Wijziging Warenwet met het oog op incorporatie van productveiligheidsvoorschriften uit Wet gevaarl. werktuigen; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27651, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

03-04-2001

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

27651 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeen1.0 Inleiding1.1 Aanleiding1.2 De beperkte productwet wordt vormgegeven door een
wijziging van de Warenwet1.3 Wijzigingen1.4 Handhaving1.5 Beheer en uitvoering1.6 Financiële gevolgen1.7 Advisering en overleg: Regulier Overleg Warenwet (ROW)
en advies van de Sociaal-Economische Raad inzake herstructurering productwetgeving.ROWDe SER1.8 Melding bij Europese CommissieArtikelsgewijsArtikel IA.Artikel 1Eerste lid, onderdelen a en bEerste lid, onderdeel cEerste lid, onderdeel dTweede lidDerde lidB.Artikel 1aC.Artikel 3D.Artikel 4E.Artikel 5F.Artikel 6G.Artikel 7H.Artikelen 7a tot en met 7eArtikel 7aArtikel 7bArtikel 7cArtikel 7dArtikel 7eI.Artikel 8J.Artikel 9K.Artikel 10L.Artikel 11aM.Artikel 14N.Artikel 15, eerste lidO.Artikel 16P.Artikel 17, vierde lidQ.Artikel 18, onderdeel cR.Artikel 19S.Artikel 20.T.Artikel 21U.Artikel 25V.Artikel 27Artikel 28Artikel 30X.Artikel 31Y.Artikel 32kZ.Artikel 34AA.Artikel 35Artikel IIArtikel IIIArtikel IVArtikel VOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27651Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 81 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 651Wijziging van de Warenwet met het oog op de incorporatie van productveiligheidsvoorschriften
uit de Wet op de gevaarlijke werktuigen, zulks onder intrekking van deze wet
en de Stoomwetnr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGAlgemeen1.0 InleidingHet voorliggende wetsvoorstel geeft uitvoering aan het kabinetsstandpunt
inzake het rapport van de Werkgroep Productwetgeving. Deze werkgroep heeft
in het kader van het project Marktwerking, deregulering en wetgevingskwaliteit
(MDW) de Nederlandse wetgeving met betrekking tot producten onderzocht.Het kabinetsstandpunt (kamerstukken II, 1996/97, 24 036, nr. 57)
strekt tot het integreren van de productwetgeving van de ministeries van Sociale
Zaken en Werkgelegenheid (SZW) en van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS)
in één wet, de Warenwet.1.1 AanleidingAanleiding tot de instelling van de Werkgroep Productwetgeving was de
wens van het Ministerie van SZW om de productwetgeving in Nederland te vereenvoudigen
en efficiënter te maken.Het Ministerie van SZW alleen al kent een drietal wetten met productveiligheidseisen.
Dit gebeurt op basis van de uit de begin jaren vijftig stammende Wet op de
gevaarlijke werktuigen (WGW), de Stoomwet en ook nog, zij het op bescheiden
schaal, op basis van de Arbeidsomstandighedenwet 1998 (Arbowet 1998).Reeds eind jaren tachtig zijn er stappen ondernomen om de Stoomwet en
de WGW fundamenteel te herzien, zodanig dat zou worden aangesloten bij de
nationale en Europese (Interne Markt) ontwikkelingen op het gebied van normalisatie
en certificatie.Eind 1990 lag er een concept voor een fundamentele herziening van de WGW.
Deze wet, daterend van 1952, voldeed niet meer en zou worden omgevormd tot
«de Werktuigenwet». Met deze wet zou tevens de Stoomwet worden
ingetrokken en een andere wettelijke basis worden geschapen voor een gereorganiseerde
Dienst voor het Stoomwezen (de DSW).Doordat Nederland in gebreke werd gesteld wegens het niet tijdig implementeren
van EG-richtlijnen en de totstandkoming van de nieuwe Werktuigenwet
toch veel meer tijd zou kosten dan werd verwacht, is toen besloten te komen
met een reparatiewet tot wijziging van de WGW, zodat implementatie in ieder
geval mogelijk zou zijn.De vertraging die ontstond bij de nieuwe wet, had te maken met het interdepartementale
overleg, dat veel meer tijd kostte dan aanvankelijk werd verondersteld en
tevens met de verandering van de ideeën over de positionering van de
DSW, hetgeen resulteerde in de privatisering van de taken van de DSW in 1994
(kamerstukken II, 1986/87, 17 938, nr. 28, en kamerstukken II, 1991/92,
22 300 XV, nr. 63).In de memorie van toelichting bij de wijziging van de WGW (kamerstukken
II, 1990/91, 22 057, nr. 3) (de reparatiewet) staat, dat een herziening
van de WGW in voorbereiding is, dat interdepartementaal overleg over het op
deze wet te baseren productveiligheidsbeleid in gang is gezet en dat de bedoelde
herziening betrekking zal hebben op o.a.:– een uitbreiding van de doelstelling met het voorkomen van schade
aan het milieu;– een meer compleet instrumentarium om werktuigen uit de handel
te nemen;– een verruiming van de keuringsmogelijkheden;– afstemming met de Algemene wet bestuursrecht (AWB);– een regeling inzake het van overheidswege in te stellen toezicht
op de naleving van de herziene WGW.Hoewel de overwegingen om de wet te herzien van kracht bleven, is er daarna
prioriteit gegeven aan het implementeren van EG-regelgeving op basis van de
aangepaste WGW en is de herziening zelf wat naar de achtergrond verschoven.
Een belangrijke reden hiervoor was dat de Europeesrechtelijke ontwikkelingen
ten aanzien van stoom- en damptoestellen en drukapparatuur een afwachtende
houding rechtvaardigden.Overigens heeft de WGW na de reparatiewet (Stb. 1991, 659) nog wel enkele
minder ingrijpende wijzigingen ondergaan. Zo werd de wet afgestemd met de
AWB en werd het de Minister van VWS mogelijk gemaakt om in het kader van de
eigen beleidsverantwoordelijkheid de WGW te hanteren als wettelijke grondslag
voor het Besluit veiligheid attractie- en speeltoestellen.Bij het onderzoek naar en de ideeënvorming over de herziening van
de WGW en de Stoomwet werd eerst gedacht aan één moderne Werktuigenwet.
De vraag is toen gesteld of een dergelijke nieuwe wet alleen de veiligheid
van werktuigen of arbeidsmiddelen diende te regelen, of dat er wellicht een
wet zou moeten komen met een veel groter bereik, een kaderwet, waarin alle
eisen opgenomen zouden kunnen worden (met betrekking tot veiligheid, milieu
en kwaliteit) die men aan producten (er werd in eerste instantie alleen gedacht
aan non-food producten) zou willen stellen.In het kader van het project MDW is de gelegenheid gevonden om de mogelijkheden
van een dergelijke fundamentele herziening te onderzoeken. Er werd een interdepartementale
werkgroep geïnstalleerd die in het project Productwetgeving ook wetgeving
heeft betrokken van andere ministeries waarin eisen aan producten worden gesteld.
Dit betrof met name de warenwetgeving van het Ministerie van VWS en de wetgeving
van de Ministeries van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieu, Economische
Zaken en Verkeer & Waterstaat.De werkgroep kreeg als taak een onderzoek te doen naar de mogelijkheid
om te komen tot één bestuurlijk/juridisch kader (een kaderwet)
voor producten, dat helder, consistent en eenvormig is, recht doet aan de
onderscheiden verantwoordelijkheden en gebruik maakt van de krachten die de markt genereert. Dit kader zou idealiter alle producten en producteisen
moeten omvatten. Alle wetgeving waarin producteisen worden gesteld, zou bij
het onderzoek moeten worden betrokken.Na een inventarisatie van relevante wetgeving heeft de werkgroep op grond
van een aantal criteria, waaronder met name het mogelijk te behalen integratievoordeel,
haar werkterrein afgebakend tot de volgende wetten: de WGW, de Stoomwet, de
Arbeidsomstandighedenwet (thans Arbowet 1998), de Warenwet , de Wet milieugevaarlijke
stoffen (WMS), de Wet energie-besparing toestellen, de IJkwet en de Wet op
de telecommunicatievoorzieningen.Er is een uitgebreide analyse van knelpunten gemaakt.De knelpuntenanalyse bevestigde de indruk dat in de loop der tijd het
geheel aan wetten versnipperd en complex en daardoor ontoegankelijk is geworden.
Er is geen sprake van een eenduidige systematiek en er bestaan in sommige
gevallen overlappingen en tegenstrijdigheden binnen de productregelgeving.
De naleving en handhaving kunnen hierdoor nadelig worden beïnvloed. De
implementatie van EG-regelgeving stuit mede op problemen door deze versnipperde
regelgeving. De kwaliteit van de regelgeving, met name waar deze van Europese
origine is, is voor verbetering vatbaar. Uit onderzoek blijkt dat het bedrijfsleven
die kwaliteit en de harmonisatie op EG-niveau niet altijd voldoende vindt.
Tenslotte wordt de informatievoorziening door het bedrijfsleven ontoereikend
geacht.De door de werkgroep gekozen oplossingen om tegemoet te komen aan deze
knelpunten zijn neergelegd in een negental aanbevelingen, waarvan de belangrijkste
zijn:1 Op korte termijn dient een integratie plaats te vinden van wetgeving,
te weten de WGW, de Stoomwet, de Warenwet (m.b.t. het non-food-gedeelte) en
de productregels uit de Arbeidsomstandighedenwet (thans Arbowet 1998) tot
een beperkte productwet.2 Op de langere termijn dient het perspectief te zijn de totstandbrenging
van een brede algemene productwet. Op basis van een evaluatie van de beperkte
productwet zullen de mogelijkheden voor integratie van andere wetten bezien
worden.3 Met het perspectief op een brede algemene productwet is afstemming van
nieuwe of wijziging van bestaande productregelgeving van alle betrokken departementen
en integrale afweging van alle belangen in een vroegtijdig stadium wenselijk.4 en 5 Vereenvoudiging en samenvoeging van nadere regelgeving, (meer) gebruik
maken van normalisatie en certificatie. Het kabinet heeft de aanbevelingen van de werkgroep om de knelpunten
op te lossen onderschreven. De integratie van de wetgeving draagt bij aan
verbetering van de toegankelijkheid en transparantie en tot vereenvoudiging
van de regelgeving. Voorts worden betere condities gecreëerd voor integrale
afweging van belangen en voor een moderne systematiek met de vereiste flexibiliteit.Het kabinet deelt de inschatting van de werkgroep dat door een gefaseerde
aanpak reeds op korte termijn met een beperkte productwet belangrijke voordelen
kunnen worden gerealiseerd. Met deze wet wordt de al sinds jaren beoogde fundamentele
herziening van de WGW en Stoomwet gerealiseerd, wordt een effectief kader
voor implementatie van EG-richtlijnen gecreëerd en worden de afbakeningsproblemen
tussen WGW en Warenwet en de op deze wetten gebaseerde besluiten en regelingen
opgelost. Verder wordt een betere afstemming gerealiseerd met de «productregels»
uit de arbeidsomstandighedenwetgeving. De totstandbrenging van de beperkte productwet is overigens, in samenhang
met de daarmee gepaard gaande intrekking, respectievelijk samenvoeging van
een aantal algemene maatregelen van bestuur en ministeriële regelingen,
al een veelomvattende en gecompliceerde wetstechnische operatie en daarmee
een grote en belangrijke eerste stap op de weg naar een bredere algemene productwet.1.2 De beperkte productwet wordt vormgegeven door een
wijziging van de WarenwetBij brief van 21 januari 1998 informeerden de Staatssecretarissen van
SZW en van VWS de Tweede Kamer over de wijze waarop zij de beperkte productwetgeving
tot stand wensten te brengen (kamerstukken II, 1997/98, 24 036, nr. 74).
Uit oogpunt van wetgevingsefficiëncy werd besloten de Warenwet als vertrekpunt
te gebruiken voor de totstandbrenging van de beperkte productwet. Als belangrijke
reden werd genoemd dat de Warenwet in 1988 ingrijpend is gewijzigd om aan
alle Europese verplichtingen op het terrein van levensmiddelen en niet-levensmiddelen
te kunnen voldoen. Door deze omvattende wijziging werd de Warenwet van levensmiddelenwet
tot een wet die gelijkelijk van toepassing is op het verhandelen van zowel
levensmiddelen als alle andere roerende zaken. Dit betekende ook dat voor
de niet-levensmiddelen een even uitgebreid regelgevingsinstrument als voor
levensmiddelen werd geïntroduceerd.Op de Warenwet zijn vele tientallen amvb's gebaseerd. Indien er een andere
basis voor al deze amvb's gecreëerd zou worden, zou de beperkte productwet
gelet op de hoeveelheid werk die de noodzakelijke aanpassing van de amvb's
met zich zou brengen niet binnen een redelijke termijn te verwezenlijken zijn.
Een integratie in de Warenwet van de WGW, waarop thans slechts een negental
amvb's is gebaseerd, waarvan er twee een pendant in de Warenwet hebben, lag
daarom voor de hand. Hetzelfde gold voor de Stoomwet, waarop slechts één
amvb is gebaseerd.Zo kunnen op basis van de bestaande Warenwet (bij amvb en ministeriële
regeling) regels worden gesteld ten aanzien van in beginsel dezelfde (technische)
voortbrengselen als die welke onder de WGW zijn aangewezen als zgn. «gevaarlijke
werktuigen of beveiligingsmiddelen». Ten aanzien van bijvoorbeeld machines
en persoonlijke beschermingsmiddelen is dit ook gebeurd (het Warenwetbesluit
machines en het Warenwetbesluit persoonlijke beschermingsmiddelen).Het onderscheidend criterium is dat wanneer technische voortbrengselen
bestemd zijn voor gebruik in de privésfeer, deze in beginsel onder
de Warenwet worden geregeld en wanneer ze bestemd zijn voor gebruik in de
arbeidssfeer, ze onder de WGW worden geregeld. Deze verdeling is de resultante
van interdepartementale afspraken en vloeit niet als zodanig uit genoemde
wetten voort. Een technisch voortbrengsel dat zowel in de privé-, als
in de arbeidssfeer wordt toegepast, dient te voldoen aan beide besluiten.Er worden op basis van de Warenwet echter ook technische voortbrengselen
geregeld zonder onderscheid te maken met betrekking tot de vraag of het een
consumenten- of professionele toepassing betreft. Zo worden in het Warenwetbesluit
elektrotechnische producten alle elektrotechnische producten geregeld. Hetzelfde
geldt voor het Besluit draagbaar klimmaterieel (Warenwet). Deze technische
voortbrengselen kennen dus geen pendant in de WGW. Evenzo zijn er op basis
van de WGW en de Stoomwet technische voortbrengselen geregeld zonder daarbij
onderscheid te maken met betrekking tot de vraag of het een professionele
of consumententoepassing betreft. Zo worden in het op de WGW gebaseerde Liftenbesluit
I en het Besluit liften voorschriften gegeven voor liften, ongeacht of deze
in de arbeids- of in de consumentensfeer worden gebruikt en worden
in de stoomwetgeving voorschriften gegeven voor bepaalde drukapparatuur met
consumententoepassing, zoals LPG- en propaantanks.Op het terrein van de productveiligheid heeft de Warenwet haar waarde
en bruikbaarheid bewezen, waar het gaat om het stellen van eisen aan producten
in de handelsfase en het implementeren van Europese verplichtingen op dat
gebied. In dat verband zij vooral gewezen op artikel 13 van de wet, waarin
de rechtsgrondslag is gecreëerd voor het kunnen uitvoeren van complexe
Europese richtlijnen op het gebied van de productveiligheid. Doordat de wet
zowel «food» als «non-food» regelt, vergemakkelijkt
zij tenslotte het voeren van een uniform beleid op deze samenhangende terreinen.Dit laatste, tenslotte, is een belangrijke overweging om de Warenwet als
basis voor een nieuwe beperkte productwet te gebruiken en niet de WGW. De
WGW stelt alleen eisen aan werktuigen en beveiligingsmiddelen, dat wil zeggen
alleen aan non-foodproducten. Omdat ervoor is gekozen de kwaliteits- en veiligheidseisen
aan levensmiddelen en niet-levensmiddelen in één wet bij elkaar
te houden, is een aanpassing en uitbreiding van de Warenwet een logische en
minder ingrijpende stap, dan een aanpassing en uitbreiding van de WGW. Aanpassing
en uitbreiding van de Stoomwet is in het geheel niet aan de orde, omdat deze
wet anders dan de WGW, die het karakter heeft van een kaderwet voor een aantal
productgroepen, zich richt op slechts één productgroep namelijk
die van de stoom- en damptoestellen zoals in die wet omschreven.1.3 WijzigingenHoewel de Warenwet door bovenbeschreven eigenschappen een geschikt kader
biedt voor de integratie van de bestaande SZW-productwetgeving, noodzaakt
deze integratie toch tot een aantal belangrijke wetswijzigingen.De huidige Warenwet regelt bijvoorbeeld anders dan de SZW-wetgeving niet
de gebruiksfase van producten.In de SZW-wetgeving worden aan bij algemene maatregel van bestuur aangewezen
producten eisen gesteld die betrekking kunnen hebben op de verschillende fasen
van hun levensduur, van ontwerp- tot afvalfase. In dat verband kan worden
gedacht aan de vervaardigingsvoorschriften, de uit de EG-richtlijnen afkomstige
«overeenstemmingsbeoordelingsprocedures», van keuringen bij eerste
ingebruikneming, aan onderhouds- en gebruiksvoorschriften, aan herkeuring
na een bepaalde gebruiksperiode en aan stillegging en afsluiting van een in
gebruik zijnd (onveilig) product. De Warenwet wordt zodanig gewijzigd dat
zij voldoende basis biedt om ook ten aanzien van de fabricage en het gebruik
veiligheids- en gezondheidseisen aan producten te stellen. Omdat voor de beperkte
productwet alleen SZW- en VWS-regelgeving wordt geïntegreerd, wordt in
de wet geen basis opgenomen om specifieke milieueisen aan producten te stellen.Een ander onderscheidend kenmerk van de hier in het geding zijnde SZW-wetgeving
is de diversiteit aan keurings- en certificatiemodaliteiten. Voor meerdere
productcategorieën gelden gelet op de aard van de daaraan verbonden risico's,
uit hoofde van de Warenwet of de SZW-wetgeving uiteenlopende voorschriften
inzake keuringen (eerste keuring bij ingebruikneming en periodieke herkeuring),
certificatie, keurmerken of verklaringen van overeenstemming.Het gaat hier om zogenaamde conformiteits- (of overeenstemmings) beoordelingsprocedures:
door de fabrikant, verhandelaar of houder van het product verplicht in acht
te nemen procedures die er toe strekken te bevorderen dat het in de handel
te brengen of reeds in gebruik zijnde product ook daadwerkelijk voldoet dan
wel blijft voldoen aan de daaraan gestelde productveiligheidseisen.
Bij de uitvoering van deze procedures is in een aantal gevallen inschakeling
van onafhankelijke derden voorgeschreven. Dit zijn de door de Minister van
SZW of de Minister van VWS daartoe aangewezen privaatrechtelijke keurings-
en certificatie-instellingen.In de Europese Nieuwe Aanpak-richtlijnen, die de afgelopen 10 jaren op
basis van artikel 100A van het EG-verdrag voor verschillende productgroepen
zijn opgesteld, worden vergelijkbare procedures voorgeschreven. De implementatie
van deze Europese, maar ook van andere internationale regelgeving, kan plaatsvinden
op basis van het zogenaamde kapstokartikel, artikel 13 van de Warenwet. Dit
artikel kan worden gebruikt voor de uitvoering van enig bindend besluit voortvloeiend
uit een internationaal verdrag waar Nederland partij bij is, voor zover dat
besluit een der belangen, genoemd in artikel 3 betreft.Indien echter bedoelde beoordelingsprocedures zonder internationaal rechtelijke
verplichtingen worden voorgeschreven of tevens de gebruiksfase van producten
omvatten, zoals zich dat bij SZW-regelgeving voordoet, biedt de Warenwet anders
dan de meergenoemde SZW-wetgeving daartoe onvoldoende basis.Het wetsvoorstel vermindert de «last» die in het afgelopen
decennium op artikel 13 als kapstok van Europese implementatieverplichtingen
is komen te rusten. De Europeesrechtelijke verplichtingen én het nationaal
beleid zijn nu beter op elkaar afgestemd en geïntegreerd in de wet, hetgeen
betekent dat enerzijds er een aantal nieuwe artikelen wordt geïntroduceerd
die een rechtsgrondslag bieden voor de keuring en overeenstemmingsbeoordeling
van producten en anderzijds de gehele wet erop is ingericht om nieuwe EG-richtlijnen
te implementeren. Zo bieden de artikelen 7 en 7a een eigen specifieke rechtsgrondslag
voor de conformiteitsprocedures van de Nieuwe Aanpak-richtlijnen.Met de integratie van de productwetgeving van SZW en VWS ontstaat tevens
de noodzaak om de reikwijdte van de Warenwet, die in haar huidige vorm is
beperkt tot roerende zaken, in sommige gevallen te kunnen uitbreiden tot onroerende
zaken. Voor het gebruik kan het namelijk nodig zijn tevens eisen te kunnen
stellen aan een onroerende zaak. Er kunnen in ieder geval twee situaties worden
onderscheiden. Ten eerste kan het zo zijn dat bepaalde onderdelen van bouwwerken
van bepalend belang zijn voor het veilig kunnen functioneren van de waar.
Aan dergelijke onderdelen, zoals een liftschacht, worden krachtens de huidige
WGW veiligheidseisen gesteld. Ten tweede kan worden gedacht aan producten
die in de handelsfase roerend waren, maar in de gebruiksfase onroerend zijn
geworden door hun wijze van installatie. In dat verband kan worden gedacht
aan technische voortbrengselen die onderdeel gaan uitmaken van complexe installaties.
In het voorstel wordt de bovenstaande uitbreiding tot stand gebracht door
een nieuwe definitie van het begrip «waren».De nieuwe wet doet tevens recht aan het door de integratie van de SZW-wetgeving
meegebrachte interdepartementale karakter van de Warenwet waar het de onderscheiden
beleidsverantwoordelijkheden van de bewindspersonen van SZW en VWS betreft.De Minister van SZW wordt naast de Minister van VWS geïntroduceerd
als Onze Minister voor zover het te nemen besluit of te regelen onderwerp
voor beroepsmatige toepassing bestemde technische voortbrengselen betreft
of indien het onderwerp of besluit liften, schiethamers, containers, drukvaten
van eenvoudige vorm of drukapparatuur en samenstellen daarvan dan wel explosieveilig
materieel betreft. Voor deze formulering is gekozen om daarmee tot uitdrukking
te brengen dat het voorstel niet beoogt enige verschuiving van welke aard
dan ook te bewerkstelligen in de bestaande historisch gegroeide verdeling
van beleidsverantwoordelijkheden van de twee betrokken bewindspersonen.
Dit betekent dat de Minister van VWS verantwoordelijk blijft voor de product(groep)en,
waarvoor hij op grond van de Warenwet verantwoordelijk was. Daarbij gaat het
om categorieën technische voortbrengselen die bestemd zijn om door de
consument in de privésfeer te worden gebruikt. Tevens blijft de Minister
van VWS ingevolge de bestaande verdeling van de beleidsverantwoordelijkheid
verantwoordelijk voor de veiligheid van speel- en attractietoestellen, thans
geregeld op basis van de WGW. De Minister van SZW blijft in het kader van
de Warenwet verantwoordelijk voor de product(groep)en waarvoor hij op grond
van de SZW-wetgeving verantwoordelijk was. Het betreft liften, schiethamers,
containers, drukvaten van eenvoudige vorm, machines of veiligheidscomponenten
en persoonlijke beschermingsmiddelen bestemd voor uitsluitend beroepsmatige
toepassing, explosieveilig materieel en drukapparatuur (met inbegrip van stoom-
en damptoestellen).Voor in de toekomst te reguleren product(groep)en geldt dat de Minister
van SZW verantwoordelijk is voor de veiligheid van technische voortbrengselen
die in de professionele sfeer worden gebruikt en het veilig gebruik daarvan
op de werkplek. De Minister van VWS blijft verantwoordelijk voor de veiligheid
van de technische voortbrengselen, indien deze producten bestemd zijn om door
de consument, in de privésfeer te worden gebruikt. Voor technische
voortbrengselen die zowel beroepsmatig als niet beroepsmatig worden gebruikt
bestaat in beginsel een gezamenlijke verantwoordelijkheid, zoals dit ook thans
het geval is bijvoorbeeld ten aanzien van machines en persoonlijke beschermingsmiddelen.Een aantal van de toezichthoudende en bestuurlijke bevoegdheden zoals
die door de Arbeidsinspectie worden toegepast op basis van de huidige SZW-wetgeving,
ontbreken in de Warenwet. In dat verband kan worden gedacht aan de bevoegdheid
tot het afsluiten en verzegelen van in gebruik zijnde onveilige zaken en het
daartoe aanbrengen van een zogenaamd merk van afkeuring. Ook de bevoegdheid
tot het gelasten van onderhoud of reparatie kan hier worden genoemd. Het voorstel
introduceert deze bevoegdheden.In de door de Minister van Binnenlandse Zaken op 10 maart 1997 aan de
Tweede Kamer aangeboden Rapportage Doorlichting Zelfstandige Bestuursorganen1 zijn door de Minister van SZW, daar waar sprake was
van het niet of niet volledig voldoen aan de Aanwijzingen inzake zelfstandige
bestuursorganen,2 voorstellen gedaan ter verbetering
van het sturings- en toezichtsinstrumentarium ten aanzien van ingevolge de
WGW aangewezen instellingen. Deze keuringsinstellingen zijn privaatrechtelijke
organisaties die zelfstandig bestuursorgaan zijn geworden voor zover zij door
de aanwijzing als keuringsinstelling een publieke taak en openbaar gezag toebedeeld
hebben gekregen. Omdat het onderhavige wetsvoorstel voorziet in een integratie
van de WGW in de Warenwet, worden de bedoelde verbetervoorstellen, zoals aangekondigd
in bijlage 15 bij de begroting 1999 van het Ministerie van SZW,3 gerealiseerd in de Warenwet.De verbetervoorstellen hielden in dat wordt bezien of aanvullende ministeriële
bevoegdheden met betrekking tot taakverwaarlozing nodig zijn, dat de informatieverplichting
voor keuringsinstellingen wordt aangescherpt en dat een evaluatiebepaling
wordt opgenomen. Het onderhavige wetsvoorstel voorziet in opneming in de Warenwet
van een zestal nieuwe bepalingen (de artikelen 7a tot en met 7e en artikel
35) waarin met het oog op de ministeriële verantwoordelijkheid conform
de Aanwijzingen voor zelfstandige bestuursorganen de relatie tussen de aanwijzende
minister en de aangewezen keuringsinstelling wordt geregeld. Daarin zijn de
bedoelde verbetervoorstellen meegenomen. Het betreft met name regels met betrekking tot:– een (verantwoordings-)informatieplicht;– een periodiek verslag van de publieke taakuitoefening;– een taakverwaarlozingsregeling.In tegenstelling tot hetgeen is gemeld in de brief aan de Tweede Kamer
van 21 januari 1998 (kamerstukken II, 1997/98, 24 036, nr. 74), is ervan
afgezien om de naam van de Warenwet te wijzigen en het begrip «waar»
te vervangen door «product». In de brief werd gesteld dat het
begrip «waren» geen passende uitdrukking is om de diverse producten
die onder beleidsverantwoordelijkheid van SZW vallen, aan te duiden.Nadere analyse leerde echter dat het begrip «waar» in vele
op de Warenwet gebaseerde besluiten ook gebruikt wordt om een grote verscheidenheid
van producten aan te duiden.Het is daarom vooral uit oogpunt van wetgevingsefficiëncy en «naamsbekendheid»,
dat ervoor is gekozen de begrippen «Warenwet en waren» te behouden
en het begrip «waren» alleen opnieuw te definiëren en aan
te passen aan de gewijzigde omstandigheden.Om aan te geven dat de Warenwet een echte productwet is, is onder andere
de definitie van «waren» zodanig aangepast dat bij eerste oogopslag
direct duidelijk is dat de wet ook over niet-levensmiddelen gaat en dat deze
andere roerende zaken geen restcategorie vormen. Omdat «product»
en «zaak» in deze ook te onbepaald zijn, wordt voor de technische
producten die onder de Stoomwet, WGW en ook Warenwet vallen, het aan de WGW
en Stoomwet ontleende begrip «technische voortbrengselen» gehanteerd.Het gaat in het algemeen om bij algemene maatregel van bestuur aan te
wijzen voortbrengselen. Dit kan een eenvoudige machine of een lift zijn, maar
ook een stoominstallatie in de chemische industrie die zich over meerder productie-eenheden
kan uitstrekken.De wijziging die de Warenwet ondergaat, levert een zodanige structuur
op, dat hiermee sprake is van een beperkte productwet, waarin eisen aan de
verschillende kwaliteiten van een product (met betrekking tot veiligheid en
gezondheid van de mens, veiligheid van zaken, eerlijkheid in de handel en
goede voorlichting) kunnen worden gesteld.In een volgende stap kan de wet worden uitgebreid tot een algemene productwet.Voor wat betreft de beoogde integratie van de stoomwetgeving in de warenwetgeving
zij nog het volgende opgemerkt. Deze integratie vindt niet, zoals aanvankelijk
was beoogd, plaats in het kader van dit wetsvoorstel door middel van intrekking
van de Stoomwet en het «ophangen» van de desbetreffende uitvoeringsbesluiten
(het Stoombesluit en twee ministeriële regelingen) aan de Warenwet, maar
op een andere wijze. In het kader van en als uitvloeisel van de implementatie
van Richtlijn nr. 97/23/EG van het Europees parlement en de Raad van de Europese
Unie van 29 mei 1997 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der
lidstaten inzake drukapparatuur (PbEG L 181) wordt thans, naast dit wetsvoorstel,
tevens gewerkt aan een integrale herziening van de wetgeving met betrekking
tot drukapparatuur. Deze herziening vindt plaats in een drietal fasen. De
eerste fase is inmiddels gerealiseerd met de totstandkoming op 5 juli 1999
van het op de WGW gebaseerde Besluit drukapparatuur. In deze eerste fase waarmee
genoemde richtlijn werd geïmplementeerd, werd een belangrijk deel van
de stoomwetgeving in het Besluit drukapparatuur geïncorporeerd en daarmee
van de stoomwetgeving overgeheveld naar de WGW. De tweede en derde fase voorzien
in zodanige wijzigingen van het Besluit drukapparatuur dat daarmee uiteindelijk
de volledige stoomwetgeving in dit besluit wordt geïncorporeerd en daarmee
overgebracht naar de WGW en na intrekking van die wet naar de
(gewijzigde) Warenwet. In het kader van de derde fase kan de stoomwetgeving
(Stoomwet, Stoombesluit en ministeriële regelingen) dus worden ingetrokken.
Naar verwachting zal dit medio 2002 het geval zijn. Aangezien het Besluit
drukapparatuur op de (gewijzigde) Warenwet wordt gebaseerd (zie artikel II,
vierde lid, van dit wetsvoorstel), wordt de integratie van de stoomwetgeving
in de warenwetgeving op deze wijze gerealiseerd. Het onderhavige wetsvoorstel
dient dan nog slechts te voorzien in intrekking van de Stoomwet. Deze intrekking
kan plaatsvinden gelijktijdig met de derde fase van wijziging van het Besluit
drukapparatuur.1.4 HandhavingInzake het toezicht op de naleving van de wet zal per algemene maatregel
van bestuur waarin de veiligheid van een specifieke productgroep wordt geregeld,
worden bezien welke dienst (de Keuringsdienst van Waren, KvW, van het Ministerie
van VWS, of de Arbeidsinspectie, AI, van het Ministerie van SZW) primair feitelijk
belast zal zijn met het toezicht op de vervaardiging, de handel en het gebruik
van de producten in kwestie. Door het toekennen van volledige toezichthoudende
bevoegdheden in zowel de vervaardigings-, handels- als gebruiksfase aan zowel
de KvW als de AI, kunnen via coördinatieregelingen passende afspraken
worden gemaakt tussen beide diensten om tot een zo efficiënt mogelijk
toezicht te komen.1.5 Beheer en uitvoeringEen wijziging in de bestaande verdeling van verantwoordelijkheden tussen
de Ministeries van SZW en VWS wordt niet beoogd. Deze verdeling is op zich
helder. Voordrachten voor algemene maatregelen van bestuur zullen worden gedaan
door die minister die primair verantwoordelijk is voor het belang dat met
de maatregel wordt geregeld, vanzelfsprekend in overeenstemming met andere
mogelijk betrokken ministers. Indien de maatregel belangen van zowel SZW als
VWS betreft, zal de voordracht door middel van een «mede namens»
constructie of als de situatie daartoe werkelijk aanleiding geeft, door beide
ministers gezamenlijk worden gedaan.1.6 Financiële gevolgenDe boven beschreven integratie van SZW-productwetgeving in de Warenwet
kent geen financiële gevolgen.1.7 Advisering en overleg: Regulier Overleg Warenwet (ROW)
en advies van de Sociaal-Economische Raad inzake herstructurering productwetgeving.ROWHet voorstel van wet is onderwerp van overleg binnen het ROW geweest.
Het ROW is sinds de opheffing van de Adviescommissie Warenwet met ingang van
1 januari 1997 het platform waar overleg tussen de overheid (betrokken ministeries)
en het maatschappelijk veld (ondernemers- en consumentenorganisaties) plaatsvindt
over onder meer voorgenomen regelgeving in het kader van de Warenwet. Binnen
het ROW is gekeken naar de betekenis van het voorstel voor de consumenten.
Het overleg heeft geen aanleiding gegeven het voorstel aan te passen. VNO/NCW
gaf aan dat het voorstel «niet had gehoeven»: naar de mening van
deze organisatie hadden regelgevingdoelstellingen zoals verhoging van de samenhang,
het tegengaan van versnippering en verhoging van de toegankelijkheid
ook op minder ingrijpende wijze kunnen geschieden. Deze organisatie benadrukte
verder dat het voorstel in de praktijk niet tot een (onbedoelde) uitbreiding
van de reikwijdte moet leiden. Zo zal de uitbreiding van de Warenwet met de
gebruiksfase voor technische voortbrengselen, uitsluitend gebruiksfase-regelgeving
tot gevolg mogen hebben, die voorheen reeds mogelijk was op basis van de geïntegreerde
SZW-productwetgeving. Anders gezegd, op basis van de gewijzigde Warenwet zouden
dus in beginsel geen regels inzake het gebruik van technische voortbrengselen
in de privésfeer van consumenten moeten worden gesteld. In artikel
1, tweede lid, is deze afbakening neergelegd: de wet is niet van toepassing
ten aanzien van hetgeen geschiedt in de sfeer van de particuliere huishouding.
In uitzonderingssituaties kan bij algemene maatregel van bestuur ten aanzien
van bepaalde technische voortbrengselen anders worden bepaald. Als voorbeeld
zij gewezen op een lift in een particuliere huishouding. Deze liften werden
ook reeds geregeld in het kader van de WGW.De SERBij brief van 30 november 1999 is de SER gevraagd te adviseren over de
voorgenomen incorporatie van de SZW-productwetgeving in de warenwetgeving
zoals neergelegd in het wetsvoorstel. De SER heeft op 20 april 2000 het Advies
herstructurering productwetgeving vastgesteld1.
De SER is van oordeel dat met het wetsvoorstel een eenduidige en heldere structuur
wordt geschapen als basis voor de implementatie van EU-productveiligheidsrichtlijnen.
Naar aanleiding van de door de raad wenselijk geachte verzekering dat het
bestaande beschermingsniveau van werknemers door het wetsvoorstel niet wordt
aangetast, wordt er op gewezen dat het wetsvoorstel vooral een wijziging betreft
van de wettelijke grondslagen van de huidige uitvoeringsregelingen en dat
in de aan producten te stellen eisen en keuringsregimes geen wijziging wordt
gebracht. Tenslotte gaf de raad inzake de benaming van het voorstel aan, dat
een andere naamgeving dan Warenwet in de rede ligt. Daartoe verwijst de raad
naar de eerdergenoemde brief van 21 januari 1998 van de staatssecretaris van
Volksgezondheid, Welzijn en Sport en die van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
om de beperkte productwet aan te duiden als Productwet. In die brief werden
door de genoemde bewindspersonen een aantal argumenten voor de nieuwe benaming
weergegeven. Deze nieuwe naam zou meer recht doen aan de integratie van de
wetten van de beide ministeries en het interdepartementale karakter van de
wet. Daarnaast zou de nieuwe naam ook meer tegemoet komen aan de soorten producten
die onder de wet vallen. Daarbij werd met name gedoeld op de technische producten
die tot de beleidsverantwoordelijkheid van het Ministerie van Sociale Zaken
en Werkgelegenheid behoren en die variëren van handgereedschappen tot
complexe machines.De SER vindt deze argumenten voor het verlaten van de benaming Warenwet
overtuigen. Wijziging van de naam Warenwet ligt derhalve in de rede waarbij
de raad echter aantekent dat zij de naam Productwet als nieuwe benaming eveneens
bezwaarlijk vindt.De opmerkingen van de raad hebben geen aanleiding gegeven af te stappen
van de benaming Warenwet. In paragraaf 1.3 (Wijzigingen) is al aangeven
waarom wordt vastgehouden aan deze benaming. Enerzijds worden in Warenwetbesluiten
onder de noemer «waren», thans al vele soorten zeer uiteenlopende
complexe technische voortbrengselen geregeld. In sommige gevallen gaat het
daarbij zelfs om voortbrengselen die zowel in de privésfeer als beroepsmatig
worden aangeschaft en gebruikt (elektrotechnische producten, draagbaar klimmaterieel).
Anders gezegd, (ook) in de non-foodwereld is de Warenwet een bekend en ingeburgerd
begrip. Dit geldt a fortiori voor de levensmiddelensector. Afschaffing van
de benaming Warenwet zou voor deze sector een groot verlies in termen van
naamsbekendheid betekenen. Door te kiezen voor een nieuwe opzet van de definitie «waren»,
wordt tot uitdrukking gebracht dat de gewijzigde Warenwet een wet is waarin
levensmiddelen en niet-levensmiddelen waaronder technische voortbrengselen,
als waren een geheel gelijkwaardige positie innemen.1.8 Melding bij Europese CommissieHet voorstel is gemeld aan de Commissie van de Europese Gemeenschappen,
ter voldoening aan artikel 8, eerste lid, van richtlijn nr. 98/34/EG van het
Europese Parlement en de Raad van de Europese Gemeenschappen van 22 juni 1998
betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische
voorschriften (PbEG L 204).Naar aanleiding van de gedane notificatie (2000/0476/Nl), maakt de Commissie
(SG (2000) D/52 297) enkele opmerkingen over artikel 7. Zij merkt in
dat verband op, dat indien op basis van deze bepalingen nationale keuringen
of andere maatregelen worden voorgeschreven in de gebruiksfase, deze nimmer
mogen leiden tot het belemmeren van de handel in of het beperken van de ingebruikneming
van producten die voldoen aan de eisen van de Nieuwe Aanpak richtlijnen. In
het kader van de bedoelde keuringen zal dus bijvoorbeeld nooit mogen worden
geeist dat dergelijke producten dienen te worden aangepast.In haar reactie op de opmerkingen van de Commissie, onderschrijft de Nederlandse
regering de zienswijze van de Commissie (MSG 202 IND, 2000/476/Nl).ArtikelsgewijsArtikel IA.Artikel 1Eerste lid, onderdelen a en bZoals gezegd wordt de bestaande reikwijdte van de Warenwet niet aangetast.
Dat wil zeggen dat alle waren die onder de Warenwet vielen, onder de Warenwet
blijven. Als waren werden ingevolge de oude definitie beschouwd eetwaren waaronder
kauwgom en drinkwaar alsmede alle andere roerende zaken. Dit onderscheid valt
in feite samen met de categorieën «foods» en «non-foods»:
waren geschikt of bestemd om als zodanig door de mens te worden genuttigd,
alsmede alle roerende zaken die niet bestemd of geschikt zijn om door de mens
te worden genuttigd. In beginsel waren en zijn daarmee dus alle roerende zaken
onderworpen aan de Warenwetgeving.In de definitie van «waren» wordt thans niet langer gesproken
over «andere roerende zaken» naast de categorie eet- en drinkwaren.
In plaats daarvan is voor een nieuwe opzet van het begrip «waren»
gekozen. Het begrip «waren» kent drie categorieën zaken.
Op de eerste plaats omvat het alle roerende zaken met inbegrip van eet- en
drinkwaren. De tweede categorie is die van de bij algemene maatregel van bestuur
aan te wijzen onroerende zaken. De derde categorie betreft de technische voortbrengselen.Een drietal samenhangende redenen ligt ten grondslag aan deze nieuwe opzet.Het nieuwe onderscheid binnen het begrip waren doet op de eerste plaats
meer recht aan de positie van de waren die door de incorporatie van de betrokken
SZW-wetgeving voortaan op basis van de Warenwet zullen worden geregeld. De
term «alsmede andere roerende zaken» uit het voormalige
eerste lid doet voor dit scala van zeer uiteenlopende producten, die voorheen
op basis van twee productwetten geregeld werden, wel erg mager aan en bestempelt
deze grote groep van technische producten ten onrechte tot een soort restcategorie.
Tezamen met de consumentenproducten die reeds op basis van de Warenwet worden
geregeld, vertegenwoordigen de SZW-producten een zodanig omvangrijke groep
waren dat een gelijkgestelde positie binnen de definitie«waren»
voor de hand ligt. Het begrip «roerende zaken» maar vooral het
begrip «technische voortbrengselen» komt hieraan tegemoet.Daarnaast bestond om meer praktische redenen behoefte aan een andere indeling
van de warendefinitie.Met de wijziging is namelijk getracht de in de Warenwet neergelegde systematiek
van instrumenten en bevoegdheden voor de eet- en drinkwaren zoveel mogelijk
in tact te laten. De gedachte daarbij is dat de wet alleen wordt aangepast
waar de incorporatie van de betrokken productwetgeving van SZW daartoe noodzaakt.
Niet meer en niet minder.Deze keuze wordt ingegeven door overwegingen van wetgevingsefficiëntie
en het feit dat een omvangrijk pakket van lagere regelgeving voor levensmiddelen
is ontwikkeld op basis van de wet. Wijzigingen in de aan deze regelgeving
ten grondslag liggende artikelen van de wet kunnen vele, niet altijd even
goed overzienbare consequenties hebben.De artikelen op basis waarvan bij algemene maatregel van bestuur voorschriften
aan waren kunnen worden gesteld, zijn door middel van de nieuwe opzet van
de definitie van het begrip «waren» afgestemd op bovengenoemd
uitgangspunt.Het nieuwe onderscheid, c.q het begrip «technisch voortbrengsel»
maakt het bijvoorbeeld mogelijk om voorschriften en bevoegdheden die voortvloeien
uit de incorporatie van SZW-productwetgeving, bij algemene maatregel van bestuur
te kunnen beperken tot die waren die voorheen onder de SZW-wetgeving vielen
en de zogenaamde consumenten «non-foods». Aldus wordt voorkomen
dat dergelijke voor de Warenwet nieuwe voorschriften en bevoegdheden ook zouden
gelden voor eet- en drinkwaren.Het begrip «technisch voortbrengsel», gedefinieerd in onderdeel
b, stamt uit de WGW waar het een bepalend onderdeel uitmaakte van de definitie
van het begrip «werktuig». Het begrip heeft in de Warenwet echter
een ruimere betekenis gekregen dan die in genoemde wet. Met het begrip wordt
namelijk elke waar bedoeld die enerzijds niet bestemd of geschikt is om als
zodanig door de mens te worden genuttigd en anderzijds op technische wijze
is voortgebracht. Het gaat hier dus om cumulatieve criteria: aan beide eisen
moet zijn voldaan wil van een technisch voortbrengsel sprake zijn.Met «op technische wijze voortgebracht» wordt bedoeld dat
bij de totstandbrenging van het product enig proces van technische aard werd
gevolgd. Dit kan dus zowel van fysisch mechanische, elektrische als ook chemische
aard zijn. Technisch heeft dus betrekking op het voortbrengingsproces van
de waar en niet op de aard van het product zelf. De omgeving van een dergelijk
voortbrengingsproces, ambachtelijk of industrieel, is echter niet relevant.Onder deze categorie waren vallen dus op de eerste plaats alle zaken die
onder de reikwijdte van de WGW vallen, voor zover deze zaken roerend van aard
zijn, zoals drukapparaten, liften, machines, en explosieveilig materieel.
Ook de consumentenproducten zoals die worden geregeld in de diverse besluiten
op basis van de Warenwet, vallen echter onder het begrip technisch voortbrengsel.
In dit verband kan onder andere worden gedacht aan speelgoed, elektrotechnische
producten, gastoestellen, persoonlijke beschermingsmiddelen, kinderbedden-
en boxen, draagbaar klimmaterieel en textiel. Maar ook cosmetica,
benzine en andere stoffen en preparaten bijvoorbeeld voor gebruik in de huishouding,
vallen onder dit begrip. Ook onroerende zaken kunnen echter onder het begrip
technisch voortbrengsel vallen, te weten de bij algemene maatregel van bestuur
aangewezen onroerende zaken die technisch zijn voortgebracht.Primaire grondstoffen, zoals primaire landbouwproducten, die geen bewerking
hebben ondergaan en die bijvoorbeeld bestemd zijn om te worden gebruikt voor
de vervaardiging van halffabrikaten, de bereiding van levensmiddelen of de
vervaardiging van genoemde non-foods, vallen niet onder het begrip technische
voortbrengselen. Zij vallen onder het brede begrip «roerende zaken».De wijziging brengt de gebruiksfase van technische voortbrengselen onder
de werking van de Warenwet.Aldus kunnen in deze, voor vele technische voortbrengselen vanuit het
oogpunt van risicobeheersing belangrijke levensfase, maatregelen worden vastgesteld
welke er op gericht zijn dat een bij aflevering veilig voortbrengsel ook tijdens
het gebruik veilig blijft. De nieuwe definitie van het begrip waren vindt
hier haar derde oorzaak.In een tweetal situaties is het wenselijk om onroerende zaken onder de
werking van de Warenwet te brengen.De eerste situatie bestaat hierin dat in de gebruiksfase de veiligheid
van technische voortbrengselen zich soms slechts afdoende en volledig laat
regelen indien tevens veiligheidseisen kunnen worden gesteld aan onderdelen
van gebouwen die van bepalende invloed zijn op het veilig kunnen functioneren
van die voortbrengselen. Als voorbeeld kan worden genoemd de voorziening die
in een liftschacht van een gebouw zit opdat de liftkooi, zijnde een technisch
voortbrengsel, niet de bodem van de liftschacht kan raken wanneer onderhoud
aan de liftinstallatie wordt gepleegd.Ten tweede doen zich situaties voor waarin technische voortbrengselen
in de handelsfase nog roerend waren, maar na eerste ingebruikname onroerend
worden door hun wijze van installering, bijvoorbeeld door de bestemming onroerend
geworden machines, of door hun samenstelling tot een complex onroerend goed
als een productielijn of andersoortige installatie. Ook aan dergelijke onroerende
zaken moeten voorschriften kunnen worden gesteld in de gebruiksfase, wil de
veiligheid van deze vaak risicovolle zaken adequaat kunnen worden gewaarborgd.
Ingevolge het bepaalde in onderdeel b kunnen bovenbedoelde onroerende zaken
worden aangewezen als technische voortbrengselen.Eerste lid, onderdeel cMet de voorgestelde toevoeging aan het begrip «Onze Minister»,
wordt de gedeelde verantwoordelijkheid van de bewindspersonen van VWS en SZW
voor de veiligheid van waren tot uitdrukking gebracht. De Minister van VWS
is beleidsverantwoordelijk voor de veiligheid van eet- en drinkwaren, technische
voortbrengselen die door consumenten worden gebruikt en de daarvoor gebezigde
grondstoffen en halffabrikaten. De Minister van SZW is beleidsverantwoordelijk
voor de product(groep)en waarvoor hij op grond van de Wet op de gevaarlijke
werktuigen verantwoordelijk was. Op de eerste plaats gaat het daarbij om de
veiligheid van technische voortbrengselen die in de arbeidssfeer worden gebruikt.
Daarnaast gaat het om productgroepen die alhoewel zij ook consumententoepassingen
kennen, traditioneel tot de beleidsverantwoordelijkheid van de Minister van
SZW behoren. Het betreft de productgroepen zoals omschreven in de diverse
op de Wet op de gevaarlijke werktuigen gebaseerde algemene maatregelen van
bestuur (zie de opsomming in artikel II, vierde lid). Door het gebruik van
de term «dan wel» wordt vastgelegd dat het hier geen
gedeelde beleidsverantwoordelijkheid betreft, maar een eigen verantwoordelijkheid
van iedere minister voor zijn eigen terrein. De gekozen formulering staat
uiteraard toe dat sprake kan zijn van een gedeelde beleidsverantwoordelijkheid
ten aanzien van waren die zowel door consumenten in de zin van particulieren
als door werknemers of zelfstandigen worden gebruikt.Eerste lid, onderdeel dOnder verhandelen verstaat de Warenwet een aantal activiteiten, waaronder
uitstallen. De WGW kent het begrip «tentoonstellen» (artikel 10,
tweede en derde lid). Uitgaande van het WGW-regime, dient onder het begrip
verhandelen tevens het tentoonstellen te vallen. Ter voorkoming van enige
onduidelijkheid ter zake, is er voor gekozen het laatstgenoemde begrip expliciet
in onderdeel d van het eerste lid op te nemen als zijnde een activiteit welke
valt onder de definitie verhandelen. Gesteld zou immers kunnen worden dat
het begrip «uitstallen» zich zou beperken tot het te kijk stellen
voor verkoop daar waar het bij tentoonstellen vaak uitsluitend gaat om bezichtingsdoelstellingen.Tweede lidArtikel 10, vierde lid, van de WGW komt overeen met artikel 1, tweede
lid, van de Warenwet met dien verstande dat de WGW anders dan de Warenwet
de mogelijkheid biedt om bij algemene maatregel van bestuur de wet (alsnog)
van toepassing te verklaren in die situaties waarvan de wet zelf stelt dat
zij buiten het toepassingsgebied van de wet vallen. Van deze mogelijkheid
is gebruik gemaakt in het op de WGW gebaseerde Besluit liften met het oog
op liften die in de particuliere huishouding worden gebruikt.Dergelijke besluiten zijn alleen mogelijk op basis van de Warenwet indien
ook in deze wet de mogelijkheid wordt gecreëerd om de particuliere huishouding
bij algemene maatregel van bestuur onder de reikwijdte van de wet te brengen.
Daartoe strekt voorliggende bepaling die zich uitdrukkelijk beperkt tot technische
voortbrengselen.Derde lidDeze bepaling strekt er mede toe te voorkomen dat een niet voor gebruik
bestemd technisch voortbrengsel toch zou moeten voldoen aan de daaraan in
de gebruiksfase gestelde eisen. Daarbij kan bijvoorbeeld worden gedacht aan
een op de werkplek geïnstalleerde machine die niet voldoet aan de daaraan
krachtens deze wet gestelde productveiligheidseisen in de gebruiksfase. De
wet behoort ten aanzien van een zodanige machine niet van toepassing te zijn,
indien aannemelijk kan worden gemaakt dat de machine hoewel aanwezig op de
werkplek, niet voor gebruik bestemd is c.q. buiten gebruik is gesteld. De
bewijslast ligt, zoals dat ook geldt voor het voorhanden en in voorraad hebben
van een waar die niet voor aflevering is bestemd, bij degene bij wie het technisch
voortbrengsel wordt aangetroffen. De justitiabele dient aannemelijk te maken
dat de waar niet gebruikt wordt of in de aangetroffen toestand gebruikt zal
worden.B.Artikel 1aDit artikel komt overeen met artikel 1a van de WGW, zoals dit artikel
ingevolge artikel 146 van de Mijnbouwwet in de WGW zal worden opgenomen (kamerstukken
II, 1998/99, 26 219, nr. 8, onderdeel U). Artikel 1a van de WGW vloeit
voort uit het voornemen om in het kader van de integrale herziening van de
mijnwetgeving de regelgeving met betrekking tot het gebruik van gevaarlijke
werktuigen en beveiligingsmiddelen in de mijnbouw onder de WGW
te brengen. De in het tweede en derde lid opgenomen mogelijkheid om de warenwetgeving
ten aanzien van technische voortbrengselen in de mijnbouw geheel of gedeeltelijk
niet van toepassing te verklaren of om afwijkende dan wel aanvullende regels
te stellen, is noodzakelijk in verband met het specifieke karakter van de
arbeid in de mijnbouw en met name het bijzondere karakter van arbeid op mijnbouwinstallaties
op het land of op zee (booreilanden).Het voorgestelde artikel 1a van de WGW strekt er kortweg toe de op deze
wet gebaseerde uitvoeringsbesluiten en ministeriële regelingen mede van
toepassing te doen zijn op gevaarlijke werktuigen en beveiligingsmiddelen
die op het Nederlands deel van het continentaal plat worden gebruikt bij verkenningsonderzoeken
of het opsporen of winnen van delfstoffen of aardwarmte, dan wel het opslaan
van stoffen als bedoeld in de Mijnbouwwet. Zoals gezegd, houdt het artikel
verband met de integrale herziening van de mijnwetgeving waarbij onder meer
de bepalingen in het Mijnreglement continentaal plat, die de bedoelde op de
WGW gebaseerde algemene maatregelen van bestuur en ministeriële regelingen
van overeenkomstige toepassing verklaren op het continentaal plat, worden
geschrapt. Nu de WGW wordt ingetrokken en de Warenwet voor de bedoelde uitvoeringsbesluiten
en -regelingen als grondslag gaat fungeren (zie artikel II, vierde lid), dient
een bepaling als het voorgestelde artikel 1a van de WGW in de Warenwet te
worden opgenomen.Eerder was het de bedoeling om de regelgeving omtrent gevaarlijke werktuigen
in de mijnbouw al vóór de inwerkingtreding van de Mijnbouwwet
over te brengen naar de WGW. Hiertoe is tot stand gebracht de wet van 30 oktober
1997 tot wijziging van de Arbeidsomstandighedenwet en de WGW in verband met
uitbreiding van het toepassingsgebied tot de mijnbouwsector (Stb. 536). Deze
wijzigingswet voorzag reeds in opname in de WGW van een met artikel 1a van
het wetsvoorstel vergelijkbare bepaling.Zie voor een toelichting op deze wet de desbetreffende kamerstukken (kamerstukken
II, 1996/97, 25 030). Deze wijzigingswet is op enkele reeds uitgewerkte
onderdelen na, niet in werking getreden. De aanpassing van de mijnwetgeving
is inmiddels echter deel gaan uitmaken van de integrale herziening van de
mijnwetgeving en in dat kader gekoppeld aan de totstandkoming van de Mijnbouwwet.
In verband daarmee is in artikel 129, onderdeel k, van de Mijnbouwwet voorzien
in intrekking van de wijzigingswet. Zie nota van wijziging wetsvoorstel Mijnbouwwet,
onderdeel O (kamerstukken II, 1998/99, 26 219, nr. 8).Gezien het voorgaande, zal het nieuwe artikel 1a van de Warenwet pas in
werking kunnen treden op het tijdstip van inwerkingtreding van de Mijnbouwwet.Overigens brengt het gebruik in artikel 1a van de term «technische
voortbrengselen» met zich mee dat niet alleen de algemene maatregelen
van bestuur die op de WGW waren gebaseerd, op het continentaal plat gaan gelden,
maar ook de algemene maatregelen van bestuur met betrekking tot technische
voortbrengselen die op de Warenwet zijn gebaseerd.In het kader van de totstandkoming van de hiervoor genoemde wet van 30
oktober 1997 is met de Minister van Economische Zaken overeengekomen dat het
toezicht op de WGW op het continentaal plat zal worden opgedragen aan het
onder de Minister van Economische Zaken ressorterende Staatstoezicht op de
Mijnen. De incorporatie van de WGW in de Warenwet laat deze afspraak onverlet.
Het toezicht op technische voortbrengselen die in het kader van de mijnbouw
op het continentaal plat worden gebruikt, zal worden opgedragen
aan het Staatstoezicht op de Mijnen.C.Artikel 3Deze wijziging strekt er toe de reikwijdte van de wet enerzijds meer toe
te spitsen op de door de Minister van SZW te dienen belangen en anderzijds
meer af te stemmen op de reikwijdte van bestaande en toekomstige EG-richtlijnen
die op basis van de Warenwet zijn of zullen worden geïmplementeerd.Onderdeel a komt overeen met het gestelde in het oude artikel 3. Het belang
volksgezondheid, behorend tot de verantwoordelijkheid van de Minister van
VWS, dient te worden onderscheiden van het belang van de gezondheid van de
werknemer en de zelfstandige ondernemer, zijnde de verantwoordelijkheid van
de Minister van SZW. In de tekst van onderdeel b wordt derhalve expliciet
de gezondheid van de mens genoemd. Voor het overige is de tekst van onderdeel
b afgestemd op de desbetreffende EG-richtlijnen waarbij wordt opgemerkt dat
het begrip «zaken» tevens huisdieren omvat.In dit verband zij onder meer verwezen naar artikel 2, eerste lid, van
richtlijn 98/37/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie
van 22 juni 1998 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de
lidstaten betreffende machines (PbEG L 207) en artikel 2, eerste lid, van
richtlijn 97/23/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie
van 29 mei 1997 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten
betreffende drukapparatuur (PbEG L 181).Met de veiligheid van zaken wordt gedoeld op het voorkomen of beperken
van schade aan zaken.Van de gelegenheid is tevens gebruik gemaakt om de in artikel 3 gehanteerde
terminologie te moderniseren.D.Artikel 4Deze wijziging strekt er toe de reikwijdte van artikel 4 meer toe te spitsen
op de door de Minister van SZW te dienen belangen als ook meer af te stemmen
op de reikwijdte van bestaande en toekomstige EG-richtlijnen die (mede) op
basis van dit artikel zijn of zullen moeten worden geïmplementeerd.Ter voorkoming van onduidelijkheid over de vraag of de redactie van het
vroegere eerste lid van artikel 4 – waar werd gesproken over samenstelling,
uitvoering, hoedanigheid of eigenschappen van waren – toe zou staan
dat bij algemene maatregel van bestuur eisen worden gesteld aan aspecten als
onder andere het ontwerp en de beveiliging van een technisch voortbrengsel,
zijn deze aspecten expliciet toegevoegd in een nieuw tweede lid. Deze aspecten
zijn overgenomen uit artikel 2 van de WGW. Krachtens het derde lid kan bij
algemene maatregel van bestuur worden verboden technische voortbrengselen
te gebruiken ten aanzien waarvan de in die maatregel gestelde vervaardigingsvoorschriften
niet in acht zijn genomen. Een soortgelijke bepaling kon worden gevonden in
artikel 10, eerste en tweede lid, WGW. E.Artikel 5Introductie van de hier genoemde handelingen welke overwegend betrekking
hebben op de gebruiksfase van technische voortbrengselen naast die welke reeds
worden genoemd in de aanhef van het eerste lid voor waren in het algemeen,
maakt het mogelijk bij algemene maatregel van bestuur te verbieden deze handelingen
ten aanzien van technische voortbrengselen te verrichten anders dan met inachtneming
van de ten aanzien van die handelingen gestelde voorschriften.Het gaat hierbij om handelingen die juist vanuit een oogpunt van een veilig
functioneren van een technisch voortbrengsel van groot belang zijn. Zij zijn
afkomstig uit artikel 6 van de WGW.De voorschriften die aan handelingen met betrekking tot waren in het algemeen
kunnen worden gesteld, hebben ingevolge het eerste lid, onderdeel a, ten eerste
en ten tweede, onder andere betrekking op de wijze waarop die handelingen
moeten worden verricht als ook op eisen van hygiëne waaraan personen
moeten voldoen die bij het verrichten van deze handelingen betrokken zijn.Aan deze aspecten zijn door middel van dit tweede lid voor wat betreft
het verrichten van de zojuist besproken specifieke handelingen in de gebruiksfase
van technische voortbrengselen, aspecten toegevoegd.Hierdoor is het mogelijk voorschriften te stellen voor wat betreft het
voorhanden hebben van certificaten, een gebruiksaanwijzing of een logboek
bij het gebruik, reparatie of montage van een technisch voortbrengsel. Ook
het kunnen eisen van een bepaalde deskundigheid van personen die betrokken
zijn bij het onderhoud of de installering van een technisch voortbrengsel,
kan van groot belang zijn. Hetzelfde geldt voor het kunnen stellen van voorschriften
aan het (deugdelijk) stilzetten en afsluiten van een te repareren of niet
langer te gebruiken onveilig technisch voortbrengsel.F.Artikel 6Introductie van de gebruiksfase van technische voortbrengselen in de onderdelen
a en c, maakt het mogelijk om bij algemene maatregel van bestuur het gebruik
te verbieden van technische voortbrengselen die in een ondeugdelijke toestand
verkeren of ten aanzien waarvan de bij de maatregel vastgestelde houdbaarheidstermijn
is overschreden. In dit verband kan worden gedacht aan bijvoorbeeld smeermiddelen
die voorbij hun houdbaarheidsdatum veel van hun smerende werking verliezen,
waardoor onveilige situaties kunnen ontstaan met betrekking tot het technisch
voortbrengsel waarin het middel wordt toegepast. Hetzelfde geldt voor bepaalde
persoonlijke beschermingsmiddelen waarvan door veroudering de beschermende
werking sterk kan afnemen.G.Artikel 7Dit artikel biedt de grondslag voor het ten aanzien van bepaalde aan te
wijzen categorieën van technische voortbrengselen voorschrijven van keurings-
en beoordelingsprocedures. Indien deze procedures niet in acht worden genomen,
is het verboden die waren te verhandelen of te gebruiken.Keurings- en beoordelingsprocedures omvatten, eenvoudig gezegd, alle door de verhandelaar of houder van een technisch voortbrengsel in
acht te nemen procedures opdat wordt bevorderd dat de door hem verhandelde
of gebruikte waar voldoet en blijft voldoen aan de daaraan gestelde eisen.
Het zijn dus preventieve door de verhandelaar of houder van een technisch
voortbrengsel te nemen wettelijk voorgeschreven maatregelen die bijdragen
aan de borging van de wettelijke conformiteit van de waren in kwestie. Met
het (succesvol) doorlopen van deze procedures verkrijgt de verhandelaar toegang
tot de markt voor zijn product. De houder mag zijn product in gebruik nemen
dan wel (bij periodieke beoordeling) in gebruik houden. Die handelingen zijn
voor anderen verboden . De procedures zijn in hun geheel in te delen als toelatingsactiviteiten
als bedoeld in het rapport «Maat houden» («Maat houden:
een kader voor doorberekening van toelatings- en handhavingskosten».
Rapport van een interdepartementale werkgroep, 1996, bijlage bij kamerstukken
II 1995/96, 24 036, nr.22). De uit deze procedures voor de verhandelaar
of houder van een waar voortvloeiende kosten (te betalen tarieven aan keuringsinstanties)
zijn derhalve geen kosten die uit hoofde van de algemene zorgplicht van de
overheid voor openbare veiligheid en gezondheid voor rekening van de overheid
zouden moeten komen.Deze procedures vallen veelal uiteen in enerzijds een inhoudelijke component,
te weten de technische keuring en beoordeling zelf van het voortbrengsel,
en een formeel c.q. administratief deel betrekking hebbende op de bijbehorende
voorgeschreven administratieve handelingen. In dat verband kan onder andere
worden gedacht aan de wijze van aanvraag van een keuring of beoordeling, maar
ook aan de door de justitiabele voorhanden te hebben documenten zoals technische
dossiers, verklaringen en certificaten, en op het voortbrengsel aan te brengen
(keur)merken waarmee kan worden aangetoond dat dit voldoet aan de daaraan
gestelde wettelijke eisen.In de zogenaamde Nieuwe Aanpak-richtlijnen van de Europese Unie wordt
voor de daarin geregelde categorieën technische voortbrengselen altijd
een keurings- of beoordelingsprocedure, voorgeschreven. Daarbij wordt per
richtlijn in beginsel een keuze gemaakt uit de procedures, beschreven in het
Besluit van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 22 juli 1993 (93/465/EG)
(PbEG. L220). In het besluit worden deze procedures conformiteits- of overeenstemmingsbeoordelingsprocedures
genoemd.Al naar gelang de ernst van het risico dat een technisch voortbrengsel
kan opleveren voor de gezondheid of veiligheid, wordt een zwaardere of lichtere
procedure vastgesteld in de desbetreffende richtlijn. Het voornoemde besluit
onderscheidt daartoe zeer lichte procedures zoals de zogenaamde eigen fabrikantenverklaring,
waarbij de fabrikant zelf verklaart door middel van een gestandaardiseerde
door hem in te vullen verklaring dat de door hem verhandelde waar voldoet
aan de daaraan in de richtlijn gestelde veiligheidseisen, tot aan zeer zware
procedures of combinaties daarvan. Voorbeelden van dergelijke zware procedures
zijn de type- of stukskeuring van voortbrengselen, al dan niet in combinatie
met een gecontroleerd kwaliteitssysteem m.b.t. de fabricage, of een totaal
kwaliteitssysteem, omvattende zowel de ontwerp- als fabricagefase van deze
voortbrengselen.Bij deze zwaardere procedures zijn derde instanties betrokken, de zogenaamde
«notified bodies». Dit zijn door de overheden der EU-lidstaten
aangewezen onafhankelijke en deskundige keuringsinstellingen die bevoegd zijn
de beschreven procedures uit te voeren. Deze instellingen worden door de lidstaat
gemeld bij de Europese commissie, vandaar de naam «notified bodies».
Deze instellingen verrichten o.a. type-keuringen, bestuderen technische dossiers,
controleren de kwaliteit van de productie van het voortbrengsel en geven de
daarbij behorende verklaringen af, al naar gelang de richtlijn uit hoofde
waarvan zij zijn aangewezen, dit voorschrijft. Voor eenvoudige technische voortbrengselen als speelgoed volstaat volgens
de van toepassing zijnde richtlijn 88/378/EEG (de Speelgoedrichtlijn) in beginsel
een eigen fabrikantenverklaring. Voor een risicovoller technisch voortbrengsel
als een gastoestel (Richtlijn 90/396/EEG) of een lift (Richtlijn 95/16/EG)
schrijven de richtlijnen in kwestie een type-keuring door een notified body
voor alsmede een kwaliteitssysteem betreffende de fabricage. De in Nederland
aangewezen «notified bodies» zijn commerciële organisaties
met een privaatrechtelijke rechtsvorm. Het gaat hier om bedrijven die zijn
gespecialiseerd in technische keuringen, het opzetten van kwaliteitssystemen,
certificatie en overige kwaliteitsborgingen.De Nieuwe Aanpak-richtlijnen beperken zich in de regel tot de handelsfase
van de technische voortbrengselen in kwestie. Dat wil zeggen dat de daarin
opgenomen procedures en veiligheidseisen zich beperken tot technische voortbrengselen
die (voor het eerst) in de handel worden gebracht en niet op voortbrengselen
die reeds in gebruik zijn.In SZW-wetgeving worden voor diverse categorieën technische voortbrengselen
ook in de gebruiksfase keurings- en beoordelingsprocedures voorgeschreven.
In dit verband kan worden gedacht aan de in meerdere WGW-besluiten voorgeschreven
periodieke- en herkeuringsprocedures en aan in de arbeidsomstandighedenwetgeving
ten aanzien van bepaalde specifieke arbeidsmiddelen voorgeschreven ingebruikname
of periodieke keuringen. Het gaat hier om regelgeving die geen uitvoering
geeft aan EU-besluiten maar de resultante is van nationale initiatieven en
aan in de arbeidsomstandighedenwetgeving ten aanzien van bepaalde specifieke
arbeidsmiddelen voorgeschreven ingebruikname of periodieke keuringen.Op basis van de WGW is ook dergelijke nationale productregelgeving tot
stand gebracht die technische voortbrengselen in de ontwerp-, vervaardigings-,
verhandelings- en gebruiksfase omvat. Het gaat daarbij niet alleen om door
SZW geïnitieerde wetgeving maar een enkele keer ook om door VWS ontwikkelde
regelgeving. In dit verband kan het op de WGW gebaseerde besluit inzake de
veiligheid van attractie- en speeltoestellen worden genoemd (Besluit veiligheid
attractie- en speeltoestellen). In dit besluit wordt de veiligheid van bedoelde
recreatietoestellen, die onder de verantwoordelijkheid van de Minister van
VWS valt, in alle bovengenoemde fases van het voortbrengsel in kwestie geregeld.
Een dergelijk besluit kon niet op de Warenwet worden gebaseerd in verband
met het ontbreken van de mogelijkheid om de voor de veiligheid van het toestel
cruciale gebruiksfase te regelen.Artikel 7 is daarom zo geformuleerd dat dit ook een grondslag biedt voor
het voorschrijven van keurings- en beoordelingsprocedures in de gebruiksfase.
Deze grondslag is tevens noodzakelijk om de hiervoor bedoelde ingebruikname-
en periodieke gebruikskeuringen ten aanzien van bepaalde specifieke arbeidsmiddelen
van de arbeidsomstandighedenwetgeving over te hevelen naar de warenwetgeving.
Het gaat hier om gebruikskeuringen die vergelijkbaar zijn met de gebruikskeuringen
die ten aanzien van bepaalde werktuigen zijn voorgeschreven in de op de WGW
gebaseerde algemene maatregelen van bestuur en die daarom naar hun aard meer
thuis horen in productwetgeving dan in wetgeving met betrekking tot de arbeidsomstandigheden.
Door deze overheveling wordt een betere onderlinge afstemming bereikt tussen
de arbeidsomstandigheden- en productwetgeving.Voor zover keurings- en beoordelingsprocedures voortvloeien uit EU-verplichtingen,
bood en biedt artikel 13 (het zogenaamde Europese rechtsgrondslagartikel)
van de Warenwet uitkomst om bij algemene maatregel van bestuur dergelijke
procedures voor te schrijven. Hiervan is dan ook bij meerdere Warenwetbesluiten
die uitvoering geven aan Nieuwe Aanpak-richtlijnen gebruik gemaakt. Indien
echter sprake is van zuiver nationale wetgeving, kan geen gebruik worden gemaakt
van dit artikel. Het bestaande artikel 7 zou in een dergelijke situatie de mogelijkheid
bieden om voor technische voortbrengselen slechts één soort
van de bovenbedoelde procedures bij algemene maatregel van bestuur voor te
schrijven, te weten een tamelijk rigide omschreven eenvoudige type-keuring
in de vervaardigings- en handelsfase door een door de Minister van VWS daartoe
aan te wijzen instantie. Een dergelijke bepaling biedt derhalve ten ene male
onvoldoende rechtsgrond voor de eerder omschreven diversiteit van keurings-
en beoordelingsmodellen .Het nieuwe artikel 7 is dan ook geheel anders geformuleerd en strekt met
zijn algemene bewoording tot het bieden van een voldoende rechtsbasis om bij
algemene maatregel van bestuur iedere door de verhandelaar of houder van een
technisch voortbrengsel in acht te nemen preventieve procedure gericht op
de bevordering van het voldoen van de waar aan de daaraan gestelde eisen,
te kunnen voorschrijven.H.Artikelen 7a tot en met 7eDeze artikelen vormen het wettelijk kader voor het aanwijzen van en het
houden van toezicht op instellingen, die bovenomschreven keuringen of beoordelingen
aan technische voortbrengselen verrichten.Bij de formulering van deze bepalingen is rekening gehouden met het kabinetsstandpunt
over het rapport van de Algemene Rekenkamer «Zelfstandige bestuursorganen
en ministeriële verantwoordelijkheid» (kamerstukken II, 1994/1995,
24 130, nr. 5) en de voorstellen voor verbetering die zijn vermeld in
de Rapportage Doorlichting Zelfstandige Bestuursorganen, die op 10 maart 1997
aan de Tweede Kamer is aangeboden. Hierop is in het algemene deel van de toelichting
onder 1.3 reeds ingegaan.De Ministers van VWS en SZW dragen verantwoordelijkheid voor de aanwijzing
van en het toezicht op instellingen, die ingevolge artikel 7a keuringen en
beoordelingen aan technische voortbrengselen uitvoeren. De aangewezen instellingen
zijnde commerciële organisaties, werken bij de uitoefening van hun taken
in een geheel vrije marktsituatie, ook voor wat betreft hun tariefstelling.
Zij mogen dus zelf bepalen wat ze vragen voor hun werkzaamheden. Deze werkzaamheden
verschillen per productgroep en variëren van het opstellen en bewaren
van een technisch dossier tot het uitvoeren van een typekeuring of zelfs stukskeuring
al of niet in combinatie met het onderhouden van een kwaliteitssysteem ten
aanzien van de productie. In het geval dat keuringsinstanties zijn aangewezen
in het kader van een Nieuwe Aanpak-richtlijn (notified bodies), bestaat er
vrije concurrentie tussen de in Nederland aangewezen instanties en de voor
bedoelde productgroep in de overige EG-lidstaten aangewezen instanties. De
verhandelaar of houder van een technisch voortbrengsel heeft de vrije keuze
voor wat betreft de keuringsinstantie waarmee hij in zee wenst te gaan. Slechts
in het geval dat er voor een bepaalde productgroep de facto sprake is van
een monopoliepositie voor een keuringsinstantie, ligt een interventie van
de minister in de rede. Hij kan krachtens het vijfde lid maximumtarieven vaststellen.Bij de aanwijzing wordt er in het bijzonder op gelet dat een instelling
competent is om keuringen en beoordelingen op een rechtmatige, onafhankelijke,
betrouwbare en deskundige wijze uit te voeren. Voor de beoordeling op deze
aspecten zal, waar mogelijk, gebruik worden gemaakt van specifieke accreditaties
van de Raad voor Accreditatie in overeenstemming met het Ministerraadbesluit
van januari 1991 (brief van de Minister van Economische Zaken aan de Tweede
Kamer van 9 januari 1991 (kamerstukken II, 1990/91, 21 800 XIII, nr.
41). Het toezicht is erop gericht te bewerkstelligen dat de instelling blijvend
voldoet aan de aanwijzingsvoorschriften. De inhoud van het toezicht wordt
bepaald door de voorschriften die bij de aanwijzing aan de instelling bij
wet en bij of krachtens algemene maatregel van bestuur zijn gesteld. De aard,
omvang en diepgang van het toezicht wordt mede bepaald door factoren als:• marktwerking versus een monopoliepositie;• het aandeel van de publieke taken in de totale activiteiten van
de instelling;• de financiering van de activiteiten al of niet (gedeeltelijk) door
de Minister van VWS of SZW;• de aard van de taken die worden uitgevoerd;• de risico's die bepaalde producten/installaties voor de burger
opleveren;• de productaansprakelijkheid van fabrikanten/leveranciers of hun
wettelijk vertegenwoordigers;• zelfregulering door belanghebbenden (fabrikanten/leveranciers,
afnemers, gebruikers, accreditatie-instelling(en)).Afhankelijk van de bevindingen kan worden overgegaan tot bijsturing van
de instelling. Daarnaast kunnen de bevindingen aanleiding geven tot aanpassing
van de wet- en regelgeving.De ingevolge artikel 7a aangewezen instellingen verrichten keuringen en
beoordelingen aan een breed scala van producten. Afhankelijk van de eerder
genoemde factoren wordt het toezicht voor de verschillende instellingen nader
geconcretiseerd en worden specifieke, op de risico's afgestemde, accenten
gelegd door middel van toezichtplannen en toetsingskaders. Bij het opstellen
van deze plannen wordt rekening gehouden met het rapport van de Algemene Rekenkamer
van 11 februari 1999 «Toezicht op keuringen in Nederland» (kamerstukken
II, 1998/99, 26 400, nrs.1 en 2).Artikel 7aIn dit artikel is de ministeriële bevoegdheid geregeld tot aanwijzing
van instellingen voor het uitvoeren van bepaalde keurings- en beoordelingsprocedures
met betrekking tot bepaalde aan te wijzen technische voortbrengselen als bedoeld
in artikel 7.Artikel 7bDe ministeriële verantwoordelijkheid brengt met zich mee dat de minister
toeziet op de rechtmatige en doeltreffendheid uitvoering door de aangewezen
instellingen van de hun in het kader van de keurings- en beoordelingsprocedures
toegewezen werkzaamheden.Artikel 7cTen behoeve van de aansturing van de door hem op grond van artikel 7a
aangewezen instantie behoeft de minister de nodige informatie. In het eerste
lid is de verplichting opgenomen die te verstrekken. Tevens is bepaald dat
de inlichtingen kosteloos moeten worden verstrekt.In het tweede lid wordt de aangewezen instelling, zijnde een zelfstandig
bestuursorgaan voor wat betreft de uitvoering van de keurings- en beoordelingsprocedure,
verplicht de minister jaarlijks een verslag toe te zenden over de door de
instelling in het afgelopen jaar krachtens de aanwijzing uitgevoerde werkzaamheden
en de rechtmatigheid en doeltreffendheid daarvan. Artikel 7dTeneinde vorm te geven aan de ministeriële verantwoordelijkheid,
is bepaald dat de minister de aangewezen instelling aanwijzingen kan geven,
waaraan de aangewezen instelling zich moet houden. Het moet hier gaan om algemene
aanwijzingen ten aanzien van de taakuitoefening. Omdat de aangewezen instelling
zijn werkzaamheden zelfstandig uitoefent, mogen de aanwijzingen niet betrekking
hebben op individuele gevallen.Artikel 7eIn dit artikel is een regeling opgenomen voor die gevallen waarin de aangewezen
instelling haar taken verwaarloost en ingrijpen door de minister niet achterwege
kan blijven.Gelet op de zelfstandige taakuitoefening van de aangewezen instelling,
zal alleen bij ernstige taakverwaarlozing van deze regeling gebruik worden
gemaakt. Overigens beschikt de minister ingevolge artikel 7a, vierde lid,
ook over de mogelijkheid om in bedoelde situaties de aanwijzing van de instelling
in te trekken.I.Artikel 8Het in het eerste lid, onderdeel c, omschreven verbod om waren te verhandelen,
ten aanzien waarvan de voorschriften ten behoeve van de duidelijkheid voor
de afnemers van waren voor wat betreft o.a. de samenstelling en eigenschappen
van die waren niet in acht zijn genomen, is door het tweede lid uitgebreid
tot de gebruiksfase waar het technische voortbrengselen betreft.J.Artikel 9De doorgevoerde redactionele wijzigingen vloeien voort uit het gewijzigde
artikel 4, eerste lid.K.Artikel 10Toevoeging van artikel 1a maakt het mogelijk om ook in krachtens artikel
1a gestelde voorschriften een zogenaamde groepsnorm voor waren voor te schrijven.L.Artikel 11aVan de in deze bepaling voorziene aangifteplicht, ontleend aan artikel
9 van de WGW, is gebruik gemaakt in artikel 20 van het eerdergenoemde Besluit
veiligheid attractie- en speeltoestellen. Beheerders van attractietoestellen
zijn verplicht onmiddellijk na de eerste opbouw of plaatsing van die toestellen,
aangifte te doen bij de Regionale Inspectie Gezondheidsbescherming, Waren
& Veterinaire Zaken van het feit dat zij een attractietoestel voorhanden
hebben. Degene die een attractie- of speeltoestel tijdelijk in Nederland gebruikt,
zoals zich bij kermistoestellen voordoet, dient ten minste 48 uur voorafgaand
aan elke eerste opbouw of plaatsing aangifte te doen van dit
voornemen bij voornoemde inspectie. Een en ander stelt de inspectie in staat
tijdig een controle ter zake van deze mobiele en iedere keer weer op te bouwen
en af te breken toestellen uit te voeren indien daartoe aanleiding bestaat.M.Artikel 14Ook bij algemene maatregel van bestuur krachtens het nieuwe artikel 1a
kan aan de Minister van SZW of de Minister van VWS de verplichting worden
opgelegd dan wel de bevoegdheid worden gegeven met betrekking tot onderwerpen
die in die maatregel zijn geregeld, nadere regels te stellen.N.Artikel 15, eerste lidDe voornamelijk redactionele wijzigingen van het eerste lid van artikel
15 vloeien voort uit de introductie van artikel 1a en de wijziging van artikel
3. De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid kan ten aanzien van de
onderwerpen genoemd in artikel 1, eerste lid, onder c, 2o, zelfstandig tijdelijk
geldende regels stellen indien de totstandkoming van een algemene maatregel
van bestuur niet kan worden afgewacht.O.Artikel 16De wijziging van het eerste lid maakt het mogelijk om ook van regels,
gesteld krachtens het (nieuwe) artikel 1a, vrijstelling te verkrijgen bij
besluit van de minister.Noch de Warenwet noch de WGW boden de mogelijkheid om bij algemene maatregel
van bestuur te bepalen dat van bepaalde voorschriften geen vrijstelling of
ontheffing wordt verleend. Toch mag van bepaalde onderdelen en bepalingen
van besluiten die strekken tot uitvoering van richtlijnen op basis van artikel
100 of 100A van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap
(thans artikel 94 en, na wijziging 95 EG-Verdrag), geen ontheffing of vrijstelling
worden verleend. Dit zou strijd opleveren met het Europese recht. Door het
gewijzigde derde lid is het onder meer mogelijk om bij algemene maatregel
van bestuur te bepalen dat geen vrijstelling of ontheffing wordt verleend
van bepalingen die uitvoering geven aan daarbij genoemde Europese verplichtingen.Evenals het geval was onder de WGW en de Stoomwet, kan de Minister van
Sociale Zaken en Werkgelegenheid zelfstandig vrijstelling en ontheffing verlenen
van die besluiten die regels bevatten met betrekking tot in het bijzonder
bij de arbeid te gebruiken technische voortbrengselen.P.Artikel 17, vierde lidDeze wijziging vloeit voort uit de wijziging van artikel 16 (artikel I,
onderdeel O). Q.Artikel 18, onderdeel cDe in deze bepaling opgenomen algemene productveiligheidseis die zich
voorheen beperkte tot consumentenproducten, is uitgebreid tot alle technische
voortbrengselen en andere roerende zaken met uitzondering van eet- en drinkwaren,
ongeacht hun beoogde gebruik.Daarbij geldt dat de verhandeling van technische voortbrengselen niet
alleen verboden is indien zij, onder de in deze bepaling genoemde omstandigheden,
een bijzonder gevaar kunnen opleveren voor de veiligheid of gezondheid van
de mens, maar tevens indien zij een dergelijk gevaar kunnen opleveren voor
de veiligheid van zaken.R.Artikel 19De wijzigingen vloeien voort uit de wijziging van artikel 3.S.Artikel 20.De wijzigingen vloeien voort uit de wijziging van artikel 3.T.Artikel 21Artikel 21 is afgestemd op de wijziging van artikel 18, onderdeel c. De
bepaling beperkt zich niet langer tot consumentenproducten.U.Artikel 25Ingevolge de aanhef van het eerste lid kan bij de aanwijzing van de ambtenaren
die zijn belast met het toezicht op het bij of krachtens deze wet bepaalde,
de Minister van SZW dan wel de Minister van VWS dit toezicht beperken tot
bepaalde door hem aangewezen categorieën waren. Aldus kan worden gekomen
tot een optimale afstemming van toezichthoudende bevoegdheden tussen aangewezen
diensten.Door toevoeging van het begrip «ressorterende» wordt meer
dan voorheen duidelijk gemaakt dat de aanwijzing door de hier genoemde ministers
betrekking heeft op de onder deze ministers vallende ambtenaren.Het ligt niet in de bedoeling de door de Minister van SZW aangewezen ambtenaren
tevens te belasten met het toezicht op de naleving van het bepaalde bij of
krachtens verordeningen van een bedrijfslichaam.V.Artikel 27Artikel 12 WGW bevat de bevoegdheid om gevaarlijke werktuigen en beveiligingsmiddelen
te beproeven of te onderzoeken, te doen beproeven of te doen onderzoeken.
Een daarmee vergelijkbare bepaling komt voor in artikel 4, tweede lid, Stoomwet.
De Warenwet kent in de artikelen 26 en 31vergelijkbare bepalingen.Artikel 26 sluit slechts aan bij artikel 5:18 AWB en geeft de bevoegdheid om ten aanzien van dit artikel regels te stellen. Artikel 31 kent
de bevoegdheid tot het doen van steekproefsgewijs onderzoek uit een partij
of groep van waren. Artikel 5:18 AWB geeft de bevoegdheid zaken te onderzoeken,
aan opneming te onderwerpen en daaraan monsters te nemen. Met de genoemde
artikelen is de onderzoeksbevoegdheid uit de WGW onvoldoende geregeld. Artikel
31 betreft slechts steekproefsgewijs onderzoek en noodzaakt er toe om dit
keer op keer bij algemene maatregel van bestuur te regelen. In alle huidige
WGW-besluiten zou deze bevoegdheid dan moeten worden geregeld. Artikel 5.18
AWB heeft het alleen over onderzoeken en niet over beproeven en ook niet over
doen onderzoeken of doen beproeven. Gelet op het vierde lid daarvan, heeft
artikel 5:18 een ander soort onderzoeken op het oog dan artikel 12 WGW en
artikel 4 Stoomwet.Geconcludeerd moet derhalve worden dat de onderzoeksbevoegdheid uit de
WGW in de Warenwet moet worden ondergebracht. Daarvoor pleit ook dat aan de
onderzoeksbevoegdheid de bevoegdheid is gekoppeld om schriftelijk herstelling
of behandeling binnen een daarbij vast te stellen termijn te eisen, alsmede
om gevaarlijke werktuigen en beveiligingsmiddelen waarvan bij een beproeving
of onderzoek blijkt dat zij niet aan de krachtens deze wet gegeven voorschriften
voldoen, ten bewijze daarvan te voorzien van een merk van afkeuring.De bevoegdheid om herstelling of behandeling te eisen, komt noch in de
Warenwet, noch in de AWB voor, evenmin als de bevoegdheid tot het aanbrengen
van een merk van afkeuring. Laatstbedoelde bevoegdheden worden daarom naar
de Warenwet overgebracht. Het instandhouden van deze bevoegdheid is noodzakelijk
omdat in de praktijk van het toezicht op liften daadwerkelijk gebruik wordt
gemaakt van het merk van afkeuring. Ook ten behoeve van het toezicht op speel-
en attractietoestellen is het handhaven van deze bestaande bevoegdheden noodzakelijk.Het derde lid is ontleend aan de op de WGW gebaseerde uitvoeringsbesluiten.
Deze bepaling komt voor in alle zeven naar de Warenwet over te brengen uitvoeringsbesluiten,
(artikel 13 Besluit schiethamers, artikel 15 Besluit containers, artikel 11
Besluit drukvaten van eenvoudige vorm, artikel 17 Besluit explosieveilig materieel,
artikel 23 Besluit liften, artikel 10 Besluit veiligheid attractie- en speeltoestellen
en artikel 26 Besluit drukapparatuur).Het overbrengen van de bepalingen uit de algemene maatregelen van bestuur
naar de wet betekent een belangrijke deregulering omdat die bepalingen daardoor
in de desbetreffende algemene maatregelen van bestuur kunnen worden geschrapt.Overwogen is verder om het merk van afkeuring in een vierde lid nader
te omschrijven overeenkomstig de desbetreffende bepaling in zes op de WGW
gebaseerde ministeriële regelingen. Omdat het een voor een kaderwet te
gedetailleerde bepaling zou zijn, is daarvan afgezien. Overigens bestaat het
voornemen om de evenbedoelde bepalingen in de ministeriële regelingen
te laten vervallen, ook nu een overeenkomstige regeling niet in de wet zou
wordt opgenomen. In de regeling betreffende attractie- en speeltoestellen
is geen bepaling met betrekking tot het merk van afkeuring opgenomen.Artikel 28Dit artikel is ontleend aan artikel 21 WGW en artikel 19 Stoomwet. Het
betreft een bepaling die aanvullend is ten opzichte van artikel 2:5 AWB. Ook
in de Arbowet 1998 is een dergelijke bepaling opgenomen (artikel 26). Het
gaat om een bepaling met een specifieke betekenis voor het optreden van de
Arbeidsinspectie in bedrijven. De geheimhoudingsbepaling moet garanderen dat
werknemers zich vrij voelen om bij de Arbeidsinspectie te klagen,
zonder dat zij risico lopen daarover problemen te krijgen met hun werkgever.W.Artikel 30Zowel in de WGW (artikel 19) als in de Stoomwet (artikel 17) wordt de
bevoegdheid toegekend om gevaarlijke werktuigen of beveiligingsmiddelen, dan
wel stoom- of damptoestellen te verzegelen. Deze bevoegdheid ontbrak in de
Warenwet. De AWB kent deze bevoegdheid in artikel 5:28. Echter de bevoegdheid
tot verzegelen bestaat alleen als er een bevoegdheid is tot toepassing van
bestuursdwang. De bevoegdheid tot toepassing van bestuursdwang bestaat alleen
als deze bij of krachtens de wet is toegekend (artikel 5:22 AWB). Op grond
van de Warenwet kan alleen de bestuursdwang bedoeld in artikel 5:20 AWB (artikel
32) en artikel 21, tweede lid, worden uitgeoefend.De bevoegdheid tot verzegelen is noodzakelijk omdat het bij dreigend acuut
gevaar het enige middel is om anderen dan direct betrokkenen te waarschuwen
en te verhinderen dat zij zich onbewust aan groot gevaar blootstellen. Vergelijk
in dit verband ondeugdelijke liften in leegstaande gebouwen, openbaar opgestelde
ondeugdelijke speeltoestellen, etc.. In deze situaties is het enkel en alleen
aanbrengen van een merk van afkeuring onvoldoende om gevaarlijke situaties
te voorkomen. Onder verzegelen wordt verstaan het aanbrengen van een of meer
zegels op zodanige wijze, dat zonder verbreking opheffing of beschadiging
van die zegels het technisch voortbrengsel niet kan worden gebruikt.X.Artikel 31Deze wijziging vloeit voort uit de introductie van artikel 1a. Zie in
dit verband ook het gewijzigde artikel 10.Y.Artikel 32kVan de gelegenheid is gebruik gemaakt een tekstuele omissie te verhelpen.Z.Artikel 34Ingevolge de WGW en de Stoomwet werd de voordracht voor een algemene maatregel
van bestuur gedaan door de Minister van SZW. Het ligt niet in de rede van
deze constructie af te stappen indien de krachtens de Warenwet voorgedragen
maatregel in het bijzonder betrekking heeft op voor beroepsmatige toepassing
bestemde technische voortbrengselen. Om die reden is dan ook voorzien in de
mogelijkheid om een dergelijke maatregel door de Minister van SZW zelfstandig
voor te laten dragen.AA.Artikel 35Overeenkomstig de aanwijzingen voor de regelgeving met betrekking tot
zelfstandige bestuursorganen is een evaluatiebepaling opgenomen, waarbij
voor de formulering aansluiting is gezocht bij het nieuwe artikel 7c, tweede
lid, (artikel I, onder H). De beide genoemde artikelen zijn uit een oogpunt
van uniformiteit vrijwel identiek aan de desbetreffende bepalingen met betrekking
tot de certificerende instellingen in de Arbowet 1998.Artikel IIDoor de intrekking van de WGW is het noodzakelijk te voorzien in een rechtsgrond
voor de op die wet gebaseerde lagere regelgeving en voor de overige op die
wet gebaseerde besluiten en beschikkingen, willen zij niet van rechtswege
komen te vervallen. Tevens moet worden voorzien in de mogelijkheid om deze
regelgeving en besluiten (in de toekomst) te wijzigen.De voorliggende bepaling voorziet in de bedoelde rechtsgrond. Algemene
maatregelen van bestuur en ministeriële regelingen tot stand gebracht
op basis van de WGW, worden in het vierde lid limitatief opgesomd en berusten
(voortaan) op de Warenwet. De op de WGW gebaseerde besluiten met betrekking
tot machines en persoonlijke beschermingsmiddelen en de eveneens op de WGW
gebaseerde bij deze besluiten behorende ministeriële regelingen zijn
in deze opsomming niet opgenomen. Deze besluiten en regelingen zullen dan
ook bij de intrekking van de WGW van rechtswege komen te vervallen. Handhaving
van deze twee besluiten en regelingen is niet noodzakelijk omdat de Warenwet
twee vrijwel gelijkluidende besluiten en regelingen met betrekking tot machines
en persoonlijke beschermingsmiddelen kent. Overigens zullen de in het vierde
lid opgesomde algemene maatregelen van bestuur en ministeriële regelingen
nog in technisch-juridische zin aan de Warenwet worden aangepast. Ook de twee
Warenwetbesluiten en regelingen zullen worden aangepast teneinde de bedoelde
twee WGW-besluiten en regelingen daarin te integreren. Ook het op de WGW gebaseerde
Liftenbesluit I en de daarbij behorende ministeriële regeling zijn niet
in de opsomming opgenomen. Ook dit besluit en deze regeling zullen bij de
intrekking van de WGW dus van rechtswege komen te vervallen. Het handhaven
van dit besluit en deze regeling is niet noodzakelijk omdat deze zullen worden
geïntegreerd in het Besluit liften en de daarbij behorende ministeriële
regelingen die voortaan op de Warenwet zullen berusten.Overige krachtens de WGW genomen besluiten en beschikkingen berusten (voortaan)
eveneens op de Warenwet. Genoemde regelgeving, besluiten en beschikkingen
kunnen op basis van deze rechtsgrond tevens gewijzigd worden.Voor wat betreft de op de Stoomwet gebaseerde lagere regelgeving en overige
besluiten en beschikkingen, is het niet noodzakelijk te bepalen dat deze voortaan
op de Warenwet berusten. Zoals in het algemeen deel van deze toelichting is
aangegeven, wordt de stoomwetgeving in fasen overgebracht naar het op de WGW
gebaseerde Besluit drukapparatuur. Op het moment dat dat is gerealiseerd,
kan de Stoomwet worden ingetrokken en vervalt de daarop gebaseerde nadere
regelgeving van rechtswege.De volgende beschikkingen tot aanwijzing van keuringsinstanties berusten
na de inwerkingtreding van deze wet op de Warenwet.• Beschikking van de Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,
mevr. mr. A. Kappeyne van de Coppello van 28 januari 1985, directoraat-generaal
van de arbeid, hoofdafdeling wetgevingsbeleid, nr. 84/15 287, houdende
aanwijzing van keuringsinstanties voor containers, Stcrt. 23 ( Lloyd's Register
of Shipping te Rotterdam, Bureau Veritas te Rotterdam, Det Norske Veritas
te Schiedam, American Bureau of Shipping te Rotterdam, Germanischer
Lloyd te Schiedam, Registro Italiano Navale te Rotterdam en Nippon Kaiji Kyokai
te Rotterdam)• Beschikking van de Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
van 14 maart 1996, nr. Arbo/APM/96/00203, houdende aanwijzing van een keuringsinstantie
voor explosieveilig materieel, Stcrt. 57 (NV KEMA te Arnhem)• Beschikking van de Staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn
en Sport van 27 februari 1997, nr. GZB/C&O/971115, houdende aanwijzing
van een keuringsinstantie voor attractie- en speeltoestellen, Stcrt. 43 (Stichting
ABOMA+KEBOMA te Ede)• Beschikking van de Staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn
en Sport van 27 februari 1997, nr. GZB/C&O/971172, houdende aanwijzing
van een keuringsinstantie voor attractie- en speeltoestellen, Stcrt. 43 (Stichting
Speelkeur te Amsterdam)• Beschikking van de Staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn
en Sport van 11 maart 1997, nr. GZB/C&O/97/971184, houdende aanwijzing
van een keuringsinstantie voor attractie- en speeltoestellen, Stcrt. 53 (SGS
Technische Inspecties BV te Spijkenisse)• Beschikking van de Staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn
en Sport van 25 maart 1997, nr. GZB/C&O/97/971342, houdende aanwijzing
van een keuringsinstantie voor attractie- en speeltoestellen, Stcrt. 61 (Stichting
Nederlands Instituut voor Lifttechniek te Amsterdam)• Beschikking van de Staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn
en Sport van 25 maart 1997, nr. GZB/C&O/97/971341, houdende aanwijzing
van een keuringsinstantie voor attractie- en speeltoestellen, Stcrt. 61 (KEMA
RQ te Arnhem)• Beschikking van de Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
van 23 april 1997, nr. Arbo/APM/97/00293, houdende aanwijzing van een keuringsinstantie
voor liften, Stcrt. 82 (stichting Nederlands Instituut voor Lifttechniek te
Amsterdam)• Beschikking van de Staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn
en Sport van 21 augustus 1997, nr. GZB/C&O/974707, houdende aanwijzing
van een keuringsinstantie voor attractie- en speeltoestellen, Stcrt. 159
(Det Norske Veritas BV te Rotterdam)• Beschikking van de Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
van 4 november 1999, nr. ARBO/APM/9965425, houdende aanwijzing van een keuringsinstantie
voor drukapparatuur Stcrt. 227 (Stoomwezen BV te Rotterdam)• Beschikking van de Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport
van 14 februari 2000, nr. GZB/C&O/2029022, houdende aanwijzing van een
keuringsinstelling voor atractie- en speeltoestellen, Stcrt. 32 (Rheinisch
Westfälischer Technischer Überwachungs-Verein, RWTUV Anlagentechnik
Gmbh, Essen, Duitsland).• Beschikking van de Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
van 14 februari 2000, nr. ARBO/APM/008601, houdende aanwijzing van een keuringsinstantie
voor liften, Stcrt. 36 (Aboma+Keboma B.V. te Ede) • Beschikking van de Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
van 3 juli 2000, nr. ARBO/APM/00422345, houdende aanwijzing van een onafhankelijke
instelling voor goedkeuring van NDO-personeel Stcrt. 134 (Stichting voor de
certificatie van vakbekwaamheid SKO te Zoetermeer).• Beschikking van de Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,
J.F. Hoogervorst, van 7 augustus 1999, nr. ARBO/APM/-00 50711, houdende aanwijzing
van een keuringsinstantie voor drukapparatuur, Stcrt. 166 (AIB-Vinçotte
B.V. te Breda).• Beschikking van de Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport
van 14 november 2000, nr. GZB/C&O/2118326, houdende aanwijzing van een
keuringsinstelling voor attractie- en speeltoestellen, Stcrt. 222 (Stichting
Nederlands Instituut voor Lifttechniek te Amsterdam).Omdat de WGW wordt ingetrokken en het op die wet gebaseerde Besluit machines
en het Besluit persoonlijke beschermingsmiddelen niet ingevolge artikel II,
vierde lid, op de artikelen 1, 1a, 3 tot en met 11, 14 en 16 van de Warenwet
zullen berusten, zullen de volgende beschikkingen tot aanwijzing van keuringsinstanties
van rechtswege komen te vervallen. Genoemde besluiten en beschikkingen zullen
worden vervangen door beschikkingen op basis van de Warenwet.• Beschikking van de Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
van 15 maart 1995, nr. Arbo/APM/95/00498, houdende aanwijzing van een keuringsinstantie
voor machines, Stcrt. 58 (stichting Nederlands Instituut voor Lifttechniek
te Amsterdam)• Beschikking van de Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
van 29 mei 1995, nr. Arbo/APM/95/01220, houdende aanwijzing van een keuringsinstantie
voor persoonlijke beschermingsmiddelen (ademhalingsbeschermingsapparatuur),
Stcrt. 115 (stichting TNO Certification te Apeldoorn)• Beschikking van de Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
van 18 augustus 1995, nr. Arbo/APM/95/01856, houdende aanwijzing van een keuringsinstantie
voor machines, Stcrt. 163 (NV KEMA te Arnhem)• Beschikking van de Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
van 12 oktober 1995, nr. Arbo/APM/95/02163, houdende aanwijzing van een keuringsinstantie
voor persoonlijke beschermingsmiddelen (veiligheidshelmen), Stcrt. 202 (stichting
TNO Certification te Apeldoorn)• Beschikking van de Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
van 17 april 1996, nr. Arbo/APM/96/00306, houdende aanwijzing van een keuringsinstantie
voor machines, Stcrt. 78 (stichting ABOMA+KEBOMA te Ede)• Beschikking van de Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
van 22 januari 1997, nr. Arbo/APM/96/02821, houdende aanwijzing van een keuringsinstantie
voor machines, Stcrt. 17 (Stichting Keuringsbureau Hout SKH te Huizen)• Beschikking van de Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
van 27 januari 1999, nr. Arbo/APM/992521, houdende aanwijzing van een keuringsinstantie
voor persoonlijke beschermingsmiddelen (gehoorbeschermingsmiddelen, beschermende
kleding en voet-, been-, hand- en armbeschermingsmiddelen) Stcrt.
27 (TNO Certification B.V. te Delft)• Beschikking van de Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
van 24 februari 1999, nr. Arbo/APM/991310, houdende aanwijzing van een keuringsinstantie
voor machines, Stcrt 43 (SGS Technische Inspecties BV te Spijkenisse)Artikel IIIHet nieuwe artikel 1a maakt het mogelijk bij of krachtens algemene maatregel
van bestuur voorschriften te introduceren waarvan de overtreding een strafbaar
feit in de zin van de WED zou moeten betekenen. Dit is gebeurd door artikel
1a toe te voegen aan artikel 1, ten vierde, van de WED.Artikel IVDaar het om een niet onbelangrijke wijziging van de Warenwet gaat, zal
een integrale tekst van de gewijzigde Warenwet worden gepubliceerd in het
StaatsbladArtikel VIn dit artikel is voorzien in de mogelijkheid om bij koninklijk besluit
artikelen of onderdelen daarvan op verschillende tijdstippen in werking te
laten treden. Dit is om twee redenen noodzakelijk.Het nieuw toe te voegen artikel 1a (zie artikel I, onder B), waarin de
warenwetgeving extraterritoriale werking wordt gegeven met het oog op het
gebruik van technische voortbrengselen in het kader van de mijnbouw op het
continentaal plat, kan pas in werking treden op het tijdstip van inwerkingtreding
van de nieuwe mijnwetgeving.Artikel II, tweede lid, dat voorziet in intrekking van de Stoomwet, zal
pas in werking kunnen treden als in het kader van de derde fase van het project
integrale herziening van de wetgeving op het gebied van drukapparatuur, de
stoomwetgeving geheel is geïntegreerd in het op de (gewijzigde) Warenwet
te baseren Besluit drukapparatuur (zie Artikel II, vierde lid, onder o). Naar
verwachting zal dit medio 2002 het geval zijn.De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,E. Borst-EilersDe Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,J. F. HoogervorstXNoot1Kamerstukken II, 1996/97, 25 268, nr. 1.XNoot2Regeling van de Minister-President van 5 september 1996, nr. 96
M 006572, tot aanvulling van de aanwijzingen voor de regelgeving met aanwijzingen
inzake zelfstandige bestuursorganen (Stcrt. 177).XNoot3Kamerstukken II, 1998/99, 26 200, nr. 3, blz. 92.XNoot1Advies Herstructurering productwetgeving, SER-publicatie 2000/04. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27651-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl