Wet boeten, maatregelen en terug- en invordering sociale zekerheid; Brief staatssecretaris
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 23909, nr. 24

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

30-11-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

23909 nr. 24

27-11-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamCasusOordeelCasusOordeelCasusOordeelCasusOordeelCasusOordeelOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 23909Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 25 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
23 909Wijziging van de sociale zekerheidswetten in verband met de nadere vaststelling
van een stelsel van administratieve sancties, alsook tot wijziging van de
daarin vervatte regels tot terugvordering van ten onrechte betaalde uitkeringen
en de invordering daarvan (wet boeten, maatregelen en terug- en invordering
sociale zekerheid)nr. 24BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN SOCIALE ZAKEN EN WERKGELEGENHEIDAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 27 november 1995Tijdens de tweede termijn van de behandeling van het wetsvoorstel tot
wijziging van de sociale zekerheidswetten in verband met de nadere vaststelling
van een stelsel van administratieve sancties, alsook tot wijziging van de
daarin vervatte regels tot terugvordering van ten onrechtebetaalde uitkeringen
en de invordering daarvan (wet boeten, maatregelen en terug- en invordering
sociale zekerheid) heb ik de Kamer toegezegd op een aantal vragen nog nader
in te gaan. Met deze brief kom ik hieraan tegemoet.Mevrouw Noorman vindt het onbevredigend dat bij verhaal wel de doelmatigheidtoets
voor wat betreft minimum te verhalen bedragen bestaat en bij terugvordering
niet. Zij vraagt zich af of het minimum terugvorderingsbedrag van f 250,–
per jaar – zoals vermeld in de circulaire van 30 september 1992 –
gehandhaafd blijft.Voor wat betreft het minimum terugvorderingsbedrag blijft een ondergrens
van f 250 op jaarbasis gehandhaafd. De circulaire blijft ook na inwerkingtreding
van het onderhavige wetsvoorstel zijn rechtskracht behouden.Bij de ophoging van het minimum verhaalsbedrag bij circulaire van 14 juli
1995 heeft een ander argument dan doelmatigheid een rol gespeeld. Door toepassing
van een minimum verhaalsbedrag van f 250,– per jaar ontstond in
de rechtspraktijk rechtsongelijkheid. Bij een zogenaamde nihilbeschikking
(de draagkracht van de onderhoudsplichtige is nihil) kon eerst bij een wijziging
van f 100,– of hoger per maand worden verhaald, terwijl in andere
gevallen al bij f 250,– op jaarbasis een bijdrage kon worden opgelegd.
Als gevolg hiervan is besloten om zowel het minimum wijzigingsbedrag als het
minimum verhaalsbedrag op f 100,– per maand te vast te stellen. De heer Biesheuvel heeft aan de orde gesteld dat de gemeenten het terugvorderingsbedrag
bruto van de (ex) cliënt terugvorderen. Dit levert voor de cliënt
en de gemeente onbegrip en frustratie op.Ik merk hierbij het volgende op. In de huidige Abw dienen de kosten van
bijstand bruto te worden teruggevorderd, voor zover de belasting niet verrekend
kan worden met de belastingdienst. Tot op heden is een dergelijke verrekening
slechts mogelijk indien de verrekening in het zelfde belastingjaar plaatsvindt.Ik ben bereid nader te onderzoeken inhoeverre de verrekeningsmogelijkheid
tussen gemeenten en belastingdienst kan worden verruimd, zodat in meerdere
gevallen netto kan worden teruggevorderd.Door de leden Biesheuvel en Noorman is gevraagd aan te geven vanaf welk
moment het zwijgrecht van toepassing is en hoe dit de in de praktijk werkt.Het zwijgrecht is van toepassing vanaf het moment dat sprake is van een
«criminal charge» ten aanzien van de betrokkene. Het gaat hierbij
om het moment waarop het uitvoeringsorgaan jegens de betrokkene een handeling
verricht waaraan de betrokkene in redelijkheid de gevolgtrekking kan verbinden
dat aan hem een boete zal worden opgelegd. Een vooraf omschreven moment in
de procedure, dat in alle gevallen onbetwistbaar het ontstaan van het zwijgrecht
markeert, kan helaas niet worden gegeven. Wel kan de kennisgeving van het
voornemen een boete op te leggen als een praktisch ijkpunt worden beschouwd,
maar in incidentele gevallen kan het zwijgrecht al op een eerder moment ontstaan.Voor de duidelijkheid merk ik op dat het zwijgrecht niet geldt in de fase,
waarin de vragen zijn gericht op het vaststellen van het recht op uitkering;
de controlefase. De vrees dat het zwijgrecht de voortgang van het uitkeringsproces
frustreert is daarom naar mijn mening niet gegrond.Voor de juiste toepassing van het zwijgrecht in de praktijk is het van
belang dat de uitvoeringsorganen duidelijke instructies opstellen voor hun
medewerkers. Hieraan zal ook in nader overleg met het Tica, de SVb en de VNG
aandacht worden besteed.De heer Rosenmöller heeft gevraagd hoe de voorstellen ten aanzien
van de WW zich verhouden tot de bij de stelselherziening van 1986 gekozen
uitgangspunten.Opgemerkt zij dat reeds ten tijde van de stelselherziening gekozen is
voor het opnemen van de mogelijkheid tot het blijvend geheel weigeren van
de WW-uitkering bij verwijtbare werkloosheid. Er is dan ook geen sprake van
het afwijken van de bij de stelselherziening gekozen uitgangspunten. Wel is
er sprake van een aanscherping in die zin, dat bij verwijtbare werkloosheid,
de bedrijfsvereniging verplicht zal zijn de uitkering blijvend geheel of tijdelijk
gedeeltelijk te weigeren. Een dergelijke verplichting verhoudt zich goed tot
de doelstelling van de WW, die ik eerder heb omschreven als het bieden van
een inkomensvoorziening voor diegenen die buiten hun schuld werkloos zijn
geworden. Net als voor iedere andere verzekering geldt ook hier, dat indien
het verzekerde risico als gevolg van verwijtbaar gedrag en dus door eigen
toedoen van de verzekerde in het leven wordt geroepen, het voor zich spreekt,
dat de verzekering niet zonder meer tot uitbetaling komt.Verder heeft de heer Rosenmöller gevraagd wat het verschil is tussen
lichte verwijtbaarheid en zware verwijtbaarheid en door wie dit beoordeeld
wordt.Het verschil tussen «lichte verwijtbaarheid» en «zware
verwijtbaarheid» wordt gevormd door het antwoord op de vraag of het
tot werkloosheid leidende gedrag van een werknemer hem al dan niet in overwegende
mate valt te verwijten. Als het voorzienbaar tot werkloosheid leidende gedrag van een werknemer hem slechts ten dele valt aan te rekenen,
of als het gedrag van de werknemer weliswaar redelijkerwijs voorzienbaar tot
werkloosheid leidt, doch niet in die mate dat een blijvend gehele weigering
van de uitkering gerechtvaardigd is, dan is er sprake van «lichte verwijtbaarheid».
In dat geval dient de uitkering tijdelijk gedeeltelijk te worden geweigerd.
Is het tot werkloosheid leidende gedrag een werknemer in overwegende mate
aan te rekenen en leidt het gedrag zodanig voorzienbaar tot werkloosheid dat
een blijvend gehele weigering gerechtvaardigd is, dan is er sprake van «zware
verwijtbaarheid». In dat geval dient de uitkering blijvend geheel te
worden geweigerd. Welke maatregel dient te worden opgelegd, is ter beoordeling
van de bedrijfsvereniging.Mevrouw Schimmel heeft in tweede termijn een vijftal casus voorgelegd
en hierbij tevens aangegeven op welke wijze de bedrijfsvereniging van haar
sanctiebevoegdheid gebruik heeft gemaakt. Zij verzoekt aan te geven welke
maatregel in de toekomst zal moeten worden toegepast. Alvorens hierop in te
gaan is het goed op te merken dat de bedrijfsvereniging bij het opleggen van
een sanctie rekening houdt met de feiten en omstandigheden van het individuele
geval. Nu gegevens hieromtrent ontbreken, kan slechts in algemene zin een
oordeel worden gegeven over de maatregel die in de toekomst zal moeten worden
opgelegd. CasusVerzekerde is beroepschauffeur. Wegens alcoholgebruik in privé-tijd
wordt hem de rijbevoegdheid ontnomen. De werkgever ontslaat de werknemer.Huidige sanctie: 30% – 42 weken OordeelDe werknemer is verwijtbaar werkloos omdat – gegeven het beroep
van betrokkene – het voorzienbaar is dat het ontnemen van de rijbevoegdheid
tot ontslag zal leiden. Voor zover aangenomen kan worden dat het verwijtbare
gedrag betrokkene in overwegende mate is aan te rekenen dient de uitkering
blijvend geheel te worden geweigerd. CasusVerzekerde is internationaal chauffeur. Na enkele ritten naar het buitenland,
dus lang van huis, weigert een werknemer in een opwelling een aansluitende
nieuwe rit. Het is niet duidelijk of er sprake is van ontslag of ontslagname.
De werknemer procedeert niet.Huidige sanctie 30% – 21 weken OordeelDe werknemer is verwijtbaar werkloos indien het weigeren de bedongen arbeid
te verrichten hem is aan te rekenen. Dat wil zeggen, indien er niet zodanige
bezwaren tegen het verrichten van de aan hem opgedragen werkzaamheden bestaan,
dat dit niet van hem gevergd zou kunnen worden. Indien het weigeren van het
verrichten van de bedongen arbeid niet in overwegende mate de werknemer valt
aan te rekenen, dient de uitkering tijdelijk gedeeltelijk te worden geweigerd. CasusWerkneemster neemt na bevalling ontslag. Zij wil parttime gaan werken,
maar dat kan niet bij haar huidige werkgever. Zij heeft vooraf te weinig sollicitatie-activiteiten
ontplooid.Huidige sanctie 20% – 16 weken OordeelIndien voor de werkneemster de noodzaak bestaat om parttime te gaan werken,
dan is er geen sprake van verwijtbare werkloosheid. Voortzetting van de dienstbetrekking
is van haar dan niet te vergen. Het vooraf te weinig solliciteren levert dan
wel grond op voor een maatregel wegens het in onvoldoende mate trachten passende
arbeid te verkrijgen.Indien er evenwel geen noodzaak bestaat om parttime te gaan werken, dan
is er wel sprake van verwijtbare werkloosheid. Of er een blijvend gehele weigering
dient te worden opgelegd of een tijdelijk gedeeltelijke weigering hangt af
van de mate waarin betrokkene de ontslagname valt aan te rekenen. CasusNa afschatting WAO hervat de internationale chauffeur zijn werk. De werknemer
reageert niet op oproepen. Hij gaat tegen de WAO-beslissing in beroep. Via
de kantonrechter wordt de arbeidsovereenkomst ontbonden. Tegen de rechter
vertelt de werknemer grote problemen te hebben met de werksfeer, mede ontstaan
door psychische problemen na een mishandeling in het buitenland. De werknemer
verliest het WAO-beroep.Huidige sanctie 20% – 16 weken OordeelIk ga ervan uit dat mevrouw Schimmel bedoelt, dat de chauffeur niet reageert
op oproepen van de werkgever en derhalve zijn werk niet hervat, omdat hij
meent nog arbeidsongeschikt te zijn, hoewel hij wel geschikt verklaard is
voor deze functie. Voor zover betrokkene in zijn opvatting wordt ondersteund
door de eigen arts of specialist en voor zover hij op diens uitdrukkelijk
aanraden het werk niet heeft hervat – omdat bijvoorbeeld het herstelproces
hierdoor ernstig zou worden gefrustreerd – zal het weigeren de bedongen
arbeid te verrichten, de werknemer in beginsel niet kunnen worden aangerekend.
Hierbij wordt wel uitgegaan van de goede trouw van de werknemer en zijn arts.
Onder «goede trouw» wordt in dit verband mede verstaan dat de
eigen arts contact heeft opgenomen met de verzekeringsgeneeskundige om hem
zijn visie op de medische (on)mogelijkheden van de werknemer kenbaar te maken.
Voor zover dit niet tot een vergelijk leidt en de eigen arts op het standpunt
blijft staan, dat de werknemer niet tot het verrichten van de bedongen arbeid
in staat is, is het gedrag van betrokkene – het weigeren de bedongen
arbeid te verrichten – hem niet aan te rekenen. Een andere conclusie
zou ertoe leiden dat de werknemer het slachtoffer wordt van een kennelijk
meningsverschil tussen de verzekeringsgeneeskundige en de eigen arts, over
de vraag of betrokkene medisch gezien tot het verrichten van arbeid in staat
is. Een dergelijk conflict en de gevolgen daarvan kunnen moeilijk tot de verantwoordelijkheid
van de werknemer worden gerekend.Gelet echter op het feit dat in casu de werknemer zijn beroepszaak tegen
de WAO-beslissing heeft verloren en uit niets blijkt dat hij door de eigen
arts in zijn opvatting wordt ondersteund, moet worden geconcludeerd, dat de
werknemer ten onrechte het standpunt heeft ingenomen, dat hij
de arbeid niet kan verrichten. Hij is dan ook verwijtbaar werkloos; de voortzetting
van de dienstbetrekking was immers van hem te vergen.Indien het weigeren van het verrichten van het werk voornamelijk te maken
heeft met de werksfeer bij het betreffende bedrijf, dan moet worden onderzocht
of en in hoeverre de voortzetting van de dienstbetrekking desondanks van hem
had kunnen worden gevergd. CasusNa veelvuldige waarschuwingen om op tijd op het werk te verschijnen verslaapt
verzekerde zich weer. Ontslag op staande voet.Huidige sanctie 30% – 21 weken OordeelGelet op de veelvuldige waarschuwingen was het ontslag te voorzien. De
verwijtbare gedraging, het verslapen en daardoor te laat komen, zal in beginsel
de werknemer in overwegende mate kunnen worden aangerekend. In het algemeen
zal dan ook een blijvend gehele weigering op zijn plaats zijn.In tweede termijn is mevrouw Schimmel teruggekomen op haar eerder schriftelijk
beantwoorde vraag, of een werknemer zich bij een ontbindingsprocedure op het
anciënniteitsbeginsel moet beroepen. Ik acht het van belang, in aanvulling
op hetgeen reeds is gezegd, hierover het volgende op te merken. De vraag die
hierbij aan de orde is, is of een werknemer bij een ontbindingsverzoek van
de werkgever gehouden is inhoudelijk verweer te voeren bij de kantonrechter,
in die zin dat de werknemer bezwaar maakt tegen ontbinding om redenen dat
de werkgever in strijd handelt met het anciënniteitsbeginsel. Voor zover
een dergelijk verweer ertoe zou kunnen leiden, dat de kantonrechter de arbeidsovereenkomst
niet ontbindt, dan ligt het – voor wat betreft de toepassing van de
WW – in de rede van de werknemer te verlangen dat hij een dergelijk
verweer voert. Van hem mag immers worden verlangd, dat hij zich verzet tegen
de beëindiging van de dienstbetrekking, zo zijn kans op succes daarbij
als overwegend positief moet worden ingeschat. Uit het door mevrouw Schimmel
genoemde artikel in het Sociaal Maandblad Arbeid van juli/augustus 1995 van
Mr. R. A. A. Duk en de daarin genoemde jurisprudentie blijkt, dat de kantonrechter
steeds vaker bereid is een beroep op het anciënniteitsbeginsel te honoreren,
danwel anderszins rekening te houden met de normen van het Delegatiebesluit
ex. artikel 6 BBA. Gegeven deze tendens in de rechtspraak, kan naar mijn oordeel
thans niet langer zonder meer worden gesteld, dat een werknemer bij een ontbindingsprocedure
niet gehouden zou zijn inhoudelijk verweer te voeren als in casu bedoeld.Mevrouw Noorman is van mening dat de verrekeningsmogelijkheid op grond
van artikel 75 Abw eenvoudiger is dan de verrekeningsmogelijkheid op basis
van het onderhavig wetsvoorstel.Zoals ik mondeling heb medegedeeld, is er in het wetsvoorstel sprake van
een in elkaar grijpend systeem van verrekening tussen gemeenten en bedrijfsverenigingen.
Ik wijs hierbij speciaal op de voorgestelde artikelen 36a WW juncto 27g WW
en 87 juncto 14f Abw. Aan de hand van de volgende voorbeelden moge het een
en ander duidelijk worden.Stel de bedrijfsvereniging heeft een voorschot verleend dat bij nader
inzien moet worden teruggevorderd. De bedrijfsvereniging dient een terugvorderingsbesluit
te nemen, waarbij zij tegelijkertijd aangeeft op welke wijze dit besluit ten
uitvoer zal worden gelegd. Wanneer belanghebbende vervolgens een bijstandsuitkering
verkrijgt kan zonder separaat besluit van de gemeente het voorschot
op de bijstandsuitkering in mindering worden gebracht om vervolgens dit bedrag
aan de bedrijfsvereniging uit te betalen. Deze wijze van verrekening komt
overeen met de huidige werkwijze van verrekening tussen de gemeente en de
bedrijfsvereniging waarbij de bedrijfsvereniging ook een terugvorderingsbesluit
neemt alvorens de gemeente het voorschot verrekent. Het nemen van een terugvorderingsbesluit
acht ik noodzakelijk, omdat daarmee voor belanghebbende een bezwaar- en beroepsmogelijkheid
open staat.Wanneer de bedrijfsvereniging een voorschot van de gemeente wil verrekenen
gebeurt dit op dezelfde wijze. Het moge duidelijk zijn dat art. 75 overbodig
is en bovendien bij handhaving verwarring geeft, omdat dan twee gelijke verrekeningsmogelijkheden
in de wet zijn opgenomen.Tot slot verwijs ik naar het tweede lid van het voorgestelde artikel 14f
Abw waarin de mogelijkheid is opgenomen om een door de gemeente verleend voorschot
te verrekenen met de algemene bijstand. Materieel stemt dit overeen met hetgeen
thans in artikel 75, derde lid, is opgenomen.Het een en ander betekent dat ik het amendement op stuk nr. 18 ontraad. Voor alle duidelijkheid merk ik op dat het amendement op stuk nr. 22 van
mevrouw Noorman op een punt niet overeenstemt met hetgeen naar mijn indruk
haar bedoeling is.De door haar voorgestelde wijziging om «of blijvend» te schrappen,
heeft tot gevolg dat ook «blijvend gedeeltelijk weigeren» onmogelijk
wordt. Tijdens de mondelinge behandeling is door haar duidelijk aangegeven
dat zij tegen die vorm van weigering geen bezwaar heeft.De Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,R. L. O. Linschoten 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-23909-24.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl