Implementatiewet EG-richtlijn ecologisch ontwerp energieverbruikende producten; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30958, nr. 7

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

20-06-2007

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

30958 nr. 7

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Algemeen2. Doel en aanleiding van de richtlijn3. Kern van de richtlijn4. Energieverbruikende producten5. Fabrikant, importeur en gevolmachtigde6. Conformiteitsbeoordeling7. Rol van de Commissie8. Uitvoeringsmaatregelen9. Generieke en specifieke eisen10. Werkprogramma11. Uitvoering en handhaving van de richtlijn12. Grondslag algemene maatregelen van bestuur13. Administratieve lasten14. Uitvoerbaarheid en handhaving15. Artikel VI16. OverigOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30958Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 41 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 958Wijziging van de Wet milieubeheer, de Wet energiebesparing toestellen
en de Wet op de economische delicten ten behoeve van de implementatie van
richtlijn nr. 2005/32/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese
Unie van 6 juli 2005 betreffende de totstandbrenging van een kader voor
het vaststellen van eisen inzake ecologisch ontwerp voor energieverbruikende
producten en tot wijziging van richtlijn 92/42/EEG van de Raad en de richtlijnen
96/57/EG en 2000/55/EG van het Europees Parlement en de Raad (Implementatiewet
EG-richtlijn ecologisch ontwerp energieverbruikende producten)nr. 7NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 18 juni
2007Met genoegen heb ik geconstateerd dat de vaste commissie voor Volkshuisvesting,
Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer de openbare behandeling van dit wetsvoorstel
voldoende voorbereid acht, onder het voorbehoud dat de regering de gestelde
vragen tijdig en afdoende zal hebben beantwoord.1. AlgemeenHet verheugt mij dat de leden van de fracties van het CDA, de PvdA, de
SP, de VVD en de PVV met belangstelling hebben kennisgenomen van het wetsvoorstel.
Het belang om op Europees niveau onnodige milieubelasting en onnodig energieverbruik
van energieverbruikende producten tegen te gaan wordt breed gedeeld. De leden
van deze fracties hebben een aantal vragen gesteld over en opmerkingen gemaakt
bij het wetsvoorstel, waarop ik hieronder inga. Ik volg daarbij zoveel mogelijk
de indeling van het verslag.2. Doel en aanleiding van de richtlijnIn reactie op de door de leden van de PvdA-fractie geuite twijfels of
de richtlijn wel afdoende is om de doelstelling «een hoog milieubeschermingsniveau
te verwezenlijken door het potentiële milieueffect voor energieverbruikende
producten te verminderen» daadwerkelijk te realiseren, kan ik zeggen
dat ik hier positief over gestemd ben. De tijd zal het natuurlijk moeten leren,
maar ik ben ervan overtuigd dat binnen Europa een gevoel van urgentie is ontstaan
dat we het ons niet langer kunnen veroorloven om de milieubelasting
door en het energiegebruik van energieverbruikende producten ongemoeid te
laten.Maatregelen die genomen kunnen worden bij het ontwerp van producten, bijvoorbeeld
maatregelen gericht op energiebesparing, kennen ook korte terugverdientijden,
waarbij bovendien de bedrijven worden geprikkeld tot innovatie. De Nederlandse
inzet zal er in ieder geval op gericht zijn dat de doelstelling gehaald wordt.Ten aanzien van de vraag over het kwantificeerbaar maken van de doelstelling
merk ik op dat per energieverbruikend product dat onder de richtlijn valt,
onderzocht wordt wat de milieueffecten zijn en wat het verbeterpotentieel
is. Per product zal de doelstelling dus geconcretiseerd worden.De leden van de CDA-fractie kunnen er van overtuigd zijn dat de regering
zal bevorderen dat de richtlijn snel wordt «gevuld» met de aanduiding
van producten die onder de richtlijn vallen. Daarbij kunnen zij er vanuit
gaan dat door de Nederlandse regering wordt ingezet op ambitieuze normstelling
die geleidelijk nog verder wordt aangescherpt. De Europese Commissie heeft
al aangegeven dat uitvoeringsmaatregelen met in de tijd aangescherpte criteria
(zogenoemde «tiers») mogelijk zijn.Inzake de levensduur van producten merk ik – in antwoord op vragen
van de leden van de CDA-fractie – op dat de richtlijn de mogelijkheid
geeft om eisen te stellen aan alle aspecten die de milieubelasting van producten
in betekenende mate beïnvloeden. Welke eisen dit zijn, wordt onder andere
bepaald in de studies die ter voorbereiding van een uitvoeringsmaatregel uitgevoerd
worden. Bij de uiteindelijk te stellen eisen aan producten wordt ook de invloed
op de prijs meegenomen in de afweging. De levensduur van producten wordt echter
niet alleen beperkt door technische mogelijkheden, maar ook door economische
levensduur en de esthetische levensduur (modegevoeligheid). Bij de technische
levensduur moet ook bedacht worden dat de ontwikkeling van software (ten behoeve
van meer functionaliteit) een steeds grotere invloed heeft. Dit neemt echter
niet weg dat waar dat ter beperking van de milieubelasting zinvol is, naar
mijn mening ook op het punt van de levensduur eisen aan producten dienen te
worden gesteld.Op de vraag van de leden van de PVV-fractie waarom geen directe Europese
maatregelen in iedere lidstaat zijn getroffen in plaats van ingewikkelde conformiteitsbeoordelingen,
merk ik het volgende op. De aan het woord zijnde leden geven hierbij aan dat
er misschien een betere keuze had kunnen worden gemaakt dan voor een richtlijn,
aangezien die vorm ruimte geeft aan individuele lidstaten om tot een eigen
interpretatie te komen, met alle gevolgen van dien.Ik merk op dat de keuze van het instrument (in casu richtlijn of verordening)
aan de Europese Commissie is. Deze heeft als het om harmonisatie van de interne
markt gaat, een voorkeur voor het instrument van de richtlijn. Een verordening
werkt rechtstreeks in de lidstaten, een richtlijn vereist implementatie in
de nationale regelgeving. Bij implementatie van een richtlijn geldt voor de
lidstaten de vrijheid om binnen de marges van de richtlijn vorm en middelen
te kiezen; deze vrijheid is echter door jurisprudentie van het Hof duidelijk
ingekaderd. Op de juiste implementatie vindt strenge controle plaats door
de Europese Commissie. Voldoet een lidstaat naar de mening van de Europese
Commissie niet volledig daaraan, dan kan zij dat alsnog afdwingen. Bij geschillen
daarover kan de zaak worden voorgelegd aan het Europese Hof van Justitie.De keuze voor conformiteitsbeoordelingen is een Europese keuze, die is
neergelegd in de richtlijn. Daarbij heeft ongetwijfeld meegespeeld dat op
een aantal aanverwante terreinen dergelijke beoordelingen via de CE-markering
al veelvuldig in de praktijk worden toegepast. De ervaring die hiermee is
opgedaan heeft men mede willen gebruiken voor de richtlijn inzake
het ecologisch ontwerp van energieverbruikende producten. Een voordeel voor
bedrijven is dat ze eigenstandig een conformiteitsbeoordeling kunnen afgeven
voor hun producten, die overigens grotendeels ook vormvrij is.Met betrekking tot de overige vragen van de leden van de PVV-fractie bij
doel en aanleiding van de richtlijn merk ik het volgende op. Er zal voldoende
keus overblijven voor de consument, omdat een uitvoeringsmaatregel ingevolge
artikel 15 van de richtlijn niet tot gevolg mag hebben dat een aan één
fabrikant gebonden technologie wordt opgelegd. Ingevolge dat artikel mogen
uitvoeringsmaatregelen niet leiden tot een significant nadelig effect voor
de consument wat betreft betaalbaarheid en de levenscycluskosten van het product.
Sterker nog, het streven is er op gericht om eisen te stellen, die voor de
consument minimale levenscycluskosten van het product opleveren. Uitvoeringsmaatregelen
mogen verder niet leiden tot significant nadelige effecten voor het concurrentievermogen
van bedrijven. De exacte invulling van deze randvoorwaarden zal per product
verschillen, reden waarom het niet mogelijk is om in de richtlijn gehanteerde
begrippen als «significant» en «potentieel» te concretiseren.
De kosten zullen daarom vermoedelijk ook, afhankelijk van de invulling van
de uitvoeringsmaatregel, per product verschillend zijn.3. Kern van de richtlijnDe richtlijn biedt – dit in antwoord op een vraag van de leden van
de PvdA-fractie – in beginsel slechts ruimte om met eigen beleidsmaatregelen
te komen, voor zover het betreft energieverbruikende producten waarvoor nog
geen Europese uitvoeringsmaatregel is genomen of in voorbereiding is. Is er
wel zo’n maatregel genomen, dan gelden de eisen gelijkelijk in alle
lidstaten. De richtlijn is immers gebaseerd op artikel 95 van het verdrag
tot oprichting van de Europese Gemeenschap en dat betekent dat er sprake is
van totale harmonisatie van de eisen die bij een uitvoeringsmaatregel aan
een bepaald product worden gesteld. Ik verwijs in dit verband ook naar het
ook in het verslag al aangehaalde antwoord van de Minister van Economische
Zaken van 3 april 2007 op kamervragen van het lid Van der Ham over gloeilampen
(Tweede Kamer, vergaderjaar 2006–2007, Aanhangsel, nr. 1158). Dit laat
onverlet de bevoegdheid van een lidstaat om, indien deze beschikt over nieuwe
wetenschappelijke gegevens, aanvullende nationale regelgeving vast te stellen.
De voorstellen daartoe dienen wel tevoren in Brussel te worden aangemeld.
Getoetst wordt dan of de nieuwe wetenschappelijke gegevens voldoende grond
bieden voor de aanvullende regelgeving.Hiermee is ook de vraag beantwoord van de leden van de SP-fractie of Nederland
eenzijdig de ruimte heeft om verdergaande eisen te stellen boven de EU-richtlijn.
De implementatie van de richtlijn biedt – dit in antwoord op een andere
vraag van de leden van deze fractie – de mogelijkheid om de handhaving
te intensiveren. Daarbij kunnen ook importconstructies via stromannen nadrukkelijk
worden betrokken.Verder zij ook nog opgemerkt dat, zoals het er thans naar uitziet, de
uitvoeringsmaatregelen gegoten lijken te gaan worden in de vorm van verordeningen.
In die gevallen werken de voorschriften rechtstreeks en behoeven deze dus
niet of nauwelijks te worden omgezet in het nationale recht.Met betrekking tot de opmerkingen van de leden van de VVD-fractie over
nationale koppen, geef ik aan dat mijn eerste voorkeur uitgaat naar adequate
maatregelen op Europees niveau, zodat er geen noodzaak bestaat voor nationale
koppen. De Nederlandse regering zal zich hier in Brussel hard voor maken.
Indien mocht blijken dat de Europese maatregelen onvoldoende doorwerken om
onze ambities op het gebied van milieu en energiebesparing te
realiseren, dan wil ik de mogelijkheid openlaten om nationale maatregelen
te nemen. Dit alles binnen de Europeesrechtelijke kaders, waarbij ik me ervan
bewust ben dat de mogelijkheden om boven op de communautair vastgestelde eisen
nationale wettelijke eisen te stellen aan het ontwerp van een product, zoals
hierboven reeds is aangegeven, beperkt zijn. Maar mocht het nodig zijn dan
zal ik mijn creativiteit aanwenden om alle mogelijkheden tot aanvullend nationaal
beleid te benutten.Naar aanleiding van de vragen van de leden van de PvdA-fractie omtrent
andere mogelijkheden dan regelgeving, waarbij bijvoorbeeld gedacht zou kunnen
worden aan convenanten, merk ik het volgende op.Op zich wordt er binnen het project Schoon&Zuinig veel samengewerkt
met bedrijven, waarbij het afsluiten van convenanten zeker tot de mogelijkheden
behoort.Andere maatregelen die onderzocht kunnen worden, zijn stimulering van
innovatieve producten die een betere milieuprestatie hebben dan de uitvoeringsmaatregelen
bij deze richtlijn voorschrijven of waarmee vooruitgelopen wordt op deze eisen
uit de uitvoeringsmaatregelen. Bij de marktintroductie kan een tijdelijke
stimulering effectief zijn. Daarnaast kunnen bedrijven worden gestimuleerd
om milieuvriendelijker producten te ontwikkelen, bijvoorbeeld via duurzaam
inkopen door de overheid of het Small Business Innovative Research. Al deze
maatregelen kunnen op hun beurt weer tot gevolg hebben dat normen op grond
van de richtlijn op termijn kunnen worden aangescherpt omdat er betere producten
op de markt komen. Dit zou dan ook de Nederlandse industrie ten goede komen.Daarnaast kan in de woningbouw de Energieprestatienorm verder worden aangescherpt.Dit zou indirect ook effect kunnen hebben op de apparaten en de materialen
die in woningen worden ingebouwd, zoals cv-ketels en isolatiemateriaal. Hierdoor
kunnen deze sneller milieuvriendelijker worden.4. Energieverbruikende productenOp verzoek van de leden van de VVD-fractie ga ik in op de drie criteria,
op basis waarvan het aantal producten en het type energieverbruikend product
waarop de richtlijn van toepassing is, wordt ingeperkt.Het doel van de criteria is om te verzekeren dat het van toepassing zijn
van de richtlijn daadwerkelijk bijdraagt aan het doel van de richtlijn. Alvorens
Europese regelgeving te ontwikkelen voor energieverbruikende producten moet
duidelijk zijn dat, mede uit oogpunt van proportionaliteit, het potentiële
milieu-effect dusdanig is dat het in afdoende mate zoden aan de dijk zet.
Door middel van drie criteria wordt getracht deze zekerheid te verkrijgen.Daarbij is het belangrijk te onderkennen, dat deze criteria alleen worden
gebruikt om vast te stellen of het zinvol is om het product te onderzoeken.
Alvorens uitvoeringsmaatregelen te overwegen, worden er uitgebreide studies
aan de betreffende producten gewijd. Hierbij worden de milieueffecten, de
verbetermogelijkheden en de kosten geanalyseerd en onderbouwd.Inzake het eerste criterium «een significant omzet- en handelsvolume»,
met als indicatie 200 000 stuks per jaar, merk ik op dat hiermee geen
absolute grens wordt gesteld, maar een aanwijzing wordt gegeven omtrent het
omzet- en handelsvolume, waarbij samen met de andere criteria, aanleiding
kan zijn een uitvoeringsmaatregel voor een product te treffen. Het is de Europese
Commissie die in dit kader vaststelt hoeveel producten per jaar op de Europese
markt worden gebracht. Ik teken daarbij aan dat voor het overgrote deel van
de reguliere energieverbruikende producten, een aantal van 200 000
stuks per jaar op de Europese markt ruimschoots gehaald wordt.De overige twee criteria laten zich niet generiek kwantificeren, te meer
omdat dit per product kan verschillen. Alle criteria zullen naar verwachting
ook in samenhang met elkaar in beschouwing worden genomen, alvorens wordt
besloten tot het al dan niet nemen van een concrete uitvoeringsmaatregel voor
een product.Fabrikanten hebben – dit in antwoord op een desbetreffende vraag
van de leden van de VVD-fractie – geen mogelijkheid om formeel bezwaar
aan te tekenen tegen de uitkomst van de toepassing van de in artikel 15, lid
2, van de richtlijn geformuleerde criteria. Dit artikel is gericht tot de
Europese Commissie zelve. Voordat een uitvoeringsmaatregel kan worden vastgesteld,
moet de Europese Commissie advies vragen aan het «Regulatory Committee».Dat comité dient zich ingevolge artikel 15, lid 4, van de richtlijn
aan een groot aantal regels te houden; zo dient zij, wanneer zij een ontwerp
voor een uitvoeringsmaatregel opstelt, naar behoren overleg te plegen met
belanghebbenden. Daartoe hebben fabrikanten zitting in het zogenoemde Consultation
Forum, waarin alle voorstellen voor uitvoeringsmaatregelen aan de orde komen.
Deze voorstellen zijn gebaseerd op uitgebreide studies, waarbij fabrikanten
ook betrokken worden. Deze procedure biedt mijns inziens voldoende waarborgen
dat een uitvoeringsmaatregel op zorgvuldige wijze tot stand komt. Onder punt
7 ga ik nader in op de taken van het comité en de procedure rond de
totstandkoming van een uitvoeringsmaatregel.5. Fabrikant, importeur en gevolmachtigdeIn antwoord op een vraag daarover van de leden van de VVD-fractie merk
ik op dat de bewaartermijn van tien jaar van de conformiteitsverklaring voor
fabrikanten of importeurs rechtstreeks voortvloeit uit artikel 8, lid 3, van
de richtlijn. De termijn is geheel in lijn met andere Europese regelgeving
waarin de CE-markering is opgenomen. Het is een gemiddelde standaardtermijn,
gerelateerd aan de tijd waarop een gemiddeld product na verkoop nog in gebruik
zal zijn.6. ConformiteitsbeoordelingIn antwoord op een desbetreffende vraag van de leden van de PvdA-fractie
merk ik op dat de EMAS-registratie in ieder geval thans goed is geregeld.In antwoord op de vragen van de leden van de VVD-fractie naar aanleiding
van de conformiteitsbeoordelingen merk ik op dat de richtlijn twee soorten
eisen mogelijk maakt: generieke voorschriften en specifieke voorschriften.
Generieke voorschriften zijn gericht op de significante milieuaspecten van
het product en stellen geen grenswaarden vast, specifieke voorschriften bevatten
wel grenswaarden voor geselecteerde milieuaspecten die een significant milieueffect
hebben, bijvoorbeeld het energieverbruik tijdens de gebruiksfase van het product.
In een uitvoeringsmaatregel kunnen zowel generieke als specifieke voorschriften
worden opgenomen, zodat een product voor bepaalde milieuaspecten aan de grenswaarden
moet voldoen en voor andere aspecten de fabrikant verbeteringen moet kunnen
laten zien.Met betrekking tot het beheerssysteem merk ik op dat – volgens artikel
8 van de richtlijn – uitvoeringsmaatregelen fabrikanten de keuze laten
tussen de interne ontwerpcontrole (bijlage IV) en het in bijlage V beschreven
beheerssysteem. Het beheerssysteem is het meer uitgebreide systeem en bevat
een onderdeel planning. Immers, als een product aan de grenswaarden
voldoet wil het nog niet zeggen dat er geen verdere verbeteringen meer mogelijk
zijn. De keuze voor het beheerssysteem is echter aan de fabrikant.Corrigerende maatregelen houden in dat als bij de controle van het product
dit niet blijkt te voldoen aan de op basis van de uitvoeringsmaatregel voorgeschreven
ontwerpspecificaties, alsnog door de fabrikant maatregelen genomen moeten
worden om dit te herstellen. In onderdeel 3.4 van bijlage V van de richtlijn,
die handelt over het beheerssysteem voor de overeenstemmingsprocedure, is
deze verplichting neergelegd.7. Rol van de CommissieOp verzoek van de leden van de leden van de VVD-fractie ga ik hieronder
in op de taken van het comité.Het Regulatory Committee adviseert de Europese commissie over door deze
commissie voorgestelde uitvoeringsmaatregelen. Op deze uitvoeringsmaatregelen
is de procedure van toepassing voor uitvoeringsmaatregelen met een quasi-wetgevend
karakter (zoals gedefinieerd in het Commissiebesluit 1999/468/EG, het zogenoemde
comitologiebesluit). In deze procedure (die in de zomer vorig jaar na druk
van het Europees Parlement in het Commissiebesluit is opgenomen) gaat de uitvoeringsmaatregel,
ongeacht het advies van het comité, voor toetsing naar de Raad en het
Europees Parlement.Deze procedure (de procedure van het regelgevingscomité met toetsing)
staat beschreven in artikel 5bis van het Comitologiebesluit.In het comité zijn alle lidstaten vertegenwoordigd met experts.Het in artikel 19 van de richtlijn bedoelde comité verricht op
het terrein van de richtlijn de taken als opgesomd in de artikelen 10, leden
2 en 3, 12, lid 2 (door verwijzing naar artikel 19, lid 2), 15 en 16, lid
2, van de richtlijn, alsmede in de daarmee verbandhoudende bepalingen uit
de bijlagen.8. UitvoeringsmaatregelenIn reactie op vragen van de leden van de PvdA-fractie over het ontbreken
van grenswaarden bij generieke voorschriften, merk ik op dat indien het mogelijk
is om grenswaarden te stellen dit zal gebeuren door middel van het formuleren
van specifieke voorschriften. In die gevallen waar het niet mogelijk of passend
is om grenswaarden te formuleren, bijvoorbeeld omdat er grote (technische)
verschillen zijn binnen één type energieverbruikend product,
maar er toch een potentieel voor verbetering van de milieudruk wordt geconstateerd,
zal worden teruggevallen op generieke voorschriften.Het is lastig om verdere uitwerking te geven aan de betekenis van het
woord «significant», zoals opgenomen in artikel 15, vijfde lid,
van de richtlijn. De invulling ervan is aan de Commissie. Gelet op de Duitse
vertaling van dit onderdeel van de richtlijn («nennenswert») is
significant in casu te lezen als: noemenswaard(ig).9. Generieke en specifieke eisenIn verband met de door de leden van de PvdA-fractie gemaakte opmerking
dat men graag meer normstellingen in de richtlijn opgenomen had gezien, wil
ik graag nog eens benadrukken dat deze richtlijn slechts het kader biedt waarbinnen
uitvoeringsmaatregelen vastgesteld gaan worden.Zoals reeds onder 2 opgemerkt, ben ik ervan overtuigd dat binnen Europa
een gevoel van urgentie is ontstaan dat we het ons niet langer kunnen veroorloven
om de milieubelasting en het energiegebruik door gebruik van energieverbruikende
producten ongemoeid te laten. Ik zie geen teken dat er op zou kunnen duiden
dat de ambities van Nederland en Europa in het geding komen.Het geleidelijk invoeren van de eisen, maakt het mogelijk voor bedrijven
om investeringen over een langere periode uit te smeren. Dit geeft voor bedrijven
ook zekerheid ten aanzien van de toekomstige wettelijke ontwikkelingen, wat
voor het doen van investeringen van belang is. Ook kan hiermee worden geanticipeerd
op innovaties en voortschrijdende technische ontwikkelingen. Hierdoor wordt
het in veel gevallen mogelijk om uiteindelijk steeds strengere eisen te stellen.
Zoals bij 2 is aangegeven, is Nederland voorstander van een normstelling die
geleidelijk aan wordt aangescherpt.Met betrekking tot de constatering van de leden van de SP-fractie dat
de richtlijn uitgaat van bepaalde normstellingen voor energieverbruik, merk
ik het volgende op. De richtlijn maakt het mogelijk om uitvoeringsmaatregelen
op te stellen die specifieke voorschriften bevatten. Deze voorschriften hebben
betrekking op de aspecten van het product waarbij er een significant verbeterpotentieel
is wat milieu-impact betreft. Deze specifieke voorschriften zullen naar verwachting
vooral betrekking hebben op het energieverbruik van producten. De Europese
Commissie heeft de mogelijkheid om in de uitvoeringsmaatregelen verschillende
fasen («tiers») voor de voorschriften op te nemen, voor zover
dit te onderbouwen is met de desbetreffende productstudie. Zoals reeds aangegeven
kunnen deze normen derhalve meegroeien met de voortschrijding der techniek.De leden van de aan het woord zijnde fractie noemen vervolgens de witgoedbranche,
waarvan bekend is dat op een gegeven moment alle modellen kunnen voldoen aan
de hoogste graad van energiezuinigheid (A). Zij constateren dat daarmee elke
impuls van het energielabel voor verdere innovatie in de productgroep zou
zijn verdwenen. Daarom vragen zij op welke wijze in dit wetsvoorstel is voorzien
in aanscherping van de norm bij een voortschrijdende stand der techniek?Ik merk te dien aanzien, in aanvulling op hetgeen ik hierover onder 2
en 9 bij de beantwoording van andere vragen al heb uiteengezet, op dat uit
het samenstel van de in artikel 15 van de richtlijn opgesomde criteria kan
worden afgeleid dat voorschriften worden vastgesteld op basis van de laagste
kosten over de gehele levenscyclus. Omdat in veel gevallen energiekosten de
belangrijkste (variabele) kosten gedurende de levensduur van een product zijn,
betekent dit derhalve dat zodanige eisen gesteld worden aan het energieverbruik
dat die de laagste totale kosten voor de consument oplevert (mits ook wordt
voldaan aan andere in dat artikel genoemde randvoorwaarden, zoals geen significante
verslechtering van de prestatie). De meeste productstudies leveren een goede
indruk op van welke verbeteringen op het gebied van onder meer energie-efficiency
voor het desbetreffende product mogelijk zijn. De Europese Commissie heeft
de mogelijkheid om in de uitvoeringsmaatregelen verschillende fasen («tiers»)
voor de voorschriften op te nemen, zodat bijvoorbeeld aanscherping van de
eisen niet één keer maar twee of meer keren wordt voorgeschreven.In antwoord op een desbetreffende vraag van de leden van de SP-fractie
merk ik op dat de richtlijn niet van toepassing is op transportmiddelen, als
gevolg waarvan de CE-markering daarop ook niet van toepassing is. Voor transportmiddelen,
in casu auto’s, zijn verschillende EU-maatregelen ter normering van
het energieverbruik in voorbereiding of reeds van kracht. Ik noem er daarvan
enkele:Op dit moment is het belangrijkste beleidsinstrument op Europees niveau
een CO2-convenant met de auto-industrie.De Europese Commissie heeft begin 2007 een evaluatie van het lopende CO2-beleid uitgebracht en heeft geconcludeerd dat het thans lopende convenant
onvoldoende resultaat oplevert. De Commissie stelt daarom voor
om het convenant te vervangen door regelgeving. Deze regelgeving, op te leggen
aan de autofabrikanten, zou moeten leiden tot een (Europees gemiddelde) CO2-uitstoot van 130 gr/km voor nieuw verkochte auto’s in 2012.
Boven op de regelgeving voor nieuwe auto’s zal er een uitgebreid ondersteunend
pakket komen.Inzake het opnemen van luchtvaart en zeescheepvaart in het systeem van
CO2-emissiehandel zijn maatregelen in voorbereiding.Ten aanzien van de vraag van de leden van de SP-fractie over duurzame
energietoestellen (Pv-installaties en warmtepompen) geef ik aan dat ook deze
producten onder de reikwijdte van deze richtlijn vallen. Recentelijk is men
gestart met het voortraject naar (de mogelijkheid om te komen tot) uitvoeringsmaatregelen
voor elektrische verwarming, waar ook warmtepompen expliciet onderdeel van
uitmaken.In antwoord op enkele vragen van de leden van de VVD-fractie over de omzetting
van geharmoniseerde normen merk ik het volgende op. Indien geharmoniseerde
eisen in een richtlijn – en dus niet in een verordening – worden
opgenomen, dan moeten deze normen in nationale regelgeving worden opgenomen.
Een richtlijn werkt immers niet rechtstreeks, maar via de nationale regelgeving.
Aan een een-op-een vertaling kleven nadelen, omdat de richtlijneisen opgenomen
dienen te worden in het bestaande systeem van nationale regelgeving, waarin
niet altijd exact dezelfde woorden en begrippen worden gebruikt. Voor een
goede afstemming en om te komen tot uitvoerbare regelgeving is het daarom
nodig dat een Europese richtlijn wordt ingebed in het nationale systeem. Hoewel
waar dat mogelijk is, dus een-op-een wordt vertaald, is dat in een aantal
gevallen niet mogelijk en dan is er sprake van «omzetting», zonder
dat overigens iets wordt afgedaan aan de tekst van de richtlijn.Naar aanleiding van de vraag van de leden van de VVD-fractie inzake producten
die kenmerken van meerdere producten in zich hebben en de invloed daarvan
op innovaties, merk ik het volgende op. Mocht zich een dergelijk probleem
voordoen, dan kan dit worden ondervangen doordat ieder product waarop een
uitvoeringsmaatregel van toepassing wordt verklaard, zorgvuldig zal worden
gedefinieerd. Aan een correcte en werkbare productomschrijving wordt in de
voorbereiding van een maatregel veel aandacht besteed, juist om afbakeningsproblemen
als door deze leden geschetst te voorkomen. Alleen indien een product voldoet
aan de definitie is de uitvoeringsmaatregel van toepassing. Daarbij geldt
dat de afbakening zodanig zal zijn dat een product altijd maar onder één
uitvoeringsmaatregel kan vallen. Ik verwacht overigens niet dat indien dergelijke
situaties toch optreden, dit een belemmering zal vormen voor innovatie.10. WerkprogrammaMet betrekking tot de suggestie van de leden van de PvdA-fractie om bij
de verdere uitwerking van het werkprogramma het «Japanse model»
in te brengen merk ik op dat zij waarschijnlijk doelen op het Japanse Top
Runner programma. Het Japanse Top Runner programma is als zodanig moeilijk
toepasbaar in Europa. De eisen van dat programma hebben betrekking op het
gemiddelde energieverbruik van alle producten binnen een bepaalde productcategorie,
die een fabrikant op de markt brengt. In dat geval kan een fabrikant producten
op de markt brengen die niet voldoen aan de eis, mits dit maar voldoende wordt
gecompenseerd door andere producten die (ruimschoots) aan de eis voldoen.
De uitvoeringsmaatregelen van de richtlijn betreffen afzonderlijke producten,
hetgeen betekent dat elk product afzonderlijk moet voldoen aan de eisen en
compensatie met andere producten dus niet mogelijk is.Wel wordt bij een herziening van een uitvoeringsmaatregel weer gekeken
naar de op dat moment best beschikbare technologie en producten op de markt,
en worden nieuwe eisen daarop afgestemd.Het beoogde doel van de richtlijn en van het Top Runner programma is daarmee
hetzelfde, namelijk de milieuprestatie van producten te verbeteren door continue
innovatie van het bedrijfsleven te eisen.11. Uitvoering en handhaving van de richtlijnIn antwoord op een desbetreffende vraag van de leden van de VVD-fractie
merk ik op dat de handhavinglast (in de zin van de benodigde inzet voor toezicht
en handhaving vanuit de overheid/toezichthouder) afhankelijk is van een aantal
factoren, waaronder de invulling van de uitvoeringsmaatregelen, de aard en
omvang van de betreffende handelsstromen en van de nalevingbereidheid van
de betrokken marktpartijen. Op dit moment wordt in kaart gebracht welke capaciteit
en middelen noodzakelijk zijn voor een adequaat toezicht en een adequate handhaving.12. Grondslag algemene maatregelen van bestuurDe leden van de VVD-fractie stelden enkele vragen over de algemene maatregel
van bestuur waarin een nadere uitwerking van de in de richtlijn opgenomen
informatieverplichting van de fabrikant aan de consument kan worden geregeld.
Desgevraagd merk ik op dat die nadere uitwerking betrekking kan hebben op:– de noodzakelijke informatie over de rol die consumenten/verbruikers
van energieverbruikende producten kunnen spelen bij een duurzaam gebruik van
het product; deze informatie zal worden opgenomen in een uitvoeringsmaatregel,
die indien nodig op dit punt in genoemde algemene maatregel van bestuur zal
worden omgezet.– het ecologisch profiel van het product en de voordelen van een
ecologisch ontwerp, indien dat door een uitvoeringsmaatregel wordt vereist
(artikel 14, slot, van de richtlijn).Op de vervolgvraag van de aan het woord zijnde leden antwoord ik daarom
dat het een nadere uitwerking betreft volgens communautaire voorschriften.In antwoord op een desbetreffende vraag van de leden van de aan het woord
zijnde fractie merk ik op dat naast de CE-markering op het product nadere
informatie aan de consument noodzakelijk is om de consument in staat te stellen
de aankoopkeuze mede afhankelijk te laten zijn van de milieuprestatie van
het product. Daarnaast is informatie noodzakelijk omtrent de wijze van gebruik
van het product, zodat de consument in staat wordt gesteld de meest optimale
manier van gebruik toe te passen (bijvoorbeeld geen onnodige hoge zuigkracht
van een stofzuiger of het niet onnodig op stand-by laten staan van een televisie,
met daarbij behorende energieverspilling).13. Administratieve lastenDe leden van de fracties van het CDA en de VVD verzoeken om meer inzicht
in de administratieve lasten, die voortvloeien uit de richtlijn. Zij verbinden
daaraan nog enkele andere vragen, waarop ik hieronder inga.Ten aanzien van de berekende administratieve lasten kan de volgende toelichting
worden gegeven. Allereerst wordt opgemerkt dat administratieve lasten voortkomend
uit dit wetsvoorstel € 0,– zijn. Er zal pas sprake zijn van
enige last op het moment dat uitvoeringsmaatregelen van kracht worden. Er
wordt met een relatief grote marge gerekend, omdat de administratieve lasten
deels afhankelijk zullen zijn van de invulling van de uitvoeringsmaatregelen,
die nu nog niet bekend is. Ook is het lastig gebleken om op voorhand
een inschatting te maken van de tijdsbesteding die het voldoen aan de informatieverplichtingen
voor bedrijven met zich brengt, zodat daarvoor dan ook een marge is gehanteerd.Het bedrag is als volgt opgebouwd. Er is bij de berekening uitgegaan van
14 producten waar studies voor worden uitgevoerd, die alle zullen leiden tot
het opstellen van uitvoeringsmaatregelen. Het aantal Nederlandse bedrijven
dat te maken krijgt met deze uitvoeringsmaatregelen wordt geschat op 3821
bedrijven. De eenmalige tijdsbesteding voor het voldoen aan de informatieverplichtingen
wordt per uitvoeringsmaatregel geschat op tussen de 12 en 48 uur; de structurele
tijdsbesteding wordt geschat op tussen de 22 en de 54 uur. Verder is uitgegaan
van een gemiddeld uurtarief van € 45,–.Bij de totstandkoming van uitvoeringsmaatregelen zal terdege rekening
gehouden worden met de administratieve lasten die dit gaat veroorzaken. Ik
zal hier op toezien. Ik merk daarbij op dat de fabrikanten bij de productstudies
betrokken zijn en in het «Consultation Forum» participeren, zodat
ook van die kant daarvoor de nodige aandacht kan worden gevraagd.De vraag of er gezocht wordt naar compensatie zodat het totaal van administratieve
lasten waarmee bedrijven worden geconfronteerd, niet hoger wordt, beantwoord
ik bevestigend. Het compensatiemechanisme bij administratieve lasten werkt
als volgt. Ieder departement heeft een administratieve lasten plafond, dit
is opgebouwd uit de nulmeting (2002) minus de behaalde/geprognosticeerde reducties
in de periode 2003 t/m 2007. Tweemaal per jaar wordt er door het ministerie
van Financiën een voortgangsoverzicht gemaakt over de stand van zaken.
Dit is ook het moment waarop per departement de stand wordt opgemaakt van
(mee- en tegenvallers) toenames en afnames. Als bij het opmaken van de stand
blijkt dat een departement het plafond overstijgt, is compensatie aan de orde.Er wordt dus niet per voorstel gecompenseerd maar op het totaal.Wat betreft het optimaliseren van de conformiteitbeoordelingsprocedure
verwijs ik naar het voorstel van de Europese Commissie betreffende een gemeenschappelijk
kader voor het in de handel brengen van producten (COM(2007) 53 definitief;
2007/0030 (COD)). Dit voorstel is onder andere gericht op het vereenvoudigen
van de administratieve procedures door het realiseren van gestandaardiseerde
voorschriften. De ervaring van toezichthouders leert verder dat het verzorgen
van nalevinghulp (compliance assistance) voorafgaand en tijdens het uitvoeren
van het toezicht en de handhaving bijdraagt aan een beter begrip en een hogere
nalevingbereidheid. Daarnaast spelen een goed functionerend systeem van accreditatie
en de kwaliteit van de keuringsinstanties een rol om de administratieve lasten
voor marktpartijen beheersbaar te houden.14. Uitvoerbaarheid en handhavingIk heb op dit moment – dit in antwoord op een vraag van de leden
van de CDA-fractie – nog geen definitieve keuze gemaakt welke toezichthoudende
instantie eerstverantwoordelijk wordt voor het toezicht op de uitvoering van
de richtlijn. De bevoegde toezichthoudende autoriteit zal ruim voordat de
eerste uitvoeringsmaatregelen van kracht worden formeel aangewezen worden.
Gezien de ervaring en expertise die de Voedsel en Warenautoriteit (VWA) heeft
met het toezicht op richtlijnen die een conformiteitsbeoordeling voor elektrische
apparaten kennen (waaronder het Warenwetbesluit elektrotechnische producten
(93/68/EEG), gaat daar mijn voorkeur naar uit.Er zal – dit in antwoord op een vraag van de leden van de VVD-fractie –
in ieder geval sprake zijn van een intensieve samenwerking tussen de betrokken inspecties en rijksdiensten, waaronder de VWA, douane, belastingdienst
en VROM-Inspectie. Zoals reeds vermeld, wordt op dit moment in kaart gebracht
welke capaciteit en middelen noodzakelijk zijn voor een adequaat toezicht
en handhaving. Op basis hiervan zal een toezichtarrangement met bijbehorende
capaciteitsinschatting opgesteld worden. Ook het toezichtarrangement zal ruim
voor de inwerkingtreding van de eerste uitvoeringsmaatregelen gereed zijn.In antwoord op de overige vragen van de leden van de VVD-fractie en de
vragen van de leden van de SP-fractie met betrekking tot de wijze van handhaving
merk ik op dat het toezicht en de handhaving in het algemeen bestaan uit een
combinatie van risicogebaseerd en steekproefsgewijs markttoezicht, controles
op de import in samenwerking met de douane en het toezicht op de keuringsinstanties.
Hoeveel zendingen er in totaal in 2006 zijn opgespoord, is mede gezien de
algemene strekking van de vraag moeilijk aan te geven. De opgelegde sancties
lopen sterk uiteen.Een voorbeeld van toezicht op een productgroep waarbij sprake is van zelfcertificering
is het toezicht van de VWA op de veiligheid van speelgoed. Recent heeft de
VWA de resultaten bekend gemaakt van een handhavingproject gericht op zogenaamde
activity toys. Dit zijn de vaak veelkleurige speeltoestellen bestemd voor
gebruik in en rond huis. Jaarlijks vinden zo’n duizend behandelingen
plaats op de Spoedeisende Eerste Hulpafdelingen van ziekenhuizen na een ongeval
waarbij een activity toy betrokken is. Dit gegeven tezamen met het aanwijzen
van een Europese norm vormde de aanleiding van dit onderzoek. Uit het onderzoek
blijkt een hoog percentage aan veiligheidsgerelateerde tekortkomingen. De
VWA is hier tegen opgetreden met maatregelen, variërend van het geven
van een waarschuwing tot het de facto stopzetten van de verkoop.15. Artikel VIDe lange voorbereidingstijd – dit in antwoord op een vraag daarover
van de leden van de CDA-fractie – valt als volgt te verklaren. De implementatie
van de richtlijn kon in principe op verschillende manieren plaatsvinden: in
een nieuwe wet, in de Wet milieubeheer, in de Warenwet en in de Wet energiebesparing
toestellen. Het heeft enige tijd geduurd, alvorens de afwegingen waren gemaakt
om te komen tot het opnemen van de noodzakelijke bepalingen in de meest geëigende
wet. Toen die keuze was gemaakt, is er hard gewerkt aan het omzetten van de
omvangrijke en niet altijd even duidelijk geformuleerde richtlijn in de nationale
wetgeving. Op 28 november 2006 kon het wetsvoorstel door H.M. de Koningin
voor advies aan de Raad van State worden aangeboden. Ik geef de Kamer toe
dat de tijd die nog rest voor de parlementaire behandeling gelet op de tijd
die nodig was voor het concipiëren van het wetsvoorstel relatief kort
is.16. OverigIn antwoord op vragen van de leden van de VVD-fractie inzake het terugdringen
van het gebruik van gloeilampen merk ik het volgende op. In het antwoord op
de desbetreffende kamervraag is specifiek ingegaan op gloeilampen, omdat de
vraag van de heer Van der Ham expliciet daarover ging. Het gaat de regering
niet zozeer om het verbannen van gloeilampen als wel om het introduceren van
normen op het gebied van energie-efficiëntie aan de productcategorie
huishoudelijke verlichting. De verwachting is dat deze normen zodanig streng
zullen zijn – omdat er voldoende zuinige producten op de markt zijn
en deze over de gehele levensduur niet duurder zijn voor de consument –
dat reguliere gloeilampen deze normen niet halen. De facto betekent dit dan
dat de verkoop van reguliere gloeilampen wordt gestaakt. Mogelijkerwijs komt
er overigens wel een uitzondering voor speciale toepassingen.De Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer,J. M. Cramer 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30958-7.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl