachte bij de politie bekend is gewordenDit percentage geeft kwantitatief inzicht in de opsporingsresultaten van
de politie, maar zegt weinig over de kwaliteit van de opsporing en de daadwerkelijke
veroordeling.(Dadergericht:) Verdachtenratio = aantal verdachten waarvan een pv naar
het OM is gezonden (per 100 misdrijven).Deze ratio geeft de input voor het OM weer. De ratio geeft eveneens inzicht
in de opsporingsinspanningen van de politie, maar hierin zijn de politiesepots
en Haltafdoeningen niet meegeteld.GIDS is nog in ontwikkeling. Enerzijds worden indicatoren periodiek gewijzigd
of vernieuwd, anderzijds ontbreken voor nieuw opgekomen aandachtpunten als
huiselijk geweld of – recent – terrorisme passende codes.Het korps kan managementrapportages met behulp van GIDS maken , maar de
daarvoor benodigde bevragingen («queries») moet het zelf maken.
In de praktijk vallen de korpsen vaak terug op de bronsystemen (om de gegevens
te genereren of om de via GIDS gegenereerde gegevens te corrigeren). Bepaalde
bedrijfsvoeringgegevens kunnen alleen handmatig worden samengesteld.4.4 ProcesinformatieDe Algemene Rekenkamer heeft de korpsen gevraagd over het jaar 2001 informatie
te verstrekken aan de hand van een informatiemodel, dat het bedrijfsproces
als uitgangspunt neemt. De Algemene Rekenkamer vroeg om informatie over de
thema's milieu en woninginbraken. Het ging om gegevens die volgens de Algemene
Rekenkamer uit oogpunt van bedrijfsvoering noodzakelijk zijn.Het informatiemodel is opgenomen als bijlage 3. Het laatste deel van het
model betreft informatie die het OM registreert; om het eigen functioneren
te bewaken is het van belang dat ook de politie deze informatie voorhanden
heeft.De Algemene Rekenkamer heeft van vijf korpsen de gevraagde procesinformatie
(deels) ontvangen.Uit de informatie kan de Algemene Rekenkamer opmaken dat korpsen bepaalde
gegevens niet kunnen leveren. Deze gegevens zijn noch in GIDS,noch
in de onderliggende basisregistraties opgenomen. Het gaat onder meer om het
aantal geregistreerde incidenten waarop geen inzet heeft plaatsgevonden en
het aantal misdrijven waarvoor geen verdachte is gevonden.De korpsen droegen wel alternatieven aan voor de gegevens die ze niet
konden leveren met behulp van GIDS. Deze gegevens bleken echter niet onderling
vergelijkbaar. Voor het aantal incidenten waarop geen inzet heeft plaatsgevonden,
droegen de korpsen bijvoorbeeld drie berekeningswijzen aan, die alle een verschillend
resultaat opleverden.1Soms houden medewerkers over deelgebieden in eigen registratie gegevens
bij.Uit het onderzoek van de Algemene Rekenkamer blijkt dat de korpsen niet
in staat zijn het totaal aantal of percentage met succes afgesloten zaken
vast te stellen.Daartoe moeten ze het aantal zaken optellen met als resultaat (1) één
of meer verdachten met politiesepot inclusief HALT-afdoening, (2) één
of meer verdachten met wie een transactie is afgesloten, en (3) één
of meer verdachten veroordeeld.Sommige gegevens ontbreken of zijn niet volledig.2 De informatie van politie en OM blijkt niet goed te koppelen, omdat
de registratiebasis verschilt (zie 3.4.2).De gegevens die de korpsen leverden aan de Algemene Rekenkamer roepen
bij onderlinge vergelijking nog veel vragen op. Afgezien van enkele indicaties
blijken veel gegevens onbruikbaar voor onderlinge vergelijking van de korpsen.MilieuHet aandeel van de geregistreerde milieu-incidenten bedraagt 3 tot 4%
van alle geregistreerde incidenten. Van de bruutcapaciteit wordt minder dan
1% op het thema milieu ingezet.Het grootste deel van de milieu-incidenten wordt door opsporingsambtenaren
van de gemeente geconstateerd en is niet als incident opgenomen in de politiesystemen
(maar deels wel in de systemen van het OM: bekeuringen in Tobias). Gegevens
over het aantal politiesepots, het aantal transacties en het aantal beleidssepots
ontbreken nagenoeg geheel.Uit recent onderzoek3 blijkt dat politieregio's
steeds minder aandacht besteden aan de opsporing van milieudelicten; maar
dat geldt niet voor alle regio's. De Algemene Rekenkamer heeft vastgesteld
dat de aantallen die geregistreerd staan in de registratiesystemen van de
politie niets zeggen over de inspanningen van de politieregio's. Complexe
milieuzaken leiden soms maar tot één registratie; een eenvoudige
intensivering van de handhaving in de wijk kan tot heel veel registraties
leiden. Het is relatief arbitrair of iets wel of niet onder milieuzorg wordt
geschaard (bv. de MKZ-crisis of millenniummaatregelen in de chemische industrie).WoninginbrakenDe woninginbraken (inclusief pogingen) vormen 1 á 2% van de geregistreerde
incidenten.Korpsen zetten 1 tot 2% van hun capaciteit in op dit thema. Ze kunnen
de inzet niet differentiëren naar soort activiteit. Tijd die ze besteden
aan preventie wordt niet apart geregistreerd. Recherche-activiteiten binnen
de basispolitiezorg zijn niet systematisch als zodanig geregistreerd. Het
ophelderingspercentage (percentage misdrijven waarbij tenminste één
verdachte bekend is geworden bij de politie) varieert van 7 tot 13%. Bij recent
landelijk onderzoek4 is vastgesteld dat het ophelderingspercentage
volgens voorlopige cijfers over 2000 op hetzelfde niveau lag als in 1999 (6,5%).
Het streefcijfer van 20% wordt bij de onderzochte korpsen niet gerealiseerd.4.5 OntwikkelingenIn november 1999 heeft de minister van BZK de Regieraad ICT Politie ingesteld1 die werd belast met de vernieuwing van de informatiehuishouding
van de Nederlandse politie.Het doel is «één samenhangende, robuuste en toekomstvaste
informatiehuishouding, waarmee gestandaardiseerde werkwijzen van de politie
probleemloos ondersteund worden». Daarmee zou ook ongehinderde informatie-uitwisseling
plaats kunnen vinden tussen korpsen onderling en met de buitenwereld.Als resultaat van een evaluatie van het bekostigingsstelsel is in 2002
een beperkte vorm van prestatiebekostiging ingevoerd. De minister heeft hiervoor
19 prestatie-indicatoren bij de korpsen opgevraagd. De verkregen gegevens
bleken onvoldoende betrouwbaar, en om die reden is in overleg met de korpsen
een verbeteringstraject in gang gezet. In juni 2002 moeten opnieuw gegevens
worden aangeleverd, voorzien van een accountantsverklaring die inhoudt dat
de gegevens correct via GIDS tot stand zijn gekomen. Het is de bedoeling dat
het verbetertraject daarna wordt uitgebreid tot de andere indicatoren en gegevens
uit GIDS.4.6 ConclusiesBeschikbaarheidIn de basisregistratiesystemen van de korpsen zijn veel gegevens opgenomen
over de taakuitvoering van de politie. Desondanks is het niet goed mogelijk
om op grond van deze gegevens de taakuitvoering transparant te maken.BetrouwbaarheidDe informatievoorziening over de taakuitvoering van de politie is behalve
onvolledig ook onvoldoende betrouwbaar. De invoer van gegevens vormt de achilleshiel
van de informatiesystemen. De interne controle hierop is bij veel korpsen
ontoereikend. Bij geen van de onderzochte korpsen betrekt de accountant de
informatievoorziening over de taakuitvoering in zijn controle.Volledigheid en relevantieDe ministers van BZK en van Justitie hebben zorg gedragen voor de ontwikkeling
van het Informatiemodel Nederlandse Politie (INP). Dit model heeft als doel
de taakuitvoering van de politie transparant en meetbaar te maken. Het INP
biedt geen volledig inzicht in de taakuitvoering van de politie. De taken
van de politie op het gebied van preventie bijvoorbeeld worden in het INP
niet vermeld.De prestatie-indicatoren in het INP werden ontwikkeld door de korpsen
zelf. Haalbaarheid en praktische uitvoerbaarheid waren daarbij absolute voorwaarden.
Opvallend is dat juist de korpsen nu vraagtekens plaatsen bij de relevantie
en de toepassingsmogelijkheden van de indicatoren.Eerder onderzoek Algemene RekenkamerIn 1995 concludeerde de Algemene Rekenkamer dat de informatievoorziening
ernstige onvolkomenheden vertoonde en onvoldoende betrouwbaar was waardoor
de mogelijkheden voor ministerieel toezicht werden beperkt.2 Vastgesteld werd dat, alle projecten ten spijt, kengetallen voor het
volgen, sturen, evalueren en vergelijken van de regio's, nauwelijks beschikbaar
waren.Met de invoering van het INP en GIDS hebben de ministers twee belangrijke
voorwaarden voor adequate informatievoorziening gerealiseerd. Dat heeft echter
niet geleid tot betrouwbare informatie voor het volgen, sturen, evalueren
en vergelijken van de korpsen.5 CONCLUSIES EN AANBEVELINGEN5.1 ConclusiesVanaf 1999 sturen de ministers van BZK en van Justitie de taakuitvoering
van de politiekorpsen partieel aan, door het benoemen van vijf landelijke
beleidsthema's waaraan de korpsen aandacht moeten geven. Zo willen de ministers
uitvoering geven aan de in het regeerakkoord van 1998 vastgelegde doelstelling
dat Nederland in 2002 aantoonbaar veiliger moet zijn. Daarbij dient de politieorganisatie
doorzichtiger en aanspreekbaar te worden op te behalen prestaties.Om de realisatie van de landelijke thema's te borgen hebben de ministers
een landelijke beleids- en beheerscyclus ingevoerd en met de korpsen afspraken
gemaakt over een uniforme informatievoorziening.Hierin is het nodige werk verzet. Echter de uitwerking daarvan op landelijk
en regionaal niveau kent nog onvolkomenheden die maken dat de ministers zich
ten aanzien van deze thema's nog niet op de wijze zoals zij zich hadden voorgenomen
kunnen verantwoorden over de prestaties van de politie, de ingezette middelen
en de bereikte resultaten.In de eerste plaats ontbreekt een adequaat landelijk toetsingskader. De
ministers verlangen van de korpsen dat zij hun beleid toetsbaar formuleren,
maar hebben dat zelf voor de landelijke beleidsthema's niet gedaan. Zij hebben
daardoor onvoldoende basis om de geplande en gerealiseerde prestaties van
de korpsen te beoordelen.In de tweede plaats is het tot op heden niet mogelijk om op landelijk
niveau inzicht te krijgen in de realisatie van de beleidsthema's. De door
de korpsen in 2000 en 2001 aan de ministers verstrekte informatie kan niet
worden geaggregeerd en de korpsen kunnen niet onderling worden vergeleken
(benchmarking). Dat komt omdat de afgesproken prestatie-indicatoren niet consequent
worden gehanteerd. Daarnaast is de informatie onvoldoende betrouwbaar.In de derde plaats levert de cyclus de ministers geen informatie over
de geplande en gerealiseerde capaciteitsinzet in de regio's. De Algemene Rekenkamer
acht deze informatie ook op landelijk niveau van belang in het licht van discussies
over de efficiency en de effectiviteit van de politie-inzet. Zo verdient de
aanwijzing dat een belangrijk deel van de brutocapaciteit (inclusief administratief
personeel) gaat naar bedrijfsinterne factoren nadere aandacht.De politiekorpsen moeten in hun regionale beleids- en beheerscyclus de
landelijke thema's integreren met de eigen regionale en lokale prioriteiten.
Gelet op de vele actoren die daarbij zijn betrokken, is dit een complex proces,
dat in de bezochte regio's op verschillende wijze wordt ingevuld.Alom geldt dat het regionaal beleid nog onvoldoende gebaseerd wordt op
de uitkomsten van criminaliteitsanalyses en op integrale veiligheidsplannen.
In de regionale colleges is weinig aandacht voor het te voeren beleid en de
verantwoording daarover.De Algemene Rekenkamer stelt vast dat de zes bezochte korpsen met veel
inzet werken aan de invoering en professionalisering van een regionale beleids-
en beheerscyclus. Verdere verbeteringen zijn echter gewenst. Zo zijn de meeste
korpsen er nog onvoldoende in geslaagd om het beleid toetsbaar te formuleren
en zich hierover te verantwoorden. Voorts heeft de koppeling
tussen prestaties en middelen nog bij geen van de bezochte korpsen gestalte
gekregen.In 1995 concludeerde de Algemene Rekenkamer dat de informatievoorziening
van de politie ernstige gebreken vertoonde. Ook uit het onderhavige onderzoek
blijkt dat de informatievoorziening over taakuitvoering nog steeds onvolledig
en onvoldoende betrouwbaar is. Weliswaar wordt sedert de invoering van de
Politiewet 1993 gewerkt aan het formuleren van indicatoren om de taakuitvoering
van de politie te kunnen meten en te beoordelen, maar de ontwikkelde indicatoren
blijven aan discussie onderhevig en ontberen een algemeen draagvlak bij de
korpsen.De Algemene Rekenkamer concludeert dat zowel door de ministers als door
de korpsen te weinig aandacht is besteed aan de betrouwbaarheid van de informatievoorziening
over de taakuitvoering. De ministers hebben de afspraken over informatievoorziening
bovendien niet strak genoeg gehandhaafd.Als de informatievoorziening op orde is en de interne en externe verantwoordingen
van de korpsen goed op elkaar worden aangesloten zal het door de korpsen als
groot ervaren capaciteitsbeslag van de landelijke cyclus afnemen.De Algemene Rekenkamer stelt tot slot vast dat bij de korpsen onduidelijkheid
bestaat over de vraag of en in welke mate de ministers van BZK en van Justitie
de regionale politiekorpsen beleidsmatig aan kunnen/moeten sturen. Geconcludeerd
kan worden dat de wijziging van de Politiewet 1993 in 2000 in de praktijk
niet tot de gewenste duidelijkheid heeft geleid. Voortdurend zijn er discussies
over de reikwijdte van de rol van de ministers, die ertoe leiden dat de ministers
met veel omzichtigheid te werk (moeten) gaan.5.2 Aanbevelingen5.2.1 Ministers van BZK en van JustitieDe Algemene Rekenkamer beveelt de ministers van BZK en van Justitie aan
hun positie duidelijk vast te leggen en die positie vervolgens ook stelselmatig
in te vullen. Zij acht het van belang dat de voorwaarden daarvoor worden verankerd
in het nieuwe BNP voor de periode na 2002. Belangrijke aandachtspunten daarbij
zijn:• Het aanscherpen van de toetsbaarheid van de landelijke doelstellingen;• Het formuleren van door de korpsen onderschreven prestatie-indicatoren
en het uniformeren van definities;• Het waarborgen van betrouwbare vastlegging daarvan in de informatiesystemen
door het bevorderen van planmatige aanpak van de interne controle binnen de
korpsen;• Het maken van meerjarige afspraken met de afzonderlijke korpsen
over de bijdrage aan de realisering van de landelijke doelstellingen (met
tussendoelen per jaar);• Het jaarlijks beoordelen van de gerealiseerde prestaties en effecten,
onder meer door benchmarking;• Het jaarlijks bespreken van de voortgang met het korps, en zo nodig
sturend optreden;• Handhaving van de afspraken.Los van het nieuwe BNP meent de Algemene Rekenkamer dat de ministers en
de korpsen de informatievoorziening over de taakuitvoering (inclusief capaciteitsinzet)
op korte termijn moeten verbeteren. Voor de ministers is betrouwbare
informatie nodig om de landelijke aandachtspunten te kunnen bepalen. Daarnaast
hebben zij deze informatie nodig uit het oogpunt van prestatiefinanciering
en om zich naar de Tweede Kamer in de geest van VBTB te kunnen verantwoorden.De Algemene Rekenkamer beveelt in dit verband aan:• Het inventariseren van de informatie, nodig voor het bewaken van
de bedrijfsprocessen en voor de interne en externe verantwoording, met het
oog op een vernieuwing van de basisregistratiesystemen.• Het afstemmen van keteninformatie, zoals de aansluiting tussen
gegevens van de politie en van het OM, maar ook van de andere partners in
de veiligheidsketen.Voorts meent de Algemene Rekenkamer dat de ministers de ontwikkeling van
de regionale beleids- en beheerscyclus bij de korpsen moeten ondersteunen,
onder meer door:• Het uitwerken en stimuleren van de regierol van de gemeenten in
het veiligheidsbeleid en het bevorderen dat ook de andere actoren in het veiligheidsbeleid
hun bijdragen toetsbaar vastleggen;• Het bevorderen van aandacht bij de regionale colleges voor het
beleid, zowel wat betreft planning als verantwoording hierover;• Het bevorderen van deskundigheid bij de korpsen in het maken van
criminaliteitsanalyses en het vertalen daarvan naar operationele plannen;• Het aanreiken van good-practices en het ook anderszins bevorderen
dat korpsen van elkaar leren.Tenslotte vraagt de Algemene Rekenkamer aandacht voor:• De integratie van het financieel- en beleidsmatig toezicht, en
het betrekken van de resultaten uit het kwaliteitsstelsel daarbij.• De discrepantie tussen het bepaalde in de artikelen 18 en 19 uit
d Politiewet 1993 (inzake de toezichthoudende rol van het College van procureurs-generaal
en van de commissaris van de Koning) en de wijze waarop daaraan in de praktijk
invulling wordt gegeven.5.2.2 Regionale politiekorpsenDe Algemene Rekenkamer beveelt de politiekorpsen aan om de eigen regionale
beleids- en beheerscyclus waar nodig te verbeteren door:• Landelijke en regionale prioriteiten te onderbouwen op basis van
een regionale criminaliteitsanalyse en de hieruit afgeleide doelstellingen
vast te leggen in een meerjarenperspectief;• De doelstellingen in de plannen op regionaal, districts- en teamniveau
meetbaar te formuleren in termen van landelijk geüniformeerde prestatie-indicatoren;• De beleidsplannen, jaarverslagen en managementrapportages binnen
het korps te uniformeren en beter op elkaar te laten aansluiten;• Verschillen tussen planning en realisatie te analyseren en te verklaren;• In de beleidsplannen de capaciteitsinzet te plannen en meer inzicht
te verwerven in de realisatie van de geplande inzet en de kosten van prestaties.Voorts verdient het aanbeveling om bij de verdeling van de capaciteit
binnen de regio meer rekening te houden met het werkaanbod respectievelijk
de verdeling van de criminaliteit.De Algemene Rekenkamer meent dat ook de korpsen primair en in een hoog
tempo moeten werken aan verbetering van de informatievoorziening over de taakuitvoering.
In dit verband beveelt zij aan:• Op korte termijn interne controles in te voeren, om de betrouwbare
vastlegging van informatie in de basisregistratiesystemen te garanderen;• De accountant te belasten met de beoordeling van de betrouwbaarheid
van gegevens over taakuitvoering;• De GIDS-deskundigheid bij de korpsen te bevorderen.6 REACTIES EN NAWOORD6.1 Reactie minister van BZKDe resultaten van het onderzoek komen volgens de minister van BZK in grote
mate overeen met de bevindingen van het eigen evaluatie-onderzoek van de politieministers
(bijlage 1), dat een leidraad is geweest voor de nieuwe beleidsvoornemens.
De minister wijst erop dat inmiddels veel in gang is gezet op het terrein
van de inrichting van de beleids- en beheerscyclus, wettelijke sturingsmechanismen,
informatievoorziening en de daarop gebaseerde processen binnen de korpsen.
Hij wijst erop dat zich in de implementatiefase daarvan onvolkomenheden kunnen
voordoen.De conclusies en aanbevelingen van de Algemene Rekenkamer ondersteunen
volgens de minister het al ingezet beleid; de aanbevelingen inzake sturingsrelaties,
de dialoog tussen Rijk en regio, de systematiek van prestatie-afspraken, de
regierol van de gemeenten en overige actoren en de verbetering van de informatievoorziening
hebben een nadrukkelijke plaats gekregen in het nieuwe veiligheidsprogramma
«Naar een veiligere samenleving».1
Vervolgens:• zullen de doelstellingen uit het programma worden vertaald in resultaatafspraken,
inclusief indicatoren en streefwaarden; daarbij zal ook een nulmeting worden
gehouden;• zal eind 2002 met de politie een Landelijk Convenant met resultaatafspraken
worden afgesloten; op basis daarvan zullen voor medio 2003 bilaterale convenanten
tussen Rijk en regiokorpsen worden afgesloten, met de bijdrage per korps aan
de landelijke doelstellingen.Voorts wijst de minister erop dat een meerjarig programma is opgesteld
voor de verbetering van de informatievoorziening (Bestek ICT-Politie), dat
samen met de korpsen wordt uitgevoerd. Er wordt gestreefd naar één
uniforme informatiehuishouding die de primaire processen ondersteunt en informatie-uitwisseling
met ketenpartners mogelijk maakt (streefdatum 2005).De aanbeveling van de Algemene Rekenkamer om te komen tot een heldere
formulering van beleidsdoelstellingen en de wijze van verantwoorden sluit
volgens de minister ook aan op de in het wetsvoorstel Bestel in balans ingezette
weg. In dit wetsvoorstel wordt het onderscheid tussen beheer en gezag en de
daarvan afgeleide verantwoordelijkheden, taken en bevoegdheden op regionaal
niveau én in de verhouding tussen Rijk en regio verduidelijkt. De minister
van BZK wordt daarbij gepositioneerd als verantwoordelijk minister voor het
beheer van de politie, en vervult een centrale rol in de sturingsrelatie tussen
Rijk en regio.De minister meent dat de discussie over de vraag of en in welke mate de
ministers de korpsen beleidsmatig aan kunnen of moeten sturen inmiddels is
verhelderd. De centrale tendens van de genoemde ontwikkelingen en beleidsvoornemens
maken volgens hem duidelijk dat de ministers van BZK en van Justitie de korpsen
kunnen, mogen en zullen aansturen.De minister deelt de constatering dat 45–50% van de bruto-capaciteitsinzet opgaat aan bedrijfsinterne factoren en indirecte
activiteiten.2 Gegeven deze situatie is in het
veiligheidsprogramma aangekondigd dat een verlaging van het ziekteverzuimpercentage
(tot 8%) moet leiden tot een verhoging van de netto-inzetbaarheid.
Dit zal worden doorvertaald naar de regioconvenanten.Voorts verwacht de minister dat het voorgenomen interdepartementale beleidsonderzoek
naar doorlichting van de regelgeving voor executieve politietaken mogelijkheden
zal bieden om de inzetbaarheid te verhogen.De aanbevelingen over de inrichting van de regionale beleids- en beheerscyclus
moeten volgens de minister primair door de korpsen zelf worden opgepakt. Waar
nodig en gewenst in het licht van de te maken prestatie-afspraken zal door
de minister zelf worden ingezoomd op de mogelijkheden om hierin concrete vorderingen
te realiseren (bijvoorbeeld ten aanzien van de informatievoorziening of beleidskeuzen
over feitelijke capaciteitsinzet).6.2 Reactie minister van JustitieOok de minister van Justitie stelt, mede namens het OM, vast dat de conclusies
en aanbevelingen in het rapport grotendeels sporen met die van het eigen evaluatie-rapport
van de politieministers. De op grond hiervan gewijzigde landelijke cyclus
zal volgens de minister ook een positieve invloed hebben op het functioneren
van de regionale cyclus.In het nieuwe veiligheidsprogramma en de voorgenomen uitwerking daarvan
wordt volgens de minister geanticipeerd op vrijwel alle aanbevelingen van
de Algemene Rekenkamer.Voorts meldt de minister dat de politieministers om de naleving van de
resultaatafspraken te bevorderen meer gebruik zullen moeten maken van bestaande
en nieuwe mogelijkheden om stimulerend en corrigerend op te treden. De politieke
verantwoordelijkheid van de minister van Justitie bij de inzet en prioriteitstelling
bij de strafrechtelijke handhaving krijgt hierbij gestalte via de gezagslijn
van het OM en via zijn betrokkenheid bij het door zijn ambtsgenoot van BZK
te voeren beheer van de politie.Met het oog op de aanbeveling dat de politieministers hun positie duidelijk
vast dienen te leggen, meldt de minister dat zijn ambtsgenoot van BZK, in
lijn met het Strategisch Akkoord, nadrukkelijk directer verantwoordelijkheid
zal nemen voor het beheer van de politiekorpsen. Hij verwijst daarbij naar
het wetsvoorstel Bestel in balans, dat een aanpassing van de Politiewet 1993
beoogt op het punt van de benoeming van de korpsbeheerder en een duidelijkere
verantwoordelijkheidsverdeling tussen regionaal college en korpsbeheerder.Aan de aanbeveling dat de ministers de ontwikkeling van de regionale beleids-
en beheerscyclus bij de korpsen moeten ondersteunen door het verbeteren van
de regierol van de gemeenten in het veiligheidsbeleid wordt volgens de minister
onder meer uitvoering gegeven door de volgende maatregelen uit het veiligheidsprogramma:• de vertaling van de, op de lokale veiligheidsanalyses gebaseerde,
lokale veiligheidswensen in de regionale beleidsplannen van de politie;• het gemeentelijk inbrengrecht (uit het wetsvoorstel Bestel in Balans).De minister onderschrijft dat de informatiehuishouding van de politie
manco's vertoont. Het besef dat de kwaliteit van de informatie over de taakuitvoering
(inclusief de informatie over de aard, de omvang en de concentratie van de
criminaliteit) snel moet verbeteren is volgens hem alom aanwezig.Ook hij verwijst naar het meerjarig verbeterprogramma dat hiervoor is
opgesteld. Voorts meldt hij dat ook in het kader van de prestatiefinanciering wordt gewerkt aan het verbeteren van het gegevensbeheer door
de korpsen.De conclusie ten aanzien van artikel 19 van de Politiewet 1993 (toezichthoudende
rol van het College van procureurs-generaal) vindt de minister «kort
door de bocht» geformuleerd. Het lijkt alsof er bewust voor gekozen
is dat er geen structurele informatievoorziening richting het College plaatsvindt.
Deze informatievoorziening vindt echter getrapt plaatst via het reguliere
sturingsmodel waarin de hoofdofficier van justitie via de gebiedsprocureur-generaal
het College informeert.1 Artikel 19 heeft daarmee
een op de reorganisatie bij het OM toegesneden uitwerking gekregen, waarbij
het College als ultimum remedium wordt ingezet om als toezichthouder op te
treden, aldus de minister.6.3 Reactie KorpsbeheerdersberaadOok het korpsbeheerdersberaad herkent een aantal bevindingen uit het rapport
en acht deze in de lijn met de evaluatie van de beleids- en beheerscyclus
van de politieministers. Het beraad verwijst naar de reactie hierop.2Het beraad heeft echter bezwaar tegen de impliciete opvatting inzake het
politiebestel in het rapport, die berust op twee pijlers: (1) de wenselijkheid
van een landelijke eenheid voor wat betreft de taakuitvoering van de politie
en (2) een inhoudelijke verantwoordelijkheid van de ministers van BZK en van
Justitie ten aanzien van de thema's (inclusief de daarbij horende sturende
rol en een toetsingskader). Daarmee wordt volgens het Korpsbeheerdersberaad
onvoldoende betekenis toegekend aan de wettelijke verantwoordelijkheden van
de regionale colleges en aan de mogelijkheden tot regionaal maatwerk.Het beraad onderschrijft dat de doelformulering met betrekking tot de
landelijke thema's duidelijker kan en heeft zich meermalen bereid verklaard
om met de ministers duidelijke prestatie-afspraken te maken. Dit is intussen
ook opgenomen in het nieuwe veiligheidsprogramma.Een en ander moet volgens het beraad plaatsvinden binnen de huidige verantwoordelijkheidstoedeling
op grond van de Politiewet 1993. Het regionale beleidsplan verbindt dan de
prioriteiten van het lokale niveau en de beleidsthema's van het nationale
niveau. Verder wordt geaccentueerd dat in beginsel sprake is van «wederzijdse
wilsovereenstemming» tussen ministers en korps.Ook het beraad vindt dat de informatievoorziening in de korpsen nog niet
optimaal is, maar stelt tegelijkertijd dat er de laatste jaren grote vorderingen
zijn gemaakt. Door de invoering van het INP en GIDS is meer structuur aangebracht
in de gegevensverzameling, en ook de introductie van het systeem van prestatiefinanciering
heeft hiervoor waardevolle informatie opgeleverd. Aan een verdere structurering
wordt gewerkt.De aanbevelingen over verbetering van de informatievoorziening worden
in het algemeen onderschreven. Aan verhoging van de betrouwbaarheid van de
informatie wordt, aldus het beraad, reeds gewerkt. Zo zijn in het kader van
het project prestatiefinanciering initiatieven genomen om in de korpsen de
systematische controle van de invoer van gegevens beter te borgen en om functionaliteit
en het gebruik van GIDS te bevorderen. Ook is er aandacht voor eenduidige
en uniforme invoer van gegevens aan de basis.Het beraad plaatst echter vraagtekens bij de aanbeveling om de accountant
te belasten met de beoordeling van de betrouwbaarheid van de
gegevens over taakuitvoering. De ervaringen bij het project prestatiefinanciering
laten volgens het beraad zien dat de rol van de accountant maar beperkt kan
zijn.Voor het punt over de geplande en gerealiseerde capaciteitsinzet in de
regio's verwijst het beraad naar de initiatieven om een uniform systeem in
te voeren.6.4 Nawoord Algemene RekenkamerDe ministers verwijzen in hun reactie regelmatig naar het veiligheidsprogramma
«Naar een veiliger samenleving». De Algemene Rekenkamer concludeert
dat dit programma een basis biedt voor de realisatie van noodzakelijke verbeteringen
in het veiligheidsbeleid. Naast concretisering van de doelstellingen op een
aantal terreinen worden in het plan veel maatregelen aangekondigd die in de
komende jaren hun beslag dienen te krijgen. Het betreft hier nieuwe beleidsvoornemens
maar ook voornemens die al vier jaar geleden in het BNP werden aangekondigd.
Gelet op haar eerdere bevindingen wijst de Rekenkamer er op dat realisatie
van deze voornemens een strakke sturing en regie vergt van de politieministers,
en met name de minister van BZK.Het korpsbeheerdersberaad gaat in zijn reactie in op de verantwoordelijkheidsverdeling
tussen ministers en regionale colleges. De kritiek van het beraad dat in het
rapport onvoldoende betekenis wordt toegekend aan de wettelijke verantwoordelijkheden
van de colleges deelt de Algemene Rekenkamer niet. Zij is uitgegaan van de
bepalingen in de Politiewet 1993 en van de afspraken in het kader van het
BNP.Vergelijking van de reacties van de ministers met die van het beraad illustreert
dat op dit punt verduidelijking nodig is.De Algemene Rekenkamer vindt het overigens teleurstellend dat de ministers
en de korpsen niet op alle aanbevelingen ingaan en/of onduidelijkheid laten
bestaan of zij deze overnemen (zie ook de overzichtstabel in bijlage 4).Zij vraagt nogmaals de aandacht voor met name de informatievoorziening
over capaciteitsinzet, die van doorslaggevende betekenis is voor inzicht in
de effectiviteit en de doelmatigheid van de taakuitvoering.De Algemene Rekenkamer is van mening dat sedert 1995 te weinig vordering
is gemaakt om de betrouwbaarheid en volledigheid van de informatievoorziening
te verbeteren. De initiatieven in het kader van de invoering van prestatiefinanciering
zijn weliswaar een stap in de goede richting, maar betreffen slechts een beperkt
deel van de taakuitvoering.Over het geheel genomen beoordeelt de Algemene Rekenkamer de ambities
en de beleidsvoornemens positief, maar zij stelt tegelijkertijd vast dat meer
dan in de afgelopen jaren aandacht nodig is voor de sturing en bewaking van
de uitvoering. BIJLAGE 1Resultaten evaluatie landelijke beleids- en beheercyclusIn 2001 hebben de ministers van BZK en van Justitie een evaluatieonderzoek
laten uitvoeren naar het functioneren van de landelijke beleids- en beheercyclus1. De resultaten werden in februari 2002 aan de Tweede
Kamer verstrekt. De ministers moeten hun definitieve standpunt naar aanleiding
van het rapport nog bepalen.In het rapport wordt gewezen op de grote diversiteit in taakopvatting
en feitelijk functioneren van korpsbeheer, regionaal college en korpsleiding.
Die diversiteit komt onder meer tot uiting in de perceptie van de rol van
de beleids- en beheerscyclus, de wijze waarop met de cyclus wordt omgegaan
en de relatie met het lokale bestuur.De gemeenten zijn volgens het onderzoek nog onvoldoende in staat hun regierol
in het veiligheidsbeleid waar te maken en de korpsen nemen dan ook een dominante
positie in binnen het bestel.Verder wordt geconstateerd dat het planningsritme binnen het korps (districten
en teams) niet goed aansluit bij het ritme van de landelijke cyclus. Deze
laatste wordt beschreven als sterk geritualiseerd: op korpsniveau sterk procedureel
gericht, op rijksniveau niet leidend tot een inhoudelijke dialoog met de korpsen.Ten aanzien van de inrichting van de beleidsen beheerscyclus worden onder
andere de volgende aanbevelingen gedaan:• het overgaan op een meerjarige beleidscyclus;• het formuleren van termijnen voor het bereiken van effecten van
de landelijke prioriteiten;• het afschaffen van de discussie over de jaarplannen en het vervangen
daarvan door een ambtelijke dialoog over beheersvraagstukken tussen BZK en
de korpsen;• het aanbrengen van samenhang tussen de beleids- en beheerscyclus
prestatiebekostiging en kwaliteitszorg.• Het vervroegen van de datum waarop de korpsen hun jaarverslag moeten
indienen (1 april).Over de informatievoorziening wordt in het rapport opgemerkt dat weliswaar
sprake is van vooruitgang, maar ook van scepsis op regionaal niveau. De scepsis
betreft de onbetrouwbaarheid, de conceptuele vaagheid van het INP, en «teveel
en verkeerde indicatoren».Daarom wordt een herbezinning op het INP en op de INP-indicatoren en aandacht
voor de betrouwbaarheid van de invoer in de registratiesystemen aanbevolen.
De minister van BZK en de korpsen zouden een informatieprotocol moeten afsluiten
en voor iedere sturingsrelatie zou een set van maximaal 10 prestatie-indicatoren
benoemd moeten worden.Tenslotte zou de afstemming tussen politie en OM verbeterd moeten worden,
op planningsniveau én door het formuleren van ketenindicatoren.De Algemene Rekenkamer stelt vast dat de bevindingen van genoemd evaluatieonderzoek
in grote lijnen overeenstemmen met haar eigen bevindingen.BIJLAGE 2Capaciteitsinzet2001: BrutocapaciteitKorps 1Korps 2Korps 3Korps 4Bedrijfsinterne factoren***28%33%26%26%Beheersmatige ondersteuning****15%18%22%19%Recherche9%12%10%10%Gebiedsgebonden politiezorg24%18%22%9%Clientgerichte politiezorg14%**9%4%9%**Operationele ondersteuning6%5%8%10%Noodhulp3%– *7%10%Probleemgerichte politiezorg1%4%1%6%Bijzondere politietaken#1%#1%# minder dan 0,5%* noodhulp wordt niet gehanteerd; zit verspreid over andere categorieën** geregistreerd als bureaugerichte zorg*** omvat afwezigheid (verlof, schorsing, ziekteverzuim), het volgen of
geven van training/opleiding, werkzaamheden en activiteiten die intern gericht
zijn (faciliteiten, logistieke verzorging, personeelszorg) of anderszins niet
direct bijdragen de verwezenlijking van een resultaatgebied van de politie
(inzet buiten eigen korps).**** Beheersactiviteiten die samenhangen met management en beheerstaken
(zoals personeel, financiën, beleid en control, automatisering, communicatie,
logistiek en middelen, management, werkoverleg arrestantenzorg/-transport).BIJLAGE 3Informatiemodel bedrijfsprocessenBIJLAGE 4Overzichtstabel conclusies en aanbevelingenConclusies AanbevelingenReactie ministersReactie korpsbeheerdersNawoord Algemene Rekenkamer Landelijke
Beleids- en beheerscyclus     Landelijk toetsingskader ontbreekt waardoor de ministers
onvoldoende basis hebben om geplande en gerealiseerde prestaties van de korpsen
te beoordelen.* (Ministers) Aanscherpen toetsbaarheid
landelijke doelstellingen. * (Ministers) Maken van meerjarige afspraken met
afzonderlijke korpsen over hun bijdrage aan de landelijke doelstellingen.* In het met de politie af te sluiten Landelijk
Convenant zullen concrete resultaatafspraken worden opgenomen. * Met de afzonderlijke
korpsen zullen op basis van het Landelijk convenant bilaterale convenanten
worden gesloten, met de bijdrage per korps aan de landelijke doelstellingen. De Algemene Rekenkamer
beoor-deelt de voornemens positief, en stelt vast dat in het nieuwe veilig-heidsprogramma
en aantal lande-lijke doelstellingen toetsbaar zijn geformuleerd. Voor andere
doelstellingen moet dit nog zijn beslag krijgen in het landelijk Convenant
en de regioconvenanten.     Landelijk inzicht in de realisatie van beleidsthema's
ontbreekt, doordat de korpsen afgesproken prestatie-indicatoren niet hanteren;
bovendien is de informatie onvoldoende betrouwbaar.(Ministers) • Formuleren van door de korpsen onderschreven prestatie-indicatoren
en uniformeren van definities.• Jaarlijks beoordelen van gerealiseerde
prestaties en effecten (onder andere door bench-marking)• Jaarlijks bespreken
van voortgang met de korpsen en zo nodig sturend optreden.• Handhaven
van de afsprakenDe ministers reageren niet op
de afzonderlijke aanbevelingen; zij verwijzen in algemene zin naar de beleidsvoornemens
in het nieuwe veiligheidsprogramma. De Algemene Rekenkamer stelt vast dat in het nieuwe veiligheids-programma
maatregelen worden aangekondigd die sporen met de aanbevelingen.     De landelijke cyclus levert de minister geen informatie
over geplande en gerealiseerde capaciteitsinzet. Deze informatie is van belang
in verband met discussies over effectiviteit en efficiency van politie-inzet.* (Ministers) Integreren van financieel en beleidsmatig
toezicht bij het Ministerie van BZKDe ministers
geven geen reactie op de aanbeveling. De minister van BZK meldt dat hij de
netto-inzetbaarheid wil verho-gen door het opnemen in de regio-convenanten
van een verlaging van het ziekteverzuimpercentage en door het minimaliseren
van administratieve lasten. De Algemene Rekenkamer betreurt het dat de minister van BZK niet reageert
op de aanbeveling tot integratie van financieel en beleidsmatig toezicht.Regionale beleids- en beheerscyclus         Regionale beleid is nog onvoldoende gebaseerd op
uitkomsten van criminaliteitsanalyses.• (Ministers)
Bevorderen van deskundigheid bij de korpsen in het maken van criminaliteitsanalyses
en vertalen daarvan naar operationele plannen. • (Korpsen) Landelijke
en regio-nale prioriteiten onderbouwen op basis van een regionale criminaliteitsanalyse
en hieruit afgeleide doelstellingen vastleggen in een meerjarenperspectief.• De ministers geven geen reactie op deze
aanbeveling.• De korpsbeheerders melden dat
de landelijke thema's hun wer-king moeten krijgen via regio-nale beleids-plannen,
tegen de achtergrond van een regionale criminaliteitsbeeldanalyse.De Algemene Rekenkamer constateert dat de korpsbeheerders
haar aanbeveling ondersteunen. Zij betreurt dat de ministers niet op de aanbeveling
ingaan.     Regionale Colleges hebben weinig aandacht voor het
te voeren beleid en de verantwoording hierover. • (Ministers) Bevorderen van aandacht bij de Regionale Colleges voor
het beleid, zowel wat betreft planning als de verantwoording hierover.•
(Ministers) Uitwerken en stimu-leren van de regierol van de gemeenten in het
veiligheidsbeleid en bevorderen dat ook andere actoren in het veilig-heidsbeleid
hun bijdragen toetsbaar vastleggen.De ministers
verwijzen naar het nieuwe veiligheidsprogramma en het wetsvoorstel Bestel
in Balans. Uit de reactie
van de ministers blijkt niet hoe wordt bevorderd dat regionale Colleges meer
aandacht voor beleid krijgen. In het nieuwe veiligheids-program-ma verplicht
de ministrer alle gemeenten in 2003 een veiligheidsprogramma beschikbaar te
hebben.     Verbeteringen in de regionale cyclus zijn nodig,
onder meer beleid toets-baar formuleren en zich hierover verantwoorden.• (Ministers) Aanreiken van good-practices en anderszins
bevorderen dat korpsen van elkaar leren.•
De Ministers reageren niet specifiek op deze aanbeveling, maar verwijzen in
algemene zin naarhet nieuwe veiligheidsprogramma In het nieuwe veiligheidsprogramma is opgenomen dat bench-marking
en breder implementeren van best-practices door de ministers zal worden bevorderd. • (Korpsen) Landelijke
en regio-nale prioriteiten onderbouwen op basis van regionale crimina-liteitsanalyse
en hieruit afge-leide doelstellingen vast leggen in meerjarenperspectief. •
(Korpsen) Doelstellingen in de plannen op regionaal-, districts- en teamniveau
meetbaar for-muleren in termen van landelijk geünifor-meerde prestatie-indicatoren. •
(Korpsen) Beleidsplannen, jaar-verslagen en management-rapportages binnen
het korps uniformeren en beter op elkaar aansluiten. • (Korpsen) Verschillen
tussen planning en realisatie analyseren en verklaren.• (Korpsen) In
beleidsplannen de capaciteitsinzet plannen en meer inzicht verwerven in realisatie
van geplande inzet en kosten van prestaties.• Bij de verdeling van de
capaci-teit binnen de regio meer rekening houden met werkaanbod resp. verdeling
van de criminaliteit. • De korpsbeheerders reageren niet op de afzonderlijke aanbe-veling,
doch verwijzen naar hun reactie op het evaluatierapport van de ministers.
Bij de laatste aanbeveling wijzen zij op initiatieven om een uniform capaciteitsmana-gementsysteem
in te voeren.Uit de reactie van het korpsbeheer
desberaad blijkt niet af en hoe da de aanbevelingen tegemoet zal worden gekomen     Verbetering
informatievoorziening     Informatie over taakuitvoering is onvolledig • (Ministers) Inventariseren van de informatie, nodig
voor het bewaken van de bedrijfsproces-sen en voor de interne en externe verantwoording. •
(Ministers) Afstemmen van keteninformatie, zoals de aansluiting tussen gegevens
van de politie en van het OM, maar ook van de andere partners in de veiligheidsketen.•
(Korpsen) GIDS-deskundigheid bevorderen.Beide
ministers verwijzen naar het nieuwe veiligheidsprogram-ma en naar het verbeterprogram-ma
dat hiervoor is opgesteld (Bestek ICT-Politie).Aanbevelingen worden in het algemeen onderschreven. Aan verdere structurering
van de gegevensverzameling wordt gewerkt.In het
nieuwe veiligheidsprogram-ma melden de ministers onder andere de informatievoorziening
krachtig te gaan sturen en de informatie van alle actoren binnen de strafrechtsketen
met ingang van 2005 te gaan aansluiten.Informatie over taakuitvoering is onbetrouwbaar.• (Ministers) Waarborgen van betrouwbare
vastlegging daarvan in informatiesystemen en bevorderen van interne controle
binnen de korpsen • (Korpsen) Invoeren interne controles op invoer in
basis-registratiesystemen. • (Korpsen) Accountant belasten met beoordeling
van betrouw-baarheid van gegevens over taakuitvoeringBeide ministers verwijzen naar het nieuwe veiligheidsprogramma en naar Bestek
ICT-Politie.• Aanbevelingen worden in het
algemeen onderschreven. In het kader van prestatie-beloning zijn initiatieven
genomen om controle van gegevensinvoer te borgen en functionaliteit en gebruik
van GIDS te bevorderen. Er is aandacht voor eendui-dige en uniforme invoer
van gegevens aan de basis. • De aanbeveling om de accoun-tant te belasten
met de beoor-deling van de betrouwbaarheid van de gegevens over taakuit-voering
wordt niet onderschreven, omdat de rol van de accountant hierin maar zeer
beperkt kan zijn.De Rekenkamer wijst erop dat
de reactie van de korpsen ziet op de invoering van prestatiefinanciering en
daarmee vooralsnog op een gering deel van de (informatie-huishouding) over
taakuitvoering.Wanneer accountantscontrole op de gegevens wordt afgewezen,
wordt het belang van interne controle vooraf nog groter.     Overige         Bij de korpsen is onduidelijkheid over de vraag of
en in welke mate de ministers hen beleidsmatig aan kunnen/moeten sturen. De
voortdurende discussies over de reikwijdte van de rol van de ministers leiden
ertoe dat de ministers met veel omzichtigheid te werk (moeten) gaan.De ministers moeten hun positie duidelijk vastleggen en
deze vervolgens ook stelselmatig invullen.Beide
ministers verwijzen naar de afspraken over verantwoorde-lijkheidsverdeling
in het Strate-gisch Akkoord en naar de voor-stellen in het wetsvoorstel «Bestel
in balans». De minister van BZK meent dat hieruit duidelijk is dat de
politieministers de korpsen kunnen, mogen en zullen aansturen.Het korpsbeheerdersberaad hecht aan de regionale beleidsplannen
accentueert dat binnen het huidige systeem in beginsel sprake is van «wederzijdse
wilsovereenstemming» tussen ministers en korps.De Rekenkamer stelt vast dat de reacties van de ministers en het korpsbeheerdersberaad
niet van gelijke strekking zijn.     Er is discrepantie tussen het bepaalde in art. 18
en 19 uit de Politiewet 1993 ( toezichthoudende rol van het College van procureurs-generaal
en van de commissaris van de Koning) en de wijze waarop daaraan in de praktijk
invulling wordt gegeven.De Algemene Rekenkamer
vraagt hiervoor aandacht van de ministers.De minister
van BZK reageert niet op deze aanbeveling. De minister van Justitie geeft
aan dat de informatievoorziening aan het College van procureurs-generaal (passend
binnen het huidige sturingsmodel) getrapt plaats vindt. De Algemene Rekenkamer blijft van mening dat het gewenst
is de toezichthoudende rol van zowel het college van procureurs-generaal als
van de commissaris van de Koning te verduidelijken.XNoot1Een recent voorbeeld is de kabinetsnota «Toezicht in het publieke
domein», die tot stand is gekomen op initiatief van de ministers van
BZK en van Justitie.XNoot2Memorie van toelichting bij het Besluit financiën regionale politiekorpsen
(Stc. 2000, nr. 184).XNoot1De politiewet 1993, een eerste beoordeling (januari 1997).XNoot2Wet van 12 oktober 2000 (Stb. 2000, nr. 450).XNoot3TK, vergaderjaar 1998–1999, 26 345, nr. 1.XNoot1Een beleidsprestatie is een te realiseren resultaat in termen van producten
of diensten; een effect is het uiteindelijk te bereiken maatschappelijk resultaat,
waaraan veelal ook andere actoren een bijdrage moeten leveren.XNoot1Zie overigens ook «Preventie en bestrijding van jeugdcriminaliteit»;
rapport van de Algemene Rekenkamer; TK, vergaderjaar 2001– 2002, nr.
28 282, nrs. 1–2.XNoot1art. 31 lid 4 Pw jo art. 5 lid 1 Besluit financiën regionale politiekorpsen.XNoot1Besluit Kwaliteitszorg Politie (Stb. 1999, 288).XNoot2Evaluatierapport «De eerste cyclus zit erop».XNoot1Memorie van Toelichting bij het Besluit van 24 maart 1999 tot wijziging
van het Besluit financiën regionale politiekorpsen.XNoot2Sturen op kwaliteit van politiezorg.XNoot1Brief van het Korpsbeheerderberaad, OM-Politieberaad en Raad van Hoofdcommissarissen
aan de minister van BZK (7 mei 2002).XNoot1Dit hoofdstuk is gebaseerd op onderzoek bij 6 regio's. Waar de termen
meeste, meestal, veel of vaak worden gebruikt wordt bedoeld meer dan 3 korpsen.
De begrippen soms, sommige en niet altijd betekenen: bij minder dan 3 korpsen.XNoot2De term districten wordt ook gebruikt voor de andere organisatievorm die
werd aangetroffen, namelijk units. De term teams wordt ook gebruikt voor de
verschillende andere organisatievormen of benamingen op het laagste organisatieniveau
zoals wijkteams en basiseenheden.XNoot3Tweede Kamer, vergaderjaar 2000–2001, 27 560.XNoot4Eén regio kent zeven openbare vergaderingen en daarnaast 3 informele
vergaderingen.XNoot1Eén van de bezochte regio's kent geen lokale driehoeken; een andere
regio kent geen districtsdriehoeken.XNoot2Het plan uit 1998 bevat zes uitgangspunten voor het OM-beleid gerangschikt
naar prioriteit; het gaat o.a. om uitbreiding van de inzet op maatschappelijk
gevoelig liggende zaken, nadruk op ernstige en stelselmatige delinquentie,
optimaal benutten van andere mogelijkheden tot handhaving.XNoot1Elke zaak krijgt in samenspraak met de politie punten toegekend op basis
waarvan beslist wordt of er «doorgerechercheerd» wordt of niet.XNoot2Concept-regiojaarplan, regionale prioriteitennota, kaderbrief of verzoek
aan de districten om een «aanbod» te doen.XNoot1Zij trachten soms te profiteren van ervaringen en expertise in andere
korpsen, of sluiten samenwerkingsverbanden om met omliggende korpsen zaken
te ontwikkelen.XNoot2Soms wordt fragmentarisch een beeld samengesteld: in 2001 is bijvoorbeeld
het aantal «plankzaken» geïnventariseerd in het kader vande
nota Criminaliteitsbeheersing. (TK, vergaderjaar 2000–2001, 27 834,
nr. 2).XNoot3«Bestel in balans» (TK vergaderjaar 1998– 1999, 26 661
nr. 1).XNoot1De regionale aandachtspunten overvallen en straatroof bijvoorbeeld vallen
ook onder het landelijk aandachtspunt geweld op straat.XNoot2Bij alle korpsen worden incidenteel ook diepte-onderzoeken uitgevoerd
voor thema's (veelal als voorbereiding voor een plan van aanpak). De meeste
korpsen beschikken over een analyse voor jeugdcriminaliteit en geweld op straat;
ook voor de andere landelijke thema's zijn vaak onderzoeken gepland of reeds
uitgevoerd.XNoot1Bestel in balans (TK, vergaderjaar 1998– 1999 26 661 nr. 1).XNoot2Art. 3 lid 2 Politiewet 1993.XNoot1Wel kunnen beide aspecten samen aan de orde komen in de resultaatgesprekken.XNoot1Dat geldt voor het OM traject, maar ook voor het laaste deel van het politietraject:
het aantal politiesepots, HALT-afdoeningen, dossiers van verdachten naar OM.XNoot2Bestel in Balans (TK vergaderjaar 1998– 1999, 26 661, nr. 1).XNoot3Twee korpsen meldden in hun jaarverslag 2001 systematisch hun doelstellingen.
Een derde regio deed dat alleen in het verslag ten behoeve van de minister.XNoot1Oktober 1997. Opgesteld door de Inspectie Politie in opdracht van de ministers
van BZK en van Justitie en na overleg met de beraden van de politiekorpsen.XNoot2Convenant Politie (november 1999).XNoot1De historische gegevens in de jaarverslagen 2000 bleken bijvoorbeeld bij
een aantal korpsen af te wijken van de historische gegevens die voor de planning
werden gehanteerd en in het jaarplan zijn vermeld. Dat heeft te maken met
het standaardiseren (en soms tussentijds aanpassen) van opvragingen en definities.XNoot2In drie korpsen is GIDS op de districten ingevoerd; in twee korpsen is
er alleen op regioniveau toegang, en in één regio hebben in
principe alle medewerkers toegang tot een beperkt aantal views.XNoot1(1) geregistreerde incidenten minus incidenten zonder inzet; (2) geregistreerde
incidenten met inzet; en (3) aantal aangiften.XNoot2Uit het onderzoek Jeugdcriminaliteit van de Algemene Rekenkamer bleek
bijvoorbeeld dat de HALT-afdoeningen maar zeer ten dele geregistreerd zijn.XNoot3Politie en milieuhandhaving; Nederlandse Politie Academie (juli 2001).XNoot4Doorbraakmeter; Nederlands Politie Instituut (gegevensverzameling in het
kader van het Kwaliteitsprogramma Veilig Wonen 1997–2001).XNoot1Stcr 1999, nr. 234.XNoot2Beheer in het nieuwe politiebestel: stand van zaken op hoofdlijnen, 12
december 1995.XNoot1Tweede Kamer, vergaderjaar 2002–2003, 28 684, nr. 1, aan de
Tweede Kamer aangeboden op 6 oktober 2002.XNoot2De minister komt via een andere weg tot dit getal. Statistisch gezien
oefent van elke 100 fte bij de politie 25 fte een functie uit op het terrein
van administratief-technische en politiële ondersteuning. Voor de overige
75 fte is bruto 1878 uur per fte beschikbaar, waarvan na aftrek van uren voor
opleidingen, verlof ziekteverzuim 1325 uur overblijft. (70,5%, = 53 fte).
Dus 47 van de 100 fte is niet direct inzetbaar voor executieve taken.XNoot1Als er signalen komen dat een specifieke politie-ambtenaar in specifieke
omstandigheden of een geheel korps niet goed functioneert, is actie geboden
door de hoofdofficier zelf. Gaat het om de gehele politie, dan zal op het
niveau van het College actie moeten worden ondernomen. In alle gevallen is
het een verantwoordelijkheid van de hoofdofficier dat hij zich laat informeren
opdat hij kan beoordelen of het signaal ernstig moet worden genomen. Hij maakt
hierbij gebruik van de op zijn parket aanwezige specifieke deskundigheid en
zo nodig van de Rijksrecherche. Van zijn bevindingen dient hij zijn gebiedsprocureur-generaal
op de hoogte te stellen. Deze kan vervolgens zonodig ervoor zorgen dat het
college geïnformeerd wordt, om de geëigende acties te (doen) ondernemen.XNoot2Brief aan de ministers van BZK en Justitie d.d. 7 mei 2002.XNoot1Vooruitgang of regendans; december 2001. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28791-2.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl