Justitiële inrichtingen; Brief minister over incidenteel versneld ontslag (IVO)
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-14 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24587, nr. 111

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

04-10-2004

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

24587 nr. 111

23-09-2004

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. De noodzaak van incidenteel versneld ontslag3. IVO-criteria4. Geweldsdelinquenten5. Voorbereiding van de invrijheidstelling6. BesluitOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24587Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 24 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 587Justitiële Inrichtingennr. 111BRIEF VAN DE MINISTER VAN JUSTITIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 23 september 20041. InleidingOp 27 augustus 2004 zond u mij twee brieven met vragen van het lid
De Wit (SP) en van de leden Jager en Van Haersma Buma (beiden CDA) inzake
incidenteel versneld ontslag (IVO) voor gedetineerden die geweldsdelicten
hebben gepleegd (Aanhangsel der Handelingen 2004–2005, nr. 42 resp.
Aanhangsel der Handelingen 2004–2005, nr. 43). Aanleiding waren berichten
hierover in de media op 26 augustus 2004.In deze brief zal ik in algemene lijnen het IVO-beleid schetsen zoals
dat thans wordt gevoerd. Dit in aanvulling op de brief die ik over dit onderwerp
aan de Tweede Kamer zond op 27 augustus 2004 (kamerstuk 24 587,
nr. 110). Daarmee zullen bovengenoemde vragen tevens worden beantwoord.2. De noodzaak van incidenteel versneld ontslagDe bestrijding van de criminaliteit is een speerpunt van het kabinetsbeleid.
In het Veiligheidsprogramma is een groot aantal voornemens neergelegd om te
komen tot een intensivering van de rechtshandhaving. Daarbij zijn er verschillende
bijzondere-aandachtsgroepen, zoals de drugskoeriers, de veelplegers en de
arrestanten. De voortvarende uitvoering van het Veiligheidsprogramma heeft
als logisch gevolg dat de behoefte aan sanctiecapaciteit over de gehele linie
toeneemt. De regering werkt daarom langs verschillende wegen aan een structurele
aanpak van het capaciteitstekort.In de justitiebegroting voor 2005 is aangegeven dat de celcapaciteit in
2005 zal worden uitgebreid tot gemiddeld ca. 15 600, een groei van bijna
1 600 plaatsen ten opzichte van 2003. Dit wordt onder andere gerealiseerd
door de landelijke invoering van meerpersoonscelgebruik. Nog in 2004 zal het
aantal celplaatsen dat wordt bespaard door extramurale sanctieen executiemodaliteiten
zoals elektronische detentie toenemen met zo'n 500 ten opzichte van vorig
jaar. Ook wordt gestreefd naar vormen van instroombeperking zoals
door doorgeleiding van gestoorde delinquenten naar meer aangewezen zorginstellingen.Ondanks deze inspanningen is nog altijd sprake van een tekort aan celcapaciteit.
Zolang dit aanhoudt, is het instrument van incidenteel versneld ontslag een
onmisbare noodmaatregel om de beschikbare en benodigde celcapaciteit op evenwichtige
en verantwoorde wijze op elkaar af te stemmen. Dit geldt gegeven het kabinetsbeleid
om heenzendingen aan de voordeur te allen tijde te voorkómen en om,
in relatie hiertoe, het aantal ambtshalve strafonderbrekingen zoveel mogelijk
te beperken. Om dit te bewerkstelligen is een convenant afgesloten tussen
het openbaar ministerie, de Dienst Justitiële Inrichtingen en het Centraal
Justitieel Incassobureau, waarbij de beschikbaarheid van 1 200 arrestantenplaatsen
een stabiel en doelmatig plaatsingsbeleid voor deze categorie mogelijk maakt.
Als gevolg hiervan hebben de afgelopen maanden nauwelijks meer ambtshalve
strafonderbrekingen plaatsgevonden. Over geheel 2004 tot aan september was
het aantal ca. 1 400; in 2003 bedroeg het aantal over dezelfde periode
ruim 3 900.De inzet van incidenteel versneld ontslag vindt uitsluitend plaats voor
zolang en voorzover het actuele capaciteitstekort dit onvermijdelijk maakt.
In 2004 is tot 1 september in 3 550 gevallen IVO toegekend, met
een gemiddelde duur van ca. 28 dagen. In 2003 werd tot 1 september ruim
3 100 keer IVO verleend, met een gemiddelde duur van 24 dagen.3. IVO-criteriaVoor ieder incidenteel versneld ontslag gelden als vereisten dat ten minste
60% van de netto straf moet zijn ondergaan en dat het strafrestant op het
moment van IVO niet meer bedraagt dan 90 dagen. Dit zijn de minimumeisen;
in de praktijk hebben de meeste gedetineerden aan wie IVO wordt toegekend
meer dan 60% van hun nettostraf ondergaan. Het precieze aantal dagen dat wordt
kwijtgescholden verschilt logischerwijze al naar gelang de strafduurkenmerken
van ieder individueel geval.Naast deze algemene criteria mogen veroordeelde gedetineerden om ook daadwerkelijk
voor IVO in aanmerking te komen niet tot een van de volgende categorieën
behoren:a. tot vrijheidsstraf veroordeelden van wie de huidige ontslagdatum van
de detentie kan verschuiven als gevolg van de uitkomsten van een lopende strafrechtelijke
procedure, waarbij het de stellige verwachting is dat deze uitkomsten nog
voor de huidige ontslagdatum bekend zullen zijn;b. veroordeelden ten aanzien van wie de tenuitvoerlegging van een tevens
opgelegde voorwaardelijke of onvoorwaardelijke maatregel van terbeschikkingstelling
(tbs) nog moet aanvangen of reeds is aangevangen (tbs-passanten);c. gedetineerden die een vervangende hechtenisstraf (dienen te) ondergaan
als gevolg van het in gebreke blijven bij de betaling van opgelegde schadevergoedingsmaatregelen
(in het kader van de Wet Terwee);d. gedetineerden die zijn of nog worden gegijzeld in het kader van een
ontnemingsmaatregel (lijfsdwang, Pluk Ze-maatregel) of in het kader van de
Wet Administratiefrechtelijke handhaving verkeersvoorschriften (WAHV, ook
wel Lex Mulder);e. gedetineerden die zijn veroordeeld wegens een zedendelict als bedoeld
in de artikelen 239 tot en met 250a van Boek 2 van het Wetboek van Strafrecht;f. veroordeelden die eerst na ontslag uit hun vrijheidsstraf kunnen worden
uitgezet of uitgeleverd, omdat procedures of andere omstandigheden een eerdere
uitzetting of uitlevering verhinderen;g. gedetineerden die bijv. in verband met fysiek geweld tegen personeel of medegedetineerden, in de strafcel blijven tot aan de datum van ontslag
uit de detentie;h. gedetineerden die in de strafcel hebben verbleven, waarbij het incident
dat heeft geleid tot de plaatsing in de strafcel, aanleiding heeft gegeven
tot het doen van aangifte bij de politie;i. veroordeelden die in aanmerking zijn gebracht voor een penitentiair
programma;j. geweldsdelinquenten die de afgelopen zes maanden minder dan twee keer
onbegeleid verlof hebben gehad.Naast deze uitsluitingsgronden gelden voorts nog enkele contra-indicaties
die meegewogen worden in de beslissing om IVO al dan niet toe te kennen. Het
gaat om ernstige psychiatrische problematiek en om reeds gemaakte afspraken
met zorginstellingen voor de periode na detentie. Indien de bezwaren die aan
beide contra-indicaties kleven niet weggenomen kunnen worden (bijv. door afspraken
met een zorginstelling aan IVO aan te passen), vindt geen IVO plaats.4. GeweldsdelinquentenZoals in paragraaf 2 is toegelicht wordt er langs verschillende wegen
aan gewerkt om de benodigde en beschikbare sanctiecapaciteit meer op elkaar
te laten aansluiten. Dit neemt niet weg dat de druk op de penitentiaire capaciteit,
in ieder geval op de korte termijn, om een ventiel in het systeem blijft vragen,
teneinde pieken in het aanbod te ondervangen. Daarbij raakt de IVO-doelgroep
volgens de oorspronkelijke criteria uitgeput. De keuze is dan om bij de bestaande
doelgroep IVO eerder dan na 60% van de nettostraf toe te passen, dan wel om
de IVO-doelgroep te verbreden.Binnen het gevangeniswezen is een categorie – lichteregeweldsdelinquenten
die al in een minder beveiligd regime verblijven of van wie anderszins genoegzaam
is gebleken dat zij geen substantieel veiligheidsrisico vormen. Deze gedetineerden
kwamen aanvankelijk qualitate qua niet in aanmerking voor incidenteel versneld
ontslag. Beter dan bij de oorspronkelijke doelgroep nog meer dan 40% van de
nettostraf niet ten uitvoer te leggen, acht ik het om ook deze categorie geweldsdelinquenten –
onder stringente voorwaarden – voor IVO in aanmerking te brengen.Zoals ik heb aangegeven in mijn brief aan de Tweede Kamer van 27 augustus
jl., heb ik de Kamer over dit voornemen geïnformeerd in het kader van
de schriftelijke beantwoording van de vragen over het jaarverslag 2003 van
het Ministerie van Justitie (kamerstukken II 2003/04, 29 540, nr. 83,
vraag 137).Het uitgangspunt is dat IVO voor deze categorie delinquenten uitsluitend
wordt overwogen indien en voorzover de oorspronkelijke IVO-criteria onvoldoende
soelaas bieden voor het capaciteitstekort. In die situatie kunnen betrokken
delinquenten alleen dan voor IVO in aanmerking worden gebracht indien:• zij in het afgelopen halfjaar ten minste tweemaal met goed gevolg
onbegeleid verlof hebben gehad• het openbaar ministerie geen bezwaar heeft tegen IVO• betrokkenen overigens aan de geldende criteria voldoen.Het openbaar ministerie heeft in dit kader voorzieningen getroffen om
ingeval een IVO voor een geweldsdelinquent wordt overwogen, snel hierover
advies te kunnen uitbrengen aan DJI.Tot op heden zijn vijf gedetineerden uit de categorie lichtere geweldsdelinquenten
met incidenteel versneld ontslag gegaan. Zij verbleven reeds in beperkt beveiligde
penitentiaire inrichtingen. Hiernaast is het in een beperkt aantal gevallen
mogelijk om geweldsdelinquenten met instemming van het openbaar ministerie
het laatste deel van hun straf te laten vervullen door middel
van elektronische thuisdetentie. Ik gaf dit ook aan in mijn brief van 27 augustus
2004.5. Voorbereiding van de invrijheidstellingDe IVO is naar zijn aard een noodmaatregel waaraan dan ook onvermijdelijk
bepaalde knelpunten kleven. Een daarvan is dat er minder gelegenheid is voor
de voorbereiding van de invrijheidstelling dan wanneer die plaatsvindt op
de formele expiratiedatum van de straf. Vanzelfsprekend wordt nagestreefd
de overgang naar invrijheidstelling ook bij IVO zorgvuldig plaats te laten
vinden. Het is ook om die reden dat gedetineerden die in aanmerking komen
voor een penitentiair programma, niet in aanmerking komen voor IVO. Dit geldt
ook voor gedetineerden ten aanzien van wie zorgafspraken zijn gemaakt voor
na de detentie die niet kunnen worden aangepast aan IVO.Het is voorts ook niet zo dat ten aanzien van alle gedetineerden ondersteuning
door de reclassering na invrijheidstelling is aangewezen. Waar betrokkene
nog een eigen woning heeft of terug kan keren bij zijn oude werkgever, kan
deze bijvoorbeeld achterwege blijven. Is reclasseringssteun wel aangewezen,
dan wordt natuurlijk getracht om deze zodanig tijdig voor te bereiden, dat
eerdere invrijheidstelling door middel van IVO hieraan niet in de weg staat.
In dat kader wordt in toenemende mate in een vroegtijdig stadium tijdens de
detentie nagegaan op welke zgn. leefgebieden activiteiten moeten worden ontplooid
ten behoeve van de invrijheidstelling.In voorbereiding is een wetsvoorstel tot herziening van de vervroegde
invrijheidstelling in een invrijheidstelling onder voorwaarden. Onder deze
nieuwe wettelijke regeling zal het huidige IVO-instrument komen te vervallen,
ten gunste van een regeling waarbij aan eerdere invrijheidstelling altijd
een proeftijd zal zijn verbonden gedurende welke bijzondere voorwaarden aan
betrokkene kunnen worden gesteld, zoals bijvoorbeeld reclasseringsbegeleiding.De algemene voorwaarde dat geen nieuwe strafbare feiten worden gepleegd
zal altijd van toepassing zijn. Ik streef ernaar dit wetsvoorstel begin 2005
bij de Tweede Kamer in te indienen.6. BesluitWanneer de benodigde celcapaciteit de beschikbare capaciteit overstijgt,
zijn maatregelen onvermijdelijk om te bewerkstelligen dat de schaarse capaciteit
optimaal wordt benut. De veiligheid van de samenleving en de geloofwaardigheid
van de sanctietoepassing mogen daarbij niet in het geding komen. De inzet
van het IVO-instrument op de wijze zoals in de brief geschetst biedt hiertoe
de meeste waarborgen.De Minister van Justitie,J. P. H. Donner 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24587-111.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl