Wijziging vd Wet algemene regels herindeling, Provinciewet en de Gemeentewet (Wijziging procedurele bepalingen); Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25234, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

24-02-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

25234 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMEEN 1. Inleiding2. Varianten voor de herziening3. Het herindelingsadvies4. De provinciale adviesbevoegdheid5. De Commissie van onafhankelijke deskundigen6. Initiatieven van de minister7. Financieel toezicht bij herindeling8. Plaats van de bepalingenARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING ARTIKEL I Onderdeel A Artikel 1onderdeel bonderdeel conderdeel eonderdeel gArtikel 2Artikel 3Artikel 4Artikel 5Artikelen 7 en 8Artikel 9Artikel 10Artikel 11Artikel 12De artikelen 13 en 14De artikelen 15 tot en met 17Artikel 19Artikel 21Onderdeel B Artikel 51Onderdeel C Artikel 59Onderdeel D Artikel 77Onderdeel E Artikel 78ARTIKEL IIARTIKEL IIIARTIKEL IVARTIKEL VOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25234Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 55 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 234Wijziging van de Wet algemene regels herindeling, de Provinciewet en
de Gemeentewet (Wijziging procedurele bepalingen)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING ALGEMEEN 1. InleidingIn de nota Vernieuwing bestuurlijke organisatie van 15 september 1995
heeft het kabinet voorstellen aangekondigd voor een wijziging van de Wet algemene
regels herindeling (kamerstukken II 1994/95, 21 427, nr. 111, blz. 35).
In het daarbij gevoegde onderdeel Beleidskader gemeentelijk herindelingsbeleid
is aangegeven dat de wet aanpassing behoeft met betrekking tot de procedures
voor herindeling. Er zijn drie overwegingen om tot wetswijziging te komen.
De eerste overweging is dat de procedure te veel «beslismomenten»
op verschillende bestuurlijke niveaus kent. De lengte van de procedure en
het grote aantal beslismomenten leiden tot een voortdurende onzekerheid bij
betrokken gemeenten en burgers.De tweede overweging is dat de verantwoordelijkheden en bevoegdheden onvoldoende
duidelijk zijn afgebakend. De eindverantwoordelijkheid voor de inrichting
van de bestuurlijke organisatie ligt bij de wetgever. In de Grondwet is bepaald
dat wijziging van de gemeentelijke indeling bij wet geschiedt. In de huidige
bestuurspraktijk bestaat echter veelal de indruk dat de eindverantwoordelijkheid
feitelijk bij de provincies ligt. Een stelsel waarbij de provincie als eindbeslissing
een concept-wetsvoorstel vaststelt en de wetgever vervolgens weer tot andere
keuzen kan komen, schept onheldere verhoudingen en draagt het risico in zich
van dubbel werk en frustratie op lokaal en provinciaal niveau. Daarom moet
duidelijk gemaakt worden hoe de bevoegdheden zijn verdeeld. Dat dient ook
materieel tot uitdrukking te komen in de Wet algemene regels herindeling (verder:
Wet arhi).De derde reden om de Wet arhi aan te passen is, mede in relatie tot de
genoemde verantwoordelijkheidsverdeling, dat er belemmeringen zijn die het
de Minister van Binnenlandse Zaken moeilijk maken om zelf een herindelingsinitiatief
te nemen. Op grond van de huidige wettekst kan de minister alleen een herindeling
voorbereiden als de provincie een uitnodiging om de voorgeschreven procedure
te starten naast zich neer legt. De minister moet echter in staat zijn om
zo nodig een initiërende rol te vervullen. Daarbij zij benadrukt dat
de verantwoordelijkheid voor voorbereidende werkzaamheden primair bij de provincies
moet blijven. Met de wetswijziging wordt beoogd te bewerkstelligen dat indien noodzakelijk ook de minister zijn verantwoordelijkheid volledig kan
nemen.Gelet op het bovenstaande wordt een wijziging van de regels omtrent de
voorbereiding van gemeentelijke herindeling voorgesteld. Voor een herziening
zijn verschillende varianten denkbaar. 2. Varianten voor de herzieningIn de nieuwe opzet moet er duidelijkheid zijn over de verdeling van verantwoordelijkheden.
Het moet helder zijn dat bij wijzigingen van de gemeentelijke indeling de
wetgever de eindverantwoordelijkheid draagt en dat de taak van provincies
een voorbereidende en adviserende is. De Wet arhi in de huidige opzet kent
aan provincies een exclusieve rol toe bij de voorbereiding van herindelingsvoorstellen.
De uitkomst van de provinciale voorbereidingen heeft het karakter van een
eindbeslissing (ontwerp-wetsvoorstel). Bij de totstandkoming van de Wet arhi
werd daarbij weliswaar enerzijds erkend dat bij herindelingen die bij wet
geschieden de verantwoordelijkheid van de wetgever volledig bleef. Anderzijds
was ook de inschatting dat ingeval de provincie de voorgeschreven procedure
met zorgvuldigheid had gevolgd, regering en Staten-Generaal zich niet te zeer
in de details van de herindeling zouden hoeven te verdiepen. Daartoe werden
voorschriften gesteld voor een zorgvuldige procedure. Bij een zorgvuldige
voorbereiding door de provincie zou deze op grond van praktische overwegingen
niet op regeringsof Kamerniveau worden overgedaan en zou geen onnodig dubbel
werk worden verricht.De wetgever heeft echter in voorkomende gevallen zijn eigen verantwoordelijkheid
genomen en wijzigingen in herindelingsvoorstellen aangebracht. Indien van
regeringszijde wijzigingen worden aangebracht, wordt dit veelal gevoeld als
een aantasting van provinciale beslissingen. Bij de totstandkoming van de
Wet arhi werd onderkend dat het provinciale herindelingsvoorstel formeel niet
meer kan zijn dan een advies, maar desalniettemin is bepaald dat de voorbereidingsprocedure
met de nodige waarborgen moest zijn omgeven. Deze waarborgen moesten gemeenten
beschermen tegen onzorgvuldige besluitvorming van – in eerste instantie –
de provincie. Daarmee rijst de vraag of het nog wenselijk is de wijze van
voorbereiding van een provinciaal advies wettelijk voor te schrijven. Overwogen
is te kiezen voor een geheel andere benadering.De regeling van de procedure in de Wet arhi heeft het karakter van een
voorgeschreven scenario. Alle fasen in het proces zijn beschreven. Bij de
uitwerking van het kabinetsvoornemen zou gekozen kunnen worden voor een andere
benadering waarbij de vorm en de voorbereiding van de provinciale adviezen
zo min mogelijk wordt voorgeschreven. Dat zou impliceren dat uitsluitend eisen
worden gesteld aan het uit te brengen advies en dat er van wordt afgezien
te regelen hoe het advies tot stand komt. Uitgangspunt moet immers altijd
zijn om niet meer te regelen dan strikt noodzakelijk is. De functie van de
provincie wordt aldus op een andere wijze wettelijk vastgelegd, namelijk door
eisen te stellen aan het resultaat. Bepaald zou dan slechts worden welke elementen
het provinciaal advies dient te bevatten.Na overleg met de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG) en het Interprovinciaal
Overleg (IPO) is echter geconcludeerd dat er behoefte blijft bestaan aan regels
ten aanzien van een zorgvuldige voorbereiding van het provinciaal advies.
Zowel de VNG als het IPO hechten eraan dat duidelijkheid bestaat over de procedure
die gevolgd moet worden om een provinciaal advies vast te stellen, aangezien
wetsvoorstellen tot herindeling in de regel op deze adviezen gebaseerd zijn.
Een advies van een provinciebestuur heeft een zodanig gewicht dat voorschriften
voor een zorgvuldige voorbereiding gewenst zijn. Dat schept duidelijkheid
voor alle betrokkenen. In de onzekere situatie waarin gemeenten komen te verkeren dient in ieder geval duidelijkheid te zijn over de te volgen procedure.
Naast duidelijkheid van de procedure wordt ook van belang geacht dat er uniformiteit
bestaat in de procedure. Daarbij is ook overwogen dat een belangrijke doelstelling
van het stellen van procedurele bepalingen in de Wet arhi betrof het bevorderen
van een korte en efficiënte procedure. Daartoe werden de verschillende
te zetten stappen en fasen beschreven en voorzien van termijnen. Die overwegingen
gelden nog steeds. Voorgesteld wordt derhalve de wettelijke regeling aan te
passen, maar daarbij wel te komen tot een meer gestroomlijnde procedure. 3. Het herindelingsadviesIn de huidige Wet arhi is voorgeschreven dat een provinciaal voorstel
voor herindeling aan de minister – de zogenoemde ontwerp-regeling –
wordt vormgegeven als ontwerp wetsvoorstel. De wettelijke terminologie en
de systematiek wekken echter een onjuiste suggestie. In weerwil van de voorgeschreven
vorm van een ontwerp-regeling betreft het immers feitelijk een advies aan
de minister. Een wijziging van de Wet arhi op dit punt zou meer recht doen
aan de werkelijke verdeling van verantwoordelijkheden. Wetsvoorstellen voor
herindeling worden opgesteld door de regering en het provinciebestuur kan
daarover advies geven. Het verduidelijken van het advieskarakter van provinciale
voorstellen betekent ook dat die voorstellen zich niet meer noodzakelijkerwijs
behoeven te beperken tot één oplossing. Het advies kan meerdere
alternatieven bevatten. Deze op zich terminologische aanpassing heeft voorts
het voordeel dat het geven van een advies voor de provincie een andere lading
heeft dan het nemen van een beslissing die de suggestie wekt van een eindbeslissing.
Indien de wetgever op grond van eigen verantwoordelijkheid komt tot een andere
keuze dan het provinciale advies, heeft dat minder het karakter van een correctie
van provinciale besluiten. Dat laat uiteraard onverlet dat de rijksoverheid
nog steeds goede argumenten moet hebben om van het provinciaal advies af te
wijken.Het voorstel is dus om duidelijk in de Wet arhi te bepalen dat de voorstellen
voor herindeling die provincies en overigens in sommige gevallen ook gemeenten,
aan de Minister van Binnenlandse Zaken uitbrengen, adviezen betreffen. In
het onderhavig voorstel tot wijziging van de Wet arhi wordt dan ook niet meer
gesproken van ontwerp-regeling, maar wordt het begrip herindelingsadvies gehanteerd. 4. De provinciale adviesbevoegdheidZoals reeds beschreven, wordt met dit wetsvoorstel beoogd duidelijkheid
te scheppen omtrent de formele verantwoordelijkheidsverdeling bij gemeentelijke
herindeling. Uiteengezet is ook dat de voorbereidingen door een provincie
procedureel uitmonden in een advies. Suggesties dat provinciale voorstellen
een ander karakter zouden hebben dan een adviserend, dienen te worden weggenomen.
De adviesfunctie van de provincies wordt helder tot uitdrukking gebracht in
de wettekst en in die lijn wordt ook het voorstel gedaan om herindelingsadviezen
te laten vaststellen door gedeputeerde staten. Voor de inwerkingtreding van
de Wet algemene regelen gemeentelijke indeling werden op grond van de (oude)
Gemeentewet adviezen aan de minister over gemeentelijke herindeling reeds
uitgebracht door gedeputeerde staten. Op grond van de bepalingen in de huidige
Wet arhi en in de Gemeentewet worden ontwerp-regelingen nu vastgesteld door
provinciale staten. De Wet arhi is in dat opzicht afwijkend aangezien adviezen
aan de rijksoverheid in de regel door gedeputeerde staten worden uitgebracht.Het voorstel wordt echter ook ingegeven door het beleidsvoornemen het
aantal beslismomenten in de procedure waar mogelijk terug te brengen. Het
huidige provinciale traject kent een groot aantal van dergelijke
tussenstappen. Op drie momenten wordt nu door de provincie een herindelingsvoorstel
vastgesteld: het herindelingsplan van gedeputeerde staten, het voorstel voor
een ontwerp-regeling door gedeputeerde staten en de ontwerp-regeling door
provinciale staten. Het open overleg is daar reeds aan vooraf gegaan en daarvoor
hebben dan nog veelal onderzoeken plaatsgevonden. Gedurende dit proces bestaat
een voortdurende onzekerheid bij gemeenten en burgers omdat bij iedere fase
de voorstellen gewijzigd kunnen worden. Hier dient een beperking aan te worden
gesteld; het aantal beslismomenten moet teruggebracht worden. Mede daartoe
strekt het voorstel om de provinciale procedure af te ronden met een advies
door gedeputeerde staten.Met de herziening wordt er tevens naar gestreefd dat de besluitvorming
op provinciaal niveau een andere lading heeft. Hierbij zij opgemerkt dat dit
niet betekent dat provinciale staten als het ware buiten spel komen te staan.
Met een wijziging van de Wet arhi wordt immers nog geen wijziging van de verhoudingen
in het provinciebestuur aangebracht. Het wetsvoorstel behelst dat adviezen
omtrent gemeentelijke herindeling voortaan worden gevraagd aan en uitgebracht
door gedeputeerde staten. Het is niet aannemelijk dat gedeputeerde staten
voorstellen voor gemeentelijke herindeling aan de minister zullen doen indien
zij zich daarin niet gesteund weten door provinciale staten. In het bestuurlijk
overleg met VNG en IPO is gebleken dat het IPO bezwaar heeft tegen het voorstel
om herindelingsadviezen door gedeputeerde staten te laten uitbrengen. Het
Interprovinciaal Overleg is van oordeel dat het onderwerp gemeentelijke herindeling
van zodanig gewicht is dat provinciale staten als hoogste orgaan van de provincie
eerst aangewezen zijn om die functie te vervullen. Naar mijn mening is uitdrukkelijke
besluitvorming door provinciale staten zeker aangewezen in gevallen waar het
betreft de uitoefening van belangrijke eigen bevoegdheden van de
provincie. Bij gemeentelijke herindeling is het echter de wetgever die als
beslissend orgaan bevoegd is en de eindverantwoordelijkheid draagt. De provincie
heeft daarbij een functie op het terrein van de voorbereidende en adviserende
werkzaamheden om te komen tot een herindelingswet. Doel van dit wetsvoorstel
is die verantwoordelijkheden – beslissingsbevoegdheid van de wetgever
enerzijds en adviesfunctie van de provincie anderzijds – duidelijk te
onderscheiden. Het is in overeenstemming met deze doelstelling om de adviserende
taak toe te delen aan gedeputeerde staten.Waar het betreft wijzigingen van de gemeentelijke indeling wordt dus voorgesteld
dat gedeputeerde staten de herindelingsadviezen uitbrengen. Daar waar het
gaat om wijzigingen van de provinciegrenzen en derhalve over de begrenzing
van het provinciaal gebied ligt een uitdrukkelijke oordeelsvorming door provinciale
staten meer in de rede. Het wetsvoorstel voorziet er dan ook in dat de herindelingsadviezen
met betrekking tot een wijziging van de provinciale indeling worden vastgesteld
door provinciale staten van de betrokken provincies (zie hoofdstuk III). 5. De Commissie van onafhankelijke deskundigenIn artikel 285, tweede lid, van de Gemeentewet is bepaald dat burgemeester
en wethouders van een bij een wijziging van de gemeentelijke indeling betrokken
gemeente bij de Minister van Binnenlandse Zaken een oordeel kunnen inwinnen
over de vraag of in de overwegingen die aan het voorstel van gedeputeerde
staten ten grondslag liggen dan wel bij de voorafgaande procedure voldoende
recht is gedaan aan het belang van de gemeente. Dat voorstel betreft dan het
voorstel voor een ontwerp-regeling van gedeputeerde staten aan provinciale
staten. Ter voorbereiding van zijn oordeel dient de minister het advies van
een door hem ingestelde commissie van onafhankelijke deskundigen in te winnen. Bepaald is daarbij dat provinciale staten geen besluit over het voorstel
van gedeputeerde staten nemen dan nadat de minister zijn oordeel heeft gegeven.
De voorziening is bij de totstandkoming van de Wet arhi bij amendement in
de wet opgenomen. Er is mee beoogd gemeenten de mogelijkheid te bieden dat
de minister op basis van een advies van een commissie van gezaghebbende deskundigen
een oordeel geeft en om aldus de behoorlijkheid van de procedure en de belangen
van de desbetreffende gemeente te laten bewaken. Daarbij kan bijvoorbeeld
aan de orde komen of er door de provincie voldoende onderzoek verricht is
en of daarbij ook de alternatieven zijn belicht, of gemeenten voldoende gehoord
zijn en verweer hebben kunnen bieden. Het hoofdaccent ligt daarbij op een
behoorlijkheidstoetsing. De voorziening is niet gericht op een inhoudelijke
beoordeling van de herindelingsvoorstellen. De inhoudelijke beoordeling van
herindelingsvoorstellen is een politiek bestuurlijke aangelegenheid.In het kader van de voorbereiding van dit wetsvoorstel heeft een heroverweging
plaatsgevonden van deze «beoordeling» door de Minister van Binnenlandse
Zaken en de advisering door de commissie van onafhankelijke deskundigen. In
overeenstemming met het beleidsvoornemen om te komen tot een kortere procedure
met minder beslismomenten wordt voorgesteld deze tussenstap in de nieuwe procedure
niet meer op te nemen. Aan dit voorstel ligt allereerst de overweging ten
grondslag dat de oorsprong van deze procedure verband houdt met het destijds
beoogde gewicht van de uitkomst van de provinciale voorbereidingsprocedure.
De mogelijkheid een oordeel te vragen aan de minister had tot doel zoveel
mogelijk zeker te stellen dat de gemeenten voldoende in de gelegenheid waren
gesteld om voor hun belangen op te komen. Eventuele onzorgvuldigheden in de
voorbereidingsfase zouden dan kunnen worden hersteld en wel voordat de vaststelling
van de ontwerp-regeling een feit zou zijn. Oogmerk was dat als gemeenten vonden
dat zij in de voorafgaande fase onbehoorlijk behandeld waren, het probleem
opgelost kon worden voordat het in de Tweede Kamer aan de orde kwam. Op deze
wijze zou bereikt moeten worden dat de wetgever er in beginsel van uit zou
mogen gaan dat elke tot stand gekomen ontwerp-regeling een behoorlijkheidstoetsing
wat betreft de procedurele zorgvuldigheid kon doorstaan en dat aan de belangen
van gemeenten voldoende recht was gedaan. In het overleg tussen regering en
parlement over de wetsvoorstellen zou discussie hierover achterwege kunnen
blijven en zou waar het de toetsing van de zorgvuldigheid van de voorafgaande
procedure betreft, terughoudendheid betracht kunnen worden.Overigens hecht ik er aan hier op te merken dat de commissie in alle gevallen
binnen een tijdsbestek van slechts enkele maanden advies uitbracht. Bedacht
moet echter worden dat de procedure op grond van artikel 285, tweede lid,
van de Gemeentewet als geheel het nemen van een beslissing door provinciale
staten over de concept ontwerp-regeling nu met een half jaar vertraagt. De
procedure vergt vier weken in verband met de termijn voor indiening van verzoeken,
enkele maanden voor advisering door de commissie en vervolgens enige tijd
voor verwerking van het advies door de minister en het geven van het oordeel.
Daarna volgt de verwerking van het oordeel door gedeputeerde staten in de
statenvoordracht en het opnieuw agenderen van de concept ontwerp-regeling
voor een vergadering van provinciale staten.In de thans voorgestelde opzet waarin het advieskarakter van de uitkomst
van de provinciale voorbereiding èn de eigen eindverantwoordelijkheid
van de wetgever voor herindelingsbeslissingen wordt geaccentueerd, is een
procedure voor een behoorlijkheidstoetsing door de minister tijdens de voorbereiding
van het provinciale advies niet meer goed verdedigbaar. Enerzijds verdraagt
het advieskarakter van de uitkomst van de provinciale procedure zich niet
met een tussentijdse beoordeling door de minister, anderzijds staat het de
gemeenten die niet tevreden zijn over de totstandkoming of de
inhoud van het provinciale advies vrij de minister of de Staten-Generaal daarvan
in kennis te stellen gedurende de wetgevingsprocedure. De praktijk heeft overigens
uitgewezen dat gemeenten – ook indien het oordeel van de minister is
ingewonnen – van deze mogelijkheden volop gebruik maken.Een tweede overweging houdt verband met de resultaten van de procedure
in de praktijk. De ervaring leert dat in vrijwel alle gevallen die zijn behandeld,
de minister op advies van de commissie heeft geoordeeld dat niet onzorgvuldig
was gehandeld. De veronderstelling daarbij is dat van de toetsing een preventieve
werking is uitgegaan. De sterke indruk is echter ook dat de achtergrond voor
het vragen van het oordeel van de minister door gemeenten voornamelijk is
gelegen in inhoudelijke bezwaren tegen herindelingsvoorstellen. De behoorlijkheid
van de procedure noch de vraag of aan het belang van de gemeente voldoende
recht is gedaan, is dan in het geding. Het oordeel van de Minister van Binnenlandse
Zaken, op advies van een commissie van onafhankelijke deskundigen, kan in
dat opzicht niet bieden wat gemeenten verwachten namelijk een inhoudelijke
beoordeling van de gronden voor een herindeling. De oordeelsvorming door de
minister wordt daarmee een beslismoment wat verwachtingen opwekt die in de
regel niet kunnen worden waargemaakt en wat leidt tot onnodige onzekerheid.Samenvattend kan geconcludeerd worden dat de procedure zoals nu neergelegd
in artikel 285 van de Gemeentewet niet meer ingepast moet worden in de nieuwe
opzet neergelegd in dit wetsvoorstel. 6. Initiatieven van de ministerStandpunt van het kabinet is dat er bij gemeentelijke herindeling meer
ruimte moet bestaan voor een initiërende rol van de Minister van Binnenlandse
Zaken. Waar er een eindverantwoordelijkheid is van de wetgever, moet er voor
de minister ook de mogelijkheid zijn voor eigen initiatief. Daartoe moeten
de belemmeringen worden weggenomen die het de minister kunnen verhinderen
om invulling te geven aan zijn eigen verantwoordelijkheid inzake wetgeving.
Ingevolge de huidige regelgeving zijn de mogelijkheden voor de minister om
zelf de voorbereiding van een herindelingswet ter hand te nemen namelijk begrensd.
De minister kan de provincie verzoeken om de voorbereidingen voor een herindeling
te starten en om daartoe gemeentebesturen uit te nodigen voor een overleg.
Maar de bevoegdheid voor de minister om zelf de voorbereidingen te treffen
is ingevolge de huidige regelgeving subsidiair. Daartoe kan de minister slechts
overgaan indien de provincie geen gehoor geeft aan de uitnodiging van de minister.
De werkzaamheden van provincies van de uitvoering van herindelingsbeleid zijn
van grote waarde. In de inleiding van deze memorie is reeds gewezen op het
belang van de inzet bij provincies. Maar dat is geen reden om de mogelijkheden
voor de minister om de voorbereiding van een wijziging van de gemeentelijke
indeling zelf ter hand te nemen te clausuleren. Of de minister besluit om
de provincie uit te nodigen initiatieven tot herindeling te ontplooien dan
wel de verantwoordelijkheid neemt om de voorbereidingen zelf ter hand te nemen
is een politiek-bestuurlijke afweging. In die gevallen waarin de minister
dat opportuun acht, moet hij in staat zijn die verantwoordelijkheid te nemen.
Het past uiteraard in de normale bestuurlijke verhoudingen dat eerst overleg
plaatsvindt en dat daarbij besproken wordt de mogelijkheid dat de provincie
de voorbereidingen voor een herindeling ter hand neemt. De regeling in het
onderhavig voorstel van wet bevat echter geen wettelijke belemmeringen meer
voor de minister. Wel is voorzien in procedurele bepalingen ingeval de minister
besluit de voorbereiding van een herindeling op zich te nemen. 7. Financieel toezicht bij herindelingDe Wet arhi bevat bepalingen voor bijzonder financieel toezicht op gemeenten
die in aanmerking komen om te worden opgeheven. Met dit specifieke arhi-toezicht
wordt beoogd te voorkomen dat gemeenten overgaan tot het nemen van financiële
beslissingen die niet zouden zijn genomen indien van herindeling geen sprake
was of die de financiële positie van de nieuw te vormen gemeente onevenredig
benadelen. Het doen van dergelijke uitgaven wordt veelal aangeduid met «potverteren».Uit evaluaties van herindelingen blijkt dat een mogelijke opheffing gemeenten
inderdaad aanzet tot het doen van uitgaven die zij onder normale omstandigheden
niet zouden hebben gedaan. Het betreft dan bijvoorbeeld uitgaven ten behoeve
van sporthallen, zwembaden, straatverlichting, het gemeentehuis en salarisverhoging
voor ambtenaren; maar het kan ook gaan om maatregelen die mogelijke inkomsten
verminderen. Het wetsvoorstel bevat een aantal voorstellen voor verbetering
van de juridische instrumenten. Deze voorstellen leiden tot betere toezichtsmogelijkheden
voor provincies en dragen bij aan een goede startpositie voor nieuwe gemeenten.Het bijzonder en tijdelijk toezicht van de huidige Wet arhi geldt voor
gemeenten die blijkens een door provinciale staten (of door gemeenteraden)
vastgestelde ontwerp-regeling in aanmerking komen om te worden opgeheven.
Het toezicht houdt in dat aan provinciale goedkeuring zijn onderworpen de
door gedeputeerde staten aan te wijzen financiële besluiten. Aangewezen
kunnen worden besluiten van een gemeente die kunnen leiden tot nieuwe uitgaven,
tot verhoging van bestaande uitgaven of tot verlaging van bestaande inkomsten.
Aan deze besluiten kan de goedkeuring worden onthouden wegens strijd met het
financieel belang van de gemeente of gemeenten waarvan het gebied van de op
te heffen gemeente deel gaat uitmaken. Het toezicht op grond van de Wet arhi
eindigt op de datum van herindeling of, ingeval het herindelingsproces niet
wordt voortgezet, op de dag dat de Minister van Binnenlandse Zaken bepaalt
dat het bijzonder toezichtsregime is vervallen.Voor het kunnen uitoefenen van het provinciale toezicht ingevolge de Wet
arhi is op dit moment vereist dat de gemeenten zijn opgenomen in een vastgestelde
ontwerp-regeling. Een ontwerp-regeling is het herindelingsvoorstel zoals dat
door provinciale staten wordt vastgesteld. Dat vereiste heeft als consequentie
dat geen toezicht mogelijk is op een gemeente die pas in het wetgevingstraject,
dus na vaststelling van de ontwerp-regeling, als op te heffen gemeente wordt
toegevoegd. De provincie heeft dan niet de mogelijkheid om maatregelen te
treffen. De mogelijkheid daartoe ontbreekt ook ingeval de minister een herindeling
ter hand neemt.Het toezichtsinstrumentarium is evenmin toereikend als door gemeenten
tot potverteren wordt overgegaan in de periode vóór de vaststelling
van de provinciale ontwerp-regeling. De vaststelling van de ontwerp-regeling
door provinciale staten is nu het sluitstuk van de provinciale fase. Daaraan
kan dan reeds een lange voorbereidingsfase vooraf zijn gegaan. Gedurende deze
tijd is het bijzonder toezicht op grond van de wet arhi niet mogelijk. Dat
betekent dat wanneer bestuurlijk overleg niet tot resultaten leidt, het provinciebestuur
moet toezien dat gemeenten overgaan tot potverteren.Voorgesteld wordt derhalve om in het belang van de financiële positie
van nieuw te vormen gemeenten de mogelijkheden voor financieel toezicht door
de provincie te verbeteren. Deze voorstellen houden in dat de mogelijkheden
worden verruimd in de zin dat het bijzonder toezicht tevens mogelijk wordt
ten aanzien van gemeenten die in het wetgevingstraject worden toegevoegd.
Voorts zal het van toepassing zijn ingeval een herindelingsregeling door de
minister zelf wordt voorbereid. Tenslotte wordt voorgesteld het moment waarop
het toezicht aanvangt te vervroegen. Het toezicht zal daarmee
niet pas ontstaan aan het einde van de provinciale voorbereidingsprocedure,
maar in een eerdere fase namelijk vanaf de vaststelling van het herindelingsontwerp.
Deze voorstellen zijn vervat in een gewijzigde toezichtsbepaling (artikel
21). 8. Plaats van de bepalingenBij de totstandkoming van de Wet arhi is een discussie gevoerd over de
vraag in welke wetten de bepalingen inzake de procedure tot wijziging van
gemeente- en provinciegrenzen zouden moeten worden opgenomen. Een meerderheid
van de Tweede Kamer was destijds van oordeel dat alles wat van belang is voor
het gemeentebestuur in de Gemeentewet geregeld moet worden en dat al hetgeen
van belang is voor provincies in de Provinciewet moet worden opgenomen. Dit
heeft ertoe geleid dat een aantal zogenoemde kernbepalingen in de Gemeentewet
werd opgenomen, een aantal in de Provinciewet en de overige bepalingen werden
neergelegd in de Wet arhi. Het resultaat is een naar mijn mening onoverzichtelijk
stelsel van regels. Doordat regels over dezelfde materie op verschillende
plaatsen zijn opgenomen en elkaar bovendien deels overlappen is een ontoegankelijk
geheel van regelgeving ontstaan. Niet alleen dienen tegelijkertijd teksten
uit verschillende wetten naast elkaar gebruikt te worden, maar ook is de verhouding
tussen de verschillende teksten niet zonder meer duidelijk. Dit leidt in de
praktijk begrijpelijkerwijze tot misverstanden. Om te komen tot een overzichtelijk
en toegankelijk stelsel staan twee wegen open, ofwel de procedurele bepalingen
uit de Wet arhi eveneens onderbrengen in de Gemeente- en Provinciewet ofwel
alle bepalingen die het onderwerp herindeling betreffen in de Wet arhi opnemen.
Gelet op het aantal bepalingen en de vanouds bestaande wens om alle artikelen
over herindeling – ook die betrekking hebben op de gevolgen van herindeling –
in één wet samen te brengen is met het onderhavige voorstel
van wet gekozen voor de laatste optie. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING ARTIKEL I Onderdeel A Artikel 1De voorgestelde samenvoeging van de regelgeving over wijziging van de
gemeentelijke en van de provinciale indeling in de wettekst van de Wet arhi
leidt ertoe dat alle begripsbepalingen die nu verspreid zijn over verschillende
wetten, kunnen worden samengebracht in één overzichtelijk artikel.
Daarnaast worden tevens enkele inhoudelijke wijzigingen van de begrippen voorgesteld.
Deze worden hieronder per onderdeel toegelicht. onderdeel bDe definitie van het begrip «wijziging van de gemeentelijke indeling»
is redactioneel aangepast. De formulering sluit nu volledig aan bij die voor
het begrip grenscorrectie (onderdeel d). Voor de vraag of er sprake is van
een grenscorrectie dan wel van een wijziging van de gemeentelijke indeling
is bepalend of door de wijziging van de gemeentegrens het inwonertal van een
gemeente met 10% of meer zal toe- of afnemen. onderdeel cDit onderdeel bevat een aanpassing van de definitie «wijziging van
de provinciale indeling». In de huidige Wet arhi en de Provinciewet
is sprake van een wijziging van de provinciale indeling bij instelling en
opheffing van provinciegrenzen «...niet gepaard gaande met een wijziging
van een gemeentegrens» dat wil zeggen bij overgang van één
of meer complete gemeenten. Het voorstel behelst een uitbreiding van de definitie
tot gemeenten die voor een groot deel overgaan naar een andere provincie.
De grens ligt bij 10% van het inwonertal van de betreffende gemeente of gemeenten.
Dat percentage is immers bepalend voor de vraag of sprake is van een wijziging
van de gemeentelijke indeling dan wel slechts van een grenscorrectie. Ingevolge
de wijziging van de definitie is een afzonderlijke beschrijving van de procedure
voor wijziging van de gemeentelijke indeling gepaard gaande met provinciegrenswijzigingen,
zoals nu geregeld in artikel 11 van de Wet arhi, niet meer noodzakelijk. Voor
het geval dat een grenscorrectie gepaard gaat met een provinciegrenswijziging
is nu voorzien in een vereenvoudigde procedure waarbij de instelling van een
zware interprovinciale commissie komt te vervallen (zie de toelichting bij
artikel 9). onderdeel eIn de definitiebepalingen wordt niet meer gesproken van ontwerp-regeling,
maar van herindelingsadvies. Met de introductie van deze term wordt beoogd
meer recht te doen aan de verdeling van verantwoordelijkheden tussen de provinciale
besturen en de wetgever. Als uitvloeisel hiervan geldt niet langer de verplichting
voor provincies om hun adviezen vorm te geven als een concept-wetsvoorstel.
Het algemeen deel van deze toelichting bevat een uiteenzetting over de voorgestelde
wijziging van de terminologie. onderdeel gMet het begrip herindelingsontwerp wordt aangeduid een ontwerp van een
herindelingsadvies of van een herindelingsregeling. In de huidige Wet arhi
wordt gesproken van herindelingsplan. Gelet op het rechtskarakter van plannen
in zijn algemeenheid wordt in dit wetsvoorstel voor de aanduiding van de concepten
van herindelingsregelingen en -adviezen gekozen voor de term herindelingsontwerp. Artikel 2In het eerste lid van artikel 2 is bepaald dat bij een herindelingsontwerp,
een herindelingsadvies en een herindelingsregeling een kaart moet zijn gevoegd
waarop de wijzigingen van de provincie- of de gemeentegrenzen weergegeven
zijn. Ook de huidige regelgeving bevat voorschriften van deze aard. In dit
verband zij er op gewezen dat hoewel met onderhavig wetsvoorstel wordt beoogd
provinciebesturen niet meer voor te schrijven dat de provinciale adviezen
moeten zijn vormgegeven als wetsontwerp het in verband met de inzichtelijkheid
nog steeds wenselijk wordt geacht voor te schrijven dat het advies vergezeld
gaat van een kaart.Het tweede en derde lid van dit artikel zijn van gelijke inhoud als het
tweede en derde lid van het huidige artikel 10. Op grond van het tweede lid
dient uiterlijk twee maanden na de vaststelling van een herindelingsregeling
de grensbeschrijving te worden vastgesteld. Dit geldt uiteraard voor iedere
herindelingsregeling (zie artikel 3 en 13). De plaatsing van de bepaling in
het huidige artikel 10 van de Wet arhi zou kunnen leiden tot het misverstand
dat de grensbeschrijving slechts zou behoeven te worden vastgesteld ingeval
van een door gemeenten vastgestelde herindelingsregeling.De grensbeschrijving geschiedt indien mogelijk met behulp van kadastrale
kenmerken. Het maken van een kadastrale vertaling van de kaarten
behorend bij een herindelingsregeling dient er toe om duidelijkheid over het
grensbeloop te waarborgen. Dit kan bijvoorbeeld door het weergeven van het
grensbeloop op kadastrale kaarten. Artikel 3Met de algemene term herindelingsregeling wordt aangeduid iedere regeling
tot wijziging van de provinciale of de gemeentelijke indeling of tot grenscorrectie
(zie artikel 1, onder f). De aard van een grenswijziging is bepalend voor
de vraag bij wat voor soort regeling – of samenstel van gelijkluidende
besluiten – de wijziging tot stand kan worden gebracht. In artikel 3
is nu aangegeven wat voor regeling vereist is om de verschillende soorten
grenswijzigingen tot stand te kunnen brengen indien het betreft wijzigingen
van de gemeentelijke indeling en grenscorrecties. Voor wijzigingen van de
provinciale indeling is er een overeenkomstige bepaling in hoofdstuk III (artikel
13). Omdat in artikel 3 wordt bepaald bij wat voor soort regeling de verschillende
grenswijzigingen tot stand worden gebracht is daarmee tevens bepaald wie bevoegd
is de verschillende wijzigingen van gemeentegrenzen vast te stellen. Daarbij
zij opgemerkt dat daarvoor ten opzichte van de huidige regelgeving geen inhoudelijke
wijzigingen worden voorgesteld. Artikel 3 komt inhoudelijk dan ook overeen
met artikel 283 van de Gemeentewet.Het tot stand brengen van wijzigingen van de gemeentelijke indeling behoort
tot de uitsluitende competentie van de wetgever. Grenscorrecties kunnen door
de provincie worden vastgesteld bij besluit van provinciale staten (het tweede
lid, onder b, van artikel 3). Indien er tussen gemeenten overeenstemming bestaat
over een grenscorrectie kan deze worden vastgesteld door de raden van de betrokken
gemeenten (het tweede lid, onder a). Zoals ook onder de huidige regelgeving
het geval is, behoeft een door gemeenten vastgestelde grenscorrectie goedkeuring
van gedeputeerde staten (artikel 5, derde lid).Het derde lid van artikel 3 heeft betrekking op grenscorrecties waarbij
meerdere provincies zijn betrokken omdat de gemeentelijke grenscorrectie tevens
een wijziging van de provinciegrens inhoudt. Van een grenscorrectie is sprake
als door de wijziging het inwonertal van geen van de betrokken gemeenten met
10% of meer zal toe- of afnemen. Is dat wel het geval en betreft het een wijziging
waarbij tevens de provinciegrens wordt aangepast dan gaat het om een wijziging
van de provinciale indeling waarop hoofdstuk III van toepassing is (zie ook
de toelichting bij de definitiebepaling van artikel 1, onder c). Maar indien
de wijziging bij geen van de betrokken gemeenten betrekking heeft op 10% of
meer van het inwonertal en wanneer over de wijziging tussen de betrokken provincies
overeenstemming bestaat, kan deze worden vastgesteld bij gelijkluidende besluiten
van provinciale staten van die provincies. Als die overeenstemming niet aanwezig
is, dan kan de grenscorrectie tevens provinciegrenswijziging worden vastgesteld
bij algemene maatregel van bestuur en eventueel bij wet (artikel 3, derde
lid, onder b). Artikel 4Wijzigingen van de gemeentelijke grenzen kunnen tot stand worden gebracht
bij wet en, voorzover het grenscorrecties betreft, bij algemene maatregel
van bestuur. Provinciebesturen kunnen daarover, al dan niet op uitnodiging
van de Minister van Binnenlandse Zaken, advies uitbrengen. Het advies aan
de minister wordt aangeduid met het begrip herindelingsadvies. In een aantal
gevallen kunnen herindelingsadviezen ook worden uitgebracht door gemeentebesturen.
In artikel 4 is geregeld welke bestuursorganen bevoegd zijn herindelingsadviezen
uit te brengen over de verschillende soorten op rijksniveau vast te stellen
herindelingsregelingen als bedoeld in artikel 3. Voor herindelingsadviezen
over wijzigingen van de provinciale indeling is voorzien in een
overeenkomstige bepaling in hoofdstuk III (artikel 14).Een herindelingsadvies over een wijziging van de gemeentelijke indeling
wordt ingevolge het eerste lid van artikel 4 door gedeputeerde staten vastgesteld.
Op grond van de huidige regelgeving zijn het provinciale staten die met betrekking
tot wijzigingen van de gemeentelijke indeling een advies (ontwerp-regeling)
vaststellen. In het algemeen deel van deze toelichting is uiteengezet waarom
wordt voorgesteld gedeputeerde staten aan te wijzen als bevoegd orgaan om
te adviseren over wijzigingen van de gemeentelijke indeling.Het tweede lid van artikel 4 betreft het geval dat een herindelingsadvies
over wijziging van de gemeentelijke indeling wordt uitgebracht door gemeenten.In artikel 3, derde lid, is bepaald dat een grenscorrectie die gepaard
gaat met een wijziging van een provinciegrens kan geschieden bij gelijkluidende
besluiten van provinciale staten van de betrokken provincies. Daarvoor is
uiteraard vereist dat deze provinciebesturen het eens zijn over de wenselijkheid
van de wijziging. Is dat niet het geval dan kan de grenscorrectie bij algemene
maatregel en eventueel bij wet tot stand worden gebracht. Op grond van het
derde lid van artikel 4 kan het herindelingsadvies dan worden uitgebracht
door provinciale staten van één van de betrokken provincies. Artikel 5In artikel 3 is geregeld bij welke soort herindelingsregeling de verschillende
wijzigingen tot stand worden gebracht. In artikel 4 is bepaald welke bestuursorganen
bevoegd zijn herindelingsadviezen vast te stellen. In de overige artikelen
van het hoofdstuk wordt de voorbereiding van de herindelingsregelingen en
-adviezen geregeld. Daarbij is de verdere opbouw van het hoofdstuk als volgt.
Paragraaf 2 betreft de voorbereiding door gemeentebesturen van de herindelingsregelingen
en -adviezen die door gemeenten worden vastgesteld. Paragraaf 3 betreft de
voorbereiding door provincies van de desbetreffende regelingen en adviezen,
waarbij artikel 9 betrekking heeft op het bijzondere geval dat een grenscorrectie
gepaard gaat met een provinciegrenswijziging. Paragraaf 4 heeft als onderwerp
de situatie dat de Minister van Binnenlandse Zaken het initiatief neemt tot
een gemeentelijke herindeling.Artikel 5 regelt de voorbereidingsprocedure van herindelingsregelingen
en herindelingsadviezen die door gemeenteraden worden vastgesteld. Het gaat
derhalve om grenscorrecties die bij gelijkluidende besluiten van de raden
van de betrokken gemeenten worden vastgesteld (herindelingsregelingen als
bedoeld in artikel 3, derde lid, onder a) als ook om herindelingsadviezen
met betrekking tot wijzigingen van de gemeentelijke indeling die door de raden
van de betrokken gemeenten gezamenlijk worden vastgesteld (herindelingsadviezen
als bedoeld in artikel 4, tweede lid). Ook de huidige regelgeving kent de
mogelijkheid dat in deze gevallen herindelingsregelingen en herindelingsvoorstellen
door gemeenten gezamenlijk worden voorbereid en vastgesteld, maar daarbij
is niet voorzien in procedures omtrent die voorbereiding door de gemeenten.
Voorgesteld wordt in dat opzicht geen onderscheid meer te maken tussen de
voorbereiding van herindelingsvoorstellen door gemeente- en door provinciebesturen
en derhalve te voorzien in een regeling omtrent de voorbereiding van herindelingsregelingen
en -adviezen door gemeenten.Bij de voorbereiding van de herindelingsregeling of het herindelingsadvies
door de gemeentebesturen wordt een herindelingsontwerp vastgesteld door de
gemeenteraden. Het ontwerp wordt toegezonden aan gedeputeerde staten. Het
ontwerp wordt in iedere gemeente gedurende acht weken ter inzage gelegd. Gedurende
deze periode kan een ieder zijn zienswijze over de voorgestelde wijziging
kenbaar maken aan de onderscheidenlijke gemeentebesturen. Daarna
kunnen de gemeenten besluiten al dan niet de herindelingsregeling of het herindelingsadvies
vast te stellen. Een herindelingsregeling behoeft de goedkeuring van gedeputeerde
staten (derde lid). Als het gaat om een door de gemeenten vastgesteld herindelingsadvies
dan wordt dat aan de Minister van Binnenlandse Zaken gezonden waarbij het
vergezeld dient te gaan van de zienswijze van gedeputeerde staten (vierde
lid). Artikel 5 bevat in dat opzicht een wijziging van de nu geldende regeling
waarin is bepaald dat een door gemeenten vastgestelde ontwerp-regeling de
goedkeuring van gedeputeerde staten behoeft (artikel 3, tweede lid, Wet arhi).
Aangezien het hier echter een advies aan de minister betreft en het onderhavig
wetsvoorstel er toe strekt ook in de wettekst duidelijk tot uiting te brengen
dat herindelingsvoorstellen gericht aan de minister adviezen betreffen, is
het passend de regeling dienovereenkomstig bij te stellen. Een toezichtsinstrument
als het goedkeuringsvereiste verdraagt zich niet met een opzet waarbij overheidsorganen
advies uitbrengen. Ingevolge de wijziging komt bij gemeentelijke voorstellen
het goedkeuringsvereiste door gedeputeerde staten te vervallen en wordt het
vervangen door het voorschrift dat gedeputeerde staten in de gelegenheid worden
gesteld hun oordeel te geven over het advies van de gemeenten aan de minister
(artikel 5, vierde lid).In het huidige artikel 3, eerste lid, van de Wet arhi is geregeld dat
de bevoegdheid van gemeenten om ontwerp-regelingen vast te stellen komt te
vervallen op het tijdstip waarop burgemeester en wethouders van één
van die gemeenten de mededeling ontvangen van gedeputeerde staten dat deze
de werkzaamheden die moeten leiden tot het zogenoemde open overleg ter hand
hebben genomen. Deze bepaling betekent dat gemeenten arhi-procedures dienen
te staken op het moment dat de provincie die werkzaamheden ter hand neemt.
Op deze wijze wordt voorkomen dat gelijktijdig verschillende procedures worden
gevoerd en gemeenten de voorbereidingsactiviteiten voor herindeling van de
provincie kunnen doorkruisen. Daarom is in artikel 5 opgenomen dat een gemeentebestuur
geen voorbereidingen treft voor een wijziging van gemeentegrenzen vanaf het
moment dat van gedeputeerde staten de mededeling is ontvangen dat door hen
werkzaamheden ter hand zijn genomen in verband met de voorbereiding van een
wijziging van die gemeentegrenzen (artikel 5, vijfde lid). Hetzelfde geldt
vanaf het moment dat de Minister van Binnenlandse Zaken een mededeling van
die strekking aan het gemeentebestuur heeft gezonden. Artikelen 7 en 8De artikelen 7 en 8 hebben betrekking op de voorbereiding van herindelingsregelingen
en -adviezen door het provinciebestuur. Dat is de meest voorkomende wijze
waarop herindelingen worden voorbereid. De artikelen 7 en 8 regelen zowel
de voorbereiding van een op grond van artikel 3, derde lid, onder b, door
provinciale staten vast te stellen grenscorrectie als de voorbereiding van
het in artikel 4, eerste lid bedoelde herindelingsadvies van gedeputeerde
staten met betrekking tot een wijziging van de gemeentelijke indeling. De
regeling is wat eenvoudiger van opzet, maar in hoofdlijnen stemt de te volgen
procedure overeen met de huidige structuur. Het belangrijkste verschil is
dat in de nieuwe regeling de provinciale adviezen aan de minister vastgesteld
worden door gedeputeerde staten en niet door provinciale staten. In het algemeen
deel van deze memorie is deze wijziging nader toegelicht.Alvorens gedeputeerde staten een herindelingsontwerp vaststellen, nodigen
zij burgemeester en wethouders van de betrokken gemeenten uit tot het voeren
van overleg over de mogelijkheden van een herindeling (het open overleg).
Het overleg duurt ten hoogste zes maanden. Het herindelingsontwerp wordt uiterlijk
drie maanden na het overleg vastgesteld en samen met het verslag
van het overleg aan de gemeenteraden van de betrokken gemeenten gezonden (artikel
8, tweede lid). Het wordt tevens aan de Minister van Binnenlandse Zaken gestuurd.
Het derde lid van artikel 8 regelt de terinzagelegging van het herindelingsontwerp.
Gedurende de termijn van terinzagelegging kan een ieder gedeputeerde staten
in kennis stellen van zijn zienswijze op het ontwerp. Voor de gemeenteraden
geldt een termijn van drie maanden waarbinnen men zijn zienswijze kenbaar
kan maken. Uiterlijk drie maanden na afloop van die termijn wordt de herindelingsregeling
dan wel het herindelingsadvies vastgesteld. Als het een herindelingsregeling
betreft, wordt deze vastgesteld door provinciale staten en van de vaststelling
wordt mededeling gedaan aan de Minister van Binnenlandse Zaken. Een herindelingsadvies
wordt door gedeputeerde staten vastgesteld en vervolgens aan de minister toegezonden. Artikel 9Indien een grenscorrectie gepaard gaat met een wijziging van een provinciegrens
kan deze tot stand worden gebracht bij gelijkluidende besluiten van provinciale
staten van de betrokken provincies (artikel 3, tweede lid, onder a). Indien
de provinciebesturen van oordeel verschillen over de wenselijkheid van een
dergelijke grenscorrectie kan deze tot stand worden gebracht bij algemene
maatregel van bestuur. In dat geval kunnen provinciale staten van één
van de betrokken provincies een herindelingsadvies vaststellen (artikel 4,
derde lid). In artikel 9 is nu bepaald dat de herindelingsregelingen en herindelingsadviezen
die betrekking hebben op grenscorrecties gepaard gaande met provinciegrenswijzigingen
worden voorbereid met overeenkomstige toepassing van artikel 8. In artikel
9 in samenhang met artikel 8 is bepaald dat bij de te volgen procedure één
provincie het initiatief neemt en de voorbereidingen start en ook verder coördineert.
Het bestaande voorschrift dat bij de voorbereiding van wijzigingen van de
grenzen tussen provincies een interprovinciale commissie dient te worden ingesteld
komt daarmee te vervallen voor zover het betreft provinciegrenswijzigingen
die voortvloeien uit gemeentelijke grenscorrecties.Voorgesteld wordt de instelling van een commissie zoals nu geregeld in
het huidige artikel 11 alleen nog te doen plaatsvinden ingeval van wijzigingen
van de provinciale indeling (zie artikel 15 van het wetsvoorstel). In de nieuwe
opzet voor de interprovinciale grenscorrecties stellen gedeputeerde staten
van de initiërende provincie de colleges van burgemeester en wethouders
van de betrokken gemeenten in de gelegenheid tot het voeren van het overleg,
bedoeld in artikel 8, eerste lid. Tot het voeren van het overleg worden in
deze situatie tevens gedeputeerde staten van de andere provincie uitgenodigd.
Een herindelingsontwerp wordt door de initiërende provincie uiterlijk
drie maanden na afloop van het overleg vastgesteld. Het herindelingsontwerp
wordt toegezonden aan de betrokken gemeenten, aan provinciale staten van de
andere provincie en aan de Minister van Binnenlandse Zaken. Het herindelingsontwerp
wordt tevens gezonden aan de betrokken waterschapsbesturen (artikel 9, tweede
lid). De terinzagelegging van het ontwerp geschiedt met overeenkomstige toepassing
van artikel 8. Provinciale staten van de andere provincie kunnen eveneens
tot uiterlijk drie maanden na ontvangst van het herindelingsontwerp hun zienswijze
kenbaar maken aan de gedeputeerde staten die het voorstel hebben gedaan.De vervolgstap in de procedure is afhankelijk van het oordeel van het
provinciebestuur van de andere provincie. Indien namelijk overeenstemming
bestaat over de wenselijkheid van de voorgestelde grenscorrectie, kan door
provinciale staten van de betrokken provincies de herindelingsregeling worden
vastgesteld in de vorm van gelijkluidende besluiten als bedoeld
in artikel 3, tweede lid, onder b. Als de overeenstemming ontbreekt, kunnen
provinciale staten van de provincie die de grenscorrectie wenselijk acht een
herindelingsadvies als bedoeld in artikel 4, derde lid vaststellen en aan
de minister zenden. Op grond van het vijfde lid van artikel 8 dient de herindelingsregeling
dan wel het herindelingsadvies te worden vastgesteld uiterlijk drie maanden
na afloop van de termijn, bedoeld in het vierde lid van artikel 8. Artikel 10In het vijfde lid van artikel 5 wordt geregeld dat een gemeentebestuur
geen voorbereidingen voor een wijziging van de gemeentegrenzen treft na het
tijdstip waarop het een mededeling heeft ontvangen van gedeputeerde staten
dat door hen werkzaamheden ter hand zijn genomen in verband met een wijziging
van die gemeentegrenzen. Artikel 10 voorziet in een gelijksoortige bepaling
waar het betreft de voorbereidingen voor een herindeling door een provinciebestuur.
Met artikel 12 wordt immers een verruiming voorgesteld van de mogelijkheden
van de Minister van Binnenlandse Zaken om zelf voorbereidingen voor een herindeling
te treffen. Op grond van artikel 12 kan de minister zelf, met overeenkomstige
toepassing van artikel 8, een herindelingsregeling voorbereiden. Indien de
minister met betrekking tot een wijziging van gemeentegrenzen de voorbereidingen
zelf ter hand neemt dienen eventuele arhi-procedures door andere besturen
achterwege te blijven. Dat geldt voor gemeentebesturen op grond van artikel
5, vijfde lid, vanaf het tijdstip waarop zij de daar genoemde mededeling van
de minister hebben ontvangen. Ingevolge artikel 10 dient ook een provinciebestuur
arhi-procedures met betrekking tot gemeentegrenzen achterwege te laten na
het tijdstip waarop door gedeputeerde staten een mededeling is ontvangen van
de minister dat door hem de bedoelde werkzaamheden ter hand zijn genomen. Artikel 11Indien de Minister van Binnenlandse Zaken besluit om op basis van een
herindelingsadvies een wetsvoorstel dan wel een algemene maatregel van bestuur
voor te bereiden, zendt hij een daartoe strekkend voorstel aan de ministerraad
binnen zes maanden na ontvangst van het herindelingsadvies. Het artikel is
van gelijke inhoud als het huidige artikel 9, eerste lid, van de Wet arhi. Artikel 12In het algemene deel van deze toelichting is reeds aangegeven dat met
de voorgestelde wetswijziging onder meer wordt beoogd niet langer beperkingen
te stellen aan de mogelijkheid voor de Minister van Binnenlandse Zaken om
bij gemeentelijke herindeling een initiërende rol te vervullen. Dat betekent
dat de juridische belemmeringen zoals deze in de huidige wetteksten zijn vastgelegd
worden weggenomen. Als het de minister wenselijk voorkomt dat de mogelijkheden
van een gemeentelijke herindeling worden onderzocht en dat een arhi-procedure
wordt gestart, moet er de keuze zijn om ofwel het provinciebestuur uit te
nodigen de procedure te starten dan wel zelf de werkzaamheden in verband met
de procedure ter hand te nemen.Indien de minister een wijziging van de gemeentelijke indeling of een
grenscorrectie wenselijk acht kan hij gedeputeerde staten van de betrokken
provincie of provincies verzoeken om een herindelingsregeling of een herindelingsadvies
voor te bereiden. De minister kan ook zelf een arhi-procedure starten. In
artikel 12 is bepaald op welke wijze de minister, indien hij een wijziging
van de gemeentelijke indeling of een grenscorrectie wenselijk
acht, een herindelingsregeling kan voorbereiden. De minister is niet meer
verplicht altijd eerst de provincie uit te nodigen een procedure te voeren.
Indien het bijvoorbeeld naar het oordeel van de minister van belang is dat
de voorbereidingen voor een gemeentelijke herindeling terstond ter hand worden
genomen, kan hij zelf de nodige procedurele stappen zetten. Zoals reeds in
het algemeen deel van deze memorie is uiteengezet ligt het in de rede dat
in het kader van de bestuurlijke zorgvuldigheid over de mogelijkheden voorafgaand
overleg met de provincie plaatsvindt.In het eerste lid van artikel 12 is bepaald dat de voorbereiding van een
herindelingsregeling (herindelingswet of algemene maatregel van bestuur) door
de minister geschiedt met overeenkomstige toepassing van de bepalingen die
gelden voor het provinciebestuur. Bij een voorbereiding van een gemeentelijke
herindeling door de minister dient dezelfde procedurele zorgvuldigheid gewaarborgd
te zijn zoals die geldt voor de voorbereidingen door een provinciebestuur.
In de bestaande wettelijke regeling ontbreken nadere voorschriften omtrent
de voorbereiding van een herindeling door de minister zelf met uitzondering
van de bepalingen in artikel 287 in samenhang met artikel 285, eerste lid,
van de Gemeentewet. Op grond van deze bepalingen zendt de minister geen voorstellen
naar de ministerraad dan nadat hij het college van burgemeester en wethouders
in de gelegenheid heeft gesteld over de wijziging overleg te voeren en een
ieder in de gelegenheid is gesteld zijn oordeel over de wijziging ter kennis
te brengen. Met artikel 12 wordt nu voorgesteld dat de minister bij de voorbereiding
van een herindelingsregeling toepassing geeft aan de bepalingen die gelden
bij de voorbereiding door het provinciebestuur. De minister treedt daarbij
in de plaats van gedeputeerde staten. Dat wil zeggen dat de minister de burgemeester
en wethouders van de betrokken gemeenten uitnodigt tot het in artikel 8, eerste
lid, bedoelde overleg. In dit geval worden tevens gedeputeerde staten van
de betrokken provincie of provincies in de gelegenheid gesteld tot het voeren
van dat overleg met de minister. Als de minister na afloop van het overleg
besluit een herindelingsontwerp vast te stellen, wordt dit tezamen met het
verslag van het overleg gezonden aan de gemeenteraden en een gedeputeerde
staten. Als het gaat om een herindelingsontwerp dat betrekking heeft op een
grenscorrectie die gepaard gaat met een wijziging van een provinciegrens wordt
het ontwerp gezonden aan de provinciale staten van de betrokken provincies
(zie artikel 12, tweede lid, onder c). De gemeenteraden hebben een termijn
van drie maanden na ontvangst van het herindelingsontwerp om de minister in
kennis te stellen van hun zienswijze op het ontwerp. Eenzelfde termijn geldt
voor gedeputeerde staten dan wel voor de provinciale staten van de betrokken
provincies als het een grenscorrectie tevens provinciegrenswijziging betreft.In de bovenstaande beschrijving van initiatieven door de minister is uitgegaan
van enerzijds de situatie dat het provinciebestuur de uitnodiging van de minister
aanvaardt en vervolgens ook een eindresultaat bereikt en anderzijds van de
situatie dat de minister terstond zelf de voorbereiding van de herindeling
voor zijn rekening neemt. Denkbaar is echter ook een situatie waarbij de provincie
zich op uitnodiging van de minister bereid heeft verklaard de voorbereidingen
ter hand te nemen en daartoe ook de nodige procedurele stappen zet, maar waarbij
vervolgens in het proces onvoldoende voortgang wordt geboekt. Als die situatie
zich voordoet en naar het oordeel van de minister met de lopende voorbereidingen
door de provincie geen of te weinig resultaat wordt bereikt, kan de minister
besluiten zelf de herindelingsregeling voor te bereiden. Het spreekt voor
zich dat de minister daartoe niet lichtvaardig zal besluiten. Evenals bij
de situatie dat de minister zelf de voorbereidingen start, ligt ook in dit
geval bestuurlijk vooroverleg in de rede. Als de minister op deze wijze zijn
verantwoordelijkheid neemt, zal het provinciebestuur ingevolge artikel 10
de desbetreffende werkzaamheden moeten staken. Dan doet zich
echter de vraag voor of de minister onder die omstandigheden de gehele arhi-procedure
van het begin af aan opnieuw zou moeten doorlopen. Dat zou naar mijn mening
een onnodig verlies van tijd en investering betekenen. Daarom wordt met het
derde lid van artikel 12 voorgesteld dat indien de minister besluit zelf de
voorbereiding van de herindelingsregeling te treffen, hij kan besluiten de
procedure over te nemen en de reeds door de provincie genomen stappen voor
zijn rekening te nemen. Op grond van de bepaling kan de Minister van Binnenlandse
Zaken namelijk de door gedeputeerde staten getroffen voorbereidingen als door
hem getroffen voorbereidingen aanmerken. Dit betekent bijvoorbeeld dat besloten
kan worden dat het zogenoemde «open overleg» niet weer opnieuw
gevoerd behoeft te worden of dat de verdere procedure door de minister gebaseerd
kan worden op het herindelingsontwerp zoals dat door gedeputeerde staten is
vastgesteld. De artikelen 13 en 14Hoofdstuk III bevat de procedurele bepalingen ten aanzien van wijzigingen
van de provinciale indeling. In de toelichting bij de definitiebepalingen
is reeds aangegeven dat wordt voorgesteld het begrip wijziging van de provinciale
indeling aan te passen. In essentie betekent de voorgestelde wijziging dat
naast instelling en opheffing van provincies onder wijziging van de provinciale
indeling wordt verstaan iedere wijziging van de provinciegrens die meer behelst
dan een gemeentelijke grenscorrectie. Tevens blijft onder wijziging van de
provinciale indeling begrepen iedere wijziging van provinciegrenzen met niet
provinciaal gebied. De laatst genoemde soort wijziging van de provinciale
indeling kan geschieden bij algemene maatregel van bestuur (artikel 13, tweede
lid). Voor het overige kunnen wijzigingen van de provinciale indeling alleen
bij wet tot stand worden gebracht. Dit betekent dat herindelingsregelingen
met betrekking tot de provinciale indeling altijd op rijksniveau worden vastgesteld.Op dezelfde wijze als in artikel 4 regels zijn opgenomen omtrent herindelingsadviezen
over wijziging van de gemeentelijke indeling, bevat artikel 14 regels aangaande
herindelingsadviezen over wijzigingen van de provinciale indeling. De eerste
twee leden van het artikel gaan over wijzigingen van de grens tussen twee
provincies. Uitgangspunt daarbij is dat het herindelingsadvies door de betrokken
provinciebesturen gezamenlijk wordt vastgesteld (eerste lid). Indien de provincies
geen overeenstemming hebben kunnen bereiken over de wijziging van de indeling,
kan door provinciale staten van één van de betrokken provincies
een herindelingsadvies worden vastgesteld (tweede lid). Het derde lid van
artikel 14 betreft de wijzigingen van provinciegrenzen met niet provinciaal
ingedeeld gebied. De daartoe strekkende herindelingsadviezen worden vastgesteld
door provinciale staten. De artikelen 15 tot en met 17In deze artikelen wordt de voorbereiding van de in artikel 14 bedoelde
herindelingsadviezen geregeld. Bij de voorbereiding van de adviezen over wijziging
van de provinciale indeling wordt de procedure beschreven in artikel 8 op
overeenkomstige wijze gevolgd. Waar het betreft het in artikel 14, eerste
lid, bedoelde advies dat door provinciale staten van de provincies gezamenlijk
wordt vastgesteld, wordt door de beide provinciale staten uit leden van gedeputeerde
staten een interprovinciale commissie ingesteld. Het daartoe strekkende artikel
15 komt inhoudelijk overeen met de huidige artikelen 11 en 15 van de Wet arhi
aangaande de instelling van zo'n commissie. De voorbereiding van het herindelingsadvies
geschiedt vervolgens met overeenkomstige toepassing van artikel
8 waarbij de commissie in de plaats treedt van gedeputeerde staten (artikel
15, tweede lid).In artikel 16 gaat het om het herindelingsadvies dat door één
provincie kan worden vastgesteld in het geval dat de provinciebesturen van
mening verschillen over de wenselijkheid van een wijziging van de provinciale
indeling. Ook dit advies wordt voorbereid met overeenkomstige toepassing van
artikel 8 waarbij dan geldt dat door de initiërende provincie tevens
gedeputeerde staten van de andere provincie in de gelegenheid worden gesteld
tot het voeren van het «open overleg» en waarbij tevens provinciale
staten van die provincie in de gelegenheid worden gesteld hun zienswijze over
het voorstel kenbaar te maken.Bij de voorbereiding van een herindelingsadvies met betrekking tot niet
provinciaal ingedeeld gebied kan onverkort toepassing worden gegeven aan artikel
8 (zie artikel 17). Artikel 19Met de in dit wetsvoorstel opgenomen wijzigingen wordt zoals eerder vermeld
onder meer beoogd de bestaande belemmeringen weg te nemen voor de Minister
van Binnenlandse Zaken om zelf initiatieven tot herindeling te ontwikkelen.
Artikel 12 bevat daartoe een regeling waar het betreft de voorbereiding van
een gemeentelijke herindeling door de minister. Met artikel 19 wordt een overeenkomstige
regeling voorgesteld voor wat betreft wijzigingen van de provinciale indeling.
Indien de minister een wijziging van de provinciale indeling wenst, kan hij
besluiten zelf de voorbereidingen ter hand te nemen. In dat geval zal de minister
in de plaats kunnen treden van gedeputeerde staten en met overeenkomstige
toepassing van de wettelijke bepalingen een herindelingsregeling voorbereiden.
In het eerste lid van artikel 19 is bepaald op welke wijze dan door de minister
aan de procedurele bepalingen uitvoering wordt gegeven. Met het tweede lid
van het artikel wordt voorzien in een gelijksoortige regeling als met artikel
12, tweede lid, voor gemeentelijke herindeling. Indien de minister besluit
een ten behoeve van een wijziging van de provinciale indeling door provincies
gevoerde procedure over te nemen kan hij daarbij besluiten de door gedeputeerde
staten of door de interprovinciale commissie getroffen voorbereidingen als
door hem getroffen voorbereidingen aan te merken. Artikel 21In het algemeen deel van deze memorie is uiteengezet dat het van belang
is de mogelijkheden voor financieel toezicht bij gemeentelijke herindeling
te verbeteren. Met artikel 21 wordt voorzien in een aangepaste toezichtsbepaling.
De opbouw van het artikel is overeenkomstig de huidige artikelen 24 tot en
met 27 van de Wet arhi. Het eerste lid van het artikel regelt welke gemeenten
onder het bijzonder toezichtsregime komen te staan en wanneer het toezicht
aanvangt. Op de gemeenten is het toezicht van rechtswege van toepassing. Op
welke financiële besluiten het goedkeuringsvereiste precies betrekking
heeft, wordt door de provincie bepaald. In het tweede lid is geregeld welke
besluiten door gedeputeerde staten kunnen worden aangewezen. Op deze wijze
kan maatwerk worden geleverd passend bij de lokale omstandigheden. Het derde
lid bevat de toetsingsgrond van het toezicht en in het laatste artikellid
is de beëindiging van het bijzonder toezicht geregeld. Overigens zij
er op gewezen dat de algemene toetsingsgrond «strijd met het recht»
is vervat in de Algemene wet bestuursrecht (derde tranche).Het bijzonder toezicht is van toepassing op gemeenten die blijkens een
herindelingsontwerp, een herindelingsadvies of een voorstel van wet in aanmerking
komen om te worden opgeheven (artikel 21, eerste lid). Dit betekent
dat ten opzichte van de huidige situatie het toezicht in een eerder stadium
ontstaat namelijk vanaf het moment dat het herindelingsontwerp wordt vastgesteld.
Iedere gemeente die blijkens het herindelingsontwerp in aanmerking komt om
te worden opgeheven, valt onder het financieel toezicht. Datzelfde geldt voor
gemeenten die blijkens het herindelingsadvies voor opheffing in aanmerking
komen als ook voor gemeenten die pas als op te heffen gemeente worden opgenomen
in het wetsvoorstel. Op deze wijze is er in voorzien dat gemeenten die pas
in een latere fase als op te heffen gemeente aan een voorstel worden toegevoegd,
toch onder het regime worden gebracht. Het is echter niet zo dat een gemeente
die onder het toezichtsregime is gekomen bij de vaststelling van het herindelingsontwerp,
daar aan onttrokken wordt als die gemeente niet meer voor opheffing in aanmerking
komt blijkens het daarna vastgestelde herindelingsadvies. Als de provincie
het herindelingsadvies heeft uitgebracht, start immers het wetgevingstraject
waarbij opnieuw de vraag aan de orde kan komen of de betreffende gemeente
voor opheffing in aanmerking komt. Als dit naar het oordeel van de regering
het geval is, zal een voorstel van wet met die inhoud ingediend worden. Dat
in die situatie gedurende de procedure het arhi-toezicht op de gemeente wisselend
wel en niet van toepassing zou zijn is niet wenselijk. Daarom is de voorgestelde
regeling zodanig van opzet dat het bijzonder toezicht dat is aangevangen op
grond van het eerste lid van artikel 21, van toepassing blijft tot de datum
van herindeling tenzij de Minister van Binnenlandse Zaken op een eerder moment
heeft bepaald dat het toezicht ten aanzien van de gemeente is komen te vervallen
(zie artikel 21, vierde lid). Die bevoegdheid is bedoeld voor het geval dat
het herindelingsproces niet wordt voortgezet en ook voor gemeenten waarvan
opheffing uitdrukkelijk niet meer aan de orde is.Tenslotte zij er nog op gewezen dat het tweede lid nog een financieel-technische
aanpassing bevat. In het artikellid is vermeld dat tot de categorieën
van financiële besluiten die aangewezen kunnen worden tevens behoren
besluiten die kunnen leiden tot een vermindering van het vermogen van een
gemeente. De huidige wettekst zou in dat opzicht tot misverstand kunnen leiden. Onderdeel B Artikel 51Het huidige artikel 51 bevat regels omtrent de verrekening tussen provincies
ingeval dat een een wijziging van de gemeentelijke indeling gepaard gaat met
een wijziging van een provinciale grens. Niet voorzien is in de situatie dat
een wijziging van de provinciegrens voortvloeit uit een grenscorrectie of
een wijziging van de provinciale indeling betreft. Met de voorgestelde wijziging
van artikel 51 wordt bewerkstelligd dat de bepaling betrekking heeft op iedere
wijziging van een provinciegrens. Onderdeel C Artikel 59Ingevolge de invoering van het sectorenmodel in het arbeidsvoorwaarden-overleg
kan het elfde lid van artikel 59 komen te vervallen. Onderdeel D Artikel 77Artikel 77 verwijst naar artikel 2 van de (oude) Brandweerwet. Dat artikel regelde het goedkeuringsvereiste voor organisatie- en beheers-verordeningen
brandweer. Aangezien dit met de Brandweerwet 1985 onder de algemene toezichtsbepalingen
van de Gemeentewet is gebracht, kan artikel 77 van de Wet arhi komen te vervallen. Onderdeel E Artikel 78Het artikel 13 van de Warenwet waarnaar in de huidige wetsbepaling wordt
verwezen, is vervallen (Stb. 1988, 358). Daarom kan ook artikel 78 komen te
vervallen. ARTIKEL IIIn het algemeen deel van deze memorie van toelichting is uiteengezet dat
wordt voorgesteld alle artikelen over herindeling in de wet arhi onder te
brengen. De bepalingen aangaande wijzigingen van de provinciale indeling in
de Provinciewet (Titel VI) komen daarmee te vervallen. ARTIKEL IIIDe bepalingen over gemeentelijke herindeling in de Gemeentewet (Titel
VI) komen te vervallen. ARTIKEL IVArtikel IV betreft een technische aanpassing van de Wet op het basisonderwijs.
De huidige artikelen 56 en 107c van die wet verwijzen naar artikel 283 van
de Gemeentewet. ARTIKEL VVanaf de datum van inwerkingtreding van deze wijzigingswet dienen wijzigingen
van provincie- en gemeentegrenzen te worden voorbereid met toepassing van
de nieuwe bepalingen. Artikel V bevat het overgangsrecht ten aanzien van grenswijzigingen
waarvan op de datum van inwerkingtreding van de wetswijziging de voorbereiding
op grond van de (huidige) Wet arhi reeds is aangevangen. Voor deze grenswijzigingen
geldt het systeem van de eerbiedigende werking. Dat betekent dat de herindelingen
worden afgewikkeld met toepassing van de bepalingen van de Wet arhi, Provinciewet
en de Gemeentewet zoals deze luiden voor de wetswijziging (artikel V, tweede
lid). Dit geldt voor de procedures voor de voorbereiding van een herindeling,
waaronder begrepen de procedure bij de minister op grond van artikel 285,
tweede lid, Gemeentewet, als ook voor bijvoorbeeld de bepalingen met betrekking
tot het bijzonder financieel toezicht (hoofdstuk IV).Het derde lid van artikel V voorziet in een uitzondering op de hoofdregel
van eerbiedigende werking. De uitzondering heeft betrekking op wijzigingen
van de gemeentelijke of provinciale indeling – en dus niet op grenscorrecties –
in de aanvangsfase van de arhi-procedure. Indien namelijk de voorbereiding
van een wijziging van de gemeentelijke of provinciale indeling weliswaar is
aangevangen, maar deze voorbereiding nog niet heeft geleid tot een voorstel
van gedeputeerde staten aan provinciale staten tot vaststelling van een ontwerp-regeling,
geldt voor de verdere afhandeling de Wet arhi zoals gewijzigd. Voor de toepassing
van de (nieuwe) wetsbepalingen wordt een vastgesteld herindelingsplan
dan aangemerkt als het herindelingsontwerp.Zijn de voorbereidingen echter zover gevorderd dat door gedeputeerde staten
de voordracht voor een ontwerp-regeling is gedaan, dan gelden voor de verdere
afhandeling de ongewijzigde wetsbepalingen.De Staatssecretaris van Binnenlandse Zaken,A. G. M. van de Vondervoort 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25234-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl