Decentralisatie; Brief minister inzake decentralisatie- en verzelfstandigingsprojecten op de terreinen bestreken door het Ministerie van SZW
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 22236, nr. 47

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

28-10-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

22236 nr. 47

21-10-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Algemeen beeld 2.1 Uitgangspunten met betrekking tot decentralisatie
en verzelfstandiging2.2 Decentralisatie en verzelfstandiging in perspectief2.3 Toekomstige ontwikkeling decentralisatie- en verzelfstandigingsbeleidSchakelfunctie en implementatieFinanciële incentivesSturingsmogelijkheden3. Toezicht en positie inspectie4. AfsluitingOndertekeningBIJLAGE 1 Beschrijving ontwikkelingen met betrekking tot het arbeidsvoorzieningsbeleid
en het algemene bijstandsbeleid1. ArbeidsvoorzieningsbeleidAfrondend2. Algemeen bijstandsbeleidAfrondendBIJLAGE 2 Overzicht decentralisatie- en verzelfstandigingsprojecten
in de periode 1994–1997I Territoriale decentralisatie Afgeronde projecten – Fonds sociale vernieuwing (1 januari 1994–1
januari 1998)– Tijdelijke stimuleringsregeling bevordering uitstroom
banenpools en Jeugdwerkgarantiewet– Nieuwe Algemene bijstandswet– Wet voorzieningen gehandicapten– Regionale VrouwenemancipatiebureausLopende en voorgenomen projecten – Inkoop van arbeidstoeleiding– 40 000 banenregeling– Herziening WSW– Stroomlijning gesubsidieerde arbeid: de Wet inschakeling
werkzoekenden (WIW)– Tijdelijk besluit subsidiëring experimenten
activering van uitkeringsgelden– Werken met behoud van uitkering op basis van artikel
144 Algemene bijstandswet– Armoedebestrijding door gemeenten– Herziening debiteurenbeleid– Wijziging financiële verhoudingen Algemene
bijstandswetII Functionele decentralisatie Afgeronde projecten – Regeling Europees Sociaal Fonds (ESF-3), CBA 1994– Herziening Arbeidsvoorzieningswet 1996– Stichting Silicose Oud MijnwerkersLopende en voorgenomen projecten – PBO– Keuringsinstanties/aangewezen of gecertificeerde
instellingen op Arbo-terrein– Werktijdverkorting ex. artikel 8 BBA 1945III Privatisering en herijking verantwoordelijkheden Afgeronde projecten – Stoomwezen– Arbeidstijdenwet– Ziektewet– Wet arbeidsvoorwaardenontwikkeling gepremieerde
en gesubsidieerde sector (WAGGS)– Beëindiging remigratieregelingen– Algemene Nabestaandenwet (ANW)Lopende en voorgenomen projecten – Arbeidsomstandigheden (algemeen)– Certificatie Arbodiensten– Wet premiedifferentiatie en marktwerking bij arbeidsongeschiktheid– Introductie marktwerking in de uitvoering van
de werknemersverzekeringen– Afschaffing vergunningenstelsels uitzendarbeid
en arbeidsbemiddeling– Fonds Voorheffing Pensioenverzekering
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 22236Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 66 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
22 236Decentralisatienr. 47BRIEF VAN DE MINISTER VAN SOCIALE ZAKEN EN WERKGELEGENHEIDAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 21 oktober 1997 1. InleidingBij brief van 25 juni 1997 hebben de Vaste commissies voor Binnenlandse
Zaken en voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid ten behoeve van een parlementaire
decentralisatietoets verzocht om informatie over de volgende onderwerpen:– de visie omtrent decentralisatie en de criteria die daarbij worden
gehanteerd, op de terreinen die het Ministerie van SZW regarderen, zowel de
territoriale als de functionele decentralisatie;– de decentralisatieprojecten die bij het Ministerie van SZW in
de afgelopen drie jaar zijn afgerond;– de stand van zaken omtrent lopende en voorgenomen decentralisatieprojecten
op het Ministerie van SZW;– de visie omtrent verzelfstandigingen op de terreinen die het Ministerie
van SZW regarderen, zowel interne als externe verzelfstandigingen;– verzelfstandigingsprojecten die bij het Ministerie van SZW in
de afgelopen drie jaar zijn afgerond;– de stand van zaken omtrent lopende en voorgenomen verzelfstandigingsprojecten
op het Ministerie van SZW;– de personele en financiële gevolgen van bovengenoemde operaties;– de positie en de toekomst van rijksinspecties en de taken die
zij verrichten.Decentralisatie en verzelfstandiging staan uiteraard niet op zichzelf,
maar moeten worden bezien in het bredere kader van de hoofddoelstellingen
en kerntaken van het Ministerie van SZW en de vraag langs welke bestuurlijk-organisatorische
weg deze kerntaken het best kunnen worden gerealiseerd. Daarbij zijn ook relevant
de doelstellingen uit het regeerakkoord betreffende de vernieuwing in de bestuurlijke
verhoudingen en de herijking van de verhouding tussen gemeenschappelijke regelingen
en eigen verantwoordelijkheid. Onderstaand wordt nader ingegaan op de hoofddoelstellingen en kerntaken
van het Ministerie van SZW en op de algemene visie ten aanzien van decentralisatie
en verzelfstandiging. Onder decentralisatie wordt in deze brief primair verstaan
het overdragen van overheidstaken, bevoegdheden en verantwoordelijkheden vanuit
het rijksniveau aan provincie of gemeenten, respectievelijk het verruimen
van bestaande verantwoordelijkheden van decentrale overheden (ook wel territoriale
decentralisatie genoemd). Met functionele decentralisatie wordt gedoeld op
het opdragen van taken aan tot het openbaar bestuur behorende bestuursorganen
(niet zijnde gemeente of provincie, bijvoorbeeld publiekrechtelijke bedrijfsorganisaties).
Onder verzelfstandiging wordt begrepen het opdragen van een overheids- c.q.
bestuurstaak aan een zelfstandig bestuursorgaan (een bijzondere vorm van functionele
decentralisatie).Markante ontwikkelingen met betrekking tot decentralisatie en verzelfstandiging
hebben zich in de verslagperiode 1994–97 met name voorgedaan op het
terrein van het bijstandsbeleid en het arbeidsvoorzieningsbeleid. In bijlage
1 wordt aan de hand van door de Algemene Rekenkamer geformuleerde criteria
een nadere, uitgebreide, beschrijving gegeven van deze ontwikkelingen. Daarnaast
zijn op het gebied van gesubsidieerde arbeid belangrijke decentralisatiestappen
gezet (Wet sociale werkvoorziening en wetsvoorstel Wet inschakeling werkzoekenden).In bijlage 2 treft u het gevraagde feitelijke overzicht van alle afgeronde,
lopende en voorgenomen decentralisatie- en verzelfstandigingsprojecten (interne
verzelfstandiging heeft zich in de verslagperiode niet voorgedaan).Niet synoniem, maar wel verbonden met decentralisatie en verzelfstandiging
zijn de aspecten privatisering en deregulering, waarbij de overheidsmoeienis
met een bepaalde taak wordt teruggebracht tot het creëren van een aantal
randvoorwaarden waaronder die taak door marktorganisaties wordt verricht c.q.
tot het veiligstellen van een aantal normen. Deze aspecten zijn met name aan
de orde op de terreinen van het arbeidsomstandighedenbeleid, de arbeidsverhoudingen
en de sociale verzekeringen. In deze brief wordt verder niet ingegaan op privatisering
en deregulering. Wel zijn in bijlage 2 ter informatie eveneens de onderwerpen
vermeld waarbij deze aspecten een rol spelen.Conform uw verzoek wordt in deze brief tevens ingegaan op de taken en
positie van de inspectie en het toezicht en wordt aandacht geschonken aan
de bevindingen zoals verwoord in de brief van de Minister van Binnenlandse
Zaken aangaande decentralisatie d.d. 11 juni 1997 (TK 1996–97, 22 236,
nr. 45) en aan de algemene beoordelingscriteria zoals vermeld in het rapport
van de Algemene Rekenkamer «Decentralisatieproces maatschappelijke opvang»
(TK 1996–97, 25 315, nrs. 1–2). 2. Algemeen beeld 2.1 Uitgangspunten met betrekking tot decentralisatie
en verzelfstandigingVertrekpunt voor de visie op decentralisatie en verzelfstandiging zijn
de hoofddoelstellingen op de beleidsterreinen van het Ministerie van Sociale
Zaken en Werkgelegenheid. Uit die hoofddoelstellingen vloeien de kerntaken
voor het ministerie voort. Vervolgens is de vraag aan de orde langs welke
weg en door welke organen deze kerntaken het beste kunnen worden gerealiseerd. De hoofddoelstellingen op het SZW-terrein kunnen samenvattend als volgt
worden omschreven:– Het bevorderen van de deelname aan betaalde, kwalitatief goede
arbeid en het voorkómen van onvrijwillige uitval uit arbeid.– Het waarborgen van een sociaal minimuminkomen zolang iemand onvrijwillig
geheel of gedeeltelijk zonder arbeid is. Datzelfde geldt voor de periode nadat
de pensioengerechtigde leeftijd is bereikt.Bij het invullen van deze doelstellingen speelt een tweetal algemene oriëntaties
een centrale rol: 1) wat hebben burgers in elk geval nodig om op een maatschappelijk
aanvaardbaar niveau te kunnen participeren in de samenleving en 2) welk niveau
kan de overheid op langere termijn garanderen, rekening houdend met de gebruikelijke
economische fluctuaties van groei en stagnatie.De kerntaken die uit de SZW-doelstellingen voortvloeien hebben betrekking
op de arbeidsmarkt en werkgelegenheid, de bijstand, de sociale verzekeringen,
de arbeidsomstandigheden, arbeids(recht) en arbeidsverhoudingen en het inkomensbeleid.De uitvoering van vele, belangrijke, taken op deze terreinen van SZW vindt
gedecentraliseerd plaats door gemeenten en zelfstandige bestuursorganen. Het
belang van een decentrale uitvoering, dicht bij de burger en aansluitend op
de lokale situatie, heeft in deze kabinetsperiode nog aanzienlijk aan gewicht
gewonnen en heeft op SZW-terrein geleid tot een samenhangende reeks voorstellen
om meer beleids- en uitvoeringsruimte op gemeentelijk niveau te creëren.Inschakeling van zelfstandige bestuursorganen kan er eveneens toe bijdragen
dat een taakbehartiging goeddeels aansluit op bestaande knooppunten van professionele
en maatschappelijke activiteiten. Van bijzonder belang in de verslagperiode
is de doorlichtingsoperatie van de zelfstandige bestuursorganen geweest naar
aanleiding van het kritische rapport van de Algemene Rekenkamer «Zelfstandige
bestuursorganen en ministeriële verantwoordelijkheid» uit het voorjaar
1995 (TK 1994–95, 24 130 nr. 3).Binnen SZW heeft een departementale projectgroep deze doorlichting uitgevoerd.
Hierover is gerapporteerd in het SZW-onderdeel van de interdepartementale
rapportage doorlichting zelfstandige bestuursorganen, die op 10 maart 1997
door de Minister van Binnenlandse Zaken is aangeboden aan de TK.Inhoud en bestuurlijke vormgeving van de kerntaken vergen een regelmatige
evaluatie: hoe kunnen de gestelde doelstellingen het best en meest doelmatig
bereikt worden. In het verlengde van het kabinetsbeleid zoals dit na het verschijnen
van het rapport «Verantwoord verzelfstandigen» van de Commissie
Sint en van het genoemde rapport van de Algemene Rekenkamer is geformuleerd,
heeft SZW zijn visie op sturing van en toezicht op ZBO's nader uitgewerkt,
mede ter voorbereiding op het eerdergenoemde doorlichtingsproject. Deze visie
bevat de volgende uitgangspunten:1. Als een taak niet langer als een publieke taak wordt beschouwd moet
de overheid deze beëindigen c.q. afstoten.2. Alleen publieke taken die expliciet en beargumenteerd als rijksoverheidstaak
worden bestempeld worden onder verantwoordelijkheid van het rijk uitgevoerd.
In andere gevallen heeft uitvoering in medebewind door gemeenten en/of provincies
de voorkeur.3. Indien een taak wél als rijkstaak wordt aangewezen, wordt bezien
of verzelfstandiging aangewezen is en wordt onderzocht welke kenmerken de
betreffende taak heeft, wat het eventuele verzelfstandigingsmotief is, wat
de gewenste ministeriële verantwoordelijkheid is en hoe de uitvoeringspraktijk
eruit ziet. Indien inperking van de ministeriële verantwoordelijkheid
niet wenselijk is of, indien gerede twijfel over die wenselijkheid bestaat,
vindt geen instelling van een ZBO plaats. 2.2 Decentralisatie en verzelfstandiging in perspectiefSinds de verzelfstandiging van het toenmalige directoraat-generaal Arbeidsvoorziening
per 1 januari 1991 en de privatisering van de Dienst voor het Stoomwezen in
mei 1994 kent het Ministerie van SZW geen uitvoerende diensten van enige omvang
meer. Deze constatering betekent geenszins dat sprake is van stilstand op
het terrein van decentralisatie en verzelfstandiging. De ontwikkelingen in
de verslagperiode hebben niet zozeer betrekking gehad op het herschikken rijksdiensten,
maar veeleer op het herijken van bestuurlijke verhoudingen.In het bijzonder op het terrein van de gemeentelijke decentralisatie heeft
zich in de afgelopen jaren een belangrijke omslag voltrokken, mede in het
kader van het grote stedenbeleid. De eigen rol en beleidsruimte van gemeenten
bij de uitvoering van regelingen op het terrein van bijstandsverlening, zorg,
inkomensondersteuning, gesubsidieerde arbeid en arbeidstoeleiding waren voorheen
beperkt. Primair was sprake van uitvoering van centrale regelgeving met niet
zelden strakke uitvoeringsvoorschriften. Beginnend met de herinrichting van
de Algemene bijstandswet is de verantwoordelijkheidsverdeling tussen rijk
en gemeenten wezenlijk herzien, waarbij een nieuw evenwicht is gecreëerd
tussen de landelijke normstelling (sociaal minimum) en de lokale verantwoordelijkheid
voor het afstemmen van de uitkering op de persoonlijke omstandigheden. Tevens
zijn de instrumenten ten behoeve van activering uitgebreid. Het resultaat
is een grotere verantwoordelijkheid voor gemeenten (bijlage 1 bevat een uitgebreidere
beschrijving van de herziening van de Algemene bijstandswet). De experimenten
in het kader van activering van uitkeringsgelden en werken met behoud van
uitkering benadrukken de genoemde omslag nog eens en hebben gemeenten bovendien
experimenteerruimte geboden.De lijn van het verruimen van de decentrale beleidsruimte is ook leidend
geweest bij de herziening van de Wet sociale werkvoorziening en bij de opstelling
van de Wet inschakeling werkzoekenden. Beide wetten regelen een primaire beleidsverantwoordelijkheid
van gemeenten (overigens in een medebewindsrelatie) voor het beschikbaar stellen
van voorzieningen en gesubsidieerde arbeid. Het rijk schept daartoe voorwaarden
(waarbij voorheen geldende regels en financieringswijzes in belangrijke mate
zijn vereenvoudigd en gestroomlijnd) en oefent ook toezicht uit.Bij alle genoemde regelingen is binnen het kader van medebewind sprake
van een aanzienlijke uitbreiding van de gemeentelijke beleidsruimte.De groeiende rol van gemeenten inzake het realiseren van SZW-beleid blijkt
ook uit hun toenemende betrokkenheid bij lokale inkomensondersteuning (bijzondere
bijstand, schuldenbeleid, kwijtscheldingsbeleid) en bij de bestrijding van
de langdurige werkloosheid, waarbij gemeenten meer dan de helft van de werkgelegenheidsuitbreiding
voor langdurig werklozen voor hun verantwoording nemen (40 000 banenregeling)
en voorts de beschikking krijgen over een groeiend inkoopbudget voor arbeidstoeleiding.Samenvattend geldt dat de recent in werking getreden c.q. in voorbereiding
zijnde regelingen afzonderlijk én in samenhang een nieuwe en belangrijke
decentralisatie-impuls vormen op SZW-terrein. 2.3 Toekomstige ontwikkeling decentralisatie- en verzelfstandigingsbeleidBovenvermelde vernieuwingen zijn geen eenmalige statische operaties, maar
hebben veeleer het karakter van een ontwikkelingsproces. Daarbij moet telkens
weer gezocht worden naar een juiste balans met betrekking tot taken, bevoegdheden
en communicatie tussen het centrale en het decentrale c.q. verzelfstandigde
niveau met als centrale opgave: hoe kan worden gekomen tot een effectief en
kwalitatief goed openbaar bestuur. Dit blijkt ook uit het recente rapport
«Decentraliseren met beleid» en het kabinetsstandpunt dienaangaande
van 11 juni 1997 (TK 1996–97, 22 236, nr. 45). Decentralisatie
blijkt niet in elke vorm en onder alle omstandigheden te leiden tot verhoging
van de kwaliteit van het openbaar bestuur. De ervaring en kennis die zijn
opgedaan in de afgelopen vijftien jaar met een generiekdecentralisatiebeleid
moeten nu gebruikt worden voor de toepassing van een specifiek
decentralisatiebeleid met meer aandacht voor de kwalitatieve effecten
van decentralisatie. Eenzelfde conclusie doet opgeld voor de verzelfstandigingsprojecten,
zoals uit de ZBO-doorlichtingsoperatie is gebleken. Van belang is derhalve
het beleid met betrekking tot decentralisatie en (aspecten van) verzelfstandiging
niet te snel als afgerond te beschouwen en open oog te hebben voor de noodzakelijke
voorwaarden om de decentrale beleids- en uitvoeringsrealisatie in kwalitatieve
zin voldoende tot ontwikkeling te laten komen.De voortdurende veranderingen in de maatschappelijke context van het openbaar
bestuur en de voortgaande ontwikkeling van sturingsconcepten vereisen –
zoals hierboven vermeld – een periodieke herbezinning op de inhoud en
de bestuurlijk-organisatorische vormgeving van de kerntaken van de rijksoverheid.
Zo werd tot voor enige jaren terug onvoldoende aandacht besteed aan de uitstroom
uit de bijstand. Met de nadruk op activering in het kader van de herziening
van de Algemene bijstandswet en – binnenkort – de WIW worden nieuwe
wegen bewandeld om langdurige werkloosheid en sociale uitsluiting te bestrijden
en zijn de instrumenten hiertoe voor gemeenten sterk vergroot. In de afgelopen
periode zijn tevens op lokaal en regionaal niveau uitgebreide experimenten
gestart, met als oogmerk om via een zogenaamde «bottom up» benadering
zowel nieuwe vormen van uitstroombevordering uit te proberen als effectieve
vormen van samenwerking tussen uitvoeringsorganen te ontwikkelen (hieronder
wordt nog nader ingegaan op dit laatste aspect).Niet alleen regelgeving en institutionele structuren blijken van belang,
maar vooral ook de processen en interacties tussen bestuursniveaus en tussen
bestuurders en uitvoerders. Ook na decentralisatie en verzelfstandiging van
beleid en uitvoering worden bewindslieden in de praktijk door het parlement,
maatschappelijke organisaties en door burgers aangesproken op uitvoeringszaken.
De algemene ministeriële verantwoordelijkheid voor de kwaliteit van de
gedecentraliseerde of verzelfstandigde uitvoering impliceert dat de minister
moet kunnen beschikken over toereikende informatie en bijsturingsmogelijkheden
inzake de uitvoering.Toekomstige aandachtspunten voor SZW inzake decentralisatie en verzelfstandiging
zijn, op basis van de opgedane ervaringen: a) het realiseren van een effectieve
schakelfunctie tussen rijk(sbeleid) en uitvoering, inclusief versterking van
de aandacht voor de implementatie van beleid dat decentraal moet worden uitgevoerd;
b) de financiële incentive-structuur en c) het verder ontwikkelen van
sturingsmogelijkheden, anders dan via regelgeving (hoofdstuk 7 van de Sociale
Nota 1998 gaat hier uitgebreid op in). Schakelfunctie en implementatieBasisvoorwaarde voor een goede schakelfunctie is informatie-uitwisseling
en communicatie. Open kanalen tussen centrale overheid en decentrale niveaus
kunnen voorkómen dat grote discrepanties ontstaan tussen landelijke
beleidskeuzes en de soms weerbarstige uitvoerings-praktijk. Een wisselwerking
tussen beleid en uitvoering vergt dat er ruimte wordt geboden voor en energie
wordt gestoken in interactie tussen de bestuursniveaus. Een goede monitoring
van de uitvoering, de ontwikkeling van kengetallen en prestatiegegevens en
toegespitste verantwoordingsinformatie maken de beleidsuitvoering doorzichtiger
voor zowel de decentrale als centrale bestuurlijk verantwoordelijken. De verdere
ontwikkeling van de monitorfunctie verdient derhalve hoge prioriteit.De implementatie van beleid in een gedecentraliseerde dan wel verzelfstandigde
omgeving vereist uitgebreid en vroegtijdig aandacht. Wat dat betreft biedt
het eerder genoemde rapport «Decentraliseren met beleid» waardevolle
leerervaringen, die zich ook laten doorvertalen naar verzelfstandiging. Zo
blijkt het bieden van maatwerk in het kader van een ruime decentrale vrijheid
in de uitvoering het beste te functioneren als er sprake is van actieve betrokkenheid
van (en tegenspel door) belanghebbenden. Het decentrale bestuur wordt dan
aangespoord tot kwalitatief onderbouwde maatwerkbeslissingen. Het is derhalve
van belang bij decentralisatie en verzelfstandiging niet alleen aandacht te
geven aan de decentrale bestuurlijke vormgeving, maar ook de positie van de
klanten in het geheel.Een wezenlijk element van decentralisatie is de kwaliteitszorg. SZW rekent
het tot zijn verantwoordelijkheid dat uitvoeringsorganen kwaliteitszorgsystemen
ontwikkelen en toepassen en ook onderling prestatiegegevens uitwisselen (benchmarking).
Waar nodig vindt tijdelijk landelijke ondersteuning plaats gericht op kwaliteitsbevordering.
In de afgelopen periode zijn hiermee goede ervaringen opgedaan met de landelijke
Veranderingsorganisatie (LVO) ten behoeve van de verbetering van de uitvoering
van de bijstand. De taken van de LVO worden nu voortgezet door de Taskforce
Kwaliteit Bijstand. Financiële incentivesEen tweede belangrijke leerervaring uit de afgelopen vijftien jaar inzake
decentralisatie heeft betrekking op het geheel van financiële prikkels.
Decentrale ruimte en verantwoordelijkheden alleen zijn niet altijd voldoende
gebleken om uitvoerders te prikkelen tot activerend optreden. Van belang is
dat eventuele opbrengsten als gevolg van de inzet van uitvoerders ook (deels)
ten goede komen aan de uitvoerders. Deze benadering zal ondermeer gevolgd
gaan worden bij de toekomstige financieringsstructuur van de bijstand (toeslagenbudget)
en het debiteurenbeleid in het kader van de bijstand.Uit het rapport «Decentraliseren met beleid» blijkt voorts
dat volledige gemeentelijke financiële verantwoordelijkheid (specifieke
uitkering overgeheveld naar Gemeentefonds) soms kan leiden tot een zeer behoedzaam
budgettair beleid van gemeenten vanwege de financiële risico's, waardoor
het beoogde decentrale beleid niet goed uit de verf komt. Meer gematigde vormen
van (financiële) decentralisatie op basis van een specifieke uitkering,
waarbij risico's en opbrengsten meer gespreid worden tussen rijk en gemeenten,
kunnen dan een goed alternatief vormen. SturingsmogelijkhedenEen derde en laatste aandachtspunt betreft het verder ontwikkelen van
flexibele sturings- en beïnvloedingsmogelijkheden. Het gaat hier niet
direct om wet- en regelgeving, maar om vormen als bestuurlijk overleg, het
sluiten van een bestuursovereenkomst door het maken van bestuursafspraken,
het bevorderen van zelfregulering, het afspreken van informatie-protocollen,
het opzetten van implementatietrajecten, het treffen van een stimuleringsregeling,
het organiseren van gezamenlijke werkconferenties, etc. Dragend element daarbij
is dat sprake is van gezamenlijk onderkende en gemeenschappelijk geformuleerde
beleidsdoelen.Een belangrijk voorbeeld is het SWI-proces (Samenwerking Werk en Inkomen),
gericht op samenwerking tussen gemeenten, arbeidsbureaus en uvi's in SWI-centra
ten behoeve van een gecoördineerde dienstverlening aan (werkloze) werkzoekenden.
Op basis van bestuurlijk overleg op centraal niveau tussen de rijksoverheid,
het Centraal bestuur voor de arbeidsvoorziening, het Landelijk instituut sociale
verzekeringen en de VNG is het SWI-traject van start gegaan. Onder regie van
CBA, Lisv en VNG is via een «bottom up»-benadering een richtinggevend
advies voorbereid. Nadat met het daarop gebaseerde kabinetsstandpunt werd
ingestemd door de Tweede Kamer, wordt nu de uitvoering door deze drie partijen
ter hand genomen, gefacilieerd door een procesmanagement vanuit SZW. 3. Toezicht en positie inspectieIn het kader van de herinrichting van het Ministerie van SZW heeft een
heroriëntatie plaatsgevonden op de positionering van de taken en functies
die betrekking hebben op het toezicht. Bij deze herinrichting is een functiescheiding
aangebracht tussen de functies beleid, uitvoering en toezicht. Voorts is het
onderscheid gehanteerd van eerstelijnstoezicht en tweedelijnstoezicht (zie
ook de functieomschrijving in de brief van de Minister en Staatssecretaris
van Binnenlandse Zaken aangaande de inspecties van 21 april 1997, TK 1996–97,
25 226, nr. 2). In het verlengde daarvan is een zelfstandige toezichtsfunctie
gecreëerd met twee organisatorische eenheden: de Arbeidsinspectie en
de directie Toezicht.De Arbeidsinspectie oefent het eerstelijnstoezicht uit, dat zich richt
op arbeidsorganisaties. De drie kernfuncties van de Arbeidsinspectie hebben
betrekking op:– de controle op de toepassing van de wet- en regelgeving op het
gebied van arbeidsomstandigheden, arbeidsverhoudingen en arbeidsmarkt;– het gericht volgen en in beeld brengen van de uitvoering van beleid
op genoemde gebieden;– het signaleren, op basis van deze gegevens over de uitvoering,
van onduidelijkheden of onvolkomenheden in het beleid en de regelgeving.De huidige Arbeidsinspectie is per 1 mei 1994 ontstaan uit een fusie van
vier uitvoerende en inspecterende diensten, te weten de Loontechnische Dienst,
de Dienst Collectieve Arbeidsvoorwaarden, de Dienst Inspectie Arbeidsverhoudingen
en de toenmalige Arbeidsinspectie. Met deze fusie werd de directe handhaving,
alsmede het monitoren van relevante beleidsontwikkelingen in bedrijven en
instellingen, ondergebracht in één organisatie-onderdeel.De handhaving omvat het hele spectrum van organisatiegewijze, bedrijfstakgewijze
en landelijke nalevingsonderzoeken, inspecties en bijzondere opsporing, respectievelijk
strafrechtelijke vervolging. De door de fusie ontstane geïntegreerde
werkwijze van de Arbeidsinspectie heeft de mogelijkheid geboden
om inspecties en andere activiteiten in bedrijven en instellingen beter af
te stemmen en waar mogelijk te combineren. Verder zijn door de fusie de monitortaak
en de handhavingstaak meer logisch in elkaars verlengde komen te liggen. Als
«ogen en oren» van het departement wordt bij bedrijfsbezoeken
door de Arbeidsinspectie nagegaan in hoeverre de uitvoering van het beleid
voldoet.De directie Toezicht oefent het tweedelijnstoezicht uit. Dit toezicht
richt zich op (zelfstandige) bestuursorganen, die verantwoordelijk zijn voor
de uitvoering van wet- en regelgeving op de beleidsterreinen van het ministerie.Het betreft enerzijds toezicht op de uitvoering van wet- en regelgeving,
die in medebewind door gemeenten wordt uitgevoerd (zoals de Algemene bijstandswet)
en anderzijds het toezicht op de uitvoering van taken door zelfstandige bestuursorganen
(zoals de Arbeidsvoorzieningsorganisatie en het College van toezicht sociale
verzekeringen).Het gaat om de volgende taken:– het vergaren van toezichtsinformatie;– het toetsen van toezichtsinformatie aan normen;– als een negatief oordeel aan de uitvoerder is te wijten, maatregelen
nemen om herhaling te voorkomen; tevens het signaleren van eventuele knelpunten
in de uitvoering van wet- en regelgeving;– het vaststellen of maatregelen het beoogde effect hebben gehad.Het toezicht is erop gericht om te verzekeren dat (zelfstandige) bestuursorganen
de wet- en regelgeving rechtmatig uitvoeren, dat de wettelijk gestelde doelen
worden bereikt en dat de uitvoering van taken efficiënt plaatsvindt.
Dit toezicht richt zich dus op de kwaliteit van de uitvoering.Met het toezicht wordt inhoud gegeven aan de ministeriële verantwoordelijkheid
ten aanzien van de uitvoering. Territoriale en functionele decentralisatie
beperken de specifieke ministeriële verantwoordelijkheid. De concrete
omvang en reikwijdte van de specifieke ministeriële verantwoordelijkheid
voor de decentrale uitvoering zijn immers afhankelijk van de concrete verdeling
van bevoegdheden en verantwoordelijkheden ten aanzien van de uitvoering. Basisvoorwaarde
voor het toezicht is daarom dat duidelijk is welke taken, bevoegdheden en
verantwoordelijkheden bij welk bestuursorgaan zijn gelegd en welk orgaan op
welke aspecten aanspreekbaar is. Wel blijft altijd ministeriële (mede-)verantwoordelijkheid
bestaan voor een aantal aspecten: de rechtmatige besteding van overheidsgelden
ten laste van de rijksbegroting, het systeem van uitvoering (inclusief verdeling
van bevoegdheden en verantwoordelijkheden) en de uitoefening van de specifieke
ministeriële bevoegdheden.Een specifiek aandachtspunt bij decentralisatie is de informatievoorziening.Volledigheidshalve verwijs ik u in dit verband naar mijn brief van 8 oktober
1997 (kenmerk TZ/UTG/97/10697) over de functie en positionering van het toezicht
op de uitvoering van de Algemene bijstandswet. Hierbij wordt ook ingegaan
op de centrale informatievoorziening. Tevens komt de verantwoordelijkheidsverdeling
tussen het rijk en de gemeenten aan de orde. 4. AfsluitingHet proces van decentralisatie en verzelfstandiging is voortdurend in
ontwikkeling. De opgedane ervaringen wijzen in de richting van een selectief
en op kwaliteitsbevordering gericht decentralisatiebeleid, op basis van een
goede waarborging van de ministeriële verantwoordelijkheid en een effectieve
schakelfunctie tussen beleid en uitvoering. De recente herzieningen van de
Arbeidsvoorzieningswet en de Algemene bijstandswet en verschillende
wetsvoorstellen die naar verwachting binnenkort in werking zullen treden,
zoals de herziene WSW en de WIW, vormen een krachtige nieuwe impuls op het
vlak van decentralisatie. Een intensieve informatie-uitwisseling tussen kerndepartement
en decentrale organen over de effecten van beleid is een belangrijk aandachtspunt,
evenals de bevordering van de uitvoerbaarheid en de kwaliteit van de uitvoering.De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,A. P. W. Melkert BIJLAGE 1 Beschrijving ontwikkelingen met betrekking tot het arbeidsvoorzieningsbeleid
en het algemene bijstandsbeleidOnderstaand wordt met betrekking tot het arbeidsvoorzieningsbeleid en
het algemene bijstandsbeleid nader ingegaan op de ontwikkelingen met betrekking
tot decentralisatie en verzelfstandiging, aan de hand van de beoordelingscriteria
van de Algemene Rekenkamer, zoals opgenomen in het rapport «Decentralisatieproces
maatschappelijke opvang» (TK 1996–97, 25 315, nrs. 1–2). 1. ArbeidsvoorzieningsbeleidIn de verslagperiode 1994–1997 is een van de belangrijkste ontwikkelingen
aangaande decentralisatie en verzelfstandiging geweest de herziening van de
Arbeidsvoorzieningswet 1991.Eenduidige doelen, vorm en bestuursniveau: per 1 januari 1991
werd het toenmalige Directoraat-Generaal Arbeidsvoorziening verzelfstandigd.
Er kwam een tripartite samengesteld Centraal Bestuur voor de Arbeidsvoorziening
(CBA, bestaande uit eenderde overheids-, respectievelijk werkgevers- en werknemersvertegenwoordigers)
en 28 tripartite regionale besturen (RBA's). Het arbeidsvoorzieningsbeleid
werd in sterke mate gedecentraliseerd richting RBA's. Na evaluatie begin 1995
is de Arbeidsvoorzieningswet herzien. Daarbij is de relatie minister-CBA in
overeenstemming gebracht met de (toen nog ontwerp-)ZBO-aanwijzingen. Het centraal
bestuur wordt nu gevormd door vertegenwoordigers van werkgevers- en werknemersorganisaties
en kroonleden. De ministeriële verantwoordelijkheid is inhoud gegeven
middels verplichte goedkeuring door de minister van de begroting en het beleidsplan
van de Arbeidsvoorzieningsorganisatie en een aanwijzingsbevoegdheid. De nieuwe
wet is op 1 januari 1997 in werking getreden. Om een grotere sturing vanuit
gemeenten en Lisv/uitvoeringsinstellingen sociale verzekeringen (uvi's) te
realiseren ten aanzien van de bemiddeling van moeilijk plaatsbaren is tevens
een begin gemaakt met de inkoop van bemiddeling door gemeenten en uvi's bij
de Arbeidsvoorzieningsorganisatie.Knelpunten en beoogde effecten: belangrijk bestuurlijk knelpunt
was de onduidelijke positie van de overheid met betrekking tot het CBA (bestuurder,
financier, medewetgever), waardoor in de ogen van sociale partners de beoogde
gelijkwaardigheid van de bestuurspartijen stelselmatig werd doorbroken. Gevolg
was dat financieel-bestuurlijke geschillen tússen de rijksoverheid
en de Arbeidsvoorzieningsorganisatie zich doorvertaalden in problemen bínnen
het centraal bestuur, waardoor de bestuurskracht werd aangetast. Deze problematiek
was inherent aan de gekozen bestuursstructuur, waarbij de bestuursgeledingen
vertegenwoordigers waren van de hen voordragende organisaties. Met de herziene
bestuurlijke structuur is een en ander verholpen.Taken, bevoegdheden en verantwoordelijkheden: de herziene Arbeidsvoorzieningswet
maakt een onderscheid in basisdienstverlening en prestatiedienstverlening.
In het eerste geval verricht de Arbeidsvoorzieningsorganisatie een aantal
wettelijk omschreven vaste taken, zoals vraag-aanbod bemiddeling. Prestatiedienstverlening
heeft betrekking op de wettelijke taak om specifieke activiteiten te verrichten
ten behoeve van moeilijk plaatsbare werkzoekenden en moeilijk vervulbare vacatures.
Omtrent deze prestaties vindt jaarlijks overleg plaats tussen minister en
CBA. Rechtsgelijkheid, rechtszekerheid en continuïteit:hoewel
de Arbeidsvoorzieningswet 1991 specifieke wettelijke bepalingen kende met
betrekking tot de omvang van het arbeidsvoorzieningsbudget en de procedure
om daar wijzigingen in aan te brengen met het oogmerk voor langere tijd het
niveau van het budget vast te leggen, werd niettemin al spoedig als gevolg
van de toestand van 's rijksfinanciën het budget neerwaarts bijgesteld.
Nadat het regeerakkoord van 1994 een substantiële vermindering van het
budget met zich bracht is eind 1994 een akkoord met sociale partners gesloten
inzake Arbeidsvoorziening met inbegrip van een meerjarig budgettair kader.Financiering: de taken en de prestaties van de Arbeidsvoorzieningsorganisatie
worden gefinancierd door een basisrespectievelijk een prestatiebijdrage van
het rijk. Daarnaast kan Arbeidsvoorziening voor haar prestaties een beroep
doen op subsidiëring uit ESF-3. Voorts vindt inkoop van prestaties van
Arbeidsvoorziening plaats door gemeenten en uitvoeringsinstellingen sociale
verzekeringen. Op kleine schaal genereert Arbeidsvoorziening tenslotte eigen
inkomsten via betaalde dienstverlening aan werkgevers.Informatie, bestuurlijke overgang en regie: de verzelfstandiging
van Arbeidsvoorziening heeft eens te meer benadrukt dat het omzetten van een
ambtelijke administratie met een kas/verplichtingensysteem naar een transparante
administratie gebaseerd op kosten en baten een niet te onderschatten operatie
is. De sterke decentralisatie in 1991 van bevoegdheden naar de RBA's bracht
mee dat op CBA-niveau onvoldoende sturingsmogelijkheden aanwezig waren inzake
informatievoorziening en kostenbeheersing. In de herziene wet van 1997 zijn
daarom de bevoegdheden van het centraal bestuur c.q. van de landelijke directie
ten aanzien van informatievoorziening en beheer aanzienlijk versterkt, hetgeen
een noodzakelijke voorwaarde wordt geacht voor een goede informatievoorziening
aan de minister van SZW. AfrondendDe ervaringen met de Arbeidsvoorzieningswet 1991 hebben het belang onderstreept
van een heldere afbakening van verantwoordelijkheden en bevoegdheden tussen
minister en ZBO en zijn een belangrijke leerpunt geweest voor de vormgeving
van de SZW-visie op ZBO's. 2. Algemeen bijstandsbeleidDe belangrijkste ontwikkeling in de periode 1994–97 betreft de algehele
herziening van de Algemene bijstandswet (nAbw) die per 1 januari 1996 in werking
is getreden.Eenduidige doelen, vorm, bestuursniveau: met de nieuwe Algemene
bijstandswet heeft een belangrijke herschikking van taken en verantwoordelijkheden
op het terrein van de bijstandsverlening plaatsgevonden met als doel de rechtmatigheid
van de uitvoering te verhogen, de activerende werking van de bijstand te versterken,
de uitkering beter te doen aansluiten op de persoonlijke en lokale situatie
en misbruik en oneigenlijk gebruik beter te bestrijden. Gemeenten hebben daartoe
een grotere beleidsverantwoordelijkheid gekregen voor de uitvoering van de
bijstand met meer mogelijkheden voor de afstemming van de bijstand op de persoon
en de plaatselijke situatie.Knelpunten en beoogde effecten: als voornaamste knelpunten
in de oude situatie zijn onderkend de zeer gebrekkige administratieve uitvoering,
de gedetailleerde en versnipperde centrale regelgeving, de geringe
uitstroom uit de bijstand en onvoldoende financiële prikkels voor gemeenten
om uitstroom te bevorderen en fraude te bestrijden. Beoogde effecten van de
nieuwe bijstandswet zijn een strengere controle «aan de poort»
en meer aandacht voor activering in de gevalsbehandeling, leidend tot een
grotere uitstroom.Taken, bevoegdheden en verantwoordelijkheden: in plaats van
de verfijnde centrale normensystematiek kent de huidige wet slechts drie basisnormen
(voor alleenstaanden, alleenstaande ouders en echtparen/samenwonenden). Gemeenten
hebben de verantwoordelijkheid gekregen de landelijke norm met betrekking
tot alleenstaanden en alleenstaande ouders aan te vullen met een toeslag,
indien deze niet toereikend is om in de noodzakelijke bestaanskosten te voorzien.
De toeslag bedraagt maximaal 20%. De nAbw stelt kaders voor het verlenen van
gemeentelijke toeslagen, teneinde zowel de rechtsgelijkheid en rechtszekerheid
van de bijstandsontvanger als het sociaal minimum te kunnen waarborgen. De
gemeente is verplicht het toeslagenbeleid vast te leggen in een door de gemeenteraad
vast te stellen verordening. De gemeente heeft voorts de taak het bijstandsbeleid,
inclusief het uitstroombeleid, vast te leggen in een beleidsplan en dat aan
de gemeenteraad voor te leggen, zodat het bijstandsbeleid weer onderdeel wordt
van het locale politieke debat.Rechtsgelijkheid, rechtszekerheid en continuïteit: de
Algemene Rekenkamer wijst er in zijn beoordelingscriteria terecht op dat decentralisatie
kan leiden tot wijzigingen in de rechtsgelijkheid, de rechtszekerheid en de
continuïteit van de taakuitvoering en eist terecht een zorgvuldige en
verantwoorde overgang naar en een inbedding in de nieuwe situatie. De wijze
waarop de toeslagverlening in de nAbw wettelijk is verankerd en de waarborgen
waarmee de toeslagverlening is omkleed, zijn naar het oordeel van het kabinet
zodanig dat ook met de gewenste grotere gemeentelijke beleidsverantwoordelijkheid
voor de fijnafstemming van de uitkering op de persoonlijke situatie, de rechtszekerheid
en rechtsgelijkheid onder de nAbw zijn gewaarborgd. In de memorie van toelichting
op de nAbw en in de parlementaire behandeling van deze wet is daar reeds uitvoerig
op ingegaan.Financiering: het financiële belang van gemeenten bij
een goede uitvoering van de wet moet groter worden teneinde enerzijds de bestrijding
van misbruik en fraude en anderzijds de uitstroom een prikkel te geven. Op
dit moment vindt onderzoek plaats naar de mogelijkheden van een operationalisering
van een financieringssystematiek voor de bijstand op grond van een objectief
verdeelmodel. Voorts zullen vanaf 1 januari 1999 de toeslagen in de Abw worden
gebudgetteerd en overgedragen aan de gemeenten. Een wetsvoorstel dat de overheveling
van het toeslagenbudget regelt zal naar verwachting nog dit najaar naar de
Tweede Kamer worden verstuurd.Eerder was overigens al – in 1990 – ter decentralisatie, het
budget voor de bijzondere bijstand overgeheveld naar het Gemeentefonds, in
combinatie met vermindering van centrale regelgeving.Informatie, bestuurlijke overgang, regie: de implementatie
van de nAbw vormt een intensief proces. De Kamer is daar reeds uitvoerig over
geïnformeerd in het kader van het algemeen overleg inzake de implementatie
van de nAbw van juni '97. De herbeoordeling van uitkeringsrechten, de beoogde
kwaliteitsverbetering van de werkprocessen en de intensivering van gegevensuitwisseling
blijkt – mede op het terrein van de automatisering – veel van
de gemeenten te vergen. Ter ondersteuning zijn intermediaire voorzieningen
ingericht als de Landelijke Veranderingsorganisatie (LVO, tot 1 oktober 1997)
en de Taskforce Kwaliteit Bijstand, gericht op onder andere verbetering
van de automatiseringsprocessen en de ontwikkeling van kwaliteitszorgsystemen. AfrondendDe rol van gemeenten op het terrein van de bijstand is de afgelopen jaren
beduidend versterkt. En niet alleen op dat terrein. Gemeenten vormen bij uitstek
het bestuursniveau waarop veel van het sociaal beleid wordt gerealiseerd.
Gemeenten staan dicht bij de burger en kunnen het benodigde maatwerk leveren
en de verschillende voorzieningen op elkaar afstemmen.Het grote-stedenbeleid, de uitbreiding van de gemeentelijke werkgelegenheid
in het kader van het 40 000 banenplan, de experimenten in het kader van
de uitvoering van de bijstand en de Wet inschakeling werkzoekenden onderstrepen
nog eens de rol van gemeenten als decentrale partner in beleid en uitvoering. BIJLAGE 2 Overzicht decentralisatie- en verzelfstandigingsprojecten
in de periode 1994–1997I Territoriale decentralisatie Afgeronde projecten – Fonds sociale vernieuwing (1 januari 1994–1
januari 1998)De Tijdelijke wet sociale vernieuwing beoogde door decentralisatie, deregulering
en bundeling van specifieke uitkeringen aan gemeenten meer beleids- en bestedingsruimte
te bieden voor de bestrijding van sociale achterstanden. SZW leverde hieraan
een belangrijke bijdrage via de voeding van het Fonds Sociale Vernieuwing.
De voeding vanuit de SZW-begroting bestond uit de volgende onderdelen (structurele
bedragen, bron: SZW-begroting 1998):– decentralisatie vrijlatingsbepalingen (f 150 mln);– het vrijvallende budget voor voorzieningen voor werklozen als
gevolg van afschaffing van artikel 36 WWV (f 30 mln);– het budget voor de startsubsidies in het kader van de Rijksbijdrageregeling
banenpools (f 185 mln);– de uitvoeringskosten JWG (f 73 mln);– de beschikbare middelen in het kader van de Bijdrageregeling bijzondere
controle (f 70 mln);Per 1 januari 1998 zullen de eerste vier genoemde onderdelen worden overgeheveld
naar het gemeentelijk werkfonds in het kader van de inwerkingtreding van de
Wet inschakeling werkzoekenden (WIW). Het laatstgenoemde onderdeel wordt per
1 januari 1998 overgeheveld naar het Gemeentefonds. – Tijdelijke stimuleringsregeling bevordering uitstroom
banenpools en JeugdwerkgarantiewetDe banenpoolregeling en de Jeugdwerkgarantiewet dateren uit 1990 respectievelijk
1991. Om de tegenvallende uitstroom uit de regelingen te bevorderen is in
1995 een tijdelijke stimuleringsregeling getroffen, waarvan de uitvoering
in de handen is gelegd van de gemeenten.Per 1 januari 1998 zullen genoemde regelingen opgaan in de op dat tijdstip
in werking tredende Wet inschakeling werkzoekenden; in de SZW-begroting 1998
is hierbij voor de doorstroomsubsidies een budget opgenomen van f 23
mln. – Nieuwe Algemene bijstandswetDe nieuwe Algemene bijstandswet van 1 januari 1996 brengt een belangrijke
wijziging aan in de verantwoordelijkheidsverdeling tussen Rijk en gemeenten.
Dit komt vooral tot uiting in de uitkeringssystematiek en vereenvoudiging
van de centrale regelgeving. De voormalige landelijke verfijning is vervangen
door een stelsel van een beperkt aantal landelijke normen. Het is de gemeentelijke
verantwoordelijkheid geworden om deze normen nader af te stemmen op noodzakelijke
bestaanskosten.– Vrijlatingsbepalingen Algemene bijstandswet In 1994 zijn de centrale
vrijlatingsbepalingen in de Algemene bijstandswet vervallen. In plaats daarvan
werd wettelijk mogelijk dat gemeenten binnen zekere grenzen stimulansen bieden
aan uitkeringsgerechtigden om betaalde arbeid te aanvaarden (zie hiervoor
onder Fonds sociale vernieuwing).In 1997 is in het kader van de armoedebestrijding (zie hierna) opnieuw
een centrale vrijlatingsbepaling in de Algemene bijstandswet ingevoerd voor
enkele groepen waarvoor uitstroom uit de bijstand (nog) niet aan de orde is. – Wet voorzieningen gehandicaptenDe WVG regelt de decentralisatie naar gemeenten van de plicht tot het verlenen van woonvoorzieningen, vervoersvoorzieningen en rolstoelen
aan in de gemeenten woonachtige gehandicapten per 1 april 1994. De financiering
geschiedt door een meerjarig vastgestelde toevoeging aan het Gemeentefonds
(structureel f 1,4 miljard).Na klachten is in 1995 de eigenbijdrageregeling van de WVG aangepast ten
gunste van de gehandicapte.Per 1 januari 1996 is de WVG-doelgroep uitgebreid met bewoners van AWBZ-instellingen,
die recht hebben gekregen op vervoersvoorzieningen. Hiermee is een bedrag
gemoeid van f 50 mln per jaar; vooralsnog loopt deze geldstroom via de
SZW-begroting. – Regionale VrouwenemancipatiebureausMet ingang van 1994 zijn de 12 provinciale vrouwen-emancipatiebureaus
gedecentraliseerd. Het bijbehorende budget van ruim f 6 mln. is overgeheveld
naar het provinciefonds (bron: SZW-begroting 1994). Lopende en voorgenomen projecten – Inkoop van arbeidstoeleidingHet doel van inkoop van diensten bij de Arbeidsvoorzieningsorganisatie
door gemeenten en uitvoeringsinstellingen sociale verzekeringen (uvi's) is
het bevorderen van de inschakeling van moeilijk plaatsbare uitkeringsgerechtigden
in het arbeidsproces. Hiertoe worden aan gemeenten in het kader van het grote
stedenbeleid geoormerkte budgetten toegekend (f 35 mln in 1996, f 50
mln in 1997 en f 105,5 mln structureel vanaf 1998) en zijn in de Veegwet
van 21 december 1995 budgetten voor inkoop bij de Arbeidsvoorzieningsorganisatie
tot en met 1999 toegekend aan de toenmalige bedrijfsverenigingen (nu het Lisv)
(f 15 mln in 1995 oplopend tot f 50 mln in 1998 en 1999 ten laste
van het Algemeen Werkloosheidsfonds). Dit inkoopmodel sluit aan bij de beoogde
differentiatie en vergroting van het sturend vermogen in de financiering van
de publieke arbeidsvoorzieningsorganisatie. Door de zakelijke inkooprelatie
kunnen gemeenten de resultaten voor moeilijk plaatsbaren beter sturen. Mede
op basis van evaluatie-resultaten zal in 1998 nadere besluitvorming plaatsvinden
over de verdere ontwikkeling van het inkoopmodel. – 40 000 banenregelingDe regeling Extra werkgelegenheid voor langdurig werklozen 1995 is een
structurele uitbreiding van de werkgelegenheid in de gemeentelijke sector.
Een overeenkomstige regeling geldt voor de zorgsector. De nieuwe banen zijn
gereserveerd voor langdurig werklozen en bieden gemeenten extra mogelijkheden
om uitstroom uit de bijstand te realiseren. Met de 40 000 banen is structureel
een bedrag gemoeid van f 1,6 miljard (begrotingen BiZa en VWS). – Herziening WSWDe nieuwe Wet sociale werkvoorziening, die per 1 januari 1998 in werking
zal treden, is het sluitstuk van de beleidsoperatie «Budgetfinanciering,
decentralisatie en deregulering sociale werkvoorziening». Deze operatie
heeft tot doel gehad gemeenten een grotere verantwoordelijkheid te geven voor
de uitvoering van de sociale werkvoorziening.Het aanvankelijke voornemen de indicatie tot de voorziening niet langer
een gemeentelijke verantwoordelijkheid te laten zijn is gewijzigd. Gemeenten
blijven een eindverantwoordelijkheid behouden, op basis van een advies door
een onafhankelijke indicatiecommissie.Onder de huidige WSW wordt de werkgeversrol in het kader van het arbeidsvoorwaardenoverleg
vervuld door de minister van SZW.In het kader van de nieuwe WSW zal de werkgeversrol per 1 januari 1998
worden overgedragen aan de gemeenten i.c. een representatieve werkgeversvereniging.
De VNG heeft zich bereid verklaard om als (representatieve) werkgeversvereniging
op te treden. De VNG zal op basis van de door het Rijk vooraf ter beschikking
gestelde middelen, het arbeidsvoorwaardenoverleg sw voeren en de inhoud van
de cao-afspraken in samenspraak met de bonden zelf kunnen bepalen.Met de WSW is op de SZW-begroting een totaal budget gemoeid van ca. f 3,6
miljard. – Stroomlijning gesubsidieerde arbeid: de Wet inschakeling
werkzoekenden (WIW)De bestaande instrumenten voor gesubsidieerde arbeid (banenpool, JWG)
worden verbreed en samengevoegd in de Wet inschakeling werkzoekenden, die
naar verwachting per 1 januari 1998 in werking treedt. Doel van de WIW is
gemeenten meer mogelijkheden te geven bij de toeleiding naar de arbeidsmarkt
van langdurig werklozen, werkloze jongeren tot 23 jaar en uitkeringsgerechtigden.
Gemeenten worden in staat gesteld om effectiever gebruik te maken van beschikbare
middelen en meer maatwerk te bieden. Daartoe worden diverse geldstromen samengebracht
in het gemeentelijk werkfonds (in 1998 circa f 1,8 mld) op de SZW-begroting. – Tijdelijk besluit subsidiëring experimenten
activering van uitkeringsgeldenDe subsidie ten behoeve van experimenten activering van uitkeringsgelden
maakt het mogelijk dat op experimentele basis bijstandsuitkeringen worden
omgezet in een vast bedrag, dat wordt ingezet ter medefinanciering van een
arbeidsovereenkomst tussen een werkgever en een langdurige werkloze. Het tijdelijk
besluit van 26 februari 1997 vervangt met terugwerkende kracht de Subsidieregeling
experimenten activering van uitkeringsgelden van 18 januari 1995. Er is ruimte
voor 20 000 plaatsen in twee jaar (1995–1996). De uitvoering geschiedt
door provincies/gemeenten (9000), de vier grote steden (7000) en 10 landelijke
private instellingen (waaronder Start, Randstad en Vedior). In totaal werd
hiervoor op de SZW-begroting f 720 mln beschikbaar gesteld. – Werken met behoud van uitkering op basis van artikel
144 Algemene bijstandswetDoel van de experimenten is het uittesten van alternatieve maatregelen,
waardoor personen die naar verwachting niet op eigen kracht of met inzet van
de gebruikelijke voorzieningen een betaalde arbeidsplaats kunnen verwerven
dan wel bedreigd worden met sociale uitsluiting, toch voor enigerlei vorm
van inschakeling in aanmerking komen. De regeling biedt de basis om bij wijze
van experiment af te wijken van een aantal bepalingen uit de Algemene bijstandswet.De uitvoering is in handen van de gemeenten, op basis van een door SZW
toegekende experimenteeraanvraag. – Armoedebestrijding door gemeentenIn 1997 is de Algemene bijstandswet gewijzigd in verband met preventie
en bestrijding van armoede en langdurige werkloosheid (categoriale verlening
van bijzondere bijstand, invoering ouderennorm en invoering centrale vrijlatingsbepaling).Per 1 januari 1998 wordt de bijzondere bijstand met f 250 mln verhoogd
(Gemeentefonds). Daarnaast ontvangen gemeenten vanaf 1996 jaarlijks f 85
mln voor kinderopvang van alleenstaande ouders (SZW-begroting), f 15
mln extra vanaf 1997 voor de uitbreiding van de opvangcapaciteit voor dak-
en thuislozen (VWS-begroting) en f 25 mln vanaf 1998 voor de invoering
van de Wet schuldsanering natuurlijke personen (Justitie-begroting). Voor
de (uitbreiding van de) stimuleringsprojecten van een aantal gemeenten ten
behoeve van allochtone jongeren wordt in periode 1998–2000 jaarlijks
8 mln. beschikbaar gesteld (SZW-begroting). Tevens heeft het
kabinet voor de periode 1997–1999 160 miljoen beschikbaar gesteld
voor de uitbreiding van de buitenschoolse opvang. De verantwoordelijkheid
voor het totstandbrengen van deze capaciteitsuitbreiding komt bij de gemeenten
te liggen. Tijdens de recente algemene politieke beschouwingen is hier vanaf
1998 structureel 35 miljoen aan toegevoegd. Per 1 januari 1997 hebben gemeenten
en waterschappen ruimere mogelijkheden gekregen om kwijtschelding te verlenen.
Dit houdt in dat zij bij de berekening van de bestaanskosten kunnen uitgaan
van maximaal 100 procent van de bijstandsnorm. Het kabinet heeft hiertoe besloten
nadat eerst het effect was geëvalueerd van de verruiming tot 95 procent
van de bijstandsnorm per 1 januari 1995. – Herziening debiteurenbeleidHet wetsvoorstel Wetswijziging terugvordering en verhaal in verband met
herziening van het debiteurenbeleid, dat recent is aangeboden aan de TK, beoogt
een beleidsverruiming te realiseren voor gemeenten, Lisv en SVb met betrekking
tot het incassobeleid, met ruimere bevoegdheden inzake terugvorderingen. Bedoeling
is te komen tot een doelmatiger incassobeleid. Tevens wordt de financiële
verhouding gewijzigd waarin ontvangsten worden verdeeld tussen rijk en gemeenten,
zodat de opbrengsten voor gemeenten meer in overeenstemming worden gebracht
met de kosten van de invordering. – Wijziging financiële verhoudingen Algemene
bijstandswetBij de nieuwe verantwoordelijkheidsverdeling van de Algemene bijstandswet
past een nieuwe financiële verhouding, waarbij gemeenten meer financieel
belang krijgen bij een effectieve uitvoering. In 1999 zal daarom het budget
voor de toeslagbijstand (ca. f 1,2 miljard) worden gedecentraliseerd
naar de gemeenten. Het gemeentelijk aandeel in de bijstandslasten wordt daardoor
aanzienlijk vergroot: in plaats van de huidige 90/10 verhouding is de financiële
verhouding dan circa 78/22. Het gemeentelijk belang bij volumeen uitgavenbeheersing
wordt zo versterkt. Het wetsvoorstel dat de overheveling van het toeslagenbudget
regelt zal dit najaar de TK bereiken. II Functionele decentralisatie Afgeronde projecten – Regeling Europees Sociaal Fonds (ESF-3), CBA 1994ESF-3 is een subsidieregeling voor het bestrijden van de langdurige werkloosheid
en het vergemakkelijken van de inschakeling in het arbeidsproces van jongeren
en met uitsluiting van de arbeidsmarkt bedreigde personen.De Arbeidsvoorzieningsorganisatie voert de ESF-3-regeling uit op grond
van een (in 1996 herziene) bestuursovereenkomst tussen de minister van SZW
en het CBA. – Herziening Arbeidsvoorzieningswet 1996Tot 1 januari 1991 was arbeidsvoorziening een ongedeelde overheidstaak.
Per 1 januari 1991 trad een nieuwe Arbeidsvoorzieningswet in werking met als
belangrijkste kenmerken: een functionele verzelfstandiging, een tripartisering
van de bestuurssamenstelling en een decentralisatie van de uitvoering middels
het instellen van regionale besturen voor de arbeidsvoorziening.Per 1 januari 1997 is een herziene Arbeidsvoorzieningswet in werking getreden,
met als belangrijk kenmerk dat de verhouding tussen rijk en Arbeidsvoorzieningsorganisatie
is herzien. De rijksoverheid maakt niet langer deel uit van het Centraal Bestuur
voor de Arbeidsvoorziening, in plaats daarvan wordt jaarlijks tussen het CBA
en de minister van SZW overleg gevoerd over het te voeren beleid
en keurt de minister van SZW de begroting van de Arbeidsvoorzieningsorganisatie
goed.In de SZW-begroting 1998 is een rijksbijdrage aan de Arbeidsvoorzieningsorganisatie
opgenomen van ruim f 1070 mln (f 500 mln basisbijdrage + f 570
mln prestatie-bijdrage). – Stichting Silicose Oud MijnwerkersEind 1990 heeft het Provinciaal Bestuur van Limburg een stuurgroep silicose
oud-mijnwerkers opgericht om de silicoseproblematiek te inventariseren. Vanaf
december 1992 zijn door het ministerie van SZW financiële middelen ter
beschikking gesteld ten behoeve van een uitkering aan rechthebbende ex-mijnwerkers.
De stuurgroep is in april 1993 omgezet in de Stichting Silicose Oud-Mijnwerkers.
Deze stichting heeft in april 1994 een Reglement eenmalige silicosevergoeding
oud-mijnwerkers vastgesteld en draagt zorg voor de verstrekking van de vergoeding
aan rechthebbenden.Tot en met 1996 zijn door de stichting 1762 uitkeringen verstrekt. Hiermee
waren vanuit de SZW-begroting uitgaven gemoeid van ruim f 45 mln. Lopende en voorgenomen projecten – PBOIn het najaar van 1997 zal de Tweede Kamer een voorstel tot wijziging
van de wet op de bedrijfsorganisatie bereiken ter modernisering van het PBO-stelsel,
waarin de ministeriële verantwoordelijkheid en de verordenende bevoegdheden
van schappen opnieuw worden afgebakend en nader vorm worden gegeven. Tevens
zal een hergroepering c.q. reductie van het aantal bedrijfslichamen plaatsvinden.
De positie van de schappen als openbaar bedrijfslichaam staat naar het oordeel
van het kabinet niet langer ter discussie. Zij zijn nevengeschikte vormen
van functioneel bestuur. De bedrijfslichamen komen niet ten laste van het
rijk. – Keuringsinstanties/aangewezen of gecertificeerde
instellingen op Arbo-terreinOp basis van de Wet op de Gevaarlijke Werktuigen, de Arbeidsomstandighedenwet
en de Kernenergiewet kunnen door de minister van SZW keuringsinstanties dan
wel erkende opleidingen/opleidingsinstituten worden aangewezen.Het betreffen hoofdzakelijk privaatrechtelijke rechtspersonen, die voor
wat betreft hun publieke taak een ZBO-status hebben. Overigens vormt de omvang
van die publieke taken bij de meeste instanties slechts een gering deel van
hun totale werkzaamheden.Bij de Wet op de Gevaarlijke Werktuigen gaat het om keuringsinstanties
die door de minister zijn aangewezen voor het keuren en certificeren van producten
(machines, beschermingsmiddelen etc.) conform EU-richtlijnen/implementatiewetgeving
(«Notified bodies»), containers en liften.Daarnaast worden op grond van de Arbowet privaatrechtelijke opleidingen
en opleidingsinstituten door de minister van SZW aangewezen of gecertificeerd
voor onder andere de opleiding duikers, opleiding deskundig toezichthouder
asbestsloop en de opleiding- en heimachinisten.Op basis van de Kernenergiewet kunnen opleidingen deskundigen radio-actieve
stoffen en toestellen worden erkend.SZW maakt bij haar aanwijzing van organisaties in toenemende mate gebruik
van het private systeem van accreditatie en certificatie van de Raad voor
Accreditatie. Dit geschiedt op basis van een overeenkomst tussen de Staat
en de Raad. – Werktijdverkorting ex. artikel 8 BBA 1945De toepassing en uitvoering van het instrument werktijdverkorting (wtv)
is nader bezien. Onderzocht is of een verruiming van de werktijdverkortingsregeling
kan bijdragen aan het terugdringing van een langdurig beroep op de WW. Een
voorstel tot verruiming van de wtv is voor commentaar aan de Stichting van
de Arbeid voorgelegd. In vervolg op de ZBO-doorlichtingsoperatie zal, met
het oog op de ruimere toepassing van het instrument en de beleidsmatige implicaties
daarvan, de uitvoering van het instrument in één hand worden
gebracht, te weten de Arbeidsinspectie. De delegatie van de uitvoering voor
hun sector aan het Centraal Bureau Grafische Bedrijven, het Bedrijfsschap
Lederwaren- en Schoenindustrie, het Bedrijfschap voor de Lederindustrie en
het Hoofdbedrijfschap Ambachten (met betrekkking tot het schoen-herstellersbedrijf)
zal worden ingetrokken. III Privatisering en herijking verantwoordelijkheden Afgeronde projecten – StoomwezenDe Dienst voor het Stoomwezen is per 18 mei 1994 geprivatiseerd. Budgettair
was hiermee een verlaging van de beheersuitgaven gemoeid van f 16 mln
(op basis van 172 fte's) alsook het wegvallen van met de DSW verband houdende
ontvangsten.De overgang naar een private onderneming is geregeld in een contract voor
de uitbesteding van werkzaamheden van de voormalige Dienst voor het Stoomwezen.
In het contract wordt door de minister van SZW de bevoegdheid aan Stoomwezen
B.V. verleend tot het uitvoeren van de keurings- en beoordelingswerkzaamheden
ter uitvoering van de Stoomwet en het Stoombesluit, in het bijzonder overeenkomstig
de regels voor toestellen onder druk. Er is sprake van een mandaatsconstructie:
de afgifte van beschikkingen vindt plaats namens de minister van SZW.De beleidsontwikkeling, regelgeving en wetgeving, alsmede de handhaving
en de in het kader daarvan te nemen maatregelen (zoals het opmaken van proces-verbaal)
blijven een kerntaak van het departement van SZW. Ook is er een toezichtsbeleid
ontwikkeld voor het toezicht van het departement op de keurings- en beoordelingswerkzaamheden
van Stoomwezen B.V. – ArbeidstijdenwetOp 1 januari 1996 is de nieuwe Arbeidstijdenwet in werking getreden. Voorheen
golden op het terrein van arbeid- en rusttijden een groot aantal bepalingen
verspreid over diverse wetten/regelingen. Deze zijn (behoudens voor het rijdend
personeel op de weg, het vliegend en het varend personeel) vervallen en vervangen
door een wettelijke regeling. De Arbeidstijdenwet kent een dubbel normenstelsel,
te weten de standaard-regeling (als basisregeling) en de overlegregeling.
Werkgevers en werknemers kunnen in collectief overleg van de standaardregeling
afwijken, mits daarbij de (ruimere) normen van de overlegregeling in acht
worden genomen. Voorheen was de controle op de naleving van de voorschriften
ten aanzien van arbeids- en rusttijden in de private sector een overheidstaak.
De naleving van de standaardregeling c.q. de afspraken in collectief overleg
tot aan de grenzen van de overlegregeling is nu een aangelegenheid van betrokkenen
zelf, die daartoe zonodig de burgerlijke rechter kunnen inschakelen. De controle
op de naleving van de wettelijke grenzen van de overlegregeling en de strafrechtelijke
handhaving daarvan is wél een overheidstaak en opgedragen aan de Arbeidsinspectie
(en voor wat betreft de controle ten aanzien van mijnbouwinstallaties aan
het Staatstoezicht op de mijnen). – ZiektewetNadat per 1 januari 1994 de eigen (financiële) verantwoordelijkheid
van werkgevers bij ziekteverzuim was verruimd is de Ziektewet is per 1 januari
1996 vrijwel geheel geprivatiseerd. De Ziektewet vervalt voor al die werknemers
die op grond van een reguliere arbeidsovereenkomst jegens de werkgever recht
hebben op loondoorbetaling op grond van het BW. De betrokken werkgevers kunnen
ervoor kiezen dit risico privaat te verzekeren. Voor een aantal restgroepen
blijft een vangnetvoorziening in stand op basis van de oude Ziektewet. – Wet arbeidsvoorwaardenontwikkeling gepremieerde
en gesubsidieerde sector (WAGGS)De WAGGS is op 31 december 1994 geëxpireerd. Eind 1994 is op grond
van deze wet een laatste besluit genomen ter vaststelling van de ruimte voor
de arbeidskostenontwikkeling voor het budgettaire jaar 1995. Met ingang van
1 januari 1995 is de vaststelling van bedoelde ruimte de bevoegdheid van de
minister, waaronder de desbetreffende sector ressorteert en onderdeel van
het voor die sector beschikbare totaalbudget. Bij SZW is geen sprake van een
sector waarop de WAGGS van toepassing was. – Beëindiging remigratieregelingenPer 1 juli 1994 is de uitvoering van de twee regelingen ter financiële
ondersteuning aan remigranten (Basisremigratiesubidie-regeling en de Remigratieregeling
voor ouderen) door SZW overgedragen aan de Sociale Verzekeringsbank. Na heroverweging
van de effectiviteit van de maatregelen is de beleidsverantwoordelijkheid
voor deze regelingen met ingang van 1 januari 1997 overgedragen aan het ministerie
van Binnenlandse Zaken. De minister van BiZa zal binnenkort een nieuwe remigratiewet
indienen bij het parlement, waarop deze regelingen zullen zijn gebaseerd en
waarbij de nu nog geldende emigratiewet uit 1952 wordt ingetrokken. De financiële
overboeking is in de begroting 1997 verwerkt (ruim f 61 mln. in 1997
oplopend tot structureel ruim f 70 mln. vanaf 1999). – Algemene Nabestaandenwet (ANW)Sinds 1 juli 1996 is de nieuwe ANW van kracht, die de Algemene weduwen-
en wezenwet vervangt. Kern van de ANW is dat toekomstige nabestaanden alleen
nog een uitkering krijgen als zij zelf niet (goed) in een inkomen kunnen voorzien.
Op termijn moet de burger zelf de afweging maken of in zijn situatie een verzekering
voor het risico van overlijden nodig is. Met betrekking tot de wijziging van
de Algemene Weduwen- en Wezenwet geldt een overgangsregime, dat op basis van
recente besluitvorming zal worden verbeterd. Lopende en voorgenomen projecten – Arbeidsomstandigheden (algemeen)Met de invoering van de Wet terugdringing ziekteverzuim en de gewijzigde
Arbeidsomstandighedenwet (TZ/ARBO) op 1 januari 1994 is de overheid meer de
nadruk gaan leggen op de belangrijke rol die werkgevers en werknemers zelf
hebben te spelen bij de zorg voor goede arbeidsomstandigheden. Uiteraard blijft
de overheid inhoudelijke normen stellen, maar daarbij wordt ernaar gestreefd
te gedetailleerde regelgeving op het terrein van de arbeidsomstandigheden
te vermijden. De overheid legt in sterkere mate het accent op het ontwikkelen
van voorschriften en financiële prikkels die bevorderen dat partijen
hun verantwoordelijkheid nemen en tot oplossingen komen die passend zijn:
de kosten van slechte arbeidsomstandigheden drukken meer op de werkgevers,
bedrijven worden verplicht een verzuimbeleid te voeren en de risico's voor
de veiligheid, gezondheid en het welzijn van de werknemers te inventariseren en te evalueren, alsmede zich aan te sluiten bij een gecertificeerde
arbodienst.Bij de handhaving van wettelijke verplichtingen behoudt de overheid nadrukkelijk
een eigen verantwoordelijkheid – via het strafrecht of bestuurlijk. – Certificatie ArbodienstenHet certificeren van arbodiensten wordt uitgevoerd door het Projectbureau
Certificatie Arbodiensten, dat onderdeel uitmaakt van de directie Arbeidsomstandigheden
van SZW. Deze taak zal begin 1998 worden overgedragen aan daartoe aangewezen
instellingen in de markt. Dit heeft op zich een verlaging van beheersuitgaven
tot gevolg (ca. f 0,5 mln), waar tegenover staat dat ook ontvangsten
zullen wegvallen (eveneens ca. f 0,5 mln). – Wet premiedifferentiatie en marktwerking bij arbeidsongeschiktheidIngevolge deze wet, die op 1 januari 1998 inwerkingtreedt wordt de WAO-premie
een volledige werkgeverspremie. Tevens wordt een vergaand systeem van premie-differentiatie
in de WAO ingevoerd. Met betrekking tot privatisering is hier vooral van belang
dat het wetsvoorstel een vrijwillige eigenrisicoperiode in de WAO introduceert.
Werkgevers kunnen ervoor kiezen gedurende een periode van vijf jaar zelf het
risico te dragen, danwel zich particulier te verzekeren. – Introductie marktwerking in de uitvoering van
de werknemersverzekeringenTot aan de inwerkingtreding van de nieuwe Organisatiewet sociale verzekeringen
in 1995 (OSV 1995) werden de werknemersverzekeringen deels uitgevoerd door
bedrijfsverenigingen zelf (zg. zelfadministrerende bedrijfsverenigingen) en
deels door een apart gemeenschappelijk administratiekantoor, dat daartoe door
een aantal bedrijfsverenigingen in het leven was geroepen (het GAK). In de
OSV 1995 werd een scheiding aangebracht tussen de verantwoordelijkheid voor
de uitvoering van de werknemersverzekeringen (die berustte bij de bedrijfsverenigingen)
en de daadwerkelijke uitvoering. Ingevolge de OSV 1995 dienden de bedrijfsverenigingen
(ZBO's) de uitvoering van de werknemersverzekeringen op contractbasis uit
te besteden aan erkende zelfstandige uitvoeringsinstellingen (geen ZBO's).
Daarmee werden bestuur en uitvoering voortaan op een zakelijke basis gescheiden.Vervolgens zijn in het kader van de OSV 1997 de (privaatrechtelijke) bedrijfsverenigingen
vanaf 1 maart 1997 ontheven van hun publieke taken en zijn die taken ondergebracht
bij het publiekrechtelijke Landelijk instituut sociale verzekeringen (Lisv).
Het Lisv sluit per sector (in totaal 60) contracten met de uitvoeringsintellingen.
Tot aan het jaar 2000 zijn deze contracten afgesloten met de vier bestaande
erkende uitvoeringsinstellingen (GAK Nederland, GUO Uitvoeringsinstelling,
SFB Uitvoerings-organisatie Sociale Verzekeringen en Cadans).Op basis van de OSV 1997 kunnen ook nieuwe uitvoeringsinstellingen toetreden
op de sv-markt. Zij kunnen meedingen naar de contracten die met ingang van
2000 worden afgesloten. Er worden in ieder geval voor iedere sector contracten
afgesloten. Daarnaast bestaat de mogelijkheid dat per sectoronderdeel (bijv.
per branche/ onderneming) contracten worden afgesloten. Op dit moment beraadt
het kabinet zich op mogelijkheden om de mogelijkheden voor marktwerking met
ingang van 2000 verder te vergroten. – Afschaffing vergunningenstelsels uitzendarbeid
en arbeidsbemiddelingHet bestaande vergunningenstelsel voor uitzendarbeid wordt afgeschaft
en vervangen door een beperkt aantal algemene gedragsregels. Een daartoe strekkend
wetsvoorstel is thans in behandeling bij het parlement (Wet allocatie arbeidskrachten
door intermediairs). Afschaffing van het vergunningenstelsel voor de arbeidsbemiddeling
vergt een wijziging van het ILO-verdrag 96. De herziene verdragstekst is tijdens
de ILO-conferentie van juni 1997 vastgesteld en doorloopt thans de ratificatieprocedure
(bekrachtiging door TK en vervolgens ratificering in Genève). Na de
inwerkingtreding van het nieuwe verdrag ( waarbij het oude verdrag vervalt)
kan via een wetswijziging in Nederland ook het vergunningenstelsel AB worden
afgeschaft. – Fonds Voorheffing PensioenverzekeringHet Fonds Voorheffing Pensioenverzekering (FVP) is een publiekrechtelijk
zelfstandig bestuursorgaan, ingesteld bij wet op 13 december 1972. Oorspronkelijk
doel is geweest het aanwenden van middelen ten behoeve van een nog bij wet
in te stellen pensioenplicht voor werknemers (die plicht is er nooit gekomen).
Thans heeft het fonds als hoofdtaak de aanwending van de rentebaten van het
fonds ten behoeve van de voortzetting van de pensioenopbouw van werkloze werknemers
die recht hebben op een wettelijk werkloosheidsuitkering. Een voorstel tot
beëindiging van overheidsbemoeienis met de activiteiten van het FVP en
tot overdracht van het fonds aan de sociale partners is aan de Raad van State
voorgelegd. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-22236-47.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl