Zetelverdrag tussen het Internationaal Strafhof en het Gastland; 's-Gravenhage, 7 juni 2007
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31274, nr. 1

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

22-11-2007

Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal

2007-2008

31274 nr. 1;A

13-11-2007

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamTOELICHTENDE NOTAAlgemeenArtikelsgewijze toelichtingKoninkrijkspositieOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31274Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 32 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 274Zetelverdrag tussen het Internationaal Strafhof en het Gastland; ’s-Gravenhage,
7 juni 2007 (Trb. 2007, 125)Anr. 1BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKENAan de Voorzitters van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 13 november 2007Ter griffie van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-Generaal ontvangen
op 19 november 2007. De wens dat het verdrag aan de uitdrukkelijke goedkeuring
van de Staten-Generaal wordt onderworpen kan door of namens één
van de Kamers of door ten minste vijftien leden van de Eerste Kamer dan wel
dertig leden van de Tweede Kamer te kennen worden gegeven uiterlijk op 19 december
2007.Overeenkomstig het bepaalde in artikel 2, eerste lid, en artikel 5, eerste
lid, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen, de Raad van State
gehoord, heb ik de eer u hierbij ter stilzwijgende goedkeuring over te leggen
het op 7 juni 2007 te ’s-Gravenhage totstandgekomen Zetelverdrag
tussen het Internationaal Strafhof en het Gastland (Trb. 2007, 125).Een toelichtende nota bij het verdrag treft u eveneens hierbij aan.De goedkeuring wordt alleen voor Nederland gevraagd.De minister van Buitenlandse Zaken,M. J. M. Verhagen TOELICHTENDE NOTAAlgemeenHet advies van de Raad van State (van het Koninkrijk) wordt niet openbaar
gemaakt, omdat het zonder meer instemmend luidt (artikel 25a, vijfde lid j°
vierde lid, onder b, van de Wet op de Raad van State).Op 19 november 2002, kort na de inwerkingtreding per 1 juli
2002 van het op 17 juli 1998 te Rome tot stand gekomen Statuut van Rome
inzake het Internationaal Strafhof (Trb. 2000, 120; hierna genoemd: het Statuut
van het Strafhof) is tussen het Koninkrijk der Nederlanden en het Internationaal
Strafhof een interimverdrag tot stand gekomen betreffende de zetel van dit
Hof (Trb. 2002, 211). Die zetel bevindt zich ingevolge artikel 3, eerste lid,
van het Statuut van het Strafhof in Den Haag. Hiermee was een tijdelijk juridisch
kader gespecificeerd voor de betrekkingen tussen zetelstaat Nederland en het
Internationaal Strafhof. Direct na de inwerkingtreding van dit interimverdrag,
op 19 november 2002, zijn onderhandelingen begonnen tussen Nederland
en het Strafhof over een permanent zetelverdrag. Van de voortgang van deze
onderhandelingen is de Tweede Kamer op de hoogte gehouden (zie onder meer
Kamerstukken II, 28 498, nrs. 2, 9, 11, 13, 16, 17, Kamerstukken
II, 30 550 V, nrs. 1 en 6 en Kamerstukken II, 30 100 V, nr. 1).
Deze onderhandelingen zijn in 2006 succesvol afgerond.Artikel 3, tweede lid, van het Statuut van het Strafhof bepaalt het volgende: «Het
Hof sluit met het Gastland een zetelovereenkomst, die dient te worden goedgekeurd
door de Vergadering van de Staten die Partij zijn, en daarna door de President
van het Hof in naam van het Hof wordt gesloten». Op 1 december
2006 is door de Vergadering van Staten die Partij zijn het ontwerp-zetelverdrag
goedgekeurd.Het Koninkrijk der Nederlanden heeft met een dertigtal op Nederlands grondgebied
gevestigde internationale organisaties een zetelverdrag gesloten. Deze verdragen
bevatten veel standaardbepalingen betreffende de status, voorrechten en immuniteiten
van de betreffende organisaties en hun personeel. Vanzelfsprekend zijn er
ook verschillen tussen deze verdragen, aangezien de organisaties waarmee zij
zijn gesloten onderling verschillen. Zo kent het zetelverdrag met het Strafhof
bepalingen die verband houden met de specifieke taken van het Strafhof, betreffende
de voorrechten en immuniteiten ten behoeve van raadslieden, getuigen, verdachten,
slachtoffers, en regels met betrekking tot veiligheid en met betrekking tot
tenuitvoerlegging van vonnissen in Nederland die niet elders ten uitvoer kunnen
worden gelegd. Zetelverdragen behoeven normaal gesproken geen parlementaire
goedkeuring op grond van artikel 7, onderdeel a, van de Rijkswet goedkeuring
en bekendmaking verdragen juncto artikel 3 van de Wet van 24 december
1947 tot goedkeuring van het Verdrag inzake de voorrechten en immuniteiten
van de Verenigde Naties (Stb. H 452). In artikel 3 van deze wet is een machtigingsbepaling
opgenomen, waarmee het de regering mogelijk is gemaakt om verdragen te bekrachtigen
en andere maatregelen te nemen teneinde aan andere internationale organisaties
overeenkomstige voorrechten en immuniteiten toe te kennen als aan de Verenigde
Naties. Tijdens de behandeling van het Statuut van het Strafhof in de Tweede
Kamer in 2001 is verzocht om voorlegging ter parlementaire goedkeuring van
het Zetelverdrag. De toenmalige Minister van Buitenlandse Zaken heeft dit
vervolgens toegezegd (Handelingen II 2000/2001, nr. 56, blz. 4080). Overigens
bevat het zetelverdrag, zoals gezegd, een aantal bepalingen die verband houden
met de specifieke taken van het Strafhof en derhalve niet onder de machtiging
vallen van de Wet van 1947.In het licht van het bovenstaande zal hieronder slechts een summiere toelichting
worden gegeven op de bepalingen van het verdrag die een standaard karakter
dragen. Meer uitgebreid wordt ingegaan op de bepalingen die niet standaard
zijn in reguliere zetelverdragen. Het zetelverdrag bevat uitgewerkte bepalingen voor de betrekkingen tussen
zetelstaat Nederland en het Internationaal Strafhof. Het verdrag bouwt voort
op het Statuut van het Strafhof en op het op 9 september 2002 te New
York tot stand gekomen Verdrag betreffende de privileges en immuniteiten van
het Internationaal Strafhof (Trb. 2004, 55).Het Statuut van het Strafhof bevat diverse algemene bepalingen omtrent
de status, voorrechten en immuniteiten van het Hof, zijn functionarissen en
diverse categorieën personen wier aanwezigheid bij het Hof is vereist.
Deze algemene bepalingen zijn verder uitgewerkt in het genoemde multilaterale
verdrag uit 2002, dat op 22 juli 2004 in werking is getreden. Het Koninkrijk
heeft het laatstgenoemde verdrag op 11 september 2003 ondertekend en
zal dat verdrag eveneens ter goedkeuring aan het parlement aanbieden, gelijktijdig
of kort na aanbieding van de goedkeuringsstukken van het onderhavige verdrag.
Het zetelverdrag bouwt hierop voort en bevat specifieke bepalingen om het
goed functioneren van het Strafhof in Nederland mogelijk te maken.Artikelsgewijze toelichtingHoofdstuk I van het verdrag omvat de artikelen 1 en 2. Dit zijn standaardbepalingen,
waarin de in het verdrag gebezigde terminologie wordt toegelicht (artikel
1) en waarin het doel en de reikwijdte van het verdrag wordt omschreven (artikel
2). De tekst van artikel 2 maakt duidelijk dat het verdrag het Hof in staat
beoogt te stellen zijn taken in onafhankelijkheid te vervullen. Daarnaast
geeft het aan dat het verdrag niet alleen ziet op het goed functioneren van
het Strafhof zelf, maar op het goed functioneren van de Vergadering van Staten
die Partij zijn, van haar organen, en van het Secretariaat van deze Vergadering.
Aangezien deze Vergadering geen eigen rechtspersoon is waarmee verdragen kunnen
worden gesloten, zou het Koninkrijk niet een apart zetelverdrag met de Vergadering
kunnen sluiten. Het is echter wel nodig een juridisch kader overeen te komen
voor het functioneren van de Vergadering in Nederland. Er is daarom voor gekozen
het onderhavige verdrag een ruime reikwijdte te geven, waardoor het goed functioneren
van de Vergadering, het Secretariaat en organen kan worden gewaarborgd. Artikel
33, vierde lid, bevat een inspanningsverplichting voor het Hof om de naleving
te vergemakkelijken van de artikelen waarin voorrechten, immuniteiten en faciliteiten
worden toegekend aan personen die wel onder dit verdrag vallen maar over wie
het Hof strikt gezien geen zeggenschap heeft. Ook wat deze ruime reikwijdte
betreft sluit het zetelverdrag aan bij het Verdrag betreffende de privileges
en immuniteiten van het Internationaal Strafhof, dat bijvoorbeeld in de artikelen
13 en 25 bepalingen bevat over de positie van vertegenwoordigers van staten
die bijeenkomsten van de Vergadering en haar hulporganen bijwonen.Hoofdstuk II van het verdrag (artikelen 3–16) bevat standaardbepalingen,
hoofdzakelijk over de status, voorrechten en immuniteiten van het Hof.Hoofdstuk III (artikelen 17–29) betreft de personen die onder dit
verdrag vallen en bevat grotendeels standaardbepalingen. Daarbij gaat het
om de voorrechten, immuniteiten en faciliteiten voor ten eerste de hoogste
functionarissen van het Hof (artikel 17), en vervolgens het meeste overige
personeel. De artikelen 21 en 22 betreffen de positie van vertegenwoordigers
van staten. Net als in het Verdrag betreffende de privileges en immuniteiten
van het Internationaal Strafhof wordt een onderscheid gemaakt tussen vertegenwoordigers
van staten die deelnemen aan de procedures van het Hof (artikel 21) en vertegenwoordigers
van staten die bijeenkomsten van de Vergadering van Staten die Partij zijn
bijwonen. Evenals het Verdrag betreffende de privileges en immuniteiten van
het Internationaal Strafhof bevat het zetelverdrag daarnaast bepalingen omtrent de positie van verschillende groepen personen die doorgaans
niet worden genoemd in zetelverdragen maar wier aanwezigheid bij het Strafhof
noodzakelijk is. In het bijzonder gaat het hierbij om raadslieden en personen
die de verdediging bijstaan, getuigen en slachtoffers.Hoofdstuk IV van het verdrag (artikelen 30–32) betreft een standaard
onderwerp: de opheffing van de op grond van de eerdere bepalingen verstrekte
voorrechten, immuniteiten en faciliteiten. Gegeven de diversiteit van de in
hoofdstuk III genoemde categorieën personen zijn hiervoor specifieke
bepalingen vereist en kon niet worden volstaan met een algemene bepaling op
grond waarvan aan één functionaris de algemene bevoegdheid zou
worden gegeven om de voorrechten, immuniteiten en faciliteiten van alle in
hoofdstuk III genoemde personen op te heffen. Bovendien bevatten het Statuut
van het Strafhof (artikel 48, vijfde lid) en het Verdrag betreffende de privileges
en immuniteiten van het Internationaal Strafhof (artikelen 25 en 26) al bepalingen
over dit onderwerp.Hoofdstuk V van het verdrag (artikelen 33–51) ziet op de samenwerking
tussen het Strafhof en de Nederlandse autoriteiten. Buiten een aantal standaardbepalingen
bevat dit hoofdstuk ook een aantal nieuwe onderwerpen. Artikel 33 bepaalt
dat beide partijen gehouden zijn een officieel contactpunt aan te wijzen,
dat primair verantwoordelijk is voor de uitvoering van het zetelverdrag. Aan
de kant van Nederland zal dat de Directie Kabinet en Protocol van het Ministerie
van Buitenlandse Zaken zijn. Deze directie zal de operationele zaken doorsluizen
naar de geëigende autoriteiten, bijvoorbeeld het Ministerie van Justitie.
Een dergelijke kanalisering van contacten is in de praktijk van het Joegoslavië
Tribunaal erg nuttig gebleken.Sectie 2 van Hoofdstuk V ziet op visumverlening aan functionarissen van
het Strafhof en aan personen die naar Nederland komen om een functie voor
het Hof uit te voeren, niet zijnde verdachten. Voor zover personen die naar
Nederland komen een functie voor het Internationaal Strafhof hebben uit te
oefenen, mag Nederland hen de toegang niet weigeren. Wel kunnen er redenen
van openbare orde of veiligheid zijn om aan die toegang voorwaarden en/of
beperkingen te stellen, bijvoorbeeld beperking van bewegingsvrijheid en veiligheidsinstructies.
Ten aanzien van andere personen, die geen functie hebben ten overstaan van
het Hof, bestaat geen internationaalrechtelijke verplichting voor Nederland
tot toelating. Hierbij moet met name gedacht worden aan bezoekers van gedetineerden,
inclusief familieleden. Weliswaar hebben gedetineerden recht op bezoek, maar
het bezoek van een specifieke bezoeker is geen recht op zich. Indien Nederland
besluit een visum aan een bezoeker te verlenen, kunnen daaraan territoriale
beperkingen worden verbonden. Met betrekking tot deze categorie personen heeft
Nederland tevens de bevoegdheid ze in het uiterste geval de toegang te ontzeggen,
hetgeen in lijn is met de regels voortvloeiende uit de Schengenverdragen (het
op 14 juni 1985 te Schengen tot stand gekomen Akkoord tussen de Regeringen
van de Staten van de Benelux Economische Unie, van de Bondsrepubliek Duitsland
en van de Franse Republiek betreffende de geleidelijke afschaffing van de
controles aan de gemeenschappelijke grenzen (Trb. 1985, 102) en de op 19 juni
1990 te Schengen tot stand gekomen Overeenkomst ter uitvoering van het tussen
de Regeringen van de Staten van de Benelux Economische Unie, van de Bondsrepubliek
Duitsland en van de Franse Republiek op 14 juni 1985 te Schengen gesloten
akkoord betreffende de geleidelijke afschaffing van de controles aan de gemeenschappelijke
grenzen (Trb. 1990, 145) en de praktijk van het Joegoslavië Tribunaal.
De enige verplichting die Nederland ingevolge het zetelverdrag heeft, is het
Internationaal Strafhof te vragen om commentaar voordat een visum wordt geweigerd
of aan voorwaarden wordt verbonden. Wat de kosten van visa voor
de officiële procesdeelnemers betreft, is Nederland noodzakelijkerwijs
en op basis van eerdere afspraken binnen de Vergadering van Staten die Partij
zijn gehouden het visum kosteloos te verstrekken. Bij de overige bezoekers
is dat niet het geval.Aan stafleden van internationale advocatenbalies, journalisten en medewerkers
van non-gouvernementele organisaties (ngo’s), die voor werkzaamheden
met betrekking tot het Strafhof naar Nederland komen, is een apart artikel
gewijd (artikel 40), omdat deze categorieën vreemdelingen essentieel
voor het functioneren van het Strafhof worden geacht. Op Nederland rust een
inspanningsverplichting om de komst naar en het verblijf van genoemde personen
in Nederland te faciliteren. Er is een consultatiemechanisme in het leven
geroepen om de samenwerking en de dialoog tussen partijen te bevorderen, waardoor
een soepele visumverlening tot stand kan worden gebracht. De drie categorieën
beroepsgroepen waar het in casu om draait dienen één centraal
contactpunt aan te wijzen voor de consultaties met het Hof en het gastland.
Deze constructie geldt tevens als extra stimulans voor genoemde categorieën
om zichzelf te organiseren. Aangezien de komst van advocaten, journalisten
en ngo-medewerkers geen verdringende effecten heeft op de Nederlandse arbeidsmarkt
en vanwege het belang van een goed functionerend Strafhof, zullen genoemde
categorieën personen geen tewerkstellingsvergunning behoeven aan te vragen
voordat zij naar Nederland komen.Sectie 3 van Hoofdstuk V gaat over veiligheid en operationele bijstand.Artikel 43 betreft de veiligheid en bescherming van personen die in het
zetelverdrag worden omschreven. Daarvoor is nodig dat de desbetreffende personen
de op hun veiligheid gerichte aanwijzingen van de bevoegde Nederlandse autoriteiten
opvolgen.Artikel 44 gaat over het vervoer van gedetineerden. Om zoveel mogelijk
vast te leggen dat een onverhoopt beroep op de Vreemdelingenwet door een verdachte
in doorvoer naar of detentie van het Strafhof niet zal leiden tot overbrenging
naar een aanmeldcentrum, bepaalt artikel 44, zesde lid, dat doorvoer moet
geschieden zonder vertraging en omwegen naar of via andere bestemmingen dan
de door het Strafhof bepaalde. Het zetelverdrag ziet overigens niet op specifieke
juridische en beleidsmatige kwesties inzake de vreemdelingenrechtelijke positie
van personen die wegens het Strafhof tijdelijk in Nederland zijn. Deze zijn
evenwel uitgebreid besproken tijdens de kamerbehandeling van de Uitvoeringswet
Internationaal Strafhof; zie daarover de notitie uit 2002 die naar de Tweede
Kamer is gestuurd (Kamerstukken II 28 098 (R 1704), nr. 13).Artikel 45 verklaart artikel 44 van toepassing op personen die vrijwillig
of ingevolge een dagvaarding voor het Hof verschijnen.Artikel 46 betreft de samenwerking inzake detentie. Uit dit artikel blijkt
dat het Hof zijn eigen en primaire detentietaak heeft. De Nederlandse rol
is alleen faciliterend. Niettemin kan het voorkomen dat een persoon om veiligheidsredenen
niet in het detentiecentrum van het Hof kan verblijven. Het Hof en het gastland
kunnen dan afspraken maken over het vervoer naar een detentiefaciliteit of
een andere locatie in het gastland.Artikel 47 betreft de tijdelijke invrijheidstelling. Deze bepaling benadrukt
de faciliterende rol van het gastland bij het vervoer van tijdelijk in vrijheid
gestelden voor tijdelijk verblijf naar een ander land en bij hun terugkeer
naar het gastland.Artikel 48 behelst de invrijheidstelling van een gedetineerde verdachte
zonder veroordeling. Het Hof dient daartoe afspraken te maken met het ontvangende
land over het vervoer daarheen. Artikel 44 is hierop van toepassing.De artikelen 47 en 48 strekken ertoe te voorkomen dat personen die door
het Strafhof voorlopig of definitief in vrijheid worden gesteld, niet zonder Nederlandse toestemming op het grondgebied van het gastland worden
vrijgelaten. Artikel 47 is gebaseerd op ervaringen en afspraken met het Joegoslavië
Tribunaal, terwijl artikel 48 benadrukt dat de terugkeer van gewezen verdachten
naar het land van herkomst na definitieve vrijlating de verantwoordelijkheid
van het Strafhof is. Artikel 48 is vrijwel letterlijk overgenomen van Regel
185 uit de «Rules of Procedure and Evidence» van het Hof.Artikel 49 betreft de rest-tenuitvoerlegging van door het Strafhof opgelegde
vrijheidsstraffen. Nederland moet op grond van artikel 103, vierde lid, van
het Statuut van het Strafhof, als gastland díe vrijheidsstraffen ten
uitvoer leggen waarvoor het Strafhof geen andere staat van tenuitvoerlegging
kan vinden. Omdat het Strafhof, mede in het licht van het vooralsnog ontbreken
van ervaringen terzake, over deze eventuele rest-tenuitvoerlegging bij voorkeur
afzonderlijke afspraken wil maken (zoals het ook met vrijwillige staten van
tenuitvoerlegging doet), bevat het zetelverdrag slechts een aantal algemene
beginselen die specifiek in relatie tot het gastland van belang zijn. Het
is voor het gastland van belang dat het Strafhof zich bereid heeft getoond
aanzienlijk meer (zorg- en inspannings)plichten op zich te nemen dan waartoe
het Statuut van het Strafhof zelf noopt. Gewezen wordt op de doorlopende inspannings-
en informatieverplichtingen in artikel 49, derde lid, en op de humanitaire
clausule in artikel 49, vijfde lid. Deze clausule kan van belang zijn wanneer
voortzetting van de detentie in een Nederlandse cel naar het inzicht van Nederland
om humanitaire redenen niet gewenst is.Artikel 50 heeft betrekking op afspraken over de tenuitvoerlegging van
korte vrijheidsstraffen. De in artikel 50 opgenomen bereidheid van het Strafhof
om korte strafrestanten en overgangsperiodes zelf ten uitvoer te leggen vloeit
niet voort uit het Statuut van het Strafhof en is in het belang van het gastland.Artikel 51 legt een extra en uitdrukkelijke beperking vast in de uitoefening
van rechtsmacht door het gastland. Deze bepaling geeft expliciet aan dat voor
Nederland in het geval van concurrerende internationale verplichtingen de
facilitering van het Strafhof voorrang zal hebben.Hoofdstuk VI van het verdrag (artikelen 52–58) bevat hoofdzakelijk
standaard slotbepalingen. Artikel 52 biedt het Internationaal Strafhof en
Nederland de mogelijkheid aanvullende overeenkomsten en afspraken te maken,
zonder dat daarbij de toestemming van de Vergadering van Staten die partij
zijn noodzakelijk is. Bij een beperkt aantal artikelen hebben het Strafhof
en Nederland verklarende noten («explanatory notes») opgesteld
om de betekenis en inhoud toe te lichten.1 Deze
noten weerspiegelen de gemeenschappelijke interpretatie van beide partijen.
Ofschoon de noten geen integraal onderdeel uitmaken van het zetelverdrag,
zijn ze daar door middel van onderhavig artikel wel direct aan gekoppeld.
De verklarende noten zijn geformaliseerd door middel van een briefwisseling,
tegelijkertijd met de ondertekening van het zetelverdrag.Artikel 53 ziet op de verlening van een zogenaamde «meest begunstigde
organisatie clausule» aan het Strafhof, zoals ook de Organisatie voor
het Verbod op Chemische Wapens (OPCW) die toegekend heeft gekregen. De achterliggende
gedachte bij de toekenning van een dergelijke clausule is dat, wanneer aan
een andere internationale organisatie in de toekomst gunstigere privileges
en/of immuniteiten worden verleend dan in dit zetelverdrag zijn neergelegd,
deze gunstiger behandeling eveneens aan het Hof zal worden gegeven evenals
aan een ieder die op grond van dit zetelverdrag privileges en immuniteiten
geniet. KoninkrijkspositieWat het Koninkrijk der Nederlanden betreft, zal dit verdrag alleen voor
Nederland gelden.De minister van Buitenlandse Zaken,M. J. M. VerhagenDe minister van Justitie,E. M. H. Hirsch Ballin XNoot1De artikelen 1(i), 17, 18, 27, 39, 40, 44 ,47 en 49 hebben elk afzonderlijk
een verklarende notitie; voor de artikelen 17, 18, 25, 26 en 28 is (tevens) één
notitie opgesteld. Zij zijn gepubli- ceerd in Trb.... (tzt invullen). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31274-1.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl