Wijziging van de Wet op de beroepen in de individuele gezondheidszorg (voorlopige maatregel); Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27669, nr. A

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

18-04-2001

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

27669 nr. A

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State van 5 december 2000, no.
W13.00.0454/III, met een redactionele kanttekening die de Raad in overweging
geeft.
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27669Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 24 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 669Wijziging van de Wet op de beroepen in de individuele gezondheidszorg
(voorlopige maatregel)AADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT1Hieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 5 december
2000 en het nader rapport d.d. 4 april 2001, aangeboden aan de Koningin door
de minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport. Het advies van de Raad
van State is cursief afgedrukt.Bij Kabinetsmissive van 4 oktober 2000, no. 00.005510, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, mede
namens de Minister van Justitie, bij de Raad van State ter overweging aanhangig
gemaakt het voorstel van wet met memorie van toelichting, houdende wijziging
van de Wet op de beroepen in de individuele gezondheidszorg (voorlopige maatregel).Het wetsvoorstel opent de mogelijkheid om, voorafgaand aan dan wel gedurende
de strafvervolging, een verdachte van overtreding van artikel 96 van de Wet
op de beroepen in de individuele gezondheidszorg (Wet BIG) een voorlopige
maatregel op te leggen, inhoudende een bevel zich van bepaalde handelingen
te onthouden. De keuze voor de invoering van deze maatregel is ingegeven door
de opvatting dat op dit moment in het kader van een strafrechtelijke vervolging
van personen wegens overtreding van artikel 96 Wet BIG geen mogelijkheid bestaat
maatregelen te treffen tegen het toebrengen van verdere schade aan patiënten
voordat de zaak ter zitting is behandeld.De voorgestelde bevelsbevoegdheden worden in het leven geroepen als reactie
op vragen vanuit de Tweede Kamer der Staten-Generaal2om de mogelijkheden van effectief optreden tegen die beoefenaren van
alternatieve behandelingsmethoden die ernstige gezondheidsschade berokkenen,
te vergroten.De Raad van State maakt naar aanleiding van het wetsvoorstel een aantal
opmerkingen. Hij is van oordeel dat in verband met de opmerkingen met betrekking
tot de noodzaak en de effectiviteit over het wetsvoorstel in deze vorm niet
positief kan worden geadviseerd.Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw Kabinet van 4 oktober 2000,
no. 00.005510, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies inzake
het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.
Dit advies, gedateerd 5 december 2000, nr. W13.00.0454/III, bied ik U hierbij
aan.1. Het uitgangspunt van de Wet BIG is één uniforme regeling
voor alle daarvoor in aanmerking komende beroepen op het gebied van de individuele
gezondheidszorg; daarbij is gekozen voor het systeem van titelbescherming.3 Met uitzondering van artikel 96 is de Wet
BIG uitsluitend gericht op gekwalificeerden. Uit die opzet concludeert de
Raad dat de wetgever het de primaire verantwoordelijkheid van de consument
acht – wetende dat het een niet gereguleerd segment van de zorg betreft –
om te bepalen of, en zo ja hoe, hij gebruik maakt van de alternatieve geneeskunde.Periodiek – meestal naar aanleiding van een incident1 – dient de vraag zich aan of de overheid beschikt over effectieve
instrumenten om in een vroegtijdig stadium maatregelen te treffen om beoefenaren
van alternatieve behandelingsmethoden, in die gevallen waarin de alternatieve
behandeling de gezondheid van patiënten ernstig bedreigt, te beletten
verdere gezondheidsschade toe te brengen.In verband met de bescherming van de patiënt kiest het wetsvoorstel
ervoor regels te stellen met betrekking tot mogelijk optreden tegen beoefenaren
van alternatieve geneeswijzen; daartoe wordt aangesloten bij artikel 96 Wet
BIG. Bij de Raad bestaan zwaarwegende bedenkingen tegen die keuze.a. Zo merkt de Raad in de eerste plaats op dat in de memorie van toelichting
een beschouwing ontbreekt, waarin wordt uiteengezet waarom het bestaande strafrechtelijke
instrumentarium tekortschiet om adequaat op te kunnen treden tegen gezondheidsbedreigende
behandelingsmethoden. De noodzaak en opportuniteit is derhalve niet aangetoond.
Tegen die achtergrond dient naar het oordeel van de Raad ook inzichtelijk
gemaakt te worden hoe artikel 96 Wet BIG thans in de praktijk wordt toegepast
ten aanzien van beoefenaren die een bedreiging vormen voor de volksgezondheid.Indien – gelet op het vorenstaande – de noodzaak van de ingreep
niet kan worden aangetoond adviseert de Raad af te zien van de voorgestelde
wettelijke maatregelen.1a. In de memorie van toelichting is wat betreft de toepassing in de praktijk
van artikel 96 Wet BIG reeds uiteengezet hoe daarbij de rolverdeling is tussen
het openbaar ministerie en de Inspectie voor de Gezondheidszorg en welke afspraken
ter zake zijn gemaakt. Voor het (succesvol) kunnen instellen van een vervolging
wegens overtreding van artikel 96 Wet BIG is het noodzakelijk criteria te
ontwikkelen voor het beantwoorden van de vraag wanneer sprake is van «het
veroorzaken van een aanmerkelijke kans op schade aan de gezondheid van een
ander». Zoals vermeld in de toelichting zijn daarvoor het ontbreken
van communicatie met het reguliere circuit of het interveniëren in reguliere
behandelingen van wezenlijk belang. Het openbaar ministerie ziet deze punten
als aanknopingspunt voor vervolging en de Inspectie beschouwt diezelfde punten
als wezenlijke risico's voor de volksgezondheid. Wordt aan die criteria voldaan,
dan kan in bijzondere situaties de noodzaak bestaan tot onmiddellijk preventief
ingrijpen teneinde verdere schade te voorkomen. Behalve in de kwestie die
aanleiding was voor de in de toelichting vermelde kamervragen is ook in een
eerder geval van een iatrosoof in Den Haag en een aantal van zijn volgelingen
de behoefte aan dergelijk ingrijpen gebleken. Voor het in het leven roepen
van instrumenten die zijn bedoeld voor preventief ingrijpen in noodsituaties
is het niet verantwoord te wachten tot zich veel van die situaties hebben
voorgedaan. Daarom zien wij, mede gelet op het feit dat een zelfde voorlopige
maatregel een al lang bestaand instrument is bij economische delicten, geen
reden af te zien van de voorgestelde wettelijke regeling. De memorie van toelichting
is op het punt van de noodzaak van de regeling aangevuld.b. In de tweede plaats heeft de Raad bedenkingen ten aanzien van de effectiviteit
van het voorstel. Het wetsvoorstel heeft zowel betrekking op personen die
wel in een register ingeschreven staan, maar buiten het gebied van hun deskundigheid
optreden als op personen die niet ingeschreven staan in een register.Door de ruime definitie van het begrip «handelingen op het gebied
van de individuele gezondheidszorg» in artikel 1 Wet BIG, namelijk mede
omvattende handelingen op het gebied van de geneeskunst, treden artsen bij
het verrichten van handelingen op het gebied van de individuele gezondheidszorg
als regel niet buiten hun deskundigheidsgebied; zelfs niet indien ze daarbij
alternatieve behandelingsmethoden toepassen. Op grond van het vorenstaande komt de Raad tot de conclusie dat met de
voorgestelde maatregelen – zeker tegen beroepsbeoefenaren die alternatieve
behandelingsmethoden toepassen – niet effectief kan worden opgetreden
en dat in verband daarmee het voorstel heroverwogen dient te worden.1b. Daargelaten dat niet alleen voor geregistreerde artsen maar ook voor
alle andere bij of krachtens de Wet BIG geregelde beroepen een deskundigheidsgebied
geldt, is het juist dat artikel 96 – en dus ook de voorgestelde regeling –
op die personen alleen betrekking heeft voor zover zij buiten hun deskundigheidsgebied
treden. Daarmee is echter allerminst de effectiviteit van de regeling in het
geding omdat het voorstel behalve op deze door de Raad bedoelde categorieën
primair juist gericht is op anderen dan de bij of krachtens de wet geregelde
beroepsbeoefenaren die een aanmerkelijke kans op schade veroorzaken en waarop
thans ook niet de in artikel 87a van de wet bedoelde bevoegdheid van de inspectie
tot het geven van een bevel van toepassing is. Wij delen de opvatting van
de Raad ten aanzien van de effectiviteit van het voorstel dus niet.Voor het geval dat de regering mocht besluiten vorenstaand advies niet
op te volgen, merkt de Raad nog het volgende op.2. Het college acht het bezwaarlijk dat de officier van justitie op grond
van het voorstel door middel van een bevel de betrokkene op kan dragen zich
te onthouden van bepaalde handelingen. Hij beschikt met deze bevoegdheid,
die in het leven geroepen wordt in verband met mogelijk acuut gevaar voor
de volksgezondheid, in de praktijk feitelijk over de bevoegdheid de uitoefening
van het bedrijf of beroep van de betrokkene stil te leggen. Het komt de Raad
wenselijk voor die bevoegdheid – zoals dat in de Wet op de economische
delicten (WED) het geval is – voor te behouden aan de rechter.In verband daarmee adviseert de Raad in het wetsvoorstel niet de genoemde
bepalingen van de WED van overeenkomstige toepassing te verklaren, maar te
kiezen voor een zoveel mogelijk parallelle toepassing van de systematiek van
de WED in de Wet BIG, met dien verstande dat de bevelsbevoegdheid van de officier
van justitie zodanig wordt ingeperkt dat zij nimmer – ook niet feitelijk –
kan leiden tot stillegging van de uitoefening van het beroep of bedrijf aangezien
die bevoegdheid te allen tijde voorbehouden dient te blijven aan de rechter.3. In verband met het voorgaande wijst het college er op dat het in de
WED voor een verdachte aan wie een rechterlijk bevel tot stillegging van zijn
onderneming is opgelegd mogelijk is binnen veertien dagen in beroep te komen
bij het gerechtshof (artikel 29 WED). Ten aanzien van de bevelsbevoegdheid
van de officier van justitie op grond van artikel 96a Wet BIG ontbreekt die
mogelijkheid daar het geen rechterlijk bevel is.De Raad adviseert op dit punt in de Wet BIG een nuancering aan te brengen
ten opzichte van de systematiek van de WED door de beroepsmogelijkheden ten
aanzien van beide bevelsbevoegdheden te uniformeren.2 en 3. Anders dan de Wet op de economische delicten (WED) bevat het wetsvoorstel
geen – in de WED aan de rechter voorbehouden – rechtstreekse bevoegdheid
tot gehele of gedeeltelijke stillegging van een onderneming. Alleen kan een
bevel van de officier van justitie aan de verdachte om zich van bepaalde handelingen
te onthouden onder omstandigheden wel als effect hebben dat deze zijn beroep
of bedrijf in afwachting van de rechterlijke uitspraak niet kan uitoefenen.
Dat hangt af van de inhoud van het bevel en de diversiteit van de activiteiten
van de verdachte. Van een dergelijk verstrekkend gevolg behoeft alleen in
uitzonderingsgevallen sprake te zijn. Waar ook toepassing van artikel 87a
van de Wet BIG ten aanzien van geregistreerde beroepsbeoefenaren tot gevolg
kan hebben dat de beroepsuitoefening geheel of gedeeltelijk moet worden gestaakt,
willen wij het wetsvoorstel op dit punt ongewijzigd laten. Wel menen wij met
de Raad dat het gewenst is in het wetsvoorstel alsnog te voorzien in de mogelijkheid
tegen een bevel van de officier van justitie in beroep te komen bij de rechter.
In verband daarmee is artikel 96a gewijzigd en is de toelichting aangevuld. 4. Ten aanzien van het horen van de verdachte signaleert de Raad opmerkelijke
verschillen. In geval van wijziging, intrekking of opheffing van de bevelen
is dat voor de bevelen die op grond van de artikelen 96a en 96b gegeven kunnen
worden uitdrukkelijk en identiek geregeld in respectievelijk artikel 28, derde
lid, WED en artikel 29, derde lid, WED die van overeenkomstige toepassing
zijn verklaard. Bij het opleggen van een bevel ligt dat echter anders.Zoals hiervoor reeds is opgemerkt bestaat er in de voorgestelde opzet
inhoudelijk geen verschil tussen de reikwijdte van de bevelen van de artikelen
96a en 96b. Desondanks gaat de toelichting ervan uit dat de verdachte slechts
gehoord althans behoorlijk daartoe opgeroepen dient te worden in geval van
toepassing van de bevelsbevoegdheid van artikel 96b door het met de behandeling
van de zaak belaste gerecht.1 Die opvatting is
afkomstig uit de literatuur waar ervan uitgegaan wordt dat artikel 23, eerste
lid, van het Wetboek van Strafvordering van overeenkomstige toepassing moet
worden geacht.2 Bij toepassing van de bevelsbevoegdheid
door de officier van justitie (artikel 96a Wet BIG) zou dat – naar analogie
van artikel 28 WED – niet gelden.De Raad adviseert op dit punt in de Wet BIG de parallellie met de WED-systematiek
en de daaraan in de literatuur gegeven uitleg los te laten en in plaats daarvan
te kiezen voor een uitdrukkelijke en identieke regeling ten aanzien van het
horen van de verdachte, ongeacht of het een bevoegdheid van de officier van
justitie dan wel van de rechter betreft.4. Wat betreft het horen van de verdachte zien wij geen aanleiding de
parallellie met de WED los te laten. De officier van justitie zal in gevallen
als deze vaak snel moeten kunnen optreden. Ook in het Wetboek van Strafvordering
is slechts bij uitzondering voorgeschreven dat de officier de verdachte hoort
alvorens hij een bevoegdheid uitoefent. Bovendien wijzen wij erop dat de verdachte
bij een bevel als bedoeld in artikel 96a van het wetsvoorstel om opheffing
of wijziging van het bevel kan vragen en daarbij zijn bezwaren naar voren
kan brengen. Hetzelfde kan hij ook doen als hij gebruik maakt van de nu geïntroduceerde
beroepsmogelijkheid.5. Het veroorzaken van «een aanmerkelijke kans op schade»
aan de gezondheid van een ander (artikel 96, eerste lid, Wet BIG) lijkt een
moeilijk te nemen barrière om met succes een voorlopige maatregel te
kunnen opleggen. De Raad acht het – in verband met de effectiviteit
van de maatregel – noodzakelijk in de memorie van toelichting in te
gaan op de ervaringen met dat bestanddeel in de rechtspraak.5. Met het bestanddeel «aanmerkelijke kans op schade» in artikel
96 van de wet is in de rechtspraak nog geen ervaring opgedaan. Met het oog
op de mogelijkheid om met succes een vervolging in te stellen zijn tussen
het openbaar ministerie en de Inspectie afspraken gemaakt over de te hanteren
criteria. Dat is in de memorie van toelichting reeds vermeld. Deze afspraken
zijn uiteraard ook van belang voor de toepassing van artikel 96a.6. Voor een redactionele kanttekening verwijst het college naar de bij
het advies behorende bijlage.6. Aan de redactionele opmerking is gevolg gegeven.De Raad van State heeft mitsdien blijkens het vorenstaande bezwaar tegen
de opzet van het voorstel van wet en geeft U in overweging dit niet aldus
te zenden aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk WillinkIk moge U, mede namens de Minister van Justitie, verzoeken het hierbij
gevoegde gewijzigde voorstel van wet en de gewijzigde memorie van toelichting
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal te zenden.De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,E. Borst-Eilers Bijlage bij het advies van de Raad van State van 5 december 2000, no.
W13.00.0454/III, met een redactionele kanttekening die de Raad in overweging
geeft.– In de considerans zijn zowel doel als middel duidelijk tot uitdrukking
brengen (aanwijzing 118 van de Aanwijzingen voor de regelgeving).XNoot1De oorspronkelijke tekst van het voorstel van wet en van de memorie van
toelichting zoals voorgelegd aan de Raad van State is ter inzage gelegd bij
het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot2Aanhangsel Handelingen II 1998/99, nr. 336.XNoot3Kamerstukken 1985/86, 19 522, nr. 3.XNoot1Zo vormde de kritiek op macrobiotisch centrum Kushi Instituut in Amsterdam
de directe aanleiding tot dit wetsvoorstel.XNoot1Slot van de toelichting op artikel I.XNoot2In T&C Strafrecht (Doorenbos/Hartmann) wordt in aantekening 5 bij
artikel 29 WED uit het feit dat tot voor kort in het eerste lid werd voorgeschreven
de verdachte in de gelegenheid te stellen zich te doen horen afgeleid dat
thans artikel 23, tweede lid, WvSv van overeenkomstige toepassing moet worden
geacht. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27669-A.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl