Nieuwe Commissievoorstellen en initiatieven van de lidstaten van de Europese Unie; Brief minister met concept-regeringsreactie op EC-Groenboek 'alternatieve wijzen van geschillenbeslechting burgerlijk en handelsrecht'
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 22112, nr. 253

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

03-01-2003

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2002-2003

22112 nr. 253

18-12-2002

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamGroenboek: Alternatieve wijzen van geschillenbeslechting
op het gebied van het burgerlijk en handelsrechtInleidingAlgemeenAntwoorden op vragen Groenboek ADR123456789101112131415161718192021
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 22112Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 29 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
22 112Nieuwe Commissievoorstellen en initiatieven van de lidstaten van de
Europese Unienr. 253BRIEF VAN DE MINISTER VAN JUSTITIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 18 december 2002Bijgaand bied ik u de concept-regeringsreactie aan ten aanzien van het
op 19 april 2002 door de Europese Commissie gepubliceerde Groenboek «betreffende
alternatieve wijzen van geschillenbeslechting op het gebied van het burgerlijk
en handelsrecht».1 In het BNC-fiche van
14 juni 2002 (TK vergaderjaar 2001–2002, 22 112, nr. 238)
is reeds kort ingegaan op de hoofdlijnen van het Groenboek en de daarin door
de Commissie opgeworpen vragen.De Commissie heeft aangegeven dat «bij voorkeur uiterlijk vóór
15 oktober 2002» reacties kunnen worden toegezonden op het Groenboek,
meer in het bijzonder op de daarin opgenomen vragen. Nederland heeft de Commissie
verzocht om deze termijn te mogen overschrijden. Dit verzoek is door de Commissie
gehonoreerd.Het Groenboek heeft tot doel de aanzet te geven tot een breed overleg
met alle belanghebbende kringen, ter voorbereiding van concrete maatregelen.De Commissie is voornemens begin 2003 een openbare hoorzitting over dit
onderwerp te houden. Op basis van de uitkomsten van dit brede overleg en op
basis van de ontvangen reacties van de lidstaten en andere belanghebbenden
wil de Commissie de lijnen van haar beleid tijdens de komende jaren als promotor
van zowel wetgevende als operationele initiatieven uitzetten.De Minister van Justitie,J. P. H. Donner Groenboek: Alternatieve wijzen van geschillenbeslechting
op het gebied van het burgerlijk en handelsrechtIngevolge uw verzoek treft u onderstaand de reactie aan van de Nederlandse
regering op het Groenboek betreffende alternatieve wijzen van geschillenbeslechting
op het gebied van het burgerlijk recht en het handelsrecht (Alternative dispute resolution; ADR)InleidingDe Nederlandse regering heeft met belangstelling kennis genomen van de
inhoud van het Groenboek. Zij acht het een goed initiatief van de Commissie
om op basis van een Groenboek een uitgebreide raadpleging op gang te brengen
omtrent de ontwikkelingen op het terrein van de alternatieve geschillenbeslechting
in de Europese Unie. Het Groenboek wil onder meer aan de hand van de gestelde
vragen nagaan welk optreden de kwaliteit van ADR op Europees niveau –
uit oogpunt van toegankelijkheid, doeltreffendheid en waarborging van een
goede rechtsbedeling – het meest ten goede zou komen. Daarnaast wordt
aandacht gevraagd voor een aantal juridische problemen die bij de toepassing
van ADR bij grensoverschrijdende conflicten aan de orde kunnen komen.AlgemeenDe Nederlandse regering acht het van belang dat naast een goed functionerend
systeem van overheidsrechtspraak (de toepassing van) alternatieve mogelijkheden
voor conflictoplossing word(t)en bevorderd. Oplossing van geschillen behoeft
niet altijd of niet uitsluitend langs juridische weg te geschieden. De juridiseringstendens
in de samenleving leidt ertoe dat bepaalde problemen onnodig op het bord van
de rechter terecht komen. Betere oplossingen van sommige geschillen zijn mogelijk
door een andere methode van geschilbeslechting te bezien, waarbij partijen
zelf de verantwoordelijkheid voor die oplossing blijven dragen en het conflict
niet aan een derde – met name de rechter – ter beslechting voorleggen.
Het is daarom van belang andere oplossingsmechanismen, met name mediation,
te stimuleren.Nederland staat een terughoudende benadering voor, met name daar waar
het het streven naar gemeenschappelijke regelgeving betreft. In de eerste
plaats lijken zich in de Nederlandse (rechts)praktijk geen concrete problemen
voor te doen die een regelcomplex op gemeenschapsniveau rechtvaardigen. Daarnaast
geldt ten aanzien van de inhoud van ADR-procedures nu juist als één
van de belangrijkste voordelen dat deze aan zo min mogelijk processuele formaliteiten
zijn gebonden. Buitengerechtelijke systemen zijn mede daardoor vaak beter
toegesneden op de aard en de waarde van het onderliggende geschil, zodat burgers
in bepaalde gevallen op een snellere, eenvoudige en goedkopere manier «hun
recht kunnen halen». Ook in grensoverschrijdende conflicten zou het
gebruik van dergelijke buitengerechtelijke (en daardoor aan minder formaliteiten
gebonden, vormvrije) procedures ingewikkelde wetgevings- en jurisdictieproblemen
moeten kunnen omzeilen.Voorkomen moet worden dat (de uitkomsten van) ADR-systemen aan juridisering
ten prooi vallen.Belangrijk is tenslotte dat Nederland nog volop bezig is de toepassingsmogelijkheden
en de daarbij behorende randvoorwaarden van ADR, met name mediation, te verkennen
en onderzoeken. Zo lopen momenteel projecten met doorverwijzing naar mediation
in de justitiële infrastructuur, wordt in aanvulling daarop een aantal
wetenschappelijke onderzoeken uitgevoerd en zal op korte termijn tevens onderzoek
worden gedaan naar de mogelijkheden en meerwaarde van hetvoorafgaand aan de
juridische procedure-verplicht stellen van mediation. Mede aan
de hand van de uitkomsten van deze onderzoeken zal moeten worden besloten
wat in Nederland de plaats van ADR en met name mediation in het rechtsbestel
zou moeten zijn. Daarbij komt ook aan de orde wat de rol van de overheid in
dit kader zou moeten zijn en hoever deze strekt. Een regelcomplex op Europees
niveau, is gezien het risico van verstarring op dit moment onwenselijk en
evenmin noodzakelijk.Wel meent Nederland dat in aanvulling/voortbouwend op de reeds ondernomen
werkzaamheden (hoofdstukken 1 en 2 van het Groenboek) het de komende periode
nuttig is dat de EU een coördinerende rol speelt in de informatievoorziening
omtrent de buitengerechtelijke mogelijkheden bij de oplossing van (grensoverschrijdende)
conflicten en de formulering en naleving van gemeenschappelijke beginselen
of gedragscodes. Nederland acht het dan ook van belang dat ook op EU-niveau
de toepassing van ADR-systemen wordt bevorderd. Daardoor worden burgers over
hun nationale grenzen heen gestimuleerd om de oplossing van hun geschillen
niet altijd of niet uitsluitend langs juridische weg te zoeken en zoveel mogelijk
zelf verantwoordelijk ervoor te (blijven) dragen. Bovendien kan daardoor worden
voorkomen dat bepaalde problemen onnodig op het bord van de rechter terecht
komen.Antwoorden op vragen Groenboek ADR1Bestaan er problemen die een communautair optreden
op het gebied van ADR zouden rechtvaardigen? Zo ja, welke zijn dan die problemen?
Wat zou volgens u dan de algemene benadering van ADR door de instellingen
van de Europese Unie moeten zijn, en wat zou de draagwijdte van dergelijke
initiatieven kunnen zijn?In de Nederlandse (rechts)praktijk doen zich op dit moment geen problemen
voor die een gemeenschappelijk optreden noodzakelijk maken.Het Nederlandse standpunt is dat terughoudendheid zou moeten worden betracht
ten aanzien van de regulering en uniformering van (regelgeving rond) ADR-systemen.Een belangrijk voordeel van deze systemen boven juridische procedures
is nu juist dat ze aan minder vaste regels gebonden zijn, waardoor de toegang
tot het recht voor partijen wordt vereenvoudigd. Strikte regulering (zowel
op nationaal als op Europees niveau) zou afbreuk kunnen doen aan de flexibiliteit
van ADR-systemen en de ontwikkeling van ADR-systemen kunnen afremmen. Daarnaast
raakt regulering aan het materiële overeenkomstenrecht. De tussen partijen
gemaakte afspraak een buitengerechtelijke procedure te volgen in geval van
een onderling conflict, is een (beding in) overeenkomst.Nederland merkt in dit verband op dat eventuele maatregelen op dit gebied
hun grondslag zouden moeten vinden in artikel 65 EG-Verdrag (en niet in bijvoorbeeld
artikel 308 EG-verdrag). Dat betekent dat zodanige maatregelen betrekking
moeten hebben op burgerlijke zaken met grensoverschrijdende gevolgen. Een
eventuele regeling zou dus beperkt moeten blijven tot daadwerkelijk grensoverschrijdende
buitengerechtelijke geschillen.Onafhankelijk van het al of niet grensoverschrijdend karakter van het
geschil, is de toepassing van ADR veelal gebaseerd op een in een overeenkomst
tussen partijen opgenomen clausule en leidt zij veelal tot de totstandkoming
van een (vaststellings-)overeenkomst tussen partijen. Een eventueel probleem
van wederzijdse erkenning lost zich in dat geval op in een probleem van geldigheid
van de overeenkomst naar het daarop toepasselijke recht. Wat het toepasselijke
recht betreft, zijn de lidstaten van de Europese Unie gebonden
aan het Europees Verbintenissenverdrag van 1980 (EVO). Voor zover ADR wordt
beheerst door het interne contractenrecht van de lidstaten, ziet Nederland
geen ruimte en ook geen aanleiding voor initiatieven strekkende tot harmonisatie.
De toepassing van ADR kan ook leiden tot een bindend advies van een derde.
In dat geval kan de vraag rijzen in hoeverre een zodanig advies voor erkenning
in aanmerking komt in een andere lidstaat dan waar het is gegeven. Zonder
nader vergelijkend onderzoek kan niet worden beoordeeld of met betrekking
tot dit punt behoefte bestaat aan communautaire regelgeving.Het beleid van de EU zou zich moeten richten op bevordering van de toepassing
van ADR bij grensoverschrijdende conflicten. Daarbij kan in de eerste plaats
gedacht worden aan een coördinerende rol voor wat betreft de informatievoorziening.
Voorts zou de EU een initiërende, stimulerende, rol kunnen hebben ten
aanzien van de formulering en naleving van gemeenschappelijke beginselen of
gedragscodes waaraan burgers vertrouwen in de verschillende ADR-systemen kunnen
ontlenen.2Zouden de te nemen initiatieven ertoe beperkt moeten
blijven dat, gebied per gebied, beginselen worden opgesteld die op één
enkel gebied (bijvoorbeeld het handelsrecht of het familierecht) van toepassing
zijn en die dus tussen die verschillende gebieden differentiëren, of
zouden die initiatieven zich integendeel in de mate van het mogelijke moeten
uitstrekken tot alle gebieden die tot het burgerlijk recht en het handelsrecht
behoren?In principe zou enkel onderscheid gemaakt moeten worden tussen de verschillende
terreinen op het gebied van het burgerlijk- en handelsrecht, voor zover verschillen
in karakter tussen die terreinen daartoe aanleiding geven. Wel is het voor
te stellen dat de te verstrekken informatie wordt gedifferentieerd naar specifieke
terreinen. In het familierecht bijvoorbeeld komen bepaalde aspecten, zoals
het belang van het kind, aan bod die een meer specifieke benadering rechtvaardigen.
Daarnaast bestaat niet voor elk terrein een even grote mate van contractsvrijheid.3Zou in het kader van de te nemen initiatieven moeten
worden gedifferentieerd tussen online-methoden van geschillenbeslechting (ODR) –
een sector in opkomst die door innovatie en een snelle ontwikkeling van nieuwe
technologieën wordt gekenmerkt en die bepaalde bijzonderheden vertoont –
en traditionele methoden, of zouden integendeel al die methoden zonder onderscheid
moeten worden bestreken?Zoals dat ook voor andere vraagstukken is aangegeven, is Nederland van
mening dat on-line en off-line waar mogelijk dezelfde regels moeten worden
gehanteerd. Dat geldt ook voor de toepassing van ADR via internet.4Hoe zou het beroep op ADR-praktijken op het gebied
van het familierecht kunnen worden bevorderd?Zie laatste alinea vraag 1.5Zouden de wetgevingen van de lidstaten in die zin onderling
moeten worden aangepast dat ADR-clausules in elke lidstaat dezelfde rechtskracht
hebben? Voor zover bekend zijn de verschillen in wetgeving tussen de lidstaten
niet zo groot dat aanpassing daarvan nodig zou zijn in die zin dat ADR-clausules
in elke lidstaat dezelfde rechtskracht hebben. Nederland ziet op dit punt
dus geen directe aanleiding tot aanpassing van wetgeving. De kracht van ADR
ligt in het vermogen om zich aan te passen aan behoeften en omstandigheden.
Wettelijke regeling en a fortiori harmonisatie zou die kracht beperken of
wegnemen.6Zo ja, zou dan op algemene wijze moeten worden aangenomen
dat dergelijke clausules rechtsgeldig zijn, of zou de rechtsgeldigheid ervan
moeten worden beperkt wanneer ze in adhesiecontracten in het algemeen of in
consumentencontracten in het bijzonder zijn opgenomen?De toegang tot (vormen van) ADR zou aan zo min mogelijk beperkingen onderhevig
moeten zijn. ADR-bepalingen hebben in principe dezelfde rechtskracht als alle
andere onder het overeenkomstenrecht van de betreffende lidstaten vallende
bepalingen (zie ook vraag 1).7Wat zou in elk geval de draagwijdte van dergelijke
clausules moeten zijn?Nederland acht het onwenselijk (zie ook vraag 1) om de draagwijdte van
dergelijke clausules aan algemene (communautaire) regels te binden. 8Zou men zover moeten gaan dat wordt aangenomen dat
de niet-naleving van dergelijke clausules met zich brengt dat de rechter onbevoegd
is om van het geschil kennis te nemen?Nee. In zijn algemeenheid zal de rechter evenwel in geval van een geldige
ADR-clausule (vooralsnog) niet inhoudelijk kennis nemen van het onderliggende
geschil. Daarnaast ligt in artikel 6 EVRM het recht op toegang tot de onafhankelijke
rechter besloten. Partijen zullen de mogelijkheid moeten houden om zich (in
enig stadium) tot de rechter te wenden om hun geschil voor te leggen of om
de uitkomsten van de ADR door de rechter te laten toetsen.9Zouden de wetgevingen van de lidstaten in die zin onderling
moeten worden aangepast dat in elke lidstaat het beroep op een ADR-mechanisme
tot schorsing van de verjaringstermijn voor de aanhangigmaking van de zaak
bij een rechterlijke instantie leidt?Voor de beantwoording van deze vraag zou moeten worden nagegaan welke
verjaringstermijnen in de lidstaten worden gehanteerd. Daarnaast moet worden
bezien of verjaringstermijnen in de praktijk daadwerkelijk een belemmering
vormen voor de toepassing van ADR. Is er bijvoorbeeld wel eens een mediation
stukgelopen op het feit dat een verjaringstermijn dreigde te worden overschreden?
Of wordt om deze reden van mediation afgezien?Wanneer inderdaad van dergelijke problemen zou blijken zou eventueel gedacht
kunnen worden aan een voorschrift dat aangeeft dat vanaf het moment dat een
ADR-procedure wordt ingezet de verjaringstermijnen worden geschorst. In boek
3 van het Nederlands Burgerlijk Wetboek is overigens opgenomen dat een «handeling
strekkende tot bindend advies» de verjaring stuit (art. 3:316 lid 3).
Verder kan van belang zijn dat een verjaringstermijn in Nederland behalve
door het instellen van een eis in rechte ook kan worden gestuit door een buitengerechtelijke
mededeling aan de schuldenaar. 10Wat is de ervaring met de werking van de twee aanbevelingen
van de Commissie van 1998 en 2001?Tot dusverre is de ervaring met de Aanbevelingen nog beperkt. Nederland
kent tot op dit moment twee ADR-instanties die aan Aanbeveling 98/257/EG zijn
getoetst en zijn aangemeld bij de Commissie1.
Op grond daarvan vallen deze instanties tevens onder het bereik van het Europees
buitengerechtelijk netwerk van informatiepunten voor buitengerechtelijke geschillenbeslechting
in consumentenzaken. In praktische zin betekent dat dat het Centraal Informatiepunt
in de lidstaten naar deze instanties zal verwijzen in geval van een grensoverschrijdende
klacht, waarvoor een buitengerechtelijke oplossing wordt gezocht. Met de werking
van de tweede Aanbeveling is nog geen concrete ervaring opgedaan.De Aanbevelingen bieden een goed houvast om na te gaan of instanties voldoen
aan bepaalde minimale procedurele waarborgen. Daaraan kunnen consumenten vertrouwen
in deze buitengerechtelijke systemen ontlenen. Tevens bestaat voor de betreffende
instanties een prikkel om aan bepaalde processuele waarborgen te voldoen.11Zouden de in deze aanbevelingen vervatte beginselen
zonder onderscheid op andere gebieden dan het consumentenrecht kunnen worden
toegepast en met name tot het burgerlijk recht en het handelsrecht kunnen
worden uitgebreid?De in de Aanbevelingen vervatte bepalingen zijn van dien aard (algemene
processuele waarborgen) dat deze ook op buitengerechtelijke systemen en/of
instanties op andere terreinen van het burgerlijk en handelsrecht lijken te
kunnen worden toegepast. Wel zou voor andere terreinen specifiek moeten worden
nagegaan of met toetsing aan dergelijke minimale beginselen zou kunnen worden
volstaan dan wel of nadere voorwaarden wenselijk zijn.12Welke van de in deze aanbevelingen vervatte beginselen
zouden in de wetgeving van alle lidstaten kunnen worden overgenomen?Zie ook vraag 1. Nederland staat op voorhand terughoudend tegenover de
processuele formalisering van ADR-systemen en is dan ook van mening dat opneming
van deze beginselen in nationale wetgeving vooralsnog niet aangewezen is.
Wel wordt in Nederland momenteel onderzocht op welke terreinen en op welke
manieren de toepassing van buitengerechtelijke geschillenoplossing kansrijk
is en welke condities daarbij zouden moeten gelden.13Zouden volgens u de huidige wetgevingen van de lidstaten
op gereglementeerde gebieden, inzonderheid op het gebied van het familierecht,
in die zin onderling moeten worden aangepast dat met betrekking tot de geboden
procedurele garanties gemeenschappelijke beginselen gelden?In Nederland is geen specifieke regelgeving met betrekking tot ADR tot
stand gebracht. Beginselen met betrekking tot procedurele waarborgen kunnen
worden neergelegd in aanbevelingen als bedoeld in vraag 11.14Welk initiatief zouden de instellingen van de Europese
Unie in nauwe samenwerking met de belanghebbende kringen moeten nemen op het
gebied van voor de derden geldende gedragscodes? Nederland voorziet ten aanzien van de totstandkoming en naleving van gedragscodes
en andere vormen van zelfregulering met name een ondersteunende en stimulerende
rol voor de instellingen van de EU. De vaststelling van en controle op dergelijke
normen is in de eerste plaats een zaak van de marktpartijen/beroepsverenigingen
zelf. In Nederland houdt bijvoorbeeld het Nederlands Mediation Instituut (NMI)
zich bezig met de totstandkoming van een systeem voor de kwaliteitsborging
van mediation en mediators in Nederland. Sluitstuk van dit systeem vormt het
gecertificeerd mediatorschap op basis van de (Europese) EN-norm. De Nederlandse
overheid moedigt dergelijke kwaliteitsinitiatieven aan, maar benadrukt tegelijkertijd
dat de primaire verantwoordelijkheid ervoor bij de markt (beroepsgroep) berust.15Zouden de wetgevingen van de lidstaten in die zin onderling
moeten worden aangepast dat in elke lidstaat de vertrouwelijkheid van ADR
gewaarborgd is?Zonder nader vergelijkend onderzoek kan niet worden beoordeeld of met
betrekking tot dit punt behoefte bestaat aan communautaire regelgeving.De vertrouwelijkheid van hetgeen in de ADR-procedure, bijvoorbeeld een
mediation, aan de orde komt, kan mogelijk tot problemen leiden wanneer na
een mislukte mediation de derde als getuige voor de rechter dient te verschijnen.
De derde (mediator) heeft weliswaar een geheimhoudingsplicht waar hij/zij
voor de rechter een beroep op kan doen, maar behoort (in Nederland) niet tot
de categorie van beroepsgroepen aan wie op basis van hun ambt tevens een (wettelijk)
verschoningsrecht wordt toegekend. Tot dusverre heeft dit in de praktijk nog
niet tot problemen geleid. Wel wordt momenteel in het kader van lopende projecten
met mediation in de justitiële infrastructuur en aan de hand van wetenschappelijk
onderzoek naar mediation in omringende landen bezien of het ontbreken van
een dergelijk recht van invloed is op het welslagen van mediation als volwaardig
alternatief ten opzichte van andere wijzen van conflictoplossing.16Zo ja, op welke wijze en in welke mate zou die vertrouwelijkheid
moeten worden gewaarborgd? In hoeverre zouden de garanties inzake vertrouwelijkheid
ook voor de bekendmaking van de uitkomst van ADR-procedures moeten gelden?Zie vraag 15.17Zou naar uw oordeel op het niveau van de Gemeenschap
een regel moeten worden vastgesteld volgens welke aan het einde van een ADR-procedure
vóór de ondertekening van het akkoord een bedenktijd geldt of
na de ondertekening ervan een termijn tijdens welke de partijen hun instemming
kunnen herroepen? Zou deze kwestie veeleer moeten worden geregeld in het kader
van de gedragscodes waaraan de derden onderworpen zijn?Dergelijke bepalingen zouden niet in een regel van Gemeenschapsrecht moeten
worden vastgelegd, maar moeten worden overgelaten aan de overeenkomst tussen
partijen. Zie ook vraag 1.18Is het noodzakelijk de doeltreffendheid van ADR-akkoorden
in de lidstaten te versterken? Wat is de beste oplossing voor het probleem
van de erkenning en tenuitvoerlegging van ADR-akkoorden in een andere lidstaat
van de Europese Unie? Zouden met name specifieke regels inzake
de uitvoerbaarheid van ADR-akkoorden moeten worden vastgesteld?Zie vraag 1 met betrekking tot de erkenning van uitkomsten van ADR-procedures.19Welk initiatief zouden de instellingen van de Gemeenschap
volgens u moeten nemen om de opleiding van de derden te ondersteunen?Zie ook vraag 14. Nederland ziet het in de eerste plaats als de verantwoordelijkheid
van de markt (het bedrijfsleven en/of de instellingen die de ADR-voorzieningen
aanbieden) dat «de derden» aan bepaalde minimumkwaliteitseisen
c.q. een bepaald opleidingsniveau voldoen. Wel is het zo dat de verantwoordelijkheid
van de overheid om bepaalde voorwaarden te scheppen en te zorgen voor de waarborging
een minimum aan kwaliteit toeneemt naarmate zij het gebruik van de ADR-procedures
meer stimuleert, of zelfs verplicht stelt. Om de opleiding van derden te ondersteunen,
zouden de instellingen van de Gemeenschap financiële steun kunnen verlenen
aan opleidingsinstituten of instanties die zich bezighouden met de kwaliteitsborging
en kwaliteitsontwikkeling van de derden.20Zou steun moeten worden verleend aan initiatieven,
gericht op de opstelling van minimale opleidingscriteria voor de accreditatie
van de derden?Ja, minimale opleidingscriteria voor derden kunnen bijdragen aan een groeiend
vertrouwen van burgers in de betreffende ADR-systemen. De kwaliteit van de
ADR-procedures wordt immers in hoge mate bepaald door de kwaliteit van de
derden die voor die procedures verantwoordelijk zijn. Van belang is evenwel
dat de instellingen zich beperken tot ondersteuning van dergelijke initiatieven
en niet zelf minimumeisen opleggen aan de derden (tenzij de instellingen zelf
partij zijn bij een conflict dat met ADR wordt opgelost).21Zouden bijzondere regels inzake de aansprakelijkheid
van de derden moeten worden vastgesteld? Zo ja, welke? Welke rol zouden gedragscodes
in dit verband moeten spelen?Aansprakelijkheid van de derden is een kwestie die, naar Nederlands recht
primair wordt beheerst door de Nederlandse regels van het contractuele en
buitencontractuele aansprakelijkheidsrecht. Er is momenteel geen aanleiding
bijzondere regels over de aansprakelijkheid van de derden vast te leggen.
Niettemin is van belang dat ten aanzien van het functioneren van de derden
sprake is van toezicht. De verantwoordelijkheid voor dit toezicht ligt echter
in de eerste plaats bij de «markt» (het bedrijfsleven/de instellingen
die ADR-voorzieningen aanbieden). In Nederland heeft bijvoorbeeld het reeds
genoemde Nederlands Mediation Instituut voor de bij haar ingeschreven mediators
een eigen klacht- en tuchtrecht ontwikkeld.XNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot1Het betreft de geschillencommissies ressorterend onder de Stichting Geschillencommissies
voor Consumentenzaken (SGC) en het Klachteninstituut Verzekeringen. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-22112-253.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl