Aanpassing van drie wetten aan Uitvoeringswet EG-bewijsverordening; Nota naar aanleiding van het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-23 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31286, nr. 7

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

30-07-2008

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2007-2008

31286 nr. 7

28-07-2008

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamArtikel 2 Uitvoeringswet Bewijsverdrag 1970Artikel 4 Uitvoeringswet Bewijsverdrag 1970Artikel 9 Uitvoeringswet 1970Artikel 10 Uitvoeringswet 1970Artikel 11 Uitvoeringswet Bewijsverdrag 1970Artikel 15a Uitvoeringswet Bewijsverdrag 1970Artikel 18 Uitvoeringswet Bewijsverdrag 1970OverigOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31286Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 29 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 286Aanpassing van de wet van 11 december 1980, houdende uitvoering
van het op 18 maart 1970 te ’s-Gravenhage tot stand gekomen Verdrag
inzake de verkrijging van bewijs in het buitenland in burgerlijke en handelszaken
(Stb. 653), de wet van 24 december 1958, houdende uitvoering van het
op 1 maart 1954 te ’s-Gravenhage ondertekende verdrag betreffende
de burgerlijke rechtsvordering (Stb. 677) en de wet van 12 juni 1909
tot uitvoering van het op 17 juli 1905 te ’s-Gravenhage gesloten
verdrag betreffende de burgerlijke rechtsvordering (Stb. 141) aan de Uitvoeringswet
EG-bewijsverordeningnr. 7NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 28 juli
2008Met belangstelling heb ik kennisgenomen van het verslag van de Kamer.
Op de daarin gestelde vragen en gemaakte opmerkingen ga ik in het navolgende
graag in.Artikel 2 Uitvoeringswet Bewijsverdrag 1970De leden van de CDA-fractie merken op dat de rechtbank ’s-Gravenhage
is aangewezen als centrale autoriteit, met als taak na te gaan of de rogatoire
commissie voldoet aan de bepalingen van het Bewijsverdrag 1970. Zij zijn van
mening dat voorkomen moet worden dat landen binnen de Europese Unie verschillende
autoriteiten aanwijzen. Deze leden willen daarom weten of in het kader van
het verdrag houdende bepalingen tot het vergemakkelijken van het voeren van
rechtsgedingen in burgerlijke en handelszaken met het Verenigd Koninkrijk
overeenstemming is bereikt over de aanwijzing van de rechtbank ’s-Gravenhage
als ontvangende autoriteit en zo neen, wanneer deze overeenstemming wordt
verwacht. Tevens vragen deze leden of Nederland nog meer verdragen heeft gesloten
met andere Europese landen waarbij een andere autoriteit is aangewezen dan
de rechtbank ’s-Gravenhage. Hierover kan het volgende worden opgemerkt.In artikel 7, onder c, van het tussen Nederland en Groot-Brittannië
gesloten verdrag is, zoals ook in artikel 2 van de Uitvoeringswet Bewijsverdrag
1970, de officier van justitie als ontvangende autoriteit ter zake van rogatoire
commissies aangewezen. Ingevolge dit artikelonderdeel dient de rogatoire commissie
overgemaakt te worden aan de officier van justitie bij de arrondissementsrechtbank
binnen wiens ressort de getuigen of de meerderheid van hen woonachtig zijn
of, indien de namen en woonplaatsen van de getuigen niet zijn
opgegeven, aan de officier van justitie bij de arrondissementsrechtbank ’s-Gravenhage.Naar aanleiding van het advies van de Staatscommissie en de Adviescommissie
burgerlijk procesrecht om (via een notawisseling) overeen te komen dat ook
op grond van dit verdrag de rechtbank ’s-Gravenhage als ontvangende
autoriteit optreedt, heeft overleg plaatsgevonden met het ministerie van Buitenlandse
Zaken en is contact opgenomen met het Verenigd Koninkrijk. Aan het Verenigd
Koninkrijk is de vraag voorgelegd of ingestemd kan worden met de vervanging
van de officier van justitie bij de verschillende rechtbanken alsmede bij
de rechtbank ’s-Gravenhage door de betreffende rechtbank(en) zelf. De
voorgestelde wijziging komt er op neer dat twee maal de officier van justitie
in dit artikelonderdeel wordt geschrapt. De rechtstreekse toezending (in het
wetsvoorstel aan de rechtbanken in plaats van aan de officier van justitie
bij de rechtbanken), is hierbij ongemoeid gelaten. Dit stemt overeen met het
uitgangspunt van de bewijsverordening om de bewijsverkrijging zo snel mogelijk
en over zo min mogelijk schijven te laten plaatsvinden. Het Verenigd Koninkrijk
heeft aangegeven de kwestie te bezien. Een inhoudelijke reactie wordt nog
afgewacht.Met Duitsland en Oostenrijk zijn bilaterale verdragen gesloten tot aanvulling
van het Rechtsvorderingsverdrag van 1954. In deze verdragen zijn in het kader
van de bewijsverkrijging de officieren van justitie bij de rechtbanken aangewezen
als ontvangende autoriteit. De bepalingen over de bewijsverkrijging in beide
verdragen wijken echter voor die van de EG-bewijsverordening, zodat wijzigingen
van deze verdragen niet aan de orde is.Artikel 4 Uitvoeringswet Bewijsverdrag 1970De leden van de CDA-fractie vragen waarom niet is gekozen voor de mogelijkheid
om, naast de aangewezen rechtbanken die kunnen verwijzen naar de kantonrechter,
nog andere rechters aan te wijzen om de rogatoire commissie uit te voeren.
Zij vragen of sommige verzoeken geen specifieke kennis vereisen. Dat in het
verleden verzoeken tot aanwijzing van een speciale rechter zelden door een
verzoekende buitenlandse autoriteit worden gedaan, achten deze leden geen
rechtvaardiging om daarmee de mogelijkheid tot aanwijzing van een speciale
rechter te laten vervallen.Voorgesteld is om in de Uitvoeringswet Bewijsverdrag 1970 de mogelijkheid
te laten vervallen dat de Procureur-Generaal bij de Hoge Raad een andere rechter
dan de kantonrechter tot uitvoering van de rogatoire commissie aanwijst indien
dit uitdrukkelijk door de bevoegde autoriteit van de Staat uit welke de commissie
afkomstig is, wordt verlangd of indien dit in verband met de bijzondere aard
van de zaak of in het belang van een goede procesgang wenselijk is. In de
uitvoeringswetten van de Rechtsvorderingsverdragen wordt de mogelijkheid geschrapt
dat de minister van Justitie een andere rechter aanwijst indien de verzoekende
autoriteit hierom vraagt. Zoals in de memorie van toelichting aangegeven,
blijkt uit de praktijk van de Rechtsvorderingsverdragen dat verzoeken tot
aanwijzing van een speciale rechter zelden door een verzoekende buitenlandse
autoriteit worden gedaan en ook op grond van het Bewijsverdrag 1970 hiervan
vrijwel nooit sprake is. In de mogelijkheid om een speciale rechter in te
schakelen wordt, op een andere wijze dan door bemoeienis van de Procureur-Generaal
bij de Hoge Raad of de minister van Justitie, echter nog wel voorzien. Evenals
in de Uitvoeringswet EG-bewijsverordening is de mogelijkheid opgenomen om
in een algemene maatregel van bestuur een nadere aanvullende regeling van
de bevoegdheid op te nemen (zie artikel 5, vierde lid, Uitvoeringswet Bewijsverdrag
1970 en de artikelen 6, derde lid, en artikel 10, derde lid, van de uitvoeringswetten
Rechtsvorderingsverdragen). In deze algemene maatregel van bestuur kan rekening
gehouden worden met de aard van de zaak of het belang van de goede
procesgang. Met betrekking tot de aard van de zaak kan gedacht worden aan
het speciale technische karakter ervan, waardoor het wenselijk kan worden
gevonden dat een verhoor kan worden uitgevoerd door een gerecht dat in dergelijke
zaken gespecialiseerd is. Van de behoefte aan een nadere regeling op dit punt
op grond van de Uitvoeringswet EG-bewijsverordening is nog niet gebleken.Daarnaast kan er nog op gewezen worden dat met de aanwijzing van de rechtbank
als uitvoerende instantie, welke kan verwijzen naar de kantonrechter, de wet
als zodanig reeds ruimere mogelijkheden biedt met betrekking tot de inschakeling
van de uitvoerende rechter.Artikel 9 Uitvoeringswet 1970De leden van de CDA-fractie merken op dat er in de uitvoeringswetten geen
bepalingen zijn opgenomen over de wijze van verzending per fax of per e-mail
en beschouwen het niet gebruik maken van moderne communicatiemiddelen als
een gemiste kans. Zij vragen of de regering ruimte ziet om het gebruik van
zowel fax als e-mail te stimuleren.Het is juist dat de uitvoeringswetten geen bepalingen bevatten over de
wijze van verzending. Dit in tegenstelling tot artikel 6 van de Uitvoeringswet
EG-bewijsverordening waarin is opgenomen dat als snelste wijze van verzending
als bedoeld in artikel 6 van de verordening geldt de verzending per fax, of
indien het aangezochte gerecht, het centrale orgaan of de bevoegde autoriteit
heeft aangegeven een snellere wijze te aanvaarden, deze wijze. Bij deze snellere
wijze kan gedacht worden aan emailverkeer. Ingevolge artikel 6 van de EG-bewijsverordening
worden verzoeken en kennisgevingen langs de snelste weg verzonden die de aangezochte
lidstaat heeft verklaard te kunnen aanvaarden.Het Bewijsverdrag 1970 en de Rechtsvorderingsverdrag 1954 en 1905 kennen
geen met artikel 6 van de verordening vergelijkbare bepaling en derhalve is
ook in de uitvoeringswetten hieromtrent niets opgenomen. De verdragen staan
aan het gebruik van fax of e-mail echter niet in de weg.Van de mogelijkheid tot verzending per fax of per e-mail door de buitenlandse
rechterlijke autoriteit kan in een (eerste) contact met de centrale autoriteit
(of de betreffende ontvangende rechtbank op grond van de Rechtsvorderingsverdragen)
in ons land door deze instanties melding worden gemaakt. In de praktijk blijkt
er op deze wijze al regelmatig van de fax en/of e-mail gebruik gemaakt te
worden. Van belang is verder dat door de Haagse Conferentie voor internationaal
privaatrecht momenteel onderzocht wordt hoe op grond van het Haags Bewijsverdrag
en de Rechtsvorderingsverdragen met moderne communicatiemiddelen kan worden
omgegaan en of op dit punt wellicht een handleiding of een aanvullend protocol
dient te worden opgesteld.De leden van de VVD-fractie vragen naar de situatie dat een rechtbank
een rogatoire commissie krijgt toegezonden door de rechtbank ’s-Gravenhage,
maar meent niet de aangewezen instantie voor uitvoering hiervan te zijn. De
leden vragen hoe een geschil eventueel duidelijk wordt bij de rechtbank ’s-Gravenhage
en wie het geschil dient aan te brengen bij de Minister van Justitie.Ingevolge dit wetsvoorstel is de rechtbank ’s-Gravenhage, in plaats
van de officier van justitie bij deze rechtbank, als centrale autoriteit aangewezen
en dient deze de rogatoire commissie te beoordelen en vervolgens toe te zenden
aan de rechtbank die de commissie dient uit te voeren.Daar de rechtbank ’s-Gravenhage als centrale autoriteit het verzoek
beoordeelt, is het niet nodig geacht dat een andere rechtbank zelf nog een
keer zou moeten oordelen of deze de rogatoire commissie dient uit te voeren.
Opgenomen is daarom dat deze rechtbank aan de toezending door de centrale
autoritieit gebonden is. Daarbij is van belang dat de bevoegdheidsregels opgenomen
in artikel 5, tweede lid, niet zodanig ingewikkeld van aard zijn
dat er over de vraag welke rechtbank de rogatoire commissie dient uit te voeren
geschillen te verwachten zijn. Mocht er evenwel een vergissing plaatsvinden
in de toezending, dan zal de rechtbank die meent dat de rogatoire commissie
door een andere rechtbank uitgevoerd moet worden, eenvoudig contact op kunnen
nemen met de centrale autoriteit, die de rogatoire commissie vervolgens aan
de juiste rechtbank kan toezenden. In de huidige situatie dient een geschil
door de meest gerede kantonrechter te worden toegezonden aan de president
van de rechtbank die vervolgens beslist welke kantonrechter de rogatoire commissie
dient uit te voeren. Het aanbrengen van een geschil bij de minister van Justitie
is ook thans niet aan de orde.Artikel 10 Uitvoeringswet 1970De leden van de VVD-fractie vragen waarom is afgezien van een verplichte
afname van het register voor gerechtstolken en beëdigd vertalers op civiel
terrein ter verkrijging van bewijs in het buitenland in burgerlijke en handelszaken.
Zoals in de memorie van toelichting is aangegeven bestaat op het terrein van
het strafrecht en vreemdelingenrecht een afnameplicht voor onder meer de tot
de rechterlijke macht behorende gerechten en het Openbaar Ministerie (artikel
28 van de Wet beëdigde tolken en vertalers). Indien wegens de vereiste
spoed een ingeschrevene in het register niet tijdig beschikbaar is of indien
het register voor de desbetreffende bron- of doeltaal dan wel bron- of doeltalen
geen ingeschrevene bevat, kan echter gebruik worden gemaakt van een tolk die
geen beëdigde tolk is of van een vertaler die geen beëdigde vertaler
is.Op civiel terrein is vooralsnog afgezien van een verplichting omdat hiertoe
op dit terrein geen noodzaak aanwezig werd geacht. Hoewel er op civiel terrein
geen afnameplicht bestaat, ligt het voor de hand dat de gerechten ook op dit
gebied, zoveel mogelijk gebruik maken van het register voor gerechtstolken
en beëdigd vertalers die in dit register staan ingeschreven. Dit zal
ook op het terrein van de bewijsverkrijging het geval zijn. Mij is voorts
niet gebleken dat zich op dit terrein problemen voordoen. Mocht hiertoe in
de toekomst aanleiding zijn, dan kan alsnog worden overwogen om ook op het
civiele terrein tot een verplichting over te gaan.Artikel 11 Uitvoeringswet Bewijsverdrag 1970De leden van de VVD-fractie wijzen op een passage in de memorie van toelichting
waarin staat vermeld dat de kosten van de oproeping verzorgd door één
der partijen voor diens rekening komen en bij een oproeping door de griffier
ten laste van de Staat zijn. Deze leden merken op dat ook te lezen is dat
wanneer een oproeping niet door een der partijen geschiedt, de oproeping door
de griffier dient plaats te vinden. Zij vragen of deze regeling niet in de
hand werkt dat partijen het oproepen overlaten aan de griffier.Tot het opnemen van deze regel in de Uitvoeringswet EG-bewijsverordening
dat de rechter kan bepalen welke der partijen dient op te roepen is overgegaan
naar aanleiding van het advies van de Staatscommissie voor het Internationaal
Privaatrecht en de Adviescommissie voor burgerlijk procesrecht om getuigen
door partijen te laten oproepen. Ook de Raad van State heeft oproeping door
partijen bepleit. Aan deze bepaling is toegevoegd dat wanneer een partij niet
oproept, de griffier hiertoe overgaat. Dit is nodig omdat wanneer een partij
oproeping achterwege laat niet om die reden de uitvoering van een verzoek
een bewijshandeling te verrichten op grond van de verordening kan worden geweigerd.
Ook zal niet in alle gevallen oproeping door partijen voor de hand liggen,
zoals in verzoekschriftprocedures. In de Uitvoeringswet Bewijsverdrag (en
ook in de Uitvoeringswetten van de Rechtsvorderingsverdragen) is voor een zelfde regeling gekozen. Ook op grond van het Bewijsverdrag 1970 kan
het nalaten door partijen om op te roepen geen grond voor weigering van de
uitvoering van de rogatoire commissie op leveren en zal bij een weigering
door partijen oproeping door de griffier dienen plaats te vinden.Het is niet uit te sluiten dat in zaken waarin partijen zelf dienen op
te roepen, zij hiertoe niet overgaan en dat de oproeping in deze zaken door
de griffier zal geschieden.Bedacht dient echter wel te worden dat de partij die dient op te roepen
vaak belang zal hebben bij het verrichten van de bewijshandeling en derhalve
bereid zal zijn op tot oproeping over te gaan.Voorts is van belang dat in het huidige artikel 11 van de Uitvoeringswet
Bewijsverdrag de oproeping in eerste instantie niet specifiek wordt geregeld.
Wel is in het tweede lid bepaald dat een niet vrijwillig verschenen getuige
door de rechter wordt gedagvaard. Daarbij is aangegeven dat de artikelen 171,
172, 173 en 178 Rv van overeenkomstige toepassing zijn. Rechtspraak onder
het Bewijsverdrag 1970 laat zien dat de (eerste) oproeping (ook wel) geschiedt
via het gerecht dat de rogatoire commissie heeft ontvangen. Met de voorgestelde
regeling wordt met betrekking tot de oproeping dan ook duidelijkheid geboden.Artikel 15a Uitvoeringswet Bewijsverdrag 1970De leden van de VVD-fractie vragen in hoeverre een wederpartij niet juist
ook belang kan hebben bij het aangeven, middels het gehoord worden alvorens
een beslissing wordt genomen, van haar zienswijze over de vraag hoe aan een
rogatoire commissie gehoor kan worden gegeven. Deze leden verzoeken aan te
geven of, en zo ja, op welke wijze, de wederpartij aan de centrale autoriteit
te kennen kan geven op welke wijze zij meent dat het best uitvoering aan de
rogatoire commissie kan worden gegeven (bijvoorbeeld gelet op de bijzondere
aard van de zaak of het speciale technische karakter hiervan).Ingevolge artikel 9, eerste lid, Bewijsverdrag 1970 wordt de wijze waarop
de rogatoire commissie wordt uitgevoerd, bepaald door de wet van het land
van de aangezochte staat. Dit geldt ook op grond van de artikelen 14, eerste
lid, van de Rechtsvorderingsverdragen. Wanneer wordt verzocht in Nederland
een getuige te horen, geschiedt dit volgens de regels van het Nederlandse
burgerlijk procesrecht. Wel kan de verzoekende autoriteit vragen een speciale
vorm toe te passen, tenzij deze onverenigbaar is met de wet van de aangezochte
staat, of de toepassing niet mogelijk is hetzij wegens de rechterlijke gebruiken
van de aangezochte staat, hetzij wegens praktische moeilijkheden (artikel
9, tweede lid, Bewijsverdrag 1970). Het horen van een buitenlandse partij
door de aangezochte autoriteit over de wijze van uitvoering is ingevolge het
verdrag niet aan de orde. Het horen van een buitenlandse partij op dit punt
zou bovendien ook een vertraging in de uitvoering kunnen betekenen, wat de
vereiste onverwijlde uitvoering (artikel 9, derde lid) niet ten goede komt.
Wat betreft de bijzondere aard van de zaak, veroorzaakt door bijvoorbeeld
het speciale technische karakter hiervan, zij gewezen op de hiervoor genoemde
mogelijkheid dat in een algemene maatregel van bestuur nadere regels kunnen
worden gegeven met betrekking tot de (aanvullende) bevoegdheid van de rechtbanken.Artikel 18 Uitvoeringswet Bewijsverdrag 1970De leden van de VVD-fractie vragen inzicht te verschaffen ten aanzien
van de mogelijke kosten waarvan Nederland als aangezochte staat voor de 80
in de memorie van toelichting genoemde zaken van de verzoekende staat terugbetaling
kan verlangen. Deze in de memorie van toelichting genoemde zaken zijn de zaken
waarin op grond van het Bewijsverdrag 1970 om een bewijsverrichting wordt
verzocht.Ingevolge artikel 14 van het Bewijsverdrag 1970 kan terugbetaling worden
verzocht van de vergoedingen die betaald zijn aan deskundigen en tolken en
de kosten die zijn veroorzaakt door de toepassing van een bijzondere vorm
van uitvoering ingevolge artikel 9, tweede lid, van het verdrag. Door de Raad
voor de rechtspraak en de centrale autoritiet, de officier van justitie bij
de rechtbank ’s-Gravenhage, is aangegeven dat in enkele gevallen door
uitvoerende gerechten melding wordt gemaakt van de hierboven genoemde kosten
aan de centrale autoriteit. Deze gaat tot vergoeding aan de afzonderlijke
gerechten over. De kosten worden niet doorberekend aan de verzoekende staat.
Het principe wordt gehanteerd dat verzoeken met gesloten beurzen worden behandeld.
Omgekeerd wordt in ons land (vrijwel) geen verzoek ontvangen tot terugbetaling
van kosten van een buitenlands gerecht.Tevens vragen deze leden een reactie op de passage in de memorie van toelichting
waarin is aangegeven dat de Raad voor de rechtspraak zich afvraagt of artikel
1 van de Uitvoeringswet Rechtvorderingsverdrag 1954, waarin de officier van
justitie bij de rechtbank wordt aangewezen als de autoriteit die zorg draagt
voor de mededeling van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken, voor
wijziging in aanmerking komt, gegeven de aanwijzing van de Koninklijke Beroepsorganisatie
van Gerechtsdeurwaarders als centrale instantie op grond van de EG-betekeningsverordening.
Zij vragen of de regering hierin aanleiding ziet bepalingen met betrekking
tot de mededeling en/of betekening van genoemde stukken aan te passen.Zoals ook in de memorie van toelichting aangegeven, heeft de centrale
instantie op grond van de EG-betekeningsverordening de taken welke vergelijkbaar
zijn met het centrale orgaan op grond van artikel 3 van de EG-bewijsverordening
(de Raad voor de rechtspraak). Tot de taken van het centraal orgaan behoort
niet het fungeren als ontvangende instantie. Wel zij er hier op gewezen dat
in het wetsvoorstel tot wijziging van de Uitvoeringswet EG-betekeningsverordening
wordt voorgesteld om de Koninklijke Beroepsorganisatie van Gerechtsdeurwaarders
naast de reeds aangewezen individuele gerechtsdeurwaarders, als ontvangende
instantie aan te wijzen. Naast centraal orgaan zal op grond van dat wetsvoorstel
de KBvG derhalve tevens als ontvangende instantie fungeren.Een eventuele wijziging van artikel 1 van de Uitvoeringswet Rechtvorderingsverdrag
1954 (en ook van artikel 1 van de Uitvoeringswet Rechtvorderingsverdrag 1905)
ten aanzien van de autoriteit die zorg draagt voor de mededeling van gerechtelijke
en buitengerechtelijke stukken wordt bezien in samenhang met artikel 2 van
de Uitvoeringswet van het Haags Betekeningsverdrag, waarin de officier van
justitie bij de rechtbank ’s-Gravenhage is aangewezen als centrale autoriteit
die tot taak heeft de uit een andere verdragsluitende Staat afkomstige aanvragen
om betekening of kennisgeving in ontvangst te nemen en af te doen. Naast de
officier van justitie bij deze rechtbank zijn in de Uitvoeringswet Betekeningsverdrag
aanvullend ook de officieren bij de andere rechtbanken bevoegd verklaard tot
het ontvangen en doen uitvoeren van aanvragen om betekening of kennisgeving
van stukken in het eigen arrondissement. Het vervangen van de officier van
justitie vormt inmiddels onderwerp van overleg met de deurwaarders en het
parket. Daarbij wordt ook betrokken het vanuit Nederland doen van een verzoek
aan het buitenland tot mededeling of betekening omdat een dergelijk verzoek
op grond van de verschillende uitvoeringswetten (artikel 7 uitvoeringswet
Betekeningsverdag en de artikelen 4 van de Uitvoeringswetten Rechtsvorderingsverdragen)
op grond van artikel 55 Rv eveneens via het parket geschiedt.OverigDe leden van de CDA-fractie betreuren het dat de gelegenheid niet is aangegrepen
om de drie uitvoeringswetten in een wet samen te voegen. Een wet over het
verkrijgen van bewijs schept meer duidelijkheid voor betrokken partijen, volgens
deze leden.In dit wetsvoorstel wordt voorgesteld een aantal van de bepalingen die
op het verrichten van bewijshandelingen betrekking hebben in de drie uitvoeringswetten
te wijzigen. De uitvoeringswetten van de Rechtvorderingsverdragen zien echter
op meer dan alleen de bewijsverkrijging. Zo zijn er in beide wetten ook bepalingen
opgenomen over de mededeling van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken
en het verhaal van proceskosten en bevat de uitvoeringswet 1954 tevens bepalingen
inzake de kosteloze rechtsbijstand. Het opnemen van deze wetten in een wet
over het verkrijgen van bewijs ligt dan niet voor de hand.De minister van Justitie,E. M. H. Hirsch Ballin 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31286-7.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl