Wijziging van de Mediawet en van het Wetboek van Strafrecht, alsmede intrekking van de Wet op de filmvertoningen; Memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20002001-26841, nr. 12a

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

23-11-2000

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

26841 nr. 12a

20-11-2000

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26841Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 35 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 841Wijziging van de Mediawet en van het Wetboek van Strafrecht, alsmede
intrekking van de Wet op de filmvertoningennr. 12aMEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 20 november 2000De regering is erkentelijk voor de wijze waarop de verschillende fracties
van de Eerste Kamer der Staten-Generaal hebben gereageerd op het wetsvoorstel.
De regering heeft met belangstelling kennisgenomen van het voorlopig verslag.
De gemaakte opmerkingen en gestelde vragen geven het vertrouwen dat in constructief
overleg kan worden gekomen tot aanvaarding van het wetsvoorstel.Aangezien de regering het bij dit gevoelige onderwerp zeer wenselijk acht
dat haar voorstel maatschappelijk en politiek zo breed mogelijk wordt gedragen,
wil zij alvorens de onderscheiden vragen te beantwoorden in deze memorie van
antwoord in eerste instantie nogmaals ingaan op de overwegingen die tot het
voorliggende voorstel hebben geleid, in de hoop hiermee de scepsis bij met
name de leden van de CDA-fractie en de gemengde gevoelens van de leden van
de fracties van RPF/GPV en SGP althans gedeeltelijk weg te kunnen nemen.De leden van de CDA-fractie geven te kennen dat tussen hun standpunt en
dat van de regering geen verschil bestaat over de vraag of er ten behoeve
van de beoogde bescherming wetgeving noodzakelijk is. Zij zijn van oordeel
dat zelfregulering door samenwerkende organisaties op verscheidene beleidsterreinen
een geschikt en adequaat middel kan zijn ter realisering van gestelde doelen.
Zij voegen daaraan toe «dat in verband met het onderhavige wetsvoorstel
zelfregulering slechts een adequaat middel kan zijn indien er voldoende argumenten
zijn die aannemelijk maken dat die zelfregulering zal leiden tot een effectieve
bescherming van jeugdigen en dat met het oog daarop voldoende vertrouwen kan
bestaan in de samenwerking tussen de organisaties in de audiovisuele bedrijfstak.
Indien er echter argumenten zijn om te twijfelen aan de realisering van die
effectieve bescherming, dan neemt het vertrouwen in die samenwerking af en
bijgevolg in de deugdelijkheid van het middel van zelfregulering».De regering kan in principe wel instemmen met deze stelling. Anders dan
de leden van de CDA-fractie acht zij de in het voorlopig verslag niet verder
beargumenteerde scepsis vooraf over die samenwerking echter niet terecht.
De notie dat jeugdigen bescherming behoeven tegen schade door mediaproducten
wordt inmiddels zeer breed ondersteund en het inzicht dat hier iets aan gedaan
moet worden is ook tot de georganiseerde audiovisuele bedrijfstak doorgedrongen.
In het kader van de voorbereiding van deze voorstellen is het
de regering duidelijk geworden dat de overgrote meerderheid van de audiovisuele
bedrijven bereid is tot loyale medewerking aan een optimale productvoorlichting –
primair gericht op bescherming van jeugdigen – op basis van zelfregulering.
De regering acht dit voldoende basis om een dergelijk systeem een faire kans
te geven om zichzelf te bewijzen. Een bijkomend argument is dat de gekozen
aanpak goed past in de benadering – een centrale rol voor zelfregulering
die in EU-verband (zie met name de Aanbeveling van de Raad van de Europese
Unie van 24 september 1998 – PbEG L 270/48) ten aanzien van deze problematiek
is ontwikkeld. Dat is belangrijk omdat moderne media grensoverschrijdend zijn
en dus ook de bijbehorende problematiek van jeugdbescherming zich niet tot
ons land beperkt.Het moge duidelijk zijn dat ook de regering eisen stelt aan de kwaliteit
van de jeugdbescherming, die het stelsel moet opleveren. Uit de voorstellen
van de regering blijkt duidelijk het belang dat zij hecht aan het welslagen
van het stelsel; zij meent door de ondersteunende wetgeving de nodige voorwaarden
daartoe te scheppen. Als de driejarige proefperiode van het NICAM ultimo 2002
wordt afgesloten zullen de resultaten bekend zijn van een door het Bureau
Intomart uit te voeren onafhankelijk evaluatieonderzoek. Het valt uiteraard
nog niet te voorzien of, en zo ja in hoeverre, een (eventueel gedeeltelijk)
falen van het stelsel op dat moment tot maatregelen zal moeten leiden. De
regering wenst daarop thans niet vooruit te lopen.In dit kader wil zij volledigheidshalve nog wel in herinnering roepen
dat het stelsel in zijn opzet niet zozeer rechtstreeks jeugdigen beschermt,
als wel voorwaarden schept voor een adequate jeugdbescherming, doordat het
de ouders en verzorgers in staat stelt zelf de aan hun zorgen toevertrouwde
jeugdigen te beschermen. Die verantwoordelijkheid van ouders en verzorgers
blijft cruciaal. Ook al fungeert het stelsel optimaal, als van de mogelijkheden
die het biedt in onvoldoende mate gebruik gemaakt wordt, kan het doel niet
worden bereikt. Dit falen kan dan niet aan het stelsel worden geweten, onafhankelijk
van de vraag of dit op basis van zelfregulering werkt dan wel op basis van
dwingende wetgeving.Voorts wil de regering er met nadruk op wijzen dat er vooraf geen garanties
voor welslagen kunnen worden gegeven. Het is niet reëel te veronderstellen
dat het in de nieuwe opzet aan kinderziekten en onvolkomenheden zal ontbreken.
Er zal zeker enige tijd overheen gaan voordat het nieuwe systeem geheel is
uitontwikkeld en overal naar genoegen functioneert. Daar staat wel tegenover
dat met de introductie van het nieuwe systeem met name ten aanzien van het
medium televisie belangrijke vooruitgang wordt geboekt in verhouding tot de
bestaande situatie. Immers, de classificatie en daaruit voortvloeiende bepaling
van het uitzendtijdstip voor ander materiaal dan door de Nederlandse Filmkeuring
gekeurde films, wordt nu via het NICAM aan heldere en effectieve regels gebonden.De regering heeft de stellige indruk dat ook uit de meer specifieke vragen
van de leden van de CDA-fractie over dit wetsvoorstel een diepgeworteld gebrek
aan vertrouwen in de audiovisuele bedrijfstak blijkt, dat door haar zo niet
wordt gedeeld. Niet alleen omdat ook in die bedrijfstak in het algemeen, wellicht
meer dan vroeger, grote waarde wordt gehecht aan de bescherming van jeugdigen
en daarom bereidheid is ontstaan zich daarvoor daadwerkelijk in te zetten.
Maar ook omdat de leden van CDA-fractie blijkens hun vraagstelling een antithese
zien tussen commercieel belang en het belang van jeugdbescherming, waar deze
naar de mening van de regering in praktijk in de meeste gevallen zeer wel
beide tegelijkertijd kunnen worden nagestreefd.De leden van de CDA-fractie vragen waarom de regering in de memorie van
toelichting opmerkt dat het wetsvoorstel een goede marktwerking bevordert. De regering merkt op dat deze passage moet worden gezien in het kader
van de gebruikelijke toelichting met betrekking tot bedrijfseffecten in wetsvoorstellen
waar dat relevant kan zijn. De voordelen van het voorstel ten aanzien van
een goede marktwerking zijn eenduidige voorlichting, meer transparantie en
uniforme regels. De regering hecht eraan duidelijk te maken dat zij de bescherming
van jeugdigen van meer belang acht dan het economische belang dat een beperkt
aantal aanbieders zou kunnen hebben bij een ongelimiteerde verspreiding van
hun producten.De leden van de CDA-fractie vragen waarom de regering geen aandacht besteedt
aan de overweging dat er voor bepaalde individuele bedrijven een commercieel
aantrekkelijke kant zit aan het zich niet houden aan afspraken.In een dergelijk geval is de regering van oordeel dat sancties die kennelijke
aantrekkelijkheid zoveel mogelijk moeten zien weg te nemen. Voor bij het stelsel
aangesloten bedrijven zijn die sancties in de NICAM-reglementen in voldoende
mate voorhanden. Niet bij het systeem aangesloten bedrijven – die dus
geen afspraken over jeugdbescherming hebben gemaakt – dienen rekening
te houden met eventueel ingrijpen op grond van het aangescherpte artikel 240a
Wetboek van Strafrecht. In het algemeen hebben bedrijven echter vooral commercieel
belang bij goede productvoorlichting. Die stelt ouders en verzorgers in staat
jeugdigen effectief te beschermen tegen schadelijke producten.De leden van de CDA-fractie vragen waarom de regering geen aandacht besteedt
aan het feit dat de initiatieven van de bedrijfstak bedoeld zijn om de overheid
een slag voor te zijn en zodoende het «gevaar» af te wenden van
stringente wettelijke voorschriften en beperkingen.Aangenomen wordt dat de vraagstellers met initiatieven van de bedrijfstak
doelen op de oprichting van het NICAM. De regering beoordeelt de actie van
het bedrijfsleven om zelf orde op zaken te stellen positiever dan de leden
van de CDA-fractie. Zij roept in herinnering dat met name de videobedrijfstak
via de Raad van Toezicht Videovoorlichting al meer dan tien jaar ervaring
heeft met vrijwillige productclassificatie. De oprichting van het NICAM ligt
in het verlengde hiervan. De regering hecht grote waarde aan het preventieve,
beschermende effect van zulke initiatieven. De bedrijfstak is immers sinds
het voorjaar van 1997, toen de beleidsnotitie «Niet voor alle leeftijden:
audiovisuele media en de bescherming van jeugdigen» in de Tweede Kamer
is besproken, op de hoogte van de voornemens van de regering om te komen tot
een stelsel van jeugdbescherming tegen schade door audiovisuele producten
als thans voorgesteld.De leden van de CDA-fractie vragen voorts op welke manier uniformiteit
en consistentie kunnen worden bereikt inzake de interpretatie van ernstige
schade, opwekken van angst en brutaliserend geweld. Daaraan koppelen zij de
vraag waarom de regering geen aandacht besteedt aan de reële mogelijkheid
dat de organisaties van de branche die ruimte van interpretaties zullen oprekken.De regering ziet in de aanwezigheid van het NICAM nu juist het antwoord
op deze vragen. De instelling formuleert criteria en bewaakt de inhoudelijke
normen, rekening houdend met verschillen tussen diverse media. Doordat het
NICAM zelf de classificatieresultaten bewaakt, verzamelt en de toepassing
van criteria en normen analyseert, en doordat het tevens als klachtenmeldpunt
fungeert, heeft het een goed zicht op de gang van zaken en kan het tijdig
ingrijpen door bijvoorbeeld de regels aan te scherpen.De leden van de CDA-fractie vragen of er voldoende vertrouwen bestaat
dat een televisieorganisatie als RTL de controle van het NICAM zal respecteren,
nu een hoofdredacteur van RTL-Nieuws in augustus jl. heeft gezegd een berisping
van de Raad voor de Journalistiek naast zich neer te leggen. Dit mede omdat
deze leden aangeven dat volgens woordvoerders van de commerciële omroepen
de kijkcijfers in overwegende mate bepalend zijn voor hun beleid
en dat derhalve het beschermen van jeugdigen per definitie ondergeschikt is
aan die primaire belangen.De regering heeft er vertrouwen in dat ook bij de commerciële omroepen
sinds het onderzoek door het Commissariaat voor de Media over de beoordeling
van schadelijkheid van programmaonderdelen van 1997 er het een en ander is
veranderd. De besturen van deze organisaties hebben zich vrijwillig aangesloten
bij het NICAM en er is bereidheid voluit in het systeem te participeren. Dit
vertrouwen wordt niet aangetast door een incidentele uitspraak als die welke
deze leden in herinnering roepen. Voorts acht de regering zoals reeds eerder
aangegeven de bescherming van jeugdigen door bijvoorbeeld goede productinformatie
niet strijdig met het nastreven van hoge kijkcijfers. Die kunnen ook bereikt
worden door zorgvuldige spreiding van programma's over diverse doelgroepen,
waaronder jeugd.De leden van de CDA-fractie vragen of de regering niet te stellig is met
haar bewering in de memorie van toelichting dat zelfregulering momenteel de
meest effectieve aanpak is om minderjarigen te beschermen. Verder vragen zij
waarom de regering een uitgesproken vertrouwen heeft in de zelfregulering
van de audiovisuele bedrijfstak terwijl zij op diverse plaatsen haar aarzelingen
laat blijken.Momenteel heeft de regering er alle vertrouwen in dat het stelsel zal
functioneren, omdat er bij de audiovisuele bedrijfstak voldoende goede wil
aanwezig is om zich aan de zelfopgelegde regels te houden. Aangezien de bescherming
van jeugdigen een voortdurend proces is, dienen er waarborgen te zijn voor
een volledige uitvoering, ook op langere termijn. Vandaar dat het proces kritisch
zal worden gevolgd en aan een onafhankelijke evaluatie wordt onderworpen,
die aanleiding kan geven tot verdergaande stappen.Voorts vragen de leden van de CDA-fractie waarom de regering het advies
van de Raad van State niet heeft gevolgd ten aanzien van de wettelijke begrenzing
van zelfregulering. Zij vragen in dit kader of het doel van de wet (bescherming)
niet rechtvaardigt dat de regering laat merken dat het haar tot het uiterste
ernst is met de bedoelde bescherming.Het advies van de Raad van State was om één wettelijke basis
voor zelfregulering in de audiovisuele branche te overwegen. Dit advies werd
door de regering niet gevolgd, omdat zij niet overtuigd is van de voordelen
voor de praktijk van de bescherming van de jeugd. Bovendien speelden daarbij
mee vragen met betrekking tot de z.b.o.-problematiek en de verschillende posities
van de desbetreffende media in het licht van artikel 7 van de Grondwet. Wel
heeft de regering toegezegd de mogelijkheid van een breder wettelijk kader
nader te beschouwen in het licht van de rapportage van de Commissie «Grondrechten
in het digitale tijdperk». Vooralsnog zijn er derhalve twee wetten die
moeten dienstdoen als vangnet, te weten de Mediawet voor de televisie en het
Wetboek van Strafrecht (artikel 240a) voor de overige audiovisuele media.De leden van de CDA-fractie vragen welk gewicht moet worden toegekend
aan het argument van de regering dat het grondwettelijk gewaarborgde recht
van vrijheid van meningsuiting een vergunningsstelsel in de weg zou staan.Het huidige eerste lid van artikel 7 van de Grondwet sluit een vergunningsstelsel
voor gedrukte media uit. Voor radio en televisie is wel een vergunningsstelsel
mogelijk, maar geen voorafgaand toezicht op de inhoud van een uitzending.
Voor de overige media is geen vergunningsstelsel toegestaan. Alleen voor vertoningen
toegankelijk voor personen jonger dan zestien jaar kan de wet regels stellen
ter bescherming van de goede zeden. Op deze laatste bepaling is de Wet op
de filmvertoningen gebaseerd, die evenwel geen vergunningsstelsel inhoudt,
maar een specifieke vorm van preventief toezicht is. Op verzoek van de regering
heeft de commissie «Grondrechten in het digitale tijdperk» advies
uitgebracht over een nieuwe formulering van artikel 7 van de Grondwet, waarbij in het bijzonder gestreefd wordt naar een techniek-onafhankelijke
formulering. In het kabinetsstandpunt (kamerstukken II, 2000–2001, 27 460
nr. 1, zie in het bijzonder de paragrafen 3.4 en 3.13) worden de voorstellen
van die commissie onder leiding van prof. Franken vrijwel geheel overgenomen.
De conclusie is dat op het terrein van de bescherming van jeugdigen een vergunningsstelsel
en preventief toezicht vanwege de overheid niet stroken met het grondrecht
van vrijheid van meningsuiting. Een wettelijk kader voor zelfregulering en
eventueel toezicht achteraf door een overheidsorgaan zijn wel verenigbaar
met dit grondrecht.Verder vragen de leden van de CDA-fractie de regering uit te leggen waarom
de bedoelde bescherming van jeugdigen tegen excessief geweld en pornografie
geen directe en concrete verbodsbepaling zou behoeven in vergelijking met
kinderporno en racistisch -discriminatoire uitlatingen die wel bij de wet
verboden zijn.Het Wetboek van Strafrecht kent in artikel 240a reeds een bepaling die
levering aan jeugdigen van bepaald schadelijk materiaal verbiedt. Dit wetsvoorstel
scherpt deze bepaling aan. Ook voegt het ter implementatie van de Europese
richtlijn «Televisie zonder grenzen» een bepaling aan de Mediawet
toe – artikel 52d, eerste lid – die het uitzenden van programma-onderdelen
die ernstige schade bij jeugdigen kunnen veroorzaken, zoals excessief geweld
en (harde) pornografische scènes, verbiedt. Er is derhalve wel degelijk
sprake van verbodsbepalingen, maar deze behelzen geen zodanig algeheel verbod
dat volwassenen er op geen enkele manier (bijvoorbeeld op video) kennis van
zouden kunnen nemen.Ten slotte vragen de leden van de CDA-fractie wat de stand van zaken is
inzake de samenwerking tussen het NICAM en de Nederlandse Filmkeuring; of
en in hoeverre het NICAM gereed is zijn taken volledig en adequaat uit te
oefenen, en welke regeling de regering heeft getroffen met het personeel van
de Nederlandse Filmkeuring bij opheffing van die organisatie en de bestemming
van het archief van die organisatie.De samenwerking tussen Nederlandse Filmkeuring en NICAM is recentelijk
vastgelegd in een brief aan de Staatssecretaris van VWS; ze is met name gericht
op de optimale overdracht van kennis en ervaring. Het NICAM is feitelijk gereed
zijn taken vrijwel volledig en adequaat uit te oefenen, maar zal dit uiteraard
pas kunnen doen nadat de desbetreffende wetgeving in het Staatsblad is gepubliceerd.
Streefdatum daarvoor is 1 januari 2001. Voor het personeel van de Nederlandse
Filmkeuring zijn individuele trajecten gestart gericht op de arbeidspositie
bij de opheffing van de NFK. Het archief van de NFK is eigendom van de staat
(het Ministerie van VWS), maar zal in praktijk worden uitgeleend aan en geplaatst
bij het NICAM met het oog op de continuïteit van de filmclassificatie.De leden van de VVD-fractie vragen naar de effectiviteit van de wetgeving
en hoe de regering denkt om te gaan met de zeer snelle ontwikkelingen op het
terrein van de audiovisuele media, in het bijzonder het snel groeiende buitenlandse
aanbod via internet dat vrijwel niet te controleren is.De regering heeft er zich bij het opstellen van het voorliggende wetsvoorstel
rekenschap van gegeven dat de distributievormen voor audiovisuele producten
steeds meer diversiteit vertonen. Daarbij blijven vanuit het oogpunt van bescherming
van jeugdigen de televisie, de videotheek en de bioscoop de kanalen waar collectieve
maatregelen, zoals regeling van leeftijdsgrenzen en uitzendtijden, het meest
effectief zijn. Het aandeel van deze kanalen in de distributie van audiovisuele
producten zal nog lange tijd zeer aanzienlijk zijn. Ten aanzien van de televisiediensten
geldt de richtlijn «Televisie zonder grenzen». Op die manier wordt
de jeugd ook in televisie-uitzendingen van buiten onze landsgrenzen beschermd.
Nieuwe distributievormen, zoals internet, vragen om andere beschermingsmaatregelen.
In internationaal verband, met name het EG-Actieplan ter bestrijding
van illegale en schadelijke inhoud op het Internet van 25 januari 1999 (PbEG
L 033/01), wordt daarom hard gewerkt aan systemen voor «labeling»
en filtering. Deze systemen hebben met de klassieke beschermingssystemen gemeen
dat zij gebaseerd zijn op classificatie van het aangeboden materiaal. Hier
ligt ook de kracht van het door de regering gekozen concept: classificatie,
die onafhankelijk is van het gekozen distributiekanaal en flexibel wordt uitgevoerd
op basis van zelfregulering. Bij de wetgeving verschuift nu het zwaartepunt
van de bioscoop – voorheen het belangrijkste distributiekanaal –
naar de televisie. Door middel van de mediawettelijke regeling wordt de kwaliteit
van de zelfregulering gewaarborgd. Via de breedte van de voor de zelfregulering
primair verantwoordelijke organisatie NICAM werkt dit kwaliteitsaspect door
naar ander distributiekanalen. Daaronder valt ook het internet, want het NICAM
wordt nu reeds intensief betrokken bij de diverse internationale gremia die
inhoud geven aan zelfregulering op dit terrein. Daarmee wordt de effectiviteit
van de wetgeving al zichtbaar voordat het wetgevingsproces geheel is afgerond.
Op de middellange termijn zal door de evaluatie van het voorgestelde stelsel,
inclusief het NICAM, en door evaluatie van de Europese richtlijn«Televisie
zonder grenzen» – beiden in 2002 – blijken of het wettelijk
kader alsdan aanpassing behoeft. Daarbij zal naar de mening van de regering
het principe van zelfregulering ondersteund door een wettelijk kader alleen
maar aan betekenis winnen.De leden van de VVD-fractie vragen verder of de AMvB die voorziet in tijdelijke
vervanging van het systeem van zelfregulering moet worden gezien als een «stok
achter de deur» en of de komende evaluatie niet reeds een voldoende
prikkel voor de desbetreffende branche vormt.De regering stemt in met de zienswijze van deze leden dat met name de
evaluatie over twee jaar de prikkel is voor de betrokken branches om de bescherming
van de jeugd te verbeteren. De genoemde AMvB is overigens niet bedoeld als
«stok achter de deur», maar als vangnet om een juiste uitvoering
van de Europese richtlijn «Televisie zonder grenzen» in alle gevallen
te kunnen garanderen.Ten slotte vragen de leden van de VVD-fractie naar de reactie van de regering
op het standpunt van de commissie «Grondrechten in het digitale tijdperk»
dat beperkingen ten aanzien van de inhoud slechts bij formele wet gesteld
mogen worden.In het kabinetsstandpunt over het advies van deze commissie (Kamerstukken
II, 2000–2001, 27 460 nr. 1, in het bijzonder paragraaf 3.13)
is aangegeven dat de bedoelde vangnetregeling door middel van een AMvB gezien
wordt als een belangrijke steun bij de overgang naar een systeem van zelfregulering.
Bij de evaluatie over twee jaar zal worden bezien hoe sterk het stelsel in
de praktijk is en tevens of tegen de achtergrond van de voorgenomen wijziging
van artikel 7 van de Grondwet wijziging van artikel 53 van de Mediawet nodig
is De leden van de fractie van Groen Links vragen de regering welke wettelijke
stok achter de deur (AMvB) zij voorhanden heeft indien onverhoopt de zelfregulering
niet tot het gewenste resultaat leidt en wat daarvan de mogelijke inhoud is.Voor televisie is er een wettelijk vangnet ter beschikking. Er zal dan
een algemene maatregel van bestuur in het kader van de Mediawet van kracht
worden die dezelfde aspecten regelt als welke thans door het NICAM worden
geregeld met inbegrip van het onafhankelijk toezicht. Voor de overige audiovisuele
media zal strenge handhaving van artikel 240a WvS nodig zijn.De leden van de fractie van Groen Links vragen de bewindslieden aan de
hand van concrete voorbeelden te verduidelijken wat zij verstaan onder ernstige
schade aan lichamelijke ontwikkeling van personen
jonger dan zestien jaar, toegebracht door programmaonderdelen van televisieprogramma's
(artikel 52d, eerste lid).De regering gaat ervan uit dat men het begrip «lichamelijke, geestelijke
of zedelijke ontwikkeling van jeugdigen», zoals overgenomen uit de Europese richtlijn «Televisie zonder grenzen», moet interpreteren
als«heel de mens».De leden van de fractie van Groen Links vragen of de volgorde van de criteria
die wordt aangehouden in artikel 53, eerste lid, sub a, enige rangorde inhoudt
wat betreft de beoordeling van de mate van schade.Het antwoord op deze vraag luidt negatief. Er is geen sprake van rangorde
tussen de criteria; wel kan de ene schadelijke factor in meerdere mate aanwezig
zijn dan de andere en dus meer gewicht in de schaal leggen bij de beoordeling.
Bij de beoordeling van schade gaat het dus om het samenstel van factoren dat
via een afgewogen beoordelingsprocedure moet leiden tot een bepaalde leeftijdsaanduiding.Voorts vragen de leden van de fractie van Groen Links welke pedagogische
overwegingen ten grondslag liggen aan het stellen van de grens van het toelaatbare
op de leeftijd van (ouder dan) 16 jaar.De bovengrens van zestien jaar is dezelfde als die werd aangehouden in
de Wet op de filmvertoningen en afgeleid daarvan ook in de Mediawet. Deze
leeftijdsgrens heeft in de afgelopen decennia nauwelijks tot discussie geleid
en neemt geen bijzondere plaats in temidden van andere leeftijdsgrenzen die
bepalend zijn voor de afgrenzing tussen jeugd en volwassenheid. Er ligt dus
geen specifieke pedagogische overweging aan ten grondslag.Ten slotte vragen deze leden of educatieve en/of voorlichtende programmaonderdelen,
bijvoorbeeld in het kader van seksuele voorlichting of «veilig vrijen»
buiten het bereik van de voorgestelde wetgeving vallen.Dergelijke programmaonderdelen vallen wel onder het bereik van de wetgeving.
Naar verwachting zullen de reglementen van het NICAM echter voorzien in een
speciale procedure voor dergelijke situaties.De leden van de fracties van RPF/GPV en SGP vragen welke voorwaarden aan
het NICAM zullen worden gesteld, die de verwachting wettigen dat jeugdigen
effectief zullen worden beschermd.De inhoudelijke voorwaarden zijn in de wet opgenomen. Het betreft hier
in de eerste plaats een regeling voor de classificatie waarin de in het voorgestelde
artikel 53 opgenomen criteria zijn geoperationaliseerd, en vervolgens een
uitvoeringsregeling voor het uitzenden van programmaonderdelen die uitzendtijdstippen
en voorgeschreven symbolen en waarschuwingen bevat, en ten slotte een regeling
voor het toezicht op de naleving. Voorts dient de onafhankelijkheid van het
toezicht gewaarborgd te zijn en moet voorzien zijn in betrokkenheid van belanghebbenden.
Volgens de statuten van het NICAM gelden deze regelingen voor alle branches.
De uitvoeringsregelingen zijn daarbij vanzelfsprekend aangepast aan de specifieke
distributievormen. Voor film en video is met het NICAM afgesproken dat het
huidige beschermingsniveau als minimum geldt. Het geheel leidt in de ogen
van de regering tot een meer effectieve bescherming van jeugdigen. Daarbij
geldt natuurlijk zoals eerder gesteld, wel dat een gebrek aan betrokkenheid
van de ouders vooral bij het televisiekijken de effectiviteit weer kan doen
verminderen.De leden van de fracties van RPF/GPV en SGP vragen voorts hoe een organisatie
die zelf niet de expertise heeft om producten te classificeren in staat zal
zijn de classificatie door producenten te toetsen.De taakverdeling tussen het NICAM, waar de vraagstellers klaarblijkelijk
in het eerste deel van hun vraag op doelen, en de feitelijk voor het classificeren
verantwoordelijke bedrijven (producenten, importeurs) is als volgt. In het
NICAM worden het classificatiesysteem, statutaire regelingen en reglementen
en deelreglementen opgesteld. Deze stukken zijn alle openbaar. Voor het ontwerp
en de beproeving daarvan in de praktijk wordt in ruime mate gebruik gemaakt
van wetenschappelijke deskundigheid. Via de Adviesraad van het NICAM zijn
ook andere deskundigen en relevante maatschappelijke geledingen daarbij betrokken.
Het NICAM verzorgt samen met deze deskundigen de opleiding van
de functionarissen die de feitelijke classificatie uitvoeren. Het proces wordt
zodanig ontworpen dat een hoge mate van eenduidigheid bij het resultaat van
de classificatie ontstaat. Ook wordt gestreefd naar maximale openheid bij
het beschikbaar maken van de neerslag van de classificatie van de afzonderlijke
producten. Bij de training van de door de bedrijven aan te wijzen classificateurs
levert in de huidige overgangsfase ook de Nederlandse Filmkeuring een belangrijk
aandeel. Hiermee zijn goede voorwaarden geschapen voor de dagelijkse uitvoering
van de classificatie bij de diverse producenten en importeurs. Het bestuur
van het NICAM volgt vanzelfsprekend de kwaliteit van het stelsel en maakt
daarbij gebruik van deskundigen, onder andere via de Adviesraad. Toetsing
van de classificatie kan verder gebeuren in het kader van de behandeling van
een klacht. Zo nodig zullen de klachtencommissie en de commissie van beroep
zich door deskundigen laten bijstaan. De regering meent dat door de genoemde
voorzieningen een goede toetsing door het NICAM mag worden verwacht.De leden van de fracties van RPF/GPV en SGP vragen of het mogelijk zal
zijn zicht te houden op de wijze waarop producenten omgaan met de verscheidenheid
aan producten.Zoals in het antwoord op de vorige vraag reeds is aangegeven, voorzien
de regels van het NICAM in een groot aantal «checks and balances».
Daarnaast laat de regering een evaluatie uitvoeren die er onder meer op gericht
is juist overzicht over het geheel van het stelsel te verkrijgen.Deze leden stellen vervolgens de vraag hoe de classificatie van producten
op internet kan worden ingericht en getoetst.De regering maakt op dit punt allereerst een onderscheid tussen producten
die ook via bioscoop, detailhandel en televisie worden aangeboden en de veelheid
aan uitingen die daarnaast op het internet te vinden is. Voor de eerste categorie
producten is effectieve zelfregulering in het kader van het NICAM zeker goed
mogelijk. Immers de classificatie van het product is veelal reeds beschikbaar
en kan worden benut door filtersoftware bij de gebruiker of de providers.
Ten aanzien van het overige aanbod zijn gezien de aard van het medium internet
nieuwe vormen van zelfregulering en concrete afspraken in internationaal verband
nodig. Het gaat dan over classificatie, filtering en «rating»
en over meldpunten en gedragscodes op dat terrein. Inmiddels wordt daaraan
onder andere in EU-verband reeds gewerkt. Voorts kan hieraan worden toegevoegd
dat ook de publieke opinie en meningsvorming via de media, waaronder het internet
zelf, belangrijke maatschappelijke toetsingsmiddelen zijn.De leden van de fracties van RPF/GPV en SGP vragen of het NICAM voldoende
mogelijkheden zal hebben om producenten die zich aan de verplichtingen onttrekken
te corrigeren. Zij voegen daaraan de vraag toe of producenten niet moeten
worden verplicht zich te voegen in de opzet van het NICAM.De statuten van het NICAM kennen in het kader van de klachtenregeling
effectieve sancties. Uiterste middel is eventueel het verbreken van de band
met een producent. Bij televisie heeft dit verstrekkende gevolgen, omdat het
Commissariaat voor de Media erop zal toezien dat een dergelijke aanbieder
geen enkel programma dat jeugdigen kan schaden, zal uitzenden. De regering
ziet thans niet de noodzaak van een expliciete aansluitplicht. Immers, de
filmbranche als geheel is zeer sterk georganiseerd, evenals de productie en
import van videofilms. Ook bij de televisie zal de wettelijke regeling tot
een maximale aansluitingsgraad leiden. Het zal derhalve vooral gaan om de
relatief minder georganiseerde detailhandel in video's en computerspellen.
Het NICAM verwacht dat ook hier de aansluitingsgraad aanzienlijk zal toenemen.
Bij de evaluatie krijgt zowel de ontwikkeling van de aansluitingsgraad als
de praktijk bij niet-aangesloten bedrijven bijzondere aandacht. De regering
heeft overigens steeds gewezen op de juridische complicaties die zich voordoen
bij het wettelijk opleggen van een aansluitplicht voor een branche
die geen vergunningsstelsel kent.De leden van de fracties van RPF/GPV en SGP vragen op welke wijze de overheid
haar verantwoordelijkheid voor het functioneren van het NICAM kan waarmaken.
En voorts wat de overheid kan doen als blijkt dat de bescherming van jeugdigen
tekortschiet.In de eerste plaats is het NICAM zelf verantwoordelijk voor zijn functioneren.
De overheid volgt nauwgezet hoe het NICAM functioneert en laat daartoe onder
meer een evaluatie uitvoeren. Indien er signalen zouden komen dat het NICAM
niet goed functioneert, is uiteraard allereerst de weg van overleg aangewezen.
Daarbij zullen de voorwaarden gesteld bij de subsidiëring en erkenning
een belangrijk ijkpunt zijn. Eventuele tekortkomingen dienen in zo'n situatie
te worden hersteld door maatregelen die op korte termijn effect sorteren.
In het onwaarschijnlijke geval dat NICAM niet in staat is aan de erkenningsvoorwaarden
te voldoen, kan uiteindelijk de wettelijke erkenning worden ingetrokken (artikel
53, vijfde lid). In die situatie kan het noodzakelijk zijn het vangnet van
de AMvB op grond van het zesde lid van artikel 53 te gebruiken.De leden van de fracties van RPF/GPV en SGP vragen of de opheffing van
de Nederlandse Filmkeuring niet voorbarig is en of producenten in staat zijn
een vergelijkbare classificatie van films te realiseren.Het NICAM treft samen met de importeurs en producenten van films alle
noodzakelijke maatregelen om een goede classificatie van films te verzekeren
vanaf het moment dat artikel III van de wet in werking treedt. Aan het opleiden
van degenen die de classificatie zullen verrichten, verleent thans ook de
Nederlandse Filmkeuring haar medewerking. De regering acht daarom de opheffing
van de Nederlandse Filmkeuring niet voorbarig.De leden van de fracties van RPF/GPV en SGP stellen vervolgens de vraag
of de nieuwe opzet niet eerst in de praktijk moet worden beproefd voordat
op grond van de verwachting van verbreding en verbetering de Filmkeuring af
te schaffen.Het NICAM kan garanderen dat het beschermingsniveau bij bioscoopfilms
er niet op achteruit zal gaan. Naar het oordeel van de regering geeft de aanpak
van de classificatie en bepaling van de leeftijdsaanduiding in de filmsector
voldoende vertrouwen in een goede overgang naar het nieuwe stelsel. De regering
acht een naast elkaar bestaan van de Nederlandse Filmkeuring – als zelfstandig
bestuursorgaan – en een stelsel gebaseerd op zelfregulering niet werkbaar
en dus niet gewenst. De noodzakelijke verbreding komt dan niet tot stand.
Immers de uitkomst van het «voorafgaand toezicht», in de vorm
van de keuring door een overheidsorgaan, kan als zodanig niet bindend zijn
voor een sector als de videodistributie, waar voorafgaand toezicht op grond
van artikel 7 van de Grondwet niet toelaatbaar is.Ten slotte vragen de leden van de fracties van RPF/GPV en SGP of een verbreding
van het terrein van de bescherming van jeugdigen niet op een andere manier
denkbaar is dan via de weg van zelfregulering en wat daartoe mogelijke alternatieven
zijn. Verder vragen zij of rechtstreeks toezicht door of namens de overheid
niet mogelijk is.Een eerste alternatief voor verbreding is uitbreiding van de bevoegdheden
van de Nederlandse Filmkeuring gekoppeld aan de invoering van een vergunningsstelsel
voor andere branches dan de omroep. Met de commissie «Grondrechten in
het digitale tijdperk» acht de regering een dergelijke aanpak op principiële
gronden thans en in de toekomst niet acceptabel. In de praktijk moet gelet
op de overweldigende hoeveelheid producten en de dynamische ontwikkelingen
bij vooral de elektronische distributie een vorm van voorafgaand toezicht
door een overheidsorgaan ook onuitvoerbaar worden geacht. Een tweede alternatief
stelsel op basis van wetgeving – waarvoor de regering thans zeker niet
kiest – zou kunnen bestaan uit een verplichting tot classificatie, informatieverstrekking
en leeftijdsaanduiding volgens normen bij of krachtens formele
wet vastgelegd en handhaving daarvan en toezicht achteraf daarop op grond
van het bestuursrecht en/of strafrecht. Zoals eerder gezegd verwacht de regering
niet dat een dergelijke aanpak in de praktijk tot betere resultaten zal leiden
dan zij thans op goede gronden van het NICAM en en de daarin samenwerkende
organisaties meent te mogen verwachten.De Staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,A. M. Vliegenthart 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20002001-26841-12a.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl