Migratiebeleid; Brief van de Staatssecretaris van Justitie
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Tweede Kamer der Staten-Generaal
 2
 Vergaderjaar 2008-2009
 
 
 
 KST133381
 2008-2009
 
 30 573
 Migratiebeleid
 
 
 19 637
 Vreemdelingenbeleid
 
 
 
 
 Nr. 
 45
 BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN JUSTITIE
 Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
 
 Den Haag, 30 juni 2009
 
 In deze brief ga ik in op toezeggingen gedaan tijdens het debat inzake
de Europaroute d.d. 27 januari 2009 (Handelingen der Kamer II, vergaderjaar
2008–2009, nr. 46, blz. 4007–4026) en op de motie-Van de
Camp inzake het ouderenbeleid (Kamerstuk 30 573, nr. 27). Voorts
geef ik u de stand van zaken ten aanzien van toezeggingen inzake leges, de
onderdelen medisch en rechtsbijstand van de nieuwe asielprocedure, de herijking
van het beleid voor alleenstaande minderjarige vreemdelingen, Steunpunt Perspectief
en kinderen in het vreemdelingenbeleid.
 1. Toezeggingen debat d.d. 27 januari 2009 inzake
de Europaroute
 Op 27 januari jl. heb ik met uw Kamer gesproken over het gebruik
van gemeenschapsrecht door gezinsmigranten uit derde landen, kortweg de «Europaroute»
genoemd. Bij die gelegenheid heb ik een aantal toezeggingen gedaan waarover
ik u hier informeer.
 Duurzame relatie met EU-burger
 Tijdens het spoeddebat is door het lid De Wit (SP) aangedrongen op een
niet te strikte toepassing van de in de eerder genoemde brief aangekondigde
nadere invulling van de voorwaarden voor toelating als ongehuwd partner van
een EU-onderdaan. De voorwaarden die in de brief worden genoemd, samenwoning
gedurende zes maanden of een gezamenlijk kind, vormen het uitgangspunt bij
de toetsing. Dit neemt echter niet weg dat de omstandigheden zodanig kunnen
zijn, dat toch sprake kan zijn van een duurzame relatie hoewel aan de eerder
genoemde voorwaarden niet is voldaan, bijvoorbeeld als gedurende vier maanden
is samengewoond maar er bewijs kan worden geleverd van een al langer durende
relatie. De IND handelt volgens deze interpretatie van de regels.
 Cijfers pilot schijnrelaties
 Naar aanleiding van de veelheid aan maatregelen op het gebied van de aanpak
van fraude die ik tijdens het spoeddebat heb opgesomd, onstond enige verwarring
over cijfers betreffende de pilot schijnrelaties, die ik een week eerder aan
uw Kamer had gezonden. Deze pilot had betrekking op de periode februari 2007
tot voorjaar 2008. Voor de volledigheid verwijs ik naar de brief waarin een
en ander uiteen is gezet. Deze brief had betrekking
op onderzoek naar het schijnkarakter van relaties tussen derdelanders en Nederlanders
of rechtmatig in Nederland verblijvende derdelanders. Deze pilot schijnrelaties
betreft dus een andere doelgroep dan de relaties met EU-burgers die zich in
Nederland vestigen en die onderwerp is van het eerder genoemde IND/WODC-onderzoek
naar de Europaroute.
 Inburgering EU-burgers en hun gezinsleden
 Op verzoek van uw Kamer heb ik met de minister voor Wonen, Wijken en Integratie
(WWI) gesproken over de mogelijkheid tot (vrijwillige) inburgering van EU-burgers
en hun gezinsleden. Zoals bij uw Kamer bekend, is het niet mogelijk om aan
EU-burgers of hun gezinsleden inburgeringsvoorwaarden te stellen voor hun
komst naar Nederland, of een inburgeringsplicht in Nederland aan hen op te
leggen. De minister voor WWI heeft te kennen gegeven dat voor gezinsleden
van EU-burgers mogelijkheden om in te burgeren in Nederland bestaan in het
kader van de Regeling Vrijwillige Inburgering. Gemeenten hebben in dat kader
middelen om een inburgeringsaanbod te doen; hierbij is van belang dat gemeenten
de beleidsvrijheid hebben om te bepalen wie zij in het kader van die regeling
een aanbod doen. Per brief van 19 maart jl. is uw Kamer hierover geïnformeerd.
 Registratie en notificatie
 Vooruitlopend op de uitkomsten van het IND/WODC-onderzoek naar het gebruik
van gemeenschapsrecht door gezinsmigranten uit derde landen, en om meer inzicht
te krijgen in dergelijk gebruik van gemeenschapsrecht in andere lidstaten,
heb ik sinds vorig jaar in opeenvolgende JBZ-raden aangedrongen op meer samenwerking
tussen de lidstaten op dit terrein. Ik ben van mening dat registratie van
bewegingen tussen lidstaten en notificatie daarvan, van wezenlijk belang is
om in beeld te brengen hoe het vrij verkeer van personen in de EU zijn beslag
krijgt. Minister Turtelboom steunt mij in deze aanpak. Wij hebben besloten
om de vreemdelingendiensten van België en Nederland op dit punt nauwer
te laten samenwerken, in de verwachting dat andere lidstaten zullen volgen.
 IND/WODC-onderzoek Europaroute
 In mijn brief d.d. 27 januari 2009 heb
ik aangegven dat het eerder door mij aangekondigde onderzoek door de Immigratie-
en Naturalisatiedienst (IND) naar de omvang en samenstelling van de groep
gezinsmigranten uit derde landen die gebruik maakt van gemeenschapsrecht mogelijk
zal worden uitgebreid met een kwalitatief onderzoek door het Wetenschappelijk
Onderzoeks- en Documentatiecentrum van het ministerie van Justitie (WODC).
Ik heb toen aangegeven ernaar te streven u hierover nog voor de zomer te informeren,
maar dat niet uitgesloten was dat het onderzoek zich tot na de zomer zou uitstrekken,
indien individueel dossieronderzoek nodig zou blijken. Dit laatste is het
geval. De onderzoekers zullen handmatig 400 dossiers nagaan op elementen als
duur van het verblijf en verblijfsdoel in een andere lidstaat, herkomstlanden
van hoofdpersonen en gezinsleden, eerder doorlopen procedures, etc. De resultaten
van dit onderzoek en de duiding ervan, worden in september verwacht. Ik verwacht dit rapport, voorzien van een kabinetsreactie, in het najaar
aan uw Kamer te kunnen aanbieden.
 2. Motie-Van de Camp inzake ouderenbeleid
 Bij brief van 22 januari 2009 heb ik
toegezegd uw Kamer nader te zullen informeren over de uitvoering van de motie
van het lid Van de Camp over handhaving in het
ouderenbeleid van de garantstelling door de kinderen voor de volledige periode
van verblijf van de ouder. Deze toezegging doe ik met deze brief gestand.
 
 Het voorstel om het huidige ingewikkelde ouderenbeleid te verhelderen
en aan te passen op twee punten is inmiddels geaccordeerd door uw Kamer, naar
aanleiding van het Algemeen Overleg met de Vaste Kamercommissie voor Justitie
over de Blauwdruk Modern Migratiebeleid op 29 oktober en 10 december
2008.
 
 De twee voorwaarden betreffende het inkomensvereiste en het aantal kinderen
dat in Nederland woonachtig moet zijn, worden vereenvoudigd. Voortaan moet één
van de in Nederland woonachtige kinderen van de ouder volledig voldoen aan
de vereiste inkomensnorm. Deze norm bestaat thans uit de toepasselijke gezinsnorm
plus een alleenstaandenorm. Inkomen van eventuele andere kinderen van de ouder
die ook in Nederland wonen, wordt niet langer meegeteld.
 
 In de motie-Van de Camp wordt verzocht kinderen die hun ouder laten overkomen,
voor de rest van het verblijf van de ouder garant te laten staan voor de kosten
die uit hun verblijf voortvloeien, meer specifiek gericht op een uitkering
krachtens de Wet werk en bijstand (Wwb). Onder het huidige toelatingsbeleid
bestaat de garantstelling enkel binnen gezinsmigratie. Hierbij ondertekent
de verblijfgever een garantverklaring waarmee hij zich garant stelt voor de
kosten die voor de staat en voor andere openbare lichamen voortvloeien uit
het verblijf van het buitenlandse gezinslid, en voor de kosten van terugkeer
naar het land van herkomst. Ook geldt deze garantstelling enkel voor relaties
tussen gezinsleden waarvoor geldt dat het Burgerlijk Wetboek niet voorziet
in een verplichting voor de ander zorg te dragen, zoals in het geval van een
huwelijk. Concreet gaat het dan enkel om gezinsvorming of -hereniging met
een partner waarmee geen huwelijk of geregistreerd partnerschap is aangegaan.
Voor gezinshereniging van minder- of meerderjarige kinderen (bij hun ouder)
of ouderen (bij hun kind) is geen garantverklaring vereist.
 
 Onder het modern migratiebeleid zoals dat na implementatie daarvan zal
gelden, bestaat de garantverklaring niet langer. Wel zal dan het zogeheten
kostenverhaal bestaan. Zoals aangegeven in de Blauwdruk Modern Migratiebeleid ziet het kostenverhaal enkel op het verhalen van kosten
die door de staat worden gemaakt in verband met de (al dan niet gedwongen)
terugkeer van de migrant. Het gaat hier nadrukkelijk niet om andere kosten
die voor de staat voortvloeien uit het verblijf van de vreemdeling hier te
lande, zoals ziektekosten (waarvoor de vreemdeling verzekerd dient te zijn)
of een uitkering die wordt betaald uit publieke middelen, nadat een zelfstandige
verblijfsvergunning is verkregen.
 
 Uit artikel 3 van de Wwb vloeit voort dat een ouder en een (eigen) volwassen
kind, voor wat betreft de toepassing van de Wwb, geen gezamenlijke huishouding
kunnen voeren. Dit betekent dat de ouder die verblijf bij zijn kind heeft
gekregen, in beginsel zelfstandig aanspraak kan maken op een uitkering krachtens
de Wwb. Zoals ook thans de norm is, zal onder modern migratiebeleid de intrekking
van de verblijfsvergunning van de migrant worden bezien wanneer deze aanspraak
wenst te maken op een uitkering krachtens de Wwb. Afhankelijk
van de specifieke omstandigheden van het individuele geval kan de verblijfsvergunning
worden ingetrokken. Naarmate het verblijf hier te lande langer heeft geduurd,
zal de belangenafweging, die moet worden gemaakt in het kader van artikel
8, lid 2, van het Europees Verdrag ter Bescherming van de Rechten van de Mens
(EVRM), eerder in het voordeel van de vreemdeling uitvallen. Wanneer dit aan
de orde is, zal de verblijfsvergunning niet kunnen worden ingetrokken. Daar
komt in het geval van ouderen nog bij dat zij bij vertrek uit het land van
herkomst daar alleenstaand waren en er geen kinderen woonden die de zorg voor
hun ouder op zich zouden kunnen nemen. Dit was immers de reden voor toelating.
 
 Nadat de ouder een zelfstandige verblijfsvergunning heeft verkregen (in
het kader van voortgezet verblijf of als vergunning voor onbepaalde tijd)
is er geen sprake meer van vreemdelingrechtelijke afhankelijkheid van de ouder
ten opzichte van de verblijfgever, te weten zijn of haar kind in Nederland.
Geen enkele omstandigheid in de situatie van het kind (zoals emigratie of
overlijden) heeft dan nog invloed op de verblijfsrechtelijke positie van de
ouder, die hier dan inmiddels minimaal drie jaren rechtmatig verblijft. Het
verhalen van kosten is dan ook niet meer aan de orde. En een beroep op de
bijstand zal dan in de regel ook geen invloed meer hebben op de verblijfsstatus
van de migrant. Anders gezegd: de verblijfsvergunning kan doorgaans niet meer
worden ingetrokken. Een garantstelling door het kind heeft in die gevallen
geen betekenis meer.
 
 Indien de verblijfsvergunning in het kader van voortgezet verblijf zou
worden afgeschaft, zodat de verblijfsrechtelijke afhankelijkheid van de ouder
ten opzichte van het kind blijft bestaan, zou dit het enige geval betekenen
binnen het beleid voor gezinsmigratie waarbij de migrant niet op enig moment
in het bezit van een zelfstandige verblijfstitel kan komen. Daarbij is dit
strijdig met het uitgangspunt dat vreemdelingen op enig moment in het bezit
van een zelfstandige titel geraken. Zo komen minderjarige kinderen na één
en (huwelijks)partners na drie jaar in aanmerking voor voortgezet verblijf.
Voorts kan de ouder na vijf jaar verblijf in aanmerking komen voor een verblijfsvergunning
voor onbepaalde tijd of voor het Nederlanderschap.
 
 Al met al concludeer ik dat ik geen uitvoering kan geven aan de betreffende
motie. Ik acht het mogelijk noch wenselijk om het kind tot in lengte van dagen
verantwoordelijk te houden en aansprakelijk te stellen voor kosten die uit
het verblijf van de ouder hier te lande zouden kunnen voortvloeien.
 3. Leges
 Op 18 maart 2009 heb ik met uw Kamer overleg gevoerd over de kabinetsreactie
op het ACVZ-advies «Leges voor (arbeids)migratie naar Nederland».
Hier komen de toezeggingen die ik tijdens dit overleg heb gedaan aan bod.
 Begroting IND
 Verschillende leden van uw Kamer hebben vragen gesteld over de begroting
van de IND en in het bijzonder over de verhouding tussen directe en indirecte
kosten gedurende de laatste vijf jaar. In dit verband verwijs ik naar de jaarlijks
ingediende en met uw Kamer besproken begrotingen, waarbij ik aangeef welke
pagina’s specifiek betrekking hebben op de IND. De verhouding tussen
kosten en leges («opbrengst derden» bestaat voor het overgrote
deel uit leges) is uit de informatie van deze pagina’s af te leiden:
 
 2004: Kamerstukken II 2003/04, 29 200 VI, nr. 1 en 2, blz. 208–209
 2005: Kamerstukken II 2004/05, 29 800 VI, nr. 1 en 2, blz. 130–132
 2006: Kamerstukken II 2005/06, 30 300 VI, nr. 1 en 2, blz. 135
 2007: Kamerstukken II 2006/07, 30 800 VI, nr. 1 en 2, blz. 124
 2008: Kamerstukken II 2007/08, 31 200 VI, nr. 1 en 2, blz. 108.
 
 Uw meer specifieke vraag betreft de kostprijsberekening bij de IND en
de toerekening van directe en indirecte kosten bij de legesheffing. De als
indirect aangemerkte kosten zijn noodzakelijk voor de taakuitoefening door
de IND en het behandelen van vergunningaanvragen waarover leges worden geheven.
Het ligt dus niet voor de hand indirecte kosten bij bepaling van de hoogte
van de leges buiten beschouwing te laten. Uit onderzoek door Ernst & Young
is recent gebleken dat het kostprijsmodel van de IND niet meer voldoende actueel
en representatief is voor de toekomst. Door middel van een nieuw kostprijsonderzoek
vindt onder meer een herdefiniëring plaats van de definitie die de IND
hanteert voor de indirecte kosten die meer representatief is voor de toekomst.
 Vergoeding leges door COA
 Door het lid Spekman zijn vragen gesteld betreffende de mogelijkheid voor
het COA om leges te vergoeden. Zijn zorgen betroffen de mogelijkheid tot vergoeding
van de leges van verlengingsaanvragen van in de opvang geboren kinderen. Het
lijkt erop dat deze vragen voortkomen uit een misverstand betreffende de Regeling
verstrekkingen asielzoekers en andere categorieën vreemdelingen 2005
(Rva 2005). Artikel 17 van de RvA 2005 handelt over de vergoeding van buitengewone
kosten. Uitgangspunt is dat leges niet in aanmerking komen voor vergoeding
als buitengewone kosten. In het zesde lid van dit artikel wordt een overzicht
gegeven van de situaties waarin legeskosten bij uitzondering voor vergoeding
in aanmerking komen. In andere situaties dan in het zesde lid genoemd worden
de leges niet vergoed.
 
 Een van de uitzonderingssituaties waarin de leges worden vergoed betreft
de kosten terzake van de afdoening van een aanvraag om een verblijfsvergunning
regulier voor bepaalde tijd met verblijfsdoel «verblijf bij ouders»
voor een in Nederland geboren kind aan wie op grond van artikel 3, derde lid,
onder d van de RvA opvang wordt geboden. Het betreft in dit geval ouders die
zich nog in de asielprocedure bevinden. Bij uitzondering zal zich de situatie
kunnen voordoen dat de ouders op het moment dat deze verblijfsvergunning voor
verlenging in aanmerking komt, nog in het opvangcentrum verblijven. In dat
geval zullen ook de kosten voor verlenging van deze vergunning voor vergoeding
in aanmerking komen. In onderdeel d wordt immers gesproken over «de
afdoening van de aanvraag om een verblijfsvergunning regulier». Het
betreft de situatie dat de asielprocedure van de ouders nog niet is afgerond.
 Het onderscheid met onderdeel c is dat onderdeel c ziet op de situatie
dat de ouders al een status hebben. In dat geval worden, onder voorwaarden,
de leges voor de verlening van de vergunning verblijf
bij ouders vergoed, maar niet de verlenging. Ik
ben van mening dat dit niet onredelijk is omdat, wanneer verlenging van de
verblijfsvergunning aan de orde is, het gezin in het merendeel van de gevallen
zal zijn uitgeplaatst naar een gemeente. Ook heeft de statushouder dan geruime
tijd gehad om zich te oriënteren op de arbeidsmarkt.
 Beroep op legesfonds VluchtelingenWerk Nederland
 Een ander punt waarvoor uw Kamer aandacht vroeg, was de vergoeding van
leges door VluchtelingenWerk Nederland (VWN) uit het legesfonds. Ik heb aangegeven
dat ik met VWN zou bespreken waaraan het beroep op het legesfonds
is toe te schrijven en of de informatievoorziening rond nareisvoorzieningen
mogelijk verbetering behoefde. Uit de eerste contacten met VWN is gebleken
dat het beroep op het legesfonds soms is toe te schrijven aan vluchtelingen
die buiten de nareistermijn van drie maanden om gezinshereniging verzoeken,
maar dat gebrek aan informatie niet de hoofdoorzaak is (vaker komt het voor
dat familieleden bijvoorbeeld dood gewaand waren en dat daarom geen aanvraag
is gedaan voor deze personen). Er zijn echter andere groepen die meer gebruik
maken van het legesfonds van VWN, zoals personen in de asielopvang die in
aanmerking komen voor een medische (nood) vergunning en personen die in aanmerking
komen voor verlenging van hun bestaande vergunning. VWN zal mij hierover schriftelijk
nader informeren. In dit verband merk ik op dat ik, zoals ik uw Kamer had
toegezegd, heb overlegd met de Werkgroep tegen de Legesverhogingen (waarin
ook VWN is vertegenwoordigd) en dat wij hebben afgesproken dit overleg op
een later moment, wanneer zich weer nieuwe feiten voordoen, voort te zetten.
 Internationale vergelijking opbouw leges
 Naar aanleiding van vragen van het lid Van der Ham heb ik toegezegd u
een nader inzicht in de vergelijkbaarheid van legesheffing in de Europese
Unie te doen toekomen. Zoals reeds bleek uit het overzicht dat de ACVZ had
opgenomen bij het rapport dat ten grondslag lag aan het overleg met uw Kamer
op 18 maart jl., «Leges voor (arbeids)migratie naar Nederland», is een vergelijking van legesbedragen een ingewikkelde,
om niet te zeggen, onmogelijke opgave. Het Europese legale migratiebeleid
is immers nog verre van volledig geharmoniseerd en afgezien van enkele Europese
vergunningen, houdt iedere lidstaat er een eigen stelsel op na. Variaties
zijn mogelijk op het gebied van de duur van de geldigheid van het document,
de rechten die eraan verbonden zijn, de voorwaarden waaronder deze verkregen
worden, de duur van de procedures en natuurlijk de legesheffing. Via het «European
Migration Network», waarin voor Nederland de IND participeert, is getracht
een zo volledig mogelijk overzicht te verkrijgen van reguliere vreemdelingrechtelijke
leges. Hieruit blijkt dat het vergelijken van leges een kwestie is van vergelijken
van verschillende grootheden met een zeer groot aantal variabelen. Niettemin
is duidelijk dat Nederland in vergelijking met andere Europese lidstaten over
het algemeen wel hogere (en in sommige gevallen veel hogere) leges heft voor
reguliere vergunningen. De Europese Commissie wijst hier ook op in haar Verslag
betreffende de toepassing van de richtlijn gezinshereniging (COM(2008)610).
Tegen deze achtergrond meen ik dat nader inzicht in de opbouw van de leges in verschillende lidstaten geen toegevoegde waarde
heeft, voorzover dit al binnen een redelijke tijdspanne en met een zinvolle
analyse mogelijk zou zijn.
 Leges bij aanvraag nieuw document vanweeg verlies of diefstal
 Tijdens het Algemeen Overleg met uw Kamer op 18 maart 2009 heb ik
toegezegd te bezien of tot invoering van legesheffing kan worden overgegaan
in die gevallen waarin de vreemdeling een nieuw verblijfsdocument aanvraagt
wegens verlies of diefstal. Een nieuw verblijfsdocument kan om verschillende
redenen worden aangevraagd. Bijvoorbeeld in geval van verlies, diefstal of
beschadiging van het document. Uw Kamer zal na het zomerreces hierover nader
worden geinformeerd.
 4. De nieuwe asielprocedure; medisch en rechtsbijstand
 Wat betreft de medische procedure, die parallel loopt aan de nieuwe asielprocedure,
heb ik uw Kamer bij brief van 16 december 2008
en in het Algemeen overleg van 17 december 2008 aangegeven dat ik hierover nadere informatie zou toezenden.
Hetzelfde heb ik gezegd over het onderwerp Rechtsbijstand in de nieuwe asielprocedure
(eveneens in genoemde brief van 16 december 2008). De uitwerking van
beide onderwerpen is gereed. Gelet op de gewijzigde economische situatie en
de gevolgen daarvan voor de overheidsfinanciën, wordt de (ruimte voor)
financiering ervan vastgesteld in het kader van de begrotingsvoorbereiding
2010. Ik verwacht uw Kamer kort na de zomer hierover nader te kunnen informeren,
zodat u deze brief nog bij de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van
de Vreemdelingenwet 2000 in verband met het aanpassen van de asielprocedure
kan betrekken dat inmiddels aan uw Kamer is aangeboden.
 5. Alleenstaande minderjarige vreemdelingen en Steunpunt
perspectief
 Op 3 juli 2008 is door uw Kamer de motie Spekman c.s. inzake de Steunpunt-perspectiefaanpak ex-alleenstaande minderjarige
vreemdelingen (amv) aanvaard. Hierin is mij verzocht om in samenspraak met
gemeenten een experiment aan te gaan voor de duur van twee jaar. Op 2 april
2009 heb ik tijdens een Algemeen overleg toegezegd
uw Kamer een plan van aanpak toe te sturen over de uitvoering van deze motie.
In samenwerking met de Vereniging van Nederlandse Gemeenten is er een plan
van aanpak uitgewerkt. De brief hierover is uw Kamer op 30 juni 2009
aangeboden.
 6. Herijking beleid alleenstaande minderjarige vreemdelingen
en herijking kinderen in het vreemdelingenbeleid
 Wat betreft mijn toezegging om uw Kamer voor de zomer van 2009 te informeren
over de herijking van kinderen in het vreemdelingenbeleid het volgende. In
overleg met de minister voor Jeugd en Gezin is dit onderwerp gekoppeld met
de Herijking kinderen in het vreemdelingenbeleid. Hiervoor is meer tijd nodig.
Ik streef ernaar uw Kamer in het najaar van 2009 te informeren over beide
beleidsonderwerpen.
 
 De staatssecretaris van Justitie,
 N. Albayrak
 
 
 
 
 Kamerstukken II 2008/09, 30 573, nr. 33.
 
 
 Kamerstukken II 2008/09, 31 143, nr. 41.
 
 
 Kamerstukken II 2008/09, 19 637, nr. 1247.
 
 
 Kamerstukken II 2008/09, 30 573, nr. 32.
 
 
 Kamerstukken II 2008/09, 30 573, nr. 27.
 
 
 Kamerstukken II 2008/09 30 573, nr. 10, bijlage, pp. 80–81.
 
 
 Kamerstukken II 2008/09, 30 573, nr. 28.
 
 
 Kamerstukken II 2008/09, 29 689, nr. 243.
 
 
 Kamerstukken II 2007/08, 29 344, nr. 67.
 
 
 Kamerstukken II 2008/09, 19 637, nr. 1211.
 
 
 Kamerstukken II 2008/09, 19 637, nr. 1266.