Regeling van cassatie in Antilliaanse en Arubaanse uitleveringszaken; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27797, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

21-06-2001

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

27797-(R1686) nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Grondtrekken van het voorstel3. De uitspraak en de terugwijzingsopdracht4. Cassatie in het belang der wet5. ArtikelsgewijsArtikel 1Artikel 2Artikel 3Artikel 4Artikelen 6 en 7Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27797Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 31 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 797 (R 1686)Regeling van cassatie in Antilliaanse en Arubaanse uitleveringszakennr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING1. InleidingHet internationaal strafrechtelijk rechtshulpverkeer, waarbij de Nederlandse
Antillen of Aruba als landen aangezochte partij zijn, neemt steeds meer toe.
Daarbij wordt het Gemeenschappelijk Hof van Justitie van die landen, dat te
beoordelen heeft of de rechtshulp toelaatbaar is op basis van de wet of het
toepasselijke verdrag vaak genoodzaakt te beslissen op veel ingewikkelde rechtsvragen.
Het gaat dan vooral om kwesties van volkenrechtelijke aard, waarbij –
ik noem maar een voorbeeld – het Weense verdragenrechtsverdrag moet
worden toegepast bij de uitleg van bij een rechtshulpverdrag gemaakte voorbehouden
en de doorwerking daarvan bij multilaterale rechtshulpverhoudingen. Vooral
ten aanzien van de uitlevering is dit het geval na de wijzigingen van het
interne landsrecht van de Antillen en Aruba in 1996, waarbij de uitlevering
van eigen onderdanen mogelijk werd, mits ook het toepasselijk rechtshulpverdrag
in een dergelijke uitleverbaarheid van eigen onderdanen, nationalen en sociaal
geassimileerde verblijfsgerechtigden voorziet.Vóór 1 januari 1996 was die uitleveringsfiguur uitgesloten
krachtens de onderscheidenlijke Landsbesluiten van de Antillen en Aruba die
het interne uitleveringsrecht regelden. Het land Nederland kende deze mogelijkheid –
van uitlevering van eigen onderdanen, nationalen en sociaal geassimileerde
personen – reeds langer. Sedert 1984 staat artikel 4, tweede lid, van
de Nederlandse Uitleveringswet van 1976 uitdrukkelijk toe dat Nederlanders
worden uitgeleverd, mits het rechtshulpverzoek is gericht op vervolgingsuitlevering.
In zulk een geval moet de Nederlander door de verkrijgende partij na ommekomst
van de strafvervolging teruggeleverd worden aan Nederland om, in geval van
veroordeling tot onvoorwaardelijke gevangenisstraf, aldaar die straftenuitvoerlegging
te ondergaan. De Minister van Justitie dient daartoe van de verkrijgende partij
een terugleveringsgarantie te bedingen. Dat kan alleen indien tussen Nederland
en de opeisende partij een specifieke verdragsrelatie bestaat, waarbij de
partijen wederkerig elkaars onherroepelijke strafgewijsden positief erkennen
als executoriale titels. Het Koninkrijk heeft met een groot aantal landen
een dergelijke verdragsrelatie, vooral op basis van het verdrag van Straatsburg
inzake de overbrenging van gevonniste personen van 21 maart 1983, voor
het Koninkrijk goedgekeurd op 10 december 1986 Stb. 460. Canada en de
Verenigde Staten van Noord-Amerika zijn partij bij dat verdrag
en met hen is de uitleveringsrelatie sedertdien aanmerkelijk geïntensiveerd.
Bij een interpretatieve verklaring op artikel 6, eerste lid, van het Europees
Uitleveringsverdrag van 1957 (Trb 1965, 9) heeft het Koninkrijk verklaard
dat het aan «nationalen» gelijkstelt: vreemdelingen die sociaal
geïntegreerd zijn in de Nederlandse samenleving, waartoe zij regelmatig –
ingevolge de Vreemdelingenwet – toegelaten zijn. Ook deze «geassimileerden»
worden dus uitgeleverd, mits de teruglevering volkenrechtelijk ten genoege
van de Nederlandse Minister van Justitie gewaarborgd is. Uiteraard riep deze
constructie tal van ingewikkelde rechtsvragen op, zoals de kwestie, wie bepaalt
of een opgeëiste persoon als een in Nederland geïntegreerde vreemdeling
is te beschouwen, wat door de opeisende partij exact gewaarborgd moet worden
met betrekking tot de procedures waarbij het buitenlandse vonnis omgezet wordt
in een Nederlands strafrechtelijk gewijsde, wat precies onder «teruglevering»
moet worden verstaan, op welk tijdstip deze aan moet vangen, wie bevoegd is
om supervisie uit te oefenen of de opeisende partij met het oog op de terugleverbaarheid
naar behoren – in overeenstemming met het «speedy trial»-beginsel –
haar procedures afwikkelt en wat de betekenis van de volkenrechtelijke specialiteitswaarborg
in dit verband is. Meermalen zag de Hoge Raad, optredend krachtens artikel
31 van de Uitleveringswet van 1967 als bewaker van de rechtseenheid in Nederlandse
uitleveringszaken, zich genoodzaakt deze en dergelijke rechtsvragen te beslechten
in hoogste instantie. Ik verwijs ondermeer naar de arresten van 16 maart
1993 NJ 1993, 721 en 31 maart 1995, NJ 1996, 382.Voor Aruba en de Nederlandse Antillen is per 1 januari 1996 de tekst
van artikel 4 van de Nederlandse Uitleveringswet overgenomen in het Nederlands-Antilliaanse
Uitleveringsbesluit, dat is gebaseerd op het Curaçaose Uitleveringsbesluit
van 1926 en inmiddels ook geldt voor Aruba. Dat betekende dat het Gemeenschappelijk
Hof, optredend als feitelijke uitleveringsrechter in eerste en enige aanleg,
geconfronteerd werd met vergelijkbare ingewikkelde volkenrechtelijke vragen,
zonder dat hierbij een rechtseenheidtoets aan de Hoge Raad was voorbehouden.
Het Uitleveringsbesluit kent immers de rechtsingang in cassatie niet, omdat
zij nog aansluiten bij het systeem van de Uitleveringswet-1875 (Stb. 66) tot
regeling der algemeene voorwaarden op welke, ten aanzien van de uitlevering
van vreemdelingen, verdragen met vreemde Mogendheden kunnen worden gesloten.
De Uitleveringswet-1875 zag de uitlevering als een zuiver volkenrechtelijke
rechtshandeling, waarbij de aangezochte partij de opgeëiste persoon ter
beschikking stelt ter uitoefening van buitenlandse strafrechtsmacht aan de
verzoekende staat. De opgeëiste persoon – per definitie een vreemdeling –
werd daarbij niet gezien als drager van rechten, die hij geldend zou moeten
kunnen maken – desnoods tegenover de opeisende partij – bij de
nationale rechter, tot wie vreemdelingen nu eenmaal geen rechtsinganggarantie
toekwam. De opgeëiste persoon was per definitie een «object»
van interstatelijke rechtsbetrekkingen, die voor hem golden als een derdenbeding.
Uiteraard is deze benadering thans niet langer acceptabel. In het onderhavige
voorstel van rijkswet wordt dan ook voorgesteld om in Antilliaanse en Arubaanse
uitleveringszaken cassatieberoep open te stellen op de Hoge Raad der Nederlanden.
Dit voorstel, tezamen met de toelichting, is tot standgekomen in nauw overleg
en in overeenstemming met de tweede ondertekenaar van het voorstel van rijkswet,
de Staatssecretaris van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties.De indiening van het onderhavige voorstel heeft lang op zich laten wachten.
Het advies van de Raad van State van het Koninkrijk dateert van 21 mei
1999. Dit advies van de Raad is aanleiding geweest voor hernieuwd en diepgaand
overleg tussen de Koninkrijkspartners over opzet en inhoud van de voorgestelde
cassatieregeling. Dit overleg heeft geleid tot een aantal aanpassingen, overwegend
verduidelijkingen van de regeling en technische verbeteringen.
Daarnaast – en dit als gevolg van het tijdsverloop – moest in
het voorliggende voorstel rekening worden gehouden met enkele tussentijdse
wetswijzigingen die betrekking hebben op de procedure in cassatie, met name
de Wet van 1 oktober 1998, Stb. 591 (in werking getreden op 1 juni
1999) en de Wet van 28 oktober 1999, Stb. 467 (in werking getreden op
1 oktober 2000).2. Grondtrekken van het voorstelHet voorstel sluit ten dele aan bij de reeds bestaande Rijkswet, houdende
een regeling van cassatie in burgerlijke en strafzaken voor de Nederlandse
Antillen, die ook voor Aruba geldt (Rijkswet van 20 juli 1961, houdende
de «Cassatieregeling voor de Nederlandse Antillen», Stb. 212).
In beginsel moeten beide partijen in het uitleveringsgeding in cassatie kunnen
komen. Dat wordt vastgelegd in artikel 2, eerste lid, van het voorstel. Overeenkomstig
het systeem van de Nederlandse Uitleveringswet schorst de cassatieprocedure
de uitvoerbaarheid van het bestreden gewijsde. Het voorstel verklaart daartoe
uitdrukkelijk artikel 557 van het Wetboek van Strafvordering van Nederland
toepasselijk, omdat het Uitleveringsbesluit dat systeem van schorsing der
executabiliteit uiteraard niet kent, waar het geen hogere voorziening beoogt
tegen uitspraken in uitleveringszaken. Het voorstel beoogt echter vervolgens,
met het oog op de bijzondere eigen aard van de uitlevering als rechtshandeling,
bij de uitvoering waarvan de opeisende partij meestal een spoedeisend belang
heeft, de rechtsingang bij de Hoge Raad te onderwerpen aan verkorte termijnen
en bijzondere vormvoorschriften. De belangrijkste formaliteiten vindt men
in artikel 3 van het voorstel. Wenst een partij cassatie aan te tekenen, dan
moet hij binnen veertien dagen na de einduitspraak daartoe een akte, houdende
de aanwending van dat rechtsmiddel, doen invullen ter griffie van het Gemeenschappelijk
Hof. Een afschrift daarvan moet door die griffier terstond worden toegefaxed
aan de griffier bij de Hoge Raad, die van de datum van de binnenkomst aantekening
houdt en de akte inschrijft in het daartoe bestemde register. Ik gebruik in
het voorstel het bijwoord «terstond», omdat het noemen van een
vaste termijn – bijvoorbeeld vierentwintig uur – hier betrekkelijk
zinloos is. Bovendien kan aan overschrijding van een vaste termijn geen gevolg
voor de ontvankelijkheid van het beroep worden verbonden, waar de termijnoverschrijding
niet aan de appellant te wijten is maar aan onzorgvuldigheid ter griffie.
Met de termijnen genoemd in de artikelleden 3, 4 en 5 van artikel 3 ligt het
uiteraard anders. Hier is de termijnoverschrijding per definitie toerekenbaar
aan de partij die van het rechtsmiddel gebruik wenst te maken: niet-ontvankelijkheid
in die voorziening ligt dan in de rede.Wie bij de Hoge Raad wenst te klagen over schending van normen of vormverzuimen
dient daartoe middelen van cassatie in te dienen. Sinds de bovengenoemde Wet
van 28 oktober 1999, Stb. 467, geldt deze verplichting tot het indienen
van een schriftuur, houdende een of meer cassatiemiddelen, – welke verplichting
voorheen alleen gold voor het OM dat cassatieberoep aantekende – ook
voor de burger die in een (Nederlandse) strafzaak in beroep wenst te komen
bij de Hoge Raad. Aan deze schriftuureis is bovendien voor de burger de verplichting
gekoppeld om zich in cassatie door een advocaat te laten vertegenwoordigen.
Deze verplichtingen (tot het door een advocaat doen indienen van een cassatieschriftuur)
gelden zowel voor de verdachte in een gewone strafzaak als ook voor de opgeëiste
persoon in een uitleveringszaak. Opmerking verdient dat op dit punt de cassatieprocedure
in Nederlandse strafzaken is gelijkgetrokken met de cassatieprocedure zoals
die reeds bestond in gewone strafzaken in de Nederlandse Antillen en Aruba.
Volgens artikel 11 van de Cassatieregeling voor de Nederlandse Antillen en
Aruba is de verdachte die beroep in cassatie heeft ingesteld, verplicht, op
straffe van niet-ontvankelijkheid, door een raadsman een schriftuur in te
doen dienen, houdende zijn middelen van cassatie. Ook het onderhavige
voorstel gaat uit van de verplichting voor de opgeëiste persoon die cassatieberoep
instelt, om door zijn raadsman een schriftuur met middelen in te doen dienen.
Hierin dient precies te worden opgegeven in welk opzicht de feitenrechter
het verdragsrecht en, subsidiair, het nationale procesrecht heeft geschonden
of miskend. Ondergetekenden achten deze drempel des te meer aangewezen, omdat
de instelling van het cassatieberoep schorsende werking heeft en reeds daarom
aantrekkelijk is voor de opgeëiste persoon. Automatismen waren hier zoveel
mogelijk uit te sluiten om misbruik van procesrecht aan beide zijden in het
geding zo veel mogelijk te voorkomen. Uiteraard kan de Hoge Raad kennelijk
chicaneuse middelen afdoen via de standaardformules die ontwikkeld zijn ex
artikel 101a van de Wet op de rechterlijke organisatie. Van de binnenkomst
van de schriftuur houdende middelen van cassatie houdt de griffier bij de
Hoge Raad aantekening om de Kamer die het beroep behandelt in staat te stellen
te controleren of aan de formaliteiten naar tijd, plaats en inhoud is voldaan.3. De uitspraak en de terugwijzingsopdrachtHet komt ons niet geraden voor dat de Hoge Raad, mocht hij de bestreden
einduitspraak wegens rechtsschennis of vormverzuimen vernietigen terwijl een
hernieuwd feiten onderzoek op het bestaande uitleveringsverzoek noodzakelijk
is, opnieuw als feitenrechter gaat optreden. Volgens artikel 31, achtste lid,
van de Nederlandse Uitleveringswet moet hij dat wel doen en doen, wat de rechtbank
had behoren te doen. Dat houdt in: de opgeëiste persoon doen oproepen
om zich ter zitting te verweren op het uitleveringsverzoek. Dat zou in casu
inhouden, dat de opgeëiste persoon moet worden overgebracht naar Nederland.
Aangezien de recentere ervaringen met Antilliaanse en Arubaanse uitleveringszaken
hebben geleerd dat dergelijke feitelijke zittingen langdurig en gecompliceerd
zijn, meen ik, dat in dit soort gevallen de Hoge Raad – die voor dat
soort feitelijke zittingen personeel noch logistiek geëquipeerd is (men
denke bijvoorbeeld aan het ontbreken van voldoende celruimten in gevallen
dat sprake is van een samenloop van uitleveringsverzoeken betreffende hetzelfde
feitencomplex met meerdere deelnemers, zoals de Verenigde staten plegen te
doen) – zou moeten terugwijzen naar het Gemeenschappelijk Hof. Dat moet
dan met in achtneming van 's Hogen Raads arrest (hier wordt de gangbare terugwijzingsterminologie
gevolgd) de zaak opnieuw berechten en afdoen.Nu zit hier een addertje onder het gras. Wanneer het Gemeenschappelijk
Hof na verwijzing opnieuw een einduitspraak doet op het bestaande uitleveringsverzoek
zou één van de partijen vervolgens opnieuw in cassatie kunnen
komen. Het ligt in de rede dat de opgeëiste persoon dat zal proberen,
reeds vanwege het uitstel van de verwijderingshandeling. Ondergetekenden herinneren
aan wat zij zeiden over de schorsende werking van het rechtsmiddel. Om nu
deze «herhaling» van de aanwending van deze voorziening zoveel
mogelijk te voorkómen – uitsluiten kan ik haar niet, evenmin
als in commune zaken – is in het derde lid van artikel 4 een verplichting
voor de Hoge Raad geformuleerd om zeer nauwkeurig aan te geven op welk rechtspunt
het Gemeenschappelijk Hof opnieuw moet recht doen. Dat beperkt in ieder geval
het aantal cassatieberoepen waarin slechts geklaagd wordt dat het Gemeenschappelijk
Hof de verwijzingsopdracht heeft miskend. Ik wijs er op dat bij een dergelijke
«herhaling» van het cassatieberoep versnelde afdoening via artikel
101a van de Wet op de rechterlijke organisatie de standaard praktijk kan worden,
tenzij, inderdaad, onverhoopt de verwijzingsopdracht is miskend. Heeft de
requirant slechts ter wille van het daardoor te bereiken uitstel van vertrek
het cassatieberoep ingesteld, dan zal de Hoge Raad verkort arrest kunnen wijzen,
het beroep verwerpen en daardoor onmiddellijk de staat van onherroepelijkheid
doen intreden van het bestreden eindgewijsde, dat dan direct uitvoerbaar
is. Kortom: dit soort «herhaling van zetten» zal, als het Gemeenschappelijk
Hof maar goed «ingeschoten is» om de verwijzingsopdracht te gehoorzamen,
op den duur niet vaak meer voorkomen, óók al niet omdat, door
het vormvoorschrift dat een cassatieschriftuur van een advocaat bijgevoegd
moet zijn, de requirant aangewezen is op specialistische hulp van een cassatie-expert.
Immers: geen middelen, geen beroep, geen schorsing. De Hoge Raad stelt aan
cassatiemiddelen de eis dat zij het rechtspunt dat is miskend precies formuleren
en tevens aangeven – gemotiveerd – waarom de bestreden beslissing
diensvolgens niet in stand kan blijven.Het voorstel maakt het mogelijk om op de verwijzing in het geding bij
het Gemeenschappelijk Hof getuigen- en deskundigenverklaringen die in het
eerdere geding zijn afgelegd, met instemming van de procureur-generaal en
de opgeëiste persoon, als op de nieuwe terechtzitting afgelegd te beschouwen.
Deze regeling is ontleend aan artikel 322 van het Nederlandse Wetboek van
Strafvordering. Zij voorkomt dat in alle zaken het horen van getuigen en deskundigen
weer moet plaatsvinden in de verwijzingsinstantie. Ik nam hier de tekst van
artikel 441, derde lid, van het Nederlandse Wetboek van Strafvordering tot
voorbeeld. Van belang is, dat in een groot aantal uitleveringszaken de Hoge
Raad – de huidige praktijk leert het – de zaak zelf ten principale
af kan doen omdat de feitenrechter slechts vormen heeft verzuimd – met
name het citeren van verkeerde wets- en verdragsbepalingen is een veel voorkomend
euvel – welk verzuim zonder nader feitelijk onderzoek kan worden afgedaan
door de Raad zelf, waarna de einduitspraak onmiddellijk in staat van gewijsde
komt. Dat zal in de hierbedoelde zaken niet anders zijn. Niettemin is ook
dan de rechtseenheid gediend.4. Cassatie in het belang der wetUit hetzelfde oogpunt – dat van de rechtseenheidgarantie –
acht ik het aangewezen dat de procureur-generaal bij de Hoge Raad beschikt
over de bevoegdheid om in principiële zaken cassatie in het belang der
wet in te stellen. De Rijkswet Cassatieregeling voor de Nederlandse Antillen
kent die voorziening ook in artikel 16. Ik acht deze ambtshalve voorziening
vooral van belang, indien geen van de partijen zelf de bijzondere betekenis
van een volkenrechtelijk vraagstuk doorgrondt – zij hebben bij de beantwoording
daarvan geen bijzonder belang – terwijl het vraagstuk wel de verdragspositie
van het Koninkrijk raakt, bijvoorbeeld bij het samentreffen van meerdere verdragsverplichtingen
tot uitlevering, waarbij meer dan één staat de uitlevering aanvraagt.
Het kan de opgeëiste persoon dan lood om oud ijzer zijn, waarheen hij
verwijderd wordt, maar het Koninkrijk alszodanig kan er, in het belang van
zijn buitenlandse betrekkingen, belang bij hebben welke verdragsverplichting
voorrang behoort te hebben. Uiteraard is in dit soort gevallen het systeem
van de normale cassatie in het belang der wet toepasselijk: het arrest van
de Hoge Raad zal de rechtspositie van de partijen in het geding niet beïnvloeden.
De procureur-generaal bij de Hoge Raad zal het uittreksel van het in het belang
der wet gewezen arrest aan de procureur-generaal toezenden van het land, waar
de oorspronkelijke vordering tot het in behandeling nemen van het verzoek
is gedaan.5. ArtikelsgewijsArtikel 1Artikel 1 bevat een aantal begripsbepalingen. Onder «einduitspraak»
wordt verstaan: het advies van het Gemeenschappelijk Hof, bedoeld in artikel
8, tweede lid, van het Nederlands-Antilliaanse Uitleveringsbesluit. Dit advies
behelst de beslissing van het Hof omtrent de toelaatbaarheid of ontoelaatbaarheid
van het rechtshulpverzoek. Evenals in de Nederlandse Uitleveringswet zijn
deze «einduitspraken» naar strekking adviezen omtrent het aan
het rechtshulpverzoek te geven gevolg: de verwijderende autoriteit is immers,
wanneer de einduitspraak strekt tot toelaatbaarheid van het uitleveringsverzoek,
niet verplicht diensvolgens ook tot de verwijderingshandeling over te gaan.
Op grond van een beleidspolitieke afweging kan hij alsnog beslissen niet tot
de verwijdering over te gaan. Alleen de beslissing tot ontoelaatbaarheid bindt;
het geldt hier een zogenaamd bindend advies omtrent de verdragspositie van
het Koninkrijk in relatie tot de opeisende partij. Sinds 1 januari 1996
bepaalt artikel 8, tweede lid, van het Nederlands-Antilliaanse Uitleveringsbesluit
dit expliciet: indien het advies van het Gemeenschappelijk Hof strekt tot
afwijzing van het verzoek tot uitlevering, weigert de Gouverneur de uitlevering.Artikel 2Artikel 2 is zo geredigeerd dat alleen tegen einduitspraken en niet tegen
tussenbeslissingen cassatieberoep kan worden ingesteld. Dat is ook het systeem
van de Nederlandse Uitleveringswet. Voorts laat dit artikel de competentie-
en procesregelingen van het Nederlands-Antilliaanse Uitleveringsbesluit onverlet.
Het voegt alleen aan de bestaande regelingen de rechtseenheidwaarborg van
cassatieberoep toe. De Hoge Raad zal – zoals hij gewoon is dat te doen –
in de cassatieprocedure overeenkomstige toepassing geven aan de artikelen
31, vijfde en zesde lid, van de Uitleveringswet en 431, 432, 434, eerste lid,
438, 439, 440, eerste lid, 442, 443, 444, 450, eerste lid, 451, 451a, 452,
453, 454, eerste, tweede en derde lid, 455, eerste lid, van het Wetboek van
Strafvordering van Nederland. De Nederlandse cassatieprocedure is dus grotendeels
van overeenkomstige toepassing in Antilliaanse en Arubaanse uitleveringszaken.
In verband hiermee zullen, wanneer in de toekomst voorstellen tot ingrijpende
wijziging van de Nederlandse cassatieprocedure mochten worden overwogen, de
regeringen van de Nederlandse Antillen en Aruba hiervan in kennis worden gesteld.
Dit is overeenkomstig artikel 39, tweede lid, van het Statuut voor het Koninkrijk.Uitgangspunt van het voorstel is dat, met het oog op de vereiste rechtseenheid,
zoveel mogelijk aangesloten wordt bij het systeem van de Nederlandse Uitleveringswet
en de daaromtrent door de Hoge Raad ontwikkelde jurisprudentie. Zo acht ik
het belangrijk dat de Hoge Raad zijn jurisprudentie omtrent vormverzuimen,
ontwikkeld op basis van artikel 431 Sv, zal toepassen op de Arubaanse en Antilliaanse
cassatieprocedure in uitleveringszaken, zowel te aanzien van de substantiële
aard van het verzuim alsmede ten aanzien van de vraag of over het verzuim
ook voor het eerst in cassatie kan worden geklaagd. Zo kan de jurisprudentie
toepassing blijven vinden dat, tenzij uit de gedingstukken het uitdrukkelijk
tegendeel blijkt, de Hoge Raad het ervoor kan houden dat het openbaar ministerie
de vormen correct in acht heeft genomen (vgl. HR 16 maart 1976, NJ 1976,
320). Ook hecht ik eraan dat de door de Hoge Raad op basis van artikel 31
Uitleveringswet ontwikkelde jurisprudentie omtrent de toetsingsgrenzen in
cassatie in Arubaanse en Antilliaanse zaken wordt voortgezet op gelijke voet
als hij dat in Nederlandse uitleveringszaken doet. De Hoge Raad zal dus, wegens
het volkenrechtelijk karakter van de uitleveringsprocedure ook bij cassatieberoep
door het OM zonder enige beperking buiten de door het OM voorgedragen middelen
kunnen casseren, ten nadele van de opgeëiste persoon (vgl. HR 1 juli
1986, NJ 1987, 255).Op grond van het van overeenkomstige toepassing verklaarde artikel 453
Sv kunnen partijen tot op de dienende dag het beroep in cassatie intrekken
en ter zitting in eerste instantie van dat beroep afstand doen. In dat geval
heeft de procureur-generaal bij de Hoge Raad niettemin het recht om toch cassatie
in het belang der wet in te stellen. Het derde lid van artikel
2 bepaalt verder dat als raadsman in cassatie ook kunnen optreden advocaten
die staan ingeschreven bij het Gemeenschappelijk Hof. Deze bepaling is gelijkluidend
aan de regeling die geldt in cassatie bij «gewone» Antilliaanse
en Arubaanse strafzaken (art. 13 Cassatieregeling voor de Nederlandse Antillen
en Aruba).Artikel 3Artikel 3, over de wijze van instellen van cassatieberoep en de termijnen,
is in het algemeen deel van de toelichting reeds toegelicht. In aanvulling
hierop vermeld ik nog dat de opgeëiste persoon op grond van het vijfde
lid voor het indienen van zijn schriftuur een termijn heeft die het dubbele
is van de termijn die voor het openbaar ministerie geldt (twintig dagen versus
tien dagen). Dit biedt hem (c.q. zijn raadsman) de mogelijkheid om in zijn
schriftuur de schriftuur van het OM tegen te spreken, zoals ook de bedoeling
is van de Wet van 1 oktober 1998, Stb. 591.Artikel 4Indien de Hoge Raad beslist dat het uitleveringsverzoek ontoelaatbaar
is, beveelt hij ingevolge artikel 4, tweede lid, de beëindiging van de
conservatoire vrijheidsbeneming, gelast door de procureur-generaal van het
desbetreffende land. Het Gemeenschappelijk Hof beveelt zelf nimmer de gevangenhouding
of gevangenneming maar toetst slechts of de inbewaringstelling en (voorlopige)
aanhouding verdragsmatig is – mede gelet op artikel 5, eerste lid, aanhef
en sub f. van het EVRM – en derhalve zal het in artikel 4, tweede lid,
van het voorliggend voorstel bedoelde bevel tot die autoriteit gericht zijn
en niet tot het Hof. Dat kan uiteraard wel als habeas corpusrechter beoordelen
of en inhoeverre deze autoriteit gevolg heeft gegeven aan dat bevel. De leden
4, 5 en 6 regelen de «stukkenstroom» na cassatie. Artikel 4, vierde
lid, bepaalt dat de griffier bij de de Hoge Raad onverwijld een gewaarmerkt
afschrift van het arrest toezendt aan de Gouverneur (dit is analoog aan artikel
32, negende lid, van de Uitleveringswet). Vervolgens bepaalt het vierde lid
dat in geval van verwijzing de griffier van de Hoge Raad de processtukken
met een afschrift van het arrest zo spoedig mogelijk aan de griffier van het
Gemeenschappelijk Hof stuurt. Zodra het Hof op de terugwijzing einduitspraak
heeft gedaan, dient het een afschrift daarvan aan de Gouverneur te zenden
(art. 4, vijfde lid). Tot slot bepaalt het zesde lid dat zodra een onherroepelijk
einde is gekomen aan de rechtsgang, de griffier van het gerecht dat de zaak
het laatst heeft behandeld – dit kan zowel de Hoge Raad als het Gemeenschappelijk
Hof zijn – het uitleveringsverzoek met de bijbehorende stukken aan de
Gouverneur zendt. Deze bepaling is ontleend aan artikel 32 van de Uitleveringswet,
dat voor de duidelijkheid hier is overgenomen.Artikelen 6 en 7Van de gelegenheid wordt gebruik gemaakt om in artikel 6 van het voorstel
een wijziging van de Cassatieregeling voor de Nederlandse Antillen en Aruba
op te nemen. Deze cassatieregeling heeft onder andere betrekking op de cassatie
in «gewone» strafzaken op de Nederlandse Antillen en Aruba. De
voorgestelde wijziging is noodzakelijk geworden als gevolg van de wijziging
van de cassatieprocedure in Nederland bij de Wet van 28 oktober 1999,
Stb. 467 (in werking getreden op 1 oktober 2000). Door deze wijziging
is de verplichting voor de burger om in cassatie door een advocaat een schriftuur
met middelen in te dienen, ook in Nederlandse strafzaken van kracht geworden
(art. 437, tweede lid, Wetboek van Strafvordering). Op grond van artikel 1
van de Cassatieregeling voor de Nederlandse Antillen en Aruba werkt deze regeling
door in de cassatieprocedure inzake Antilliaanse en Arubaanse strafzaken en
is de bijzondere bepaling van artikel 11, tweede lid, van de Cassatieregeling
overbodig geworden. Deze laatste bepaling kan dan ook worden geschrapt. Hiermee
wordt de cassatieprocedure in Antilliaanse en Arubaanse strafzaken volledig
gelijkgetrokken met die in Nederlandse strafzaken. Omdat ook de termijn voor
het indienen van cassatiemiddelen gelijk wordt getrokken met de termijn die
geldt in Nederlandse strafzaken, is in artikel 7, tweede lid, van het voorstel
een overgangsregeling opgenomen.De Minister van Justitie,A. H. Korthals 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27797-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl