Wijziging van de Gemeentewet met betrekking tot de onroerende-zaakbelastingen; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27246, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

07-08-2000

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

27246 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam I. ALGEMEEN1. Inleiding2. Huidig instrumentarium3. Toepassing huidige instrumentarium in de praktijk4. Inhoud voorstel tot wetswijzigingKoppeling tariefdifferentiatie aan waardeontwikkelingVerlaging ingroeipercentageStructureel maken van de aftopvariantEffectiviteit van het pakketControle op de toepassing van tariefdifferentiatie II. ARTIKELSGEWIJSArtikel IA. Artikel 220fDerde lid (definitiebepaling)Vierde lid (tariefdifferentiatie 2001–2004)Geraamde versus werkelijke cijfersVijfde lid (gewogen gemiddelde)B. Artikel 220iDerde lid (ingroeivariant)Vijfde lid (aftopvariant)Artikel IIArtikel IIIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27246Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 39 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 246Wijziging van de Gemeentewet met betrekking tot de onroerende-zaakbelastingennr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING I. ALGEMEEN1. InleidingOp 1 januari 1995 is de Wet waardering onroerende zaken (hierna: Wet WOZ)
van kracht geworden. De invoering van de Wet WOZ heeft de waardebepaling van
de onroerende zaken belangrijk veranderd. Voor de invoering van deze wet kon
iedere gemeente in haar verordening zelf bepalen wanneer de waarde van de
onroerende zaken opnieuw werd vastgesteld, als dat maar tenminste eens in
de vijf jaar gebeurde. Per gemeente kon het moment van herwaardering dus verschillen.
Sinds de invoering van de Wet WOZ vindt de herwaardering door alle gemeenten
naar hetzelfde moment (de waardepeildatum) plaats. Eens per vier jaar (voor
het eerst ten behoeve van het jaar 1997) stellen gemeenten de waarde vast,
met als waardepeildatum steeds 1 januari van twee jaren daarvoor. De eerste
keer is de waarde dus bepaald naar waardepeildatum 1 januari 1995. Deze waarde
geldt voor 1997 tot en met 2000. Het tweede WOZ-tijdvak begint op 1 januari
2001 (tot en met 2004), met als waardepeildatum 1 januari 1999. In het eerste
WOZ-tijdvak bestaat er een onderscheid tussen herwaarderingsgemeenten en wetsfictiegemeenten.
Een herwaarderings-gemeente is een gemeente die de waarde van de onroerende
zaken heeft getaxeerd naar waardepeildatum 1 januari 1995. Een wetsfictiegemeente
(artikel 41 Wet WOZ) is een gemeente die de waarde naar waardepeildatum 1
januari 1992, 1993 of 1994 heeft vastgesteld. In de Wet WOZ is bepaald
dat de waarde naar die eerdere peildatum wordt geacht de waarde te zijn per
1 januari 1995. Gemeenten met een peildatum 1 januari 1992 of 1993 konden
kiezen tussen het bij wetsfictie aanmerken van deze datum als 1 januari 1995
of het uitvoeren van een tussentijdse herwaardering naar de peildatum 1 januari
1995. Er zijn circa 260 wetsfictiegemeenten, waarvan circa 110 gemeenten de
waardepeildatum 1 januari 1994 en circa 150 gemeenten de waardepeildatum 1
januari 1992 of 1993 hanteren. In het tweede WOZ-tijdvak zullen er geen
wetsfictiegemeenten meer zijn.Per 1 januari 2001 begint het tweede WOZ-tijdvak. Gemeenten zijn momenteel
bezig om de waarde van alle onroerende zaken voor het tweede WOZ-tijdvak
te bepalen naar de waardepeildatum 1 januari 1999. Al langer bestaat het beeld
dat de lopende taxatieronde in het kader van de Wet WOZ een aantal belangrijke
waarde-ontwikkelingen zal laten zien, te weten een veel grotere waardestijging
van woningen dan niet-woningen en een grote diversiteit in waardeontwikkeling
binnen de categorieën. Teneinde inzicht te verkrijgen in de waardeontwikkelingen
zijn bij verschillende gemeenten voorlopige herwaarderingsresultaten opgevraagd.
Deze voorlopige cijfers bevestigen het beeld van de hiervoor beschreven waarde-ontwikkelingen.Een dergelijke waardeontwikkeling die tot uitdrukking komt in de WOZ-waarden,
leidt ceteris paribus van 2000 op 2001 tot lastendrukverschuivingen in de
onroerende-zaakbelastingen (hierna: OZB). Ervan uitgaande dat gemeenten hun
totaalopbrengst OZB gelijk houden (dat wil zeggen hun tarief neerwaarts bijstellen
ter compensatie van de waardetoename, zoals ook in het eerste WOZ-tijdvak
veelal is gebeurd), verschuift de belastingdruk van niet-woningen in de richting
van woningen.Gesteld kan worden dat schoksgewijze effecten nu eenmaal bij de WOZ (waardering
eens in de vier jaar) respectievelijk OZB (belasting naar rato van de WOZ-waarde)
behoren. Het is echter zo dat de huidige waardeontwikkeling onherroepelijk
tot aanzienlijke verschuivingen in lastendruk leidt, waarbij die verschuivingen
nu vergelijkbaar zijn met, zo niet omvangrijker zijn dan, die tijdens de vorige
herwaarderingsronde. Daarbij worden in tegenstelling tot het eerste WOZ-tijdvak,
nu alle OZB-plichtigen geconfronteerd met nieuwe WOZ-waarden. De OZB-plichtigen
in wetsfictiegemeenten zullen hierbij met grotere waardeontwikkelingen te
maken krijgen dan degenen in herwaarderingsgemeenten, aangezien de eerstgenoemde
gemeenten een waardepeildatum van vóór 1 januari 1995 hanteren.
De waardeontwikkelingen verschillen per gemeente. Het voorgaande is aanleiding
om het gemeentelijk instrumentarium aan te passen.2. Huidig instrumentariumSinds 1997 hebben gemeenten de mogelijkheid om verschillende tarieven
te hanteren voor woningen en niet-woningen. De tarieven mogen echter niet
meer dan twintig percent van elkaar verschillen. Bij het voorstel voor deze
differentiatie1 gaf de regering aan dat deze vorm
van tariefdifferentiatie bijdraagt aan de vergroting van de gemeentelijke
autonomie op fiscaal gebied. Met tariefdifferentiatie kan worden bewerkstelligd
dat, in situaties waarin de waardeontwikkeling van woningen en niet-woningen
in een gemeente verschillend is, de lastendrukontwikkeling tussen beide categorieën
objecten een stabieler karakter krijgt. Ook werd aangegeven dat het instrument
van tariefdifferentiatie tussen woningen en niet-woningen zo gebruikt kan
worden dat het tarief voor woningen hoger is dan voor niet-woningen.Vanaf 1 januari 1997 hebben gemeenten eveneens de mogelijkheid om
de ingroei- en aftopvariant in de OZB toe te passen. Deze twee varianten richten
zich met name op gevallen waar waardeontwikkelingen en dientengevolge lastenstijgingen
fors hoger zijn dan het gemiddelde. Door middel van de ingroeivariant kunnen
gemeenten zeer forse lastenstijgingen spreiden in de tijd. Deze variant bewerkstelligt
dat belastingplichtigen die worden geconfronteerd met een forse stijging van
het belastingbedrag een vermindering krijgen. In de belastingverordening van
de gemeente kan worden bepaald dat het belastingbedrag gedurende ten hoogste
de eerste drie jaar van een WOZ-tijdvak wordt verminderd. Het belastingbedrag
bedraagt jaarlijks niet meer dan een in de belastingverordening te bepalen
percentage, tenminste 125%, van het belastingbedrag met betrekking tot het
voorgaande jaar. Het volgende getallen-voorbeeld illustreert de
werking van de ingroeivariant. Stel: in 1996 was voor een woning f 500
verschuldigd aan OZB. In 1997 blijkt dit bedrag (in eerste aanleg) naar aanleiding
van de herwaardering op te lopen tot f 700. Toepassing van een ingroei
van 125% betekent dat de facto in 1997 f 625 is verschuldigd. In 1998
tot en met 2000 is dan f 700 verschuldigd, omdat een verdere groei met
een factor 1,25 boven f 700 uit zou komen. De ingroeimethode kan gedurende
ten hoogste de eerste drie jaar van het WOZ-tijdvak worden toegepast. Dit
betekent dat in alle gevallen uiterlijk in het vierde jaar van het WOZ-tijdvak
geen vermindering meer zal worden verleend en daarom het volle bedrag van
de aanslag zal worden betaald. De ingroeivariant kan worden toegepast voor
de categorie woningen, voor de categorie niet-woningen of voor beide categorieën.Bij toepassing van de aftopvariant kan worden bepaald dat het belastingbedrag
in de jaren 1997 tot en met 2000 zo wordt verminderd dat het niet méér
zal bedragen dan 130% van het belastingbedrag (of een bij belastingverordening
te bepalen hoger percentage) terzake van het kalenderjaar 1996. Het volgende
getallenvoorbeeld illustreert de werking van de aftopvariant. Stel: in 1996
was voor een woning f 500 verschuldigd aan OZB. In 1997 blijkt dit bedrag
(in eerste aanleg) naar aanleiding van de herwaardering op te lopen tot f 700.
Toepassing van een aftop van 130% betekent dat de facto in 1997 f 650
is verschuldigd; en in 1998, 1999 en 2000 ook f 650. In tegenstelling
tot de ingroeivariant wordt bij toepassing van de aftopvariant het volle bedrag
van de aanslag gedurende het hele WOZ-tijdvak niet bereikt.De aftopvariant kan eveneens worden toegepast voor de categorie woningen,
voor de categorie niet-woningen of voor beide categorieën. Gemeenten
kunnen onder de huidige Gemeentewet de aftopvariant alleen voor het eerste
WOZ-tijdvak toepassen.3. Toepassing huidige instrumentarium in de praktijkUit de Monitor Lokale Lasten blijkt dat het aantal gemeenten dat tariefdifferentiatie
toepast, geleidelijk stijgt. In 1999 hanteerde 31% van de gemeenten dit instrument.
Het grootste gedeelte van die 31% hanteert een hoger tarief voor niet-woningen
dan voor woningen; een zeer beperkt aantal gemeenten hanteert juist een lager
tarief voor niet-woningen. Als gevolg van de waardering naar peildatum 1 januari
1995 ondervonden eigenaars/gebruikers van woningen in 1997 een lastendrukverzwaring;
woningen hadden ook toen in het algemeen een hogere waardeontwikkeling dan
niet-woningen. Uit de Monitor Lokale Lasten van 1999 blijkt dat de toepassing
van tariefdifferentiatie heeft geleid tot een lastendrukverlichting van 77
miljoen voor de eigenaars/gebruikers van woningen ten laste van eigenaars/gebruikers
niet-woningen. Op een totale OZB-opbrengst van 4425 miljoen in 1999 is dat
1,7%.Uit de Monitor Lokale Lasten 1998 blijkt dat zowel de ingroei- als aftopvariant
in de praktijk zeer beperkt wordt toegepast. Ca. 3% van de gemeenten maakt
gebruik van de ingroeivariant. De aftopvariant wordt maar door een enkele
gemeente toegepast. Een mogelijke verklaring voor het lage toepassingspercentage
van beide varianten ligt in het feit dat pas op een heel laat moment, namelijk
eind 1996, duidelijk werd dat deze wettelijke mogelijkheden zouden worden
geboden. Dit terwijl het eerste WOZ-tijdvak op 1 januari 1997 begon. Een andere
verklaring kan zijn dat de gekozen percentages een behoorlijke drempel betekenen
alvorens deze instrumenten werkzaam kunnen zijn. 4. Inhoud voorstel tot wetswijzigingHet huidige instrumentarium biedt weliswaar enige ruimte om drukverschuivingen
te dempen (met name voor gemeenten die nog geen of geen volledige tariefdifferentiatie
hanteren), maar is in het algemeen ontoereikend om de te verwachten belastingdruk-verschuivingen
te beperken. Het huidige instrumentarium dient te worden aangepast, om gemeenten
ruimere mogelijkheden te geven met ingang van 2001 de te verwachten lastendrukverschuivingen
in de OZB zoveel mogelijk te voorkomen.Deze wetswijziging strekt daartoe. De aanpassingen van de Gemeentewet
houden in:1. de mate waarin tariefdifferentiatie kan worden toegepast wordt afhankelijk
gesteld van de feitelijke waardeontwikkeling van woningen en niet-woningen
in een gemeente;2. het verlagen van het minimumpercentage in de ingroeivariant van 125
naar 115%;3. het structureel maken van de aftopvariant.De eerste aanpassing is gericht op het volledig teniet doen van belastingdrukverschuivingen
tussen de categorieën.De tweede en derde aanpassing zijn primair gericht op het mitigeren van
belastingdrukverschuivingen binnen de categorieën. De aanpassingen houden
een uitbreiding van het huidige (facultatieve) instrumentarium in. Gemeenten
zijn niet verplicht de instrumenten daadwerkelijk toe te passen. Ze krijgen
ruimere mogelijkheden om de lastendrukverschuivingen te mitigeren. De inzet
van de instrumenten blijft een lokale afweging.Koppeling tariefdifferentiatie aan waardeontwikkelingTen eerste wordt voorgesteld de mate van tariefdifferentiatie te koppelen
aan de feitelijke waardeontwikkeling van woningen en niet-woningen in een
gemeente. Hiervoor zijn in het wetsvoorstel twee rekenregels opgenomen. De
eerste rekenregel (artikel I, onderdeel A, tweede lid, onderdeel g) heeft
uitsluitend betrekking op het komende tijdvak 2001–2004. De tweede rekenregel
(artikel II, tweede lid) heeft een structureel karakter en geldt voor de tijdvakken
vanaf 1 januari 2005. Elke individuele gemeente kan aan de hand van deze
rekenregels het tijdvakpercentage tariefdifferentiatie berekenen. Gemeenten
kunnen van dit percentage afwijken door een lager percentage te hanteren,
bijvoorbeeld om de categorie niet-woningen tegemoet te komen. Hierbij is een
ondergrens gesteld die gelijk is aan het ter zake van het kalenderjaar 2000
gehanteerde percentage.Het voorliggende voorstel heeft tot gevolg dat iedere gemeente, desgewenst,
de belastingdrukverhouding in 2000 in stand kan houden; een eventuele belastingdrukverschuiving
tussen de categorieën woningen en niet-woningen kan volledig worden gecompenseerd,
maar niet meer dan dat. Het kabinet heeft er niet voor gekozen om de bandbreedte
voor tariefdifferentiatie op te rekken naar bijvoorbeeld 140%. Beperkte oprekking
van de bandbreedte zou betekenen dat een aantal gemeenten niet in staat zou
worden gesteld de belastingdrukverschuivingen tussen woningen en niet-woningen
volledig te compenseren. Voor andere gemeenten zouden belastingdrukverschuivingen
van woningen naar niet-woningen kunnen optreden die niet gerechtvaardigd worden
door de feitelijke waardeontwikkelingen. De voorgestelde maatregel wijkt derhalve
sterk af van de huidige vormgeving van de tariefdifferentiatie waarbij de
feitelijke waardeontwikkelingen niet bepalend zijn voor het maximaal toegestane
percentage aan tariefdifferentiatie. Verlaging ingroeipercentageTen tweede wordt een verlaging van het ingroeipercentage van 125 tot 115%
voorgesteld. Een verlaging van het ingroeipercentage wordt om twee redenen
voorgesteld. Enerzijds is het mogelijk om al bij minder forse lastenstijgingen
dit instrument effectief te laten zijn. Anderzijds is er met een verlaging
van het percentage een duidelijker onderscheid met de aftopvariant qua effect
in het eerste jaar van het WOZ-tijdvak.Structureel maken van de aftopvariantDe aftopvariant zoals die nu is vastgelegd in de Gemeentewet, geldt alleen
voor het eerste WOZ-tijdvak. Daarom wordt ten derde voorgesteld om deze mogelijkheid
structureel in de Gemeentewet op te nemen.Effectiviteit van het pakketDe gekozen systematiek van de tariefdifferentiatie heeft tot gevolg dat
iedere individuele gemeente in staat wordt gesteld om generiek de lastenverschuiving
van niet-woningen naar woningen volledig te mitigeren en draagt in die zin
bij aan oplossing van het probleem dat vooral de lasten van woningen stijgen
en die van niet-woningen dalen.De ingroei- en aftopvariant bieden de mogelijkheid bovenmatige stijgingen
binnen de categorie woningen en/of de categorie niet-woningen te dempen. Gemeenten
hebben daarbij de mogelijkheid de laatste twee instrumenten zo in te zetten
dat uitschieters in welke categorie dan ook, woningen of niet-woningen, enigszins
worden beperkt. Dat maakt de totale combinatie van maatregelen tot een evenwichtig
en effectief pakket.Door toepassing van de voorgestelde fiscale maatregelen kunnen gemeenten
de belastingdrukverschuivingen compenseren. De maatregelen maken het mogelijk
de «scherpe kantjes» eraf te halen. Maar ondanks dat valt niet
uit te sluiten dat ook onder toepassing van de voorgestelde maatregelen, er
in individuele gevallen (bij zowel woningen als niet-woningen) nog steeds
sprake zal kunnen zijn van belastingplichtigen die geconfronteerd worden met
een aanzienlijk hogere of aanzienlijk lagere OZB-aanslag.Uitgangspunt in dit geheel is dat de voorgestelde maatregelen aan de gemeenten
de mogelijkheid bieden om lastendrukverschuiving te voorkomen tussen de categorieën
woningen en niet-woningen. Aangezien de feitelijke waardeontwikkeling maatgevend
is voor de mate van tariefdifferentiatie, verwacht de regering in het kader
van dit wetsvoorstel in het algemeen geen lastenstijging voor de niet-woningen. Controle op de toepassing van tariefdifferentiatieBelastingverordeningen worden behandeld in openbare commissie- en raadsvergaderingen.
Het is een taak van de gemeenten om in ieder geval in het voorstel tot aanpassing
van de belastingverordening, de berekening van het tijdvakpercentage tariefdifferentiatie
met onderliggende cijfers duidelijk toe te lichten. Het kabinet is voornemens
de gemeenten te verzoeken door middel van voorlichting aandacht te schenken
aan de wijze waarop de mate van de tariefdifferentiatie berekend is. Met de
VNG zal overleg plaatsvinden op welke wijze gemeenten de tariefdifferentiatie
kunnen presenteren. Belastingplichtigen kunnen bezwaar maken tegen de aanslag
onroerende-zaakbelastingen. Indien een belastingplichtige bezwaar maakt tegen
de gehanteerde tariefdifferentiatie die tot uitdrukking komt in zijn OZB-aanslag,
dient een gemeente in haar uitspraak op het bezwaarschrift te motiveren op
welke wijze de mate van tariefdifferentiatie is berekend. Hiertegen
staan nog de beroeps- en eventueel de cassatieprocedure open.Voorts zal het kabinet niet schromen om indien de toegestane tariefdifferentiatie
blijkt te zijn overschreden, in het kader van artikel 268 van de Gemeentewet
een besluit inzake tariefdifferentiatie van rijkszijde te schorsen en vernietigen. II. ARTIKELSGEWIJSArtikel IPer 1 januari 2001 wijzigt de tekst van artikel 220d van de Gemeentewet
als gevolg van de Wet wijziging werktuigenvrijstelling (Staatsblad 1998/685).
Bij het opstellen van dit wetsvoorstel en de memorie van toelichting is uitgegaan
van de wettekst zoals die luidt na de inwerkingtreding van de Wet wijziging
werktuigenvrijstelling.A. Artikel 220fDerde lid (definitiebepaling)In deze bepaling zijn definities opgenomen van begrippen die in artikel
220f worden gebruikt. In deze bepaling zijn de begrippen «vastgestelde
waarde» en «waarde» opgenomen. Dit onderscheid is gemaakt
om in dit artikel tot uitdrukking te brengen dat er bij het bepalen van de
totale waarde van woningen respectievelijk niet-woningen een onderscheid is.
Enerzijds zijn er de reeds vastgestelde WOZ-waarden (eventueel gecorrigeerd
voor de OZB geldende vrijstellingen) en anderzijds de geraamde waarden, die
met overeenkomstige toepassing van de waarderingsregels van de Wet WOZ zijn
bepaald, omdat er nog geen WOZ-beschikkingen zijn genomen.Ook wordt in deze bepaling een onderscheid gemaakt naar het begrip «percentage
terzake van het kalenderjaar 2000» en «tijdvakpercentage».
Deze twee begrippen zijn opgenomen omdat het percentage aan tariefdifferentiatie
dat door een gemeente kan worden toegepast kan worden vastgesteld binnen een
bandbreedte die loopt vanaf het ter zake van het kalenderjaar 2000 vastgestelde
percentage (dit is 100% als er geen tariefdifferentiatie wordt gehanteerd)
tot en met het volgens de rekenformule te bepalen tijdvakpercentage. In de
formule opgenomen onder letter f, wordt onder «de som van de tarieven»
begrepen de som van het tarief voor de gebruikersbelasting en het tarief voor
de zakelijk gerechtigden. In de toelichting op het vierde lid wordt nader
op de voorgenoemde begrippen ingegaan.Vierde lid (tariefdifferentiatie 2001–2004)Gemeenten mogen verschillende tarieven vaststellen voor woningen en niet-woningen.
In dit onderdeel wordt bepaald dat de tarieven niet meer van elkaar mogen
verschillen, dan op basis van de feitelijke waardeontwikkeling gerechtvaardigd
is. Onder de huidige redactie van artikel 220f, tweede lid, mogen de tarieven
niet meer dan twintig percent van elkaar verschillen. In deze bepaling is
een rekenregel opgenomen, waarmee iedere individuele gemeente kan bepalen
welke tariefdifferentiatie gehanteerd kan worden in het tijdvak 2001–2004.De toepassing van de rekenformule wordt aan de hand van het volgende voorbeeld
toegelicht. Gemeente X hanteert in 2000 de volgende tarieven: voor woningen
f 14,00 en voor niet-woningen f 15,40 (een tariefdifferentiatie
van 110%). De totale vastgestelde waarde van de woningen op 1
januari 2000 is 3 miljard en voor niet-woningen 1,2 miljard. De geraamde waarde
voor 2001 is 4,8 miljard voor woningen en 1,32 miljard voor niet-woningen.
Uit deze cijfers volgt dat de gemeente wordt geconfronteerd met een waardeontwikkeling
van 60% bij woningen en 10% bij niet-woningen. Deze waardeontwikkeling bestaat
zowel uit een prijscomponent als een volumecomponent. In 2000 heeft de gemeente
8,4 miljoen aan opbrengst OZB voor woningen en 3,696 miljoen voor niet-woningen.De gemeente wenst haar opbrengst voor 2001 gelijk te houden aan het jaar
2000 en wil daarom haar tarieven verlagen teneinde dit te realiseren. Daarnaast
wenst zij een belastingdrukverschuiving van niet-woningen naar woningen te
voorkomen en zal dus verdergaand moeten differentiëren. Het maximale
toegestane percentage voor tariefdifferentiatie voor deze gemeente in het
tijdvak 2001 tot en met 2004 dient als volgt berekend te worden: het percentage ter zake van het kalenderjaar 2000 x CDwaarbijhet percentage ter zake van het kalenderjaar 2000 = 110 (100 x 15,40:14)C = waarde-index woningen = 160D = waarde-index niet-woningen = 110110 x 160 = 160%110Dit betekent dat het tarief voor niet-woningen maximaal 160% van het tarief
voor woningen mag bedragen. Als ondergrens geldt het ter zake van het kalenderjaar
2000 berekende percentage aan tariefdifferentiatie, in casu het tarief niet-woningen
dient minimaal 110% van het tarief voor woningen te bedragen. Om de OZB-opbrengst
van 2000 constant te houden zonder verschuiving van belastingdruk van niet-woningen
naar woningen zijn in de gemeente X in 2001 de volgende tarieven nodig: voor
woningen f 8,75 (8,4 miljoen : 960 0001
) en voor niet-woningen f 14,00 (3,696 miljoen : 264 0002 ).In verband met de praktische uitvoerbaarheid van de rekenregel is ervoor
gekozen om bij het bepalen van de totale waarde voor 2000 en 2001 voor de
categorie woningen en niet-woningen, geen onderscheid te maken naar een prijscomponent
(prijsstijging tussen twee waardepeildata) en een volumecomponent (bijvoorbeeld
nieuwe objecten die in 2000 worden opgeleverd of objecten die worden verbouwd
of gesloopt). Gemeenten kunnen op grond van hun belastingadministratie een
dergelijk nauwkeurig onderscheid niet altijd maken ten tijde van het vaststellen
van de belastingverordening. In het algemeen zal de hiermee geïntroduceerde
onnauwkeurigheid beperkt zijn. Zo komt de waarde van nieuwe objecten niet
in één keer in de totale waarde. Als bijvoorbeeld een nieuwbouwwijk
is opgeleverd per 1 januari 2001, zal de waarde van deze woningen voor een
groot deel al zijn opgenomen in de waarde per 1 januari 2000. In aanbouw zijnde
objecten worden namelijk in de OZB-heffing betrokken naar de toestand aan
het begin van het kalenderjaar.Geraamde versus werkelijke cijfersIn de rekenregel gaat het om twee waardecomponenten, namelijk de WOZ-waarden
ter zake van het kalenderjaar 2000 en de waarden terzake van het kalenderjaar
2001. In de definitiebepaling is een onderscheid gemaakt tussen «vastgestelde
waarde» en «waarde». Dit onderscheid is gemaakt, aangezien
ten tijde van het vaststellen van de belastingverordening voor het jaar 2001,
er voor het kalenderjaar 2000 wel waarden zijn vastgesteld bij WOZ-beschikking,
terwijl dit voor het kalenderjaar 2001 nog niet het geval is.
De belastingverordening waarin de tarieven voor de onroerende-zaakbelastingen
in 2001 dienen te worden opgenomen, dient vóór 1 januari 2001
vastgesteld te worden. Op dat moment zijn de WOZ-beschikkingen waarop de OZB-aanslagen
voor 2001 worden gebaseerd nog niet vastgesteld. Om deze reden is er in de
definitie van het begrip «waarde» aansluiting gezocht bij artikel
220d, vierde lid (thans zesde lid) van de Gemeentewet. Dit artikel betreft
een vangnetbepaling en regelt dat indien er geen WOZ-waarde is vastgesteld,
er toch een heffingsmaatstaf voor de OZB kan worden bepaald met overeenkomstige
toepassing van de waarderingsregels van de Wet WOZ. Het gaat hierbij dus om
de totale WOZ-waarden voor de heffing van de OZB in het kalenderjaar 2001,
zoals geraamd ten tijde van het vaststellen van de belastingverordening naar
de kennis op dat moment.Bij het bepalen van de totale vastgestelde waarde ter zake van het kalenderjaar
2000 dient uitgegaan te worden van de voor de OZB bij WOZ-beschikking vastgestelde
waarden ten tijde van het vaststellen van de belastingverordening voor het
jaar 2001. Hierbij wordt verwezen naar de artikelen 220c en 220d van de Gemeentewet.Een gemeente kan haar OZB-tarieven na 1 januari 2001 ter zake van het
kalenderjaar 2001 met terugwerkende kracht wijzigen, mits de nieuwe tarieven
niet in het nadeel van de belastingplichtigen zijn.Vijfde lid (gewogen gemiddelde)Deze bepaling gaat in op de berekeningswijze van het percentage terzake
van het kalenderjaar 2000 indien in een (na dat jaar heringedeelde) gemeente
in het jaar 2000 verschillende tarieven voor woningen respectievelijk voor
niet-woningen van toepassing waren. Afhankelijk van de totale waarden van
de onroerende zaken in de gebieden waarvoor verschillende tarieven voor woningen
en niet-woningen van toepassing waren, wordt een gewogen gemiddeld percentage
berekend. In het volgende voorbeeld wordt dit verduidelijkt.In de huidige gemeente X waren, als gevolg van een herindeling, in 2000
in verschillende gebieden verschillende tarieven voor woningen en niet-woningen
van toepassing. In gebied A bedroeg het woningentarief f 15,–,
het niet-woningentarief bedroeg eveneens f 15,–. In gebied B bedroeg
het woningentarief f 20,– en het niet-woningentarief f 24,–.
De totale waarde van woningen in gebied A bedroeg 7 miljoen en in gebied B
15 miljoen. De totale waarde van niet-woningen in gebied A bedroeg 3 miljoen
en in gebied B 5 miljoen.Het gemiddeld gewogen percentage terzake van het kalenderjaar 2000 voor
gemeente X bedraagt:3 miljoen * f 15,– + 5 miljoen * f 24,–
= 20,625 (niet-won.)3+5 miljoen 3+5 miljoen7 miljoen * f 15,– + 15 miljoen  * f 20,–
= 18,41 (won.)7+15 miljoen   7+15 miljoen20,625 : 18,41 * 100 = 112%Met betrekking tot het tijdvakpercentage is een dergelijke bepaling niet
nodig omdat het daarbij gaat om een waarde-index. B. Artikel 220iDerde lid (ingroeivariant)Door toepassing van deze bepaling (ingroeivariant genoemd) kunnen gemeenten
zeer forse lastenstijgingen in de tijd spreiden. In de belastingverordening
van de gemeente kan worden bepaald dat het belastingbedrag gedurende ten hoogste
de eerste drie jaar van een WOZ-tijdvak wordt verminderd. Het belastingbedrag
bedraagt jaarlijks niet meer dan tenminste 115% van het belastingbedrag over
het voorgaande jaar. Onder de huidige redactie van deze bepaling, bedraagt
dit percentage tenminste 125%. Door verlaging van het percentage van 125%
naar 115% wordt bewerkstelligd dat gemeenten ook bij minder forse lastenstijgingen
dit instrument effectief kunnen inzetten. In het voorbeeld van paragraaf 2
(Huidige instrumentarium) zou dit het volgende hebben betekend. Stel: in 2000
is voor een woning f 500 verschuldigd aan OZB. In 2001 blijkt dit bedrag
(in eerste aanleg) naar aanleiding van de herwaardering op te lopen tot f 700.
Toepassing van een ingroei van 115% betekent dat de facto in 2001 f 575
is verschuldigd. In 2002 is dan f 661,25 verschuldigd en in 2003 en 2004
f 700, omdat een verdere groei met een factor 1,15 boven f 700 uit
zou komen.Vijfde lid (aftopvariant)Gemeenten kunnen door toepassing van het vijfde lid de lastenstijging
in een WOZ-tijdvak bevriezen ten opzichte van het vorige WOZ-tijdvak (aftopvariant
genoemd). Een gemeente kan bepalen dat het belastingbedrag in een kalenderjaar
van een WOZ-tijdvak niet meer zal bedragen dan een bepaald percentage, tenminste
130 percent, van het belastingbedrag van het laatste kalenderjaar van het
voorafgaande WOZ-tijdvak. Indien terzake van het laatste kalenderjaar in het
vorige tijdvak een vermindering op de belastingaanslag is verleend, wordt
voor de toepassing van de aftopvariant het belastingbedrag genomen dat verschuldigd
zou zijn geweest indien de vermindering niet was toegepast. Om dit te illustreren
wordt aangesloten bij het voorbeeld uit paragraaf 2 (Huidige instrumentarium).
Stel: in 2000 (laatste jaar van het eerste WOZ-tijdvak) bedraagt het belastingbedrag
f 700. Een gemeente heeft echter gekozen voor toepassing van een aftop
van 130%. Dit betekent dat in 2000 f 650 is verschuldigd. Stel in 2001
blijkt het bedrag naar aanleiding van de herwaardering op te lopen naar f 1000.
Indien een gemeente opnieuw kiest voor een aftop van 130%, is in 2001 f 910,–
(130% * 700) verschuldigd.Onder de huidige redactie van het vijfde lid kan de aftopvariant alleen
in het eerste WOZ-tijdvak (1997 tot en met 2000) worden toegepast. Door middel
van de schrapping van de verwijzing naar het jaartal 1996 en het eerste WOZ-tijdvak
(1997–2000), wordt de aftopvariant structureel in de Gemeentewet opgenomen.Bij de toepassing van de aftopvariant, kan evenals bij de ingroeivariant,
een onderscheid gemaakt worden naar de categorie woningen en niet-woningen.De ingroei- en aftopvariant zijn gerelateerd aan de onroerende zaak en
niet aan de belastingplichtige. Dit betekent dat als de belastingplichtige
in 2001 een ander is dan de belastingplichtige in 2000, dit er niet toe kan
leiden dat de ingroei- of aftopvariant niet worden toegepast. Gemeenten die
kiezen voor een ingroei- of aftopvariant, zullen in het algemeen de gederfde
opbrengsten die hieruit voortvloeien, verdisconteren in de tarieven. Artikel IIIngevolge artikel I is in artikel 220f, vierde lid, van de Gemeentewet
een rekenregel opgenomen voor de berekening van het tijdvakpercentage tariefdifferentiatie
voor het tijdvak 2001 tot en met 2004. Voor de tijdvakken vanaf 1 januari
2005 is in deze bepaling een aangepaste rekenregel opgenomen.Om de werking van deze rekenregel te illustreren wordt aangesloten bij
het rekenvoorbeeld als vermeld in de toelichting bij artikel I, onderdeel
A. Stel gemeente X wordt voor het derde tijdvak (2005 tot en met 2008) opnieuw
met verschillende waardeontwikkelingen geconfronteerd (voor woningen 30% en
voor niet-woningen 10%). Zij wenst daarom (weer) gebruik te maken van tariefdifferentiatie.
Het tijdvakpercentage aan tariefdifferentiatie vanaf 1 januari 2005 dient
te worden vastgesteld aan de hand van de rekenformule in deze bepaling. Het
tijdvakpercentage tariefdifferentiatie in het tijdvak 2001 tot en met 2004,
was voor gemeente X berekend op 160%. Het tijdvakpercentage voor het derde
tijdvak wordt als volgt berekend:E x F GE = wettelijk tijdvakpercentage aan tariefdifferentiatie voor het vorige
tijdvak (20 012 004) = 160%F = waarde-index woningen = 130G = waarde-index niet-woningen = 110160 x 130 = 189%110Dit betekent dat het tarief voor niet-woningen maximaal 189% van het tarief
van woningen mag bedragen. Als ondergrens geldt het ter zake van het kalenderjaar
2000 berekende percentage, in casu dient het tarief niet-woningen minimaal
110% van het tarief voor woningen te bedragen.In deze bepaling wordt uitgegaan van het tijdvakpercentage tariefdifferentiatie
voor een vorig tijdvak in plaats van de feitelijk toegepaste tariefdifferentiatie.
De bepaling van het tijdvakpercentage voor een nieuw tijdvak staat dus los
van het feitelijk gehanteerde percentage voor een vorig tijdvak. Dit om te
voorkomen dat gemeenten die in een vorig tijdvak niet de volledige tariefdifferentiatie
hebben toegepast, in een volgend tijdvak niet meer in staat zijn de eventuele
belastingdrukverschuivingen tussen woningen en niet-woningen volledig te compenseren.Artikel IIIAangezien het tweede WOZ-tijdvak op 1 januari 2001 aanvangt, is de datum
van inwerkingtreding gesteld op 1 januari 2001. Met ingang van 1 januari 2005
wordt de rekenregel voor het tijdvak 2001–2004 vervangen door een structurele
formule die is opgenomen in artikel II. Artikel II treedt dan ook pas in werking
met ingang van 1 januari 2005. De Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,K. G. de VriesDe Staatssecretaris van Financiën,W. J. BosXNoot1Kamerstukken II 1996/97, 25 037, nr. 3, blz. 5.XNoot14,8 miljard : 5000 = 960 000 waarde-eenheden. In verband met de vereenvoudiging
van dit rekenvoorbeeld, is ervan uitgegaan dat de geraamde waarde gedeeld
door de tariefeenheid van f 5000,– waarde, gelijk is aan het aantal
waarde-eenheden.XNoot21,32 miljard : 5000= 264 000 waarde-eenheden. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27246-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl