Visumverlening; Brief minister met de Hoofdlijnennotitie Visumwet
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26106, nr. 4

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

12-03-2001

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

26106 nr. 4

05-03-2001

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamHOOFDLIJNENNOTITIE VISUMWETI. INLEIDINGII. HUIDIGE STAND VAN ZAKEN2.1. Wetgevingsgeschiedenis2.2. Internationale dimensie2.3. Complementaire wetgeving2.4. Visumpraktijk2.5. Waarom visumverlening?2.5.1. Criteria2.5.2. Meerdere doeleinden2.5.3. Betekenisverschuiving visum2.5.4. Samenloop criteria visumverlening en toegangscriteriaArtikel 8 VreemdelingenwetIII. TOEKOMSTIGE WETGEVING3.1. Tekortschieten Souverein Besluit3.2. Rijkswetgeving3.3. Inhoud visumwetgeving3.3.1. Visumplicht3.3.2. Vrijstelling en erkenning3.3.3. Soorten visa3.3.4. Criteria voor visumverlening3.3.5. Voorschriften en beperkingen3.3.6. Annulering, intrekking, wijziging, beperking geldigheidsduur,
verlenging3.3.7. Bevoegdheid3.3.8. Procedure3.3.9. Model3.3.10. Leges3.3.11. Handhaving3.3.12. Rechtsbescherming
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26106Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 38 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 106Visumverleningnr. 4BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKENAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 5 maart 2001Hierbij bied ik u – in overeenstemming met de Staatssecretaris van
Justitie – een Hoofdlijnennotitie Visumwet aan.De notitie schetst in hoofdlijnen de inhoud van de beoogde Visumwet. In
vervolg op mijn toezegging gedaan in het kader van de behandeling van de begroting
van mijn departement voor het jaar 2000 (26 800, V, nr. 19, antwoord
78), stel ik u door middel van deze notitie in de gelegenheid om kennis te
nemen van mijn voornemens ten aanzien van de inhoud van de wet.De Minister van Buitenlandse Zaken,J. J. van Aartsen HOOFDLIJNENNOTITIE VISUMWETI. INLEIDINGIn de motie Bijleveld-Schouten c.s. (Kamerst. II, 1997/98, 24 544,
nr. 27) sprak de Tweede Kamer op 30 september 1997 uit «dat het wenselijk
is dat een wettelijke regeling tot stand komt voor de verlening van visa».
De kamer verzocht de regering om haar daarover zo spoedig mogelijk een nota
te doen toekomen en daarbij in te gaan op de bevoegdheidsverdeling tussen
de ministers van Buitenlandse Zaken en van Justitie. Bij nota van 29 juni
1998 informeerden de Minister van Buitenlandse Zaken en de Staatssecretaris
van Justitie de kamer over de bevoegdheidsverdeling (Kamerst. II, 1997/98,
26 106, nr. 1).Bij brief van 16 december 1998 is aan de kamer bericht dat begin 1999
meer duidelijkheid kon worden verschaft over de herinrichting van het visumverleningsproces.
Deze toezegging werd bij brief van 19 april 1999 gestand gedaan. In deze brief
zet de minister van Buitenlandse Zaken mede namens de staatssecretaris van
Justitie het oogmerk van de nieuwe visumwetgeving uiteen: het verschaffen
van rechtszekerheid aan bestuursorganen en aan burgers door het juridisch
verankeren van internationaal en nationaal visumbeleid. Deze notitie verkent
de inhoud van de tot stand te brengen wetgeving. Achtereenvolgens komen aan
de orde:– het bestaande juridische kader en de huidige visumpraktijk,– de noodzaak tot vernieuwing van het juridisch kader en– de mogelijke inhoud van nieuwe visumwetgeving.II. HUIDIGE STAND VAN ZAKEN2.1. WetgevingsgeschiedenisOp 12 december 1813 kwam het als «Souverein besluit» bekend
staande Besluit afschaffing binnenlandse paspoorten en
verdere reglementaire bepalingen ten aanzien van binnen- en buitenlandse paspoorten tot stand. Het besluit werd bekendgemaakt in de Staatscourant van
1814, nr. 4, en trad in werking met ingang van 25 januari 1814. Van dit besluit
resteert thans nog een bepaling, neergelegd in artikel 7:Vreemdelingen, hier te lande aankomende, zullen de
paspoorten, waarvan zij houders zijn, onderwerpen aan het visa van den secretaris
van staat, en niet weder kunnen vertrekken, dan na dat op dezelfde wijze zal
zijn gekonstateerd, werwaarts zij voornemens zijn te reizen.2.2. Internationale dimensieSinds 1813 is de internationale context waarbinnen visumverlening plaats
vindt ingrijpend gewijzigd. In 1960 kwam de Benelux-overeenkomst inzake de
verlegging van de personencontrole naar de buitengrenzen van het Beneluxgebied
tot stand.In 1985 werd de Schengen-overeenkomst gesloten tussen de staten van de
Benelux, de Bondsrepubliek Duitsland en Frankrijk. De Uitvoeringsovereenkomst
bij Schengen werd met ingang van maart 1995 toegepast.
Voor de toepassing van deze overeenkomsten zijn in internationaal verband
visuminstructies opgesteld. Deze instructies zijn als nationale instructies
naar de uitvoerende diensten gezonden en hebben langs die weg nationaal werking
gekregen.De overeenkomsten voorzien immers in intergouvernementele
samenwerking, niet in de vestiging van een supranationale structuur. Visumverlening vindt dan ook plaats door de nationale autoriteiten van de
betrokken staten (Benelux Gerechtshof 20 december 1988, NJ-AB 1990, 488).Inmiddels strekt het Schengengebied zich ook uit tot Spanje, Portugal,
Oostenrijk, Italië, Griekenland en – op afzienbare termijn –
de Scandinavische landen.Ook de EU heeft het visum-terrein inmiddels betreden. Op 29 mei 1995 kwam
Verordening (EG) nr. 1683/95 betreffende de invoering van een uniform visummodel
tot stand (Pb L164), op 25 september van dat jaar gevolgd door Verordening
(EG) nr. 2317/95 ter bepaling van de derde Staten waarvan de onderdanen bij
de overschrijding van de buitengrenzen van de Lid-Staten in het bezit moeten
zijn van een visum (Pb L 234). Voorts zijn met de inwerkingtreding van het
Verdrag van Amsterdam EU-kaders voor visumverlening tot stand gekomen. Schengen
is geïncorporeerd in de Europese Unie, besluiten die in het kader van
Schengen tot stand zijn gekomen hebben een Europeesrechtelijke grondslag verkregen.2.3. Complementaire wetgevingDe bepaling die in artikel 7 van het Souverein besluit is neergelegd vormt,
op de drempel van de 21e eeuw, nog steeds de enige wettelijke grondslag voor
de visumverlening door de Minister van Buitenlandse Zaken, in dit opzicht
de ambtsopvolger van den secretaris van staat.Hoe beperkt ook, de bepaling bevat – naast de vestiging van de bevoegdheid –
elementen die nog steeds tot de bouwstenen van de visumverlening behoren:– vreemdelingen– hier te lande aankomende– paspoorten (reisdocumenten).Sinds kort bevat de Vreemdelingenwet – door bekrachtiging van een
initiatief-voorstel van wet van het lid Verhagen tot wijziging van de Vreemdelingenwet
(Stb. 1998, 613; inwerkingtredingsbesluit Stb. 665) – een verwijzing
naar de machtiging tot voorlopig verblijf (mvv). Een mvv is blijkens artikel
1 van de Vreemdelingenwet eendoor een Nederlandse diplomatieke of consulaire vertegenwoordiging
in het buitenland na voorafgaande machtiging van Onze Minister van Buitenlandse
Zaken afgegeven visum voor een verblijf van langer dan drie maanden.2.4. VisumpraktijkHet beknopte karakter van de nationaal-wettelijke grondslag stond de ontwikkeling
van een omvangrijke en geschakeerde visumpraktijk – in het licht van
de hiervoor genoemde overeenkomsten – niet in de weg.In het kader van EU/Schengen en – voor
zover EU/Schengen daarin niet voorziet –
in het kader van de Benelux worden verschillende
soorten visa onderscheiden:a. transitvisum voor luchthavens,b. doorreisvisum,c. reisvisum,d. machtiging tot voorlopig verblijf,alsmede varianten op deze soorten voor enkelvoudig of meervoudig gebruik,
naar duur en voor een of meer personen. 2.5. Waarom visumverlening?De tekst van het Souverein Besluit geeft geen uitsluitsel over het waarom
van visumverlening, over de rechtsgevolgen of over de criteria die de secretaris van staat hanteert. Zelfs over de inhoud van
de verplichting is de tekst – althans voor de hedendaagse lezer –
niet duidelijk. Volstaan wordt met de verplichting voor vreemdelingen om hun
paspoorten bij aankomst in en vertrek uit Nederland te
onderwerpen aan het visa van den secretaris van staat. Uit de toepassingspraktijk
en de genoemde internationale overeenkomsten kan echter het volgende worden
afgeleid.Visumverlening is vanouds en primair een instrument in het kader van het
beleid inzake de buitenlandse betrekkingen. Dit komt onder meer tot uitdrukking
bij de toepassing van internationale sanctiemaatregelen jegens bepaalde staten.
Dergelijke maatregelen kunnen er mede toe strekken dat onderdanen van die
landen niet voor toegang tot Nederland in aanmerking komen.Visumverlening heeft daarnaast betekenis als controle voorafgaand aan
de buitengrenscontrole en in het kader van het handhaven van het nationale
restrictieve toelatingsbeleid. Een visum treedt niet in de plaats van een
reisdocument, zoals een paspoort, maar heeft een complementaire functie.Uit instructies betreffende de afgifte van visa door de diplomatieke en
beroepsconsulaire posten blijkt welke vereisten thans voor visumverlening
worden aangelegd.2.5.1. CriteriaWanneer het beleid inzake de internationale betrekkingen zich daartegen
niet verzet, kan een visum worden verleend aan vreemdelingen1 die:a. in het bezit zijn van een geldig grensoverschrijdingsdocument,b. desgevraagd documenten kunnen overleggen ter staving van het doel van
het voorgenomen verblijf en de verblijfsomstandigheden en beschikken over
voldoende middelen van bestaan, zowel voor de duur van het voorgenomen verblijf
als voor terugreis of doorreis, dan wel in staat zijn deze middelen rechtmatig
te verwerven,c. niet met het oog op weigering van toegang gesignaleerd staan (op grond
van gevaar voor de openbare orde en veiligheid of de nationale veiligheid),
end. niet worden beschouwd als een gevaar voor de openbare orde of de nationale
veiligheid.2.5.2. Meerdere doeleindenDe hiervoor aangeduide maatstaven hebben betrekking op de buitenlandse
betrekkingen, het tegengaan van illegale immigratie, bescherming van de openbare
orde en veiligheid en het voorkomen van financiële risico's.De visumplicht dient derhalve meerdere doeleinden: naast de primaire functie
ten behoeve van de buitenlandse betrekkingen is
visumplicht ook van belang voor de beleidsterreinen van onder meer justitie
(opsporing en vervolging, vreemdelingenrecht), binnenlandse zaken (staatsveiligheid)
en economische zaken (economische betrekkingen).2.5.3. Betekenisverschuiving visumSinds 1813 is de betekenis van het visum verschoven. Aanvankelijk hadden
visa vooral betekenis voor het verlenen van toegang, maar door internationale
ontwikkelingen, eerst in Beneluxverband later in het kader van Schengen en
de EU, kan een visum ook na binnenkomst van belang
zijn. Aan het in de uitvoeringsovereenkomst bij Schengen bedoelde reisvisum kan de vreemdeling een «circulatierecht»
ontlenen, een recht voor de vreemdeling om zich tijdens de geldigheidsduur
van het visum vrij te verplaatsen op het grondgebied van de betrokken Staten,
eventuele aan het visum verbonden territoriale beperkingen daargelaten. 2.5.4. Samenloop criteria visumverlening en toegangscriteriaDe visumprocedure omvat, naast een toets aan het beleid inzake de buitenlandse
betrekkingen, mede een beoordeling aan de hand van de toegangscriteria: voldoende
middelen van bestaan, geen gevaar voor openbare rust, openbare orde of nationale
veiligheid1.In de Vreemdelingenwet is een koppeling gelegd tussen grensoverschrijding
en verblijf. Artikel 6, eerste lid, bepaalt dat toegang wordt verschaft aan
vreemdelingen aan wie het krachtens een der bepalingen van de artikelen 8–10
is toegestaan in het land te verblijven (...).Artikel 8 Vreemdelingenwet1. Het is aan vreemdelingen die bij hun binnenkomst hebben voldaan aan
de verplichtingen waaraan personen bij grensoverschrijding zijn onderworpen,
gedurende een bij algemene maatregel van bestuur te bepalen termijn toegestaan
in Nederland te verblijven, indien en zolang zij:a. het bij en krachtens deze wet bepaalde in acht nemen;b. beschikken over voldoende middelen om te voorzien zowel in de kosten
van hun verblijf in Nederland als in die van hun reis naar een plaats buiten
Nederland waar hun toelating gewaarborgd is;c. geen gevaar opleveren voor de openbare rust, de openbare orde of de
nationale veiligheid.2. De in het eerste lid bedoelde termijn wordt ten hoogste op zes maanden
bepaald. Voor de bij algemene maatregel van bestuur te onderscheiden categorieën
van vreemdelingen kunnen verschilende termijnen worden vastgesteld.In het Vreemdelingenbesluit is hieraan uitwerking gegeven.III. TOEKOMSTIGE WETGEVING3.1. Tekortschieten Souverein BesluitDe uitoefening van een bevoegdheid als visumverlening op grond van een
juridisch kader zoals neergelegd in het Souverein Besluit, staat op gespannen
voet met de huidige inzichten over de wettelijke inkadering van het bestuur.
In dit verband kan worden gewezen op de in de inleiding genoemde motie Bijleveld-Schouten
c.s.Ook los van het verzoek van de kamer bestaat grond om wetgeving tot stand
te brengen. Internationale kaders als de Benelux- en de in de EU geïncorporeerde
Schengenaccoorden bieden inzicht in het hoe en wat van visumverlening, maar
die kaders behoeven nationale implementatie; naar huidig inzicht kan niet
worden volstaan met een verdragsconforme toepassingspraktijk.Een visumwet vormt het kader om internationaal en nationaal visumbeleid
te implementeren respectievelijk te verankeren. De wet verschaft zekerheid
aan bestuursorganen en aan burgers en strekt ertoe:a. om de bevoegdheid voor nationale bestuursorganen te vestigen,b. om de nationale bestuursorganen aan nationale – deels internationaal
geïnspireerde – normstelling te binden,c. om procedures rechtens te verankeren, d. om de juridische grondslag te vestigen voor nationaal beleid waar internationale
kaders beleidsruimte open laten.3.2. RijkswetgevingDe voorbereiding van visumwetgeving roept de vraag op of deze wetgeving
in koninkrijksverband tot stand moet komen – als Rijkswet – of
dat met nationale wetgeving kan worden volstaan. De totstandkoming van rijkswetgeving
impliceert betrokkenheid van de Nederlandse Antillen en van Aruba.Het Statuut voor het Koninkrijk noemt als aangelegenheden voor het Koninkrijk
o.a. de buitenlandse betrekkingen en het stellen van algemene voorwaarden voor toelating en uitzetting van vreemdelingen (artikel 3, eerste lid). Niet elke koninkrijksaangelegenheid behoeft
echter regeling bij rijkswet. Artikel 14, derde lid, van het Statuut bepaalt:Regelen omtrent aangelegenheden van het Koninkrijk,
welke noch in de Nederlandse Antillen, noch in Aruba gelden, worden bij wet
of algemene maatregel van bestuur vastgesteld.Indien de Visumwet niet geldt op de Nederlandse Antillen en Aruba kan
deze – net als de Vreemdelingenwet – als gewone, nationale wet
tot stand komen. Dat ligt ook in de rede omdat de werkingssfeer van het hiervoor
aangeduide internationaalrechtelijke kader – en dus ook van de ter uitvoering
van dit kader tot stand te brengen nationale regelgeving – beperkt is
tot Europa.Conclusie 1.Een visumwet
kan als nationale wet tot stand komen.3.3. Inhoud visumwetgevingEen nationale wet is het voertuig om – voor zover nodig1 – internationaal visumbeleid te implementeren en
biedt een kader voor nationaal visumbeleid. Gelet op het toenemend beslag
van internationaal recht op nationale beleidsruimte lijkt het niet wijs om
op formeelwettelijk niveau de huidige stand van zaken te fixeren. Dat zou
het alleen maar lastig maken om toekomstige ontwikkelingen, in het verband
van de Europese Unie, in het nationale recht te verwerken. Een visumwet zal
dan ook geen gedetailleerde normering van visumverlening bevatten, maar uitsluitend
de hoofdlijnen verankeren en voor het overige de grondslag bieden voor nadere
regelstelling, bij algemene maatregel van bestuur of krachtens algemene maatregel
van bestuur, bij ministeriële regeling. Wet, amvb en ministeriële
regeling voldoen – uiteraard – in samenhang aan de eisen die het
internationale kader stelt.Onderwerpen die voor regeling in aanmerking komen zijn, voor zover niet
neergelegd in een ieder verbindende bepalingen van verdragen en van besluiten
van volkenrechtelijke organisaties (Grondwet artikel 93):a. visumplicht (rechtsgevolgen van het visum),b. vrijstelling visumplicht en «erkenning» visa verleend door
autoriteiten van staten die partij zijn bij de Benelux- en Schengenakkoorden,c. soorten visa (gedifferentieerd naar oogmerk, duur en aard van verblijf),d. visumcriteria (eventueel gedifferentieerd naar soorten visa; mede gericht
op voorkomen fraude),e. beperkingen en voorschriften verbonden aan visum (eventueel gedifferentieerd
naar soorten visa) zoals territoriale beperkingen, een terugmeldingsplicht
en een borgstellingsplicht,f. bevoegdheid tot visumverlening,g. annulering, intrekking, wijziging en verlenging van een visum,h. visumprocedure (aanvrage, termijnen, afgifte; eventueel gedifferentieerd
naar soorten visa), i. visummodel (eventueel gedifferentieerd naar soorten visa),j. leges,k. handhaving (administratieve en/of strafrechtelijke sancties),l. rechtsbescherming (wanneer afwijkend t.o.v. Awb-regime).3.3.1. VisumplichtIn het internationale personenverkeer kunnen drie stappen/momenten worden
onderscheiden:1. visumverlening2. grenscontrole3. verblijf/verwijdering.Deze drie stappen/momenten kunnen weliswaar worden onderscheiden, maar
de bestuurlijk/juridische inbedding ervan hangt niettemin nauw samen.Zoals in de voetnoot bij paragraaf 2.5.1 is vermeld, is visumplicht
het uitgangspunt. Overigens zijn vreemdelingen die niet onderworpen zijn aan
de visumplicht als regel wel gehouden te beschikken over een machtiging tot
voorlopig verblijf ingeval een verblijf van langer dan drie maanden in Nederland
wordt beoogd.Indien een vreemdeling visumplichtig is, gaat de beoordeling van diens visumaanvraag aan de grenscontrole vooraf. Deze beoordeling
behelst een toets of de vreemdeling op het moment van beoordeling –
mede gelet op het oogmerk van zijn voorgenomen verblijf – in aanmerking
komt voor toegang tot Nederlands grondgebied, aan de hand van de in paragraaf 2.5.1
aangeduide criteria; het visum is de neerslag van een positieve uitkomst van
deze toets en fungeert in dit opzicht – op het moment van afgifte –
als een «verklaring van geen bezwaar».De grenscontrole vindt plaats onmiddellijk
voorafgaand aan de feitelijke grensoverschrijding en is een beoordeling of
de vreemdeling op dat moment voldoet aan de voorwaarden voor toegang tot Nederlands
grondgebied.Op vreemdelingen die in Nederland verblijf houden is het vreemdelingentoezicht
van toepassing.De vreemdeling die over een visum beschikt kan daaraan echter niet een
onherroepelijk recht op binnenkomst ontlenen: verwezen zij naar artikel 5
van de Uitvoeringsovereenkomst bij Schengen. Een recht op verblijf ontleent
de vreemdeling niet aan het visum1.De samenhang tussen visumverlening, grenscontrole en verblijf is evident:a. een van de eisen voor visumverlening is het bezit van een document
voor grensoverschrijding,b. een van de eisen voor grensoverschrijding – voor visumplichtige
vreemdelingen – is het beschikken over een visum, enc. een van de eisen voor rechtmatig verblijf is het hebben voldaan aan
de eisen voor grensoverschrijding.Met deze samenhang correspondeert een zekere mate van overlap waar het
de beoordeling van visumverlening en – aan de grens – van toegang
aangaat. Gelet op de belangen die voor vreemdelingen verbonden zijn aan de
uitkomst van de onderscheiden procedures, draagt deze vorm van coördinatie bij aan de bestuurlijke zorgvuldigheid: het is immers
niet zinvol om tot visumverlening over te gaan wanneer aannemelijk is dat
de vreemdeling niet voldoet aan de eisen voor grensoverschrijding en rechtmatig
verblijf.Alleen al met het oog op doelmatige uitvoeringspraktijk ligt het in de
rede om deze procedurele fasering – beoordeling
visumaanvraag gaat vooraf aan beoordeling toelatingsverzoek –
en inhoudelijke coördinatie – deels
parallelle criteria visumverlening en grensoverschrijding – te handhaven.Het voorgaande klemt te meer in die gevallen waarin visumverlening aan
de grens plaatsvindt en dus praktisch samenvalt met de grenscontrole.Conclusie 2:Het visum
schept als zodanig niet een onherroepelijk recht op toegang of – kort –
verblijf; het ontbreken van een visum staat evenwel aan het verlenen van toegang
en aan een rechtmatig – kort – verblijf in de weg, wat betreft
visumplichtige vreemdelingen. Het beschikken over een visum is noodzakelijk,
maar niet voldoende.3.3.2. Vrijstelling en erkenningDe ruimte voor nationaal visumbeleid neemt af door ontwikkelingen in internationaal
verband (Benelux, Schengen, EU). Die ontwikkelingen brengen mee dat door autoriteiten
van andere staten verleende visa ook voor Nederlands territoir betekenis hebben.
De wet moet ruimte bieden om aan die ontwikkelingen recht te doen.Conclusie 3:Het uitgangspunt
is dat alle vreemdelingen visumplichtig zijn; tenzij zij expliciet hiervan
zijn vrijgesteld. De wet vestigt de bevoegdheid om met het oog op de uitvoering
van internationale verplichtingen ten behoeve van vreemdelingen in het algemeen
dan wel categorieën vreemdelingen een afwijkend regime toe te passen.3.3.3. Soorten visaBinnen de hoofdregels 3.3.1 en 3.3.2 bestaat – overeenkomstig de
huidige praktijk – aanleiding tot differentiatie naar oogmerk en duur
van verblijf.Conclusie 4.Het ligt in
de rede om in elk geval – bij of krachtens de wet – de volgende
soorten te (kunnen) onderscheiden en daarnaast ruimte te laten voor de introductie
van nieuwe typen:a. transitvisum voor luchthavens voor doorreis per vliegtuig vanaf dezelfde
luchthaven, beperkt tot de transitzone,b. doorreisvisum, op grond waarvan de houder een, twee, of bij uitzondering
verscheidene keren mag doorreizen naar een derde staat, zonder dat de duur
van die doorreis meer dan vijf dagen mag bedragen,c. reisvisum, een voor een of meer binnenkomsten geldig reisvisum, waarbij,
te rekenen vanaf de datum van eerste binnenkomst, noch de duur van een ononderbroken
verblijf, noch de totale duur van de achtereenvolgende verblijven meer dan
drie maanden per zes maanden mag bedragen.Voorts zal de machtiging tot voorlopig verblijf (in
het kader van de Vreemdelingenwet of in de Visumwet) geregeld worden.Daarnaast kent de huidige praktijk nog enkele bijzondere
vormen, de «visumverklaring» en het «terugkeervisum».
De visumverklaring is een reisvisum dat op een afzonderlijk blad papier bij
een reisdocument wordt gevoegd ingeval in dat reisdocument geen visum kan
of mag worden aangebracht. Het als «terugkeervisum» bekend staande
besluit strekt ertoe een vreemdeling met een imperfecte status die met toestemming
van de Nederlandse autoriteiten in Nederland verblijft, in de gelegenheid
te stellen Nederland tijdelijk te verlaten en hiernaar terug te keren (bijvoorbeeld
een afgewezen asielzoeker die de behandeling van zijn beroep in Nederland
mag afwachten). Het terugkeervisum verschaft een onherroepelijk recht op binnenkomst
en onderscheidt zich hierdoor van een visum dat geen «onherroepelijk»
karakter bezit.De hiervoor aangeduide soorten visa onderscheiden zich naar duur en oogmerk
van het voorgenomen verblijf/de voorgenomen toegang tot de transitzone.Conclusie 5.Daarnaast
biedt de wet de mogelijkheid om varianten op de genoemde soorten en nieuwe
typen te introduceren.3.3.4. Criteria voor visumverleningNaast de vaststelling van de visumplicht, vormt de regeling van de criteria
op grond waarvan visa worden verleend/geweigerd een kernelement in de wet.Conclusie 6.De wet legt
vast op grond van welke criteria visa verleend kunnen dan wel geweigerd moeten
worden:Een visum kan worden verleend aan vreemdelingen diea. niet worden beschouwd als een gevaar voor de internationale betrekkingen,b. in het bezit zijn van een geldig grensoverschrijdingsdocument,c. aannemelijk kunnen maken dat het reisdoel waarop het aangevraagde visum
betrekking heeft bonafide is en daartoe documenten kunnen overleggen ter staving
van het doel van het voorgenomen verblijf en de verblijfsomstandigheden, Overwogen kan worden om als operationalisering van dit criterium te voorzien
in de ondertekening van een verklaring – de zgn. «bewustverklaring» –
door betrokkene1 omtrent het doel van het voorgenomen verblijf en de verblijfsomstandigheden
en2 waarin betrokkene te kennen geeft dat hij ervan op de hoogte is dat
hij niet langer dan de toegestane verblijfsduur zoals vermeld op het visum,
op het betreffende grondgebied mag verblijvend. beschikken over voldoende middelen van bestaan, zowel voor de duur
van het voorgenomen verblijf als voor terugreis of doorreis, dan wel in staat
zijn deze middelen rechtmatig te verwerven,Het begrip «voldoende middelen van bestaan» kan nader worden
bepaald bij gedelegeerde regelgeving; uitgangspunt zijn de normen die voor
binnenkomst gelden zoals neergelegd in de grensbewakingscirculaire. Een derde –
«referent» – kan zich t.b.v. de visumaanvrager garant stellen
(vergelijk bijlage 15 van de Gemeenschappelijke Visuminstructie Schengen (SCH/II-Visa
(98) 180, stand 16.12.1998)In het licht van recente signalen omtrent de risico's van misbruik en
oneigenlijk gebruik die het thans gehanteerde toetsingskader zou meebrengen,
zal bij de inrichting en toepassing van nieuwe regelgeving nadrukkelijk aan
dit aspect aandacht worden besteed. Het ligt in de rede om aan de aanvraag
zodanige eisen te stellen omtrent de onderbouwing van het voorgegeven reisdoel,
bijvoorbeeld aan de hand van gelegaliseerde dan wel geverifieerde documenten,
dat daaromtrent voldoende mate van zekerheid kan worden verkregen. Uitgangspunt
zal zijn dat de bewijslast op de aanvrager rust.e. niet met het oog op weigering van toegang gesignaleerd staan (op grond
van gevaar voor de openbare orde en veiligheid of de nationale veiligheid),
enf. niet worden beschouwd als een gevaar voor de openbare orde of de nationale
veiligheid. Denkbaar is dat de wet voor de criteria b tot en met
f verwijst naar de criteria voor toegang dan wel – wat betreft de verlening
van een mvv – de criteria voor toelating die in de Vreemdelingenwet
zijn geregeld.Een visum wordt geweigerd wanneer aan een van de hiervoor
aangeduide criteria en voorwaarden niet wordt voldaan, onverminderd de bevoegdheid
om op grond van humanitaire overwegingen, nationaal belang of internationale
verplichtingen toch een (territoriaal beperkt) visum te verlenen (vergelijk
artikel 5, tweede lid, van de Uitvoeringsovereenkomst bij Schengen).3.3.5. Voorschriften en beperkingenOnder omstandigheden kan de werkingssfeer van een visum naar plaats worden
beperkt dan wel kunnen bepaalde voorschriften aan het visum worden verbonden,
zoals een meldingsplicht.Conclusie 7.De wet bevat
een grondslag om voorschriften en beperkingen aan een visum te verbinden.3.3.6. Annulering, intrekking, wijziging, beperking geldigheidsduur,
verlengingGewijzigde omstandigheden en geconstateerde gebreken in het visum moeten
tot aanpassing/reparatie kunnen leiden.Conclusie 8.De wet voorziet
in een grondslag om een verleend visum te annuleren (in te trekken met terugwerkende
kracht – ex tunc – alsof het nooit heeft bestaan), in te trekken
(ex nunc) of, naar inhoud of geldigheidsduur, te wijzigen – daaronder
begrepen een wijziging van de aan het visum verbonden voorschriften en beperkingen.
Daartoe kan worden overgegaan indien:a. uit naderhand gebleken feiten of omstandigheden komt vast te staan
dat visumverlening onjuist was, ofb. feiten en omstandigheden zodanig zijn gewijzigd dat deze zich in overwegende
mate verzetten tegen handhaving of ongewijzigde handhaving van het verleende
visum.3.3.7. BevoegdheidDe aanduiding secretaris van staat zal door
een hedendaagse benaming worden vervangen. Het wetsvoorstel bepaalt in actuele
termen welk bestuursorgaan tot visumverlening bevoegd is en hoe de wederzijdse
betrokkenheid van de ministers van Justitie en van Buitenlandse Zaken zal
worden vormgegeven.Conclusie 9.Wat betreft
de verlening van visa, genoemd in paragraaf 3.3.3 onder a tot en met
c is de Minister van Buitenlandse Zaken de bevoegde instantie. De verlening
van de machtiging tot voorlopig verblijf kan aan het competentiegebied van
de Minister van Justitie worden toebedeeld. De wijze waarop de inhoudelijke
betrokkenheid van beide ministers bij elkaars bevoegdheidsuitoefening gestalte
krijgt zal in het wetsvoorstel worden neergelegd.3.3.8. ProcedureNaast inhoudelijke criteria zal de wet – of een op de wet gebaseerde
lagere regeling – specifieke procedurevoorschriften bevatten, bijvoorbeeld
ten aanzien van de indiening – in persoon? – en inhoud van de
aanvraag en de termijn waarbinnen op een aanvraag moet worden beslist; e.e.a.
is afhankelijk van de mate waarin de standaardbepalingen van
de Awb – bijvoorbeeld de «redelijke termijn» van acht weken
in artikel 4:13 – als knellend worden ervaren. Een zorgvuldige behandeling
van een aanvraag om een machtiging tot voorlopig verblijf, blijkt vaak meer
tijd dan acht weken te vergen. Daar komt bij dat bij grensoverschrijding –
wat betreft communicatie – het risico meebrengt van termijnoverschrijding –
wat betreft besluitvorming dan wel bekendmaking.Bij de vaststelling van procedurele voorschriften zal harmonisatie als
uitgangspunt gelden. Nu bestaan nog uiteenlopende handelwijzen voor de afwikkeling
van aanvragen om een mvv – waarvoor de Algemene wet bestuursrecht geldt –
en van visumaanvragen die worden beheerst door in het kader van Schengen tot
stand gekomen procedures.Conclusie 10.De wet bevat
procedurele voorschriften dan wel de grondslag om dergelijke voorschriften
bij of krachtens algemene maatregel van bestuur vast te stellen.3.3.9. ModelDe eenheid in het rechtsverkeer en de rechtszekerheid brengen mee dat
het visum wordt verleend overeenkomstig een vast model. Het visummodel is
een Europese aangelegenheid. Voor zover behoefte bestaat aan een specifiek
«nationaal» visum, dat wil zeggen een visum waarvoor niet in internationaal
verband regels of afspraken zijn gemaakt, kan een wettelijke grondslag gevestigd
worden om daarvoor een model vast te stellen.Conclusie 11.De wet bevat
de grondslag om een visummodel vast te stellen.3.3.10. LegesLegesbepalingen ten aanzien van visumverlening zijn in de Wet op de kanselarijrechten
1948 neergelegd. Deze wet zal worden vervangen door een gemoderniseerde wet:
de Wet op de consulaire tarieven. Deze wet zal tevens voorzien in de leges
die voor visumverlening in rekening worden gebracht.Conclusie 12.Visumleges
zullen in het kader van de Wet op de consulaire tarieven worden geregeld.3.3.11. HandhavingWat de handhaving aangaat kan worden volstaan met de bevoegdheid om een
visum te annuleren, in te trekken of te wijzigen. Dientengevolge staat de
betrokken vreemdeling bloot aan maatregelen (verblijfsbeëindiging) die
op grond van de Vreemdelingenwet getroffen kunnen worden.Conclusie 13.De wet bevat
een grondslag tot het vervallen van een borg; geen strafrechtelijke bepalingen.3.3.12. RechtsbeschermingWat geldt voor de procedure, geldt evenzeer voor de rechtsbescherming;
indien de standaardbepalingen van de Awb als knellend worden ervaren, kan
worden overwogen om in maatwerk te voorzien. Anders dan voor procedurevoorschriften,
kan niet worden voorzien in de bevoegdheid om bij lagere regelgeving voorschriften
voor de rechtsbescherming vast te stellen. Ingevolge het geldende artikel 33d van de Vreemdelingenwet worden beschikkingen
omtrent de afgifte van visa of machtigingen tot voorlopig verblijf, gegeven
krachtens het Souverein Besluit van 12 december 1813 (Stcrt. 1814, 4) voor
de toepassing van wettelijke voorschriften voor bezwaar en beroep, gelijkgesteld
met beschikkingen aangaande de toelating, gegeven op grond van de Vreemdelingenwet.Conclusie 14.T.a.v. rechtsbescherming
kan de huidige – van de Awb afwijkende – regeling worden gecontinueerd
dan wel worden aangepast in het licht van de praktische eisen die de afhandeling
van visumaanvragen in het buitenland meebrengt.XNoot1Voor zover visumplichtig; voorzover deze verplichting voor de desbetreffende
categorie vreemdelingen niet is afgeschaft, geldt als uitgangspunt dat elke
vreemdeling visumplichtig is.XNoot1Het is evenwel niet zo dat de vreemdelingenregelgeving rechtstreeks van
toepassing is op de behandeling van visumaanvragen.XNoot1Europese verordeningen werken rechtstreeks en behoeven geen implementatie.XNoot1Maar: zonder visum geen verblijfsrecht. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26106-4.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl