BW Boek 1 e.a.; wijz. ivm reorganisatie van de raden voor de kinderbescherming; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24257, nr. A

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

27-07-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1994-1995

24257 nr. A

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State van 8 juni 1995, no.W03.95 0065,
met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24257Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 31 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 257Wijziging van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek en van enige andere
wetten in verband met de reorganisatie van de raden voor de kinderbeschermingAADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT1Hieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 8 juni
1995 en het nader rapport d.d. 6 juli 1995, aangeboden aan de Koningin door
de Minister van Justitie. Het advies van de Raad van State is cursief afgedrukt. Bij Kabinetsmissive van 21 februari 1995, no.95 001204, heeft Uwe
Majesteit, op voordracht van de Staatssecretaris van Justitie, bij de Raad
van State ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel van wet met memorie
van toelichting tot wijziging van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek en van
enige andere wetten in verband met reorganisatie van de raden voor de kinderbescherming.Blijkens mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 21 februari 1995,
no. 95 001204, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
inzake het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.
Dit advies, gedateerd 8 juni 1995, nr. W03.95 0065, bied ik U hierbij
aan.1. Het geldende artikel 238 Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek (BW) voorziet
in een raad voor de kinderbescherming per arrondissement. De huidige raden voor de kinderbescherming zijn zelfstandige bestuursorganen.
Het begrip zelfstandig bestuursorgaan wordt hier gehanteerd in de betekenis
die het regeringsstandpunt «Functionele decentralisatie» (hierna:
regeringsstandpunt) hieraan heeft gegeven, namelijk een orgaan waaraan de
uitoefening van een bestuurlijke taak is opgedragen zonder dat er een hiërarchische
ondergeschiktheid aan een minister aanwezig is (kamerstukken II 1990/91, 21 042,
nr. 4, blz. 8).Zoals het College van advies voor de justitiële kinderbescherming
in zijn advies van 14 december 1994 heeft opgemerkt, ontbreekt in de memorie
van toelichting een expliciete uiteenzetting omtrent de staats- c.q. bestuursrechtelijke
positie van de nieuwe raad voor de kinderbescherming.In de memorie van toelichting wordt opgemerkt dat de nieuwe raad zelfstandigheid
heeft en houdt ten aanzien van de uitvoering van de taken die de raad zijn
opgedragen (memorie van toelichting, paragraaf 1. Algemeen). Later in de toelichting
wordt evenwel gesproken over de raad als dienst van het ministerie (memorie
van toelichting, paragraaf 3). Als de raad een dienst van het ministerie is,
kan hooguit sprake zijn van interne verzelfstandiging of deconcentratie, niet
van functionele decentralisatie. De vormgeving in het wetsvoorstel duidt niettemin
op het zijn van een zelfstandig bestuursorgaan (zbo). In het als bijlage bij
de memorie van toelichting gevoegde concept van een nieuw Organisatiebesluit
raad voor de kinderbescherming wordt echter aan de Minister van Justitie een
vergaande aanwijzingsbevoegdheid toegekend. De aanwijzingen van de minister
kunnen op grond van het nieuwe besluit zo nodig ook op een concreet geval betrekking hebben, zij het
slechts onder bijzondere omstandigheden (nota van toelichting concept-besluit). Deze bijzondere aanwijzingsbevoegdheid doet naar de mening van de Raad
van State afbreuk aan het zelfstandig karakter van het zbo en is in strijd
met één van de door de regering geformuleerde punten die in
acht genomen moeten worden bij de instelling van publiekrechtelijk vormgegeven
zbo's. Volgens het regeringsstandpunt mag de beïnvloeding door de minister
niet zo ver gaan dat de minister de bevoegdheid heeft ook aanwijzingen in
individuele beslissingen te geven. Deze bevoegdheid zou het orgaan van een
zelfstandig tot een feitelijk hiërarchisch ondergeschikt orgaan maken
(regeringsstandpunt, bladzijde 27).Nu dit laatste hier het geval is, komt de vraag op waarom gekozen is voor
handhaving van de externe zelfstandigheid. Als vergaande bevoegdheden voor
de minister en daarmee volledige ministeriële verantwoordelijkheid nodig
wordt geacht, lijkt interne verzelfstandiging meer aangewezen.Uit de brief van 4 maart 1994 van de Staatssecretaris van Justitie aan
de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal maakt de Raad op dat
dit aanvankelijk ook de bedoeling was. Onder 3.4 Juridische vormgeving staat
daar geschreven dat de gedachten uitgaan naar een vorm van interne verzelfstandiging,
waarbij de ministeriële verantwoordelijkheid intact blijft en de uitvoeringsorganisatie
voor financieel en personeel beheer de ruimte krijgt (kamerstukken II 1993/94,
21 980, nr. 26, blz. 5).Voor beantwoording van de vraag welke organisatievorm voor de nieuwe raad
het meest aangewezen is, dient eerst duidelijk te worden welke doelstellingen
met de reorganisatie worden nagestreefd. In de memorie van toelichting wordt
een aantal overwegingen genoemd die voor de minister redenen zijn tot wijziging
van de organisatie van de raden voor de kinderbescherming:1. het efficiënt en effectief, met de blik naar buiten gericht en
adequaat door de raad uit kunnen voeren van zijn taak (memorie van toelichting,
paragraaf 1);2. een striktere scheiding van beleid en uitvoering (memorie van toelichting,
paragraaf 2);3. noodzaak van schaalvergroting (memorie van toelichting, paragraaf 2).De Raad betwijfelt of de onder 1 tot en met 3 genoemde overwegingen sinds
het verschijnen van het rapport «Verantwoord verzelfstandigen»
van de commissie-Sint (hierna: rapport Sint) nog redenen voor externe verzelfstandiging
zijn. In dat rapport, waarvan de regering vooralsnog uitgaat blijkens de brief
van de Ministers van Binnenlandse Zaken en van Financiën aan de Voorzitter
van de Tweede Kamer van 26 januari 1995, wordt betoogd dat de overweging verbetering/rationalisering
van de rijksdienst geen zelfstandige overweging of argument voor externe verzelfstandiging
meer kan zijn. In die brief wordt opgemerkt dat de regering op dit punt het
regeringsstandpunt herneemt (kamerstukken II 1994/95, 21 042, nr. 15,
blz. 2).Aanbeveling 6.6 van de commissie-Sint luidt als volgt: «Interne
verzelfstandiging en externe verzelfstandiging (niet zijnde privatisering)
kunnen naar het oordeel van de commissie als gelijkwaardig worden beschouwd
als het gaat om hun mogelijke betekenis voor het beter functioneren van de
rijksdienst» (rapport Sint, bladzijde 21).Resterende overwegingen om de externe zelfstandigheid te handhaven zijn:– inschakeling van deskundigen of ervaren bestuurders;– het mogelijk maken van zelfbestuur;– het medeverantwoordelijk maken van maatschappelijke organisaties
(kamerstukken II 1994/95, 21 042, nr. 4, blz. 14 en volgende).Zoals de commissie-Sint in haar rapport heeft gezegd, betekent het aanwezig
zijn van één of meer argumenten op grond waarvan externe verzelfstandiging
kan worden overwogen nog niet dat per se extern verzelfstandigd zou moeten
worden (rapport Sint, bladzijde 13). Altijd blijft het van geval tot geval
een zaak van politieke afweging waarvoor niet vooraf objectiveerbare criteria
en argumenten kunnen worden gegeven. De commissie noemt onder meer de politieke
gevoeligheid van een onderwerp als voorbeeld van een aspect dat sterk bepalend
is voor de uiteindelijke keuze. Dit aspect zou bij de raden voor de kinderbescherming
ook een argument kunnen zijn om over te gaan naar interne zelfstandigheid.Gelet op het vorenstaande zou naar het oordeel van de Raad voor interne
zelfstandigheid gekozen moeten worden. Daarbij dienen in de wet de huidige
taken van de raden voor de kinderbescherming aan de minister te worden toegekend
en door de raad namens hem te worden uitgevoerd.1. De Raad gaat er vanuit dat in het wetsvoorstel wat betreft de vormgeving
ervoor is gekozen dat de raad een zelfstandig bestuursorgaan zou zijn. Dat
is niet het geval. De raad voor de kinderbescherming is een dienst van het
ministerie en hiërarchisch ondergeschikt aan de minister.Zoals de Raad terecht opmerkt worden met de reorganisatie een aantal,
door de Raad genoemde, doelstellingen nagestreefd. Voor het bereiken van deze
doelstellingen is externe verzelfstandiging niet noodzakelijk. Evenmin is
daarvoor een interne verzelfstandiging noodzakelijk. Volstaan kan worden met
gedeconcentreerde en gemandateerde bevoegdheden. Dat is de weg die zal worden
gevolgd. De gedachte dat de raden voor de kinderbescherming zelfstandige bestuursorganen
zijn, kan postvatten in het licht van de huidige structuur van de raad. Daarin
is volgens de wet de raad het college en biedt het bureau van de raad het
college ondersteuning. In de praktijk is de raad echter het bureau van de
raad met zijn directeur en is de oorspronkelijke functie van het college sterk
naar de achtergrond verschoven. Er bestaat met andere woorden een discrepantie
tussen wet en praktijk. In de over de raad voor de kinderbescherming verschenen
rapporten van zowel de subcommissie Kinderbescherming (het rapport «Rechtzetten»)
als van de Commissie taak en functie raden voor de kinderbescherming komt
dan ook naar voren dat de verhouding tussen het bureau van de raad en het
college niet duidelijk is. De kruising tussen van oorsprong particulier initiatief
en overheidsorgaan wordt als tweeslachtig en diffuus gekenschetst.Zoals in de memorie van toelichting aangeduid, kan men dan twee kanten
op: enerzijds de kant van het versterken van de positie van het college. Dat
zou de weg zijn, waarbij de raad voor de kinderbescherming als een zelfstandig
bestuursorgaan gekenschetst zou kunnen worden. Anderzijds de kant van het
opheffen van de colleges en het benadrukken van de verantwoordelijkheid van
de Minister van Justitie voor de werkzaamheden van de raad. De laatste weg
is gekozen.De vormgeving van de huidige raden vond plaats in een tijd waarin de gedachten
over zelfstandige bestuursorganen, in- en externe verzelfstandigingen en deconcentratie
van bevoegdheden nog niet zover waren gevorderd als thans. Voor de toekomst
zijn cruciaal in het wetsvoorstel en het daarbij behorende concept-Organisatiebesluit
enerzijds de opheffing van de colleges van de raden en anderzijds de versterkte
aanwijzingsbevoegdheid van de Minister van Justitie. Geplaatst in historisch
perspectief kunnen deze voorstellen niet anders dan tot de conclusie leiden
dat de raad een dienst van het ministerie is.Dat neemt niet weg dat deze dienst ten aanzien van de uitvoering van de
taken binnen gestelde en te stellen kaders zelfstandigheid heeft. Uiteraard
laat deze zelfstandigheid de uiteindelijke verantwoordelijkheid van de Minister
van Justitie voor de taakuitvoering onverlet. Deze verantwoordelijkheid zal
in de praktijk tot uitdrukking komen door het uitoefenen van toezicht op de
kwaliteit van de taakuitoefening, zorg voor enige mate van uniformiteit in
de concrete taakuitoefening en controle op de doelmatige en rechtmatige besteding
van middelen.Ter verduidelijking van een en ander is in artikel 238, tweede lid, bepaald
dat de wettelijke taken en bevoegdheden van de raad voor de kinderbescherming
door de raad namens de minister worden uitgevoerd.2. Voor enkele redactionele kanttekeningen verwijst het college naar de
bij het advies behorende bijlage.2. De redactionele kanttekeningen zijn overgenomen.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal, nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,W. Scholten Ik moge U verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en
de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal
te zenden.De Staatssecretaris van Justitie,E. M. A. SchmitzBijlage bij het advies van de Raad van State van 8 juni 1995, no.W03.95 0065,
met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft– Artikel VI, dat de intrekking van een onderdeel van de regeling
regelt, overbrengen naar de Overgangs- en slotbepalingen.– In artikel VI, overeenkomstig aanwijzing 180, onder F, van de
Aanwijzingen voor de regelgeving kamerstuknummer 23 808 toevoegen. XNoot1De tekst van het voorstel van wet en van de memorie van toelichting zoals
voorgelegd aan de Raad van State is ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire
Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24257-A.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl