Wet opheffing College van beroep studiefinanciering; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26960, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

30-12-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

26960 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMEEN1. Inleiding2. Naar de rechtbanken en de Centrale Raad van Beroep3. Procesrechtelijke aspecten3.1. Griffierecht3.2. Enkelvoudige behandeling3.3. Kortsluiting3.4. Geen schorsende werking van het hoger beroep3.5. De bezwaarschriftprocedure4. Rechtspositionele gevolgen5. Financiële gevolgen voor de rechtbanken, de Centrale
Raad van Beroep en de rijksbegroting5.1. Inleiding5.2. Kosten bij ongewijzigd beleid5.3. Kosten bij de rechtbanken5.4. Kosten van het hoger beroep5.5. Overige structurele meerkosten5.6. Totale structurele kosten5.7. Incidentele kostenArtikelsgewijsArtikel IArtikel IIArtikel IIIArtikelen IV en VArtikel VIArtikel VIIArtikel VIIIArtikel IXArtikel XArtikel XIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26960Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 54 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 960Wijziging van de Wet op de studiefinanciering, de Wet tegemoetkoming
studiekosten, de Beroepswet en enige andere wetten, alsmede enige rechtspositionele
voorzieningen in verband met de opheffing van het College van beroep studiefinanciering
(Wet opheffing College van beroep studiefinanciering)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING1ALGEMEEN1. InleidingDit wetsvoorstel strekt er toe het College van beroep studiefinanciering
op te heffen en de rechtspraak in studiefinancieringszaken op te dragen aan
de rechtbanken, met hoger beroep op de Centrale Raad van Beroep.Het College van beroep studiefinanciering (hierna: het College) is ingesteld
bij de invoering van de Wet op de studiefinanciering in 1986. Het is belast
met de behandeling van beroepen tegen besluiten op grond van de Wet op de
studiefinanciering en de Wet tegemoetkoming studiekosten. Destijds is vooral
uit oogpunt van snelle afhandeling van beroepen gekozen voor rechtspraak in
één instantie door een gespecialiseerd College. Het College
is gevestigd te Groningen. Sinds 1995 heeft het College een nevenvestiging
in Utrecht, waar zich een derde deel van de formatie bevindt. Het grootste
deel van de zittingen vindt plaats in Utrecht, dat voor de meeste eisende
partijen beter bereikbaar is. Optimale bereikbaarheid is er niet, zeker niet
voor studenten die in verband met de tegenwoordig vaak dwingende onderwijsroostering
niet altijd in de gelegenheid zijn de behandeling van hun zaak bij te wonen.Aanvankelijk wilde de regering de positie van het College nader bezien
in het kader van de derde fase van de herziening van de rechterlijke organisatie.
Bij brief van 25 juni 1997 (kamerstukken II 1996/97, 25 425, nr. 1) heeft
de ambtsvoorgangster van de eerste ondergetekende namens het toenmalige kabinet
aangegeven vooralsnog geen besluitvorming over de derde fase te willen entameren.
Het huidige kabinet heeft dit standpunt in de nota «Rechtspraak in de
21ste eeuw» (Contourennota modernisering rechterlijke organisatie, kamerstukken
II 1998/99, 26 352, nr. 1) overgenomen, omdat het in deze kabinetsperiode
prioriteit wil geven aan de modernisering van de rechterlijke organisatie.Om redenen die los staan van de herziening van de rechterlijke organisatie
werd in de brief van 25 juni 1997 wel de opheffing aangekondigd van de twee
kleinste bestuursrechtelijke colleges, te weten de Tariefcommissie en het
College van beroep studiefinanciering. Opheffing is wenselijk omdat deze twee
colleges door hun geringe omvang, voortvloeiend uit hun smalle competentiebasis,
in beheersmatig opzicht kwetsbaar zijn, terwijl ook een reductie van het aantal
gerechten uit een oogpunt vanbeheer gunstig is. Integratie met
andere takken van bestuursrechtspraak vergroot voorts het draagvlak voor de
bestuursrechtspraak in studiefinancierings-, respectievelijk douanezaken.
De brief van 25 juni 1997 voegde daar aan toe:«Voor geschillen inzake de studiefinanciering geldt bovendien dat
afdoening in eerste aanleg zal kunnen plaatsvinden bij rechtbanken, waarmee
ook deze rechtspraak beter bereikbaar wordt en bovendien in twee feitelijke
instanties zal plaatsvinden. Hiermee wordt de rechtsbescherming van de studenten
verbeterd. (...) De definitieve vormgeving van de rechtspraak in studiefinancieringszaken
zal mede afhankelijk zijn van herzieningen in het stelsel van studiefinanciering
die te gelegener tijd hun beslag zullen krijgen.»Tijdens een Algemeen Overleg over deze brief op 11 september 1997 (kamerstukken
II 1997–1998, 25 425, nr. 2) heeft de Tweede Kamer instemmend gereageerd
op de voorgenomen opheffing van het College van beroep studiefinanciering.
Het huidige kabinet onderschrijft de in de brief van 25 juni 1997 weergegeven
argumenten voor opheffing eveneens; de beheersmatige overwegingen zijn in
het licht van de voorgenomen modernisering van de rechterlijke organisatie
alleen maar klemmender geworden. Tenslotte is het kabinet inmiddels van oordeel
dat thans geen aanleiding bestaat voor ingrijpende wijzigingen in het stelsel
van studiefinanciering (zie de nota «Flexibele studiefinanciering. Een
stelsel dat past», kamerstukken II 1998/99, 26 397, nr. 1). Derhalve
is thans het moment aangebroken om daadwerkelijk tot opheffing van het College
over te gaan. Ter informatie zij nog opgemerkt, dat de eerste ondergetekende
in overleg met de Minister van Financiën inmiddels ook de voorbereiding
van een wetsvoorstel tot opheffing van de Tariefcommissie ter hand heeft genomen.2. Naar de rechtbanken en de Centrale Raad van BeroepBij opheffing van het College moet uiteraard een andere rechtsgang in
studiefinancieringszaken worden opengesteld. Ter voorbereiding van een keuze
uit de verschillende opties voor de vormgeving van deze nieuwe rechtsgang
is een strategische werkgroep ingesteld, waarin naast ambtenaren van onze
beide ministeries personen uit de rechterlijke macht en een externe deskundige
zitting hadden. Overeenkomstig het unanieme advies van deze werkgroep stellen
wij voor de rechtspraak in studiefinancieringszaken overeenkomstig de hoofdregel
van het stelsel van bestuursrechtelijke rechtsbescherming (vgl. art. 8:1 Awb)
op te dragen aan de (sectoren bestuursrecht van de) rechtbanken, waarbij –
eveneens overeenkomstig de hoofdregel – tegen de uitspraak van de rechtbank
hoger beroep zal openstaan, en wel bij de Centrale Raad van Beroep.Bij deze keuze hebben een aantal overwegingen een rol gespeeld. Voorop
staat dat de rechtsbescherming van studerenden ten minste gehandhaafd en zo
mogelijk verbeterd moet worden. Voorts dient niet zonder noodzaak van de hoofdregels
van het bestuursrecht te worden afgeweken. Tenslotte zijn de aspecten geografische
bereikbaarheid, doorlooptijden en expertisevorming van belang.Het invoeren van rechtspraak in twee instanties is conform de hoofdregel
in het bestuursrecht en betekent een belangrijke verbetering van de rechtsbescherming
van de student. Ook de geografische bereikbaarheid van de rechtspraak is voor
de kwaliteit van de rechtsbescherming van belang. Gezien het vaak grote belang
dat studenten bij hun zaak hebben, moet zoveel mogelijk worden voorkomen dat
studenten besluiten de behandeling van hun zaak niet bij te wonen in verband
met de reistijd die daarmee gemoeid is. Uit de voorhanden gegevens blijkt
dat de geografische spreiding van studiefinancieringszaken over de arrondissementen niet in betekenende mate afwijkt van die van andere zaken. Dit pleit
voor toedeling van de studiefinancieringszaken aan alle negentien rechtbanken.
Daardoor zou de verweerder in studiefinancieringszaken – de Informatie
Beheer Groep (IBG) – wel op meer plaatsen in het land verweer moeten
voeren dan thans, hetgeen uiteraard gevolgen heeft voor (de organisatie van)
de inzet van het daarmee belaste personeel. Daarin onderscheidt de IBG zich
echter niet van andere landelijke bestuursorganen. Zo worden bijvoorbeeld
ook huursubsidiezaken bij alle negentien rechtbanken behandeld.Goede rechtspraak is ook tijdige rechtspraak. Het is van belang dat bij
invoering van een nieuwe rechtsgang de doorlooptijd van zaken niet nodeloos
wordt verlengd. De doorlooptijd van zaken bij het College bedraagt thans zes
tot acht maanden. Gelet op de dalende tendens van de instroom en de relatief
lage werkvoorraden moeten de sectoren bestuursrecht van de rechtbanken in
staat worden geacht vergelijkbare doorlooptijden te realiseren.Er is echter ook een relatie tussen doorlooptijden en expertisevorming.
In het algemeen kan men zaken sneller behandelen als men op het desbetreffende
rechtsgebied goed thuis is. De opbouw van deze expertise is vooral afhankelijk
van het aantal zaken dat een rechter of een lid van het ondersteunend personeel
behandelt. Op zichzelf zijn studiefinancieringszaken gemiddeld niet ingewikkelder
dan andere bestuursrechtelijke zaken, zoals sociale zekerheidszaken of ruimtelijke
ordeningszaken. De rechtbanken zijn dus zeer wel in staat de benodigde expertise
op te bouwen, mits het zaaksvolume voldoende groot is om een zekere mate van
specialisatie mogelijk en lonend te maken, en mits daarvoor voldoende middelen
ter beschikking komen. Bij spreiding van de studiefinancieringszaken over
alle negentien rechtbanken is dat niet zonder meer het geval. Gegeven de aantallen
zaken zouden in dat geval sommige kleinere rechtbanken slechts een uitbreiding
met enkele tienden van formatieplaatsen tegemoet kunnen zien. Dat is te weinig
om te kunnen investeren in specifieke deskundigheid, en betekent ook dat niet
bij alle rechtbanken een rechter of een lid van het ondersteunend personeel
met ervaring bij het College kan worden aangesteld.Dit gegeven zou kunnen pleiten voor concentratie van de behandeling van
studiefinancieringszaken bij een beperkt aantal rechtbanken. Daardoor zou
echter de geografische bereikbaarheid afnemen en zou het stelsel van rechtsbescherming
worden gecompliceerd door een nieuwe afwijking van de hoofdregel. Alles afwegende
is daarom gekozen voor een oplossing die in de wandeling bekend staat als
de «negentien-loketten-gedachte».Dit houdt het volgende in: alle negentien rechtbanken worden bevoegd studiefinancieringszaken
te behandelen en zullen deze zaken ook behandelen. De studerende kan zich
gewoon tot zijn «eigen» rechtbank wenden. De formatie voor de
behandeling van studiefinancieringszaken wordt echter toegewezen aan één
rechtbank per ressort. Deze rechtbank levert capaciteit en expertise aan de
andere rechtbanken binnen het ressort. Dit is mogelijk, omdat in een rechtbank
benoemde rechters van rechtswege ook zitting kunnen hebben in alle andere
rechtbanken; op die wijze wordt wel vaker deskundigheid of capaciteit van
een andere rechtbank «geleend».De precieze uitwerking van deze samenwerking is een verantwoordelijkheid
van de betrokken rechtbanken en zal worden neergelegd in per ressort te sluiten
convenanten tussen deze rechtbanken. Deze werkwijze zal na twee jaar worden
geëvalueerd; mocht dan blijken dat het alsnog wenselijk en mogelijk is
de formatie op een andere wijze te verdelen, dan kan dit in beginsel zonder
wetswijziging gebeuren. De formatie zal worden toegedeeld aan de rechtbanken:
Alkmaar, Assen, Dordrecht, Roermond en Zutphen. Aldus vindt tevens een zekere
versterking van de kleinste sectoren bestuursrecht plaats. Wat de toedeling van rechtsmacht in hoger beroep betreft zijn er in beginsel
twee mogelijkheden: de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State
en de Centrale Raad van Beroep. Gekozen is voor de Centrale Raad van Beroep,
omdat studiefinancieringszaken naar hun aard verwant zijn aan de zaken die
thans reeds door de Centrale Raad van Beroep worden behandeld: overwegend
twee-partijen-geschillen met voor een groot deel een financieel karakter.Door de invoering van hoger beroep gaan sommige zaken onvermijdelijk langer
duren. Daar staat echter een belangrijke verbetering van de rechtsbescherming
tegenover. Bovendien leert de ervaring dat slechts in een minderheid van de
zaken hoger beroep wordt ingesteld. Voor het huidige werkterrein van de Centrale
Raad van Beroep ligt het appèlpercentage iets boven de 30%; voor studiefinancieringszaken
zal dit niet veel hoger zal zijn. Weliswaar staan voor de studerenden vaak
grote belangen op het spel, maar dat geldt ook voor de ambtenaren- en sociale
zekerheidszaken die de Centrale Raad van Beroep nu behandelt.3. Procesrechtelijke aspecten3.1. GriffierechtHet griffierecht voor een beroep bij het College bedraagt thans f 60,–
(art. 119a Wet op de studiefinanciering). Dit is gelijk aan het lage tarief
voor een beroep bij de rechtbank. Derhalve is ook in dit wetsvoorstel voor
het lage tarief gekozen. Dit tarief bedraagt in eerste aanleg f 60,–
en in hoger beroep f 170,–.3.2. Enkelvoudige behandelingEen beroep bij het College wordt als regel behandeld door een meervoudige
kamer. Dit hangt samen met het feit dat thans sprake is van rechtspraak in
één instantie. Nu rechtspraak in twee instanties wordt ingevoerd,
kan worden aangesloten bij de hoofdregel voor bestuursrechtelijke zaken. Deze
houdt in dat het beroep bij de rechtbank als regel door een enkelvoudige kamer
wordt behandeld (art. 8:10 lid 1 Awb), terwijl in hoger beroep meervoudige
behandeling uitgangspunt is (art. 21 lid 2 Beroepswet). Overigens is ook de
rechtbank te allen tijde bevoegd een zaak naar een meervoudige kamer te verwijzen
(art. 8:10 lid 2 Awb), terwijl de Centrale Raad van Beroep omgekeerd eenvoudige
zaken enkelvoudig kan afdoen (artikel 21 lid 3 Beroepswet).3.3. KortsluitingArtikel 8:86 Awb geeft de president van de rechtbank de bevoegdheid om
naar aanleiding van de behandeling van een verzoek om voorlopige voorziening
tevens de hoofdzaak af te doen, indien hij van oordeel is dat deze geen nader
onderzoek meer vergt. De president van het College kan deze bevoegdheid slechts
met toestemming van partijen uitoefenen (art. 119 Wet op de studiefinanciering).
Ook deze afwijking van de hoofdregel hangt samen met het gegeven dat het College
in eerste en enige instantie rechtspreekt, en kan derhalve in dit wetsvoorstel
vervallen.3.4. Geen schorsende werking van het hoger beroepIn het bestuursrecht schorst het instellen van hoger beroep als regel
niet de aangevallen uitspraak (art. 6:24 jo. art. 6:16 Awb). Voor de meeste
sociale zekerheidszaken is hierop, in aansluiting op de voor 1 januari 1994
bestaande situatie, een uitzondering gemaakt (art. 19 Beroepswet). Overwogen
is of deze uitzondering moest worden uitgebreid naar studiefinancieringszaken,
maar daarvoor bestaat onvoldoende aanleiding. Schorsende werking
betekent dat een bestuursorgaan dat hoger beroep instelt tegen een uitspraak
waarbij het in het ongelijk is gesteld, deze uitspraak niet hoeft uit te voeren
zolang niet op het hoger beroep is beslist. Dit voorkomt dat ter uitvoering
van de uitspraak van de rechtbank een uitkering moet worden verstrekt die
weer moet worden ingetrokken en teruggevorderd als het bestuursorgaan in hoger
beroep alsnog in het gelijk wordt gesteld; overigens speelden bij de keuze
voor schorsende werking in de sociale zekerheidswetgeving ook nog andere factoren
een rol.Schorsende werking betekent echter ook, dat een bestuursorgaan door het
enkele instellen van hoger beroep de naleving van een uitspraak van de onafhankelijke
rechter met tenminste enkele maanden kan uitstellen. Dat is uit een oogpunt
van rechtsbescherming een nadeel. Wij zijn dan ook van oordeel dat de praktische
voordelen van schorsende werking onvoldoende zwaar wegen om een uitbreiding
van de bestaande uitzondering te rechtvaardigen. Daarbij zij aangetekend dat,
indien de nadelen van het ontbreken van schorsende werking in een concreet
geval bijzonder zwaar wegen, ook het bestuursorgaan de president van de Centrale
Raad van Beroep kan verzoeken de uitspraak van de rechtbank te schorsen3.5. De bezwaarschriftprocedureIngevolge artikel 7:1 Awb dient een belanghebbende, alvorens beroep bij
het College te kunnen instellen, eerst een bezwaarschrift in te dienen bij
de IBG. De artikelen 56, vierde lid, WSF en 60 WTS bepalen, dat op deze bezwaarschriftprocedure
de artikelen 7:2 tot en met 7:9 Awb niet van toepassing zijn. Concreet betekent
dit, dat de IBG niet verplicht is de belanghebbende te horen alvorens op het
bezwaarschrift te beslissen. De Commissie Evaluatie Algemene wet bestuursrecht
heeft aanbevolen om deze afwijking van de hoofdregel van de Awb te schrappen,
nadat ervaringen zijn opgedaan met het zogenaamde horen op verzoek. In het
kabinetsstandpunt inzake de evaluatie van de Awb (kamerstukken II 1997/98,
25 600 VI nr. 46) is aangegeven, dat de beslissing daaromtrent zal worden
genomen aan de hand van de resultaten van een door de IBG uit te voeren experiment
met het horen van bezwaarden. Dit experiment is op 15 januari 1999 gestart.
Gedurende een periode van zes maanden krijgt een aselect gekozen groep bezwaarden
het aanbod om gehoord te worden. Om de reistijd en reiskosten van de studerenden
te beperken wordt op een aantal plaatsen in het land gehoord. Voorts krijgt
de bezwaarde de mogelijkheid om telefonisch te worden gehoord.Bij de evaluatie van dit experiment zal een belangrijk ijkpunt zijn, in
hoeverre het horen van bezwaarden bijdraagt aan de kwaliteit van de beslissingen
van de IBG en daarmee aan de zeefwerking van de bezwaarschriftprocedure en
een vermindering van het aantal zaken bij de rechter, afgezet tegen een eventuele
toename van de werklast door het horen. Na beëindiging van het experiment
wordt onder meer bezien hoe vaak de deelnemers aan het experiment beroep aantekenden
bij het College van beroep studiefinanciering. Dit wordt vergeleken met het
aantal beroepen van een vooraf vastgestelde controlegroep.Tegen de achtergrond hiervan zal tevens worden bezien of een afwijking
van de in artikel 7:10 Awb neergelegde termijn voor het nemen van een beslissing
op bezwaar nodig is. Bij een en ander zal overigens moeten worden betrokken,
dat ingevolge het regeerakkoord in de Awb in algemene zin de mogelijkheid
zal worden geopend om de bezwaarschriftprocedure met wederzijds goedvinden
van partijen over te slaan. De Commissie wetgeving algemene regels van bestuursrecht
bereidt thans een wetsvoorstel van die strekking voor. 4. Rechtspositionele gevolgenDe opheffing van het College heeft vanzelfsprekend rechtspositionele gevolgen
voor het personeel van het College. Het ondersteunend personeel valt onder
de Sector Rijk. Hun rechtspositie bij reorganisatie is afdoende geregeld in
hoofdstuk VII, Rechten en verplichtingen bij reorganisaties, van het Algemeen
rijksambtenarenreglement (ARAR), het Reorganisatiestatuut Ministerie van Justitie
1998 en het Besluit flankerend beleid Ministerie van Justitie. Conform deze
voorschriften zal zoveel mogelijk worden getracht voor betrokkenen in onderling
overleg een andere passende functie binnen de rechterlijke macht, dan wel
elders binnen Justitie te vinden.Wat de met rechtspraak belaste leden en de gerechtsauditeurs betreft is
het streven er op gericht om in onderling overleg op individuele basis te
komen tot herplaatsing in een ander rechterlijk ambt of ambt van gerechtsauditeur.
Voor het geval dit overleg in één of meer gevallen onverhoopt
niet tot overeenstemming zou leiden, biedt artikel VI een voorziening. Deze
voorziening houdt in, dat betrokkenen dan van rechtswege worden benoemd of
geplaatst in een bij algemene maatregel van bestuur aan te wijzen rechterlijk
ambt of ambt van gerechtsauditeur. Naar het zich thans laat aanzien, zal slechts
in enkele gevallen van deze voorziening gebruik behoeven te worden gemaakt.Bij herplaatsing zal het in het kader van de modernisering van de rechterlijke
organisatie ontwikkelde Sociaal beleidskader reorganisaties zittende magistratuur
van toepassing zijn. Dit Sociaal beleidskader voorziet in zogenaamd «flankerend
beleid» voor de met rechtspraak belaste leden en de gerechtsauditeurs
van het College, zoals een gunstiger reiskostenvergoeding en dergelijke.Voor oudere met rechtspraak belaste leden en gerechtsauditeurs bestaat
onder bepaalde voorwaarden de mogelijkheid vervroegd uit te treden. Deze uittredingsregeling,
eveneens ontwikkeld in het kader van de voorgenomen modernisering van de rechterlijke
organisatie, is voor de opheffing van het College opgenomen in artikel VII
van dit wetsvoorstel; verwezen zij naar de artikelsgewijze toelichting bij
dat artikel. Daarnaast verdient in dit verband vermelding dat de met rechtspraak
belaste leden en de gerechtsauditeurs van 57 jaar en ouder kunnen verzoeken
om toepassing van het Besluit partiële arbeidsparticipatie senioren rechterlijke
macht of, met uitzondering van de gerechtsauditeurs, van de onlangs in werking
getreden terugtredingsregeling (art. 38a Besluit rechtspositie rechterlijke
ambtenaren; Stb. 1999, 295). Deze regelingen voorzien er in dat ouderen minder
uren onderscheidenlijk in een minder belastende functie kunnen gaan werken,
met een gunstige financiële regeling.Uiteraard zal voor herplaatste rechterlijke leden, gerechtsauditeurs en
andere ambtenaren voor zover nodig worden voorzien in scholing ten behoeve
van de nieuwe werkzaamheden.5. Financiële gevolgen voor de rechtbanken, de Centrale
Raad van Beroep en de rijksbegroting5.1. InleidingIn deze paragraaf worden de financiële gevolgen van de opheffing
van het College becijferd. Ter vergelijking worden daarbij eerst de structurele
kosten van ongewijzigd beleid – dus handhaving van het College –
becijferd. Daarna wordt achtereenvolgens ingegaan op de structurele kosten
van de behandeling van studiefinancieringszaken door de rechtbanken en door
de Centrale Raad van Beroep, de overige structurele meerkosten en de incidentele
kosten. 5.2. Kosten bij ongewijzigd beleidDe structurele kosten bij handhaving van het College kunnen worden berekend
uit enerzijds het zaaksaanbod en anderzijds het in 1997 opgeleverde werklastmetingsrapport
van het College. In het jaarplan 1999 van het College is deze berekening uitgevoerd
voor het voor 1999 verwachte aanbod. In de berekeningen is uitgegaan van 4000
zaken op jaarbasis, waarvan 1400 zaken met kernproduct VI (verwijzing naar
andere instantie). Verder is het afdoeningsprofiel van de eerste 25 weken
van 1998 gehanteerd.Doorrekening van deze gegevens naar benodigde formatieplaatsen rechterlijke
macht (exclusief gerechtsauditeurs) en ondersteunend personeel (inclusief
gerechtsauditeurs) levert het volgende beeld op: 10,2 fte RM en 13,3 fte OD.
Dit zijn slechts de werklastgerelateerde formatieplaatsen. In het genoemde
werklastrapport is daarnaast uitgegaan van een «vaste» overhead
van het College. Deze overhead bedroeg in 1997 4,4 fte RM en 4,4 fte OD. Wanneer
in de structurele situatie wordt uitgegaan van 75% van de werklastgerelateerde
overhead uit 1997 en 100% van de vaste werklastaftrek komt men uit op een
structurele overhead van het College (bij voortzetting) van 3,6 fte RM en
4,0 fte OD. Optelling betekent 13,8 fte RM en 17,3 fte OD voor het College.De benodigde (structurele) financiële middelen zijn de kosten die
rechtstreeks gerelateerd zijn aan de omvang van het personeelsbestand. Daarnaast
is een component voor materiële kosten nodig. Bij berekeningen voor de
rechterlijke organisatie (calculatiemodel R.O.) wordt uitgegaan van vaste
bedragen per fte voor personele kosten en voor materiële kosten. Tevens
is een opslag voor stafdiensten van toepassing. Voortzetting van het College
leidt aldus tot de volgende kosten: Personeel budget  Rechterlijke
macht:13,8 fte x f 174 000f 2 400 000Ondersteunend personeel:17,3 fte x f  77 300f 1 337 000   f 3 737 000   Materieel
budget  Rechterlijke
macht:13,8 fte x f  15 800f   218 000 Ondersteunend personeel:17,3 fte x f  15 800f   273 000  f   491 000    Totale
directe kosten: f 4 228 000 Opslag stafdienst (17,65%
x f 4 228 000)f 
 746 000  f 4 974 0005.3. Kosten bij de rechtbankenHet werklastmetingsrapport 1997 van het College is een goed aanknopingspunt
voor de schatting van de werklast van de zaken van het College. Er mag van
worden uitgegaan dat overheveling van zaken naar de sectoren bestuursrecht
niet meer werklast oplevert per zaak.Dit betekent dat de werklastformatie in eerste instantie kan worden vastgesteld
op de bovengenoemde omvang, te weten 10,2 fte RM en 13,3 fte OD. Een deel
van de overhead is specifiek voor het College (vaste aftrek conform gerechtshoven),
een ander deel (reiskosten) wordt in paragraaf 6.6 nader uitgewerkt voor
de sectoren bestuursrecht. Voorts resteert een specifieke component voor (juridisch)
afstemmingsoverleg. Deze laatste is hieronder als forfaitaire opslag meegenomen.
De opslag is op basis van het rapport werklastmeting becijferd
op 1,7 fte RM en 0,8 fte OD, zodat totaal 11,9 fte RM en 14,1 fte OD benodigd
zou zijn voor de sectoren bestuursrecht.Deze cijfers zijn echter gebaseerd op de bij het College bestaande praktijk
van meervoudige behandeling, terwijl de rechtbanken de zaken als gezegd als
regel enkelvoudig zullen behandelen. Dit heeft gevolgen voor de omvang van
de werklast voor de rechterlijke macht (uiteraard niet voor de ondersteuning).
Bij de berekening van de omvang van deze gevolgen dient rekening gehouden
te worden met het feit dat niet alle zaken enkelvoudig zullen worden behandeld.
Ook zal de werklast wellicht niet geheel recht evenredig afnemen met het aantal
leden, met name nu het College bij herhaling rechters-plaatsvervanger pleegt
in te zetten. Daarom is uitgegaan van een reductie van 45% van de werklast
voor de rechterlijke macht. Dit betreft kernproduct I van het College: «Uitspraak
ex art. 8:70 ter zitting». Een en ander leidt tot een reductie van 4,0
fte rechterlijke macht, zodat 7,9 fte RM resteert. Gelet hierop komen de kosten
voor de rechtbanken op het volgende neer: Personeel budget  Rechterlijke
macht: 7,9 fte x f 174 000f 1 375 000Ondersteunend personeel:14,1 fte x f  77 300f 1 090 000   f 2 465 000   Materieel
budget  Rechterlijke
macht: 7,9 fte x f  15 800f   125 000 Ondersteunend personeel:14,1 fte x f  15 800f   222 000  f   347 000    Totale
directe kosten f 2 812 000 Opslag stafdienst (17,65%) f   496 000  f 3 308 0005.4. Kosten van het hoger beroepDe omvang van de werklast in hoger beroep voor studiefinancieringszaken
dient te worden ingeschat, omdat geen ervaringscijfers bestaan. Het ligt voor
de hand een vergelijking te maken met sociale zekerheidszaken en bijstandszaken.
Hiertoe zijn de gegevens van deze categorieën zaken bij behandeling in
eerste en in tweede aanleg geanalyseerd. Als uitgangspunt is genomen de verhouding
tussen het aantal appellabele einduitspraken van de sectoren bestuursrecht
(sociaal recht, ambtenarenrecht, bijstandszaken (Abw)) en de ingestelde hoger
beroepen bij de Centrale Raad van Beroep.1 Op
grond hiervan kan een appèlpercentage van 31,7% worden verondersteld.Het aantal appellabele einduitspraken van het College van beroep studiefinanciering
bedraagt volgens het jaarplan 1999 structureel 1560. Het te verwachten aantal
hoger beroepen bij de Centrale Raad van Beroep is derhalve 31,7% x 1560 =
495. Deze instroom is vervolgens losgelaten op de instroom- en bezettingsgegevens
van de Centrale Raad van Beroep (jaarplan 1999). De totale instroom bedraagt
10 000 zaken; de bezetting van de Centrale Raad van Beroep bedraagt 69,2
fte RM en 48,6 fte OD (inclusief overhead). De extra werklast bedraagt dus
495/10 000 = 5%. Omgerekend in formatieplaatsen betekent dit 3,5 fte
RM en 2,4 fte OD. Uiteraard is hierin de «overhead» reeds berekend.Gelet hierop kunnen de kosten van de extra formatie voor het hoger beroep
worden gesteld op: Personeel budget  Rechterlijke macht:3,5 fte x f 174 000=f   609 000Ondersteunend
personeel:2,4 fte x f  77 300=f   186 000   f   795 000   Materieel
budget  Rechterlijke
macht:3,5 fte x f  15 800=f    55 000 Ondersteunend personeel:2,4 fte x f  15 800=f    38 000  f    93 000    Totale
directe kosten: f 
 888 000 Opslag stafdienst (17,65%) f   157 000  f 1 045 0005.5. Overige structurele meerkostenVoor het Ministerie van Justitie brengt de «negentien-loketten-gedachte»
extra reiskosten mee. Op basis van ervaringsgegevens in een vergelijkbare
situatie (de nevenvestiging Lelystad van de rechtbank Zwolle) kunnen de meerkosten
(reistijd en reis- en verblijfkosten) voor de rechters en ondersteuning worden
geschat op 5% van de totale kosten van behandeling in eerste aanleg, oftewel
5% van f 3 308 000,– = f 165 000,–.De spreiding over negentien rechtbanken zal ook een verhogend effect hebben
op de reistijd en reis- en verblijfkosten van juridisch medewerkers van de
IBG (Ministerie van OCenW). Inclusief de bijbehorende kosten van administratieve
ondersteuning en voor hoger beroep bedragen deze kosten bij een voorlopige
grove schatting f 500 000,–.5.6. Totale structurele kostenOp basis van bovenstaande berekeningen zijn de totale structurele kosten
van de overheveling van studiefinancieringszaken naar de rechtbanken en de
Centrale Raad van Beroep als volgt:  wetsvoorstelvoortzetting College behandeling in eerste aanlegf 3 308 000 meerkosten hoger beroepf 1 045 000 reiskosten Justitief   165 000 meerkosten OCenWf   500 000 totale kostenf 5 018 000f 4 974 000Wat de structurele kosten betreft is de overheveling derhalve vrijwel
budgettair neutraal.5.7. Incidentele kostenMet de overgang van zaken van het College van beroep studiefinanciering
naar de sectoren bestuursrecht zullen diverse tijdelijke en incidentele kosten
gemoeid zijn. Het gaat hierbij enerzijds om kosten van flankerend beleid en
uitvoering van een sociaal plan bij het College en anderzijds om incidentele
kosten voor het gereed maken van de sectoren bestuursrecht voor de nieuwe
taak (opleidingen etc.). Deze kosten worden thans geïnventariseerd. Zolang
de omvang van de incidentele kosten nog niet bekend is, wordt het huidige
budget van het College bevroren waarbij een deel van het budget
dat nodig is voor de exploitatie van het College aan het College wordt toegewezen
en het resterende deel (centraal) gereserveerd wordt ten behoeve van de kosten
van flankerend beleid en de kosten van implementatie van de overgang.ArtikelsgewijsArtikel IHoofdstuk VII van de Wet op de studiefinanciering bevat thans bepalingen
omtrent de instelling, samenstelling en werkwijze van het College van beroep
studiefinanciering, omtrent de benoeming en rechtspositie van de leden van
het College en omtrent het beroep bij het College. Dit hoofdstuk dient derhalve
te vervallen. Een vervangende bepaling die beroep openstelt op de rechtbank
is niet nodig, nu reeds uit artikel 8:1 van de Algemene wet bestuursrecht
volgt dat bij het ontbreken van een andersluidende wettelijke bepaling tegen
een besluit beroep kan worden ingesteld bij de rechtbank. Voor het hoger beroep
zij verwezen naar de toelichting op artikel III.Van hoofdstuk VII maakt deel uit artikel 119b van de Wet op de studiefinanciering.
Dit artikel bevat thans een verschoningsrecht voor studentendecanen aan instellingen
voor hoger onderwijs. Een studentendecaan kan niet worden verplicht te getuigen
omtrent hetgeen een studerende hem heeft toevertrouwd. Dit verschoningsrecht
houdt verband met de vertrouwensfunctie van de studentendecaan en behoort
daarom te worden gehandhaafd. Daartoe zal het in het eerder genoemde wetsvoorstel
waarbij de tekst van de Wet op de studiefinanciering wordt herzien, dat naar
verwachting eerder in werking zal treden dan het onderhavige wetsvoorstel,
worden verplaatst naar een ander hoofdstuk van de wet.Artikel IIHoofdstuk IX van de Wet tegemoetkoming studiekosten regelt thans dat tegen
besluiten op grond van die wet beroep kan worden ingesteld bij het College
van beroep studiefinanciering. Ook dit hoofdstuk dient derhalve te vervallen.
Kortheidshalve zij verwezen naar de toelichting bij artikel I.Artikel IIITegen uitspraken van de rechtbank in bestuursrechtelijke zaken staat hoger
beroep open bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, tenzij
hoger beroep openstaat bij de Centrale Raad van Beroep of het College van
Beroep voor het bedrijfsleven (art. 37, eerste lid, van de Wet op de Raad
van State). In paragraaf 2 van het algemeen gedeelte van deze toelichting
is uiteengezet dat en waarom voor studiefinancieringszaken is gekozen voor
hoger beroep bij de Centrale Raad van Beroep.De plaatsing van de Wet op de studiefinanciering en de Wet tegemoetkoming
studiekosten op de bijlage bij de Beroepswet bewerkstelligt, dat tegen uitspraken
van rechtbanken omtrent besluiten op grond van deze beide wetten hoger beroep
openstaat op de Centrale Raad van Beroep (vgl. art. 18, eerste lid, onderdeel
b, van de Beroepswet). De plaatsing onder de nummers 24b en 24c in onderdeel
C van genoemde bijlage bewerkstelligt dat voor studiefinancieringszaken het
lage griffierecht van f 60,– verschuldigd zal zijn (vgl. art. 8:41,
derde lid, onderdeel a, onder 1°, van de Algemene wet bestuursrecht),
alsmede dat het hoger beroep geen schorsende werking zal hebben (vgl. art.
19 van de Beroepswet). Beide laatstgenoemde keuzen zijn toegelicht in paragraaf 3
van het algemeen gedeelte van deze memorie van toelichting. Artikelen IV en VDe Wet veiligheidsonderzoeken en de Wet op de ondernemingsraden bevatten
beide een verwijzing naar (de leden van) het College van beroep studiefinanciering.
Deze verwijzingen kunnen vervallen.Artikel VIZoals reeds in het algemeen gedeelte van deze memorie van toelichting
is opgemerkt, is het streven er op gericht om met de met rechtspraak belaste
leden en de gerechtsauditeurs van het College op individuele basis overeenstemming
te bereiken over herplaatsing in een ander rechterlijk ambt of ambt van gerechtsauditeur.
Dit artikel bevat een voorziening voor het geval dit in één
of meer gevallen niet mocht lukken. Degenen met wie geen overeenstemming is
bereikt, worden dan van rechtswege benoemd of geplaatst in een bij algemene
maatregel van bestuur aan te wijzen rechterlijk ambt of ambt van gerechtsauditeur
bij een eveneens bij die algemene maatregel van bestuur aan te wijzen gerecht.
Het ligt in de rede daarbij in de eerste plaats te denken aan één
van de vijf rechtbanken waarbij de formatie voor studiefinancieringszaken
zal worden geconcentreerd. Over deze algemene maatregel van bestuur zal overeenstemming
moeten worden bereikt in het Sectoroverleg rechterlijke macht (art. 51 jo.
48 Wet rechtspositie rechterlijke ambtenaren (Wrra)), bij gebreke waarvan
een geschillenregeling in werking treedt (art. 52 e.v. Wrra). Aldus is gewaarborgd
dat aan alle betrokken belangen recht wordt gedaan.Het tweede lid voorziet er in dat bij benoeming van een met rechtspraak
belast lid in een ander rechterlijk ambt de bij het College opgebouwde benoemingsanciënniteit
gehandhaafd blijft.Artikel VIIDit artikel behelst de mogelijkheid voor met rechtspraak belaste leden
en gerechtsauditeurs, die krachtens deze wet als gevolg van de opheffing van
het College worden benoemd of geplaatst in een ambt met een andere taakinhoud
dan wel in een ambt met dezelfde taakinhoud bij een ander gerecht om onder
voorwaarden ontslag op verzoek verleend te krijgen, met toekenning van een
ontslaguitkering overeenkomstig de bepalingen geldend voor burgerlijke rijksambtenaren.Volgens het huidige kabinetsbeleid dient ook bij reorganisaties een voortijdige
uitstroom van (ambtelijk) personeel zo veel mogelijk te worden voorkomen.
Ten aanzien van oudere ambtenaren geldt meer in het bijzonder dat getracht
moet worden om hen in het arbeidsproces te behouden en dat vervroegde uittreding
ten laste van de overheidsmiddelen zo veel mogelijk voorkomen moet zien te
worden. Dat laat onverlet dat een uittredingsregeling voor oudere ambtenaren
in sommige gevallen passend kan zijn indien het vervullen van het nieuwe ambt
niet van hen kan worden gevergd. In dit artikel wordt met het oog op het voorgaande
bepaald dat gebruikmaking van de hierin vervatte uittredingsmogelijkheid slechts
mogelijk is als aan de nodige voorwaarden is voldaan.Ten eerste dient de betrokken ambtenaar de leeftijd van 55 jaar te hebben
bereikt. Ten tweede moet hij ten minste tien aaneengesloten jaren een rechterlijk
ambt of het ambt van gerechtsauditeur of griffier hebben vervuld op basis
van een daartoe strekkende aanstelling of aanwijzing als bedoeld in artikel
2 respectievelijk 6 van de Wrra. Voorts mag het dienstbelang zich niet tegen
ontslag verzetten. Indien aan deze in het tweede lid vermelde voorwaarden
wordt voldaan, wordt door een toetsingscommissie uittreding zittende magistratuur,
ter advisering van het tot ontslagverlening bevoegde gezag, vervolgens getoetst
of van een tot de herbenoeming of herplaatsing herleidbare wijziging
sprake is (een wijziging van de taakinhoud met ten minste een derde deel;
een toename van de reisafstand van ten minste 50 kilometer of twee uur; of
een aanzienlijke en ten tijde van zijn benoeming in het oude ambt onvoorzienbare
wijziging van de organisatiestructuur waarbinnen het ambt wordt vervuld) en
of het vervullen van het nieuwe ambt vanwege die wijziging van de betrokken
ambtenaar gelet op zijn persoonlijke omstandigheden in redelijkheid niet kan
worden gevergd.Voor uitzonderlijke gevallen waarin wordt voldaan aan de in het tweede
lid vermelde voorwaarden en in belangrijke mate aan de in het derde lid vermelde
voorwaarden, is in het vijfde lid bepaald dat op advies van de toetsingscommissie
toch ontslag op verzoek kan worden verleend.Dit artikel zal enige tijd eerder in werking treden dan de overige artikelen
van deze wet, opdat met rechtspraak belaste leden en gerechtsauditeurs van
het College, aan wie het door de publicatie in het Staatsblad bekend is dat
zij krachtens deze wet in een ander ambt worden benoemd of geplaatst, reeds
voor indiensttreding in dat andere ambt kunnen verzoeken om gebruikmaking
van de uittredingsmogelijkheid. Een dergelijk verzoek kan ook na indiensttreding
worden gedaan, doch uiterlijk tot een jaar na benoeming of plaatsing.Artikel VIIIDit artikel bevat het overgangsrecht voor de op het tijdstip van inwerkingtreding
bij het College aanhangige zaken. Er is voor gekozen om op het tijdstip van
inwerkingtreding ook de werkvoorraad van het College over te dragen aan de
rechtbanken. Het alternatief, waarbij de rechtbanken alleen nieuwe zaken zouden
doen en het College nog enige tijd zou voortbestaan om de oude zaken af te
doen, is om diverse redenen niet aantrekkelijk. In de eerste plaats zouden
er dan gedurende enige tijd twee hoogste rechters in studiefinancieringszaken
naast elkaar bestaan. In de tweede plaats zou het geleidelijk imkrimpen van
de organisatie van het College allerlei praktische en organisatorische problemen
geven en voor de resterende leden en medewerkers een weinig aantrekkelijke
werkomgeving opleveren.Daarom is in het eerste lid bepaald, dat de bij het College aanhangige
zaken van rechtswege, in de stand waarin zij zich bevinden, overgaan naar
een rechtbank, en wel de rechtbank die bij toepassing van artikel 8:7 Awb
bevoegd zou zijn geweest. Dat is de rechtbank binnen het rechtsgebied waarvan
de indiener van het beroepschrift ten tijde van de indiening zijn woonplaats
had. Indien de indiener geen woonplaats in Nederland had, is de rechtbank
Den Haag bevoegd. De aldus bevoegd geworden rechtbank zet de behandeling van
de zaak voort.Het tweede lid ziet op zaken die het College van beroep studiefinanciering
kort voor de inwerkingtreding van de wet vereenvoudigd heeft afgedaan. Tegen
deze vereenvoudigde afdoening staat verzet open bij de rechterlijke instantie
die de uitspraak heeft gedaan (art. 8:55). Gelet op de verzetstermijn van
zes weken is denkbaar dat tegen een uitspraak van het College nog verzet openstaat
terwijl het College inmiddels niet meer bestaat. Daarom is bepaald dat in
dat geval de rechtbank het verzet behandelt. Relatief bevoegd is weer de rechtbank
die dat bij toepassing van artikel 8:7 Awb zou zijn, want als het verzet gegrond
wordt bevonden is dat ook de rechtbank die de zaak alsnog op de gewone wijze
moet behandelen.Artikel 8:88 Awb biedt de – niet aan een termijn gebonden –
mogelijkheid van een rechterlijke uitspraak herziening te vragen bij de rechterlijke
instantie die de uitspraak heeft gedaan. Ook hier moet derhalve een andere
instantie de taak van het College overnemen. Omdat herzieningsverzoeken weinig
voorkomen, is hier gekozen voor de Centrale Raad van Beroep. Het vierde lid maakt het mogelijk dat de rechtbanken reeds kort voor de
inwerkingtreding van de wet beginnen met het inroosteren van zittingen voor
de periode onmiddellijk na de inwerkingtereding van de wet. Dit bevordert
een vlotte voortgang van de zakenstroom. Het College van beroep studiefinanciering
zal namelijk in de laatste weken voor de inwerkingtreding voor de wet geen
zittingen meer kunnen houden, omdat er dan geen tijd meer zou zijn om uitspraken
te schrijven. De bepaling van het eerste lid biedt geen soelaas als het College
reeds een zitting zou hebben gehouden, omdat geen uitspraak kan worden gedaan
door rechters die niet aan de zitting hebben deelgenomen. Het voorgestelde
vierde lid houdt de periode waarin geen zittingen kunnen plaatsvinden zo kort
mogelijk.Voor het toepasselijke procesrecht is geen overgangsbepaling opgenomen.
Dit betekent, overeenkomstig de hoofdregel van overgangsrecht («onmiddellijke
werking», zie Aanwijzing 166 van de Aanwijzingen voor de regelgeving),
dat vanaf de inwerkingtreding van deze wet ook op de nog bij het College aanhangig
gemaakte zaken het gewone procesrecht van hoofdstuk 8 Awb van toepassing zal
zijn. Zoals in paragraaf 3 van het algemeen gedeelte van deze memorie
van toeliching uiteengezet, verschilt dit procesrecht op twee punten van het
voor het College geldende procesrecht: zaken worden in beginsel door een enkelvoudig
kamer behandeld (art. 8:10, eerste lid, Awb), en voor toepassing van artikel
8:86 Awb (het naar aanleiding van een verzoek om voorlopige voorziening tevens
afdoen van de hoofdzaak, indien deze geen nader onderzoek vergt) is de instemming
van partijen niet vereist.Hetzelfde beginsel van onmiddellijke werking brengt mee, dat ook in de
overgedragen zaken tegen de uitspraak van de rechtbank hoger beroep zal openstaan.Artikel IXIngevolge artikel 4, eerste lid, van de Archiefwet 1995 dient een voorziening
te worden getroffen voor de overdracht van de archieven van het College. Ingevolge
artikel 2, eerste lid, van het koninklijk besluit van 9 november 1988 (Stb.
1988, 541) met betrekking tot de overdracht van archiefbescheiden in geval
van organisatieverandering bij de rijksadministratie worden de archiefbescheiden
betreffende de op het tijdstip van opheffing van het College nog niet afgedane
zaken overgedragen aan de rechtbanken die deze zaken verder zullen behandelen.
De archiefbescheiden betreffende afgedane zaken zouden ingevolge artikel 3,
tweede lid, van genoemd koninklijk besluit moeten worden overgedragen aan
het overheidsorgaan waaraan het grotere deel van de taken van het College
wordt toegewezen. In het onderhavige geval kan echter geen orgaan worden aangewezen
dat het grotere deel van de taken van het College gaat vervullen. Daarom is
om praktische redenen gekozen voor overdracht aan de rechterlijke instantie
die tot dusverre bemoeienis heeft met het College en zijn archief, te weten
de rechtbank Groningen.Artikel XHet tijdstip van inwerkingtreding van deze wet wordt bij koninklijk besluit
bepaald. Gestreefd wordt naar inwerkingtreding op 1 januari 2001. Een spoedige
inwerkingtreding is zeer gewenst, opdat de leden en werknemers van het College
van beroep studiefinanciering zo spoedig mogelijk zekerheid krijgen omtrent
het al dan niet voortbestaan van het College en de gevolgen daarvan voor hun
rechtspositie. Artikel VII zal, zoals in toelichting bij dat artikel reeds
is uiteengezet, reeds op de dag na plaatsing in het Staatsblad in werking
treden, opdat betrokenen reeds dan een verzoek tot toepassing
van de in dat artikel vervatte uittredingsregeling kunnen doen.Artikel XINu het wetsvoorstel naar verwachting nog wel eens zal worden aangehaald,
is voor het gemak een citeertitel opgenomen.De Minister van Justitie,A. H. KorthalsDe Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen,L. M. L. H. A. HermansXNoot1Het advies van de Raad van State wordt niet openbaar gemaakt, omdat het
zonder meer instemmend luidt/uitsluitend opmerkingen van redactionele aard
bevat (artikel 25a, vierde lid, onderdeel b, van de Wet op de Raad van State).XNoot1De gegevens van de bestuurssectoren betreffen 1997 (27 400 appellabele
einduitspraken); de gegevens van de Centrale Raad van Beroep betreffen 1998:
de eerste 3 kwartalen 1998 (instroom = 6500 hoger beroepen) zijn geëxtrapoleerd
naar een heel jaar (8675). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26960-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl