Verdrag tussen de Regering van het Koninkrijk der Nederlanden en de Regering van Japan inzake wederzijdse administratieve bijstand en samenwerking in douanezaken; 's-Gravenhage, 9 maart 2009; Brief minister over aanbieding ter stilzwijgende goedkeuring
Staten-Generaal — Kamerstuk Brief regering
Datum: 2014-07-03 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Staten-Generaal
 1/2
 Vergaderjaar 2009-2010 A
 
 
 
 KST136329
 2009-2010
 A
 
 32 182
 Verdrag tussen de Regering van het Koninkrijk der Nederlanden en de
Regering van Japan inzake wederzijdse administratieve bijstand en samenwerking
in douanezaken; ’s-Gravenhage, 9 maart 2009
 
 
 
 
 Nr. 
 1 HERDRUK
 BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKEN
 Aan de Voorzitters van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
 
 Den Haag, 9 oktober 2009
 
 Ter griffie van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-Generaal ontvangen
op 14 oktober 2009. De wens dat het verdrag aan de uitdrukkelijke goedkeuring
van de Staten-Generaal wordt onderworpen kan door of namens één
van de Kamers of door ten minste vijftien leden van de Eerste Kamer dan wel
dertig leden van de Tweede Kamer te kennen worden gegeven uiterlijk op 14 november
2009.Overeenkomstig het bepaalde in artikel 2, eerste lid, en artikel 5, eerste
lid, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen, de Raad van State
gehoord, heb ik de eer u hierbij ter stilzwijgende goedkeuring over te leggen
het op 9 maart 2009 te ’s-Gravenhage totstandgekomen verdrag tussen
de Regering van het Koninkrijk der Nederlanden en de Regering van Japan inzake
wederzijdse administratieve bijstand en samenwerking in douanezaken (Trb.
2009, 66 en 126).
 
 Een toelichtende nota bij het verdrag treft u eveneens hierbij aan.
 
 De goedkeuring wordt alleen voor Nederland gevraagd.
 
 De minister van Buitenlandse Zaken,
 M. J. M. Verhagen 
 
 TOELICHTENDE NOTA
 1. Algemeen
 Het advies van de Raad van State wordt niet openbaar gemaakt, omdat het
zonder instemmend luidt/uitsluitend (artikel 25a, vijfde lid jo vierde lid,
onder b, van de Wet op de Raad van State)Voor een effectief douaneoptreden
en een betere bestrijding van internationale fraude is het nodig te komen
tot een versterkte samenwerking tussen de douaneadministraties van Nederland
en Japan. Deze behoefte betreft zowel het toezicht op de naleving van de douanewetgeving
als het voorkomen, onderzoeken en bestrijden van inbreuken op die wetgeving.
 Het op 9 maart 2009 te ’s-Gravenhage tot stand gekomen Verdrag
tussen de Regering van het Koninkrijk der Nederlanden en de Regering van Japan
inzake wederzijdse administratieve bijstand en samenwerking in douanezaken
(Trb. 2009, 66 en 126; hierna: het «Verdrag») beoogt een bilateraal
kader te scheppen waarbinnen de nauwere samenwerking gestalte kan krijgen
en de grensoverschrijdende fraudes in het handelsverkeer kunnen worden aangepakt.
Daarnaast biedt het Verdrag de mogelijkheid om de internationale drugs-handel
effectiever te bestrijden.
 Wat betreft opzet en inhoud is het Verdrag goeddeels gebaseerd op een
in de Werelddouaneorganisatie (WDO) – de voormalige Internationale Douaneraad
(IDR) – ontwikkeld modelverdrag. Zoals het internationaal gebruikelijk
is op het gebied van de verdragen ter voorkoming van dubbele belasting het
modelverdrag van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling
(OESO) tot uitgangspunt te nemen voor de onderhandelingen, zo speelt dit WDO
modelverdrag een soortgelijke rol voor bilaterale verdragen inzake wederzijdse
administratieve bijstand in douanezaken.
 Het Verdrag regelt nauwkeurig tot hoever de samenwerking tussen de douaneadministraties
strekt en beperkt zich daarbij tot de maatregelen die voor een doeltreffende
samenwerking noodzakelijk zijn. Het ziet alleen op de administratieve samenwerking
tussen douaneautoriteiten en bestrijkt niet het terrein van de tussen rechterlijke
autoriteiten te verlenen internationale rechtshulp in strafzaken.
 Hoewel in de titel en de preambule de regeringen worden aangeduid als
verdragsluitende partijen, zal het Verdrag uiteraard tussen beide staten gelden.
 In artikel 1 worden de elementaire begrippen nader gedefinieerd. Vervolgens
wordt in artikel 2 het toepassingsgebied van het Verdrag omschreven. De artikelen
3 en 4 bepalen de reikwijdte van de informatieverstrekking die op verzoek,
eigener beweging dan wel automatisch kan plaatsvinden. De artikelen 5 en 6
geven voorschriften betreffende het houden van toezicht op bij het goederenverkeer
betrokken zendingen, opslagplaatsen, vervoermiddelen en personen. De artikelen
7 tot en met 13 geven enkele meer formele voorschriften met betrekking tot
de vorm waarin en de condities waaronder bijstand en samenwerking plaatsvinden.
De artikelen 14 tot en met 16 bevatten onder meer bepalingen betreffende de
territoriale toepassing van het Verdrag binnen het Koninkrijk en betreffende
de inwerkingtreding ervan.
 2. Artikelsgewijze toelichting
 Artikel 1 (Begripsomschrijvingen)
 Het begrip «douanewetgeving» heeft, evenals het hierna toegelichte
begrip «douaneadministratie», in het verdrag een ruimere betekenis
dan die welke daaraan in het algemeen wordt toegekend. Onder de werking van
het Verdrag vallen ten gevolge van deze definitie in ruime zin van de term «douanewetgeving»
regelingen inzake de in-, uit- en doorvoer van goederen, hoofdzakelijk betreffende: 
 a. douanerechten alsmede omzetbelasting en accijnzen geheven ter zake
van de invoer;
 b. belastingen in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en
landbouwrestituties;
 c. anti-dumpingrechten;
 d. verboden, beperkingen en controlemaatregelen inzake het grensoverschrijdende
goederenverkeer ter bescherming van financiële, economische (landbouweconomische
daaronder begrepen), culturele, veterinaire en fytosanitaire belangen en ter
bescherming van de veiligheid van de internationale handelslogistieke keten,
de openbare orde, de volksgezondheid en het milieu.
 
 Met «douaneadministratie» wordt voor Nederland de centrale
autoriteit aangeduid die beleidsmatig verantwoordelijk is voor een of meer
regelingen waarop de in het Verdrag omschreven bijstand betrekking heeft.
 Op grond van de huidige taakverdelingen zijn dat de volgende ministeries:
Buitenlandse Zaken; Economische Zaken; Financiën; Justitie; Landbouw,
Natuur en Voedselkwaliteit; Onderwijs, Cultuur en Wetenschap; Verkeer en Waterstaat;
Volksgezondheid, Welzijn en Sport; en Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening
en Milieubeheer. Deze ministeries zijn uiteraard tevens verantwoordelijk voor
de uitvoerende diensten die namens hen aan de bijstand en samenwerking in
de zin van het Verdrag deelnemen. Naast de Douane en de Fiscale Inlichtingen-
en Opsporingsdienst/Economische Controledienst (van het ministerie van Financiën)
zijn dit bijvoorbeeld de Algemene Inspectiedienst (ministerie van Landbouw,
Natuur en Voedselkwaliteit) en de VROM-Inspectie (ministerie van Volkshuisvesting,
Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer).
 Omwille van de duidelijkheid en efficiëntie zal aan Nederlandse kant
het Douane Informatie Centrum te Rotterdam (DIC) voor zowel de verdragspartner
als voor de bedoelde uitvoerende diensten worden aangewezen als centraal aanspreekpunt.
Het DIC zal in die hoedanigheid Japanse en Nederlandse bijstandsverzoeken
kunnen doorgeleiden naar de bevoegde binnenlandse dan wel buitenlandse autoriteiten,
dergelijke bijstandsverzoeken in procedureel opzicht verder begeleiden en
de bevindingen van de aangezochte instantie doen toekomen aan de Japanse of
Nederlandse dienst die om de bij-stand had verzocht.
 Het voornemen is om vorenbedoelde aanwijzing van het DIC op te nemen in
een gezamenlijk besluit van het Ministerie van Financiën en de douaneadministratie
van Japan krachtens artikel 15, derde lid, van het Verdrag. Die bepaling maakt
het mogelijk om, ter vergemakkelijking van de uitvoeringspraktijk, binnen
het kader van het Verdrag passende nadere afspraken te maken.
 
 Bij de begripsomschrijvingen van artikel 1 is voorts een definitie van
persoonsgegevens opgenomen, welke is ontleend aan artikel 2, onderdeel a,
van het op 28 januari 1981 te Straatsburg tot stand gekomen Verdrag tot
bescherming van personen met betrekking tot de geautomatiseerde verwerking
van persoonsgegevens (Trb. 1988, 7).
 De overige definities betreffen termen die in het onderhavige Verdrag
al dan niet regelmatig worden gebruikt en beogen redactionele complicaties
in de tekst van het Verdrag te voorkomen.
 Artikel 2 (Reikwijdte van het Verdrag)
 Het artikel omschrijft het kader waarbinnen de administratieve bijstand
en samenwerking worden verleend, zowel vanuit nationaal perspectief als in
internationaal verband. Wat dit laatste betreft, moet voor Nederland met name
worden gedacht aan verplichtingen uit hoofde van de Europese regelgeving op
dit vlak. Hier kan in het bijzonder worden verwezen naar Verordening (EG)
nr. 515/97 van de Raad van 13 maart 1997 betreffende de wederzijdse
bijstand tussen de administratieve autoriteiten van de lidstaten en de samenwerking
tussen deze autoriteiten en de Commissie met het oog op de juiste toepassing
van de douane- en landbouwvoorschriften (PbEG L 82). Als gevolg van deze verordening
zijn de lidstaten verplicht om onder bepaalde omstandigheden informatie door
te geven aan de Europese Commissie en andere lidstaten, ook indien deze informatie
afkomstig is van derde landen.
 Volledigheidshalve zij nog opgemerkt dat met Japan ook op Europees niveau
een regeling tot samenwerking op het terrein van de douane is getroffen, en
wel in de op 30 januari 2008 te Brussel tot stand gekomen Overeenkomst
tussen de Europese Gemeenschap en de regering van Japan betreffende samenwerking
en wederzijdse administratieve bijstand in douanezaken (PbEU L 62). Artikel
6, eerste lid, van die overeenkomst bepaalt: «Deze overeenkomst doet
geen afbreuk aan de rechten en plichten van de overeenkomstsluitende partijen
in het kader van andere internationale overeenkomsten.».
 De praktische uitvoering van de bijstand en samenwerking zal geschieden
in overeenstemming met de wettelijke en administratieve bepalingen van de
verdragsluitende partijen. Blijkens zijn titel ziet het Verdrag op het verlenen
van administratieve bijstand tussen partijen. Onder administratieve bijstand
dient in dit verband doorgaans te worden verstaan dat de aangezochte douaneadministratie
informatie verstrekt ten behoeve van de verzoekende douaneadministratie. In
de regel geschiedt dit naar aanleiding van een concreet geval waarbij de verzoekende
douaneadministratie bepaalde informatie nodig heeft om een onderzoek te kunnen
afronden. Deze informatie kan betrekking hebben op goederen, voorafgaande
transacties in de logistieke keten en op betrokken (rechts)personen.
 Artikel 3, eerste lid (Informatie voor de toepassing en
handhaving van de douanewetgeving)
 Ingevolge deze bepaling kan een douaneadministratie onder het Verdrag
in beginsel aan de andere douaneadministratie informatie verstrekken hetzij
naar aanleiding van een verzoek van die andere administratie, hetzij uit eigen
beweging. Toegelaten doeleinden voor het verstrekken van informatie zijn in
beide situaties het bevorderen van een juiste toepassing door de andere douaneadministratie
van de voor haar relevante douanewetgeving en het leveren van een bijdrage
aan het voorkomen, onderzoeken en bestrijden door de andere douaneadministratie
van inbreuken op die wetgeving.
 De te verstrekken informatie zal doorgaans zijn toegespitst op individuele
kwesties. Zo kan in voorkomend geval de vraag opkomen of goederen op rechtmatige
wijze werden in- of uitgevoerd. De vraag naar de rechtmatigheid van de invoer
is in het bijzonder van belang in die gevallen waarin, afhankelijk van de
uitvoer dan wel de eindbestemming, een gunstige behandeling wordt toegestaan.
Zo kan ter zake van de uitvoer een verrekening van belasting of een restitutie,
dan wel een ontheffing van een uitvoerverbod, worden toegepast. Twijfel of
goederen werkelijk naar het andere land zijn uitgevoerd, kan worden weggenomen
wanneer de douaneadministratie van de andere verdragsluitende partij verklaart
dat de goederen op rechtmatige wijze in haar nationale grondgebied zijn ingevoerd
en onder welke douaneregeling zij daar eventueel zijn gebracht.
 De te verstrekken informatie kan echter ook van meer algemene aard zijn.
Voorbeelden van dit laatste zijn het leveren van informatie over de in het
eigen land van toepassing zijnde douanewetgeving en -procedures, het geven
van informatie over nieuwe controle- en handhavingstechnieken, alsmede het
verschaffen van gegevens omtrent gesignaleerde fraudepatronen. Ook het aanleveren
van gegevens aan de andere douaneadministratie ten behoeve van door deze in
eigen regie te verrichten risicoanalyses behoort tot de mogelijkheden
van informatieverstrekking in het kader van het Verdrag.
 Artikel 3, tweede en derde lid (Informatie met betrekking
tot inbreuken op de douanewetgeving)
 De bepalingen behelzen een concretisering van artikel 3, eerste lid, waar
het betreft informatieverstrekking over (mogelijke) inbreuken op de douanewetgeving
van de andere verdragsluitende partij.
 Artikel 4, onderdeel a (Automatische informatieverstrekking)
 Ingevolge deze bepaling in verbinding met artikel 15, derde lid, van het
Verdrag kunnen de douaneadministraties afspreken dat, en onder welke voorwaarden,
zij elkaar informatie op automatische wijze zullen doen toekomen. Het moet
daarbij gaan om gegevens die ook ingevolge een van de andere informatieartikelen
van het Verdrag, al dan niet op verzoek en behoudens het automatisme bij het
verstrekken ervan, zouden mogen worden uitgewisseld.
 Artikel 4, onderdeel b (Informatieverstrekking vooraf)
 Hoe eerder de douane over informatie betreffende een bepaalde goederenzending
uit het andere land beschikt, des te sneller kan zij handelen als de goederen
daadwerkelijk arriveren. Ingevolge artikel 4, onderdeel b, in verbinding met
artikel 15, derde lid, van het Verdrag kunnen de douaneadministraties daarom
afspreken dat, en onder welke voorwaarden, zij elkaar gegevens toesturen met
betrekking tot goederenzendingen die bestemd zijn voor (een ontvanger in)
het andere land, maar die op het tijdstip waarop de gegevens worden uitgewisseld
nog onderweg zijn naar het andere land. Deze voorziening zal ook een rol kunnen
spelen bij de in artikel 12 omschreven mogelijkheid van samenwerking tussen
de douaneadministraties bij het ontwikkelen van nieuwe douane(controle)procedures
in het handelsverkeer tussen beide landen.
 Artikel 5 (Toezicht en informatie)
 De bepaling voorziet in de mogelijkheid dat, indien twijfels zijn gerezen
over de legitimiteit van goederenbewegingen naar het grondgebied van de verzoekende
douaneadministratie, ten behoeve van deze door de aangezochte douaneadministratie
bijzonder toezicht wordt gehouden op de bij die goederenbewegingen betrokken
goederen, vervoermiddelen, opslagplaatsen of personen.
 Artikel 6 (Gecontroleerde aflevering)
 Voor zover dat binnen hun respectieve nationale rechtsstelsels is toegelaten,
kunnen de douaneadministraties van de verdragsluitende partijen afspraken
maken over de gecontroleerde aflevering van goederen. Indien andere nationale
autoriteiten hierover beslissingen dienen te nemen, in Nederland bijvoorbeeld
het Openbaar Ministerie, wordt met deze autoriteiten samengewerkt dan wel
wordt de zaak aan deze autoriteiten overgedragen.
 Artikel 7 (Toezending van verzoeken)
 Dit artikel regelt bij wie een verzoek om bijstand wordt gedaan en bevat
voorschriften met betrekking tot inhoud en vorm van het verzoek. 
 Artikel 8, eerste lid (Vergaren van informatie)
 Op basis van artikel 8, eerste lid, stelt de aangezochte douaneadministratie
een onderzoek in, indien zij niet zelf beschikt over de gevraagde informatie.
Het onderzoek kan bijvoorbeeld inhouden dat de Nederlandse douane, om tegemoet
te komen aan een verzoek van de Japanse douane, in overeenstemming met de
Nederlandse wettelijke en administratieve bepalingen (conform het gestelde
in artikel 2, derde lid) bij een bedrijf een administratieve controle (boekenonderzoek)
verricht.
 Artikel 8, tweede en derde lid (Aanwezigheid van functionarissen
op het grondgebied van de andere verdragsluitende partij)
 Artikel 8, tweede en derde lid, voorziet in de mogelijkheid van aanwezigheid
van douaneambtenaren op elkaars grondgebied en regelt de voorwaarden waaronder
van deze mogelijkheid gebruik kan worden gemaakt. Vooral als het gaat om onderzoeken
waarin een groot deel van de benodigde gegevens in een bepaalde zaak zich
bevindt in het andere land, bijvoorbeeld bij dubbele facturering of bij een
niet regelmatig beëindigd transport van goederen tussen Japan en Nederland,
kan het onderzoek worden versneld indien ambtenaren van de verzoekende douaneadministratie
direct informatie verkrijgen van de bevoegde eenheden van de aangezochte administratie,
dan wel aanwezig zijn bij onderzoeken te verrichten door ambtenaren van de
aangezochte douaneadministratie.
 Artikel 8, vierde lid (Aanwezigheid van functionarissen
van de verzoekende verdragsluitende partij op uitnodiging van de aangezochte
administratie)
 Andersom kan het ook voor de aangezochte douaneadministratie nuttig zijn
als functionarissen van de verzoekende verdragsluitende partij aanwezig zijn
bij het te verrichten onderzoek. Per geval kunnen hieraan nadere voorwaarden
worden gesteld.
 Artikel 8, vijfde lid (Bepalingen ten aanzien van bezoekende
functionarissen)
 Zolang functionarissen uit hoofde van het Verdrag aanwezig zijn op het
grondgebied van de andere verdragsluitende partij (wat het Koninkrijk betreft
in de zin van artikel 14 van het Verdrag), dienen zij zich steeds als zodanig
te kunnen legitimeren. Voorts zijn de functionarissen aansprakelijk voor de
strafbare feiten die zij tijdens hun verblijf eventueel zouden begaan.
 Artikel 8, zesde lid (Coördinatie van maatregelen)
 De aangezochte douaneadministratie deelt, op verzoek van de verzoekende
administratie en wanneer zij dit dienstig acht, de verzoekende administratie
de tijd en plaats mee van de maatregelen die zij in antwoord op het verzoek
om bijstand zal nemen. Dit maakt het mogelijk dat dergelijke maatregelen kunnen
worden gecoördineerd.
 Artikel 9 (Gebruik, vertrouwelijkheid en bescherming van
informatie)
 Aangezien de in het Verdrag bedoelde informatie dikwijls van vertrouwelijke
aard is, moet voor misbruik daarvan worden gewaakt. Dit artikel schrijft voor
dat op grond van het Verdrag verkregen informatie zeer zorgvuldig moet worden
behandeld.
 Het eerste lid legt daartoe vast dat de verkregen informatie slechts voor de doeleinden van het Verdrag in de zin van artikel 2, eerste lid,
mag worden gebruikt. Gebruik van de informatie door andere dan de douaneautoriteiten
is in beginsel, ingevolge de tweede volzin van dit lid, alleen toegestaan
indien de douaneadministratie die de informatie heeft verstrekt daartoe uitdrukkelijk
schriftelijke toestemming heeft gegeven. Een douaneadministratie mag de door
haar ontvangen informatie op grond van het tweede lid zonder dergelijke toestemming
doorgeven aan de andere bij de handhaving van de douanewetgeving betrokken
autoriteiten van haar land, tenzij de douaneadministratie die de informatie
verstrekt haar meedeelt dat zij dit niet wenst. Deze andere autoriteiten mogen
deze informatie voor de doeleinden gebruiken zoals omschreven in artikel 2,
eerste lid, van het Verdrag, met inachtneming van artikel 9, derde, vierde
en vijfde lid, en artikel 10 van het Verdrag.
 Het derde lid schrijft voor dat in het land dat de informatie ontvangt,
minimaal hetzelfde niveau van geheimhouding en bescherming voor deze informatie
moet gelden als van toepassing is in het land van de douaneadministratie die
de informatie verstrekt. Dit geldt niet voor zover de verstrekkende douaneadministratie
met de bekendmaking van de verstrekte informatie instemt.
 Persoonsgegevens kunnen ingevolge het vierde lid uitsluitend worden uitgewisseld
indien het land van de douaneadministratie die ze ontvangt, zich ertoe verbindt
deze gegevens ten minste de bescherming te verlenen die zij zouden krijgen
in het land van de douaneadministratie die ze verstrekt. Het land dat de informatie
kan verstrekken, stelt hiervoor geen eisen die strenger zijn dan die welke
in zijn eigen rechtsgebied gelden.
 Het vijfde lid bepaalt dat dit artikel geen beletsel vormt voor het gebruik
of de bekendmaking van informatie indien daartoe een verplichting bestaat
op grond van de wettelijke en administratieve bepalingen van het land van
de douaneadministratie die de informatie heeft ontvangen. Deze douaneadministratie
stelt de douaneadministratie die de informatie heeft verstrekt, waar mogelijk
tevoren op de hoogte van een dergelijke bekendmaking.
 Artikel 10 (Strafrechtelijke procedures)
 Artikel 10 bepaalt dat informatie die door de douaneadministraties onder
het Verdrag is uitgewisseld, door de ontvangende verdragspartij niet mag worden
gebruikt in strafrechtelijke procedures (eerste lid). Wil de ontvangende verdragspartij
deze informatie toch in een strafrechtelijke procedure inbrengen, dan dient
zij daartoe bij de verstrekkende verdragspartij vooraf, langs diplomatieke
kanalen of anderszins, overeenkomstig de wetgeving van de verstrekkende partij
een verzoek in te dienen (tweede lid). Een beoogd gebruik in Japan voor strafrechtelijke
doeleinden van door de Nederlandse douaneadministratie verstrekte informatie
vereist op grond van dit tweede lid daarom steeds voorafgaande instemming
van het Nederlandse Openbaar Ministerie of de Nederlandse rechter.
 Artikel 11 (Ontheffing)
 Het artikel bevat de gronden waarop kan worden afgezien van het verlenen
van bijstand of het verlenen van bijstand afhankelijk kan worden gesteld van
het nakomen van bepaalde voorwaarden. Nederland zal krachtens dit artikel
bijvoorbeeld geen bijstand verlenen als deze wordt gevraagd ten behoeve van
onderzoek in een zaak die hier te lande al onderwerp van een strafvervolging
heeft gevormd. Hetzelfde geldt bij een nog lopende strafrechtelijke procedure.
Informatie wordt niet verstrekt dan na daartoe verkregen toestemming van de
desbetreffende gerechtelijke autoriteit. Deze autoriteit kan de nodige waarborgen
verlangen om te voorkomen dat de gegevens in het verzoekende land worden gebruikt
om een strafvervolging voor hetzelfde feit tegen dezelfde verdachte
te beginnen.
 Artikel 12 (Samenwerking)
 Dit artikel vermeldt de terreinen waarop de douaneadministraties zullen
samenwerken indien daartoe aanleiding bestaat. Het gaat hierbij om onder meer
onderzoek naar en ontwikkeling van nieuwe douane(controle)procedures en het
opleiden en uitwisselen van douaneambtenaren.
 Artikel 13 (Kosten)
 De douaneadministraties zien in beginsel af van alle vorderingen tot terugbetaling
van de door hen onder het Verdrag gemaakte kosten.
 Artikel 15, eerste en tweede lid (Overleg betreffende
de uitvoering van het Verdrag)
 De douaneadministraties kunnen, indien daaraan behoefte bestaat, binnen
het kader van hun bevoegdheden overleg plegen over alle aangelegenheden die
voortvloeien uit de normale uitvoering van het Verdrag. Ook kunnen, zo nodig,
de verdragsluitende partijen langs diplomatieke weg overleg voeren naar aanleiding
van kwesties die bij de uitvoering van het Verdrag naar voren komen.
 Artikel 15, derde lid (Nadere afspraken betreffende de
uitvoering van het Verdrag)
 De douaneadministraties zullen nadere afspraken maken ter regeling van
de praktische aspecten bij de uitvoering van het Verdrag.
 3. Koninkrijkspositie
 Als gevolg van artikel 14, eerste volzin, zal het Verdrag, wat het Koninkrijk
betreft, alleen voor Nederland gelden. Bij de onderhandelingen werd in overleg
met de Nederlandse Antillen voorgesteld het Verdrag mede ten behoeve van dat
Koninkrijksdeel te sluiten. De Japanse delegatie was daartoe helaas niet bereid,
gegeven de in haar ogen thans beperkte omvang van de economische en commerciële
banden tussen Japan en de Nederlandse Antillen. Zij deelde mee eraan de voorkeur
te geven een beslissing over medegelding van het Verdrag voor de Nederlandse
Antillen uit te stellen tot een later tijdstip, na verdere bestudering ook
van de Nederlands-Antilliaanse douanewetgeving. Deze mogelijkheid is uitdrukkelijk
voorzien in artikel 14, tweede volzin. Hierin komen de verdragspartijen overeen
dat het Verdrag na zijn inwerkingtreding door middel van een diplomatieke
notawisseling tot de Nederlandse Antillen, onderscheidenlijk Aruba, zal kunnen
worden uitgebreid. Overigens vormt ook een dergelijke notawisseling een verdrag
in de zin van de Grondwet.
 
 De staatssecretaris van Financiën,
 J. C. de Jager
 De minister van Buitenlandse Zaken,
 M. J. M. Verhagen 
 
 
 
 
 I.v.m. een correctie in de ondertekening van de toelichtende nota. Het
eerder gepubliceerde Kamerstuk 32 182, nr. 1 komt hierbij te vervallen.