Tweede Protocol tot wijziging Overeenkomst tussen Nederland en Nieuw-Zeeland tot vermijden van dubbele belasting; Brief minister inzake stilzwijgende goedkeuring van dit protocol, en met een toelichtende nota
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28279, nr. 1

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

03-04-2002

Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

28279 nr. 1;278

26-03-2002

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamToelichtende nota§ 1. Inleiding§ 2. Verloop van de onderhandelingen§ 3. Koninkrijkspositie§ 4. Artikelsgewijze toelichting§ 4.1. Artikel I (Overige inkomsten)§ 4.2. Artikel II (Vermijding van dubbele belasting)§ 4.3. Artikel III (Non-discriminatie)§ 4.4. Artikel IV (Belastingheffing over inkomsten
uit verzekeringsbedrijf)§ 4.5. Artikel V (Inwerkingtreding)Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28279Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 27 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 279Tweede Protocol tot wijziging van de Overeenkomst tussen de Regering
van het Koninkrijk der Nederlanden en de Regering van Nieuw-Zeeland tot het
vermijden van dubbele belasting en het voorkomen van het ontgaan van belasting
met betrekking tot belastingen naar het inkomen, met Protocol, ondertekend
te 's-Gravenhage, op 15 oktober 1980; Wellington, 20 december 2001nr. 278nr. 1BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKENAan de Voorzitters van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 26 maart 2002Ter griffie van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-Generaal ontvangen
op 28 maart 2002. De wens dat het verdrag aan de uitdrukkelijke goedkeuring
van de Staten-Generaal wordt onderworpen kan door of namens één
van de Kamers of door ten minste vijftien leden van de Eerste Kamer dan wel
dertig leden van de Tweede Kamer te kennen worden gegeven uiterlijk op 27
april 2002.Overeenkomstig het bepaalde in artikel 2, eerste lid, en artikel
5, eerste lid, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen, de Raad
van State gehoord, heb ik de eer U hierbij ter stilzwijgende goedkeuring over
te leggen het op 20 december 2001 te Wellington totstandgekomen Tweede
Protocol tot wijziging van de Overeenkomst tussen de Regering van het Koninkrijk
der Nederlanden en de Regering van Nieuw-Zeeland tot het vermijden van dubbele
belasting en het voorkomen van het ontgaan van belasting met betrekking tot
belastingen naar het inkomen, met Protocol, ondertekend te 's-Gravenhage,
op 15 oktober 1980 (Trb. 2002, 46).1Een toelichtende nota bij dit Protocol treft U eveneens hierbij aan.De goedkeuring wordt alleen voor Nederland gevraagd.De Minister van Buitenlandse Zaken,J. J. van Aartsen Toelichtende nota§ 1. InleidingMet het voorliggende Protocol wordt beoogd te komen tot een wijziging
van de op 15 oktober 1980 te 's-Gravenhage tot stand gekomen Overeenkomst
tussen de Regering van het Koninkrijk der Nederlanden en de Regering van Nieuw-Zeeland
tot het vermijden van dubbele belasting en het voorkomen van het ontgaan van
belasting met betrekking tot belastingen naar het inkomen (Trb. 1980, 176;
hierna aangeduid als «de Overeenkomst»).Het initiatief tot besprekingen met Nieuw-Zeeland over wijziging van enkele
onderdelen van de Overeenkomst is uitgegaan van dat land. Nieuw-Zeeland gaf
de wens te kennen om besprekingen te starten met het oog op de opneming van
een bepaling in de Overeenkomst die dat land de mogelijkheid zou geven om
belasting te heffen van verzekeringspremies die worden betaald aan buitenlandse
verzekeraars. Nederland heeft met besprekingen ingestemd op voorwaarde dat
ook gesproken zou worden over het opnemen van een saldobepaling en een non-discriminatiebepaling
in de Overeenkomst, alsmede over een regeling inzake de wederzijdse bijstand
bij invordering van belastingschulden. Deze laatste wens vindt zijn grond
in het, in de Notitie internationaal fiscaal (verdrags)beleid (kamerstukken
II 1996/97, 25 087, nr. 1) beschreven Nederlandse beleid om te komen
tot een intensivering van de aanpak van grensoverschrijdende fraude in de
vorm van het ontgaan van belastingbetaling. Nieuw-Zeeland gaf er de voorkeur
aan een regeling inzake de wederzijdse bijstand bij invordering van belastingschulden
in een afzonderlijk verdrag neer te leggen. Het voorliggende Protocol bevat
daarom geen bepalingen ter zake van de wederzijdse bijstand bij invordering
van belastingschulden, maar wel een aantal andere bepalingen als gevolg waarvan
in de Overeenkomst wijzigingen van meer technische aard zullen worden aangebracht.
Hoewel in titel en préambule de regeringen als partijen worden genoemd,
zal het Protocol uiteraard tussen beide staten gelden.§ 2. Verloop van de onderhandelingenDe besprekingen werden gevoerd op verzoek van Nieuw-Zeeland en zijn voorspoedig
verlopen. Aanleiding tot de besprekingen vormde de wens van Nieuw-Zeeland
om in de Overeenkomst een bepaling op te nemen die dat land de mogelijkheid
zou geven belasting te heffen over verzekeringspremies, anders dan ter zake
van levensverzekering, die betaald worden aan buitenlandse verzekeraars ter
zake van de verzekering van in Nieuw-Zeeland gelegen risico-objecten. Deze
wens werd ingegeven door een wijziging van de nationale wetgeving van Nieuw-Zeeland
als gevolg waarvan voortaan ook buitenlandse verzekeraars die in Nieuw-Zeeland
verzekeringsactiviteiten ontplooien maar die aldaar niet beschikken over een
vaste inrichting of afhankelijke vertegenwoordiger waaraan die premie-inkomsten
zouden kunnen worden toegerekend, in de belastingheffing van dat land kunnen
worden betrokken.Nederland heeft aan zijn bereidheid om te spreken over een wijziging van
de Overeenkomst op dit punt de wens verbonden dat ook zou worden gesproken
over de opneming van een saldo-bepaling, een non-discriminatie-bepaling en,
zoals vermeld, een regeling ter zake van de bijstand bij invordering van belastingschulden
in de Overeenkomst. Het ontbreken in de Overeenkomst van bepalingen ter zake
van overige inkomsten en non-discriminatie is terug te voeren op het feit
dat Nieuw-Zeeland met de opneming daarvan bij de besprekingen eind jaren-70
niet wenste in te stemmen. Inmiddels heeft Nieuw-Zeeland sedert de tweede
helft van de jaren-80 in de belastingverdragen met een aantal landen een non-discriminatie-bepaling
opgenomen. Met een aantal landen is daarnaast ook een saldo-bepaling
overeengekomen die echter substantieel afwijkt van hetgeen Nederland op dit
punt in zijn verdragen pleegt na te streven. Hoewel nog niet geheel in overeenstemming
met hetgeen ter zake in het OESO-modelverdrag voor deze beide punten is neergelegd,
kon wel overeenstemming bereikt worden over opneming van een saldo-bepaling
en een non-discriminatie-bepaling die voor beide landen acceptabel zijn. Naar
Nederlands oordeel verdienen de nu overeengekomen bepalingen de voorkeur boven
een situatie waarin op deze punten in het geheel geen regeling in de Overeenkomst
is neergelegd. Daarnaast is van de gelegenheid gebruik gemaakt om aan Nieuw-Zeeland
voor te stellen de bepalingen inzake de door Nederland onder de Overeenkomst
te verlenen vermindering ter vermijding van dubbele belasting te wijzigen
overeenkomstig het op dit punt gewijzigde Nederlandse beleid. Met dit voorstel,
dat de verrekeningsmethode vastlegt voor inkomsten die zijn toe te rekenen
aan een Nieuwzeelandse vaste inrichting van een Nederlandse onderneming behaald
met werkzaamheden die grotendeels bestaan uit beleggen of uit passieve financieringsactiviteiten,
is door Nieuw-Zeeland ingestemd.De besprekingen met Nieuw-Zeeland zijn uitgemond in overeenstemming over
een verdrag inzake de wederzijdse bijstand bij invordering en in het voorliggende
protocol tot wijziging van de Overeenkomst van 15 oktober 1980. Naar
de mening van de eerste ondergetekende weerspiegelen zowel het verdrag inzake
de wederzijdse bijstand bij invordering en het voorliggende wijzigingsprotocol
tezamen als de bepalingen van het wijzigingsprotocol afzonderlijk, een resultaat
dat in het licht van de over en weer naar voren gebrachte wensen als evenwichtig
kan worden beschouwd.Het verdrag inzake de wederzijdse bijstand bij invordering lijkt in eerste
aanleg vooral dienstbaar te zijn aan de invordering van Nederlandse belastingschulden
van voormalige inwoners van Nederland die met achterlating van belastingschulden
naar Nieuw-Zeeland zijn geëmigreerd. Het budgettaire effect daarvan is
positief voor de Nederlandse schatkist. Aan de verruiming van heffingsrechten
van Nieuw-Zeeland ten aanzien van premie-inkomsten die door Nederlandse verzekeraars
worden ontvangen ter zake van het verzekeren van in Nieuw-Zeeland gelegen
risico-objecten lijkt daarentegen een negatief effect voor de Nederlandse
schatkist te zijn verbonden. De omvang van dit negatieve effect lijkt evenwel
beperkt vanwege de geringe omvang van door Nederlandse verzekeraars in Nieuw-Zeeland
verzekerde objecten. Per saldo lijkt het effect van beide verdragsregelingen
licht positieve gevolgen voor de Nederlandse schatkist te hebben. De omvang
daarvan is evenwel niet bekend. Naar verwachting zijn de gevolgen van het
voorliggende protocol voor het Nederlandse bedrijfsleven neutraal.§ 3. KoninkrijkspositieHet onderhavige Protocol zal, evenals de Overeenkomst, alleen voor Nederland
gelden.§ 4. Artikelsgewijze toelichting§ 4.1. Artikel I (Overige inkomsten)De opneming van een bepaling voor overige inkomsten in het voorliggende
wijzigingsprotocol heeft voornamelijk een vergroting van rechtszekerheid tot
gevolg voor belastingplichtigen die in de ene staat wonen en inkomsten uit
de andere verdragsstaat genieten. In de Overeenkomst van 1980 was dit zogenoemde
saldo-artikel niet opgenomen, omdat over de strekking daarvan indertijd geen
overeenstemming kon worden bereikt. Het nu door Nederland gedane voorstel
om inkomsten die onder het saldo-artikel vallen overeenkomstig het OESO-modelverdrag
ter belastingheffing toe te wijzen aan de woonstaat van de genieter
van die inkomsten was voor Nieuw-Zeeland echter niet zonder meer aanvaardbaar.
Aanvankelijk wilde Nieuw-Zeeland niet afwijken van zijn uitgangspunt dat de
bronstaat een exclusief heffingsrecht dient toe te komen met betrekking tot
inkomsten die onder het saldo-artikel vallen en uit die staat afkomstig zijn.
De stellingname van Nieuw-Zeeland op dit punt wordt bepaald door de zorg dat
belanghebbenden bij een uitsluitende woonstaatheffing voor overige inkomsten
door het formeel anders etiketteren van bepaalde inkomsten, zoals dividend
en interest, in Nieuw-Zeeland de in de Overeenkomst overeengekomen bronstaatheffingen
zouden kunnen vermijden. Dit verschijnsel lijkt mede te worden veroorzaakt
doordat in Nieuw-Zeeland de begrippen dividend en interest zeer strikt en
formeel worden geïnterpreteerd. Uiteindelijk is overeenstemming bereikt
over een regeling waarbij het primaat geldt van belastingheffing in de woonstaat
van de genieter van de inkomsten, gepaard aan een beperkt heffingsrecht van
15% van het bruto bedrag van de inkomsten voor de andere staat als de inkomsten
uit die staat afkomstig zijn. Deze bronheffing van 15% komt overeen met het
in het verdrag neergelegde bronheffingstarief voor dividend. Met de opneming
van een saldo-artikel wordt de voorkoming van juridische dubbele belasting
in het verdrag gecompleteerd.§ 4.2. Artikel II (Vermijding van dubbele belasting)Als gevolg van de opneming van een artikel inzake de verdeling van heffingsbevoegdheden
met betrekking tot overige inkomsten dient ook de in artikel 22 van de Overeenkomst
opgenomen regeling voor de vermijding van dubbele belasting te worden aangepast.
Tot nu toe kon voor overige inkomsten slechts een kostenaftrek worden geclaimd.
Na inwerkingtreding van het voorliggende Protocol zal de vrijstellingsmethode
wordt toegepast ten aanzien van overige inkomsten die moeten worden toegerekend
aan een in Nieuw-Zeeland gelegen vaste inrichting of vast middelpunt, terwijl
in andere gevallen voor de Nieuwzeelandse belasting van ten hoogste 15% de
verrekeningsmethode zal worden gehanteerd (artikel II, eerste en tweede lid).Voorts wordt, ingevolge het derde lid van artikel II van het voorliggende
Protocol, aan artikel 22 van de Overeenkomst de bepaling toegevoegd dat Nederland –
overeenkomstig Nederlands verdragsbeleid – voor inkomsten die zijn toe
te rekenen aan een Nieuwzeelandse vaste inrichting van een Nederlandse onderneming
behaald met werkzaamheden die grotendeels bestaan uit beleggen of uit passieve
financieringsactiviteiten, voortaan een vermindering ter vermijding van dubbele
belasting verleend volgens de verrekeningsmethode in plaats van de tot dusver
toegepaste vrijstellingsmethode. Het gaat daarbij onder meer om inkomsten
waarvoor een gedeeld heffingsrecht is overeengekomen, zoals beleggingsdividend
of interest en bepaalde onder het nieuwe saldo-artikel vallende overige inkomsten
met een passief karakter (artikel 22, vierde lid). In verband met de toevoeging
van dit nieuwe lid wordt het vierde lid van artikel 22 van de Overeenkomst
vernummerd tot vijfde lid.§ 4.3. Artikel III (Non-discriminatie)De Overeenkomst van 15 oktober 1980 bevat geen bepaling ter zake van non-discriminatie
omdat zulks indertijd voor Nieuw-Zeeland niet bespreekbaar was. Hoewel Nieuw-Zeeland
sedert de tweede helft van de jaren-80 in enkele belastingverdragen een non-discriminatie-bepaling
heeft opgenomen, wilde dat land ook nu aanvankelijk niet weten van opneming
in de Overeenkomst van een artikel ter zake van non-discriminatie. Daarvoor
had het een tweetal redenen. In de eerste plaats werd als bezwaar gevoeld
dat de Nieuwzeelandse rechter een non-discriminatie-bepaling letterlijk zou
interpreteren, als gevolg waarvan problemen zouden kunnen ontstaan met de
toerekening van winst aan een Nieuwzeelandse vaste inrichting. Teneinde de
zorgen van Nieuw-Zeeland op dit punt weg te nemen is in de tekst
van artikel III van het voorliggende Protocol uitdrukkelijk tot uiting gebracht
dat de toerekening van inkomsten aan een vaste inrichting plaatsvindt op basis
van artikel 7 van de Overeenkomst en dat toepassing van het non-discriminatie-artikel
pas aan de orde komt nadat toerekening van de winst aan de vaste inrichting
overeenkomstig artikel 7 heeft plaatsgehad (artikel 22A, tweede lid). De tweede
belemmering voor opneming van een non-discriminatie-artikel in de Overeenkomst
werd gevormd door de omstandigheid dat Nieuw-Zeeland recent wetgeving ter
zake van onderkapitalisatie van lichamen heeft ingevoerd. Een non-discriminatie-bepaling
overeenkomstig het OESO-modelverdrag zou toepassing van deze «thin capitalisation
rules» verhinderen. Ingevolge deze «thin capitalisation rules»
kunnen rentebetalingen aan een niet-inwoner/aandeelhouder niet op de winst
van een Nieuw-Zeelands lichaam in mindering worden gebracht, voorzover die
niet-inwoner/aandeelhouder dat lichaam (of groep van Nieuwzeelandse lichamen)
beheerst en leningen aan dat lichaam heeft verstrekt zodanig dat de schulden
van dat lichaam meer bedragen dan 75% van diens activa en tevens meer bedragen
dan 110% van de verhouding tussen schulden en activa van de wereldwijde groep
waarvan het Nieuwzeelandse lichaam deel uitmaakt. Een niet-inwoner/aandeelhouder
wordt geacht een Nieuw-Zeelands lichaam of groep van lichamen te beheersen
indien hij daarin direct of indirect een belang heeft van meer dan 50%. In
verband hiermee wilde Nieuw-Zeeland niet met een bepaling instemmen die tot
gevolg zou hebben dat rentebetalingen aan een inwoner van Nederland in dezelfde
mate aftrekbaar zouden zijn als rentebetalingen aan zijn eigen inwoners. Nieuw-Zeeland
wenste evenmin enige andere inperking op zijn «thin capitalisation rules»
te aanvaarden. In verband hiermee is besloten de in het vierde lid van artikel
24 (non-discriminatie) van het OESO-modelverdrag neergelegde bepaling niet
op te nemen en het discriminatie-verbod bij de belastingheffing van vennootschappen
op grond van het feit dat de aandelen van die vennootschappen geheel of ten
dele aan inwoners van de andere staat toebehoren (vijfde lid van artikel 24
van het OESO-modelverdrag) overeenkomstig de ter zake in het Nederlandse belastingverdrag
met Canada (Trb. 1986, 65) opgenomen bepaling zodanig aan te passen dat deze
het karakter heeft van een meestbegunstigingsclausule (derde lid).Nieuw is de toevoeging dat de bevoegde autoriteiten in onderling overleg
zullen treden als een van de staten van oordeel is dat toepassing van de nationale
wetgeving van de andere staat in strijd is met de bepalingen van de Overeenkomst
(vierde lid).Buiten de gebruikelijke regels heeft Nederland voorgesteld ook een bepaling
op te nemen voor een non-discriminatoire aftrek van pensioenpremies die door
natuurlijke personen worden betaald ter zake van een in het andere land erkende
pensioenregeling. Pensioenpremies zijn in Nieuw-Zeeland echter niet aftrekbaar;
omgekeerd zijn pensioenuitkeringen in Nieuw-Zeeland onbelast. In Nederland
vloeit non-discriminatoire aftrek van pensioenpremies, binnen de gestelde
grenzen, voort uit de nationale wetgeving. In het licht van deze feitelijke
constellatie gaf Nieuw-Zeeland er de voorkeur aan ter zake geen bijzondere
bepaling in de Overeenkomst op te nemen.§ 4.4. Artikel IV (Belastingheffing over inkomsten
uit verzekeringsbedrijf)De nationale wetgeving van Nieuw-Zeeland voorziet in een belastingheffing
over verzekeringspremies die worden betaald aan buitenlandse verzekeraars
ook al beschikken die niet over een in Nieuw-Zeeland gelegen vaste inrichting
of aldaar gevestigde afhankelijke vertegenwoordiger waaraan die premie-inkomsten
zouden kunnen worden toegerekend. Die wetgeving voorziet in een belastingheffing
naar een tarief van 33% over 10% van de premie-inkomsten. Effectief wordt
aldus een belasting geheven van 3,3% over de premies die door
de verzekeraar uit Nieuw-Zeeland worden ontvangen. Nieuw-Zeeland heeft de
mogelijkheid om deze belastingheffing te kunnen toepassen in nagenoeg al zijn
belastingverdragen veilig kunnen stellen. Alleen onder de verdragen met Nederland
en Zwitserland is dat niet het geval. Als gevolg daarvan verwachtte Nieuw-Zeeland
dat buitenlandse verzekeraars hun verzekeringsactiviteiten in Nieuw-Zeeland
in toenemende mate via Nederland en/of Zwitserland zouden gaan leiden teneinde
belastingheffing in Nieuw-Zeeland te vermijden. Ten einde zulks te vermijden
is door Nieuw-Zeeland voorgesteld een bepaling in het Protocol bij de Overeenkomst
op te nemen op grond waarvan Nieuw-Zeeland evenals onder diens andere belastingverdragen
zijn nationale heffingsrecht zou kunnen toepassen met betrekking tot verzekeringspremies
die door een Nederlandse verzekeringsonderneming worden verkregen uit Nieuw-Zeeland
en die worden betaald ter zake van in dat land gelegen risico-objecten, met
uitzondering van levensverzekeringspremies, ongeacht of de Nederlandse verzekeringsonderneming
zijn onderneming drijft met behulp van een in Nieuw-Zeeland gelegen vaste
inrichting of afhankelijke vertegenwoordiger. De heffingsgrondslag is uitdrukkelijk
gelimiteerd tot 10% van het bruto bedrag van de aldus uit Nieuw-Zeeland ontvangen
verzekeringspremies. Ingevolge de bepalingen van de artikelen 5 en 7 van de
Overeenkomst zoals die tot dusver luiden kan Nieuw-Zeeland over dergelijke
inkomsten uit verzekeringsbedrijf slechts belasting heffen als die inkomsten
zijn toe te rekenen aan een in Nieuw-Zeeland gelegen vaste inrichting of vast
middelpunt van een Nederlandse verzekeringsonderneming.Hoewel de door Nieuw-Zeeland voorgestelde benadering afwijkt van het Nederlandse
verdragsbeleid ter zake van de belastingheffing van winst uit onderneming,
heeft Nederland met deze Nieuwzeelandse wens ingestemd mits overeenkomsten
van herverzekering tussen twee Nederlandse ondernemingen buiten de reikwijdte
van deze bepaling zouden vallen. Het laatste lijdt uitzondering als de onderneming
die de premie voor de herverzekering betaalt een vaste inrichting in Nieuw-Zeeland
heeft en deze herverzekeringspremie ten laste van de winst van die vaste inrichting
wordt gebracht. In het laatste geval worden de premies immers eveneens betaald
vanuit Nieuw-Zeeland. Deze bepaling wordt als tweede lid toegevoegd aan artikel
IV van het Protocol bij de Overeenkomst. In verband daarmee wordt de bestaande
tekst van artikel IV van het Protocol bij de Overeenkomst vernummerd tot het
eerste lid van dat artikel.Nederland verleent voor de door Nieuw-Zeeland op grond van deze bepaling
geheven belasting een vermindering ter vermijding van dubbele belasting volgens
de verrekeningsmethode, zoals die is neergelegd in artikel 22, derde lid van
de Overeenkomst zoals dat luidt na wijziging op de voet van artikel II van
het voorliggende Protocol. Beschikt een Nederlandse verzekeringsonderneming
wel over een in Nieuw-Zeeland gelegen vaste inrichting of vast middelpunt
dan gelden voor de berekening van de daaraan toe te rekenen winst de regels
van artikel 7 van de Overeenkomst juncto artikel IV van het Protocol bij de
Overeenkomst.Hoewel de in artikel IV van het voorliggende Protocol opgenomen bepaling
wederkerig is geformuleerd, heeft zij slechts betekenis voor de situatie waarin
een Nederlandse verzekeringsonderneming in Nieuw-Zeeland gelegen risico's
verzekert, aangezien Nederland in de omgekeerde situatie volgens de Nederlandse
belastingwetgeving slechts belasting over de winst van een Nieuwzeelandse
verzekeringsonderneming zou kunnen heffen voor zover die winst zou zijn toe
te rekenen aan een in Nederland gelegen vaste inrichting of vast
middelpunt van die onderneming.Eerder heeft Nederland een soortgelijke bepaling geaccepteerd in het belastingverdrag
met Argentinië (Trb. 1997, 63). In de Nederlandse belastingverdragen
met Australië (Trb. 1976, 41) en Malta (Trb. 1977, 82) heeft Nederland
zelfs ingestemd met de bepaling dat die landen in de toepassing van de nationale
wetgeving betreffende de belastingheffing van voordelen behaald met de uitoefening
van een verzekeringsbedrijf niet worden beperkt door de bepalingen van het
belastingverdrag met die landen. In de relatie tot Australië wordt voor
de desbetreffende inkomsten door Nederland bovendien een vermindering ter
vermijding van dubbele belasting verleend op de wijze alsof de aldus in Australië
belaste voordelen waren toe te rekenen aan een aldaar gelegen vaste inrichting.§ 4.5. Artikel V (Inwerkingtreding)Het voorliggende Protocol treedt in werking dertig dagen na de datum waarop
de laatste der beide staten de andere staat schriftelijk heeft medegedeeld
dat aan de grondwettelijke vereisten daarvoor is voldaan. De bepalingen van
het voorliggende Protocol zijn van toepassing met betrekking tot inkomsten
genoten, wat betreft Nieuw-Zeeland na 1 april en wat betreft Nederland na
1 januari volgend op de datum waarop dit Protocol in werking is getreden.De Staatssecretaris van Financiën,W. J. BosDe Minister van Buitenlandse Zaken,J. J. van Aartsen XNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28279-1.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl