Wijziging bepalingen Mediawet ivm herziening reclameregeling voor publieke lokale en regionale omroep; Memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19951996-24336, nr. 135b

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

19-02-1996

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24336 nr. 135b

14-02-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24336Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 39 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 336Wijziging van bepalingen van de Mediawet in verband met een herziening
van de reclameregeling voor de publieke lokale en regionale omroep, het bevorderen
van de samenwerking tussen de publieke regionale en landelijke omroep en het
toestaan van commerciële omroep op niet-landelijk niveaunr. 135bMEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 14 februari 1996Alvorens in te gaan op de in het voorlopig verslag door de commissie geformuleerde
vragen en opmerkingen, wil de regering de commissie dank zeggen voor de gedegen
voorbereiding van de behandeling van het wetsvoorstel. Met de commissie is
de regering van oordeel dat het oorspronkelijke wetsvoorstel door de Tweede
Kamer aanzienlijk gewijzigd is. Het had de voorkeur van de regering verschillende
onderwerpen die deze wijzigingen betreffen, in een volgend wetsvoorstel samenhangend
te behandelen. Dit constaterend, blijft de regering van oordeel dat het wetsvoorstel
zoals het nu voorligt een aantal belangrijke en spoedeisende zaken regelt
waarvan het saldo van een voldoende belang en gewicht is om een spoedige aanvaarding
daarvan te willen bevorderen. Daar waar het wetsvoorstel op enkele onderdelen
wat uit verband is geraakt, zal de regering in een volgend wetsvoorstel betreffende
de lokale en regionale omroep voorstellen doen om de samenhang te herstellen.
Het nu voorliggende wetsvoorstel biedt, naar het oordeel van de regering,
echter een voldoende basis om die zaken te regelen waaraan op korte termijn
dringend behoefte is. De regering bepleit daarom een spoedige verdere behandeling
van het wetsvoorstel zoals het er ligt.Aangezien de beoogde datum van inwerkingtreding, te weten 1 januari 1996,
niet meer gehaald kan worden, dient het wetsvoorstel op dat punt gewijzigd
te worden. Daartoe is inmiddels een wijzigingsvoorstel bij de Tweede Kamer
ingediend (Kamerstukken II 1995/96, 24 592, nrs. 1–3). In deze
novelle is tevens voorzien in een regeling voor de ontstane overgangsproblematiek
ten aanzien van de reclame-uitzendingen.Vervolgens zal worden ingegaan op de door de commissie gestelde vragen.
Daarbij wordt de volgorde van het voorlopig verslag aangehouden.De aandacht van de leden van de CDA-fractie was in het bijzonder getrokken
door de ontstane discussie over de belangentegenstelling van kabelexploitanten
enerzijds en programma-aanbieders anderzijds. Daaraan koppelden zij de vraag
in hoeverre kan worden gewaarborgd dat identiteit en cultuur niet ondergesneeuwd
worden door commerciële prioriteiten.De regering deelt deze zorg. In haar Notitie liberalisering Mediawet van 26 juli 1995 (Kamerstukken II 1994/95, 23 968, nr. 9) heeft de
regering dan ook aangekondigd in de Mediawet daarvoor een voorziening te treffen.
Gedoeld wordt op het zogenaamde publieke basispakket. In het wetsvoorstel
liberalisering Mediawet, dat binnenkort voor advies aan de Raad van State
zal worden voorgelegd, zal voorgesteld worden de kabelexploitanten te verplichten
een minimumpakket programma's van de binnenlandse en een aantal Europese publieke
omroepen uit te zenden tegen een bij algemene maatregel van bestuur landelijk
vast te stellen maximumtarief.Deze leden vroegen tevens het standpunt van de regering over het geamendeerde
artikel 69 in het licht van de verschillende visies en commentaren daarop,
dit mede in relatie tot de uitingsvrijheid en de Wet economische mededinging
(WEM).Tijdens het wetgevingsoverleg met de Tweede Kamer op 4 december 1995 en
vervolgens in de brief van de Minister van Economische Zaken aan de Tweede
Kamer van 5 december 1995 is van de zijde van de regering reeds uiteengezet
dat er nogal wat bezwaren aan het desbetreffende amendement kleven. Kort samengevat
komen deze erop neer dat alle beleidsdiscretie voor dit complexe probleemveld
wordt neergelegd bij een zelfstandig bestuursorgaan, dat enig materieel toetsingscriterium
ontbreekt en dat er samenloopproblemen ontstaan met de toetsing op basis van
de WEM. In de brief van de Minister van Economische Zaken werd aanvankelijk
het oordeel neergelegd dat de WEM zelfs buitenspel zou komen te staan. Nadere
beschouwing leidt wat dat betreft tot enige nuancering, in die zin dat de
bevoegdheden van het Commissariaat een beoordeling van klachten op grond van
de WEM onverlet laten. In dat verband moet er allereerst op gewezen worden
dat het Commissariaat slechts een tijdelijke bevoegdheid krijgt. Na 1 juli
van dit jaar vervalt deze bevoegdheid. Dit doet uiteraard niets af aan de
materiële bezwaren, maar maakt de situatie minder ernstig. Nadien zal
immers de huidige situatie weer bestaan. Deze behelst conform de brief van
24 november 1995 van de bewindslieden van Economische Zaken, Verkeer en Waterstaat
en Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen aan de Tweede Kamer en genoemde brief
van de Minister van Economische Zaken van 4 december 1995, dat de WEM van
toepassing is op problemen inzake kabeltoegang, tenzij uit de evaluatie van
de toepassingspraktijk van de WEM zal blijken dat een andere oplossing noodzakelijk
is. In dit verband kan voorts worden vermeld dat van de vier klachten die
thans op grond van de WEM in behandeling zijn, nog deze maand drie kunnen
worden afgehandeld. De continuïteit van de klachtbehandeling kan bovendien
worden bevorderd door in de tijd dat het Commissariaat wel bevoegd is, te
zorgen dat coördinatie plaatsvindt, in die zin dat ook het Commissariaat
toetsingscriteria formuleert die overeenkomen met doel en strekking van zowel
de Mediawet als de WEM. Aldus kunnen ook de bezwaren voor de periode tot 1
juli zoveel mogelijk worden weggenomen. Waar het om gaat is dat er in het
licht van de bezwaarlijke aspecten die kleven aan het amendement, daaraan
een zo werkbaar mogelijke invulling wordt gegeven en dat de continuïteit
van de klachtbehandeling gegarandeerd wordt.Op het punt van de ruime bevoegdheid van het Commissariaat heeft de voorzitter
van het Commissariaat reeds aangegeven te willen komen tot een nauwkeurig
geformuleerde beleidslijn, waarin het kader en de criteria worden neergelegd
die bij de beoordeling van ingediende klachten als uitgangspunt gehanteerd
worden. Bovendien wil het Commissariaat zich bij de uitvoering van zijn taak
laten ondersteunen door de betrokken departementen. Het Commissariaat streeft
ernaar in goed overleg met betrokken partijen een beleidslijn te formuleren
die aansluit op de bij de VECAI te ontwikkelen zelfregulering, om zoveel mogelijk
continuïteit en rechtszekerheid voor de justitiabelen voor en na 1 juli
te garanderen.De onderhavige bevoegdheid van het Commissariaat is weliswaar ruim geformuleerd opgenomen in de Mediawet, doch aan het feit dat deze materie
in de Mediawet is geregeld, moet in dit verband betekenis worden gehecht,
mede gelet op het feit dat het algemene mededingingstoezicht in het kader
van de WEM niet is beperkt. Evenals de uitoefening van de overige taken van
het Commissariaat dient ook deze taak te worden gezien in het licht van (de
doelstellingen van) de Mediawet. Dat brengt met zich dat bij het geven van
bindende aanwijzingen de mediarechtelijke aspecten voorop zullen staan. De
regering stelt zich daarbij voor dat het Commissariaat als uitvoeringsmodaliteit
een scheiding tussen mededingingsaspecten en meer mediarechtelijke aspecten
aanbrengt. De meer mediapolitiek getinte klachten met betrekking tot willekeurige,
ondoorzichtige of discriminerende toelatingsweigeringen van programma-aanbieders
zouden dan tijdelijk door het Commissariaat behandeld kunnen worden. Het Commissariaat
kan zich aldus onthouden van een mededingingstoets. De echte mededingingsklachten
over bijvoorbeeld prijsdiscriminatie en bevoordeling van «eigen»
diensten van kabelexploitanten ten koste van concurrerende diensten kunnen
dan in het kader van de WEM worden behandeld. Voor de aansturing van het Commissariaat
kan naast open overleg overwogen worden eventueel in laatste instantie gebruik
te maken van het bestaande schorsings- en vernietigingsrecht van de Minister
van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen, respectievelijk de Kroon, in het
kader van de Mediawet. Ook de toelichting bij het amendement-Van Zuijlen/De
Koning wijst hierop.Voor wat betreft het aspect van de uitingsvrijheid zij erop gewezen dat
ook het Commissariaat gehouden is bij de uitoefening van zijn bevoegdheden
dit grondrecht te respecteren. De uitingsvrijheid van kabelexploitanten kan
derhalve door het Commissariaat niet beperkt worden.Met instemming begroet de regering het standpunt van de leden van de VVD-fractie,
dat inhoudt dat zij het hoofddoel van het wetsvoorstel onderschrijven. Met
hen is de regering van oordeel, zoals moge blijken uit het inleidende deel
van deze memorie, dat het de voorkeur zou hebben gehad indien het wetsvoorstel
beperkt was gebleven tot dit hoofddoel.Deze leden vroegen vervolgens of de regering kan toelichten waarom zij
het niet uitgesloten achtte dat het amendement-Van Zuijlen/De Koning (nr.
24) mogelijk in strijd is met artikel 7 van de Grondwet en artikel 10 van
het EVRM.De aanvankelijke zorg van de overheid werd ingegeven door de ruime formulering
van deze bevoegdheid. Het amendement-Van Zuijlen/De Koning geeft het Commissariaat
voor de Media echter uitsluitend de bevoegdheid bindende aanwijzingen te geven
indien de beheerder of exploitant van een draadomroepinrichting en een programmaverzorger
geen overeenstemming bereiken over de toegang tot de kabel. Het gaat dus om
het beslechten van geschillen over de toegang van radio- of televisieprogramma's
tot de kabel. In het licht van artikel 7, tweede lid, van de Grondwet, waaronder
deze diensten vallen, stuit dit niet op problemen. Deze bepaling verbiedt
voorafgaand toezicht op de inhoud van een (bepaalde) radio- of televisieuitzending.
De in het amendement neergelegde bevoegdheid heeft slechts betrekking op de
toegang tot de kabel van het programma van een bepaalde aanbieder in zijn
geheel en niet op het wel of niet uitzenden van een bepaald onderdeel daarvan.
Het voorgestelde artikel 69 is dus niet in strijd met de Grondwet. In het
licht van artikel 10 van het EVRM zij het volgende opgemerkt. Beperkingen
op de vrijheid van meningsuiting, daaronder begrepen het ontvangen en verstrekken
van inlichtingen of denkbeelden, moeten bij wet zijn voorzien. Tevens moeten
zij noodzakelijk en proportioneel zijn en een in artikel 10, tweede lid, van
het EVRM genoemd belang, waaronder de rechten van anderen, dienen. Het betreft
in het onderhavige wetsvoorstel de bevoegdheid om bindende aanwijzingen te
geven bij geschillen rond de toegang tot de kabel. Van een geschil zal uitsluitend
sprake zijn, indien de kabelexploitant de programma-aanbieder
niet toelaat op de kabel. Het Commissariaat, dat heeft aangegeven hiervoor
nauwkeurig geformuleerde beleidslijnen te zullen ontwerpen, toetst of de kabelexploitant
terecht de programma-aanbieder van de kabel weert. Dit biedt een extra garantie
voor de programma-aanbieder tegen willekeur van de kabelexploitant die, gelet
op de huidige stand van de techniek, een monopoliepositie inneemt. Het feit
dat kabelexploitanten binnen een bepaald gebied een monopoliepositie innemen,
maakt de beperking noodzakelijk. Aan de eis dat de maatregel bij wet moet
zijn voorzien, wordt volgens vaste jurisprudentie reeds voldaan indien de
regel kenbaar is en voldoende specifiek. Het voorgestelde artikel 69, waarin
de bevoegdheid van het Commissariaat wordt neergelegd, is een wet in formele
zin. Zoals hiervoor reeds aangegeven zal het Commissariaat bovendien nauwkeurig
geformuleerde beleidslijnen formuleren, waarin het kader en de criteria worden
neergelegd die bij de klachtbehandeling zullen worden gehanteerd. Het spreekt
voor zich dat daarbij de proportionaliteit in het oog zal worden gehouden.
Ook aan artikel 10 van het EVRM zal dus worden voldaan. Voor de toepassing
van de WEM geldt uiteraard hetzelfde.Wat betreft het al dan niet buiten spel zetten van de WEM wil de regering
de leden van de VVD-fractie graag verwijzen naar hetgeen dienaangaande is
geantwoord op vragen van de leden van de CDA-fractie.Zoals de leden van de VVD-fractie zelf ook stellen is de bevoegdheid van
het Commissariaat niet genormeerd, terwijl maatregelen op basis van de WEM
alleen kunnen worden opgelegd indien naar het oordeel van de Minister van
Economische Zaken en de betrokken ministers een economische machtspositie
bestaat die met het algemeen belang strijdige gevolgen heeft. In dat geval
kunnen op basis van de WEM een beperkt aantal in de WEM genoemde maatregelen
worden opgelegd.Ten aanzien van de vraag van deze leden over de door het Commissariaat
te ontwikkelen beleidslijn wil de regering deze leden eveneens verwijzen naar
hetgeen hiervoor ter zake is opgemerkt. Daaraan kan toegevoegd worden dat
deze beleidslijn nog niet door het Commissariaat is vastgesteld, aangezien
het overleg daarover nog niet is afgerond. Tevens gaat de regering ervan uit
dat het Commissariaat bij de verdere uitwerking van deze beleidsregels nadrukkelijk
rekening zal houden met de door de regering voorgestane scheiding tussen mediapolitieke
zaken en mededingingszaken en zal wachten met de vaststelling van deze beleidslijn
totdat de parlementaire behandeling van het wetsvoorstel is afgerond.Bij de beantwoording van de vragen van de leden van de CDA-fractie is
reeds gewezen op de tijdelijkheid van de werking van artikel 69 tot 1 juli
1996. Daarna zal de WEM weer volledig van toepassing zijn. Op dit moment overweegt
de regering geen specifieke andere definitieve regeling te treffen dan de
WEM, met dien verstande dat een nieuwe mededingingswet in voorbereiding is
en momenteel voor advies bij de Raad van State ligt.Kern van de problematiek en aanleiding voor het amendement zijn de klachten
van programma-aanbieders over de toegankelijkheid van de kabelnetwerken. Onomstreden
is dat daarin door een adequate procedure, die alle belanghebbenden recht
doet, dient te worden voorzien. Vragen of deze zijn beslag moet krijgen in
het kader van de WEM of in sectorspecifieke wetgeving van de Wet op de telecommunicatievoorzieningen
(WTV) of de Mediawet zijn dan van ondergeschikt belang. Wel is van groot belang
voor marktpartijen dat er zoveel mogelijk eenduidigheid en continuïteit
in deze procedures wordt betracht zowel voor als na 1 juli. De principiële
discussie over de relatie tussen algemeen toezicht op grond van de WEM en
sectorspecifiek markttoezicht in het kader van Mediawet en WTV
dient naar het oordeel van de regering gevoerd te worden naar aanleiding van
bijvoorbeeld de Uitgangspuntennotitie herziening WTV en op basis van de ervaringen
die de komende maanden worden opgedaan op grond van de toepassing van de WEM
en artikel 69 van de Mediawet. Daarin zouden conclusies moeten worden getrokken
voor de gewenste situatie na 1 juli. Tot die datum zal het Commissariaat in
nauw overleg met de betrokken departementen zijn in het amendement toegekende
bevoegdheden kunnen uitoefenen in de hiervoor beschreven zin.De leden van de VVD-fractie vroegen de regering voorts of zij de zogenaamde
«pluspakketten» die kabelexploitanten (zullen) aanbieden, beschouwt
als abonneetelevisie.Indien een kabelexploitant het aanbod van programma's van derden segmenteert
en een deel van deze programma's tegen extra betaling aan de aangeslotenen
aanbiedt in de vorm van een pluspakket, is er geen sprake van abonneetelevisie.
Van een abonneeprogramma is uitsluitend sprake, indien er een contractuele
relatie bestaat tussen de verzorger van het programma en de ontvanger van
het programma. De verzorger van het programma is in deze gevallen niet de
kabelexploitant, maar de instelling die de inhoudelijke verantwoordelijkheid
voor het programma draagt. Indien bijvoorbeeld een buitenlands omroepprogramma
door de kabelexploitant wordt aangeboden in een pluspakket, blijft niettemin
de buitenlandse omroepinstelling die het programma verzorgt, daarvoor inhoudelijk
de verantwoording dragen. Het programma behoudt dan ook het karakter van een
omroepprogramma en wordt dus geen abonneeprogramma.De regering is er voorstander van dat op zo kort mogelijke termijn vanuit
de markt duidelijkheid ontstaat over de te hanteren voorwaardelijke toegangssystemen.
In Europees verband zijn daarvoor al de nodige stappen gezet. Daartoe zijn
door betrokkenen ook overeenkomsten gesloten. Verder zijn er bepalingen opgenomen
in Richtlijn 95/47/EG van 24 oktober 1995 inzake het gebruik van normen voor
het uitzenden van televisiesignalen. Volgens deze richtlijnen dienen exploitanten
van voorwaardelijke toegangssystemen aan alle omroepen op eerlijke, redelijke
en niet-discriminerende voorwaarden technische diensten aan te bieden waarmee
hun (digitale) televisiedienst kan worden ontvangen via decoders die door
de dienstverlener worden beheerd. Het is bekend dat het Commissariaat voor
de Media in de zaak Multichoice/KTA met name viel over het feit dat KTA de
abonneeprogramma-aanbieder Multichoice wilde verplichten de relatie met de
klanten gedeeltelijk via KTA te laten verlopen. Dat nu is volgens het Commissariaat
in strijd met de bepalingen van de Mediawet en de hierboven vermelde richtlijn.
De Mediawet gaat er immers vanuit dat de verzorger van het abonneeprogramma
en de ontvanger daarvan een overeenkomst over de ontvangst hebben gesloten.
Indien de verzorger er mee instemt dat een derde namens hem de relatie met
de ontvangers onderhoudt, is er uiteraard geen probleem. Indien de verzorger
echter zelf die relatie wenst te onderhouden mag die derde (bijvoorbeeld de
exploitant van een kabelnet) hem niet dwingen dat relatiebeheer (gedeeltelijk)
op te geven. Naar ik heb begrepen, hoeft dat echter niet te betekenen dat
de verzorger van een abonneeprogramma dan altijd een eigen decoder exploiteert.
Het relatiebeheer kan ook geschieden door middel van gebruik van zogenaamde
«smart cards». Een decoder kan dan verschillende «smart
cards» van verschillende (omroep)organisaties verwerken, die dan toch
desgewenst hun eigen Subscriber Management System (SMS) kunnen beheren. De
decoder kan dan eventueel door de kabelexploitant worden geïnstalleerd.De leden van de VVD-fractie vroegen zich af of de wijziging van artikel
66, onderdeel b, ertoe leidt dat buitenlandse aanbieders van abonneeprogramma's
een liberaler klimaat wordt gegund dan onder de bevoegdheid van Nederland
vallende aanbieders van abonneeprogramma's.Deze vraag moet in die zin ontkennend beantwoord worden, dat het bestaande
onderscheid tussen binnenlandse en buitenlandse programma-aanbieders niet
wezenlijk verandert door deze wetswijziging. De positie van buitenlandse aanbieders
van abonneeprogramma's wordt in dit wetsvoorstel echter wel gelijk gesteld
met de positie van buitenlandse (publieke en commerciële) omroepinstellingen.
De Europese televisierichtlijn verplicht de Nederlandse overheid toezicht
te houden op de onder de Nederlandse bevoegdheid vallende programma-aanbieders.
Tot op heden heeft dit commerciële omroepen en verzorgers van abonneeprogramma's
er niet toe bewogen zich in het buitenland te vestigen (zie: Veronica, SBS6,
TV10 Gold, TMF, Euro7, FilmNet), ondanks het feit dat het Nederlandse regime
enkele aanvullende bepalingen bevat naast hetgeen waartoe de televisierichtlijn
verplicht. Overigens kennen de meeste lidstaten dergelijke aanvulling die
qua inhoud echter kunnen verschillen.Deze leden vroegen vervolgens of het ter versterking van de positie van
de publieke omroep niet wenselijk zou zijn om de STER – naast de in
het wetsvoorstel geboden mogelijkheid om reclameboodschappen via de Wereldomroep
te verzorgen – ook de mogelijkheid te bieden om de reclame-exploitatie
te verzorgen voor, dan wel samen met, lokale dan wel regionale publieke omroepen.Op grond van pragmatische overwegingen heeft de regering van deze mogelijkheid
afgezien: het grote aantal regionale en lokale publieke omroepen, gevoegd
bij hun zeer heterogene karakter, levert vooralsnog veel problemen op voor
een door de STER centraal te verzorgen exploitatie van de reclameboodschappen.
Een uitzondering daarop vormen de reclameblokken in en rond de regionale televisievensters:
de exploitatie daarvan wordt door de STER verzorgd, aangezien de verschillende
regionale edities te zamen beschouwd worden als één programma
voor landelijke omroep. En de verzorging van reclameboodschappen voor de landelijke
publieke omroep is vanouds opgedragen aan de STER. Overigens laat dit onverlet
dat de regionale reclame-exploitatiemaatschappijen een rol vervullen bij de
exploitatie van de reclameblokken in en rond die regionale televisievensters.De leden van de VVD-fractie vroegen zich af of het vervallen van het huidige
artikel 71c, tweede lid, niet leidt tot een verschillende behandeling van
binnenlandse en buitenlandse omroep.Opgemerkt moet worden dat de huidige artikelen 71c, tweede lid, en 71h,
eerste lid, aan een commerciële omroepinstelling de verplichting opleggen
er door middel van een overeenkomst voor zorg te dragen dat haar programma
onverkort en gelijktijdig wordt doorgegeven naar ten minste 30% (en na één
jaar naar ten minste 60%) van de kabelabonnees in Nederland. Deze verplichting
richt zich dus niet tot de kabelbeheerder. De regeling beoogt de landelijke
spreiding van het programma te waarborgen. Nu het voorliggende wetsvoorstel
mede tot doel heeft commerciële omroep op niet-landelijk niveau mogelijk
te maken, is het nodig genoemde bepalingen te schrappen. Dit neemt uiteraard
niet weg dat de commerciële omroepinstellingen – evenals onder
de huidige regeling – bij overeenkomst de onverkorte en gelijktijdige
uitzending van hun programma's kunnen afdwingen.In het kader van de aangekondigde liberalisering van de mediawetgeving
zal overigens de verplichting voor de kabelbeheerder om buitenlandse programma's
onverkort en gelijktijdig door te geven, opnieuw worden bezien. De leden van de VVD-fractie meenden dat het wetsvoorstel zogeheten public-private
partnerships op niet-landelijk niveau bemoeilijkt. Zij vroegen of het niet
beter is om die juist te stimuleren, omdat anders lokale en regionale televisie
wellicht helemaal niet van de grond komt. Het bevorderen van public-private partnership op niet-landelijk niveau
heeft niet de steun van de regering. Zij heeft gekozen voor samenwerking tussen
de diverse niveaus van publieke omroep: een public-public partnership, zo
men wil. Daarnaast wil de regering kansen bieden aan vormen van commerciële
omroep. Een mengvorm van publieke en commerciële omroep acht de regering
ongewenst, aangezien het voert tot onduidelijkheid over de onafhankelijkheid
en de identiteit van de desbetreffende publieke omroepen.De samenwerking tussen landelijke en regionale publieke omroep heeft op
radiogebied al vruchten afgeworpen: de Radio Nieuws Centrale, waaraan ook
de Wereldomroep deelneemt. NOS en ROOS zijn vergevorderd met samenwerkingsplannen
op het gebied van televisie. Hun businessplan voor regionale vensters via
een van de landelijke televisienetten is inmiddels in bespreking bij de provinciale
besturen, de rijksoverheid en de NOS. De samenwerking tussen regionale en
lokale publieke omroepen zal verder worden gestimuleerd op basis van een zogeheten
provinciaal omroepplan. De regering streeft ernaar in de loop van dit jaar
een daartoe strekkend wetsvoorstel in te dienen.Het voorliggende wetsvoorstel laat overigens onverlet dat lokale en regionale
omroepen samenwerken met private ondernemingen, waaronder uitgevers. Die samenwerking
moet dan uiteraard voldoen aan de kaders die de Mediawet stelt. Het verbod
op dienstbaarheid aan winst door derden is daarbij van belang, maar dat laat
normaal economisch handelen toe.In aansluiting hierop vroegen de leden van de VVD-fractie de regering
aan te geven waar de grens ligt tussen publieke en commerciële lokale/regionale
omroep.De verschillen tussen publieke en commerciële lokale/regionale omroep
zijn zowel formeel als inhoudelijk van aard. De publieke omroepinstellingen
zijn de representatieve organisaties die van het Commissariaat voor de Media
krachtens artikel 42 van de Mediawet zendtijd voor lokale of regionale omroep
hebben verkregen; het gaat daarbij altijd om één instelling
per verzorgingsgebied. Voor deze instellingen gelden de programmavoorschriften
van de artikelen 51e en 51f. Commerciële omroepinstellingen behoeven
aan deze vereisten niet te voldoen. Iedere natuurlijke of rechtspersoon kan
in beginsel toestemming voor commerciële omroep krijgen (de weigeringsgronden
worden limitatief opgesomd in het nieuwe artikel 71b). De inhoudelijke programmavoorschriften
beperken zich tot reclamemaxima, regels voor sponsorvermelding e.d. Er is
geen beperking van het aantal commerciële omroepinstellingen per verzorgingsgebied.Deze leden wilden vervolgens weten hoe de regering aankijkt tegen het
overleg dat de regionale omroepen blijkens krantenberichten voeren met de
uitgevers omtrent mogelijke samenwerking. Zij vroegen wat dat betekent voor
de vensterprogrammering van ROOS en NOS.Wat het overleg tussen ROOS en dagbladuitgevers betreft: het is duidelijk –
en ook begrijpelijk – dat op dit moment «iedereen met iedereen
spreekt» over de mogelijkheden die de wetswijziging inzake niet-landelijke
commerciële omroep gaat bieden. Daarbij zijn niet alleen de regionale
en lokale omroepen betrokken, maar ook de landelijke omroep, de dagbladuitgevers,
kabelexploitanten en diverse andere commerciële marktpartijen. Dat laat
onverlet dat de regering, zoals hiervoor nogmaals uiteengezet, een voorkeur
heeft voor samenwerking tussen de publieke omroepen op de diverse niveaus. De leden van de VVD-fractie vroegen zich af of artikel 71b inzake (regionale)
cross-ownerships zal werken. Zij meenden dat voor een goede publieke informatievoorziening
een scheiding tussen redactie en commercie belangrijker is dan ingewikkelde
cross-ownershipregelingen.Tijdens de behandeling van het wetsvoorstel in de Tweede Kamer heb ik
vraagtekens geplaatst bij de noodzaak en de praktische werking van het amendement
dat regionale cross-ownerships tussen dag- en nieuwsbladen enerzijds en niet-landelijke
commerciële omroep anderzijds verbiedt, tenzij er een publieke regionale
of lokale omroep is die de pluriformiteit van de nieuwsvoorziening in het
desbetreffende verzorgingsgebied garandeert. Ik verwacht dat het desbetreffende
onderdeel van het wetsvoorstel niet of nauwelijks gebruikt zal hoeven worden,
aangezien overal publieke regionale omroep bestaat en op zeer veel plaatsen
ook nog publieke lokale omroep. Ik deel de opvatting van deze leden dat een
goede scheiding tussen redactie en commercie van groot belang is voor een
goede publieke informatievoorziening. Niettemin meent de regering dat de reeds
bestaande cross-ownershipregeling op landelijk niveau een nuttige functie
vervult, waarmee ongewenste effecten van vérgaande cross-ownerships
tussen dagbladsector en commerciële omroep worden voorkomen.De opmerking van de leden van de VVD-fractie dat publieke omroep wellicht
een voorbeeld zou moeten nemen aan RTL en de dagbladsector wat betreft het
redactiestatuut, heeft de regering verbaasd. Zowel de omroepverenigingen als
de NOS, de NPS en de educatieve omroepinstellingen zijn immers krachtens artikel
64 verplicht een programmastatuut tot stand te brengen waarin de journalistieke
rechten en plichten van hun werknemers die zijn belast met de samenstelling
van omroepprogramma's, worden geregeld. Krachtens artikel 43d, vierde lid,
geldt deze verplichting ook voor de publieke lokale en regionale omroep. Artikel
64b scherpt deze verplichting nog aan met betrekking tot de onafhankelijkheid
van de programmamakers ten opzichte van eventuele sponsors.De criteria voor het verkrijgen van toestemming voor commerciële
omroep zijn negatief geformuleerd in de vorm van de weigeringsgronden, genoemd
in artikel 71b. Deze weigeringsgronden zijn limitatief. In alle gevallen waarin
geen van de weigeringsgronden zich voordoet, zal toestemming worden verleend.De leden van de PvdA-fractie zouden graag het oordeel van de regering
vernemen over het wetsvoorstel als geheel, zoals het thans voorligt. Dit oordeel
is weergegeven in de inleiding van deze memorie. De regering deelt niet het
oordeel van deze leden dat er thans een geheel ander wetsvoorstel voorligt
dan hetgeen zij oorspronkelijk bij de Tweede Kamer indiende. Stellig is het
zo dat het wetsvoorstel aanzienlijk geamendeerd is. Dit neemt echter niet
weg dat de oorspronkelijke hoofdzaken, te weten de definitieve reclameregeling
voor de lokale en regionale publieke omroep en het toestaan van niet-landelijke
commerciële omroep, nog steeds de hoofdzaken van het wetsvoorstel zijn.
Het saldo van het thans voorliggende wetsvoorstel acht de regering, zoals
gezegd, nog immer van groot belang en het verdedigen waard.De leden van de PvdA-fractie vroegen zich af of artikel 71b, onderdeel
f, ertoe kan leiden dat er in een bepaalde regio of gemeente wel een commerciële
omroepinstelling kan overblijven, maar geen publieke.Die situatie lijkt de regering tamelijk onwaarschijnlijk, zeker op regionaal
niveau, gelet op de volledige bedekking van ons land door regionale publieke
omroepen. In een groot aantal Nederlandse gemeenten bestaat lokale publieke
omroep, maar niet overal. Het is dus denkbaar dat in enkele gemeenten wel
lokale commerciële omroep zal ontstaan, maar geen publieke.
Dat kan echter nimmer het gevolg zijn van artikel 71b, onderdeel f. Integendeel,
indien er in een bepaalde gemeente geen publieke lokale omroep actief is,
kan toestemming voor lokale commerciële omroep worden geweigerd in gevallen
van ongewenste cross-ownerships. De hiervoor geschetste situatie wordt door
deze bepaling dus niet bevorderd, maar juist tegengegaan.Deze leden zouden gaarne het debat met betrekking tot de toegang tot de
kabel nog wat verder gevoerd willen zien. In de eerste plaats willen zij het
algemene oordeel van de regering vernemen over het rapport van het Instituut
voor Informatierecht, genaamd «Toegang tot de kabel II». Zoals
deze leden zelf aangeven is de strekking van dit rapport verdergaand dan het
onderhavige wetsvoorstel. De regering zal zich daarom beperken tot hetgeen
daar wel betrekking op heeft. De regering deelt niet de conclusie van dit
rapport ten aanzien van de werking van de WEM met betrekking tot de kabeltoegangsproblematiek.
Zoals hiervoor is weergegeven is zij van mening dat de WEM daartoe een voldoende
instrumentarium biedt. Dit standpunt baseert de regering op het in opdracht
van de Minister van Economische Zaken gedane onderzoek van het advocatenkantoor
De Brauw Blackstone en Westbroek dat een uitvoerige analyse bevat van de werking
van de WEM en is toegesneden op de kabeltoegangsproblematiek. Dit onderzoek
komt tot een tegengestelde conclusie. Op grond hiervan heeft het de voorkeur
van de regering eerst de werking van de WEM in de praktijk te beproeven. Op
grond van het onderzoek van De Brauw Blackstone en Westbroek heeft de regering
in haar eerdergenoemde brief van 24 november 1995 aan de Tweede Kamer bericht,
dat zij de WEM zal inzetten ten behoeve van de kabeltoegangsproblematiek.
In diezelfde brief is uiteengezet dat aanvullende regelgeving in de media-
of telecommunicatiewetgeving vooralsnog niet nodig is en dat dit betekent
dat de aanbevelingen van het Instituut voor Informatierecht voorlopig niet
zullen worden opgevolgd. Eerst als uit de concrete toepassingspraktijk van
de WEM mocht blijken dat de WEM op onderdelen minder houvast biedt dan blijkt
uit het onderzoek van De Brauw Blackstone en Westbroek, zou bezien worden
of en op welke wijze aanvullende regelgeving daarvoor wel een adequate oplossing
kan vormen.De meer specifieke vragen die de leden van de PVDA-fractie over dit onderwerp
stellen zijn grotendeels hiervoor reeds beantwoord. De regering verwacht dat
de door haar voorgestane toepassing van artikel 69 de ontwikkeling van de
elektronische snelweg niet zal vertragen.Zoals hiervoor gezegd, vervalt de bevoegdheid van het Commissariaat met
ingang van 1 juli. Op basis van een evaluatie van de ervaringen tot op dat
moment kan alsdan bepaald worden of de toepassing van de WEM voor de kabeltoegangsproblematiek
kan worden gecontinueerd. Overigens ziet de regering niet in dat er de afgelopen
periode sprake zou zijn geweest van een gebrekkig functioneren van de WEM.
Zoals hierboven gemeld zijn momenteel drie WEM-zaken in behandeling. Voor
wat betreft een klacht van een Tilburgse kabelkrant is het onderzoek afgerond
en hebben de betrokken bewindslieden van Economische Zaken, Verkeer en Waterstaat
en Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen op 5 december 1995 een adviesaanvraag
aan de Commissie economische mededinging gestuurd, met het verzoek uiterlijk
eind februari te adviseren. Voor twee andere klachten van programma-aanbieders
ten aanzien van KTA/Amsterdam is het onderzoek in een zeer vergevorderd stadium
en kan naar verwachting nog deze maand een besluit worden genomen. Tot slot,
eind januari is een vierde klacht in behandeling genomen; de betrokken kabelexploitant
is inmiddels verzocht de benodigde informatie te verschaffen. Deze leden vroegen ten slotte of de regering nog voornemens is ter zake
van de problematiek van de toegang tot de kabel en de daarmee in hun ogen
samenhangende problematiek van het vermijden van monopolievorming en de verdeling
van bevoegdheden in de informatiesector, advies te vragen aan de subcommissie
voor de informatievoorziening, waarover recent in het kader van de totstandkoming
van de wijziging van de Wet op het specifiek cultuurbeleid inzake de instelling
van de Raad van cultuur (Stb. 1995, 539) nog een indringende discussie heeft
plaatsgevonden.De regering kan deze leden meedelen dat de voorbereidingen voor de instelling
van deze commissie binnenkort zijn afgerond. Inmiddels wordt in het verband
van de Interdepartementale Commissie Informatiebeleid geïnventariseerd
welke adviezen van regeringszijde aan deze commissie zullen worden gevraagd.
De regering zal de vraag van deze leden bij de vaststelling van het werkprogramma
van de commissie betrekken.De leden van de fractie van D66 vroegen welke de mening van de regering
is over de consistentie van het onderhavige wetsvoorstel na de behandeling
en amendering in de Tweede Kamer. Op soortgelijke vragen is de regering hiervoor
reeds ingegaan. Daaruit blijkt dat de consistentie weliswaar enigszins geweld
is aangedaan, maar dat op hoofdlijn het wetsvoorstel intact is gebleven en
voldoende belangrijke zaken regelt om een spoedige aanvaarding daarvan na
te streven.De leden van fractie van GroenLinks vroegen waarom de regering zich niet
beperkt tot het uitsluitend regelen van de zaken die per 1 januari 1996 noodzakelijk
wettelijk geregeld moesten worden. Loopt de regering met het wetsvoorstel
niet vooruit op een integrale wetgeving die medio 1996 wordt verwacht?De regering heeft in de memorie van toelichting reeds aangegeven dat het
wetsvoorstel in de eerste plaats betrekking heeft op een aantal zaken die
op korte termijn regeling behoeven. Daarnaast wordt een aantal zaken geregeld
die nauw daarmee samenhangen. Daarmee wordt geenszins vooruit gelopen op wetsvoorstellen
die later dit jaar ingediend zullen worden.Ook deze leden vroegen de regering, onder verwijzing naar de in de Tweede
Kamer gevoerde discussie, of het wetsvoorstel niet te ingrijpend gewijzigd
was. Haar standpunt ter zake heeft de regering hiervoor reeds uiteengezet.
In de beeldspraak van het «treintje» kan het voorliggend wetsvoorstel
zeker niet gekarakteriseerd worden als een hogesnelheidstrein. Eerder is het
een stoptrein geworden. Ook een zodanige trein, zo leert de ervaring, bereikt
echter als regel tot tevredenheid van de reiziger, zij het wat later, zijn
eindbestemming.De gevraagde nadere toelichting op het gewijzigde wetsvoorstel heeft de
regering in deze memorie trachten te geven. Zij meent dat de memorie van antwoord
daarvoor de geëigende plaats is. Zoals hiervoor aangegeven belast het
wetsvoorstel, naar het oordeel van de regering, geenszins een goede discussie
over toekomstige regelgeving. Een oordeel over de amendementen heeft de regering
reeds gegeven bij de behandeling van het wetsvoorstel in de Tweede Kamer.
Op een tweetal van deze amendementen is de regering in deze memorie nader
ingegaan. Voor wat betreft de overige aangenomen amendementen is de regering
van oordeel dat zij een definitieve regeling van de lokale en regionale omroep
niet negatief beïnvloeden.Het regeringsstandpunt ten aanzien van amendement nr. 24, waarnaar deze
leden informeerden, is hiervoor reeds uitgebreid gegeven. Gaarne zou de regering
deze leden daarnaar willen verwijzen.De inmiddels bij de Tweede Kamer ingediende novelle brengt geen inhoudelijke
wijziging aan in het voorliggende wetsvoorstel. De novelle strekt
er slechts toe de inwerkingtredingsbepaling aan te passen, nu de in artikel
III genoemde datum van 1 januari 1996 reeds is verstreken, en brengt in het
wetsvoorstel enkele redactionele wijzigingen aan die noodzakelijk zijn geworden
door het vervallen van de artikel 43a tot en met 43d met ingang van 1 januari
1996. Bovendien wordt een overgangsregeling getroffen voor de lokale en regionale
omroepinstellingen die op 31 december 1995 gerechtigd waren reclameboodschappen
uit te zenden.Ten slotte vroegen de leden van de fractie van GroenLinks of het niet
verstandig zou zijn het gehele wetsvoorstel in te trekken en een beperkt nieuw
wetsvoorstel in te dienen. Uit het voorgaande mag blijken dat de regering
daarvan geen voorstander is. Intrekking van het wetsvoorstel en indiening
van een nieuwe wetsvoorstel zou de publieke lokale en regionale omroepen in
grote financiële problemen brengen, omdat zij geruime tijd beroofd zouden
worden van reclame-inkomsten. Bovendien zou het de introductie van niet-landelijke
commerciële omroep, waarvoor naar verluidt reeds plannen worden ontwikkeld,
te zeer vertragen en onnodig frustreren. Deze effecten acht de regering zodanig
disproportioneel, dat zij intrekking van het wetsvoorstel geen realistische
mogelijkheid acht.De Staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen,A. Nuis 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19951996-24336-135b.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl