Wijziging van de Telecommunicatiewet i.v.m. o.a. instelling van een antenneregister en uitbreiding verbod verzenden ongevraagde elektronische communicatie; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30661, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

25-08-2006

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

30661 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI. ALGEMEEN1. Doel en aanleiding van het wetsvoorstel2. Inhoud van het wetsvoorstel2.1 Afwijkend gebruik van frequentieruimte2.2 Het instellen van een antenneregister2.2.1 Doel en aanleiding2.2.2 Doel en reikwijdte van het antenneregister2.3 Versterking positie van de consument bij langdurige
contracten2.4 Uitbreiding van het verbod ongevraagde elektronische
communicatie te verzenden zonder voorafgaande toestemming naar rechtspersonen2.4.1 Aanleiding voor verruiming van het verbod2.4.2 Hoofdlijnen wijziging van artikel 11.72.4.3 Internationale aspecten3. Overleg en adviesverplichtingen3.1 Afwijkend gebruik van frequentieruimte3.2 Antenneregistera. De reikwijdte van het antenneregisterb. Moment van opname in het registerc. Welke gegevens moeten worden verstrekt?d. administratieve lasten3.3 Versterking positie consument bij langdurige contracten3.4 Uitbreiding van het spamverbod4. Toets inzake Bedrijfseffecten, Uitvoerbaarheid
en Handhaafbaarheid alsmede Administratieve Lasten4.1 AntenneregisterAlternatieven voor de regelgevingAdvies Adviescollege toetsing administratieve lasten4.2 Versterking positie consument bij langdurige contracten4.3 Uitbreiding van het spamverbodAdvies ActalII. ARTIKELENArtikel IOnderdeel AOnderdeel BOnderdelen C en HOnderdeel DOnderdeel EOnderdelen F en GOnderdeel IArtikel IIOnderdelen F en GOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30661Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 93 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 661Wijziging van de Telecommunicatiewet verband houdende met de instelling
van een antenneregister, de uitbreiding van het verbod op het verzenden van
ongevraagde elektronische communicatie alsmede regeling van diverse andere
onderwerpennr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGHet advies van de Raad van State wordt niet openbaar gemaakt, omdat het
zonder meer instemmend luidt/uitsluitend opmerkingen van redactionele aard
bevat (artikel 25a, vierde lid, onderdeel b, van de Wet op de Raad van State).I. ALGEMEEN1. Doel en aanleiding van het wetsvoorstelDit voorstel van wet strekt ertoe een aantal wijzigingen aan te brengen
in de Telecommunicatiewet. Met deze wijzigingen worden diverse inhoudelijke
onderwerpen in de Telecommunicatiewet geregeld. Om praktische redenen worden
deze onderwerpen in dit wetsvoorstel samengebracht. Het onderhavige wetsvoorstel
strekt zich uit tot de volgende onderwerpen:– een wijziging van artikel 3.5 in verband met het beperken van
de adviesrol van het college van Onafhankelijke Post en Telecommunicatie Autoriteit
(OPTA) voor frequentievergunningen voor openbare elektronische communicatienetwerken
of -diensten;– een wijziging van artikel 3.10, eerste lid, waarmee het aantal
situaties waarin een afwijkend gebruik van frequentieruimte mogelijk is, wordt
verruimd;– het toevoegen van een nieuw artikel (artikel 3.14) waarmee een
openbaar antenneregister wordt ingesteld, waarin gegevens worden opgenomen
van antenne-opstelpunten, antennesystemen en antennes;– het opnemen van een nieuw artikel teneinde de positie van de consument
te versterken bij stilzwijgende verlenging van langdurige contracten (artikel
7.2a);– een verruiming van het verbod op het zonder voorafgaande toestemming
overbrengen van ongevraagde communicatie voor commerciële, ideële
of charitatieve doeleinden door middel van elektronische berichten naar abonnees
zijnde rechtspersonen door wijziging van de artikelen 11.7 en 11.8;– een uitbreiding van artikel 15.1, eerste lid, waardoor de bepalingen
inzake de verstrekking van gegevens ten behoeve van het antenneregister kunnen
worden gehandhaafd;– een wijziging van artikel 18.3 in verband met het verschuiven
van de adviesrol van de Nederlandse Mededingingsautoriteit (NMa) naar de OPTA
bij het verkrijgen, weigeren of intrekken van bepaalde vergunningen. Tevens
wordt van de gelegenheid gebruik gemaakt om de in artikel 18.3,
tweede en derde lid, voorgeschreven samenwerking tussen de OPTA en NMa te
verduidelijken.2. Inhoud van het wetsvoorstel2.1 Afwijkend gebruik van frequentieruimteIn hoofdstuk 3 van de Telecommunicatiewet zijn bepalingen opgenomen over
het gebruik van frequentieruimte. Sommige delen van de frequentieruimte kunnen
vrij worden gebruikt, mits de apparatuur voldoet aan bepaalde technische eisen.
Voorbeelden hiervan zijn een babyfoon en een afstandsbediening voor het openen
en sluiten van een garagehek. Voor het gebruik van andere delen van de frequentieruimte
is een vergunning van de Minister van Economische Zaken vereist. De vergunninghouder
heeft een exclusief recht op het gebruik van dat stukje frequentieruimte.
Het is anderen dan de vergunninghouder niet toegestaan om gebruik te maken
of te storen op de frequentieruimte van de vergunninghouder.Een uitzondering op dit verbod is opgenomen in artikel 3.10 van de Telecommunicatiewet.
Dit artikel biedt aan de Ministers van Economische Zaken en Justitie de bevoegdheid
om toestemming te geven tot een gebruik van frequentieruimte dat afwijkt van
hoofdstuk 3 van de Telecommunicatiewet. In artikel 3.10, eerste lid, is thans
nog geregeld dat toestemming kan worden gegeven wanneer dit noodzakelijk is
ter beëindiging van strafbaar gedrag jegens een persoon. In de praktijk
is echter gebleken dat hiermee een te beperkte mogelijkheid is gecreëerd
om toestemming te geven voor de situaties waarin een afwijkend gebruik van
frequentieruimte wenselijk of zelfs noodzakelijk kan zijn. Zo kan het nodig
zijn om strafbaar gedrag jegens een persoon te voorkomen, maar taalkundig
is te verdedigen dat het «voorkomen» van strafbaar gedrag niet
valt onder het begrip «beëindigen» van strafbaar gedrag.
Dit zou er strikt genomen toe leiden dat moet worden gewacht tot het strafbaar
gedrag zich daadwerkelijk effectueert alvorens het afwijkend gebruik van frequentieruimte
kan worden toegestaan. Op dezelfde wijze valt op taalkundige gronden te verdedigen
dat áls het strafbare feit zich eenmaal heeft geëffectueerd maar
daarbij formeel geen sprake is van strafbaar gedrag jegens een persoon, er
ook geen ruimte is voor het verlenen van toestemming voor een afwijkend frequentiegebruik.
En afwijkend gebruik van frequentieruimte is in deze interpretatie al helemaal
niet toegelaten indien er van een strafbaar gedrag in het geheel geen sprake
is, maar er bijvoorbeeld iemand wordt vermist terwijl wél bekend is
dat hij zich in een bepaalde regio moet bevinden waarbij zijn verblijfplaats
gescand zou kunnen worden met een apparaat dat gepaard gaat met een afwijkend
gebruik van frequentieruimte. Dit wordt onwenselijk geacht. Er zijn situaties
waarin de belangen van politie en justitie bij het voorkomen, opsporen en
beëindigen van strafbare feiten, bij het achterhalen van de verblijfplaats
van een ontsnapte gedetineerde en bij het verlenen van hulp aan hen die deze
behoeven, zonder meer opwegen tegen het belang van een – geringe –
inbreuk op het normale gebruik van frequentieruimte. Daarom wordt voorgesteld
het eerste lid van artikel 3.10 te verruimen. In de artikelsgewijze toelichting
op artikel 3.10, eerste lid, worden de situaties waarop deze verruiming betrekking
heeft, nader beschreven.2.2 Het instellen van een antenneregister2.2.1 Doel en aanleidingHet onderhavige wetsvoorstel heeft ook ten doel een openbaar antenneregister
in te stellen, waarin gegevens worden opgenomen van antenne-opstelpunten,
antennesystemen en antennes. Het antenneregister zal onder de verantwoordelijkheid
van de Minister van Economische Zakenworden ingericht en bijgehouden
en voor eenieder toegankelijk worden gemaakt via het internet. Voorts wordt
voorgesteld om bij of krachtens algemene maatregel van bestuur nadere regels
te stellen omtrent het antenneregister.Op 12 december 2000 is aan de Tweede Kamer de nota Nationaal Antennebeleid
aangeboden (Kamerstukken II 2000/01, 27 561, nrs. 1–2).In deze nota wordt het doel van het Nationaal Antennebeleid (NAB) geformuleerd
als het binnen duidelijke kaders van volksgezondheid, leefmilieu en veiligheid
stimuleren en faciliteren van voldoende ruimte voor antenne-opstelpunten.
Ter uitvoering van het NAB is een nationaal antenneregister aangekondigd.
In de nota NAB is de nadruk gelegd op een register, dat zich dient te richten
op het faciliteren van het bewaken en handhaven van de blootstellingslimieten
in gebieden waarin antennes zijn geplaatst (gezondheidsbescherming) en het
bewaken en bevorderen van een zoveel mogelijk gemeenschappelijk gebruik van
antenne-opstelpunten (site sharing). Inmiddels is ook de wens van een compleet
en actueel antenneregister voor het informeren van met name de burger omtrent
de antennes in zijn leefomgeving groter geworden. In het algemeen overleg
met de Tweede Kamer van 7 december 2004 is gebleken, dat er behoefte
bestaat aan betrouwbare openbare informatie over antennes en antennelocaties.
Ook al is het algemene inzicht dat antennes geen nadelig effect hebben op
de gezondheid, er is een groep mensen die zich daar zorgen over maakt. Het
is daarom belangrijk dat men vrijelijk toegang tot deze informatie heeft.
Deze wens sluit goed aan bij de verschillende internationale en Europese ontwikkelingen
omtrent het informeren van de burger over de milieu-informatie in zijn omgeving
(Verdrag van Aarhus (Trb. 2001, nr. 73) en richtlijn 2003/4/EG van het Europees
Parlement en de Raad van 28 januari 2003 inzake de toegang van het publiek
tot milieu-informatie en tot intrekking van richtlijn 90/313/EEG van de Raad;
PbEG L 41).In 2002 is bij convenant de eerste aanzet gegeven tot de instelling en
inrichting van een antenneregister (Convenant in het kader van het nationaal
beleid inzake vergunningvrije antenne-installaties voor mobiele telecommunicatie
van 27 juni 2002). Op basis van dit convenant hebben de vergunninghouders
voor mobiele telecommunicatie welke partij zijn bij het convenant, zich verbonden
om per kwartaal gegevens aan te leveren van de door hen gebruikte antenne-opstelpunten,
antenne-systemen en antennes. Voor wat betreft de toegankelijkheid van de
gegevens, is in het convenant vastgelegd dat de geleverde gegevens in bewerkte
vorm voor eenieder beschikbaar zijn via het internet. Gelet op de relatieve
beperktheid van de convenantsafspraken, is het inmiddels noodzakelijk om het
antenneregister wettelijk te verankeren. In dat kader zal dit wetsvoorstel
aan de Minister van Economische Zaken de bevoegdheid geven om zowel de benodigde
gegevens te kunnen opvragen ten behoeve van de vulling van het openbaar antenneregister
als aanvullende eisen te stellen aan de juistheid, volledigheid en actualiteit
van de verstrekte gegevens. Het voordeel van de wettelijke verankering boven
de huidige op (convenants)-afspraken gebaseerde registratie en openbaarmaking
is voorts, dat naast de antennes voor mobiele telecommunicatie ook andere
antennes in het register opgenomen kunnen worden. Ook is het vanwege de diversiteit
en veelheid van partijen lastig om de huidige convenantsafspraken uit te breiden
en derhalve is ervoor gekozen om het antenneregister wettelijk te verankeren.Ook andere Europese landen hebben vergelijkbare antenneregisters.In Duitsland zijn de vergunninghouders voor het gebruik van frequenties
verplicht om gegevens ten behoeve van het antenneregister aan te leveren.
De locaties van de antennes worden vervolgens zichtbaar gemaakt op een internetsite.
De Duitse overheid verricht daarenboven vele honderden veldsterktemetingen
per jaar rondom basisstations; ook deze meetlocaties zijn zichtbaar op dezelfde
internetsite. Daarnaast kunnen er per meetlocatie detailgegevens opgevraagd
worden. In Frankrijk en Zwitserland wordt op vergelijkbare wijze
een antenneregister bijgehouden. Engeland heeft een antenneregister met uitsluitend
GSM- en UMTS-locaties.2.2.2 Doel en reikwijdte van het antenneregisterDraadloze telecommunicatie via radiofrequenties vergt het gebruik van
antennes. Deze antennes, zoals geplaatst op daken en in masten, roepen bij
personen soms vragen op omtrent de zendkarakteristieken van deze antennes
en mogelijke effecten op de gezondheid. Soms is er zelfs sprake van ongerustheid
en is men onbekend met het aantal en soort antennes die in de woon-, werkof
leefomgeving staan opgesteld. Het register is bedoeld voor burgers, lokale
overheden en overige belanghebbenden om een eerste beeld te verkrijgen van
de vast opgestelde zendantennes in hun omgeving, delen van de gemeente of
op een specifieke locatie. Het register biedt juiste, actuele en volledige
informatie over het soort antennes, hun zendkarakteristieken en de toepassing.Het onderbrengen van informatie over antennes die mobiel worden gebruikt,
bijvoorbeeld op voertuigen en schepen, leent zich niet voor opname in een
register.Bovendien is een ondergrens vastgesteld voor het opnemen van antennes
in het register. Bij vaste enkele antennes of samengestelde antennes van een
antennesysteem zal uitgegaan worden van een nader te bepalen uitgangsvermogen.
Bij de voorgenomen wijziging van het Frequentiebesluit zal de hoogte van het
uitgangsvermogen worden vastgesteld. Antennes beneden dat uitgangsvermogen
zullen niet in het register worden opgenomen. Ook zijn er veel laag tot zeer
laagvermogen toepassingen zoals de afstandsbediening voor de centrale deurvergrendeling
van een auto, draadloze koptelefoon of draadloze telefoon die thuis wordt
gebruikt. Veel van deze toepassingen zijn, vanwege hun beperkte reikwijdte
of mobiel gebruik, vrijwel altijd vrijgesteld van een vergunning of registratie
en het is dan ook niet mogelijk om deze op te nemen in een register.Ten slotte zal in de voorgenomen wijziging van het Frequentiebesluit bij
het al dan niet openbaar maken van bepaalde antennes rekening worden gehouden
met de eisen die gelden op basis van de Wet openbaarheid van bestuur (Wob)
en de Wet bescherming persoonsgegevens (Wbp).2.3 Versterking positie van de consument bij langdurige
contractenIn de elektronische communicatiesector worden vaak overeenkomsten met
consumenten afgesloten met een vaste contractduur van één of
twee jaar. Deze overeenkomsten worden gewoonlijk na verloop van die termijn
stilzwijgend verlengd. Stilzwijgende verlenging voor een langere periode is
een onnodige en onredelijke overstapdrempel en beperkt de keuzevrijheid, als
dat zou betekenen dat de abonnee weer voor langere tijd gebonden wordt. Dat
is niet alleen nadelig voor de consument. Ook innovatieve ondernemers en nieuwe
toetreders hebben minder mogelijkheden om klanten te werven als het overstappen
wordt bemoeilijkt. Stilzwijgende verlenging kan dan ook de concurrentie en
innovatie belemmeren.In de Kamerbrief «Een slimme consument in een snelle markt»
(Kamerstukken II 2004/05, 27 879, nr. 12) heeft de Minister diverse acties
aangekondigd om de positie van de consument te versterken. Eén van
die acties is wetgeving om stilzwijgende verlenging van langdurige contracten
tegen te gaan. De noodzaak voor regelgeving over opzegtermijnen blijkt ook
uit het onderzoek van Heliview Research «Onderzoek naar Overstapdrempels
en Notaspecificatie» (d.d. 23 december 2005). Dit rapport is te
downloaden vanaf de site minez.nl. Bij alle onderzochte deelmarkten (vaste
telefonie, mobiele telefonie, internet, radioen televisiediensten en gebundelde diensten) is gebleken dat de consument problemen ondervindt
door de beperkingen voor wat betreft contractduur en de opzegtermijn. Daarbij
wijzen de onderzoekers op de noodzaak van de onderhavige, in de genoemde Kamerbrief
aangekondigde, regelgeving als het belangrijkste instrument om het overstappen
tussen de verschillende aanbieders voor de consument te verbeteren.Het voorgestelde artikel regelt – kort samengevat – dat overeenkomsten
voor bepaalde en onbepaalde duur kunnen worden aangegaan. Er geldt steeds
een opzegtermijn van maximaal vier weken. Overeenkomsten van bepaalde duur
kunnen maximaal voor een periode van twee jaar worden aangegaan. Consumenten
kunnen de overeenkomst dan wel na verloop van één jaar opzeggen.
Daarbij geldt wel dat zij gehouden kunnen worden de redelijke kosten (de resterende
abonnementskosten) aan de aanbieder te vergoeden.In titel 5, afdeling 3 van Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek wordt de
generieke regeling voor algemene voorwaarden gegeven. In deze titel is onder
andere bepaald dat een beding wordt vermoed onredelijk bezwarend te zijn indien
dat beding voor een overeenkomst een duur bepaalt langer dan een jaar, tenzij
de consument een keer per jaar de mogelijkheid heeft om de overeenkomst op
te zeggen (artikel 6:237, onder k, van het Burgerlijk Wetboek). De opzegtermijn
mag – op straffe van het vermoeden dat het beding onredelijk bezwarend
is – niet langer zijn dan drie maanden (artikel 6:237, onder l, van
het Burgerlijk Wetboek). Indien een beding onredelijk bezwarend is, is het
beding op grond van het bepaalde in artikel 6:233 van het Burgerlijk Wetboek
vernietigbaar.Aanbieders regelen de duur van overeenkomsten en opzegtermijnen over het
algemeen in hun algemene voorwaarden, waarop titel 5, afdeling 3 van Boek
6 van het Burgerlijk Wetboek van toepassing is. Het voorgestelde artikel 7.2a
biedt de consument een verdergaande bescherming dan die generieke regeling.
De reden om in de Telecommunicatiewet een verdergaande bescherming van de
consument op te nemen, is dat consumenten in de telecomsector relatief veel
hinder ondervinden van stilzwijgende verlenging van overeenkomsten en de gehanteerde
opzegtermijnen. Zoals reeds naar voren is gebracht worden hierdoor de overstapmogelijkheden
voor consumenten beperkt, hetgeen de innovatie en de concurrentie in de telecomsector
belemmert. De snelle technologische ontwikkelingen in deze sector maken langdurige
contractuele binding aan aanbieders voor consumenten extra bezwarend. De regering
heeft ervoor gekozen een en ander te regelen in de Telecommunicatiewet en
niet in het Burgerlijk Wetboek, omdat het een voor de telecomsector specifieke
bepaling betreft, terwijl de algemene voorwaarden regeling in het Burgerlijk
Wetboek generiek is. De generieke bepalingen van het Burgerlijk Wetboek blijven
hun gelding behouden. Het ligt evenwel voor de hand dat consumenten een beroep
zullen doen op de bepalingen van de Telecommunicatiewet voor zover die een
verdergaande bescherming van hun rechtspositie met zich brengen. Het voorgestelde
artikel zal voor de aanbieders in de praktijk betekenen dat zij hun algemene
voorwaarden zullen moeten aanpassen. In de Overgangswet nieuw Burgerlijk Wetboek
is bepaald dat op algemene voorwaarden die op het moment van inwerkingtreding
reeds door een partij in haar overeenkomsten werden gebruikt, de bepalingen
met betrekking tot algemene voorwaarden eerst een jaar na inwerkingtreding
van toepassing zijn (artikel 191, eerste lid, van de Overgangswet nieuw Burgerlijk
Wetboek). Een dergelijke bijzondere overgangsregeling is niet in het wetsvoorstel
opgenomen, omdat over de voorgenomen wetswijziging overleg is geweest met
marktpartijen en de aanbieders reeds op de voorgestelde regeling hebben kunnen
anticiperen. Overigens is in het wetsvoorstel bepaald dat dit onderdeel in
werking treedt op een bij koninklijk besluit vast te stellen tijdstip. Daarbij
is onmiddellijke werking het uitgangspunt. De Minister heeft in de hierboven genoemde Kamerbrief voorts aangegeven
dat zal worden bezien of binnen het bestaande wettelijke kader voldoende waarborgen
bestaan om slamming tegen te gaan. Slamming is het zonder toestemming overzetten
van een klant naar een andere aanbieder. Dat kan tot gevolg hebben dat iemand
rekeningen krijgt van belbedrijven waar de klant geen contract mee heeft.
Slamming leidt ertoe dat een abonnee niet meer de aanbieder van zijn keuze
kan kiezen. Dit is in strijd met artikel 19 van richtlijn 2002/22/EG van het
Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake de universele dienst
en gebruikersrechten met betrekking tot elektronische communicatienetwerken
en -diensten (Universeledienstrichtlijn). Dit artikel is geïmplementeerd
in artikel 6a.17 van de Telecommunicatiewet. Slamming doet zich voor bij carrier
preselectie-telefonie. Bij carrier preselectie (hierna: cps) kiest een abonnee
voor een andere aanbieder dan voor het afwikkelen van (een deel van) zijn
uitgaande gesprekken. In Nederland is KPN als aanbieder van openbare vaste
telefonie met aanmerkelijke marktmacht verplicht cps-faciliteiten beschikbaar
te stellen. In de praktijk wisselen abonnees regelmatig van aanbieder zonder
dat zij daarvoor toestemming hebben gegeven. De «schuldige» kan
een cps-aanbieder zijn, die een KPN-abonnee of een klant van een andere cps-aanbieder
overzet naar zichzelf. Het kan ook KPN zijn die een klant van een cps-aanbieder
overzet (terugzet) naar zichzelf. Het ongevraagd overzetten door cps-aanbieders
is mogelijk omdat in het «operator controlled model» (OCM) in
het algemeen geen controle vooraf plaatsvindt of een abonnee daadwerkelijk
heeft ingestemd met de overzetting.Bij het tegengaan van slamming moet een onderscheid worden gemaakt tussen
slamming door en tussen cps-aanbieders en slamming door KPN. Tegen deze laatste
vorm van slamming kan het college van OPTA optreden met een beroep op de artikelen
6a.6 en 6a.17 van de Telecommunicatiewet. Het college van OPTA heeft KPN aangewezen
als partij met aanmerkelijke marktmacht en op grond van artikel 6a.6, eerste
lid de verplichting opgelegd te voldoen aan redelijke verzoeken om toegang.
Zoals blijkt uit het collegebesluit van 21 december 2005 (wholesalemarkt
voor gespreksopbouw op het vaste telefoonnet; de uitspraak is te downloaden
vanaf de site opta.nl) valt daar ook toegang onder ten behoeve van cps-aanbieders
(zie hoofdstuk 11, blz. 120 en 121 van het collegebesluit). Als KPN een cps-abonnee
ongevraagd terugzet, voldoet KPN niet meer aan deze toegangsverplichting.
Voorts is KPN op grond van artikel 6a.17 verplicht een abonnee de mogelijkheid
te bieden de diensten af te nemen van een cps-aanbieder van zijn keuze. Indien
KPN een cps-abonnee slamt wordt aan deze verplichting niet meer voldaan. Het
college kan dan, met een beroep op de genoemde bepalingen, handhavend optreden.
Als een KPN-abonnee die gebruikmaakt van cps zijn abonnementsvorm wijzigt,
moet de cps-beschakeling eveneens in stand blijven. Het deactiveren van cps
is in een dergelijk geval als slamming aan te merken. Bijzondere aandacht
verdient in dit verband het belbudget-abonnement. Indien een consument gebruik
wenst te maken van het belbudget-abonnement én van cps, hoeft KPN niet
het belbudget-tarief in rekening te brengen (artikel 2.5, zesde lid, van het
Besluit universele dienstverlening en eindgebruikersbelangen). Het ligt voor
de hand dat KPN in dat geval het belbasis-tarief in rekening brengt. Als een
consument wil overstappen naar belbudget voor het belbudget-tarief, dan zal
hij er expliciet mee moeten instemmen dat het uitgaande verkeer voortaan door
KPN wordt verzorgd.Tegen slamming door cps-aanbieders kan KPN zelf optreden door «notoire»
slammers uit te sluiten van gebruik van het OCM. Maar dat mag niet lichtvaardig
gebeuren. Voor cps-aanbieders is deze vorm van cps-toegang van groot belang
omdat het een eenvoudige en snelle overstap mogelijk maakt. Daarmee zijn ook
de abonnees gebaat. Wel mag van cps-aanbieders worden verwacht dat zij zorgvuldig
omgaan met deze laagdrempelige vorm van toegang en de nodige maatregelen
nemen om ongevraagd overzetten te voorkomen. Doen zij dat niet, en blijkt
in de praktijk dat een cps-aanbieder zich «meer dan incidenteel»
schuldig maakt aan slamming, dan is een verzoek van een cps-aanbieder om van
het OCM gebruik te maken niet aan te merken als een «redelijk verzoek
om toegang», zoals bedoeld in artikel 6a.6, eerste lid, en behoeft KPN
deze vorm van toegang niet te leveren. Om te voorkomen dat een cps-aanbieder
te snel en ongerechtvaardigd wordt uitgesloten, is het denkbaar dat het college
een nadere invulling geeft aan het begrip«redelijk verzoek» in
de vorm van beleidsregels. Indien een gebruiker van de KPN-telefoondienst
wordt geslamd, heeft KPN er, als benadeelde partij, direct commercieel belang
bij om tegen een slammer op te treden. Dat zou anders kunnen zijn indien slamming
uitsluitend plaatsvindt tussen cps-aanbieders. Wellicht zou KPN onvoldoende
tegen deze laatste vorm van slamming optreden. Ik wijs er daarom op dat bij
slamming tussen aanbieders, KPN in gebreke blijft als KPN daar onvoldoende
tegen optreedt (binnen de eventueel door het college gestelde grenzen). In
dat geval voldoet KPN immers niet meer aan de hiervoor genoemde wettelijke
verplichtingen, te weten artikel 6a.6, eerste lid, ten opzichte van de gedupeerde
cps-aanbieder, en artikel 6a.17 ten opzichte van de abonnee. Het college kan
dan handhavend optreden. Ook zou het college hierover desgewenst beleidsregels
kunnen opstellen. Gelet op het voorstaande is er nu geen noodzaak de bestaande
regelgeving aan te passen. De bestaande wettelijke bepalingen zijn toereikend
om tegen slamming te kunnen optreden. Daarbij kan het college bezien in hoeverre
in beleidsregels de toegang (en de uitsluiting van toegang) tot het OCM nader
moet worden ingevuld. De hier beschreven mogelijkheden die de Telecommunicatiewet
het college biedt om tegen slamming op te treden, laat uiteraard onverlet
dat ook op grond van regelgeving ter bescherming van consumenten zou kunnen
worden ingegrepen, bijvoorbeeld door de toekomstige ConsumentenAutoriteit.
Zoals in de eerder genoemde brief aan de Kamer is aangegeven, is een goede
samenwerking tussen OPTA en de toekomstige ConsumentenAutoriteit daarbij van
belang.2.4 Uitbreiding van het verbod ongevraagde elektronische
communicatie te verzenden zonder voorafgaande toestemming naar rechtspersonen2.4.1 Aanleiding voor verruiming van het verbodBij de Wet implementatie Europees regelgevingskader voor de elektronische
communicatiesector 2002 is ter implementatie van artikel 13 van richtlijn
2002/58/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 juli 2002 betreffende
de verwerking van persoonsgegevens en de bescherming van de persoonlijke levenssfeer
in de sector elektronische communicatie (richtlijn betreffende privacy en
elektronische communicatie) (PbEG L 201) (verder: richtlijn) artikel 11.7
van de Telecommunicatiewet vervangen door een nieuw artikel 11.7. In artikel
13 van de richtlijn heeft de Europese wetgever de toepassing van het opt-in
regime (dit is voorafgaande toestemming van de abonnee voor het overbrengen
van ongevraagde communicatie voor direct marketingdoeleinden) dat reeds onder
richtlijn 97/66/EG gold voor ongevraagde oproepen voor marketingdoeleinden
met behulp van automatische oproepautomaten zonder menselijke tussenkomst
en faxen, verruimd naar het elektronische berichtenverkeer. Onder het elektronische
berichtenverkeer wordt niet alleen begrepen elektronische post maar bijvoorbeeld
ook het gebruik van SMS en MMS. De redenen van deze uitbreiding van het opt-in
regime naar het elektronische berichtenverkeer was gelegen in de kosten, het
ongemak en de ergernissen die het ongebreideld versturen van reclameboodschappen
met zich meebrengen voor de abonnee en de aanbieders van elektronische
communicatienetwerken en diensten. Daarnaast kunnen de grote hoeveelheden
ongevraagde e-mail of SMS leiden tot congestieverschijnselen op het internet
of in de systemen van de desbetreffende aanbieders. Artikel 13 van de richtlijn
schrijft het opt-in regime dwingend voor ten aanzien van abonnees zijnde natuurlijke
personen. Met betrekking tot rechtspersonen worden de lidstaten vrijgelaten
dit regime al dan niet toe te passen.De wetgever heeft in het nieuwe artikel 11.7 van de Telecommunicatiewet,
dat bij de Wet implementatie Europees regelgevingskader voor de elektronische
communicatiesector 2002 tot stand is gekomen, er niet voor gekozen om het
opt-in regime te laten gelden voor rechtspersonen. Tijdens de behandeling
van het desbetreffende wetsvoorstel in de Tweede Kamer leefde bij een deel
van de Kamer de wens om het opt-in regime ook te laten gelden voor ondernemingen
zijnde rechtspersonen. De reden hiervoor was dat niet alleen burgers in hun
privéleven hinder hebben van elektronische berichten waarmee ongevraagde
communicatie voor commerciële, ideële of charitatieve doeleinden
wordt overgebracht (verder te noemen: ongevraagde communicatie) maar dat ook
veel bedrijven en de bij die bedrijven werkende personeelsleden dagelijks
en in toenemende mate hiervan de lasten ondervinden. Het amendement waarmee
de werkingssfeer van het opt-in regime naar rechtspersonen zou worden uitgebreid
is door de Minister van Economische Zaken destijds sterk ontraden omdat het
bedrijfleven niet zat te wachten op de effecten die een dergelijk voorstel
in zijn volle omvang zou hebben (Kamerstukken II 2003/04, 28 851, nr.
42). Het amendement is niet aanvaard door de Tweede Kamer.Op 17 maart 2004 heeft er een algemeen overleg plaatsgevonden (Kamerstukken
II 2003/04, 26 643, nr. 52) naar aanleiding van de brief van de Minister
van Economische Zaken d.d. 2 februari 2004 inhoudende de nakoming van
zijn toezegging gedaan tijdens de behandeling van het wetsvoorstel tot wijziging
van de Telecommunicatiewet (28 851) (Kamerstukken II 2003/04, 26 643,
nr. 46) zijn visie te geven op de aanpak van zogenoemde spam. Naar aanleiding
van dit algemene overleg is op 31 maart 2004 door de Tweede Kamerleden
Van Dam en Atsma een motie ingediend waarin de regering wordt verzocht initiatieven
te nemen waardoor ook voor bedrijven ten aanzien van «spam» het
opt-in regime zal gelden (Kamerstukken II 2003/04, 26 643, nr. 51). Zowel
de formulering van de motie als de mondelinge toelichting op de motie lieten
enige ruimte om de invulling ervan op een andere wijze te regelen dan langs
wettelijk weg, waarbij wetgeving als een ultimum remedium werd genoemd.Met VNO-NCW heeft de Minister van Economische Zaken in dit verband gesprekken
gevoerd met als doel te komen tot zelfregulering door het bedrijfsleven in
de vorm van een gedragscode die materieel zou leiden tot een situatie die
vergelijkbaar is met de opt-in situatie die geldt voor het verzenden van ongevraagde
elektronische berichten met marketingdoeleinden aan natuurlijke personen.
In de brief van de Minister van Economische Zaken van 20 december 2004
(Kamerstukken II 2004/05, 26 643, nr. 61) is de Kamer geïnformeerd
over de wijze waarop is getracht invulling te geven aan de aangenomen motie
van Van Dam/Atsma, namelijk door het bedrijfsleven in de gelegenheid te stellen
een gedragscode voor «business to business» op te stellen met
als doel een situatie te bereiken waarmee op een verantwoorde wijze invulling
is gegeven aan de motie. De door de ondernemersorganisaties ontworpen gedragscode
stuitte echter nog op te veel bezwaren bij de Minister van Economische Zaken,
zowel inhoudelijk als voor wat betreft bereik en handhaving. De belangrijkste
gebreken die aan de voorstellen van het bedrijfsleven voor een code kleefden,
waren de vele uitzonderingen die op het opt-in uitgangspunt werden voorgesteld.
Deze uitzonderingen zouden er toe leiden dat in de praktijk de code weinig
bescherming zou gaan bieden aan de zakelijke abonnee tegen ongevraagde communicatie.
Een ander belangrijk bezwaar tegen de voorgestelde code betrof
de geringe mogelijkheden tot handhaving van de code. Er ontbraken waterdichte
en krachtige instrumenten die nodig zijn om te waarborgen dat bij overtreding
van de code de nakoming er van kan worden afgedwongen. Het pad van zelfregulering,
zonder wettelijke regels, heeft niet geleid tot een aanvaardbare invulling
van de motie. Daarom heeft de Minister van Economische Zaken in de brief van
20 december 2004 de Tweede Kamer meegedeeld met wetgeving te zullen komen
om het langs elektronische weg verzenden van ongevraagde berichten met marketingdoeleinden
van«business to business» onder het opt-in regime te brengen,
echter op een zodanige wijze dat toch nog zoveel mogelijk handelingsvrijheid
bij het verzenden van ongevraagde communicatie voor het bedrijfsleven overblijft.
Hierbij zij aangetekend dat een wettelijke regeling van deze problematiek
kan worden ondersteund en aangevuld met een door het bedrijfsleven opgestelde
gedragscode. In het kader van de voorbereiding van wetgeving voor deze problematiek
is ruim overleg gevoerd met VNO-NCW. In dit overleg heeft het bedrijfsleven
zich bereid verklaard aanvullend op de wettelijke maatregelen een gedragscode
op te stellen voor het versturen van ongevraagde communicatie tussen ondernemingen.
Zo’n code geeft gedragsregels voor ondernemingen hoe met de mogelijkheden
die de wet biedt voor het verzenden van ongevraagde communicatie om te gaan,
zodat voor ondernemingen en aanbieders van elektronische communicatiediensten
en netwerken zo min mogelijk hinder zal ontstaan. Die code zal door het bedrijfsleven
zelf langs privaatrechtelijke weg worden gehandhaafd. De Telecommunicatiewet
zal de publiekrechtelijke norm bevatten waaraan ondernemingen zich dienen
te houden. Deze norm zal door het college van de OPTA worden gehandhaafd.2.4.2 Hoofdlijnen wijziging van artikel 11.7De hoofdlijnen van de voorgestelde wijziging van artikel 11.7 zien er
als volgt uit. Het uitgangspunt ter zake van het door middel van elektronische
berichten overbrengen van ongevraagde communicatie voor marketingdoeleinden
aan natuurlijke en rechtspersonen is dat het opt-in regime zal gelden. Daarmee
geldt de verplichting van het vooraf verkrijgen van toestemming van de abonnee
bij het verzenden van ongevraagde communicatie voor marketingdoeleinden niet
langer alleen bij het verzenden aan een abonnee zijnde een natuurlijke persoon,
maar voortaan ook bij het verzenden aan de abonnee zijnde een rechtspersoon.
Door deze uitbreiding van de werking van het opt-in regime naar rechtspersonen
wordt tevens verwarring voorkomen bij de verzenders van marketingberichten,
die in de huidige situatie voorafgaand aan de verzending van hun bericht moeten
nagaan of een abonnee nu een natuurlijke persoon is of een rechtspersoon.
Dat is niet altijd (onmiddellijk) duidelijk voor de verzender. In de praktijk
staat de verzender dan voor de keuze om niets te verzenden of zonder het verder
uit te zoeken toch tot verzending over te gaan en daarmee het risico te nemen
dat de wet wordt overtreden. Deze barrière voor naleving van de wet
wordt met de voorgestelde wijziging van artikel 11.7 weggenomen.De uitbreiding van de werking van het opt-in regime naar rechtspersonen
heeft, evenals het oorspronkelijke opt-in regime voor natuurlijke personen,
betrekking op elektronische berichten, faxen en automatische oproepsystemen
zonder menselijke tussenkomst. De reikwijdte van het opt-in regime voor het
overbrengen van ongevraagde communicatie aan abonnees zijnde rechtspersonen
beperkt zich dus niet tot elektronische berichten (e-mail, sms, mms). In de
motie van de Tweede Kamer (Kamerstukken II, 2003/04, 26 643, nr. 51)
die mede ten grondslag ligt aan deze wijziging van artikel 11.7 wordt de regering
opgeroepen maatregelen te nemen tegen «spam» aan bedrijven. Hierin
beperkt de Tweede Kamer zich niet tot «spam» door middel van e-mail
maar wil dat in algemene zin ongevraagde communicatie voor marketingdoeleinden
aan rechtspersonen wordt aangepakt. Daar is ook alle reden voor. Rechtspersonen
ondervinden namelijk niet alleen grote hinder van ongevraagde communicatie
door middel van elektronische berichten maar in toenemende mate ook van ongevraagde
faxberichten. Dit blijkt uit klachten die bij OPTA zijn binnengekomen. Hoewel
deze vorm van ongevraagde elektronische communicatie zich nog minder frequent
voordoet dan «spam» via e-mailberichten, is dit voor rechtspersonen
ook erg hinderlijk en kost het veel tijd en geld. Automatische beloproepen
worden in het algemeen niet aan rechtspersonen gericht. Om het probleem niet
van de ene soort berichten naar de andere te verplaatsen is het echter wenselijk
zoveel mogelijk een uniforme regeling te treffen. Ook vanuit het oogpunt van
handhaafbaarheid van de regelgeving is dit wenselijk. Daarom is ervoor gekozen
voor alle soorten berichten waar artikel 11.7, eerste lid, op ziet een gelijkluidende
regeling te treffen. Bovendien zou bij een reikwijdte slechts voor e-mailberichten
alsnog onduidelijkheid worden gecreëerd voor de verzenders van marketingberichten
per fax, waar deze onduidelijkheid door de onderhavige wijziging juist wordt
opgeheven voor verzenders van marketingberichten per e-mail. Heldere en eenduidige
regelgeving is een voorwaarde om de regels te doen naleven. Dus ook omwille
hiervan is het niet wenselijk een onderscheid te maken tussen de middelen
waarmee ongevraagde elektronische communicatie met marketingdoeleinden kan
worden verzonden.Om het bedrijfsleven toch de nodige ruimte te verschaffen om niet steeds
een voorafgaande toestemming te hoeven vragen en te verkrijgen, beschrijft
artikel 11.7, tweede lid, een situatie waarin geen uitdrukkelijke voorafgaande
toestemming is vereist omdat in zo’n geval er van mag worden uitgegaan
dat de abonnee-ontvanger als het ware reeds toestemming heeft gegeven. Zo’n
situatie doet zich voor als de abonnee in het algemeen heeft bekendgemaakt
ongevraagde marketingberichten te willen ontvangen, op welk adres hij die
wil ontvangen en indien hij dat wenselijk acht, kan hij daarbij aangeven voor
welke soorten berichten dat adres gebruikt mag worden. Het beschikbaar stellen
van een dergelijk contactadres wordt gelijkgesteld met het verstrekken van
een voorafgaande toestemming voor het toesturen van marketingberichten die
passen binnen de door de abonnee aan het adres verbonden doeleinden. Daarnaast
is ook geen voorafgaande toestemming vereist indien het elektronische bericht
wordt verzonden naar een abonnee in een land dat niet behoort tot de Europese
Economische Ruimte en voldaan is aan de in dat land geldende voorschriften
met betrekking tot het verzenden van ongevraagde communicatie.2.4.3 Internationale aspectenDe uitbreiding van het verbod op «spam» zonder een uitdrukkelijke
voorafgaande toestemming van de ontvanger naar abonnees zijnde rechtspersonen
heeft meer dan bij natuurlijke personen een internationale dimensie. Als gevolg
van de globalisering van de economie opereren steeds meer ondernemingen niet
meer louter nationaal maar ook internationaal. Ondernemingen hebben ook in
toenemende mate vestigingen in het buitenland van waaruit zij hun activiteiten
binnen een bepaalde regio of binnen een bepaald land coördineren dan
wel verrichten. Deze internationalisering van de handel heeft tot gevolg dat
in toenemende mate informatie over producten en diensten door ondernemingen
vanuit Nederland naar buitenlandse ondernemingen wordt verzonden, maar ook
vanuit het buitenland naar ondernemingen die in Nederland zijn gevestigd.
Vanuit marketingoogpunt neemt het ongevraagd verzenden van informatie over
producten en diensten een steeds belangrijker plaats in. De wettelijke regels
met betrekking tot het ongevraagd verzenden van marketinginformatie zijn in
de verschillende landen niet gelijk aan elkaar. Wereldwijd gezien
is er voor zover bekend maar een beperkt aantal landen die de opt-in regel
hebben voorgeschreven voor ondernemingen. Binnen de Europese Unie heeft anders
dan voor natuurlijke personen nog geen harmonisatie plaatsgevonden terzake
van het ongevraagd langs elektronische weg verzenden van marketinginformatie
naar abonnees die rechtspersoon zijn. De lidstaten zijn op grond van de richtlijn
vrij om opt-in ook voor te schrijven voor rechtspersonen. Binnen diverse landen
van de Europese Unie is dat ook gebeurd. Het gebrek aan harmonisatie van de
regels binnen de Europese Unie als ook het gebrek aan regels in landen buiten
de Europese Unie roept de vrees op dat als gevolg van het ontstaan van een
ongelijk speelveld door de voorgestelde wetswijziging de ondernemers op achterstand
worden gezet ten opzichte van ondernemingen in het buitenland, waarvoor niet
de eis van voorafgaande toestemming geldt. Buitenlandse ondernemingen kunnen
ondernemingen in Nederland zonder enige belemmering ongevraagd marketinginformatie
toesturen terwijl de in Nederland gevestigde ondernemers vooraf toestemming
moeten vragen alvorens reclame mag worden toegestuurd. De Nederlandse wetgeving
reikt immers niet verder dan het Nederlandse grondgebied. Overigens is wel
van belang dat artikel 11.7, eerste lid, zich richt tot de verzender van de
ongevraagde communicatie. In de praktijk blijken er vele partijen betrokken
te zijn bij het verzenden van ongevraagde elektronische berichten met marketingdoeleinden
waarbij de verantwoordelijkheid voor het verzonden elektronische bericht in
wisselende mate bij de verschillende betrokken partijen ligt. Om te voorkomen
dat betrokken partijen zich achter elkaar gaan verschuilen in de gevallen
dat elektronische berichten zijn verzonden zonder de vereiste voorafgaande
toestemming, is gekozen voor een breed begrip verzender. Dat wil zeggen zowel
de materiële verzender (opdrachtgever) als de daadwerkelijke verzender.
Hiermee wordt de gewenste effectieve handhaving van regels mogelijk gemaakt.
Het reeds geldende verbod op het verzenden van ongevraagde communicatie aan
natuurlijke personen wordt sinds de invoering ervan op dezelfde wijze toegepast.
Om aan het bedrijfsleven meer duidelijkheid te geven op welke wijze OPTA deze
taak zal invullen, kan het college beleidsregels maken. Dit kan verhelderend
zijn voor de relatie die tot stand komt tussen de opdrachtgever en de daadwerkelijke
verzender als de opdrachtgever besluit deze activiteit niet in eigen beheer
uit te voeren.Voor de duidelijkheid wordt in dit verband opgemerkt dat de transporteur
(aanbieder van de elektronische communicatiedienst) niet wordt aangemerkt
als verzender zolang hij niet meer doet dan transporteren. Als hij ook hand-
en spandiensten verricht (zoals het verzamelen van adressen) in het kader
van het versturen van spam dan wordt ook hij aangemerkt als verzender. Het
(materiële) begrip verzender brengt met zich mee dat indien de opdrachtgever
in Nederland is gevestigd maar de ongevraagde communicatie vanuit het buitenland
naar een Nederlandse abonnee wordt verzonden zonder dat is voldaan aan de
wettelijke vereisten, dat dan deze opdrachtgever kan worden aangepakt. Alleen
tegen ongevraagde communicatie in strijd met de Nederlandse wetgeving waarbij
de opdrachtgever en de daadwerkelijke verzender zich buiten Nederland bevinden,
kan niet worden opgetreden. Om de ongelijkheid tussen in Nederland gevestigde
ondernemers en hun buitenlandse concurrenten te beperken worden in het nieuw
voorgestelde tweede lid voor ongewenste communicatie aan ondernemers enkele
versoepelingen voorgesteld ten aanzien van het uitgangspunt dat voor elke
toezending van ongevraagde communicatie met marketingdoeleinden steeds vooraf
toestemming moet worden verkregen van de abonnee. Op grond van het voorgestelde
nieuwe tweede lid, wordt bij het verzenden van ongevraagde communicatie met
marketingdoeleinden aan ondernemingen voldaan aan het vereiste van een vooraf
te verkrijgen toestemming van de abonnee als de abonnee in het algemeen kenbaar
heeft gemaakt ongevraagde communicatie te willen ontvangen en
op welk adres hij die marketinginformatie wenst te ontvangen. Voor het toezenden
van marketinginformatie naar een dergelijk adres behoeft dus niet steeds voorafgaande
toestemming te worden gevraagd en kunnen ondernemers ook op vrij eenvoudige
wijze hun (potentiële) klanten bereiken met product- en diensteninformatie
die voor die klanten van nut zou kunnen zijn. Hiermee wordt een mogelijke
commerciële achterstand ten opzichte van hun buitenlandse concurrenten
tot aanvaardbare proporties beperkt. Ook worden hiermee de lasten die met
het vragen van voorafgaande toestemming verband houden in belangrijke mate
teruggebracht.Het nieuwe tweede lid, onderdeel b, bevat nog een versoepeling van het
opt-in regime waar het gaat om het verzenden van ongevraagde communicatie
naar ondernemingen in andere landen dan die behoren tot de Europese Economische
Ruimte. Op grond van dit onderdeel moet de verzending van reclame naar ondernemingen
in die landen voldoen aan de wetgeving die geldt in het desbetreffende land.
Alleen als in het land waar de onderneming is gevestigd en waarnaar de reclame
wordt verzonden, een opt-in regime geldt dan zal eerst een voorafgaande toestemming
moeten worden verkregen. Ook in die gevallen mag van een voorafgaande toestemming
worden uitgegaan als de reclame wordt verzonden naar het adres van een abonnee
die in het algemeen bekend heeft gemaakt reclame te willen ontvangen op dat
contactadres. Met deze regeling kunnen Nederlandse ondernemingen ook in landen
die niet behoren tot de Europese Economische Ruimte – in belangrijke
mate op voet van gelijkheid met hun buitenlandse concurrenten – hun
(potentiële) klanten voorzien van hun product- en diensteninformatie.
Natuurlijk dienen de ondernemingen zich wel van te voren op de hoogte te stellen
van de geldende wetgeving in die landen waarnaar hun reclame wordt verzonden.
Dit leidt niet tot bijzondere lasten omdat een onderneming die activiteiten
wil ontplooien in die landen ook anderszins zich op de hoogte zal moeten stellen
van de voor hem relevante wetgeving in die landen en de daar geldende (handels)gebruiken
en gewoonten.3. Overleg en adviesverplichtingen3.1 Afwijkend gebruik van frequentieruimteUit consultatie met de operators is gebleken dat zij in hoofdlijnen kunnen
instemmen met de voorgestelde wetswijziging. Zij hebben wel opgemerkt dat
de kwaliteit van de in te zetten apparatuur en de professionaliteit van de
ambtenaren die deze apparatuur tijdens inzetten bedienen gewaarborgd dient
te zijn. Daarnaast hebben de operators aangegeven dat zij graag van tevoren
op de hoogte willen zijn, indien een afwijkend gebruik van frequentieruimte
nodig mocht zijn ten behoeve van oefendoeleinden. Over de invulling hiervan
zal nog nader overleg plaatsvinden met de operators.Ten aanzien van de voorgestelde wijziging van artikel 3.10, eerste lid,
van de Telecommunicatiewet is ervan afgezien deze ter consultatie voor te
leggen aan het Openbaar Ministerie. De wijziging is voorbereid in een werkgroep
waaraan werd deelgenomen door vertegenwoordigers van de ministeries van Justitie
en Economische Zaken en van het Openbaar Ministerie.3.2 AntenneregisterOver de wettelijke verankering van het antenneregister heeft een openbare
consultatie plaatsgevonden. Diverse marktpartijen, zendamateurs en overheidsorganisaties
hebben hierop gereageerd. Ook aan deelnemers van het Overlegplatform Post
en Telecommunicatie (OPT) is gelegenheid geboden schriftelijk te reageren
op het wetsvoorstel en de voorgenomen wijziging van het Frequentiebesluit.
Bij brief van 17 augustus 2005 (kenmerk OPT – 2005/778) heeft het
OPT haar reactie kenbaar gemaakt. Aangezien er één marktpartij –
namelijk KPN – via het OPT heeft gereageerd en deze reactie dezelfde
inhoud bevat als de reactie van KPN in de consultatie, zal in deze paragraaf
verder niet gerefereerd worden aan de reactie vanuit het OPT. T-Mobile heeft
zich bij de reactie van KPN aangesloten.Hoewel de meeste reacties betrekking hebben op de uitwerking van het besluit
en niet op de wet is ervoor gekozen toch in deze toelichting in hoofdlijnen
in te gaan op de gemaakte opmerkingen, omdat daarmee een verduidelijking wordt
gegeven van de bedoeling van het tweede lid van artikel 3.14 van het wetsvoorstel.
Bovendien heeft de consultatie opgeleverd, dat voor bepaalde partijen zaken
van belang zijn die op grond van de wet geadresseerd worden. De manier waarop
de wetgever rekening houdt met gemaakte opmerkingen doet daarmee recht aan
de geleverde inbreng. De gemaakte opmerkingen en de reactie daarop kunnen
als volgt worden samengevat.a. De reikwijdte van het antenneregisterAlle partijen hebben om uiteenlopende redenen opmerkingen gemaakt met
betrekking tot de reikwijdte van het antenneregister. Meerdere partijen hebben
zich afgevraagd waarom in de voorgenomen wijziging van het Frequentiebesluit
wordt gekozen voor het outputvermogen in plaats van het inputvermogen. Bij
de voorgenomen wijziging van het Frequentiebesluit zal het outputvermogen
als uitgangspunt worden gehanteerd, omdat dit vermogen meer zegt over milieu-informatie
dan het inputvermogen.Marktpartijen zijn van mening dat overheidsantennes eveneens onder de
registratieplicht vallen. Bij de voorgenomen wijziging van het Frequentiebesluit
zal ook over het al dan niet registratieplichtig zijn van overheidsantennes
worden besloten. Daarbij zal het belang van de (staats)veiligheid worden betrokken.Burger@overheid is van mening dat antennes voor niet-vergunningplichtige
frequentietoepassingen dienen te worden opgenomen in het register. Bij de
uitwerking van de wijziging van het Frequentiebesluit zal bij eventuele opname
in het register geen onderscheid worden gemaakt tussen vergunningplichtige
en niet-vergunningplichtige frequentietoepassingen.Diverse radiozendamateurs en hun belangenverenigingen hebben aangegeven
dat zij niet of slechts in bepaalde situaties willen dat amateur-antennes
in het register worden opgenomen. Ook is opgemerkt dat, gegeven de wijze waarop
radiozendamateurs omgaan met antennes, zoals het experimenteren met radiogebruik
en antenne-opstellingen en veelvuldige kortstondige uitzendingen, amateur-antennes
niet in het register thuishoren. Anderen merken op dat uitsluitend antennes,
die continu zenden, dienen te worden geregistreerd. Bij het besluit of de
antennes van de radio-zendamateurs wel of niet in het register dienen te worden
opgenomen, zal rekening worden gehouden met privacy-gevoelige informatie.b. Moment van opname in het registerMarktpartijen hebben aangegeven moeite te hebben met het moment waarop
antennes in het register dienen te worden opgenomen. Zij pleiten voor opname
in het antenneregister indien een antenne in gebruik is genomen door de daadwerkelijke
inzet van frequenties. In antwoord op vragen van het lid Van Dam (Kamerstukken
II, 2005/06, nr. 315) is door de Minister van Economische Zaken aangegeven
dat bij de wettelijke verankering van het register het moment van plaatsing
van de antenne-installatie bepalend is voor opname in het register. Dit wordt
vooral ingegeven vanuit het perspectief van de burger; de burger neemt in
zijn of haar leefomgeving een antenne-installatie waar en ziet
niet of deze wel of niet in gebruik is genomen.Ten slotte zijn er opmerkingen gemaakt met betrekking tot de rapportagefrequentie.
Operators van GSM en UMTS leveren momenteel éénmaal per drie
maanden de gegevens voor het huidige register aan. Zij zien deze rapportagefrequentie
graag gehandhaafd, omdat vaker rapporteren hogere administratieve lasten betekenen.
Burger@overheid daarentegen pleit er voor dat mutaties in antennegegevens
binnen één week in het register worden verwerkt. In de beantwoording
op de bovenvermelde kamervragen is door de Minister van Economische Zaken
op dit punt ingegaan. Bij de wettelijke verankering is het uitgangspunt dat
gegevens actueel dienen te zijn. Met een maandelijkse rapportage kan aan de
eis van actualiteit worden voldaan, waarbij de verzwaring van de administratieve
last beperkt blijft. Voor de administratieve lasten van de rapportagefrequentie
wordt verwezen naar hoofdstuk 4.c. Welke gegevens moeten worden verstrekt?Meerdere partijen vragen zich af welke gegevens in het register zullen
worden opgenomen. Burger@overheid is van mening dat ook aangegeven
moet worden van welk bedrijf de zender is. Eén marktpartij merkt op
dat duidelijkheid moet worden gecreëerd binnen welk kader de overheid
gegevens kan opvragen en welke informatie de Minister – in aanvulling
op het register – kan verstrekken. Ook maakt deze partij zich zorgen
over het feit dat mogelijk bedrijfsgevoelige informatie aan derden kan worden
verstrekt. Bij nadere regelgeving zal worden aangegeven welke gegevens wel
of niet in het register moeten worden opgenomen, waarbij rekening zal worden
gehouden met de Wob.Burger@overheid vindt dat degenen die via de telefoon of via e-mail
actief informatie opvragen, dit kunnen doen zonder daarbij allerlei persoonsgegevens
te verstrekken. Bij ministeriële regeling zullen nadere regels worden
gesteld omtrent de identiteit van vragenstellers.Het College Bescherming Persoonsgegevens (CBP) is om advies gevraagd teneinde
zorgvuldig om te gaan met de privacy van radiozendamateurs. Bij brief van
21 november 20051 heeft het College geadviseerd
om het beschikbaar stellen van informatie over de antennes van radiozendamateurs
op een dusdanige wijze plaats te laten vinden dat geen persoonsgegevens van
individuele radiozendamateurs via het openbare register worden verstrekt.
Met dit advies zal bij de uitwerking van de registratieprocedure in een ministeriële
regeling rekening worden gehouden.d. administratieve lastenMarktpartijen hebben moeite met de administratieve lasten die uit dit
wetsvoorstel voortvloeien. Zij verzoeken dan ook om de additionele administratieve
lasten, die naar hun mening vooral voortkomen uit de verplichting van het
aanleveren van gewijzigde gegevens en het beantwoorden van vragen, niet door
te berekenen aan de marktpartijen. Voor de hoogte van de administratieve lasten
en de eventuele doorberekening daarvan aan partijen wordt verwezen naar hoofdstuk
4 van dit wetsvoorstel.3.3 Versterking positie consument bij langdurige contractenHet college van OPTA heeft met betrekking tot dit onderdeel van het wetsvoorstel
afgezien van een formele uitvoeringstoets.3.4 Uitbreiding van het spamverbodOver de voorgenomen wijzigingen van artikel 11.7 en 11.8 heeft overleg
plaatsgehad met een aantal marktpartijen, waaronder VNO-NCW. Ook aan deelnemers
van het OPT is gelegenheid geboden schriftelijk te reageren op de voorgenomen
wetswijzigingen. Bij brief van 20 december 2005 (kenmerk
OPT – 2005/1197) heeft het OPT haar reactie kenbaar gemaakt. Eén
marktpartij – namelijk VNO-NCW – heeft via het OPT gereageerd.
VNO-NCW kan in belangrijke mate instemmen met de voorgestelde wijzigingen.
De omschrijving van het begrip «verzender» in de memorie van toelichting
stuit echter bij VNO-NCW op bezwaren. In het wetsvoorstel wordt niet alleen
de opdrachtgever aangemerkt als verzender maar ook degene die in opdracht
de mailing verzorgt. Deze omschrijving van het begrip verzender is in lijn
met de toepassing van dit begrip in de handhavingspraktijk van het college
van de OPTA in geval van het verzenden van ongevraagde communicatie naar natuurlijke
personen. De continuïteit van de handhaving vereist een gelijke uitleg
van het begrip verzender, zowel in het geval van het verzenden van ongevraagde
communicatie aan natuurlijke personen als aan rechtspersonen. Er zou een handhavingsprobleem
ontstaan als het begrip verzender beperkt blijft tot de opdrachtgever. Zo
zou niet gehandhaafd kunnen worden als de opdrachtgever in het buitenland
zit en de verzender in Nederland. In dat geval zouden beide partijen buiten
schot blijven. Partijen die slechts als technisch doorgeefluik fungeren en
te goeder trouw handelen, zullen door de OPTA niet worden vervolgd. De OPTA
kan daarvoor beleidsregels vaststellen.Bij brief van 3 januari 2006 (kenmerk z2005–1389)1 heeft ook het CBP advies uitgebracht. De inhoud van de voorgestelde
wijzigingen geeft het CBP geen aanleiding tot commentaar.Bij brief van 2 januari 2006 (kenmerk OPTA/IPB/2005/203602) heeft
het college van de OPTA de voorgestelde wetswijzigingen aan een uitvoeringstoets
onderworpen. De OPTA onderschrijft het uitgangspunt om een gelijksoortige
regeling te treffen voor ongevraagde communicatie aan zowel natuurlijke als
rechtspersonen. Ook de geformuleerde uitzonderingsgronden hebben de instemming
van de OPTA. De OPTA verwacht dat de uitvoering en handhaving van het voorstel
op dezelfde wijze vorm krijgen als de uitvoering en handhaving van het verbod
op het versturen van ongevraagde communicatie dat nu reeds geldt voor het
verzenden van die communicatie aan natuurlijke personen. Dit is ook goed mogelijk
omdat met dit voorstel een gelijksoortige regeling wordt beoogd voor zowel
rechtspersonen als natuurlijke personen.4. Toets inzake Bedrijfseffecten, Uitvoerbaarheid
en Handhaafbaarheid alsmede Administratieve Lasten4.1 AntenneregisterHet onderdeel van het wetsvoorstel dat betrekking heeft op het instellen
van een antenneregister is voor een uitvoerings- en handhaafbaarheidstoets
voorgelegd aan het Agentschap Telecom. De daaruit naar voren gekomen bevindingen
zijn verwerkt in het wetvoorstel en de toelichting daarop.Met betrekking tot de bedrijfseffecten wordt het volgende opgemerkt. Het
onderhavige wetsvoorstel heeft weinig gevolgen voor bedrijven, die op grond
hiervan verplichtingen opgelegd kunnen krijgen. De grootste last ligt bij
de operators van GSM en UMTS, die deze last nu reeds vrijwillig op grond van
het convenant dragen. Onderscheid kan worden gemaakt tussen toepassingen,
waarbij op het moment van vergunningverlening bekend is, waar de antennes
komen te staan (zoals bij omroep) en toepassingen, waarbij de uitrol en precieze
antennelocaties pas na vergunningverlening bekend zijn. In het eerste geval
is er geen aanvullende administratieve last, omdat de vergunning zelf reeds
de gevraagde informatie bevat. De antennegegevens kunnen dan in het register
worden opgenomen na toestemming van de operator. In het tweede geval speelt
het aantal benodigde antennes een rol in de administratieve last. Gaat het
om veel antennes zoals bij UMTS en GSM, dan zullen de desbetreffende operators de gevraagde gegevens in een eigen administratie bijhouden,
die in de praktijk een geautomatiseerde verwerking van dataverstrekking mogelijk
maakt. De kosten zitten dan vooral in het maken van de elektronische interface
(de vijf bestaande mobiele operators hebben dat allemaal reeds gedaan). Het
maken van de huidige kwartaalrapportage zijn berekend op één
manuur per rapportage.Indien het gaat om één of enkele antennes ligt het voor
de hand de gevraagde gegevens via een internet-invulformulier aan de Minister
van Economische Zaken te verstrekken.Bedrijven zijn uiteraard vrij om zelf te kiezen langs welke weg men gegevens
wil aanleveren. In het geval er regelmatig mutaties in het antennebestand
voorkomen, kan een geautomatiseerd systeem uitkomst bieden.Naar verwachting zal de doelmatigheid van beide methoden niet aanzienlijk
afwijken van de bovenvermelde methode en daarmee ook de te verwachten administratieve
lasten. De genoemde kosten die moeten worden gemaakt om de gegevens aan te
leveren, zijn derhalve in de berekening geëxtrapoleerd naar de andere
partijen, voor wie het wetsvoorstel van toepassing zal zijn.Voor GSM/UMTS zijn de automatiseringskosten ca. € 61 500,–
geweest. Deze automatisering hield in het ontwikkelen van een programma waarmee
de relevante gegevens voor het register uit het eigen gegevensbeheer kon worden
gehaald. Dit is een eenmalige investering geweest. Uitgaande van een afschrijvingstermijn
van 3 jaar, is dat een afschrijving van € 20 500,– per
jaar. Uitgaande van 12 rapportages per jaar, bedragen de jaarlijkse structurele
lasten voor GSM/UMTS ca. € 4 600,–. De jaarlijkse administratieve
lasten voor GSM/UMTS bedragen ca. € 25 000,per jaar.Naast omroep en GSM/UMTS wordt een zes- à zevental operators verwacht
voor WLL (Wireless Local Loop) en PAMR (Public Access Mobile Radio), waarvoor
geldt dat een uitrol van een groot aantal antennes een significante administratieve
last oplevert. Een PAMR-netwerk is een openbaar elektronisch communicatienetwerk
voor mobiele communicatie tussen verschillende gebruikers; WLL is een (digitaal)
radiosysteem. Voor een taxibedrijf geldt, dat vaak maar één
antenne geregistreerd hoeft te worden. Een berekening zoals bij GSM/UMTS is
gedaan kan ook worden gemaakt voor WLL en PAMR/PMR (PMR staat voor Private
Mobile Radio en is een systeem voor mobiele communicatie van een bedrijf met
zijn mobiele medewerkers). Hierbij zijn de totale structurele jaarlijkse administratieve
lasten ca. € 30 200,–.Aldus is becijferd, dat de administratieve lasten voor het bedrijfsleven
jaarlijks in de buurt van € 55 000,– zullen liggen als
rechtstreeks gevolg van onderhavig wetsvoorstel – hierin een afschrijving
van 3 jaar voor een geautomatiseerd systeem meegenomen. Lasten voor overheidsdiensten
en burgers (bijvoorbeeld zendamateurs) zijn hierin niet meegenomen. De inschatting
is dat die lasten beperkt zijn.Alternatieven voor de regelgevingEr is een afweging gemaakt met betrekking tot de noodzaak om de openbaarmaking
van antennegegevens wettelijk te verankeren. Deze noodzaak bleek aanwezig.
In de huidige situatie worden de gegevens voor het register aangeleverd conform
afspraken die in het kader van het antenneconvenant zijn gemaakt. Echter,
niet alle partijen zijn bij het convenant betrokken. Bovendien gebeurt het
aanleveren van de registergegevens momenteel nog op vrijwillige basis. Hierdoor
kunnen er geen kwaliteitseisen aan de aan te leveren gegevens worden gesteld.
Bij een wettelijke verankering kunnen alle partijen verplicht worden de antennegegevens
aan te leveren en kunnen er kwaliteitseisen worden gesteld aan de betrouwbaarheid,
volledigheid en actualiteit van de gegevens.Advies Adviescollege toetsing administratieve lastenHet Adviescollege toetsing administratieve lasten (Actal) heeft bij brief van 20 januari 2006, kenmerk RL/RH/2006/025,1 aangegeven het wetsvoorstel niet te toetsen. De reden is dat de omvang
van de door dit wetsvoorstel veroorzaakte administratieve lasten beperkt is.4.2 Versterking positie consument bij langdurige contractenAan het voorgestelde artikel 7.2a Telecommunicatiewet zijn geen extra
administratieve lasten verbonden.4.3 Uitbreiding van het spamverbodDoor het onderzoeksbureau EIM zijn de administratieve lasten in beeld
gebracht. Bij de implementatie van artikel 13 van richtlijn 2002/58/EG in
de Telecommunicatiewet, waarbij het opt-in regime verplicht werd voor de verzending
van ongevraagde communicatie voor direct marketingdoeleinden aan natuurlijke
personen, werden destijds de structurele administratieve lasten vanuit het
toen nieuwe artikel 11.7 van de wet op nihil geraamd. Indertijd is wel rekening
gehouden met eenmalige kosten voor aanpassing van de systeemsoftware, geraamd
op totaal € 200 000,–. Verreweg de meeste gevestigde
bedrijven in Nederland werken in de praktijk ook met verkregen toestemming
bij de verzending van ongevraagde communicatie aan andere bedrijven. Het ongericht
verzenden van grote hoeveelheden ongevraagde communicatie levert immers eerder
imagoschade op dan dat het vruchten afwerpt. De meeste bedrijven behoeven
dus geen extra wijzigingen aan te brengen aan hun technische infrastructuur.
Het naar verwachting zeer beperkt aantal bedrijven in Nederland dat in dit
traject niet op basis van verkregen toestemming werkt, zal eenmalige aanpassingskosten
hebben. Op www.spamvrij.nl staan lijsten van Nederlandse organisaties die
het afgelopen jaar spam hebben verstuurd of hebben doen versturen. Het gaat
daarbij om een orde van grootte van enkele honderden bedrijven. De eenmalige
aanpassingskosten, die juist samenhangen met de essentie van het voorstel,
hangen af van de mate waarin gebruik wordt gemaakt van bedoelde berichten
voor het overbrengen van ongevraagde communicatie. Verwacht mag worden dat
deze bedrijven een voor hen zo effectief mogelijke oplossing zullen implementeren.
De gemiddelde kosten kunnen worden geraamd op € 600,– per
bedrijf.Bedrijven worden niet verplicht tot het bijhouden van een register van
door relaties verleende toestemmingen. Doorgaans zullen zij dit wel vastleggen
in een relatiebestand. De eventueel door controles van de OPTA veroorzaakte
administratieve lasten zijn normaal gesproken nihil, wanneer bedrijven zich
aan de regels houden. Onderzoek en controle vloeien in dit kader meestal voort
uit klachten. Als OPTA op grond van klachten bij een bedrijf een onderzoek
instelt, zijn de informatieverplichtingen die voortkomen uit de vragen van
OPTA geen administratieve lasten, maar handhavingskosten. Bedrijven die zich
aan de regels houden worden op dit punt waarschijnlijk niet gecontroleerd.
EIM verwacht dat de administratieve lasten vanuit handhaving door de OPTA
van artikel 11.7 nihil zijn.De conclusie is dan ook dat de voorgenomen wijzigingen van artikel 11.7
en artikel 11.8:– geen informatieverplichtingen aan de overheid met zich meebrengen;– geen nieuwe informatieverplichtingen aan derden met zich meebrengen;– geen of zeer beperkte eenmalige investeringen en/of aanpassingskosten
met zich meebrengen.De administratieve lasten voor deze bedrijven als gevolg van dit onderdeel
van de wetswijziging zijn derhalve nihil.De overige kosten die gemoeid zijn met dit onderdeel van de wetswijziging,
zijn als volgt te omschrijven. Het ontvangend bedrijf zal kosten kunnen hebben voor het verwerken van
de eigen verklaringen van toestemming in het bedrijfssysteem. Een dergelijke
bewaring van verklaringen is echter niet verplicht. De kosten die met de verwerking
van toestemmingen zijn gemoeid, zijn geen inhoudelijke nalevingskosten maar
normale kosten van de bedrijfsuitoefening die horen bij het up-to-date houden
van het relatiebestand. Uiteraard heeft een bedrijf kosten als zij nieuwe
elektronische contactgegevens voor ongevraagde communicatie wenst aan te maken
en bekend maakt. Het aanmaken van een dergelijk elektronisch adres kost maximaal
15 minuten. Uitgaande dat de helft van de Nederlandse bedrijven dat gaat aanmaken,
bedragen de eenmalige kosten € 3,4 miljoen (300 000 maal een
kwart uur tegen een uurloon van € 45,–). Deze kosten zijn
gemiddeld genomen per bedrijf gerekend, verwaarloosbaar. Bovendien worden
deze kosten verantwoord gevonden omdat zij ertoe bijdragen dat ongewenste,
ongevraagde communicatie verder wordt teruggedrongen. Onderzoek van Stratix
Consulting in december 2004 heeft aangetoond dat de jaarlijkse kosten voor
bedrijven die door spam worden veroorzaakt worden geraamd op € 116
miljoen, waarvan ruim 70% bestaat uit productiviteitsverlies. Veel
spam komt uit het buitenland en is buiten het bereik van de wetgever. Door
het instellen en beheren van spamfilters kan die spam worden geweerd. De kosten
die hiermee zijn gemoeid zijn normale bedrijfskosten en zijn laag in vergelijking
met de genoemde € 116 miljoen (een middelgroot bedrijf is aan goede
software circa € 1 000,– per jaar kwijt).Het verzendend bedrijf zal handelingen moeten plegen om vooraf zeker te
stellen dat toestemming voor verzending aanwezig is. Bedrijven die in de praktijk
reeds op basis van verkregen toestemmingen werken, hebben geen aanvullende
kosten. Bedrijven die actief zijn in het bedrijventraject en nog niet werken
op basis van vooraf verkregen toestemming, zullen nieuwe kosten hebben. Deze
kosten kunnen wel gezien worden als nalevingskosten. Van invloed op deze kosten
is de mate waarin gebruik wordt gemaakt van bedoelde berichten voor het overbrengen
van ongevraagde communicatie. Verwacht mag worden dat deze bedrijven ook in
dit geval een voor hen zo effectief mogelijke oplossing zullen zoeken. Uitgaande
van 5 minuten beslaglegging tegen een uurloon van € 45,– is
een bedrijf circa € 4,– per nieuwe relatie kwijt om zeker
te stellen dat toestemming reeds voorhanden is (via daarvoor bekendgemaakte
elektronische contactgegevens) of om die toestemming te verkrijgen. Die kosten
zijn gemiddeld genomen gering ten opzichte van de baten van de ontvangende
bedrijven. Op kleinere bedrijven, zoals eenpersoonsbedrijven en startende
ondernemingen, zouden die kosten overigens relatief gezien meer kunnen drukken
dan bij grotere bedrijven.De conclusie is dan ook dat de inhoudelijke nalevingskosten van de voorgenomen
wijzigingen van artikel 11.7 en artikel 11.8 klein zijn ten opzichte van de
baten van de ontvangende bedrijven.Advies ActalMet het advies van Actal van 24 maart 2006, kenmerk RL/JH/2006/077,1 inhoudende dat de handhaving van de wet door OPTA kan
leiden tot vergaande informatieverplichtingen voor bedrijven en dat het wetsvoorstel
ten aanzien van dit aspect geen kwalitatieve en kwantitatieve onderbouwing
bevat, is rekening gehouden.Het College stelt in genoemd advies verder dat het wetsvoorstel in conflict
is met de afspraak over het aanbrengen van nationale koppen op Europese wet-
en regelgeving. Daarbij wordt gewezen op de motie van de Tweede Kamerleden
Van Egerschot en Kortenhorst (Kamerstukken II 2005/06, 29 826, nr. 21).
In deze motie wordt de regering verzocht om elke afwijking op basis van het
principe geen nieuw beleid te introduceren dat stringenter is dan de Europese
normen voorschrijven, tenzij een specifiek Nederlands probleem een specifiek
Nederlands oplossing vergt, nader te motiveren en aan te geven wat de eventuele
extra kosten en de te verwachten nalevingskosten zijn. Gelet
op de wens van de Tweede Kamer om tot een opt-in regime voor bedrijven te
komen en mede gelet op het feit dat initiatieven tot zelfregulering niet hebben
geleid tot een zinvolle invulling van deze wens, zoals gemotiveerd in paragraaf 2.4.1
van deze toelichting, is een uitzondering op de genoemde motie te rechtvaardigen.
Bovendien wegen zoals aangegeven de baten van het voorstel ruim op tegen de
kosten die gemoeid zijn met het voorstel. Aanvullend wordt opgemerkt dat landen
als Spanje, België, Denemarken en Italië, Nederland al met wetgeving
zijn voorgegaan.Het College merkt voorts op dat het wetsvoorstel niet de verzending van
commerciële berichten door bedrijven uit het buitenland inperkt en dat
daarom het doel van het wetsvoorstel niet volledig wordt bereikt. Het doel
is om overlast en schade aan bedrijven als gevolg van spam te beperken. Het
is bekend dat veel spam afkomstig is uit het buitenland, maar dat vormt nog
geen reden om, mede gelet op de wens van de Tweede Kamer, geen maatregelen
te treffen voor de bedrijven die in Nederland spam versturen. Gelet op het
belang van een internationale harmonisatie van de aanpak van spam worden daarnaast
ook inspanningen verricht om te komen tot internationaal geharmoniseerde wetgeving
op dit terrein.  II. ARTIKELENArtikel IOnderdeel ABij Besluit van 8 maart 2005 (Stb. 2005, 142) zijn de artikelen 16
en 17 van het Frequentiebesluit gewijzigd. Deze artikelen hebben betrekking
op de voorschriften en beperkingen die aan een vergunning kunnen worden verbonden.
Conform de systematiek van richtlijn nr. 2002/20/EG van het Europees Parlement
en de Raad van de Europese Unie van 7 maart 2002 (de Machtigingsrichtlijn)
is daarbij het onderscheid vervallen tussen enerzijds vergunningen voor het
gebruik van frequentieruimte bestemd voor openbaar elektronisch communicatienetwerken
of openbare elektronische communicatiediensten en anderzijds de overige vergunningen
voor gebruik van frequentieruimte. De voorschriften en beperkingen die aan
vergunningen kunnen worden verbonden hebben in het bijzonder betrekking op
het ordelijk en doelmatig gebruik van frequentieruimte. In deze systematiek
is er geen sprake meer van specifieke voorschriften die betrekking hebben
op het aanbieden van openbare elektronische communicatienetwerken of openbare
elektronische communicatiediensten en niet zien op de technische aspecten
van het gebruik. Op dergelijke bepalingen zou, conform artikel 15.1, eerste
lid, van de Telecommunicatiewet, toezicht worden gehouden door het college
van OPTA. Het is in verband met deze toezichtsrol dat in artikel 3.5, eerste
lid, is bepaald dat het college in de gelegenheid wordt gesteld advies uit
te brengen over voorschriften en beperkingen, verbonden aan een frequentievergunning
voor openbare elektronische communicatienetwerken of -diensten. Door de geschetste
wijziging van het Frequentiebesluit heeft het advies van het college over
voorschriften en beperkingen zijn betekenis verloren. Daarom wordt de adviesrol
in artikel 3.5, eerste lid, beperkt tot de omvang van de vergunningen.Onderdeel BDe verruiming van artikel 3.10, eerste lid, heeft betrekking op vier situaties.
In onderdeel a, van artikel 3.10, eerste lid, gaat het om gevallen waarin
het afwijkend gebruik van frequentieruimte nodig is ter voorkoming, beëindiging
of opsporing van een zeer ernstig misdrijf. Qua formulering wordt
aangesloten bij het Wetboek van Strafvordering. De vraagóf politie
of justitie in een specifiek geval bevoegd is tot inzet van een opsporingsmiddel,
wordt niet beantwoord door artikel 3.10 van de wet, maar door de bepalingen
waarin de bevoegdheden van politie en justitie zijn neergelegd, dat wil zeggen
in algemene zin artikel 2 van de Politiewet en de artikelen 141 en 142 van
het Wetboek van Strafvordering en voor zover het bijzondere opsporingsbevoegdheden
betreft de specifieke bepalingen krachtens dat laatste Wetboek. Zo bepaalt
artikel 126m van het Wetboek van Strafvordering dat in heel specifieke gevallen
communicatie kan worden opgenomen (afgetapt) zonder medewerking van de aanbieder.
Als het daarvoor nodig is een technisch hulpmiddel te gebruiken waarmee wordt
afgeweken van het normale gebruik van frequentieruimte (bijvoorbeeld de zogenaamde
IMSI-catcher), dan wordt de bevoegdheidsgrondslag gevonden in artikel 126m
van het Wetboek van Strafvordering juncto de algemene maatregel van bestuur
op grond van artikel 126ee van dat Wetboek, die voorziet in de mogelijkheid
van inzet van dat technische hulpmiddel. De daadwerkelijke inzet is dan evenwel
nog afhankelijk van de toestemming van de beide Ministers die op grond van
artikel 3.10, eerste lid, van de wet, nodig is om af te mogen wijken van het
normale gebruik van frequentieruimte.In onderdeel b wordt specifiek verwezen naar de mogelijkheid die in artikel
565, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering is opgenomen om voor de
opsporing van ontvluchte (of anderszins aan te houden) gedetineerden dezelfde
bevoegdheden te hanteren als welke beschikbaar waren bij de opsporing van
het feit waarvoor zij veroordeeld zijn. Deze regeling houdt in dat als iemand
uit detentie is ontsnapt, die bijvoorbeeld voor moord of doodslag was veroordeeld
tot een gevangenisstraf, voor de opsporing van de verblijfplaats van deze
persoon dezelfde mogelijkheden ter beschikking staan als die ter beschikking
staan in het kader van de opsporing van het delict moord of doodslag.Onderdeel c heeft betrekking op gevallen waarin iemand – zonder
dat sprake hoeft te zijn van een strafbaar feit – in acuut levensgevaar
verkeert en het nodig is de precieze verblijfplaats te achterhalen en de situatie
zonodig te beëindigen. Indien iemand een mobiele telefoon bij zich heeft
is er een mogelijkheid zijn verblijfplaats te achterhalen met apparatuur waarmee
wordt afgeweken van het normale gebruik van frequentieruimte. Het kan bijvoorbeeld
gaan om mensen die vermist zijn maar waarvan het aannemelijk is dat zij zich
in een bepaalde regio ophouden, Als zij in levensgevaar verkeren, bijvoorbeeld
doordat zij verstoken zijn van de noodzakelijke medicijnen, kan er reden zijn
om vergaande middelen in te zetten om hun verblijfplaats te achterhalen.Onderdeel d ten slotte betreft de situatie waarin inzet van middelen waarmee
een afwijkend gebruik van frequentieruimte plaatsvindt, nodig is om personeel
door middel van oefening voor te bereiden op een eventuele daadwerkelijke
noodzaak voor inzet van de middelen. De reguliere opleiding van personeel
zal doorgaans plaats moeten vinden in situaties waarin geen inbreuk wordt
gemaakt op het normale gebruik van frequentieruimte, bijvoorbeeld door een
frequentie te kiezen waarvoor geen vergunning is vereist, of te oefenen onder
gecontroleerde omstandigheden (bijvoorbeeld op een afgelegen oefenterrein)
zodat de aanbieder van de elektronische communicatiedienst geen hinder ondervindt
van het afwijkende gebruik van frequentieruimte. In bijzondere gevallen, dat
wil zeggen indien er een noodzaak is voor het oefenen van personeel en het
testen van apparatuur in de meest realistische omstandigheden, zal toestemming
gegeven kunnen worden voor een afwijkend gebruik van frequentieruimte voor
dit doel. Deze vorm van oefenen zal altijd dienen te geschieden onder directe
supervisie van een opsporingsambtenaar die uiterst bekwaam is in de toepassing
van dergelijke middelen. Onderdelen C en HIn artikel 3.14, eerste lid, wordt de wettelijke basis gelegd voor het
antenneregister. De Minister van Economische Zaken houdt een openbaar register
bij met gegevens ten aanzien van antenne-opstelpunten, antennesystemen en
antennes.Ingevolge het tweede lid van artikel 3.14 worden bij of krachtens algemene
maatregel van bestuur nadere regels gesteld omtrent het register. Allereerst
zal geregeld moeten worden, welke antennes wel en niet in het register opgenomen
worden. Gedacht wordt aan een algemene bepaling op grond van technische parameters
en een limitatieve lijst van antennes in een ministeriële regeling. De
ontwikkeling van nieuwe draadloze technieken gaat dermate snel, dat een flexibel
inspelen op deze technologieën wenselijk is. Ook antennes voor vergunningvrije
toepassingen kunnen registratieplichtig zijn, als deze voldoen aan de criteria én
als deze van maatschappelijk belang worden geacht. In het frequentiebeleid
kan maatwerk worden geleverd door op grond van artikel 3.6, tweede lid, van
de Telecommunicatiewet aanvullende eisen te stellen als daar gelet op de locale
situatie aanleiding voor bestaat. Soms kan bewust worden gekozen voor een
hoger geplaatste antenne met een aangepast uitgestraald vermogen. Indien locale
omstandigheden daarom vragen worden dergelijke eisen in de vergunning opgenomen.
Bij vergunningvrije toepassingen komt dit uiteraard niet voor, maar in sommige
gevallen is het wel wenselijk om te weten, waar antennes staan die voor vergunningvrije
frequenties worden gebruikt.De inrichting van het register en de soorten in het register op te nemen
gegevens houden verband met elkaar (artikel 3.14, tweede lid, onderdelen a
en b). Het register is via internet gratis te raadplegen. Personen en instellingen,
die niet over een internetaansluiting beschikken kunnen op telefonische aanvraag
gegevens toegezonden krijgen via de post. De inrichting van het register moet
aansluiten bij enerzijds de doelstelling van transparante informatievoorziening
en anderzijds de eisen van privacy, bedrijfsvertrouwelijkheid en staatsveiligheid
zoals deze worden gesteld in de Wbp en de Wob. Daarom ligt de nadruk op bevraging
op grond van het postcodegebied. Bewust wordt een drempel ingebouwd om op
eenvoudige wijze een heel netwerk in kaart te brengen. Locatiegegevens op
een kaartje van het postcodegebied dragen bij aan de transparantie en de informatiebehoefte.Uit hoofde van bestaande taken kan de Minister van Economische Zaken informatie
vragen aan frequentiegebruikers; dit is limitatief beschreven in het Frequentiebesluit.
Voor zover ten behoeve van het register aanvullende informatie nodig is, zullen
hiervoor wederom in het Frequentiebesluit nadere regels opgenomen worden.
Er bestaat onderscheid tussen de informatiebehoefte voor het toezicht op frequentiegebruik
en hetgeen van deze informatie in het register openbaar wordt gemaakt. Hetgeen
in het openbare register wordt opgenomen zal rechtstreeks verband houden met
het informatieve doel en de transparantie.Personen en instellingen, die verplicht worden om gegevens te leveren
zullen vooral frequentiegebruikers zijn en vaak een vergunning hebben voor
het gebruik van frequenties. Het gaat dan om de gebruikers van toepassingen
van eerder genoemde soorten van antennes, die voor registratie in aanmerking
komen. Het kunnen ook gebruikers ten behoeve van vitale overheidstaken zijn
of instellingen die ten behoeve van vergunninghouders de technische ondersteuning
bieden (zoals bij omroep). Ook kan een verplichting tot het leveren van gegevens
worden overgedragen aan een zendermaatschappij.De soorten gegevens, die deze partijen moeten aanleveren en de vorm waarin,
dienen aan te sluiten bij de doelstelling en de inrichting van het register.
Waar mogelijk kan elektronische levering van gegevens in een voorgeschreven
vorm ertoe bijdragen, dat hiermee snel efficiënt en met zo
min mogelijk administratieve belasting voldaan kan worden aan de verplichting.
De afspraken hieromtrent in en bij het antenneconvenant met de mobiele operators
blijken in de praktijk goed werkbaar en strekken hiervoor als voorbeeld.Om de betrouwbaarheid van het register te kunnen waarborgen zijn aanvullende
regels over actualiteit, volledigheid en juistheid van gegevenslevering gewenst
(onderdelen b en d van artikel 3.14, tweede lid). Uitgegaan wordt van een
termijn van één maand, waarbinnen gegevens van nieuwe locaties
dan wel wijzigingen in bestaande locaties moeten worden aangeleverd. Op basis
van deze regels kan steekproefsgewijs toezicht worden gehouden en kunnen maatregelen
dan wel sancties worden getroffen bij ingebrekestelling.De in het register openbaar gemaakte gegevens kunnen aanvullende vragen
of opmerkingen oproepen. Dergelijke vragen zullen binnen een redelijke termijn
worden beantwoord. Naar de aard van de vragen kan het zijn, dat hiervoor de
operator in kwestie geraadpleegd moet worden.Het antenneregister is slechts effectief indien de regels ten aanzien
van de verplichte verstrekking van gegevens ten behoeve van het register en
het tijdstip en de wijze waarop de gegevens voor opneming in het register
dienen te worden aangeleverd, op adequate wijze kunnen worden gehandhaafd.
Met het uitbreiden van artikel 15.1 van de Telecommunicatiewet met een bepaling
ten aanzien van het antenneregister wordt hierin voorzien. Het Agentschap
Telecom is belast met de handhaving van deze bepaling.Onderdeel DVan de gelegenheid is gebruik gemaakt om een onvolkomenheid in artikel
4.10, achtste lid, van de Telecommunicatiewet te herstellen. Hiermee wordt
het mogelijk om bij algemene maatregel van bestuur ook regels te stellen omtrent
het bepaalde in artikel 4.10, tweede lid, van de Telecommunicatiewet.Onderdeel EHet voorgestelde artikel 7.2a van de Telecommunicatiewet heeft in de eerste
plaats betrekking op overeenkomsten van levering van een elektronische communicatiedienst
gesloten tussen de aanbieder en de consument. Zie hiervoor de definitie in
artikel 1.1 onder f, van de Telecommunicatiewet. Het artikel ziet voorts op
de overeenkomst met betrekking tot de levering van een programmadienst gesloten
tussen de aanbieder en consument. Dit zijn overeenkomsten die betrekking hebben
op diensten die geheel of hoofdzakelijk bestaan uit het aanbieden van programma’s
aan het algemene publiek of een deel daarvan (artikel 1.1, onder aaa, van
de Telecommunicatiewet).Dit wetsvoorstel bepaalt dat de genoemde contracten voor bepaalde tijd
of onbepaalde tijd kunnen worden gesloten. Contracten voor bepaalde tijd mogen
niet langer dan twee jaar duren. Indien een overeenkomst langer dan één
jaar duurt, moet het voor de consument in ieder geval mogelijk zijn de overeenkomst
tegen redelijke kosten af te kopen na één jaar. Dit zijn de
door de consument periodiek te betalen vaste vergoedingen. Als vaste vergoedingen
worden aangemerkt de resterende abonnementskosten, zonder extra boeteclausules.
Dit betekent dus ook dat bijvoorbeeld de mogelijke gespreksopbrengsten die
de aanbieder zou verwachten, niet in rekening gebracht kunnen worden bij de
consument. De aanbieder dient wel in zijn contract met de consument (in de
algemene voorwaarden) de in rekening te brengen resterende abonnementskosten
aan te geven. Overeenkomsten voor onbepaalde tijd kunnen kosteloos worden
opgezegd. Het bepaalde over de vergoeding van kosten bij opzegging in het voorgestelde artikel kan worden gezien als een nadere uitwerking
van artikel 237 Boek 6, onder i, van het Burgerlijk Wetboek. Bij overeenkomsten
voor bepaalde tijd en bij overeenkomsten voor onbepaalde tijd, geldt een opzegtermijn
van maximaal vier weken. Deze opzegtermijn is korter dan zou zijn toegestaan
op grond van artikel 237 Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek.Voor wat betreft overeenkomsten voor bepaalde tijd is het in strijd met
het voorgestelde artikel 7.2a indien de aanbieder in zijn contract (in de
algemene voorwaarden) met de consument van te voren overeenkomt dat indien
de looptijd van de overeenkomst van bijvoorbeeld twee jaar is verstreken,
de overeenkomst automatisch wordt voortgezet in wederom een overeenkomst voor
bepaalde tijd van bijvoorbeeld twee jaar. Immers, in een dergelijk geval wordt
dezelfde overeenkomst voortgezet en wordt geen nieuwe overeenkomst voor bepaalde
tijd gesloten. Een van de ontwikkelingen in de ICT-markt is dat marktpartijen
elkaar beconcurreren door een aanbod van gebundelde diensten, waarbij bijvoorbeeld
telefonie, internet, en doorgifte van radioen televisiesignalen, worden aangeboden.
Indien de verschillende diensten zijn gebundeld in één overeenkomst,
en daaromtrent niets anders is overeengekomen, wordt het gehele contract (dus
ook de andere verleende diensten) beëindigd als een consument één
van die diensten opzegt. De aanbieders kunnen in hun overeenkomsten met consumenten
ook overeenkomen (over het algemeen zal dit dan in de algemene voorwaarden
zijn geregeld) dat de consument de verschillende diensten onafhankelijk van
elkaar kan opzeggen. Dit betekent dat de diensten, die niet worden opgezegd «gewoon»
blijven doorlopen conform de termijn op grond van het voorgestelde artikel
7.2a.Voor bepaalde openbare elektronische communicatiediensten (waaronder telefonie)
hebben abonnees bij het opzeggen van de overeenkomst het recht hun nummer
te behouden als zij overstappen naar een andere aanbieder (nummerportabiliteit).
Dat geldt dus ook bij het opzeggen van een overeenkomst voor bepaalde tijd,
zoals bedoeld in het derde lid van het voorgestelde artikel 7.2a. Toegespitst
op een tweejarige overeenkomst, betekent dit dat bij opzegging in het tweede
contractsjaar het telefoonnummer kan worden meegenomen, zonder dat daarvoor
extra kosten in rekening kunnen worden gebracht, anders dan hiervoor genoemde
abonnementskosten en eventueel de kosten, bedoeld in artikel 4.10, achtste
lid, van de Telecommunicatiewet.Een aanbieder kan niet ten nadele van de consument in zijn contract met
de consument of in de algemene voorwaarden afwijken van het bepaalde in het
voorgestelde artikel 7.2a. Indien een aanbieder dit wel doet, levert dit een
vernietigbaar beding op (artikel 3:40, tweede lid, van het Burgerlijk Wetboek).Het college van OPTA is belast met het bestuursrechtelijk toezicht (op
grond van artikel 15.3, derde lid, Telecommunicatiewet) en de handhaving (op
grond van artikel 15.4, vierde lid, Telecommunicatiewet) van de bepaling.Onderdelen F en GHet huidige artikel 11.7, eerste lid, juncto artikel 11.8 bevat het verbod
op het zonder voorafgaande toestemming overbrengen van ongevraagde communicatie
voor commerciële, ideële of charitatieve doeleinden door middel
van elektronische berichten aan abonnees zijnde natuurlijke personen. Dit
verbod maakt geen onderscheid tussen natuurlijke personen die handelen uit
hoofde van beroep en bedrijf en natuurlijke personen die als privé-persoon
handelen. Dit uitgangspunt dat steeds voorafgaand aan het verzenden van ongevraagde
elektronische berichten met marketingdoeleinden eerst toestemming nodig is
van de abonnee waaraan het bericht wordt verzonden, wordt «opt-in»
genoemd. Deze opt-in eis wordt in het tweede lid van artikel 11.7 verzacht.
Contactgegevens die zijn verkregen in het kader van de verkoop
van een product of dienst mogen door de verkoper in de toekomst worden gebruikt
voor ongevraagde elektronische communicatie met marketingdoeleinden als het
gaat om soortgelijke producten of diensten en bij de verkoop daarvoor toestemming
is verkregen van de koper. Op grond van artikel 11.8 zijn alleen rechtspersonen
uitgezonderd van de opt-in eis.In het voorliggende onderdeel F worden voorstellen gedaan tot wijziging
van artikel 11.7 die verband houden met de voorgestelde wijziging in onderdeel
G die inhoudt dat het verbod op ongevraagde elektronische communicatie met
marketingdoeleinden zonder voorafgaande toestemming wordt uitgebreid naar
rechtspersonen. Naast de verzachting van de opt-in eis zoals die is geregeld
in het huidige tweede lid van artikel 11.7 en die zal gelden voor zowel natuurlijke
personen als rechtspersonen, zijn er redenen om aan abonnees die een rechtspersoon
zijn of een natuurlijke persoon die handelt in de uitoefening van beroep of
bedrijf de mogelijkheid te bieden de vereiste voorafgaande toestemming niet
van geval tot geval maar in zijn algemeenheid te geven. Met deze mogelijkheid,
die wordt opgenomen in een nieuw tweede lid van artikel 11.7, wordt tegemoet
gekomen aan de wens zelf te bepalen of zij ongevraagde elektronische communicatie
met marketingdoeleinden willen ontvangen, op welk adres zij dat willen ontvangen
en voor welk doel zij het willen ontvangen. Op deze wijze kunnen zij selectief
een algemene toestemming geven voor het aan hen langs elektronische weg versturen
van elektronische marketingberichten. Met deze regeling kunnen anders dan
nu het geval is ook ondernemingen die geen rechtspersoonlijkheid bezitten,
als zij dat wensen, in algemene zin toestemming verlenen voor het toezenden
van ongevraagde communicatie met marketingdoeleinden. Voor deze categorie
van natuurlijke personen, namelijk natuurlijke personen die handelen in de
uitoefening van hun beroep of bedrijf, behoeft niet steeds – dat is
de keus die de desbetreffende ondernemer die geen rechtspersoonlijkheid bezit
kan maken – de eis te gelden dat voor elke toegezonden ongevraagde communicatie
voorafgaande toestemming van hem dient te zijn verkregen.Een abonnee verleent een dergelijke algemene toestemming door bekend te
maken ongevraagde elektronische berichten met marketingdoeleinden te willen
ontvangen en welk contactadres daarvoor beschikbaar is. Daarbij kan de abonnee
de beperking aanbrengen dat hij slechts reclame wil ontvangen die beantwoordt
aan bepaalde bekendgemaakte doelen. Daarmee moet de verzender van de elektronische
berichten met marketingdoeleinden rekening houden. Alleen dan wordt door hem
voldaan aan het vereiste dat voorafgaande toestemming is verkregen.Het is aan de abonnee zelf om te bepalen hoe een contactadres waarop ongevraagde
elektronische berichten kunnen binnenkomen eruit komt te zien. Voor een fax
kan dat een speciaal faxnummer zijn; voor e-mail een bepaald emailadres.Indien de abonnee een rechtspersoon is en die rechtspersoon heeft niet
in het algemeen kenbaar gemaakt (bepaalde) ongevraagde elektronische berichten
met marketingdoeleinden te willen ontvangen en op welk contactadres de verzender
alvorens reclamemateriaal aan de rechtspersoon toe te sturen daarvoor toestemming
van die rechtspersoon dient te verkrijgen. Er mag van worden uitgegaan dat
een verleende toestemming geldt voor onbepaalde tijd, dat wil zeggen tot het
moment dat de toestemming wordt ingetrokken. Dit is slechts anders als bij
het verlenen van toestemming uitdrukkelijk het voorbehoud wordt gemaakt dat
de verleende toestemming slechts geldt voor het eenmalig toesturen van reclamemateriaal
of voor een bepaalde periode. In dit verband zij ook nog verwezen naar overweging
17 van de richtlijn.Wellicht ten overvloede wordt er nog op gewezen dat ondernemingen onderling
ook ongevraagde reclame over producten en diensten kunnen toezenden als dat
geschiedt binnen een bestaande klantenrelatie als bedoeld in
het derde lid van artikel 11.7. Deze soft-in bepaling is dus niet alleen van
toepassing op natuurlijke personen maar ook op rechtspersonen. Op grond hiervan
en op grond van de uitzondering in het tweede lid blijven er voor het Nederlandse
bedrijfsleven voldoende mogelijkheden over om gewenste ongevraagde reclame
over producten en diensten te blijven ontvangen.De voorgestelde leden 5 en 6 vervangen het huidige vierde lid. Het betreft
hier een redactionele verbetering van het bestaande lid. In het huidige vierde
lid is geregeld dat het gebruik van andere dan de in het eerste lid van artikel
11.7 genoemde middelen voor het overbrengen van ongevraagde communicatie voor
commerciële, ideële of charitatieve doeleinden is onderworpen aan
het zogeheten opt-out regime. Van deze middelen mag men gebruik maken, tenzij
de desbetreffende abonnee daartegen bezwaar heeft gemaakt. Bij amendement
is deze bepaling aangevuld met het voorschrift dat bij elke overgebrachte
communicatie de abonnee steeds de mogelijkheid moet worden geboden om verzet
aan te tekenen tegen het verder gebruik van zijn elektronische contactgegevens.
Tot op heden is anders dan in het huidige tweede lid niet geregeld dat in
geval van verzet het gebruik van die contactgegevens onmiddellijk dient te
worden beëindigd. Deze onvolledigheid wordt nu weggenomen door artikel
41, tweede lid, van de Wbp van overeenkomstige toepassing te verklaren; dat
wil zeggen dat degene die de contactgegevens voor het hier bedoelde doel heeft
aangewend, maatregelen dient te nemen om in het geval van verzet de verwerking
van deze gegevens voor dat doel terstond te beëindigen.Onderdeel IIn artikel 18.3, eerste lid, is bepaald dat de Minister in een aantal
gevallen advies vraagt aan de raad van bestuur van de mededingingsautoriteit
(NMa). Het betreft advies bij de mogelijke uitsluiting van een of meer aanbieders
van het verkrijgen van een vergunning (artikel 3.3, tiende lid) en weigering
of intrekking van een vergunning in verband met aanzienlijke beperking van
de daadwerkelijke mededinging op de relevante markt (de artikelen 3.6, tweede
lid, onderdeel d, en 3.7, tweede lid, onderdeel f). Om redenen van efficiency
en gelet op het feit dat het college van OPTA periodiek marktanalyses uitvoert
en mede daardoor beschikt over gedetailleerde kennis van de elektronische
communicatiesector, ligt het voor de hand de adviesfunctie van artikel 18.3,
eerste lid, neer te leggen bij het college. Daarmee wordt overigens op geen
enkele wijze vooruitgelopen op de toekomstige organisatorische inrichting
van het sectorspecifieke toezicht.Voorts is van de gelegenheid te gebruik gemaakt om de voorgeschreven samenwerking
tussen OPTA en NMa te verduidelijken. Daartoe zijn het tweede en derde lid
van artikel 18.3 aangepast. In het belang van een effectieve en efficiënte
besluitvorming en het terugdringen van administratieve lasten voor marktpartijen,
moet in het samenwerkingsprotocol ook aandacht worden besteed aan de procedures
voor informatie-uitwisseling tussen het college van OPTA en de raad van bestuur
van de mededingingsautoriteit.Artikel IIOnderdelen F en GVoor een goede naleving van deze wet is het belangrijk dat voldoende tijd
wordt ingeruimd voor voorlichting aan ondernemingen die met deze regeling
te maken krijgen. Ook dient het bedrijfsleven in voldoende mate in de gelegenheid
te worden gesteld zich voor te bereiden ter zake van het algemeen bekendmaken
naar welke contactadressen ongevraagde communicatie kan worden
verzonden en indien wenselijk welke soort reclame zij wensen te ontvangen.
Ook behoeven hun contacten met verzenders van elektronische berichten met
marketingdoeleinden zonodig aanpassing. Daarenboven zijn de ondernemingsorganisaties
voornemens ter ondersteuning van de wettelijke regeling een gedragscode tot
stand te brengen. Ook dit zal enige tijd vergen. Tot slot dient het college
van de OPTA de gelegenheid te hebben zich voor te bereiden op zijn nieuwe
handhavingstaak en indien gewenst beleidsregels bekend te maken betreffende
de wijze waarop die taak zal worden uitgevoerd. Omdat thans niet op voorhand
kan worden vastgesteld hoeveel tijd voor deze verschillende activiteiten redelijkerwijs
dient te worden ingeruimd, is bepaald dat de wet in werking treedt op een
bij koninklijk besluit vast te stellen tijdstip dat voor de verschillende
artikelen of onderdelen daarvan verschillend kan worden vastgesteld.De Minister van Economische Zaken,J. G. Wijn XNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30661-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl