Wijziging van de Tracéwet (tweede tranche); Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29859, nr. 4

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

24-11-2004

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

29859 nr. 4

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State betreffende no. W09.04.0264/V
met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.Voorstel van wetMemorie van toelichting
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29859Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 38 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 859Wijziging van de Tracéwet (tweede tranche)nr. 4ADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT1Hieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 10 september
2004 en het nader rapport d.d. 2 november 2004, aangeboden aan de Koningin
door de minister van Verkeer en Waterstaat, mede namens de minister van Volkshuisvesting,
Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer. Het advies van de Raad van State is
cursief afgedrukt.Bij Kabinetsmissive van 29 juni 2004, no. 04.002563, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Minister van Verkeer en Waterstaat, mede namens de Minister
van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer, bij de Raad van
State ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel van wet houdende wijziging
van de Tracéwet (tweede tranche), met memorie van toelichting.Het wetsvoorstel strekt tot invoering van een verkorte tracéwetprocedure
voor aanpassingen van de bestaande hoofdinfrastructuur. Dit onderdeel vormt
een uitwerking van het kabinetsstandpunt inzake de bespoediging van besluitvormingsprocedures
voor de aanleg en de aanpassing van hoofdinfrastructuur, dat op zijn beurt
is gebaseerd op het door de Universiteit Utrecht uitgevoerde evaluatieonderzoek
van de Tracéwet. Daarnaast voorziet het voorstel in een uitbreiding
van de toepassing van de Tracéwet; in verband hiermee wordt de koppeling
tussen de Tracéwet en het Besluit milieu-effectrapportage 1994 (Besluit
m.e.r.) versoepeld. Verder wordt voorzien in een halfjaarlijkse voortgangsrapportage
en wordt een regeling voor nadeelcompensatie opgenomen.De Raad van State onderschrijft de strekking van het voorstel van wet,
maar maakt daarover een viertal opmerkingen. Het college is van mening dat
in verband hiermee enige aanpassing van het voorstel wenselijk is.Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 29 juni
2004, nr. 04.002563, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
inzake het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.
Dit advies, gedateerd 10 september 2004, nr. W09.04.0264/V, bied ik U
hierbij aan.De Raad van State onderschrijft de strekking van het wetsvoorstel, maar
maakt daarover een viertal opmerkingen. Het college is van mening dat in verband
hiermee enige aanpassing van het voorstel wenselijk is.1. Betekenis milieu-effectrapportageHet voorstel voorziet in een verkorte procedure bij besluiten tot aanpassing
van bestaande infrastructuur. Een dergelijke verkorte procedure wordt aanbevolen
in het evaluatierapport «Op de goede weg».2 Anders dan in de procedure voor de aanleg van nieuwe infrastructuur
wordt er in de verkorte procedure voorafgaand aan het ontwerp-tracébesluit
geen trajectnota opgesteld.In de gewone procedure is het milieu-effectrapport (MER) gekoppeld aan
de trajectnota, waarin de verschillende in aanmerking te nemen alternatieven
voor de aan te leggen of te wijzigen infrastructuur besproken kunnen worden.
In zoverre sluit het MER goed aan op de trajectnota; het MER moet immers ook
een beschrijving bevatten van de voorgenomen activiteit, van de wijze waarop
die zal worden uitgevoerd en van de redelijkerwijs in beschouwing te nemen
alternatieven daarvoor.1 Artikel 3, zesde lid,
van de Tracéwet bepaalt dan ook dat de voorbereiding van de trajectnota
en het MER gelijktijdig en in samenhang met elkaar moeten plaatsvinden.Bij de nu voorgestelde verkorte procedure voor wijzigingen van bestaande
infrastructuur wordt het MER gekoppeld aan het ontwerp-tracébesluit.
Blijkens de toelichting hecht de regering eraan te benadrukken dat de voorgestelde
wijziging van de Tracéwet geen wijziging of beperking van de m.e.r.-plicht
beoogt of ten gevolge heeft. Dit neemt echter niet weg dat een ontwerp-tracébesluit
naar zijn aard betrekking heeft op één alternatief, waaraan
uitwerking zal worden gegeven (zie het voorgestelde artikel 11, tweede lid,
onder b). Om die reden betwijfelt de Raad of in de verkorte procedure de op
grond van artikel 7.10 van de Wet milieubeheer in het MER te beschrijven alternatieven
nog volledig tot hun recht kunnen komen. De opmerking in de memorie van toelichting
dat het opstellen van een MER voortaan minder tijd zal kosten «doordat
het MER meer dan voorheen gericht zal zijn op het in beeld brengen van vooral
die informatie die nodig is om te komen tot zorgvuldige besluitvorming»,
roept in dit verband vragen op.2De Raad adviseert
de memorie van toelichting aan te vullen met een beschouwing over de betekenis
van alternatieven in de voorgestelde verkorte procedure, en daarbij aandacht
te besteden aan de vraag hoe wordt gewaarborgd dat bij de keuze voor een bepaald
tracé de verschillende alternatieven ten volle aan bod komen.1. De opmerking in de memorie van toelichting dat het opstellen van een
MER voortaan minder tijd zal kosten «doordat het MER meer dan voorheen
gericht zal zijn op het in beeld brengen van vooral die informatie die nodig
is om te komen tot zorgvuldige besluitvorming» is niet geschreven met
het oog op de verkorte procedure. Paragraaf 7.1 van de memorie van toelichting
verwijst naar paragraaf 3.2 van het kabinetsstandpunt, dat met name ingaat
op de (voorgenomen) maatregelen ter verbetering van de interne procedures
(Kamerstukken II 2003/04, 29 385, nr. 1 p. 5–7).In het kabinetsstandpunt wordt aangegeven dat een MER – ongeacht
of dat opgesteld wordt voor een project dat onder de verkorte of de huidige
tracéwetprocedure valt – niet meer informatie behoeft te bevatten
dan gevraagd wordt op grond van de Wet milieubeheer en nodig is om te komen
tot zorgvuldige besluitvorming.De invoering van een verkorte procedure betekent niet dat de op grond
van artikel 7.10 van de Wet milieubeheer te beschrijven alternatieven niet
volledig tot hun recht kunnen komen. De verkorte procedure wijkt, voor zover
het de plaats van het MER betreft, niet af van de procedure ter voorbereiding
van een bestemmingsplan, een rijksprojectbesluit of een milieuvergunning.
Het feit dat in de verkorte procedure het MER en het ontwerp-tracébesluit
(zo ook het ontwerp-bestemmingsplan, het ontwerp-rijksprojectbesluit of de
ontwerp-vergunning) gelijktijdig ter inzage worden gelegd, betekent niet dat
in het ontwerp-tracébesluit geen rekening wordt gehouden met de alternatieven.Er is sprake van onderlinge afstemming, wisselwerking en een volgtijdelijkheid
die echter niet gepaard gaat met een aparte besluitvormingsfase.Bij de huidige tracéwetprocedure wordt in het MER geen voorkeursalternatief
aangegeven; dat gebeurt in het standpunt, waarna in het ontwerp-tracébesluit
het voorkeursalternatief wordt uitgewerkt. Bij aanvang van de verkorte procedure
is er in beginsel sprake van een voorkeursalternatief, maar dat betekent niet
dat in het MER naast dat voorkeursalternatief niet ook de andere alternatieven,
inclusief het zgn. nulalternatief en meest milieuvriendelijke alternatief,
ten volle aan bod komen. Aangezien de verkorte procedure alleen van toepassing
wordt als reeds bestaande hoofdinfrastructuur wordt aangepast,
zal een ingrijpende locatiekeuze niet meer aan de orde zijn. Het voorkeursalternatief
zal immers sterk bepaald worden door de aanwezige infrastructuur. Waar er
binnen die marge nog sprake is van een (beperkte) locatiekeuze – bijv.
links of rechts van de bestaande hoofdinfrastructuur – met uiteenlopende
milieugevolgen, worden die milieugevolgen in het MER in beeld gebracht. Naar
verwachting zullen, afhankelijk van de doelstelling van het project, de «redelijkerwijs
in beschouwing te nemen alternatieven» in de verkorte procedure voornamelijk
uitvoeringsalternatieven zijn, ook wel technische inrichtingsvarianten genoemd.
Juist om die reden kan voor deze projecten de aparte trajectnotafase en die
van het standpunt overgeslagen worden.De memorie van toelichting is naar aanleiding van het advies voorzien
van deze nadere beschouwing over de betekenis van de alternatieven in de voorgestelde
verkorte procedure.2. Vervallen meedelen oordeel decentrale overheden
(artikel 13)Artikel 13 van de Tracéwet bepaalt dat de betrokken
decentrale overheden hun oordeel over het ontwerp-tracébesluit binnen
twaalf weken na verzending daarvan meedelen aan de ministers. Voorgesteld
wordt dit artikel te laten vervallen. De memorie van toelichting geeft daarvoor
als reden dat in de praktijk gebleken is dat het voor de betrokken overheden
geen probleem is om te reageren binnen de op grond van artikel 12, derde lid,
van de wet geldende inspraaktermijn van vier weken.Dit is wellicht juist bij tracés die niet erg
ingrijpende verdere wijzigingen in de infrastructuur van de decentrale overheid
meebrengen, maar er zijn gevallen waarin, in aansluiting op het (in ontwerp)
vastgestelde tracé, meer omvattende wijzigingen in één
of meer bestemmingsplannen moeten worden aangebracht, zoals verlegging van
wegen. Dan kan een langere termijn voor het geven van een oordeel nodig zijn.Uit de toelichting wordt niet duidelijk of er over
dit aspect overleg is gevoerd met de vertegenwoordigende organisaties van
de decentrale overheden. De Raad adviseert in de memorie van toelichting hierop
in te gaan.2. Anders dan in het advies staat kan een ieder op grond van artikel 12,
derde lid, juncto artikel 7, derde lid, binnen acht weken weken schriftelijk
reageren op het ontwerp-tracébesluit.Er zijn grosso modo drie redenen om artikel 13 te laten vervallen:a) Allereerst komt een ontwerp-tracébesluit niet als een verrassing
voor de betrokken regionale overheden, omdat in de praktijk deze overheden
voordien reeds nauw betrokken zijn bij de totstandkoming van het ontwerp-tracébesluit.
In de praktijk blijkt bovendien dat de kennis van advisering door de regionale
overheden niet gemist kan worden om te komen tot een goed onderbouwd en ingericht
ontwerp-tracébesluit. Bij de toezending van het ontwerp-tracébesluit
worden om die reden in de praktijk ook de besturen van de waterschappen, hoewel
niet genoemd in artikel 13, gevraagd om een oordeel.b) Artikel 13 kende tot 15 oktober 2000 (de datum van inwerkingtreding
van de wet van 6 september 2000, houdende wijziging van de Tracéwet
(eerste tranche) Stb. 2000, 396 en 410) een tweede volzin, waarin bepaald
was dat de in de eerste volzin genoemde besturen naast hun oordeel over het
ontwerp-tracébesluit tevens dienden aan te geven of planologische medewerking
zou worden verleend indien het tracé overeenkomstig het ontwerp-tracébesluit
werd vastgesteld.De termijn van twaalf weken termijn was tot die tijd daadwerkelijk nodig
om te kunnen komen tot besluitvorming van algemene besturen, mede gezien de
veelal maandelijkse vergaderingen. Aan het niet of niet tijdig verlenen van
planologische medewerking was het gevolg verbonden dat de minister van Volkshuisvesting,
Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer een aanwijzing diende te geven. Tegen
de beslissing om al dan niet planologische medewerking te verlenen en de besluiten
van de minister kon beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak
van de Raad van State.De huidige termijn van twaalf weken moet dan ook vooral gezien worden
in de kontekst van de Tracéwet, zoals deze gold vóór
15 oktober 2000. Achteraf bezien had het vanwege de relatie met het systeem
van het vragen van planologische medewerking meer voor de hand
gelegen om geheel artikel 13 te laten vervallen bij de wijziging van de Tracéwet
(eerste tranche).c) Met de voorgestelde wijziging wordt aangesloten bij het systeem van
de regeling inzake de rijksprojectenprocedure uit de WRO, dat ook geen bepaling
overeenkomstig artikel 13 van de Tracéwet bevat.Naar aanleiding van het advies is in de memorie van toelichting nader
ingegaan op de redenen om te komen tot het laten vervallen van artikel 13.3. Vervallen gewijzigd ontwerp-tracébesluit (artikel 14)Artikel 14 van de Tracéwet voorziet in de mogelijkheid om, wanneer
ingebrachte zienswijzen of bedenkingen of een oordeel van een bestuursorgaan
daartoe aanleiding geven, een gewijzigd ontwerp-tracébesluit vast te
stellen. Het wetsvoorstel strekt ertoe deze mogelijkheid te laten vervallen.
De toelichting vermeldt dat van de bestaande mogelijkheid geen gebruik is
gemaakt. Het zou gaan om een zeldzame situatie waarin naar aanleiding van
ontvangen zienswijzen of oordelen van een bestuursorgaan een geheel ander
tracé wordt gekozen dan aanvankelijk is uitgewerkt.1De Raad meent dat het vervallen van deze mogelijkheid juist in het kader
van de voorgestelde verkorte procedure niet verstandig is. Daarin ontbreekt
immers de fase van de trajectnota en de inspraak daarop, op basis waarvan
de betrokken ministers een standpunt kunnen bepalen. Bij deze standpuntbepaling
zullen de ministers de in het kader van de inspraak naar voren gebrachte reacties
mee laten wegen. In de voorgestelde verkorte procedure vormen de bedenkingen
op het ontwerp-tracébesluit de eerste gelegenheid om te reageren op
het voornemen tot aanpassing van de bestaande infrastructuur. Wanneer de mogelijkheid
om naar aanleiding daarvan een gewijzigd ontwerpbesluit vast te stellen, komt
te vervallen, zal dit met zich brengen dat bij gegronde bedenkingen een geheel
nieuw ontwerpbesluit zal moeten worden vastgesteld.Uit oogpunt van bespoediging van besluitvorming lijkt dit de Raad geen
aantrekkelijke situatie. De Raad merkt hierbij op dat een tracébesluit
ook doorwerkt in het bestemmingsplan, waarin het één-op-één
moet worden overgenomen. Daarbij zijn dikwijls ook andere wijzigingen noodzakelijk
die buiten het eigenlijke tracé liggen (bijvoorbeeld met betrekking
tot de aansluiting op de onderliggende infrastructuur).De Raad acht heroverweging van artikel I, onderdeel N, van het wetsvoorstel
op haar plaats.3. Artikel 14 is ingrijpend gewijzigd door de wet van 6 september
2000, houdende wijziging van de Tracéwet (eerste tranche). De wijziging
van het eerste lid van artikel 14 kwam voort uit de wijziging van artikel
15, eerste lid, inhoudende het laten vervallen van de eis dat het tracébesluit overeenkomstig het ontwerp-tracébesluit moest worden
vastgesteld. Het ontwerp-tracébesluit zou een normaal ontwerp-besluit
moeten zijn met de mogelijkheid om in het tracébesluit tegemoet te
komen aan verlangens, die werden geuit in de inspraakprocedure of in het bestuurlijk
overleg, zonder dat dat gepaard zou moeten gaan met het vaststellen van een
gewijzigd ontwerp-tracébesluit (Kamerstukken II 2003/2004, 26 343,
nr. 3 p. 5–6). Via de derde nota van wijziging is vervolgens artikel
14 zodanig gewijzigd, dat een gewijzigd ontwerp-tracébesluit op grond
van de huidige Tracéwet slechts dan nodig is wanneer het tracébesluit
op hoofdpunten afwijkt van het uitgebrachte ontwerp-tracébesluit. Het
moet dan gaan om een wijziging van het verloop en de geografische omvang van
de aan te leggen of te wijzigen hoofdinfrastructuur (Kamerstukken II 2003/04,
26 343, nr. 10, p. 2).Mocht naar aanleiding van de reacties die naar voren gebracht worden in
het kader van de inspraakprocedure besloten worden om een ander alternatief
uit te werken tot ontwerp-tracébesluit, dan brengt het laten vervallen
van artikel 14 geen vertraging met zich. De vertraging die zich zal voordoen
is het gevolg van het alsnog uitwerken van een ander alternatief. Of dat het
etiket van een nieuw-ontwerp tracébesluit of dat van een gewijzigd
ontwerp-tracébesluit zal krijgen, maakt voor de voortgang in de besluitvorming
niet uit.Op grond van bovenstaande en de in de memorie van toelichting opgenomen
passage over het niet gebruikmaken van de procedure van artikel 14, eerste
lid, is geconcludeerd dat artikel 14 geen toegevoegde waarde heeft.Ten aanzien van hetgeen de Raad opmerkt over de voorgestelde verkorte
procedure waarin de trajectnota vervalt, merk ik op dat uit het wetsvoorstel
blijkt dat het huidige artikel 8, eerste lid, dat voorziet in een reactietermijn
van maximaal 4 maanden voor decentrale bestuursorganen, niet van toepassing
is op de verkorte procedure. Nu het bij gevallen waarop de verkorte procedure
van toepassing is niet zozeer gaat om een veelal ingrijpende locatiekeuze,
maar om een door de bestaande infrastructuur veelal bepaalde keuze tussen
een aantal inrichtingsvarianten, bestaat aan een dergelijke inspraakmoment
in de verkorte procedure geen behoefte. Zie daartoe de opmerkingen onder punt
1.In veel gevallen zal bij die projecten waarop de verkorte procedure van
toepassing is de inspraakprocedure overigens niet de eerste gelegenheid zijn
om te reageren op het voornemen tot aanpassing van de bestaande infrastructuur.
Immers in veel gevallen zal een (m.e.r.-)startnotitie worden uitgebracht,
waarop (ook door decentrale bestuursorganen) mondeling en schriftelijk kan
worden gereageerd.Bovendien – zie ook de reactie onder punt 2, onderdeel a, –
worden de regionale bestuursorganen van meet af aan nauw betrokken bij de
totstandkoming van het tracébesluit.De kans dat naar aanleiding van de inspraak op het ontwerp-tracébesluit
alsnog gekozen wordt voor een ander alternatief acht ik dan ook niet groot.
In de meeste gevallen zullen de zienswijzen op het ontwerp-tracébesluit
aanleiding kunnen geven om het definitieve besluit op ondergeschikte punten
aan te passen.Mocht echter wel gekozen worden voor een geheel ander alternatief, dan
wordt een nieuw ontwerp-tracébesluit in procedure gebracht.Ten aanzien van hetgeen de Raad opmerkt over de aansluiting op de onderliggende
infrastructuur merk ik op dat artikel 1, eerste lid, onder h, een definitie
bevat van het begrip «tracé». Daaronder vallen ook de bijkomende
infrastructurele voorzieningen. In de memorie van toelichting bij het oorspronkelijk
wetsvoorstel zijn als voorbeelden van bijkomende infrastructurele maatregelen
ook de op- en de afritten naar en van de hoofdweg genoemd. (Kamerstukken II
1991/92, 22 500, nr. 3, p. 21). De Tracéwet noemt verder in artikel
1, eerste lid, onder h, maatregelen van landschappelijke, landbouwkundige
en ecologische aard; in de praktijk zijn ook waterhuishoudkundige en infrastructurele
maatregelen onderdeel van het tracébesluit, mits ook deze nodig zijn
als mitigerende of compenserende maatregelen. Met andere woorden als in verband
met de aanleg of wijziging van de hoofdinfrastructuur maatregelen nodig zijn
tot het maken of wijzigen van aansluitingen op de onderliggende infrastructuur,
vallen deze maatregelen per definitie niet «buiten het eigenlijke tracé».
Als de aanpassingen van de onderliggende infrastructuur voortkomen uit wensen
van decentrale bestuursorganen en deze aanpassingen op zich niet nodig zijn
als gevolg van de aanleg of wijziging van de hoofdinfrastructuur, vallen de
maatregelen echter niet onder het begrip «tracé».De gemeenteraad is op grond van artikel 15, negende lid, verplicht het
bestemmingsplan overeenkomstig het tracébesluit vast te stellen of
te herzien. In de praktijk gebeurt het nogal eens dat de verplichte vaststelling
of herziening samenvalt met het mogelijk maken van gemeentelijke wensen, die
niet veroorzaakt worden door het tracébesluit.4. Relatie met artikel 49 van de Wet op de ruimtelijke ordeningHet wetsvoorstel introduceert een nieuwe bepaling over
nadeelcompensatie (artikel 20d). Op grond daarvan kent de Minister van Verkeer
en Waterstaat op diens verzoek een naar billijkheid te bepalen schadevergoeding
toe aan een belanghebbende die ten gevolge van een tracébesluit schade
lijdt of zal lijden, die redelijkerwijs niet of niet geheel ten zijnen laste
behoort te blijven en ten aanzien waarvan de vergoeding niet of onvoldoende
anderszins is verzekerd. Uit het rapport «Op de goede weg» blijkt
dat tot nu toe op de uitvoering van tracébesluiten de Regeling nadeelcompensatie
Verkeer en Waterstaat dan wel specifieke nadeelcompensatieregelingen van toepassing
zijn. De onderzoekers werpen in dit verband de vraag op hoe de verhouding
tussen de toepasselijkheid van deze regelingen en die van artikel 49 van de
Wet op de ruimtelijke ordening (WRO) moet worden gezien. Een tracébesluit
geldt immers – voorzover het besluit en het bestemmingsplan niet met
elkaar overeenstemmen – op grond van artikel 15, zesde lid,
van de Tracéwet, als een vrijstelling als bedoeld in artikel 19 WRO,
en artikel 49 WRO heeft ook betrekking op schade als gevolg van een besluit
omtrent vrijstelling.De Commissie van Advies inzake de Waterstaatswetgeving
sluit zich bij deze opmerking aan. Onder verwijzing naar artikel 8.31 van
de Wet luchtvaart, dat bepaalt dat artikel 49 WRO buiten toepassing blijft
voorzover schadevergoeding is verzekerd op grond van het eerste lid van artikel
8.31, stelt de Commissie voor om ook in de Tracéwet een voorrangsregeling
op te nemen.1 Het wetsvoorstel bevat een dergelijke
voorrangsregeling niet. De toelichting wijst erop dat de verhouding tussen
het luchthavenindelingbesluit op grond van de Wet luchtvaart en het bestemmingsplan
niet overeenkomt met die tussen een tracébesluit en een bestemmingsplan,
omdat het luchthavenindelingbesluit het karakter van een artikel 19-vrijstelling
mist, terwijl anderzijds artikel 8.8 van de Wet luchtvaart bepaalt dat bij
de vaststelling van een bestemmingsplan in het desbetreffende gebied het luchthavenindelingbesluit
in acht moet worden genomen. Dit mag zo zijn, maar het neemt niet weg dat
er een probleem van samenloop van het voorgestelde artikel 20d en artikel
49 WRO kan ontstaan. In de praktijk kan hierdoor onduidelijkheid ontstaan.
De Raad acht dit ongewenst.De Raad adviseert in de memorie van toelichting duidelijk
uiteen te zetten waarom er naar het oordeel van de regering geen probleem
van samenloop aan de orde is.4. De Raad meent dat er toch nog samenloop kan ontstaan van het voorgestelde
artikel 20d en artikel 49 WRO. In de memorie van toelichting was aangegeven
dat artikel 49 WRO niet nadrukkelijk buiten toepassing verklaard behoeft te
worden onder verwijzing naar het overeenkomstige artikel 48a WRO. Reden voor
het niet met zoveel woorden buiten toepassing verklaren is het uitgangspunt
geweest dat als op het niveau van de wet wordt bepaald dat het de minister
van Verkeer en Waterstaat is die bevoegd is om schadevergoeding toe te kennen
ten gevolge van een tracébesluit, de gemeenteraad die bevoegdheid op
grond van artikel 49 WRO niet (meer) heeft. Artikel 20d zou met andere woorden
gezien moeten worden als een lex specialis van artikel 49 WRO.Nu de Raad ondanks de tekst van het voorgestelde artikel 20d en de memorie
van toelichting van mening is dat samenloop nog steeds niet is uitgesloten,
is artikel 20d aangevuld met een derde lid, waarin expliciet is bepaald dat
artikel 49 WRO niet van toepassing is. Vanwege de samenhang tussen tracébesluit
en rijksprojectbesluit is besloten om ook artikel 48a WRO in die zin aan te
passen. Het wetsvoorstel heeft dan ook op betrekking op een wijziging van
artikel 48a WRO.Gezien bovenstaande kan in de memorie van toelichting de door de Raad
gevraagde uiteenzetting achterwege blijven. De memorie van toelichting is
op dit punt wel aangepast.5. Voor redactionele kanttekeningen verwijst het college naar de bij het
advies behorende bijlage.5. De redactionele kanttekeningen inzake de memorie van toelichting zijn
verwerkt, evenals de eerste en de tweede kanttekening inzake het voorstel
van wet.– Naar aanleiding van de derde kanttekening inzake het voorstel
van wet merk ik op dat het wetsvoorstel uitgaat van de voorgenomen inwerkingtreding
van de Aanpassingswet uniforme openbare voorbereidingsprocedures Awb met ingang
van 1 januari 2005. Ingevolge Hoofdstuk 8, artikel 9 (Tracéwet),
onderdeel F, komt artikel 14a te vervallen. Om die reden is het niet nodig
via dit wetsvoorstel de verwijzing naar artikel 13 te laten vervallen.– Naar aanleiding van de vierde kanttekening inzake het voorstel
van wet, merk ik op dat in artikel 15, tweede lid, is bepaald dat hogere waarden
deel uit maken van het tracébesluit. In het voorgestelde artikel 11,
tweede lid, is aangegeven dat, voorzover van belang, de voorgenomen hogere
waarden deel uitmaken van het ontwerp-tracébesluit. Besloten is om –
anders de Raad voorstelt – in het wetsvoorstel niet artikel
15, tweede lid, te laten vervallen omdat de inhoud van het voorgestelde artikel
11, tweede lid, niet overeenkomt met het bepaalde in artikel 15, tweede lid.
Wel om in het wetsvoorstel de verwijzing naar artikel 11, tweede lid, te beperken
tot een verwijzing naar onderdeel b van het tweede lid. Een dergelijke beperking
in de verwijzing is ook doorgevoerd in artikel I, onderdeel S. Los van deze
wijziging is besloten om de artikelen 11 en 22 enigszins aan te passen (zie
onder punt 6).– Naar aanleiding van de vijfde kanttekening inzake het voorstel
van wet, merk ik op dat ingevolge Aanwijzing 238, tweede lid, de mogelijkheid
bestaat om af te zien van vernummering van de leden van een artikel, als daartegen
overwegend bezwaar bestaat. Om die reden voorziet het wetsvoorstel niet in
een hernummering van de leden van artikel 20 als gevolg van het laten vervallen
van het eerste lid. Het bezwaar is niet zozeer gelegen in het feit dat, behalve
het door de Raad genoemde artikel 25a, ook de artikelen 25b en 25c zouden
moeten worden aangepast. Het probleem is dat in de uitvoeringspraktijk, o.a.
in mandaatbesluiten voor de verschillende spoorwegprojecten en in tal van
modelbrieven verwezen wordt naar de besluiten op grond van artikel 20, tweede
lid. Ik hecht er dan ook aan om niet tot vernummering over te gaan, vooral
ter voorkoming van administratieve lasten.6. Van de gelegenheid is gebruik gemaakt om het wetsvoorstel en de memorie
van toelichting op een aantal andere punten te wijzigen.Gebleken is dat in artikel 22 alleen artikelen van overeenkomstige toepassing
zijn verklaard, die betrekking hebben op het ontwerp-tracébesluit.
Artikel 15 is niet van overeenkomstige toepassing verklaard, terwijl in het
eerste lid van artikel 22 naast het ontwerp-tracébesluit ook het tracébesluit
is genoemd.Artikel I, onderdeel S, verklaart ook artikel 15 van overeenkomstige toepassing.Met betrekking tot artikel I, onderdeel K, dat betrekking heeft op een
wijziging van artikel 11 van de Tracéwet. In de huidige wet staat dat
het ontwerp-tracébesluit onder meer de resultaten van het akoestisch
onderzoek, bedoeld in artikel 87d onderscheidenlijk 106c van de Wet geluidhinder,
bevat. In de praktijk is er regelmatig verwarring over de uitleg van dit artikel,
enerzijds omdat in artikel 12 en artikel 15 niet gesproken wordt over de resultaten
van het akoestisch onderzoek en anderzijds deze mede gelet op de omvang bezwaarlijk
onderdeel van het ontwerp-tracébesluit kunnen zijn. In de praktijk
ligt het rapport met betrekking tot het akoestisch onderzoek ter inzage als
bijlage bij het ontwerp-tracébesluit. Het is echter gewenst om ook
wettelijk te regelen dat alleen de voorgenomen hogere waarden onderdeel zijn
van het ontwerp-tracébesluit. Vanwege de samenhang bevat het wetsvoorstel
ook een wijziging van artikel 5, tweede lid, van de Spoedwet wegverbreding
(artikel IV).In het wetsvoorstel is het toepassingsbereik van de Tracéwet ten
aanzien van de wijziging van een landelijke spoorweg preciezer bepaald. Aangegeven
is dat het bij de wijziging van een landelijke railweg wel moet gaan om het
oogmerk van de minister van Verkeer en Waterstaat om tot een betere bruikbaarheid
van het bestaande spoor te komen. Dat speelt bijvoorbeeld bij de aanleg van
spoorwegbouwkundige bouwwerken. Het is niet gewenst als de tracéwetprocedure
wordt gebruikt als het niet om een door de minister beoogde verbetering van
de bruikbaarheid van die spoorweg gaat, maar uitsluitend om de behartiging
van een lokaal belang.Tot slot voorziet het wetsvoorstel in een wijziging van de Wet geluidhinder.
Immers op grond van artikel I, onderdeel B, van het wetsvoorstel wordt mogelijk
gemaakt dat voor bepaalde projecten de minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke
Ordening en Milieubeheer, de besluitvorming overlaat aan de minister van Verkeer
en Waterstaat. Het is dan ook gewenst om een artikel (artikel VI) toe te voegen
aan het wetsvoorstel tot wijziging van een aantal artikelen in hoofdstuk VI
en VII van de Wet geluidhinder, omdat in die artikelen niet uitgegaan wordt
van de voorgestelde mogelijkheid om de besluitvorming door alleen de minister
van Verkeer en Waterstaat te laten geschieden.De memorie van toelichting is gewijzigd als gevolg van de hierboven genoemde
wijzigingen van het wetsvoorstel en geactualiseerd.Daarnaast wordt in paragraaf 4.4 van de memorie van toelichting aandacht
geschonken aan de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad
van State van 15 september 2004, no. 200401178/1 (wegaanpassingsbesluit
A2 Den Bosch–Eindhoven), gezien de interpretatie van de Afdeling van
de bijlage, onderdeel C, onder 1.4, van het Besluit milieu-effectrapportage
1994.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal, nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk WillinkIk moge U, mede namens mijn ambtgenoot van Volkshuisvesting, Ruimtelijke
Ordening en Milieubeheer, verzoeken het hierbij gevoegde (gewijzigde) voorstel
van wet en de (gewijzigde) memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der
Staten-Generaal te zenden.De Minister van Verkeer en Waterstaat,K. M. H. PeijsBijlage bij het advies van de Raad van State betreffende no. W09.04.0264/V
met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.Voorstel van wet– In artikel I, onderdeel A, na «1. Onderdeel h komt te luiden:»
invoegen: h. tracé:.– In artikel I, onderdeel B (het voorgestelde artikel 2, eerste
lid, onder c), «de landelijke spoorweg» vervangen door: een landelijke
spoorweg.– In artikel I na onderdeel N een onderdeel invoegen dat in artikel
14a de verwijzing naar artikel 13 laat vervallen.– In artikel I na onderdeel O een onderdeel invoegen dat het tweede
lid van artikel 15 laat vervallen. Dat lid is niet meer nodig als in het eerste
lid van artikel 15 artikel 11, tweede lid, van overeenkomstige toepassing
wordt verklaard.– In artikel I, onderdeel Q, bepalen dat de overige leden van artikel
20 worden hernummerd. Voorts de verwijzing in artikel 25a aanpassen.Memorie van toelichting– In het algemeen deel, paragraaf 1.5, «In het onderhavige
wetsvoorstel» vervangen door: In deze memorie van toelichting.– In het algemeen deel, paragraaf 6.2, «artikel 8.31
van de Schipholwet» vervangen door: «artikel 8.31 van de Wet luchtvaart,
ingevoegd bij wet van 27 juni 2002 tot wijziging van de Wet luchtvaart
inzake de inrichting en het gebruik van de luchthaven Schiphol.» Vervolgens
ook de verwijzing naar «artikel 8.8 van de Schipholwet» aanpassen.– In het algemeen deel, paragraaf 8, eerste tekstblok, «Zo
ook is er geen verzwaring» vervangen door: Evenmin is er een verzwaring.XNoot1De oorspronkelijke tekst van het voorstel van wet en van de memorie van
toelichting zoals voorgelegd aan de Raad van State is ter inzage gelegd bij
het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot2Onderzoek verricht door de Universiteit Utrecht, aangeboden aan de Eerste
en Tweede Kamer bij brief van 17 januari 2003 (vw0300021).XNoot1Artikel 7.10, eerste lid, van de Wet milieubeheer.XNoot2Memorie van toelichting, paragraaf 7.1.XNoot1Memorie van toelichting, artikelsgewijs deel, toelichting op artikel I,
onderdeel N.XNoot1Zie de memorie van toelichting, algemeen deel, paragraaf 6.2. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29859-4.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl