Wijziging Wet op het financieel toezicht, Wet giraal effectenverkeer en Burgerlijk Wetboek n.a.v. advies Monitoring Commissie Corporate Governance Code; 30 mei 2007
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-02 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Tweede Kamer der Staten-Generaal
 2
 Vergaderjaar 2008-2009
 
 
 
 KST133857
 2008-2009
 
 32 014
 Wijziging van de Wet op het financieel toezicht, de Wet giraal effectenverkeer
en het Burgerlijk Wetboek naar aanleiding van het advies van de Monitoring
Commissie Corporate Governance Code van 30 mei 2007
 
 
 
 
 Nr. 
 4
 ADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT
 Hieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 14 augustus
2008 en het nader rapport d.d. 3 juli 2009, aangeboden aan de Koningin
door de minister van Financiën, mede namens de minister van Justitie.
Het advies van de Raad van State is cursief afgedrukt.
 
 Bij Kabinetsmissive van 8 juli 2008, no.08 002 028, heeft
Uwe Majesteit, op voordracht van de Minister van Financiën, mede namens
de Minister van Justitie, bij de Raad van State ter overweging aanhangig gemaakt
het voorstel van wet tot wijziging van de Wet op het financieel toezicht,
de Wet giraal effectenverkeer en het Burgerlijk Wetboek naar aanleiding van
het advies van de Monitoring Commissie Corporate Governance Code van 30 mei
2007, met memorie van toelichting.
 
 
 Het voorstel strekt tot invoering van een aantal aanbevelingen aan de
wetgever, gedaan door de Monitoring Commissie Corporate Governance Code. De voorgestelde maatregelen zijn de verlaging van de
meldingsgrens van een substantiële deelneming van 5% naar 3%
van de aandelen of stemrechten, invoering van een verplichting voor houders
van een substantiële deelneming om hun visie op de strategie van de uitgevende
instelling aan de instelling kenbaar te maken, invoering van de mogelijkheid
voor uitgevende instellingen om hun aandeelhouders te identificeren en verhoging
van de drempel voor aandeelhouders om een agendapunt op de agenda van de algemene
vergadering van aandeelhouders te laten plaatsen.
 De Raad van State maakt naar aanleiding van het wetsvoorstel opmerkingen
over de voorgestelde regeling inzake de melding van eventuele bezwaren tegen
de strategie van een onderneming, de identificatie van aandeelhouders met
een belang kleiner dan 3% en de handhaving van de verplichting daaraan
mee te werken en de advisering door de Commissie vennootschapsrecht. Hij is
van oordeel dat het voorstel in verband daarmee deels nader dient te worden
overwogen.
 
 
 Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 8 juli
2008, nr. 08 002 028, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State
zijn advies inzake het bovenvermelde ontwerp rechtstreeks aan mij te doen
toekomen.
 Dit advies, gedateerd 14 augustus 2008, nr. W06.08 0274/III,
bied ik U hierbij aan.
 
 
 Naar aanleiding van het advies merk ik het volgende op.
 
 
 1. Melding van bezwaren 
 
 
 Ingevolge het voorgestelde artikel 5:43a van de Wet op het financieel
toezicht (Wft) dient ieder wiens percentage van het kapitaal of van de stemmen
waarover hij beschikt de drempel van 3% overschrijdt, tegelijk met
de melding van die overschrijding, tevens aan de Autoriteit Financiële
Markten (AFM) te melden of hij bezwaar heeft tegen de strategie van de uitgevende
instelling. De toelichting verwijst als redengeving naar het advies van de
Monitoring Commissie, die stelt dat kennis van de intenties van aandeelhouders
met een aanzienlijk belang nuttig kan zijn voor vennootschappen. Het kan, aldus de toelichting, voor de uitvoering van bestuurstaken
relevant zijn om te weten of een aandeelhouder met een aanzienlijk belang
kan worden beschouwd als een«passieve» belegger, dan wel als één
die voornemens is actief invloed uit te oefenen op de strategie van de onderneming,
of anderszins. Daarnaast kunnen andere aandeelhouders met behulp van deze
kennis beter geïnformeerde beleggingsbeslissingen en beslissingen over
de uitoefening van hun stemrecht nemen. De regering voegt aan deze analyse
toe dat een melding van intenties bij een zeggenschapsbelang van meer dan
drie procent ertoe kan bijdragen dat het bestuur op een betere manier kan
communiceren met de aandeelhouders van de onderneming.
 De Raad merkt hierover het volgende op.
 
 
 a. Noodzaak: overheidsverantwoordelijkheid?
 
 
 De omvang van de groep aandeelhouders met een substantieel belang zal
naar haar aard zeer beperkt zijn, terwijl betrokkenen bij de uitgevende instelling
met naam bekend zijn, door de verplichting tot melding zodra hun belang de
drempel van 3% overschrijdt. Deze omstandigheid stelt de uitgevende
instelling in staat om, indien gewenst, zelf rechtstreeks in contact te treden
met deze aandeelhouders. Met inachtneming van wat de transparantie naar de
markt in het algemeen verlangt, kan zij hen daarbij informeren over de strategie
van de onderneming, en hun de vraag voorleggen of zij daarmee al dan niet
kunnen instemmen. Op die wijze kan de uitgevende instelling zicht krijgen
op die aandeelhouders die voornemens zijn actief invloed uit te oefenen op
de strategie van de onderneming. Overigens mag worden aangenomen dat aandeelhouders
met een substantieel belang die een actieve rol in de vennootschap willen
vervullen, dit ook eigener beweging aan de vennootschap, evenals aan de markt,
kenbaar zullen (willen) maken.
 
 
 Het trok de aandacht van de Raad dat de toelichting,
evenals het advies van de Monitoring Commissie, geheel voorbij gaat aan de
vraag waarom er in deze situatie ook een taak zou liggen voor de overheid,
i.c. de wetgever. De Raad ziet vooralsnog niet waarom de wetgever met de nu
voorgestelde specifieke regels zou moeten treden in (het faciliteren van)
de communicatie tussen uitgevende instelling en de bij haar bekende aandeelhouders
met een substantieel belang, door een voorziening te treffen voor het melden
van eventuele bezwaren tegen de strategie. Hij merkt daarbij nog op dat het
nalaten van het doen van een melding, of het doen van een onjuiste melding,
kan leiden tot strafrechtelijke vervolging, of een bestuursrechtelijke sanctie.
Dit onderstreept het belang dat, mede bezien in het licht van het streven
naar soberheid van wetgeving, nut en noodzaak van de nu voorgestelde wettelijke
maatregel overtuigend vast staan.
 
 
 
 De Raad beveelt aan het voorstel in het licht van het bovenstaande nader
te bezien.
 
 
 Onverminderd het voorgaande geeft de voorgestelde melding hem nog aanleiding
tot het volgende.
 
 
 b. Effecten
 
 
 De voorgestelde melding kent slechts twee modaliteiten: de betreffende
aandeelhouder meldt of hij (i) bezwaar heeft tegen de strategie en in verband
daarmee de intentie heeft dit bezwaar nu of in de toekomst actief te uiten,
dan wel of hij (ii) de strategie actief steunt, waaronder begrepen: een neutraal
standpunt heeft, nog geen standpunt heeft bepaald of niet de intentie heeft
om de strategie actief te beïnvloeden. 
 De toelichting stelt dat de keuze voor een dergelijke melding met slechts
twee smaken niet alleen voortkomt uit het streven naar beperking van administratieve
lasten maar daarnaast ook uit een inhoudelijke overweging. Zij verwijst daarbij
naar het Amerikaanse systeem, dat wel een uitgebreidere meldingsplicht kent,
maar geconfronteerd wordt met zogenaamde «boiler plate» meldingen.
Daarmee wordt gedoeld op meldingen die de intenties van de aandeelhouder in
zeer algemene bewoordingen omschrijven, met als gevolg dat de melding geen
toegevoegde informatieve waarde heeft.
 
 
 De Raad wijst erop dat ook het onderhavige systeem een dergelijk risico
in zich draagt. Immers, een aandeelhouder zal het zelden met alle aspecten van de strategie eens zijn. Dit hoeft er echter niet direct toe
te leiden dat een aandeelhouder met een substantieel belang kiest voor een
actieve opstelling, maar dat laatste kan voor de toekomst niet altijd worden
uitgesloten. Aldus bestaat het risico dat deze aandeelhouder er zekerheidshalve
voor kiest bezwaar te maken (pro forma melding) tegen de strategie, teneinde
alle opties voor de toekomst open te houden.
 
 Daarbij tekent de Raad aan dat al het enkele feit van
een melding van bezwaar door een aandeelhouder met een substantieel belang
mogelijkerwijs zal worden gezien als koersgevoelige informatie. De melding
van bezwaar wordt opgenomen in het door de AFM bijgehouden openbare register.
Een melding van bezwaar door een dergelijke aandeelhouder, ook in geval het
slechts een pro forma melding betreft, kan aanzienlijke gevolgen hebben voor
de koersontwikkeling.
 
 
 De Raad beveelt aan de toelichting in het licht van
het bovenstaande aan te vullen.
 
 
 
 
 c. Nationale kop
 
 
 
 
 De bepalingen inzake melding van een substantieel belang
zijn voor een belangrijk deel afkomstig uit de transparantierichtlijn.
 
 
 Deze richtlijn kent echter niet de figuur van de verplichte
melding van opvattingen over de strategie van de uitgevende instelling. Met
het onderhavige voorstel wordt aldus, naast de aanvullende drempelwaarden
voor melding van een bepaald aandelenbelang, een «nationale kop»
op de implementatie van de richtlijn geplaatst. Het is de Raad niet duidelijk
of het voorstel op dit punt gevolgen heeft uit een oogpunt van een «level
playing field» voor uitgevende instellingen en hun aandeelhouders op
Europese schaal, waar het de aantrekkelijkheid betreft van beleggingen in
aandelen die worden verhandeld op een Nederlandse beurs ten opzichte van aandelen
die staan genoteerd aan andere Europese beurzen, zolang daar niet een overeenkomstige
meldingsplicht geldt.
 
 
 
 
 De Raad beveelt aan de toelichting in het licht van
het bovenstaande aan te vullen.
 
 
 
 1. Melding van bezwaren
 
 a. Noodzaak: overheidsverantwoordelijkheid
 De Raad vraagt zich af of het bewerkstelligen van de bekendheid van de
bezwaren van aandeelhouders tegen de strategie van de vennootschap een verantwoordelijkheid
voor de overheid is. De Raad vraagt zich voorts af of niet kan worden volstaan
met de aanpassing van de Wft door toevoeging van de eerste drieprocent drempelwaarde
voor melding van zeggenschap.
 De bestaande verplichting tot melding van een substantieel belang in uitgevende
instellingen zorgt voor transparantie over de zeggenschap- en kapitaalbelangen
in beursondernemingen. Deze melding maakt echter nog niet duidelijk of een
aandeelhouder al dan niet bezwaar heeft tegen de strategie van de vennootschap.
In de praktijk is gebleken dat het voor de uitvoering van bestuurstaken relevant
kan zijn om te weten of een aandeelhouder met een substantieel belang bezwaar
heeft tegen de strategie van de vennootschap. In zoverre kan niet worden volstaan
met de aanpassing van de eerste drie procent drempelwaarde voor melding van
zeggenschap, zoals voorgesteld in onderdeel B van het wetsvoorstel. 
 
 De thans voorgestelde regeling voor de melding omtrent de strategie spitst
zich toe op de vraag of de aandeelhouders in een beursvennootschap met een
substantieel belang bezwaar hebben tegen de strategie van de vennootschap.
De strategie van de vennootschap is een aangelegenheid van het bestuur. Bij
het bepalen en uitvoeren van de strategie dient het bestuur rekening te houden
met alle bij de vennootschap betrokken belangen. De raad van commissarissen
ziet hierop toe. Aandeelhouders kunnen met gebruik van de hen toekomende bevoegdheden
hun opvattingen ten aanzien van de strategie naar voren brengen. Verschillen
van inzicht over de strategie vormden primair het onderwerp van de conflicten
tussen besturen van beursvennootschappen en aandeelhouders die zich in de
laatste jaren hebben voorgedaan.
 
 Voor aandeelhouders bestaat thans geen algemene verplichting om hun eventuele
bezwaren tegen de strategie van de vennootschap te melden. Zowel de vennootschap
als de andere aandeelhouders moeten daarom afwachten wat de houding van een
aandeelhouder is ten aanzien van de strategie en of en op welke wijze de aandeelhouder
genegen is eventuele bezwaren tegen die strategie kenbaar te maken. De ervaring
heeft geleerd dat wanneer een aandeelhouder thans blijk geeft van het ontbreken
van steun voor de strategie dit vaak op een zodanig moment wordt gedaan dat
dit voor het bestuur, andere aandeelhouders en stakeholders als een verrassing
kan komen en mede daardoor een onrustige situatie rondom de vennootschap kan
ontstaan. Dit kan tot gevolg hebben dat de verhoudingen tussen de vennootschap,
aandeelhouders en andere stakeholders onder druk komen te staan. Door de melding
van bezwaren kan het bestuur een structureel algemeen beeld krijgen van de
mate van steun voor de strategie onder aandeelhouders. Het bestuur kan hierop
dan meer adequaat reageren. Vooral in het geval dat de aandeelhouder de beschikking
heeft over een substantieel pakket aandelen in de vennootschap, is het van
belang voor de vennootschap, haar bestuurders en aandeelhouders dat het eventueel
ontbreken van steun voor de gekozen strategie tijdig bekend is. Dat stelt
het bestuur bijvoorbeeld in de gelegenheid om een toelichting te vragen van
de desbetreffende aandeelhouder en nadere uitleg te geven aan de strategie.
Zo kunnen mogelijke conflicten worden voorkomen en goede onderlinge verhoudingen
worden gewaarborgd. Dit is in het belang van de vennootschap en alle daarbij
betrokkenen. Door de voorgestelde regeling wordt bewerkstelligd dat zowel
het bestuur van de vennootschap als de medeaandeelhouders bekend zijn met
de zienswijze van de aandeelhouders en kan – indien gewenst –
met hen in contact worden getreden. Gezien het belang van een constructieve
dialoog tussen de beursvennootschap en haar aandeelhouders en aandeelhouders
onderling, de centrale positie die beursvennootschappen innemen in de economie,
en het vooralsnog ontbreken van private initiatieven waardoor de bedoelde
informatie tijdig beschikbaar wordt voor de vennootschap en medeaandeelhouders,
kan deze kwestie niet worden overgelaten aan de markt en ligt er in zoverre
een taak voor de wetgever.
 
 Op grond van de voorgestelde regeling moeten aandeelhouders die de beschikking
verkrijgen over tenminste drie procent van het kapitaal of de stemmen in de
vennootschap onverwijld aangeven bij de AFM of zij bezwaar hebben tegen de
strategie van de uitgevende instelling. De AFM neemt deze melding vervolgens
op in haar openbaar raadpleegbare registers.
 
 Daarnaast voorziet de voorgestelde regeling erin dat een aandeelhouder
iedere wijziging van zijn standpunt onverwijld dient te melden. Zo wordt rekening
gehouden met de mogelijkheid dat een aandeelhouder zijn standpunt ten aanzien
van de strategie wijzigt. Ook indien een aandeelhouder zijn standpunt wijzigt
als gevolg van een strategiewijziging door de vennootschap, dient hij bij
de AFM een melding te doen. De termijn waarbinnen de melding moet plaatsvinden,
wordt bepaald door het tijdstip waarop iemand weet dat de meldingsplicht is
ontstaan of dat had behoren te weten. Doordat een aandeelhouder iedere wijziging
van zijn standpunt onverwijld moet melden, blijven de in het register openbaar
gemaakte meldingen actueel en accuraat.
 
 Een melding van een aandeelhouder tast de vennootschapsrechtelijke rechten
van de aandeelhouder niet aan. Ook als een aandeelhouder meldt geen bezwaar
te hebben tegen de strategie van een vennootschap behoudt hij het recht
om de algemene vergadering bijeen te roepen (2:110 BW), agendapunten aan te
dragen voor een algemene vergadering (2:114a BW), te stemmen of gebruik te
maken van het recht van enquête (2:346 BW). Wel zou onder omstandigheden
het gebruik van aandeelhoudersrechten een indicatie kunnen zijn dat de aandeelhouders
niet geheel heeft voldaan aan zijn meldingsplicht ten aanzien van de strategie.
Wanneer bijvoorbeeld een aandeelhouder die gemeld heeft geen bezwaar te hebben
tegen de strategie van de onderneming het ontslag van het gehele bestuur zou
agenderen, zou dat een indicatie kunnen zijn dat de aandeelhouder niet heeft
voldaan aan zijn verplichting om zijn gewijzigde standpunt ten aanzien van
de strategie van de vennootschap onverwijld te melden. Een overtreding van
de plicht tot het melden van bezwaren kan een bestuursrechtelijke sanctie –
bijvoorbeeld een bestuurlijke boete – opleveren.
 b. Effecten
 De voorgestelde regeling voorziet erin dat een aandeelhouder iedere wijziging
van zijn standpunt onverwijld meldt aan de AFM. Daarbij is het niet van belang
of hij al dan niet een drempelwaarde overschrijdt. Indien een aandeelhouder
de beschikking verkrijgt over tenminste drie procent van het kapitaal of van
de stemmen in de vennootschap, dient hij te melden of hij bezwaar heeft tegen
de strategie. Daarna dient een aandeelhouder enkel zijn intentie te melden
indien zijn standpunt ten aanzien van de strategie gewijzigd is. Zo wordt
rekening gehouden met de mogelijkheid dat een aandeelhouder zijn standpunt
wijzigt. De meldingsplicht bij wijziging van standpunt voorkomt bovendien
dat de in het register openbaar gemaakte informatie achterhaald is.
 
 Er is afgezien van een systeem met een meer uitgebreide inhoudelijke melding
omdat de ervaring in het buitenland leert dat een dergelijke verplichting
in de praktijk zal kunnen uitmonden in vage nietszeggende meldingen. Een dergelijke
meldingsplicht heeft weinig toegevoegde waarde en leidt tot onnodige kosten.
De eenvoudige ja/nee melding biedt voldoende aanknopingspunten voor de vennootschap
en aandeelhouders om desgewenst contact op te nemen met de desbetreffende
aandeelhouder.
 
 Over de opmerkingen van de Raad met betrekking tot koersgevoelige informatie
kan het volgende worden opgemerkt. Wanneer er sprake is van koersgevoelige
informatie, gelden de op grond van de Wft vastgestelde regels ter voorkoming
van marktmisbruik. Op grond van de Wft is marktmanipulatie verboden. Het is
verboden informatie te verspreiden waarvan een onjuist of misleidend signaal
uitgaat of te duchten is met betrekking tot het aanbod van, de vraag naar
of de koers van de financiële instrumenten, terwijl de verspreider van
die informatie weet of rederlijkerwijs moet vermoeden dat die informatie onjuist
of misleidend is.
 c. Nationale kop
 De transparantierichtlijn staat niet in de weg aan een regeling die de
aandeelhouders met een substantieel belang verplicht tot het melden van hun
eventuele bezwaren tegen de strategie van de vennootschap. Ook andere Europese
landen, zoals Duitsland en Frankrijk, kennen normen op grond waarvan een aandeelhouder
met een aanzienlijk belang gehouden is zijn intenties te openbaren.
 
 2. Identificatie van aandeelhouders
 
 
 2.1. Het verstrekken van gevens ter identificatie van aandeelhouders
 
 
 Artikel II, onderdeel B, van het voorstel strekt tot het invoegen van
een nieuw hoofdstuk 3A, Identificatie van rechthebbenden in de Wet giraal
effectenverkeer (Wge). Ingevolge het voorgestelde artikel 49a Wge wordt het
voor uitgevende instellingen mogelijk de naam en de adresgegevens te verkrijgen
van alle rechthebbenden op door haar of met haar medewerking uitgegeven effecten
met een aandelenkarakter. Blijkens de toelichting
kan de voorgestelde identificatie worden gezien als een aanvulling op de eveneens
voorgestelde verlaging van de eerste drempel voor de melding van zeggenschap
van vijf procent naar drie procent. De regeling voor identificatie
stelt uitgevende instellingen in staat om op een bepaald moment vóór
de algemene vergadering de meest recente en precieze gegevens van rechthebbenden
op effecten met een aandelenkarakter op te vragen. Daardoor kunnen zij een
aantal keren per jaar ook ontwikkelingen bij kleine beleggers volgen, aldus
de toelichting.
 De Raad merkt hierover het volgende op.
 
 
 a. Noodzaak: overheidsverantwoordelijkheid?
 
 
 Uit de aard van het voorstel op dit punt volgt dat het gaat om houders
van aandelen die niet op naam zijn gesteld (aandelen aan toonder). De keuze
van de uitgevende instelling voor het uitgeven van dit type aandelen betekent
snelle verhandelbaarheid van de aandelen, maar ook dat niet onmiddellijk inzicht
bestaat in de samenstelling van het aandeelhoudersbestand. De houder van aandelen
aan toonder is in beginsel onbekend bij de vennootschap, en kan ervoor kiezen
dat te zijn.
 De Raad onderkent het belang dat wordt gediend met kenbaarheid van aandeelhouders
met een substantieel belang. Hij kan zich in dit verband dan ook vinden in
het voorstel waar het betreft de aanpassing van de Wft door verlaging van
de drempel voor de eerste melding van zeggenschap naar 3%. Immers de, in beginsel beperkte, groep aandeelhouders
met een substantieel belang kan in potentie aanzienlijke invloed uitoefenen
op de strategie of de bedrijfsvoering van een uitgevende instelling. De toelichting
maakt echter niet inzichtelijk welk algemeen belang wordt gediend met een
wettelijke regeling die beoogt het voor uitgevende instellingen mogelijk te
maken ook rechthebbenden te identificeren met een deelneming onder de genoemde
grens van 3%. Dit nog daargelaten de vraag naar de effectiviteit van
het voorgestelde systeem nu dit zich niet tevens uitstrekt tot buitenlandse
aandeelhouders, en naar de betekenis van die omstandigheid voor het belang
van een level playing field. Zij vermeldt als eerste doel het verschaffen
van inzicht in het bestand van aandeelhouders. Naar het de Raad voorkomt heeft
dit oogmerk echter niet zozeer een zelfstandige betekenis, maar moet het worden
gezien als functioneel ten opzichte van het daar achter gelegen als tweede
vermelde doel: het faciliteren van een verbeterde communicatie met de aandeelhouders
en tussen de aandeelhouders. Waarom voor de uitgevende instelling die communicatie
ook met haar kleine beleggers van zo groot belang is dat zij daartoe al deze
beleggers periodiek moet kunnen identificeren, wordt echter niet uitgewerkt.
Evenmin wordt aangegeven waaruit is gebleken dat in de kring van kleine beleggers
behoefte bestaat aan de voorgestelde identificatie.
 
 
 Ook het advies van de Monitoring Commissie is op dit punt overigens summier.
Het verwijst naar de Code, die tot uiting brengt dat een dialoog tussen vennootschap
en haar aandeelhouders wenselijk is, en merkt vervolgens op dat de anonimiteit
van de aandeelhouders door veel vennootschappen wordt gezien als een obstakel
om de dialoog tot stand te brengen. Het stelt verder dat «mede in het
licht van de toegenomen transparantie van vennootschappen, ook de aandeelhouders
niet ontkomen aan meer openheid, zeker als zij een actieve rol in de vennootschap
willen vervullen». Uit het advies blijkt
echter niet waarom opheffing van de anonimiteit ook voor de kleine categorie
beleggers wenselijk is, met voorbijgaan aan de eventuele wens van hen die
zich daartegen zouden willen verzetten.
 
 
 Mede in verband met hetgeen hierboven is opgemerkt over het belang als
zodanig van communicatie tussen de uitgevende instelling en haar kleine aandeelhouders,
trok het ook op dit onderdeel van het voorstel de aandacht van de Raad dat
de toelichting, evenals het advies van de Monitoring Commissie, geheel voorbij
gaat aan de vraag waarom dit onderwerp van zodanige aard en zodanig gewicht
is dat aanpak ervan niet kan worden overgelaten aan de markt, zodat er in
zoverre een taak zou liggen voor de overheid, i.c. de wetgever.
 
 
 b. Persoonlijke levenssfeer
 
 
 Het in hoofdstuk 3A Wge voorgestelde stelsel voor de identificatie leidt
niet alleen tot een toename van lasten voor de betrokken instellingen, maar betekent ook een inbreuk op de persoonlijke levenssfeer van de desbetreffende
kleine beleggers (naar moet worden aangenomen zal het hier voor een niet onbelangrijk
deel gaan om natuurlijke personen). Zoals het College bescherming persoonsgegevens
heeft opgemerkt, kunnen deze aandeelhouders redenen hebben waarom zij niet
bekend willen worden bij de onderneming.
 De inbreuk op de persoonlijke levenssfeer vereist een toereikende rechtvaardiging
in het doel van het voorstel, en moet de toets op proportionaliteit kunnen
doorstaan. Naast hetgeen hiervoor, onder a., is opgemerkt over de noodzaak
van overheidsregulering, verdient hierbij de aandacht of er wegen zijn om
dat doel in voldoende mate te bereiken zonder dat daartoe inbreuk moet worden
gemaakt op de persoonlijke levenssfeer. De toelichting stelt: «de voorgestelde
regeling beoogt geen afbreuk te doen aan reeds bestaande mogelijkheden voor
de communicatie en informatieverstrekking aan aandeelhouders, zoals initiatieven
ontplooid door de Stichting Communicatiekanaal Aandeelhouders, de Stichting
Elektronische Communicatie Vennootschappen en Aandeelhouders (SECVA) en commerciële
aanbieders van dergelijke diensten.»Klaarblijkelijk
bestaan nu al private initiatieven met een overeenkomstig doel als dat van
de voorgestelde regeling. De toelichting maakt niet duidelijk in hoeverre
deze bestaande mogelijkheden en initiatieven tekortschieten, zodat in zoverre
rechtvaardiging zou worden gevonden voor een verplichting in een publiekrechtelijke
regeling. Die rechtvaardiging zou kunnen bestaan in de omstandigheid dat de
genoemde voorzieningen berusten op vrijwilligheid van betrokkenen, zodat niet
op voorhand verzekerd is dat alle kleine beleggers langs die weg kunnen worden
bereikt. Echter, dan blijft nog steeds de vraag naar de noodzaak van het bereiken
van al deze beleggers, en daarmee ook van hen die niet de ambitie hebben een
actieve rol in de vennootschap te vervullen. Aangenomen mag worden dat zij
die zo’n rol willen vervullen wel de weg naar de vennootschap zullen
weten te vinden.
 
 
 Voorts verdient, uit een oogpunt van proportionaliteit, de vraag de aandacht
naar mogelijkheden om aan de inbreuk op de persoonlijke levenssfeer te ontkomen.
Dat laatste zou kunnen door het opnemen van een opt outvoorziening, in de
vorm van een recht van verzet. Het College bescherming persoonsgegevens adviseerde
tot opneming van zo’n recht, en verwees daarbij naar een overeenkomstig
advies van de Commissie Tabaksblat.Een recht
van verzet sluit, spiegelbeeldig, aan op de opmerking van de Monitoring Commissie
dat medewerking aan de identificatieplicht zeker mag worden verlangd van aandeelhouders
die een actieve rol in de vennootschap willen vervullen. In reactie op het
advies van het College bescherming persoonsgegevens stelt de toelichting echter
dat een recht van verzet ernstig afbreuk zou doen aan de effectiviteit van
de voorgestelde regeling, en dat de inbreuk op de persoonlijke levenssfeer
door de voorgestelde identificatieplicht in zoverre noodzakelijk is. Dit standpunt
overtuigt niet direct, zeker niet als mag worden uitgegaan van de verwachting
dat slechts een beperkt aantal personen hun recht van verzet wil uitoefenen,
en als valt aan te nemen dat zij die daartoe overgaan, kennelijk geen belangstelling
hebben voor een meer actieve rol.
 
 
 In het licht van het bovenstaande onder (a) en (b) is de Raad vooralsnog
onvoldoende overtuigd van de noodzaak van wettelijke regeling van de voorgestelde
identificatie, mede bezien in relatie tot de daarmee gepaard gaande inbreuk
op de persoonlijke levenssfeer. Hij adviseert het voorstel in verband met
het voorgaande nader te bezien.
 
 
 Onverminderd het bovenstaande merkt de Raad op dit punt nog het volgende
op.
 
 
 2.2. Handhaving
 
 
 a. Sanctieregeling
 
 
 Het voorgestelde artikel 49d Wge bepaalt dat, indien een verzoek tot identificatie
van rechthebbenden niet wordt beantwoord, op vordering van de uitgevende instelling
door de rechtbank een tweetal maatregelen kan worden getroffen. Een van deze
maatregelen is de in artikel 49d, derde lid, onder b, genoemde schorsing van
het recht op uitkering van dividend over de effecten gedurende
een periode van ten hoogste drie jaren. De toelichting bij dit artikel merkt
terecht op dat hiermee sprake is van een sanctie die de rechthebbende raakt,
terwijl het zijn tussenpersoon is die heeft verzuimd om aan de verplichting
tot beantwoording van een identificatieverzoek te voldoen. De toelichting
wijst er vervolgens op dat de rechthebbende zijn tussenpersoon aansprakelijk
zou kunnen stellen voor de geleden schade.
 De Raad acht een handhavingsregeling waarbij niet degene wordt getroffen
door een repressieve sanctie die in gebreke is gebleven in het naleven van
de wettelijke plicht die op hem rust, maar een derde, en het vervolgens aan
deze derde wordt overgelaten om de geleden schade te verhalen op degene die
in gebreke is gebleven, buiten proportie, en daarmee niet aanvaardbaar. Een
sanctie op niet-naleving van een in een wettelijke regeling neergelegde verplichting
behoort naar zijn oordeel neer te slaan op diegene die daadwerkelijk in gebreke
is gebleven.
 De Raad beveelt aan artikel 49d, derde lid, onderdeel b, te schrappen.
 
 
 b. Tweesporigheid
 
 
 Naast de civielrechtelijke route op grond van het voorgestelde artikel
49d Wge, wordt ingevolge artikel IV, tweede lid, van het voorstel nakoming
van de verplichting tot medewerking van beheerders of bewaarders van aandelen
met de identificatie van rechthebbenden ook gehandhaafd via het commune strafrecht.
Immers, artikel 49a, derde en vierde lid, word toegevoegd aan de alfabetische
rangschikking in artikel 1, onder 4°, van de Wet op de economische delicten.
 De toelichting stelt terecht vast dat overtreding van de genoemde voorschriften
met betrekking tot identificatie van rechthebbenden de relatie tussen marktpartijen
onderling regelt, zonder daarbij verplichtingen jegens een toezichthouder
op te leggen. Het is de Raad vooralsnog niet
duidelijk waarom gekozen is voor een tweevoudig handhavingtraject, via zowel
de civiele rechter als de strafrechter, en waarom niet kan worden volstaan
met civielrechtelijke handhaving.
 
 
 De Raad beveelt aan de toelichting in het licht van het bovenstaande aan
te vullen en indien nodig het voorstel aan te passen.
 
 
 2. Identificatie van aandeelhouders
 Met de voorgestelde regeling wordt beoogd de investeerders in effecten
met een aandelenkarakter in uitgevende instellingen die in Nederland worden
verhandeld, te identificeren. De aanvankelijk voorgestelde regeling strekte
zich uit tot identificatie van rechthebbenden. Bij nader inzien is gebleken
dat het begrip «rechthebbende» aanleiding gaf voor de nodige interpretatievragen.
Er is daarom voor gekozen het begrip «rechthebbende» te vervangen
door het begrip «investeerder». Het begrip «investeerder»
is neutraal zodat buitenlandse rechtstelsels niet aan de toepassing van de
voorgestelde regeling in de weg hoeven te staan. Immers indien er sprake is
van een grensoverschrijdende bewaarketen van (buitenlandse) intermediairs
zijn in de regel verschillende rechtstelsels van toepassing op de keten. Dit
kan een complicerende factor vormen omdat die verschillende rechtstelsels
uiteenlopende interpretaties kunnen opleveren over welke persoon of instantie
in de keten als aandeelhouder dient te worden aangemerkt. Met de keuze voor
identificatie van de investeerder kan komen vast te staan wie mag worden geacht
(de wijze van de) uitoefening van het stemrecht te kunnen bepalen, onafhankelijk
van zijn vennootschapsrechtelijke hoedanigheid in het toepasselijke rechtsstelsel.
Indien wordt verwezen naar eerdere brieven of adviezen wordt gemakshalve nog
gerefereerd aan «aandeelhouder».
 
 a. Noodzaak: overheidsverantwoordelijkheid?
 De anonimiteit van veel aandeelhouders wordt door veel beursvennootschappen
als obstakel gezien om een constructieve dialoog met haar aandeelhouders tot
stand te brengen. Voor het creëren van goede onderlinge verhoudingen
acht het kabinet het waardevol wanneer het bestuur van de vennootschap de
mogelijkheid heeft om kennis te nemen van de identiteit van haar aandeelhouders
ongeacht of deze een belang boven of onder de grens van 3% houden.
Het kabinet deelt de mening van de commissie dat mede in het licht
van de toegenomen transparantie van vennootschappen, ook de aandeelhouders
niet ontkomen aan meer openheid, zeker als zij een actieve rol in de vennootschap
willen vervullen. Het kabinet acht het waardevol wanneer het bestuur de mogelijkheid
heeft om voorafgaand aan de aandeelhoudersvergadering, waarin aandeelhouders
het stemrecht kunnen uitoefenen, kennis te nemen van in beginsel haar totale
aandeelhoudersbestand. Het gaat dan niet alleen om aandeelhouders met een
substantieel belang. De voorgestelde regeling bevordert een betere communicatie
tussen de uitgevende instelling en haar investeerders en tussen investeerders
onderling. Teneinde dat doel te bereiken wordt aan de uitgevende instellingen
inzicht verschaft in hun aandeelhoudersbestand. De omvang van het aandelenbezit
is daarbij niet van belang.
 
 In bepaalde situaties, bijvoorbeeld wanneer het twijfelachtig is of een
openbaar bod zal slagen of wanneer het onzeker is of er tijdens een aandeelhoudersvergadering
voldoende steun is voor een agendapunt, kan identificatie van aandeelhouders
met een aandelenbezit onder de drie procent van groot belang zijn. In die
situaties kan de stem van voornoemde groep aandeelhouders van beslissende
invloed zijn op de besluitvorming en daarmee, bij ingrijpende beslissingen,
de toekomst van de vennootschap. Gezien het toegenomen activisme van aandeelhouders
en de versterking van rechten van aandeelhouders, is het van belang dat ondernemingen
voorafgaand aan een aandeelhoudersvergadering een constructieve dialoog kunnen
aangaan met hun aandeelhouders. Dit draagt er mogelijk aan bij dat vennootschappen
minder kwetsbaar zullen zijn voor besluitvorming in de aandeelhoudersvergadering
op basis van een toevallige meerderheid.
 
 Een constructieve dialoog tussen de vennootschap en haar aandeelhouder
is bij kleine aandeelhouders niet minder belangrijk dan bij grote aandeelhouders,
zeker niet bij een sterk verspreid aandelenbezit zoals bij veel Nederlandse
beursvennootschappen voorkomt. Een constructieve dialoog kan bijdragen aan
goede onderlinge verhoudingen tussen de vennootschap en haar aandeelhouders.
Goede verhoudingen kunnen bevorderen dat de vennootschap in staat is om een
groep aandeelhouders voor langere termijn aan zich te binden. Dit kan stimuleren
dat vennootschappen een aandeelhoudersbestand hebben met een evenwichtige
balans tussen zowel lange termijn als korte termijn aandeelhouders. Een dergelijke
balans kan bijdragen aan de realisatie van de strategie van de vennootschap.
 
 Ook van de zijde van beleggers met een gering belang wordt het belang
van meer communicatie en transparantie tussen de uitgevende instelling en
de investeerders alsmede tussen de investeerders onderling in beginsel onderkend,
zoals in de consultatie is gebleken. In de consultatiereacties is onder meer
gewezen op het belang van een gelijk speelveld tussen uitgevende instelling
en investeerders, gelijkheid van investeerders en de privacy van beleggers.
Naar aanleiding hiervan is de voorgestelde regeling op enkele plaatsen inhoudelijk
aangepast om, voor zover mogelijk, aan deze bezwaren tegemoet te komen. Investeerders
kunnen op grond van de voorgestelde regeling niet rechtstreeks met elkaar
communiceren. Hiervoor is gekozen omdat rechtstreekse communicatie tussen
investeerders noodzakelijkerwijs inhoudt dat zij toegang krijgen tot de identiteits-
en adresgegevens van de (andere) investeerders. Dit kan een ongewenste aantasting
van de privacy meebrengen. Zo zouden de identiteits- en adresgegevens kunnen
worden gebruikt voor commerciële doeleinden, zoals bijvoorbeeld het verspreiden
van reclame-uitingen. Indien alle investeerders toegang krijgen tot de identiteits-
en adresgegevens van de andere (mede) investeerders is een vertrouwelijke
behandeling van die gegevens niet op voorhand verzekerd. In de voorgestelde
regeling zijn bepalingen opgenomen om de vertrouwelijkheid van gegevens van
investeerders te waarborgen.
 Om de gelijkheid van investeerders zoveel mogelijk te waarborgen is de
regeling in die zin aangepast dat de uitgevende instelling de verzonden informatie
onverwijld na verzending op haar website dient te plaatsen. Op deze wijze
kan worden gewaarborgd dat tot dusver geïdentificeerde investeerders
dezelfde informatie van de uitgevende instelling ontvangen en er tussen investeerders
onderling een gelijk speelveld ontstaat. 
 
 De reeds bestaande mogelijkheden voor communicatie met en informatieverstrekking
aan investeerders blijken in de praktijk niet steeds effectief te zijn. Van
belang is de beperkte afdwingbaarheid van private alternatieven. Slechts een
klein aantal uitgevende instellingen waarvan de effecten zijn toegelaten tot
de handel op een gereglementeerde markt of multilaterale handelsfaciliteit
in Nederland neemt deel aan dergelijke private alternatieven. Met de voorgestelde
wettelijke regeling wordt voorzien in één uniform systeem waarop
het centraal instituut, aangesloten instellingen, intermediairs en instellingen
in het buitenland hun systemen kunnen aanpassen. Een dergelijk resultaat is
in de praktijk niet haalbaar met private alternatieven. Om bovengenoemde redenen
is dit onderwerp van zodanige aard en zodanig gewicht dat de aanpak ervan
niet kan worden overgelaten aan de markt. Er ligt in zoverre een taak voor
de wetgever.
 
 Naar aanleiding van de opmerkingen van de Raad over de effectiviteit van
het voorgestelde systeem kan het volgende worden opgemerkt. Met het wetsvoorstel
wordt beoogd dat zowel beursvennootschappen naar Nederlands recht als rechtspersonen
opgericht naar het recht van een andere staat dan Nederland waarvan effecten
zijn toegelaten tot de handel op een gereglementeerde markt of een multilaterale
handelsfaciliteit waarvoor in Nederland een vergunning is verleend, hun investeerders
kunnen identificeren. Onder investeerder wordt daarbij verstaan degene die
voor eigen rekening een tegoed luidend in effecten met een aandelenkarakter
aanhoudt bij een aangesloten instelling, intermediair of een instelling in
het buitenland. Het begrip investeerder omvat zowel Nederlandse als buitenlandse
investeerders. Met de keuze voor identificatie van de investeerder kan komen
vast te staan wie mag worden geacht (de wijze van de) uitoefening van het
stemrecht te kunnen bepalen, onafhankelijk van zijn vennootschapsrechtelijke
hoedanigheid in het toepasselijke rechtsstelsel. Uitgangspunt is dat de laatste
schakel in de (grensoverschrijdende) bewaarketen, die niet als aangesloten
instelling, intermediair of instelling in het buitenland voor een ander een
tegoed luidend in effecten met een aandelenkarakter aanhoudt of administreert,
wordt aangemerkt als investeerder. De wettelijke regeling zal het mogelijk
maken om in belangrijke mate, via de bewaarketen van intermediairs, de investeerders
te identificeren. Ook andere Europese landen, zoals Frankrijk en het Verenigd
Koninkrijk, kennen reeds wetgeving die beoogt buitenlandse aandeelhouders
te identificeren. De toelichting is op dit punt aangevuld.
 b. Persoonlijke levenssfeer
 Overwogen is om de identificatie van investeerders te laten plaatsvinden
via de website van de uitgevende instelling, waarbij de investeerders zich
bij de uitgevende instelling bekend zouden kunnen maken. Bij deze variant
zouden alleen die investeerders bij de vennootschap bekend worden die zich
voor deelname zouden aanmelden. Doordat deze variant berust op de vrijwilligheid
van de investeerders van de uitgevende instelling zelf, is op voorhand niet
verzekerd dat alle beleggers langs deze weg geïdentificeerd zouden kunnen
worden. Immers enkel de investeerders die belangstelling hebben voor de dialoog
met de uitgevende instelling zullen zich vrijwillig bekend maken bij de vennootschap.
Voorts is van belang dat vergelijkbare private initiatieven die uitgaan van
vrijwilligheid van de investeerders in de praktijk niet steeds effectief blijken
te zijn. Om de hierboven genoemde redenen kan het doel van identificatie niet
in voldoende mate worden bereikt zonder dat daartoe tot op zekere hoogte inbreuk
wordt gemaakt op de persoonlijke levenssfeer. De rechtvaardiging voor een
publiekrechtelijke regeling kan worden gevonden in de beperkte effectiviteit
van de reeds bestaande private initiatieven.
 
 Een opt-out, voor bijvoorbeeld natuurlijke personen met een beperkt aandelenbezit,
wordt niet voorgesteld omdat dit de voorgestelde regeling als het ware illusoir
zou maken. Door het opnemen van een opt-out is op voorhand niet verzekerd
dat alle beleggers langs deze weg geïdentificeerd kunnen worden. Mogelijk
is slechts een deel van de investeerders bereid om zich bekend te maken bij
de vennootschap. De situatie zou zich kunnen voordoen dat bepaalde investeerders
gebruik maken van de opt-out terwijl zij wel gebruik wensen te maken van de
hen toekomende aandeelhoudersrechten. Zoals hierboven reeds is beschreven
kunnen de stemmen van een tot dan toe onbekende groep van kleine
aandeelhouders van beslissende invloed zijn op de besluitvorming en daarmee,
bij ingrijpende beslissingen, de toekomst van de vennootschap. In die gevallen
is het van belang voor de vennootschap en de mede-investeerders om tot een
dialoog te komen. Denkbaar is dat bepaalde partijen misbruik zullen maken
van een dergelijke voorziening, waardoor de doelstellingen van de voorgestelde
regeling ondermijnd kunnen worden. Daarnaast is het zeer de vraag welke natuurlijke
personen wel en niet onder het bereik van een opt-out zouden moeten vallen.
Het aanleggen van een grens is arbitrair.
 
 Ook in andere Europese landen, bijvoorbeeld Frankrijk, bestaan er geen
mogelijkheden voor aandeelhouders om af te zien van identificatie. Mede naar
aanleiding van de opmerkingen van de Raad is de aanvankelijk voorgestelde
bekendmaking van de geïndividualiseerde omvang van het aandelenbezit
aan ondernemingen wel vervangen door de bekendmaking van het totaal van het
tegoed dat door het centraal instituut, aangesloten instelling, intermediair,
instelling in het buitenland of bewaarder van een beleggingsinstelling wordt
geadministreerd of aangehouden. Hierdoor is de inbreuk op de persoonlijke
levenssfeer van kleine beleggers (waaronder ook natuurlijke personen) proportioneler
aangezien er geen sprake is van de bekendmaking van financiële gegevens
van de investeerders.
 
 2.2 Handhaving
 
 a. Sanctieregeling
 Overeenkomstig het advies van de Raad is 49d, derde lid, onderdeel b,
zoals dat aan de Raad was voorgelegd, vervangen door een nieuw artikel 49f,
derde lid, onderdeel b. Hieronder wordt hierop verder ingegaan.
 b. Tweesporigheid
 Overeenkomstig het advies van de Raad is de keuze voor een tweevoudig
handhavingtraject herzien en is het oorspronkelijk opgenomen artikel IV, tweede
lid, vervallen. Handhaving van de identificatieregeling geschiedt enkel langs
civielrechtelijke weg.
 
 3. Commissie vennootschapsrecht
 
 
 Blijkens de toelichting heeft een uitgebreide consultatie plaatsgevonden
over een voorontwerp voor het onderhavige voorstel. De Commissie vennootschapsrecht
is echter niet om advies gevraagd. Een adviesaanvraag aan deze commissie ligt
gezien de onderwerpen wel in de rede.
 De Raad beveelt aan het voorstel alsnog ter advisering voor te leggen
aan de Commissie vennootschapsrecht. Mocht het advies aanleiding geven tot
ingrijpende wijzigingen, dan verwacht de Raad opnieuw te worden gehoord.
 
 
 3. Commissie vennootschapsrecht
 
 De Raad beveelt aan het wetsvoorstel alsnog ter advisering voor te leggen
aan de Commissie vennootschapsrecht. De Commissie vennootschapsrecht wordt
met grote regelmaat gevraagd te adviseren over de wetgeving op het terrein
van het vennootschapsrecht en het rechtspersonenrecht in het algemeen. Het
voorliggende wetsvoorstel raakt in het bijzonder het effectenrecht. Vrijwel
alle bepalingen van het wetsvoorstel betreffen de Wet op het financieel toezicht
en de Wet op het giraal effectenverkeer. Vanwege het effectenrechtelijke zwaartepunt
is het niet opportuun geacht om de Commissie vennootschapsrecht om advies
te vragen. Wel is over een voorontwerp, zoals bij de wetgeving op het terrein
van het effectenrecht gebruikelijk is, openbaar geconsulteerd.
 
 
 4. Voor redactionele kanttekeningen verwijst de Raad naar de bij
het advies behorende bijlage.
 
 
 4. De door de Raad gemaakte redactionele kanttekeningen zijn overgenomen. 
 Van de gelegenheid is gebruik gemaakt om een aantal redactionele en inhoudelijke
aanpassingen in het ontwerpbesluit aan te brengen. De inhoudelijke wijzigingen
worden hierna toegelicht.
 
 Onderdeel B
 Ten einde een foutieve verwijzing te herstellen is onderdeel g vervangen
door onderdeel f.
 Onderdeel E
 Het eerste en tweede lid van artikel 5:43a is aangepast om de inzichtelijkheid
van die bepalingen te verhogen.
 Onderdelen G
 Het toezicht op de naleving van de meldingsplicht ten aanzien van de strategie
van de vennootschap is op bestuursrechtelijke wijze vorm gegeven door de AFM.
 Onderdeel H
 Het oorspronkelijk opgenomen artikel 49d, vierde lid, is komen te vervallen.
Bij nadere beschouwing is gebleken dat voor een tweesporige handhavingsroute
geen noodzaak bestaat. De toelichting is op dit punt aangepast.
 Artikel 49a
 De definities die specifiek van toepassing zijn op het identificeren van
investeerders zijn van artikel 1 Wge overgeheveld naar artikel 49a. Dit betreft
de definities van effecten met een aandelenkarakter, instelling in het buitenland,
investeerder en uitgevende instelling.
 
 Het aanvankelijk voorgestelde begrip rechthebbende is vervangen door het
begrip investeerder, zoals hierboven is opgemerkt. In veel gevallen zal de
investeerder degene zijn die kan bepalen op welke wijze de aan de effecten
met een aandelenkarakter verbonden rechten worden uitgeoefend (veelal zal
dit de economische gerechtigde op de effecten met een aandelenkarakter zijn).
De toelichting is op dit punt aangepast.
 
 In een ander wetsvoorstel, dat reeds bij de Tweede Kamer aanhangig is,
wordt een aantal andere wijzigingen van de Wge voorgesteld (het voorstel van
wet tot wijziging van de Wet giraal effectenverkeer houdende uitbreiding van
de goederenrechtelijke bescherming van cliënten van intermediairs inzake
financiële instrumenten en het bewerkstelligen van een verdergaande vorm
van dematerialisatie van effecten, Kamerstuk nr. 31 830). Vanwege de
verwachte latere inwerkingtreding van dit wetsvoorstel, wordt in dit wetsvoorstel
reeds aangesloten bij de door dat wetsvoorstel tot stand te brengen wijzigingen
in de Wge.
 Artikel 49b
 Aan dit artikel is in het eerste lid, onderdeel a tot en met d, een zinsnede
toegevoegd die regelt dat indien de uitgevende instelling een verzoek als
bedoeld in artikel 49b, eerste lid doet, het centraal instituut, een aangesloten
instelling, een intermediair, een instelling in het buitenland of een bewaarder
van een beleggingsinstelling informatie verstrekt over het totaal tegoed luidend
in effecten met een aandelenkarakter dat door hem wordt bewaard, naast de
bekendmaking van de identiteits- en adresgegevens. De toelichting is op dit
punt aangepast.
 Artikel 49c
 Aan dit artikel is een zevende lid toegevoegd dat regelt dat indien door
de investeerder een overeenkomst is gesloten met een derde op grond waarvan
een derde naar eigen goeddunken stemmen kan uitbrengen en de investeerder informatie van de uitgevende instelling ontvangt, door de investeerder
de naam, het adres en het emailadres van de derde aan de uitgevende instelling
dient te worden verstrekt. Tevens dient de investeerder de ontvangen informatie
onverwijld door te sturen aan de derde. De toelichting is op dit punt aangepast.
 
 Aan dit artikel is voorts een achtste lid toegevoegd dat regelt dat indien
door de investeerder toepassing is gegeven aan artikel 88, derde lid, onderscheidenlijk
89, derde lid, van boek 2 van het Burgerlijk Wetboek en de investeerder informatie
van de uitgevende instelling ontvangt, door de investeerder de naam, het adres
en het emailadres van de vruchtgebruiker of pandhouder aan de uitgevende instelling
verstrekt. Tevens dient de investeerder de informatie die hij van de uitgevende
instelling heeft ontvangen onverwijld door te sturen aan de vruchtgebruiker
of pandhouder.
 Artikel 49d
 In artikel 49d wordt kort gezegd de vertrouwelijkheid van verkregen gegevens
van investeerders geregeld. Hiermee wordt beoogd de vertrouwelijke behandeling
van de verkregen gegevens met betrekking tot investeerders te waarborgen.
Het eerste en tweede lid van deze bepaling is zodanig gewijzigd dat er in
grotere mate wordt aangesloten bij de desbetreffende bepalingen uit de Wet
bescherming persoonsgegevens. Tevens is aan dit artikel een derde lid toegevoegd
dat regelt dat de uitgevende instelling of een gevolmachtigde van een uitgevende
instelling, die kennisneemt van de gegevens als bedoeld in artikel 49b, eerste
lid, deze niet verwerkt op een wijze die onverenigbaar is met de doeleinden
waarvoor deze gegevens zijn verkregen. Daarnaast is er een vierde lid toegevoegd
dat regelt dat zowel de uitgevende instelling als een gevolmachtigde passende
technische en organisatorische maatregelen dient te treffen om de verkregen
gegevens te beveiligen tegen verlies of enige vorm van onrechtmatige verwerking.
De toelichting is overeenkomstig aangepast.
 Artikel 49e
 In dit artikel is bepaald dat een uitgevende instelling een vergoeding
dient te betalen voor het voldoen aan verzoeken als bedoeld in artikel 49b,
eerste lid. De toevoeging (artikel 49e zoals dat aan de Raad was voorgelegd)
dat deze vergoeding door Onze Minister wordt vastgesteld is herzien en daarmee
vervallen. Bij nadere beschouwing is gebleken dat een dergelijke regeling
praktisch lastig hanteerbaar en handhaafbaar lijkt. Het uitgangspunt is dat
de schakels in de bewaarketen van intermediairs vrij zijn een marktconforme
prijs overeen te komen met de uitgevende instelling voor de verstrekking van
de identiteits- en adresgegevens.
 Artikel 49f
 In artikel 49f wordt kort gezegd geregeld dat indien verzoek(en) tot aanlevering
van identificatiegegevens niet worden beantwoord op vordering van de uitgevende
instelling of een derde aan wie de uitgevende instelling een volmacht heeft
verleend bij de civiele rechter kan worden verzocht om een bevel tot nakoming
van deze verplichting en/of schorsing van het stemrecht. Daarnaast wordt in
dit artikel de rechter van de rechtbank binnen wiens arrondissement de vennootschap
is gevestigd, aangewezen als bevoegde rechter.
 
 Na een nadere afweging is de schorsing van stemrecht als sanctie aan de
lijst met maatregelen toegevoegd. Hierbij is tevens aandacht besteed aan de
opmerkingen van de Raad in het kader van de eerder voorgestelde schorsing
van dividendrecht. De Raad heeft in dat kader opgemerkt dat een sanctie op
niet-naleving van een in een wettelijke regeling neergelegde verplichting
naar zijn oordeel behoort neer te slaan op diegene die daadwerkelijk in gebreke
is gebleven en niet op een derde.
 
 De toevoeging van de sanctie van een (gerechtelijk bevel tot) schorsing
van stemrecht wordt wenselijk geacht, omdat kon worden betwijfeld of van een
bevel tot nakoming van de verplichting uit artikel 49b, eerste lid, wel voldoende preventieve werking zou uitgaan. Ook andere Europese landen,
zoals Frankrijk en Engeland, die wetgeving hebben met betrekking tot identificatie
maken mogelijk dat het stemrecht geschorst kan worden.
 
 Op grond van de Wge dienen de aangesloten instellingen en intermediairs
ervoor zorg te dragen dat de deelgenoten het aan de effecten met een aandelenkarakter
verbonden stemrecht kunnen uitoefenen. Als een uitgevende instelling een aangesloten
instelling of intermediair van wie de uitgevende instelling weet of redelijkerwijs
mag aannemen dat deze een verzameldepot aanhoudt van door de uitgevende instelling
of met haar medewerking uitgegeven effecten met een aandelenkarakter, schriftelijk
heeft verzocht om de identiteits- en adresgegevens dan dient deze aangesloten
instelling of intermediair deze gegevens te verstrekken op straffe van verlies
van stemrecht van die buitenlandse bank. Verwacht wordt dat een investeerder
zijn tussenpersoon, die heeft verzuimd om aan de verplichting tot beantwoording
van een identificatieverzoek te voldoen, veelal zal verzoeken de naam en verdere
gegevens van de investeerder door te geven aan de uitgevende instellingen
omdat er anders niet gestemd kan worden.
 
 Voorts is het lid waarin wordt bepaald dat de rechtbank zonodig de gevolgen
van de door haar getroffen maatregelen regelt (het oorspronkelijk opgenomen
artikel 49d, vierde lid), komen te vervallen. Bij nadere beschouwing is van
dit punt afgezien.
 Artikel V
 Het lid dat de inhoud van de melding regelt (het oorspronkelijk opgenomen
artikel V, tweede lid) is vervangen door een verwijzing naar artikel 5 van
het Besluit melding zeggenschap en kapitaalbelang in uitgevende instellingen
Wft en overgeheveld naar artikel V, tweede lid. Voorts is het tweede lid aangepast
om misverstanden te voorkomen.
 Administratieve lasten
 De berekening van de administratieve lasten is overeenkomstig bovengenoemde
inhoudelijke wijzigingen aangepast. De berekening van de gevolgen voor het
bedrijfsleven is op 4 juni 2009 door de Collegevergadering van het Adviescollege
toetsing administratieve lasten (Actal) als hamerstuk behandeld.
 
 De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet niet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal dan nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.
 
 
 De Vice-President van de Raad van State,
 H. D. Tjeenk Willink
 
 
 Ik moge U, mede namens de Minister van Justitie, verzoeken het hierbij
gevoegde gewijzigde voorstel van wet en de gewijzigde memorie van toelichting
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal te zenden.
 
 
 De minister van Financiën,
 W. J. Bos 
 
 
 Bijlage bij het advies van de Raad van State betreffende no. W06.080274/III
met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.
 – In het voorgestelde artikel 5:43a Wft, derde lid, «overeenkomstig
het eerste lid» vervangen door: overeenkomstig het eerste of tweede
lid.
 
 – In het voorgestelde artikel 49c, eerste lid, «in artikel
49a, eerste lid, onder b of c,» vervangen door: in artikel 49a, eerste
lid, onder b, c of d,. 
 
 
 
 
 De oorspronkelijke tekst van het voorstel van wet en van de memorie van
toelichting zoals voorgelegd aan de Raad van State is ter inzage gelegd bij
het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.
 
 
 Advies over de verhouding tussen vennootschap en aandeelhouders en over
het toepassingsbereik van de code, mei 2007.
 
 
 Memorie van toelichting, paragraaf 5.2.
 
 
 Richtlijn nr. 2004/109/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 15 december 2004 betreffende de transparantievereisten
die gelden voor informatie over uitgevende instellingen waarvan effecten tot
de handel op een gereglementeerde markt zijn toegelaten en tot wijziging van
richtlijn 2001/34/EG(PbEU L 390).
 
 
 Paragraaf 5.3.
 
 
 Artikel I, onderdeel B, C, D en F resp. E.
 
 
 Advies, paragraaf 4.
 
 
 Advies van het College bescherming persoonsgegevens van 14 februari
2008, als weergegeven in paragraaf 7van de memorie van toelichting.
 
 
 Memorie van toelichting, paragraaf 5.3.
 
 
 Memorie van toelichting, paragraaf 7.
 
 
 Memorie van toelichting, artikelsgewijze toelichting bij artikel IV.