Goedkeuring Verdrag inzake het alomvattend verbod op kernproeven (Trb. 1997, 62); Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25728, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

13-11-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

25728-(R1602) nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1 Inleiding2 Voorgeschiedenis van de kernstoponderhandelingen2.1 De kernstoponderhandelingen 1958 – 19902.2 De kernstoponderhandelingen 1990 – 19963 Knelpunten in de onderhandelingen 3.1 Reikwijdte3.2 Verificatie: het internationaal toezichtsysteem en
inspecties ter plaatse3.3 Tijdgebonden schema voor kernontwapening3.4 Inwerkingtreding3.5 Uitvoerende Raad van de Organisatie4 Inbreng van de Koninkrijksdelegatie5 Ondertekening6 Artikelsgewijze toelichting 6.1 Het verdrag PreambuleArtikel I: Algemene verplichtingenArtikel II: De OrganisatieArtikel III: Nationale uitvoeringsmaatregelenArtikel IV: VerificatieInspecties ter plaatseArtikel V: Maatregelen tot rechtzetting van een situatie
en ter waarborging van de naleving van dit verdrag, met inbegrip van sanctiesArtikel VI: Beslechting van geschillenArtikel VII: WijzigingenArtikel VIII: ToetsingArtikel XIV: Inwerkingtreding6.2 Het protocol bij het verdragDeel 1: Functies van het internationaal toezichtsysteem
en het Internationaal Data CentrumDeel 2: Inspecties ter plaatseDeel 3: Vertrouwenwekkende maatregelen6.3 De bijlagen bij het protocol Bijlage 1 bij het protocol: lijsten van verificatie-inrichtingenBijlage 2 bij het protocol: parameters voor een «standaard
filter»7 Activiteiten van de Voorbereidende Commissie8 Kosten voortvloeiend uit het verdrag9 Uitvoering van het verdrag10 KoninkrijkspositieOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25728Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 82 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 728 (R 1602)Goedkeuring van het op 10 september 1996 te New York tot stand gekomen
Verdrag inzake het alomvattend verbod op kernproeven (Trb. 1997, 62)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGINHOUDSOPGAVEpag.   1Inleiding2   2Voorgeschiedenis van de kernstoponderhandelingen32.1De kernstoponderhandelingen 1958 – 19903 2.2De
kernstoponderhandelingen 1990 – 19964    3Knelpunten
in de onderhandelingen6 3.1Reikwijdte6 3.2Verificatie:
het internationaal toezichtsysteem en inspecties ter plaatse7 3.3Tijdgebonden
schema voor kernontwapening9 3.4Inwerkingtreding103.5Uitvoerende Raad van de Organisatie11    4Inbreng
van de Koninkrijksdelegatie11    5Ondertekening12   6Artikelsgewijze toelichting13 6.1Het
verdrag13  Preambule13  Artikel I: Algemene
verplichtingen13  Artikel II: De Organisatie13  Artikel
III: Nationale uitvoeringsmaatregelen15  Artikel IV: Verificatie15 Artikel V: Maatregelen tot rechtzetting van een situatie en ter
waarborging van de naleving van dit verdrag, met inbegrip van sancties18 Artikel VI: Beslechting van geschillen19  Artikel
VII: Wijzigingen19  Artikel VIII: Toetsing20  Artikel
XIV: Inwerkingtreding20 6.2Het protocol bij het verdrag21 Deel 1: Functies van het internationaal toezichtsysteem en het
Internationaal Data Centrum22  Deel 2: Inspecties ter plaatse22 Deel 3: Vertrouwenwekkende maatregelen25 6.3De
bijlagen bij het protocol25  Bijlage 1 bij het protocol:
lijsten van verificatie-inrichtingen25  Bijlage 2 bij het
protocol: parameters voor een «standaard filter»25    7Activiteiten
van de Voorbereidende Commissie25    8Kosten voortvloeiend
uit het verdrag26    9Uitvoering van het verdrag26   10Koninkrijkspositie26Het advies van de Raad van State van het Koninkrijk wordt niet openbaar
gemaakt, omdat het uitsluitend opmerkingen van redactionele aard bevat (artikel
25a, vierde lid, onder b, van de Wet op de Raad van State).1 Tractatenblad nr. 62, 1997, is ter inzage gelegd bij de afdeling
Parlementaire Documentatie.1 InleidingIn augustus 1996, na twee en een half jaar van intensieve onderhandelingen
in de Geneefse Ontwapeningsconferentie, werden de onderhandelingen over een
Verdrag inzake een alomvattend verbod op kernproeven (het zogenoemde Alomvattend
Kernstopverdrag) onder Nederlands voorzitterschap afgesloten. Vervolgens werd
het ontwerpverdrag dat uit deze onderhandelingen was voortgekomen op 10 september
1996 door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties met overweldigende
meerderheid aanvaard. Op 24 september werd het Alomvattend Kernstopverdrag
voor ondertekening opengesteld. Eind juni 1997 hadden 144 staten, waaronder
de vijf kernwapenstaten en de drempelstaat Israël, alsmede 41 van de
44 staten wier bekrachtiging voor inwerkingtreding van het verdrag is vereist,
het verdrag ondertekend. Het verdrag is reeds door vier staten bekrachtigd.De totstandkoming van het Alomvattend Kernstopverdrag betekent een belangrijke
stap vooruit in het streven naar een kernwapenvrije wereld. Het verdrag legt
een verbod op het uitvoeren van alle kernproeven in de vorm van explosies,
van welke grootte en waar dan ook, en bevordert zowel horizontale als verticale
non-proliferatie van kernwapens. Een internationale verdragsorganisatie zal
toezien op de naleving van het verdrag. Hiertoe zal tevens een globaal toezichtsysteem
worden opgericht.India heeft verklaard het verdrag niet te zullen ondertekenen noch te
bekrachtigen, omdat het verdrag niet tegemoet komt aan Indiase eisen op het
gebied van volledige kernontwapening. Inwerkingtreding van het verdrag is
afhankelijk van een groep van 44 landen, waaronder India. Spoedige inwerkingtreding
ligt daarmee niet voor de hand. Dit doet evenwel niet af aan de betekenis
van het verdrag. Het Kernstopverdrag stelt een politieke norm. Niet-naleving
van deze norm zou voor een land aanzienlijke consequenties hebben. De kernwapenstaten
zijn, ook voordat het verdrag in werking treedt, op grond van artikel 18 van
het op 23 mei 1969 te Wenen tot stand gekomen Verdrag van Wenen inzake het
verdragenrecht (Trb. 1977, 169) na hun ondertekening reeds gebonden geen kernproeven
meer uit te voeren. Het verbod op kernproeven bemoeilijkt voor deze staten
de verdere verbetering van bestaande typen kernwapens en brengt de ontwikkeling
van nieuwe typen kernwapens praktisch tot stilstand. Daarnaast is het mogelijk
dat India in een later stadium zal concluderen dat het Kernstopverdrag ook
de Indiase veiligheidsbelangen dient en het verdrag alsnog zal ondertekenen
en bekrachtigen, waarmee een belangrijk obstakel voor inwerkingtreding van
het verdrag zal zijn weggenomen.De Nederlandse regering beschouwt spoedige bekrachtiging van het verdrag,
zowel door het Koninkrijk als door andere landen, een prioriteit. De bekrachtiging
door het Koninkrijk is temeer van belang, daar ook het Koninkrijk deel uitmaakt
van de groep van 44 landen die het verdrag moeten bekrachtigen voor inwerkingtreding.In het op 1 juli 1968 te Londen, Moskou en Washington tot stand gekomen
Verdrag inzake de niet verspreiding van kernwapens (het Non-Proliferatieverdrag;
Trb. 1968, 126) heeft Nederland reeds toegezegd geen kernwapens te zullen
ontwikkelen en dus ook geen kernproeven te zullen uitvoeren. Het Kernstopverdrag
brengt voor Nederland financiële verplichtingen met zich mee. De oprichting
van de verdragsorganisatie en het verificatienetwerk zullen namelijk in ieder
geval de eerste jaren kosten met zich meebrengen, die zullen worden omgeslagen
over de staten die het verdrag hebben ondertekend, en waarin Nederland een
aandeel zal hebben. Nederland heeft altijd actief bijgedragen aan de Kernstoponderhandelingen
in de Geneefse Ontwapeningsconferentie. In 1995 was Nederland voorzitter van
een van de twee werkgroepen onder de algemene voorzitter. In 1996 werd Nederland
algemeen voorzitter van de onderhandelingen. Begin 1996 bestond nog grote
onzekerheid of een Kernstopverdrag haalbaar was. Zo was het niet zeker of
China en India uiteindelijk bereid zouden zijn een Kernstopverdrag te aanvaarden,
en in hoeverre en tot welke prijs de overige staten bereid waren aan deze
twee landen tegemoet te komen. Nederland heeft actief gestalte gegeven aan
zijn verantwoordelijkheid als voorzitter door de onderhandelingen in de zomer
van 1996 tot een goed einde te brengen. Hiertoe heeft Nederland in de loop
van de onderhandelingen een aantal ontwerpteksten geïntroduceerd, die
uiteindelijk leidden tot het Alomvattend Kernstopverdrag. 2 Voorgeschiedenis van de kernstoponderhandelingenVanaf 1945 hebben meer dan 2045 kernproeven plaatsgehad. De meeste daarvan
werden uitgevoerd door de Verenigde Staten, in aantal gevolgd door de Sovjet-Unie/Russische
Federatie, Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk en China. In 1974 voerde India
een kernexplosie uit. India verklaarde dat dit een vreedzame kernexplosie
was en geen kernwapenproef. Deze kernexplosie bevestigde evenwel het vermoeden
dat India in staat was kernproeven uit te voeren en dus kernwapens te ontwikkelen. 2.1 De kernstoponderhandelingen 1958 – 1990De discussie over de stopzetting van kernproeven is enkele decennia oud.
Reeds in de jaren vijftig werden pogingen ondernomen kernproeven uit te bannen.
Tot het begin van de jaren negentig kon hierbij vanwege de grote politieke
tegenstellingen tussen de voornaamste onderhandelaars – de kernwapenstaten –
slechts langzaam vooruitgang worden geboekt.Vanaf 1958 vond tussen de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk en
de Sovjet-Unie overleg plaats over de stopzetting van kernproeven. De onderhandelingen
werden op dat moment evenwel overschaduwd door de Koude Oorlog, waardoor het
overleg gedurende lange tijd bleef steken.Wel kwam op 5 augustus 1963 te Moskou het Verdrag tot het verbieden van
proefnemingen met kernwapens in de dampkring, in de kosmische ruimte en onder
water (het zogenoemde Beperkte Kernstopverdrag; Trb. 1963, 122) tot stand.
Hoewel dit verdrag de uitvoering van kernproeven bemoeilijkte en een belangrijke
bijdrage leverde aan de bescherming van het milieu, betekende het geen wezenlijke
beperking van het aantal kernproeven. Vanaf 1963 werden kernproevenprogramma's
onverminderd ondergronds voortgezet. Bovendien waren Frankrijk en China geen
partij bij het verdrag, en dus niet aan het verdragsverbod gebonden (pas in
1985 stopte China met bovengrondse kernproeven: Frankrijk was hier eerder,
in 1975, mee gestopt). Wel bepaalde het Beperkte Kernstopverdrag dat het overleg
over de totale uitbanning van kernproeven diende te worden voortgezet.In 1991 trachtte een aantal landen door amendering van dit verdrag ook
te komen tot een verbod op kernproeven in de atmosfeer. Dit voorstel werd
evenwel door onder andere de Verenigde Staten afgewezen. In de eerste plaats
voorzag het Beperkte Kernstopverdrag niet in een internationaal toezichtsysteem.
In de tweede plaats zouden Frankrijk en China, die geen partij waren bij dit
verdrag, ook niet gebonden zijn aan een aldus geamendeerd verdrag.In 1968 kwam het al eerder genoemde Non-Proliferatieverdrag (NPV) tot
stand. Dit verdrag kent de status van kernwapenstaat toe aan de vijf staten
die op dat moment reeds een kernwapen tot ontploffing hadden gebracht (Verenigde
Staten, Sovjet-Unie/Russische Federatie, Verenigd Koninkrijk, Frankrijk
en China). De overige partijen hebben zich ertoe verplicht geen kernwapens
te zullen verkrijgen (en dus ook geen kernproeven uit te voeren). Momenteel
zijn 179 staten partij bij dit verdrag, dat in 1995 voor onbeperkte tijd werd
verlengd. De drempellanden India, Israël en Pakistan, die in staat worden
geacht kernwapens te verwerven, of deze reeds bezitten, zijn echter geen partij
bij het NPV. In 1974 sloten de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie het zogenoemde Drempelverdrag.
Dit verdrag beperkte de explosiekracht van ondergrondse kernproeven tot 150
kiloton. Bekrachtiging bleef uit tot 1990, toen een protocol over de verificatie
van het verdrag kon worden aangenomen. Het Drempelverdrag was het eerste in
zijn soort dat voorzag in de verificatie van het verdragsverbod en vormde
daarmee een belangrijke voorganger van het Alomvattend Kernstopverdrag. Het
beperkte evenwel niet het aantal kernproeven, en had slechts gering effect
op de beperking van de omvang van kernproeven: daarvoor was de drempel van
150 kiloton te hoog.Tegelijkertijd met het Drempelverdrag trad het Verdrag inzake vreedzame
kernexplosies, dat in 1976 tussen de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie werd
gesloten, in werking. Dit verdrag legde dezelfde drempel van 150 kiloton op
zogenoemde vreedzame kernexplosies. Omdat vreedzame kernexplosies niet kunnen
worden onderscheiden van kernexplosies voor militaire doeleinden, zou, indien
deze drempel niet op alle nucleaire explosies betrekking had, het Drempelverdrag
zijn ondermijnd.Uitvoering van vreedzame kernexplosies is onder het Non-Proliferatieverdrag
formeel toegestaan. Met name in de jaren zestig experimenteerden de Verenigde
Staten en de Sovjet-Unie met kernexplosies voor vreedzame doeleinden, zoals
grote aardverschuivingswerken. De toegevoegde waarde hiervan ten opzichte
van conventionele technieken is evenwel nimmer gebleken; vanwege de schadelijke
gevolgen voor het milieu kleven er juist meer nadelen aan. In de loop der
jaren staakten zowel de Verenigde Staten als de Sovjet-Unie/Russische Federatie
hun vreedzame kernexplosieprogramma's. In 1977 ging trilateraal overleg van start over een Alomvattend Kernstopverdrag,
een verdrag dat alle kernproeven, in welk milieu en van welke grootte dan
ook, zou verbieden. In 1980 legden de Verenigde Staten, de Sovjet-Unie en
het Verenigd Koninkrijk een rapport met een eerste schets voor een Kernstopverdrag
voor aan het Ontwapeningscomité in Genève, zoals het toen 40
leden tellende onderhandelingsforum bekend stond. Hiermee werd het overleg
over een verbod op kernproeven overgebracht naar de multilaterale onderhandelingstafel.
De twee kernwapenstaten die tot op dat moment buiten het overleg hadden gestaan,
China en Frankrijk, werden daarmee bij het overleg betrokken.Tijdens de opleving van de wapenwedloop in de jaren tachtig kwam het overleg
echter opnieuw in een impasse terecht. Begin jaren negentig deed zich evenwel,
met name door het einde van de Koude Oorlog, een omslag in het onderhandelingsklimaat
voor, en werd het mogelijk daadwerkelijke onderhandelingen te openen over
een Alomvattend Kernstopverdrag. 2.2 De kernstoponderhandelingen 1990 – 1996In 1990 werd in de Geneefse Ontwapeningsconferentie een Ad Hoc Commissie
Kernstoponderhandelingen opgericht en begonnen onderhandelingen over een mandaat
voor onderhandelingen over een Alomvattend Kernstopverdrag. Eind 1993 werd
een mandaat aangenomen dat voorzag in de onmiddellijke aanvang van onderhandelingen
over een universeel, internationaal en effectief verifieerbaar Alomvattend
Kernstopverdrag. In januari 1994 gingen de daadwerkelijke onderhandelingen
van start. Deze werden voortgestuwd door de wens van de internationale gemeenschap
zo spoedig mogelijk tot een Kernstopverdrag te komen. In 1995 riep de toetsingsconferentie
van het Non-Proliferatieverdrag de Geneefse Ontwapeningsconferentie op niet
later dan in 1996 tot een Alomvattend Kernstopverdrag te komen. Dit streven
werd datzelfde jaar kracht bijgezet door een resolutie van de Algemene Vergadering
van de Verenigde Naties die opriep het verdrag bij de aanvang van de 51e AVVN
in 1996 voor ondertekening open te stellen. Om dit mogelijk te maken was het
streven erop gericht de onderhandelingen aan het einde van de lentezitting
van de Geneefse Ontwapeningsconferentie van dat jaar, namelijk op 28 juni
1996, af te ronden.In 1991 kondigde de Verenigde Staten, gevolgd door Frankrijk en de Russische
Federatie, moratoria op kernproeven aan. Omdat het Verenigd Koninkrijk afhankelijk
was van Amerikaanse testinrichtingen, betekende het Amerikaanse moratorium
de facto ook een Brits moratorium. Deze moratoria bleken een belangrijke impuls
voor de onderhandelingen over een algehele kernstop.In 1995 hief Frankrijk zijn moratorium op teneinde een laatste serie van
acht kernproeven uit te voeren. Dit stuitte op internationale verontwaardiging
en onder internationale druk beperkte Frankrijk het aantal kernproeven uiteindelijk
tot zes. De laatste kernwapenproefexplosie had plaats in februari 1996, waarna
Frankrijk verklaarde in de toekomst geen kernproeven meer te zullen uitvoeren.
Door de kwestie van de Franse kernproeven kwam de totstandkoming van een Alomvattend
Kernstopverdrag nog hoger op de internationale agenda te staan. Frankrijk
zelf zette zich na afronding van de betreffende serie kernproeven krachtig
in voor tijdige totstandkoming van het verdrag. In augustus 1995 aanvaardde
Frankrijk als eerste kernwapenstaat een reikwijdte voor het verdragsverbod
die alle kernproeven, ook zeer kleine, zou verbieden (tot op dat moment hadden
de kernwapenstaten daarover een slag om de arm gehouden).China voerde tot juli 1996 gemiddeld twee kernproeven per jaar uit. Tot
in 1996 was onduidelijk of China zijn kernproevenprogramma zou stopzetten.
Lange tijd had dit land aangegeven zijn kernproeven pas te zullen staken wanneer
een Alomvattend Kernstopverdrag in werking zou treden; het leek zich het recht
te willen voorbehouden in de periode tussen ondertekening en inwerkingtreding
kernproeven te blijven uitvoeren. Zulks werd algemeen ongewenst geacht omdat
dit het verdrag en in het bijzonder de internationale norm die het stelt zou
ondermijnen. Op 29 juli 1996 kondigde China – een dag na zijn meest
recente kernproef – echter enigszins onverwacht een moratorium aan,
dat zou duren tot inwerkingtreding van het Kernstopverdrag.Niettegenstaande de internationale druk te komen tot een Alomvattend Kernstopverdrag,
stonden tot in de laatste fase van de onderhandelingen aanzienlijke obstakels
totstandkoming van het verdrag in de weg. Deze waren niet zozeer afkomstig
van de Verenigde Staten en de Russische Federatie, alswel van China en een
aantal niet-gebonden landen (met name de drempellanden India en Pakistan).
De pogingen te komen tot een Alomvattend Kernstopverdrag in de jaren tachtig
hadden voornamelijk plaats in het spanningsveld van Oost–West tegenstellingen;
in de jaren negentig trad hiervoor meer een Noord–Zuid spanningsveld
in de plaats. Deze verschuiving in het mondiale politieke klimaat maakte de
onderhandelingen echter niet minder moeizaam dan tevoren. Tot in de laatste
weken van de onderhandelingen bestond onzekerheid of het Kernstopverdrag er
wel zou komen. Met name de vraag of althans alle kernwapenstaten zich bij
het verdrag zouden aansluiten bleef tot het laatst open. 3 Knelpunten in de onderhandelingen 3.1 ReikwijdteVanaf het begin van de onderhandelingen vormde de kwestie van de reikwijdte
van het verdrag een van de grootste knelpunten in de onderhandelingen.Tot in 1995 was onduidelijk of het verdragsverbod ook zeer kleine kernwapenproefexplosies
zou uitsluiten. Indien dit niet het geval was geweest zou het verdrag een
drempelkarakter hebben gekregen en zou er dus geen sprake zijn van een alomvattende
kernstop. Aanvankelijk leken de kernwapenstaten de mogelijkheid kleine proeven
uit te voeren open te willen houden. Pas in augustus 1995 sloot Frankrijk
zich als eerste kernwapenstaat aan bij een formule die het centrale verdragsverbod
definieert als een verbod op alle nucleaire wapenproefexplosies en andere
nucleaire explosies. De Verenigde Staten sloot zich een dag later bij deze
formule aan, in de loop van 1995 gevolgd door het Verenigd Koninkrijk en uiteindelijk
in 1996 door de overige kernwapenstaten. De aanvaarding in 1995 van deze formule
door drie van de vijf kernwapenstaten betekende een belangrijke stap vooruit
in de onderhandelingen: hiermee werden de onderhandelingen op het goede spoor
gebracht van een werkelijk Alomvattend Kernstopverdrag.China kon aanvankelijk niet met deze formule akkoord gaan, omdat deze
ook vreedzame kernexplosies uitsluit. China had weliswaar geen programma voor
vreedzame kernexplosies, maar wenste deze optie voor de toekomst open te houden.
China zag zich op dit punt echter geïsoleerd. De andere deelnemende landen
verzetten zich tegen de uitzondering van vreedzame kernexplosies van het verdragsverbod,
omdat dit een lacune in het verdrag zou betekenen; onder de dekmantel van
vreedzame kernexplosies zouden staten alsnog militair relevante kernproeven
kunnen blijven uitvoeren.Gedurende lange tijd bestond onzekerheid of China zijn claim op vreedzame
kernexplosies zou opgeven dan wel hier aan zou vasthouden en het verdrag uiteindelijk
niet zou ondertekenen. Tot in een laat stadium van de onderhandelingen leek
China niet besloten te hebben of het een Kernstopverdrag zou ondertekenen
(in de eerste helft van 1996 vonden nog twee Chinese kernproeven plaats).
In juni 1996, enkele weken voor de streefdatum voor de beëindiging van
de onderhandelingen, werd evenwel duidelijk dat Peking had besloten met de
overige kernwapenstaten mee te gaan in een algeheel verbod op kernproeven.
China was bereid vreedzame kernexplosies op te geven, mits het toetsingsartikel
(artikel VIII) van het verdrag voorzag in de mogelijkheid later, indien de
verdragspartners hiertoe eenstemmig zouden besluiten, vreedzame kernexplosies
toe te laten. Deze bepaling maakt het praktisch uitgesloten dat dergelijke
explosies in de toekomst zullen worden toegestaan.In de loop van de onderhandelingen bleek dat enkele niet-gebonden landen,
met name India, Pakistan en Egypte, een breder verdragsverbod voor ogen hadden
dan eerder genoemde formule bood. Deze landen zagen de bepaling «alomvattend»
als niet alleen betrekking hebbend op kernexplosies van elke omvang en in
elk milieu, maar ook op alle kernwapenproeven waarbij geen sprake is van nucleaire
explosies, waaronder ook computersimulaties. Voor de kernwapenstaten was dit
onaanvaardbaar, aangezien zij voor de veiligheid en betrouwbaarheid van hun
bestaande kernwapenarsenalen de mogelijkheid van enige vorm van testen noodzakelijk
achtten. Andere landen wensten de onderhandelingen niet op deze kwestie te
doen springen, nu na vele jaren van onderhandelen de kernwapenstaten zich
bij de formule van een nuloptie hadden neergelegd, en uitbanning van kernexplosies
binnen handbereik lag. Bovendien zou het onmogelijk zijn een verbod
op dergelijke proeven te verifiëren, zoals het hierboven genoemde onderhandelingsmandaat
vereiste. 3.2 Verificatie: het internationaal toezichtsysteem en
inspecties ter plaatseReeds vanaf 1976 voerde een groep van wetenschappelijke deskundigen overleg
over de mogelijkheden tot verificatie van een verbod op kernproeven. Gedurende
lange tijd was het overleg over een Alomvattend Kernstopverdrag op deze kwestie
blijven steken. Het in 1993 overeengekomen mandaat gaf de aanzet tot de uitwerking
van een internationaal toezichtsysteem als ruggegraat van het verificatiestelsel
van het Kernstopverdrag.Na enige tijd bestond er overeenstemming over vier technieken waarmee
kernproeven kunnen worden gedetecteerd en opgespoord: seismische metingen,
hydroakoestische metingen, radionucleïde metingen en infrageluidmetingen.
Uiteindelijk werd een globaal deze technieken omvattend netwerk uitonderhandeld
van 337 meetstations, gericht op detectie van atmosferische, onderzeese en
ondergrondse kernproeven van 1 of meer kiloton. De detectiegrens van 1 kiloton
is betrekkelijk laag. De laagste en hoogste explosiekracht van de 10 kernproeven
die in 1995 en 1996 door Frankrijk en China werden uitgevoerd wordt geschat
tussen 5 en 20, respectievelijk 40 en 150 kiloton. Bovendien betekent deze
grens niet dat kernexplosies onder 1 kiloton door de mazen van het netwerk
zouden glippen. Bij kleinere kernexplosies neemt de detectiemogelijkheid slechts
geleidelijk af: eventuele verdragsschenders lopen nog steeds het risico te
worden betrapt.Een groot gedeelte van het seismische netwerk, dat vooral tot doel heeft
ondergrondse kernexplosies op te sporen, is momenteel reeds operationeel.
Ook het netwerk van inrichtingen voor radionucleïde metingen, waarmee
in de eerste plaats atmosferische kernexplosies kunnen worden gedetecteerd
(maar indien er sprake is van vrijkomen van radioactief materiaal in gasvorm
ook ondergrondse kernexplosies), is reeds gedeeltelijk operationeel. Tot in
een laat stadium van de onderhandelingen bestond echter geen overeenstemming
of de radionucleïde stations ook uitgerust zouden moeten zijn met apparatuur
voor edelgasmetingen. China verzette zich hiertegen omdat edelgasmeting volgens
China niet kosteneffectief zou zijn. Een groot aantal landen drong juist aan
op edelgasmeting, omdat de aanwezigheid van bepaalde edelgassen in de atmosfeer
een ondubbelzinnige aanwijzing kan zijn dat inderdaad een kernwapenproefexplosie
heeft plaatsgevonden. De netwerken voor infrageluid en hydroakoestische metingen, waarmee respectievelijk
kernexplosies in de ruimte en onder water kunnen worden ontdekt, dienen nog
voor een groot gedeelte te worden opgezet. Wel is het zo dat als gevolg van
het bijzonder geleidend vermogen van water met een betrekkelijk klein aantal
inrichtingen kan worden volstaan. Ook voor infrageluidmetingen kan worden
volstaan met een beperkt aantal stations. De technologie voor deze verificatietechnieken
is relatief jong en dient nog verder te worden ontwikkeld en gekalibreerd.Het opzetten van deze netwerken zal de nodige tijd en investeringen vergen.
Het internationaal toezichtsysteem dient echter in de periode voorafgaand
aan inwerkingtreding zo veel mogelijk te worden opgezet.De data uit deze inrichtingen zullen worden verzameld in een Internationaal
Data Centrum. Reeds enkele jaren is in de Verenigde Staten een prototype van
een Internationaal Data Centrum operationeel, dat gegevens afkomstig uit een
onder verantwoordelijkheid van de Geneefse Ontwapeningsconferentie uitgevoerd
seismisch experiment verzamelt en analyseert. De grote hoeveelheid op continue
basis binnenkomende data wordt in het Internationaal Data Centrum
gefilterd om zo mogelijk kernproeven te kunnen onderscheiden van natuurlijke
seismische activiteiten zoals aardbevingen. Helaas zijn de gegevens lang niet
altijd eenduidig en blijft identificatie van seismische gebeurtenissen een
complexe aangelegenheid. In de toekomst dienen in het Internationaal Data
Centrum de data van alle verificatietechnieken te worden verzameld, om na
een eerste filtering onder de verdragspartijen te worden verspreid.De meningen over de bevoegdheden van het Internationaal Data Centrum liepen
tijdens de onderhandelingen aanzienlijk uiteen. De niet-gebonden landen, waarvan
de meeste de eigen middelen ontberen om zelfstandig de gegevens van het internationaal
toezichtsysteem te analyseren, wilden het Centrum de bevoegdheid geven deze
data te analyseren, teneinde te oordelen of al dan niet een kernwapen-proefexplosie
had plaatsgevonden. Met name de westelijke kernwapenstaten waren echter van
mening dat vanwege het politieke karakter van een eventuele constatering van
verdragsovertreding, het slechts aan verdragspartijen is dat oordeel te vellen.
Dit hield tevens verband met de aanwending van nationale verificatiemiddelen
buiten het internationale toezichtsysteem, waarover lange tijd onenigheid
bestond. Staten die over extra eigen data beschikten (zoals satellietwaarnemingen),
zouden in het licht van deze data de gegevens van het internationaal toezichtsysteem
wellicht anders evalueren dan het Internationaal Data Centrum en andere staten.
Uiteindelijk werd overeengekomen dat het Internationaal Data Centrum, zonder
een oordeel uit te spreken over de aard van de gebeurtenis, een standaard
filtering zal uitvoeren, eventueel aangevuld met door de partijen aangevraagde
specifieke filtering. Dit laat onverlet dat staten ook zelf een analyse kunnen
doen van de ruwe gegevens van het IDC. Het oordeel of al dan niet een schending
van het verdrag heeft plaatshad is in laatste instantie voorbehouden aan de
verdragspartijen zelf.Een van de moeilijkste knelpunten in de onderhandelingen over het verificatiestelsel
betrof het gebruik van data afkomstig van buiten het internationaal toezichtsysteem,
verkregen met nationale middelen. Westelijke staten, met name de Verenigde
Staten, wilden zich het recht voorbehouden het verdragsverbod aanvullend te
verifiëren met eigen verificatiemiddelen, en op grond van aldus verkregen
informatie een inspectie ter plaatse aan te vragen.Dit stuitte op grote weerstand van met name China, India en Pakistan:
omdat niet alle landen gelijkelijk over nationale technische middelen beschikten,
achtten deze staten het gebruik hiervan discriminatoir. Bovendien vreesden
zij dat aanvaarding van het gebruik van nationale technische middelen een
legale status zou geven aan bijvoorbeeld spionage. Gedurende lange tijd dreigden
de onderhandelingen te stranden op deze kwestie. Het compromis dat uiteindelijk
werd gevonden staat de aanvraag van een inspectie ter plaatse toe op basis
van data afkomstig van nationale technische middelen, mits deze technische
informatie verkregen is op een wijze in overeenstemming met algemeen aanvaarde
beginselen van internationaal recht.Het grootste politieke struikelblok betrof evenwel de besluitvormingsprocedure
in de Uitvoerende Raad van de op te richten verdragsorganisatie met betrekking
tot inspecties ter plaatse. Er bestond overeenstemming dat, indien gegronde
redenen bestaan aan te nemen dat een verdragspartij een kernwapenproefexplosie
heeft uitgevoerd, een inspectie ter plaatse is aangewezen om nader te onderzoeken
of inderdaad een verdragsschending heeft plaatsgevonden. Over de voorwaarden
waarop een dergelijke inspectie plaats zou mogen vinden en de modaliteiten
daarvan bestond echter een grote mate van onenigheid. Westelijke staten, de
Verenigde Staten voorop, stonden een relatief simpele besluitvorming voor
over een aanvraag voor een inspectie ter plaatse. Belangrijkste
reden was gelegen in het afschrikkingseffect van een snelle inspectie en de
technische noodzaak van snelle ontplooiing van een inspectieteam om vervliegend
bewijsmateriaal te kunnen verzamelen. Met name China en de drempellanden verzetten
zich tegen een besluitvormingsprocedure waarbij een inspectie ter plaatse
automatisch doorgang zou vinden – zoals de Verenigde Staten wenste –
tenzij een gekwalificeerde meerderheid van de Uitvoerende Raad van de verdragsorganisatie
hiertegen zou zijn. Zij vreesden dat inspecties ter plaatse konden worden
misbruikt, onder meer ter verkrijging van andere dan verdragsgerelateerde
informatie, en dat bepaalde landen zouden worden overspoeld met ongegronde
aanvragen voor inspecties ter plaatse, ingegeven door louter politieke motieven.De onderhandelingen spitsten zich uiteindelijk toe op de minimale meerderheid
waarmee tot een inspectie ter plaatse zou moeten worden besloten. Om China
aan boord te krijgen (indien het Kernstopverdrag niet door alle kernwapenstaten
zou worden gesteund, en in het bijzonder niet door China, de enige kernwapenstaat
die nog kernproeven uitvoerde, zou het verdrag aanzienlijk aan betekenis hebben
ingeboet) ging de Verenigde Staten uiteindelijk akkoord met een compromis
van een gekwalificeerde meerderheid van ten minste 30 van de 51 stemmen in
de Uitvoerende Raad (dit aantal lag tussen beide posities in) waarmee tot
een inspectie ter plaatse kon worden besloten. In ruil hiervoor aanvaardde
China nationale verificatiemiddelen als bron voor data op grond waarvan een
inspectie ter plaatse kan worden aangevraagd. 3.3 Tijdgebonden schema voor kernontwapeningEen derde obstakel in de onderhandelingen vormde de kwestie van een tijdgebonden
schema voor kernontwapening. In de laatste weken van de onderhandelingen besloot
India het Kernstopverdrag niet te ondertekenen, omdat het niet tegemoet kwam
aan de Indiase wensen op dat gebied.De niet-gebonden landentop in Cartagena van oktober 1995 was overeengekomen
dat onderhandelingen over een tijdgebonden schema voor kernontwapening op
de ontwapeningsagenda dienden te worden geplaatst. In januari 1996 introduceerde
India drie voorstellen om het Kernstopverdrag aan een tijdgebonden schema
voor kernontwapening vast te klinken. Het Kernstopverdrag zou volgens India
pas in werking mogen treden wanneer de kernwapenstaten hadden verklaard hun
kernwapenarsenaal binnen een bepaalde periode (als openingsbod stelde India
10 jaar voor) volledig te zullen ontmantelen. India verklaarde alleen bereid
te zijn door ondertekening van het Kernstopverdrag van zijn nucleaire optie
af te zien, indien de kernwapenstaten zouden garanderen dat zij hun voorsprong
op dit gebied teniet zouden doen door zich te binden aan een tijdgebonden
schema voor kernontwapening.Westelijke staten, en met name de westelijke kernwapenstaten, wezen dit
nieuwe obstakel in de eindfase van de onderhandelingen af. Zij waren van mening
dat de totstandkoming van een Alomvattend Kernstopverdrag een onmisbare stap
is naar volledige kernontwapening, maar dat overeenstemming over een tijdschema
geen voorwaarde voor dat verdrag mocht zijn. Indien deze twee kwesties aan
elkaar werden gekoppeld, zo meenden zij, was de kans groot dat beide doelstellingen
zouden mislukken, en dat niet alleen de totstandkoming van een Kernstopverdrag,
maar ook het proces van kernontwapening zou worden ondermijnd. Hoewel de overige
niet-gebonden landen het streven naar een tijdgebonden schema voor kernontwapening
steunden, bleken zij uiteindelijk het Kernstopverdrag niet op het spel te
willen zetten door deze kwesties aan elkaar te koppelen. India kwam dan ook
geïsoleerd te staan maar bleek deze eis, gesteld in de aanloop
naar de Indiase verkiezingen van mei 1996, niet meer te kunnen terugtrekken.
De Indiase publieke opinie was van mening dat het Westen India reeds met de
recente onbeperkte verlenging van het Non-Proliferatieverdrag (waarbij India
geen partij is) in een hoek had gedreven, en stond niet toe dat India verdere
concessies zou doen. In juni 1996 kondigde India aan het verdrag niet te zullen
ondertekenen.Een aantal niet-gebonden landen wenste het Kernstopverdrag ook in een
groter geheel van kernontwapening te plaatsen, door in de Preambule verdergaande
committeringen op te nemen dan waartoe de kernwapenstaten tot dan toe bereid
waren geweest. Deze landen wensten in de Preambule van het verdrag vast te
leggen dat het Kernstopverdrag ten doel had kernwapens volledig uit te bannen.
De Westelijke kernwapenstaten verzetten zich tegen verwijzing naar een dergelijk
doel in de Preambule; het onmiddellijke doel van dit verdrag was immers uitbanning
van kernwapenproefexplosies en andere nucleaire explosies, en niet van kernwapens.
De Westelijke kernwapenstaten vreesden bovendien dat verwijzing in de Preambule
naar kernontwapening het Kernstopverdrag alsnog zou kunnen ondermijnen: tijdens
een toekomstige toetsingsconferentie zou kunnen worden geoordeeld dat het
verdrag zijn doel niet had bereikt omdat het niet tot totale kernontwapening
had geleid. Uiteindelijk werd in de Preambule tot op zekere hoogte aan de
niet-gebonden landen tegemoet gekomen met een bepaling dat het Kernstopverdrag
een effectieve maatregel vormt in kernontwapening en nucleaire non-proliferatie
in al haar aspecten, doordat het de ontwikkeling en kwalitatieve verbetering
van kernwapens belemmert en de ontwikkeling van nieuwe typen geavanceerde
kernwapens stopzet. 3.4 InwerkingtredingDe inwerkingtreding van het verdrag vormde tijdens de laatste zes maanden
van de onderhandelingen in 1996 een vierde struikelblok in de onderhandelingen.
Er bestond geen overeenstemming over welke staten ten minste het verdrag zouden
moeten hebben bekrachtigd, voordat het in werking kon treden. Sommige landen
waren voorstander van inwerkingtreding na bekrachtiging door een bepaald aantal
(40 of 50 niet nader omschreven) landen. Andere landen, waaronder de Verenigde
Staten en India, achtten bekrachtiging door een aantal landen waaronder de
vijf kernwapenstaten voldoende voor inwerkingtreding. Met name de Russische
Federatie, China, het Verenigd Koninkrijk, Pakistan en aanvankelijk ook Frankrijk,
stonden erop dat naast de kernwapenstaten ook de drie drempellanden (India,
Israël en Pakistan) het verdrag voor inwerkingtreding zouden moeten hebben
bekrachtigd. Het dilemma hierbij was dat enerzijds inwerkingtreding van een
verdrag zonder de kernwapenstaten en drempellanden geen enkele betekenis zou
hebben; anderzijds zou, indien inwerkingtreding afhankelijk werd gemaakt van
de toetreding van deze groep met name genoemde landen, het verdrag door een
of meer van deze landen kunnen worden gegijzeld door niet te bekrachtigen
(waarmee het verdrag dus niet in werking zou treden). Daarnaast verzette een
aantal landen zich tegen een formule, waarin deze vijf of acht landen expliciet
werden genoemd. Tenslotte werd de oplossing gevonden door opname van een neutrale
lijst van landen die nucleaire installaties voor energie-opwekking of research-doeleinden
op hun grondgebied hebben, en wier ratificatie voor inwerkingtreding van het
verdrag noodzakelijk is.De Indiase aankondiging in juni 1996 dat zij het verdrag niet zou ondertekenen
gaf een nieuwe wending aan het overleg over de inwerkingtreding. De al dan
niet spoedige inwerkingtreding van het verdrag lag nu besloten in de formule
voor de inwerkingtreding van het verdrag. India verzette zich fel tegen iedere
formule die – ondanks de aankondiging dat zij het verdrag
niet zou ondertekenen – inwerkingtreding alsnog mede-afhankelijk zou
maken van Indiase bekrachtiging. Om ten minste de kernwapenstaten aan boord
te krijgen – voor China, de Russische Federatie en het Verenigd Koninkrijk
was deze kwestie breekpunt geworden – werd uiteindelijk een formule
opgenomen die uitgaat van de bekrachtiging door 44 bepaalde landen, waaronder
de vijf kernwapenstaten en de drie drempellanden. India, aldus tegen haar
wil bij inwerkingtreding van het verdrag betrokken, kondigde hierop aan dat
het niet alleen het verdrag niet zou ondertekenen, maar ook haar veto zou
uitspreken over de aanbieding van het ontwerpverdrag door de Geneefse Ontwapeningsconferentie
aan de Algemene Vergadering van de VN. De opname van deze inwerkingtredingsformule in het ontwerpverdrag van
eind juni wijzigde het gezicht van de Kernstoponderhandelingen. De kans dat
het Kernstopverdrag op korte termijn in werking zou treden was afgenomen;
de kans dat er een verdrag zou komen was echter aanzienlijk toegenomen. 3.5 Uitvoerende Raad van de OrganisatieDe samenstelling van de Uitvoerende Raad van de krachtens het verdrag
op te richten organisatie vormde een vijfde knelpunt in de onderhandelingen,
zij het dat dit minder bedreigend was voor de totstandkoming van het verdrag
dan de overige hierboven genoemde punten. Er bestond geen overeenstemming
over het aantal zetels en de indeling van regionale groepen binnen de Uitvoerende
Raad, het orgaan van de verdragsorganisatie dat bevoegd is belangrijke beslissingen
te nemen, onder andere op het gebied van inspecties ter plaatse.Uiteindelijk werd consensus bereikt over een Uitvoerende Raad van 51 zetels,
en een groepsindeling die afwijkt van de gangbare indeling van landen bij
de Verenigde Naties in vijf regionale groepen. Om te voorkomen dat bepaalde
landen (met name Israël, wiens deelname aan het verdrag de betekenis
ervan zou vergroten) permanent van de Uitvoerende Raad zouden worden uitgesloten,
dient in elke groep ten minste een zetel op alfabetische volgorde te rouleren.
Hiertoe is een lijst met de verdeling van landen in regionale groepen opgenomen
in een bijlage bij het verdrag (bijlage 1 bij het verdrag).In de Uitvoerende Raad zijn voor de Westelijke Groep tien zetels beschikbaar
(zie voor de landen in deze groep bijlage 1 bij het verdrag). Binnen de Westelijke
Groep bestaat overigens nog geen overeenstemming over de verdeling van deze
zetels. Een groot aantal landen in deze groep heeft op grond van uiteenlopende
criteria een continue zetel opgeëist. Nederland is daartoe niet overgegaan,
maar heeft wel de voorwaarde gesteld dat het aantal continue zetels tot een
minimum wordt beperkt om zoveel mogelijk zetels te laten rouleren. Over deze
kwestie zal nader overleg plaatshebben. Momenteel ligt in de Westelijke Groep
een voorstel op tafel waarbij Nederland een zetel zou delen met zijn Benelux-partners –
en mogelijk in bepaalde jaren enkele Europese mini-staatjes – en dus
in principe minstens twee van de zes jaar in de Uitvoerende Raad plaats kan
nemen. 4 Inbreng van de KoninkrijksdelegatieNederland heeft altijd actief bijgedragen aan de Kernstoponderhandelingen
in de Geneefse Ontwapeningsconferentie. In 1995 was Nederland voorzitter van
één van de twee werkgroepen (waarin toen de eigenlijke onderhandelingen
plaatsvonden) onder de Poolse algemene voorzitter. In 1996 werd Nederland
algemeen voorzitter van de onderhandelingen. Begin 1996 bestond nog grote onzekerheid of een Kernstopverdrag haalbaar
was. Nederland heeft onder deze onzekere omstandigheid actief gestalte gegeven
aan de taak om in 1996 een Kernstopverdrag tot stand te brengen. Om voor de
gestelde streefdatum tot een Kernstopverdrag te komen, introduceerde de voorzitter
vier opeenvolgende versies van een ontwerpverdrag, waarvan de laatste versie
het uiteindelijke verdrag is geworden.Eind maart verscheen een eerste ontwerptekst, die – hoewel ingediend
op persoonlijke titel van de voorzitter – vanaf dat moment de feitelijke
basis van de onderhandelingen vormde. Eind mei volgde een tweede tekst, die
reeds grotendeels overeenkwam met de tekst van het uiteindelijke Kernstopverdrag.
Na uitgebreid overleg en bilaterale consultaties introduceerde de voorzitter
op 28 juni, de oorspronkelijke streefdatum voor de beëindiging van de
onderhandelingen, zijn derde versie van het ontwerpverdrag. De belangrijkste
wijziging ten opzichte van de voorafgaande versie betrof de inwerkingtredingsformule,
die uitging van de bekrachtiging van een groep van 44 landen met kernreactoren
op hun grondgebied, waaronder de 5 kernwapenstaten en de drie drempellanden.
Frankrijk sprak onmiddellijk zijn steun uit voor dit ontwerpverdrag, later
gevolgd door een groeiend aantal landen, waaronder de Verenigde Staten, het
Verenigd Koninkrijk en de Russische Federatie. Algemeen bestond het besef
dat deze tekst het maximaal haalbare resultaat vormde, en dat verdere onderhandelingen
waarschijnlijk tot ontrafeling van de bestaande tekst zouden leiden. China,
Pakistan en Iran zeiden evenwel de onderhandelingen op enkele punten te willen
voortzetten. India kondigde aan het verdrag niet te zullen ondertekenen en
eiste dat het inwerkingtredingsartikel zodanig zou worden gewijzigd dat inwerkingtreding
niet langer mede afhankelijk zou zijn van Indiase bekrachtiging.Vooral de Chinese problemen verdienden aandacht. Immers, indien het Kernstopverdrag
niet door de kernwapenstaat China zou worden gesteund, zou het verdrag aanzienlijk
aan betekenis inboeten. Begin augustus wist de Verenigde Staten China tot
een compromis te bewegen, dat ertoe leidde dat China als laatste van de vijf
kernwapenstaten het verdrag kon steunen. De Verenigde Staten ging toen namelijk
uiteindelijk akkoord met besluitvorming met betrekking tot inspecties ter
plaatse met een gekwalificeerde meerderheid van ten minste 30 van de 51 stemmen
in de Uitvoerende Raad. Met deze laatste wijziging, die door alle partijen
werd aanvaard, kwam uiteindelijk op 20 augustus het definitieve ontwerpverdrag
tot stand. India kondigde hierop aan het verdrag niet te zullen ondertekenen
en aanbieding van het verdrag aan de AVVN te zullen blokkeren. Omdat de Geneefse
Ontwapeningsconferentie werkt op basis van consensus, bleef het ontwerpverdrag
aldus in de Geneefse Ontwapeningsconferentie steken. 5 OndertekeningOm de impasse rond de totstandkoming van het verdrag te doorbreken en
het verdrag alsnog in september voor ondertekening te kunnen openstellen,
nam een aantal landen, onder leiding van Australië, het initiatief het
verdrag, zoals dat bestond op 20 augustus 1996, buiten de Geneefse Ontwapeningsconferentie
om aan de AVVN aan te bieden. Door middel van een resolutie in de hervatte
50e AVVN werd het verdrag op 10 september 1996 met overweldigende meerderheid
aanvaard (158 voorstemmen, 3 tegenstemmen – India, Bhutan en Libië –
en 5 onthoudingen – Cuba, Libanon, Mauritius, Syrië en Tanzania).Op 24 september 1996 werd het verdrag voor ondertekening opengesteld.
Het Koninkrijk heeft het verdrag als een der eerste staten ondertekend. Eind
juni 1997 hadden 144 staten het verdrag ondertekend, waaronder
de vijf kernwapenstaten en de drempelstaat Israël, alsmede 41 van de
44 staten wier ratificatie voor inwerkingtreding van het verdrag is vereist.
Vier staten hebben het verdrag reeds bekrachtigd. 6 Artikelsgewijze toelichting 6.1 Het verdrag PreambuleDe preambule leidt het verdrag in met enkele paragrafen inzake kernontwapening
en nucleaire non-proliferatie, en de rol van het Kernstopverdrag in het streven
hiernaar. Het verwelkomt de stappen die reeds zijn ondernomen op de gebieden
van kernontwapening en nucleaire non-proliferatie, en roept op tot verdere
maatregelen, met als uiteindelijk doel de uitbanning van kernwapens.Vervolgens stelt de preambule dat het verdrag een effectieve maatregel
is voor kernontwapening en nucleaire non-proliferatie in al haar aspecten,
doordat het de ontwikkeling en kwalitatieve verbetering van kernwapens belemmert
en de ontwikkeling van nieuwe typen geavanceerde kernwapens stopzet. Artikel I: Algemene verplichtingenArtikel I definieert de reikwijdte van het verdrag. Partijen verplichten
zich geen kernwapenproefexplosie of andere kernexplosie uit te voeren, en
dergelijke kernexplosies te verbieden en te verhinderen op plaatsen die onder
hun rechtsmacht vallen of waarover zij feitelijk gezag uitvoeren.Dit verdragsverbod heeft aldus zowel betrekking op kernproeven als op
vreedzame kernexplosies. Artikel VIII (Toetsing) stipuleert de mogelijkheid
in een later stadium door wijziging van het verdrag vreedzame kernexplosies
alsnog toelaatbaar te maken. Omdat deze beslissing eerst mogelijk is na een
unanieme aanbeveling van een toetsingsconferentie, lijkt het hoogst onwaarschijnlijk
dat in de toekomst vreedzame kernexplosies weer zullen worden toegestaan (zie
hiervoor hoofdstuk 3.1. en bij de toelichting op artikel VIII).Kernwapenproeven waarbij geen kernexplosie voorkomt, zoals computersimulaties,
vallen buiten het bereik van het verdrag. Artikel II: De OrganisatieArtikel II voorziet in de oprichting van een Organisatie (CTBTO–Comprehensive
Test Ban Treaty Organisation), die haar werkzaamheden dertig dagen na inwerkingtreding
zal aanvangen. Deze Organisatie, die de tenuitvoerlegging van het verdrag
ter hand zal nemen, zal te Wenen worden gevestigd.De Organisatie wordt gefinancierd uit jaarlijkse bijdragen van de partijen
volgens de VN-verdeelsleutel (aangepast aan het aantal partijen). Om kosteneffectiviteit
te optimaliseren dient de Organisatie waar mogelijk samenwerkingsverbanden
aan te gaan met andere internationale organisaties, zoals de eveneens in Wenen
gevestigde Internationale Organisatie voor Atoomenergie (IAEA). Een Voorbereidende
Commissie dient financiële regels voor de Organisatie uit te werken.De Organisatie zal bestaan uit drie organen; een Conferentie van Verdragspartijen
als hoogste besluitvormende orgaan, een Uitvoerende Raad die verantwoordelijkheid
zal dragen voor het dagelijkse bestuur, en een Technisch Secretariaat dat
met name zal zijn belast met tenuitvoerlegging van verificatiemaatregelen. De Conferentie van partijen, waarin elke verdragsstaat een zetel zal hebben,
zal jaarlijks in een reguliere vergadering bijeenkomen. Daarnaast kunnen speciale
vergaderingen worden bijeengeroepen, waaronder wijzigingsconferenties (zie
artikel VII) en toetsingsconferenties (zie artikel VIII).De Conferentie besluit over procedurele aangelegenheden met een meerderheid
van de aanwezige leden die hun stem uitbrengen. Voor zaken van inhoudelijke
aard wordt gestreefd naar unanimiteit. Indien dit niet kan worden bereikt,
wordt besloten met een meerderheid van tweederde van de aanwezige leden die
hun stem uitbrengen.Voorts is de Conferentie onder meer bevoegd tot:– behandeling van kwesties met betrekking tot de bevoegdheden van
de Uitvoerende Raad en het Technisch Secretariaat, en het houden van toezicht
op de activiteiten van deze organen;– het volgen van technologische ontwikkelingen die de werking van
het verdrag zouden kunnen beïnvloeden (zoals nieuwe verificatietechnieken);– verkiezing van de leden van de Uitvoerende Raad en benoeming van
de Directeur-Generaal van het Technisch Secretariaat;– het doen van aanbevelingen aan de Verenigde Naties in het geval
een verdragsschending heeft plaatsgevonden.De Uitvoerende Raad bestaat uit 51 leden afkomstig uit zes regionale groepen.
Om te voorkomen dat een land wordt uitgesloten van een zetel in de Uitvoerende
Raad dient per groep ten minste één zetel alfabetisch te rouleren.
De samenstelling van de groepen is vastgelegd in een landenlijst (bijlage
1 bij het verdrag).De leden van de Uitvoerende Raad worden op voordracht van de regionale
groepen voor een periode van twee jaar door de Conferentie verkozen. Per groep
dient ten minste één derde van de zetels te worden gevuld door
staten die beschikken over relevante nucleaire capaciteiten en die verder
voldoen aan door de groep zelf te bepalen criteria (zoals verificatie-expertise
en de grootte van de financiële bijdrage). Het valt te verwachten dat
deze criteria zodanig zullen worden gekozen en toegepast dat de kernwapenstaten
over een continue zetel in de Uitvoerende Raad zullen beschikken. De groep
Noord-Amerika en West-Europa zal over tien zetels beschikken.De Uitvoerende Raad besluit over procedurele kwesties met meerderheid
van alle leden. Besluiten inzake inhoudelijke kwesties worden genomen met
tweederde stemmen van alle leden. Uitzondering vormt de besluitvorming inzake
inspecties ter plaatse. Voor goedkeuring van een inspectie ter plaatse is
een meerderheid van ten minste 30 van de 51 stemmen van de Uitvoerende Raad
vereist (zie artikel IV, 46e lid).De meest ingrijpende bevoegdheid van de Uitvoerende Raad is het besluiten
tot een inspectie ter plaatse (zie artikel IV). Tot de overige bevoegdheden
en taken van de Uitvoerende Raad behoren onder meer:– toezicht op de activiteiten van het Technisch Secretariaat;– samenwerking met de Nationale Autoriteit van elke partij en (na
goedkeuring van de Conferentie) sluiting van overeenkomsten met partijen;– vergemakkelijking van consultatieprocedures tussen verdragspartners
ter opheldering van zogenoemde verdachte gebeurtenissen (zie artikel IV);– het doen van aanbevelingen aan de Conferentie of rechtstreeks
aan de Verenigde Naties wanneer een verdragsschending heeft plaatsgevonden
(zie artikel V).Het Technisch Secretariaat staat onder toezicht van de Uitvoerende Raad
en is belast met de uitvoering van de in het verdrag en de bijlagen voorziene
verificatiemaatregelen. Ook verricht het technische, administratieve
en beleidsvoorbereidende werkzaamheden ten behoeve van de Conferentie en de
Uitvoerende Raad. Het Internationaal Data Centrum, waar verificatiegegevens
zullen worden verwerkt en opgeslagen, is onderdeel van het Technisch Secretariaat.
Aan het hoofd staat een Directeur-Generaal, die voor een periode van vier
jaar door de Uitvoerende Raad wordt verkozen.Tot de taken en bevoegdheden van het Technisch Secretariaat behoren onder
meer:– toezicht op het internationaal toezichtsysteem en het Internationaal
Data Centrum;– assistentie van lid-staten bij de oprichting en exploitatie van
verificatiestations;– voorbereiding van inspecties ter plaatse en rapportage aan de
Uitvoerende Raad inzake het verloop van een inspectie;– opstelling van jaarlijkse activiteitenprogramma's, begrotingen
en rapporten. Artikel III: Nationale uitvoeringsmaatregelenArtikel III schrijft partijen voor uitvoering te geven aan de uit het
verdrag voortvloeiende verplichtingen conform hun nationale rechtssystemen.
Voorts draagt dit artikel partijen op over strafwetgeving te beschikken ter
sanctionering van eventuele schendingen van verdragsbepalingen. Strikt genomen
voorziet het verdrag in artikel I slechts in het verbod op het daadwerkelijk
teweegbrengen van een kernexplosie. De kernwapenstaten zijn onder het verdrag
dan ook niet verplicht hun «testsites» te sluiten. Wel is het
zo dat onder het verdrag partijen gehouden zijn kernexplosies te voorkomen.
Dat betekent dat in de nationale uitvoeringswetgeving ook voorbereidingen
waaruit een duidelijke intentie blijkt om een kernexplosie uit te voeren onder
het verbod zouden moeten vallen.Wat de uitvoering in de Nederlandse wetgeving betreft kan worden opgemerkt
dat nog niet is voorzien in specifiek op het voorkomen van kernexplosies gerichte
strafwetgeving. In meer algemene termen is zulks voor het Koninkrijk in artikel
II van het NPV reeds verboden. Naleving van het NPV wordt geverifieerd met
behulp van waarborgeninspecties van het IAEA en EURATOM. Overigens geldt de
Kernenergiewet op het terrein van het vreedzame gebruik van kernenergie, radioactieve
stoffen en ioniserende straling uitzendende toestellen. Deze wet kan onbedoeld
op indirecte wijze voorzien in een klein deel van de uitvoering van uit het
verdrag voortvloeiende verplichtingen. Artikel 15, onder a, van die wet verbiedt,
zonder vergunning, splijtstoffen of ertsen te vervoeren, voorhanden te hebben
en binnen of buiten Nederlands grondgebied te brengen dan wel zich daarvan
te ontdoen. Zonder vergunning zijn dus bepaalde handelingen die bijdragen
aan de uitvoering van een kernexplosie verboden. Vergunninghouders vallen
niet onder dit verbod. Onverlet blijft dat te zijner tijd nog strafwetgeving
ter uitvoering van het verdrag moet komen.Partijen dienen een Nationale Autoriteit aan te wijzen als nationaal contactpunt
voor de Organisatie en andere partijen. Voor het gehele Koninkrijk zal het
Ministerie van Buitenlandse Zaken worden aangewezen als Nationale Autoriteit. Artikel IV: VerificatieArtikel IV voorziet in de oprichting van een internationaal verificatieregime,
bestaande uit een internationaal toezichtsysteem, een mechanisme voor consultaties,
een mechanisme voor inspecties ter plaatse en vertrouwenwekkende maatregelen.
Details met betrekking tot het verificatieregime, met name met betrekking
tot inspecties ter plaatse, zijn in het protocol bij het verdrag uitgewerkt
(zie Hoofdstuk 6.2). Het verificatieregime dient bij inwerkingtreding
in staat te zijn de verificatietaken van het verdrag uit te voeren. Dit betekent
evenwel niet noodzakelijkerwijs dat het gehele netwerk van verificatie-inrichtingen
dan al operationeel dient te zijn.Het gebruik van nationale technische middelen in overeenstemming met algemene
beginselen van internationaal recht is toegestaan. Het verdrag geeft geen
definitie van het begrip «nationale technische middelen»; het
zou hier onder andere kunnen gaan om technische observatiemiddelen zoals satellieten,
doch beperkt zich hier niet toe (zie ook Hoofdstuk 3.2). Informatie afkomstig
uit nationale technische middelen mag ook worden aangewend bij het aanvragen
van inspecties. Indien de gegevens uit het internationaal toezichtsysteem
niet voldoende zijn om een vermeende verdragsschending aan te tonen, kan dergelijke
informatie van doorslaggevend belang zijn.Staten zijn verplicht verificatie van het verdrag te vergemakkelijken
door onder andere de werking van het verificatieregime en nationale technische
middelen niet te belemmeren en eventuele inspecties op hun grondgebied toe
te staan om na te gaan of een nucleaire explosie heeft plaatsgehad. Partijen
hoeven evenwel niet meer dan één inspectie op hun grondgebied
tegelijk te aanvaarden. Ook hebben partijen het recht maatregelen te treffen
om de bekendmaking van gevoelige gegevens die geen betrekking hebben op het
verdrag te voorkomen (zie ook bij de toelichting op het protocol).Het internationaal toezichtsysteem zal bestaan uit inrichtingen voor seismologische
metingen, radionucleïde metingen, hydroakoestische metingen en infrageluidmetingen.
Indien in de toekomst nieuwe verificatietechnieken zouden worden ontwikkeld,
kunnen deze door wijziging van het verdrag aan bovenstaande lijst worden toegevoegd.Bijlage 1 bij het protocol bevat lijsten van de 337 verificatie-inrichtingen
die deel zullen uitmaken van het internationaal toezichtsysteem. Het grootste
aantal inrichtingen dient voor seismische monitoring. Een gedeelte van dit
netwerk is reeds operationeel. Geen van de inrichtingen zal in het Koninkrijk
worden gevestigd.Als door het uitvallen van een inrichting toezicht op de naleving van
het verdrag beduidend wordt bemoeilijkt, kan de Directeur-Generaal tijdelijke
maatregelen treffen.Het internationaal toezichtsysteem maakt deel uit van het Technisch Secretariaat.
Het Technisch Secretariaat dient onder meer zorg te dragen voor het onderhoud
van de inrichtingen van het toezichtsysteem, de verwerking, analyse en opslag
van verificatiedata, en de distributie van deze gegevens aan partijen. De
kosten van bediening en onderhoud van de inrichtingen, alsmede van oprichting
van nieuwe en aanpassing van bestaande inrichtingen, zullen door de Organisatie
worden gedragen. Ook de communicatiekosten tussen de inrichtingen en het Internationale
Data Centrum komen voor rekening van de Organisatie. De inrichtingen zullen
evenwel eigendom zijn van de afzonderlijke staten.Partijen kunnen de Organisatie op vrijwillige basis data afkomstig uit
nationale inrichtingen, inrichtingen die geen deel uitmaken van het internationale
netwerk, beschikbaar stellen. Gegevens afkomstig uit dergelijke inrichtingen
zouden bij een consultatieprocedure opheldering kunnen verschaffen omtrent
een verdachte gebeurtenis die een inspectie tot gevolg zou kunnen hebben.
De voorwaarden voor aanlevering van gegevens uit dergelijke inrichtingen dienen
door de Voorbereidende Commissie met betrokken staten nader te worden uitgewerkt.De informatie uit de inrichtingen wordt in het Internationale Data Centrum
verzameld en geanalyseerd en verstrekt aan partijen. De Organisatie draagt
de kosten van standaarddiensten die het Internationale Data Centrum
verleent aan partijen. Partijen die aanvullende diensten verlangen kan worden
verzocht de kosten hiervan te dragen.Partijen kunnen, indien zij dit wensen, hun jaarlijkse bijdrage aan de
Organisatie gedeeltelijk voldoen door zorg te dragen voor oprichting of opwaardering
van inrichtingen uit het internationaal toezichtsysteem onder hun beheer.
Verwacht wordt dat dergelijke betaling in natura een spoedige totstandkoming
van het netwerk ten goede komt. Om liquiditeitsproblemen binnen de Organisatie
(en voor de Organisatie de Voorbereidende Commissie) te voorkomen mag niet
meer dan 50% van de jaarlijkse bijdrage van een Verdragspartij in natura worden
betaald. Hoewel geen inrichtingen op grondgebied van het Koninkrijk zullen
worden geplaatst, staat deze wijze van betaling ook open voor Nederland. Staten
mogen onderling overeenkomsten afsluiten teneinde de contributie in natura
met andere staten te delen. Nederland zou derhalve (indien gewenst) een gedeelte
van zijn nationale contributie kunnen voldoen door direct bij te dragen aan
de oprichting of opwaardering van inrichtingen van het toezichtsysteem in
andere landen. Grote conventionele explosies, zoals die in de mijnbouw worden uitgevoerd,
kunnen wat betreft hun seismische signatuur lijken op kernexplosies. Om een
verkeerde interpretatie van dergelijke explosies te voorkomen, dienen partijen
samen te werken in het opzetten van zogenaamde vertrouwenwekkende maatregelen.
Deze maatregelen worden verder uitgewerkt in deel 3 van het protocol. Inspecties ter plaatseIedere verdragspartij die op grond van gegevens afkomstig uit het Internationale
Data Centrum of uit nationale technische middelen oordeelt dat mogelijk een
verdragsschending heeft plaatsgevonden, kan een inspectie aanvragen. Het doel
van een dergelijke inspectie is duidelijkheid te verschaffen of een kernwapen-proefexplosie
of andere nucleaire explosie heeft plaatsgevonden en een eventuele verdragsschender
te identificeren.Bij een inspectie ter plaatse spelen twee tegenstrijdige belangen een
rol. Voor een effectieve inspectie is een zo breed mogelijke bevoegdheid van
het inspectieteam wenselijk. Maar het is ook wenselijk de te inspecteren staat
te beschermen tegen eventueel misbruik van een inspectie, waarbij gevoelige
informatie die geen betrekking heeft op de naleving van het verdrag, openbaar
zou worden. Met de regels met betrekking tot inspecties, die in artikel IV
en in deel 2 van het protocol zijn neergelegd, is getracht een evenwicht te
vinden tussen deze twee belangen.Het is van groot belang dat een onderzoeksteam zo snel mogelijk ter plaatse
is teneinde eventueel bewijsmateriaal dat snel kan verdwijnen, zoals gassen
en naschokken, te kunnen meten. Niet later dan 96 uur nadat de Directeur-Generaal
het verzoek om een inspectie in ontvangst heeft genomen, dient de Uitvoerende
Raad te besluiten of aan dit verzoek zal worden voldaan. De inspectie vindt
doorgang indien minstens 30 van de 51 leden van de Uitvoerende Raad hier mee
instemmen (artikel IV, 46e lid). Het Technisch Secretariaat dient zo spoedig
mogelijk, nog voordat de aanvraag in stemming wordt gebracht, voorbereidingen
te treffen voor de uitvoering van een aangevraagde inspectie. Indien de inspectie-aanvraag
niet wordt goedgekeurd, worden die voorbereidingen afgebroken.In de periode tussen aanvraag en besluitvorming dient de Directeur-Generaal
nadere opheldering te verschaffen omtrent de verdachte gebeurtenis door aanvullende
gegevens uit het internationaal toezichtsysteem en eventuele aanvullende inrichtingen
te verschaffen, en de staat op wiens grondgebied de inspectie is aangevraagd
om opheldering te vragen. Ook partijen kunnen andere partijen om opheldering
vragen, direct of via de Directeur-Generaal. Om te voorkomen dat een dergelijke consultatieprocedure een inspectie zou vertragen, is deze procedure
losgekoppeld van de inspectie-aanvraag. Het is in het belang van een aangeklaagde
partij medewerking te verlenen aan een dergelijke procedure, waarmee immers
een mogelijke inspectie ter plaatse kan worden afgewend.Indien een inspectie doorgang vindt, dient binnen zes dagen na ontvangst
van de aanvraag door de Uitvoerende Raad een inspectieteam op het grondgebied
van de te inspecteren staat aanwezig te zijn. Het protocol bepaalt dat een
inspectie niet later dan 72 uur na die aankomst dient aan te vangen. De inspectie
duurt maximaal 60 dagen (deze periode kan evenwel worden verlengd met maximaal
70 dagen).Binnen 28 dagen na goedkeuring van de inspectie-aanvraag kan aan de hand
van een voortgangsrapport de inspectie worden stopgezet, indien de Uitvoerende
Raad met meerderheid van alle stemmen hiertoe besluit. Zo niet, dan gaat de
inspectie door. Het inspectieteam kan een verlenging van de inspectie met
maximaal 70 dagen aanvragen. Verlenging dient met meerderheid van alle stemmen
van de Uitvoerende Raad te worden goedgekeurd. Wanneer het inspectieteam tijdens
deze verlengingsperiode aanbeveelt de inspectie stop te zetten, dient dit
met tweederde van alle stemmen van de Uitvoerende Raad te worden goedgekeurd.De inspectie dient op de minst indringende wijze te worden uitgevoerd.
Indien boren naar grondmonsters gewenst is, kan het inspectieteam hiertoe
een verzoek indienen. Boren is pas toegestaan indien de Uitvoerende Raad met
meerderheid van stemmen hiermee akkoord gaat. De modaliteiten van een inspectie
ter plaatse, waaronder toegestane verificatietechnieken, en rechten en plichten
van de te inspecteren staat en van het inspectieteam, zijn in detail uitgewerkt
in deel 2 van het protocol (zie bij de toelichting op het protocol).Het inspectieteam dient aan het eind van de inspectie een rapport over
zijn werkzaamheden voor te leggen. Op grond van dit rapport kan de Uitvoerende
Raad of de Conferentie van Verdragspartijen constateren dat een verdragsschending
heeft plaatsgehad. Het inspectieteam of het Technisch Secretariaat is hiertoe
niet bevoegd.Om misbruik te voorkomen van het recht op het aanvragen van een inspectie
zal de Uitvoerende Raad beoordelen of een inspectie-aanvraag gegrond is. Indien
de Uitvoerende Raad bij de aanvraag, het vervroegd stopzetten van een inspectie
of aan het eind van een inspectie, oordeelt dat misbruik is gemaakt van het
recht een inspectie aan te vragen, kan hij maatregelen treffen jegens de aanvragende
staat. Deze maatregelen kunnen onder andere zijn: verplichte financiering
van de gemaakte inspectiekosten, schorsing van het recht een inspectie aan
te vragen, en schorsing van het recht zitting te hebben in de Uitvoerende
Raad. Artikel V: Maatregelen tot rechtzetting van een situatie
en ter waarborging van de naleving van dit verdrag, met inbegrip van sanctiesOp grond van artikel V kan de Conferentie van Partijen maatregelen treffen
tegen staten die de verplichtingen die uit het verdrag voortvloeien niet nakomen.
De Conferentie kan de rechten van staten opschorten, collectieve maatregelen
aanbevelen, of de kwestie aan de Verenigde Naties voorleggen. In geval van
spoed is ook de Uitvoerende Raad gemachtigd de kwestie onder de aandacht te
brengen van de Verenigde Naties.De Veiligheidsraad van de Verenigde Naties wordt in artikel V niet expliciet
genoemd. Enkele staten achtten het onterecht dat juist de Kernwapenstaten,
die in de Veiligheidsraad over een veto beschikken, het laatste woord hierover
zouden hebben. Dit kan individuele staten er evenwel niet van
weerhouden op nationale titel kwesties met betrekking tot de niet-naleving
van het verdrag aan de Veiligheidsraad voor te leggen. Artikel VI: Beslechting van geschillenIndien tussen partijen, of tussen de Organisatie en een of meer partijen,
een geschil ontstaat over de interpretatie of de toepassing van het verdrag,
kunnen de betrokken partijen besluiten het geschil aan het Internationale
Gerechtshof voor te leggen. Ook kan de Conferentie speciale organen in het
leven roepen teneinde ontstane geschillen op te lossen.De Conferentie en de Uitvoerende Raad zijn bevoegd, na toestemming van
de Verenigde Naties, het Internationale Gerechtshof advies te vragen inzake
de reikwijdte van de activiteiten van de Organisatie. Artikel VII: WijzigingenArtikel VII zet de procedures uiteen voor wijzigingen van het verdrag,
het protocol en de bijlagen bij het protocol. Het betreft hier een zware procedure
voor wijziging van het verdrag en de essentiële bepalingen uit het protocol
en de bijlage bij het protocol, en een lichte wijzigingsprocedure voor het
aanbrengen van veranderingen van technische en administratieve aard in de
bijlagen.a. Zware wijzigingsprocedureEr is voor gekozen om de essentiële bepalingen van het verdrag, het
protocol en de daarbij behorende bijlagen te wijzigen door middel van een
zware wijzigingsprocedure. Het tweede tot en met zesde lid van artikel VII
beschrijft deze.Wijzigingen van deze bepalingen kunnen slechts tot stand worden gebracht
op een voor dit doel door de Directeur-Generaal speciaal bijeengeroepen conferentie.
Een dergelijk wijzigingsvoorstel wordt door de depositaris ten minste 60 dagen
voor de beoogde Conferentie aan de partijen toegezonden. De Conferentie wordt
daadwerkelijk gehouden, indien ten minste een meerderheid der partijen binnen
30 dagen na toezending van het wijzigingsvoorstel de Directeur-Generaal heeft
laten weten verdere bespreking van het voorstel ter Conferentie dienstig te
achten.Een wijziging wordt aangenomen bij meerderheid van stemmen, waarbij tevens
vereist is dat geen der partijen een tegenstem uitbrengt. Een dergelijke wijziging
treedt in werking nadat alle staten die voor de wijziging hebben gestemd,
hebben bekrachtigd. Voor eventuele stemonthoudingen is door de opstellers
van het verdrag geen voorziening getroffen; ook voor staten die zich van stemming
onthouden kan een verdragswijziging door bekrachtiging of aanvaarding door
de voorstemmers in werking treden.Dit betekent dat een staat die zich onthouden heeft van stemming in de
wijzigingsconferentie, wel gebonden kan worden aan een verdragswijziging.Afwezigheid van de Koninkrijksdelegatie op een wijzigingsconferentie is
niet reëel te achten. De regering is het verbod op kernproeven te zeer
toegedaan om op een dergelijke conferentie verstek te laten gaan.Ten aanzien van de grondwettelijke aspecten van de wijzigingen, die onder
de zware procedure vallen, laten zich de volgende situaties onderscheiden:1. Wijzigingen, waar het Koninkrijk vóór heeft gestemd (en
door de Conferentie zijn aangenomen), zullen, voordat zij voor het Koninkrijk kunnen worden aanvaard, parlementaire goedkeuring behoeven, ingevolge
artikel 91, eerste lid, van de Grondwet.2. Wijzigingsvoorstellen, waar het Koninkrijk tegen heeft gestemd, vinden
ingevolge het bepaalde in artikel VII, vijfde lid, geen doorgang, en blijven
dus buiten beschouwing.3. Wijzigingen, ten aanzien waarvan het Koninkrijk zich heeft onthouden
van stemming, zullen zonder aanvaarding voor het Koninkrijk verbindend worden,
als geen enkele staat tegenstemt en alle vóórstemmers de ter
Conferentie aangenomen wijziging bekrachtigen. In dat geval moet de wijziging
geacht worden als besluit van de Conferentie tot stand te zijn gekomen. Inwerkingtreding
van de betreffende verdragswijziging geschiedt dan in overeenstemming met
artikel 92 van de Grondwet.Het ligt in de rede dat met name in die gevallen waarbij het Koninkrijk
overweegt zich te onthouden van stemming eerst overleg met de Staten-Generaal
gevoerd zal worden. Er kan overigens vanuit worden gegaan, dat slechts bij
hoge uitzondering stemonthouding zal worden overwogen: vooralsnog wordt geen
enkele omstandigheid gezien waaronder dit zich zou kunnen voordoen.b. Lichte wijzigingsprocedureDeel 1 en deel 3 van het protocol en bijlage 1 en bijlage 2 bij het protocol
kunnen volgens de eenvoudige procedure van het zevende en achtste lid van
artikel VII worden gewijzigd, namelijk indien de voorgestelde wijziging van
administratieve of technische aard is. Deel 1 en deel 3 van het protocol zijn
een technische uitwerking van bepalingen van het verdrag, namelijk van de
bepalingen inzake de uitvoering en verificatie van het verdrag. Gelet op de
uitvoerende aard van deze bepalingen zal op grond van het bepaalde in artikel
7, onder f, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen niet de
goedkeuring van de Staten-Generaal zijn vereist.c. Overige verdragswijzigingenBuiten de zware en lichte wijzigingsprocedure van artikel VII van het
verdrag kent het verdrag nog twee mogelijkheden om het verdrag te wijzigen.
Het betreft allereerst wijziging van bijlage 1 bij het verdrag. Deze bijlage
bevat de lijst van landen behorend bij artikel II, achtentwintigste lid. Wijziging
van deze bijlage wordt beschreven in artikel II, tweeëntwintigste en
drieëntwintigste lid. Hier is sprake van een besluit van de Conferentie,
en de wijziging treedt in werking in overeenstemming met artikel 92 van de
Grondwet.Het tweede geval betreft de al eerder beschreven mogelijkheid voor het
toelaten van vreedzame kernexplosies. De Toetsingsconferentie (artikel VIII)
kan met consensus besluiten om een dergelijke wijziging van het verdrag voor
te leggen aan een wijzigingsconferentie, waarna de wijzigingsprocedure verder
verloopt volgens artikel VII. Artikel VIII: ToetsingTien jaar nadat het verdrag in werking is getreden, en daarna om de tien
jaar, wordt een toetsingsconferentie bijeen geroepen, tenzij een meerderheid
van partijen bepaalt dat dit eerder moet gebeuren. Doel van een dergelijke
conferentie is de effectiviteit van het verdrag te toetsen en vast te stellen
of wordt voldaan aan het doel en de strekking van het verdrag. Artikel XIV: InwerkingtredingArtikel XIV bepaalt dat het verdrag 180 dagen nadat het door 44 bepaalde
staten is bekrachtigd in werking zal treden. Een lijst van deze groep landen
is opgenomen in bijlage 2 bij het verdrag. Dit zijn alle landen die
over nucleaire faciliteiten als kernreactoren of onderzoeksreactoren beschikken
en die per 18 juni 1996 als lid van de Geneefse Ontwapeningsconferentie formeel
aan de 1996-zitting hebben deelgenomen. Doel van deze formule was het vormen
van een lijst waarop alle kernwapenstaten en drempellanden voorkomen, zonder
daarbij de kernwapenstatus van deze landen te erkennen danwel te betrekken.
Een aantal landen was van mening dat het verdrag aan betekenis zou verliezen
indien het in werking zou treden zonder dat alle kernwapenstaten en drempellanden
bij inwerkingtreding partij zouden zijn. De overige landen hebben zich immers
reeds door het Non-Proliferatieverdrag gecommitteerd geen kernproeven uit
te voeren.Deze inwerkingtredingsformule betekent evenwel ook dat spoedige inwerkingtreding
nog niet voor de hand ligt. Van de 44 landen hebben 41 het verdrag ondertekend;
van deze landen mag worden verwacht dat zij het verdrag te zijner tijd ook
zullen bekrachtigen. India heeft al tijdens de onderhandelingen aangekondigd
het verdrag niet te zullen ondertekenen en bekrachtigen. Pakistan zal pas
ondertekenen en bekrachtigen wanneer India dat doet. Noord-Korea, dat in de
Algemene Vergadering van de VN een voorstem op het verdrag heeft uitgebracht,
lijkt niet voornemens het op korte termijn te ondertekenen. Totdat met name
India zijn houding tegenover het verdrag wijzigt, kan het verdrag niet in
werking treden. Zoals eerder besproken, bleek deze inwerkingtredingsformule
evenwel de enige formule die de totstandkoming van het verdrag mogelijk maakte.Naast de vijf kernwapenstaten en de drie drempellanden komt ook het Koninkrijk
voor op de lijst van 44 landen die het verdrag voor inwerkingtreding moeten
hebben bekrachtigd. Het is derhalve van belang dat het Koninkrijk zijn steun
aan het verdrag betuigt en inwerkingtreding een stapje dichterbij brengt door
het verdrag spoedig te bekrachtigen.Artikel XIV bepaalt verder dat, indien het verdrag drie jaar na ondertekening
nog niet in werking is getreden, de depositaris jaarlijks, indien een meerderheid
van staten die het verdrag hebben bekrachtigd hierom vraagt, een vergadering
van de staten die hebben bekrachtigd bijeen kan roepen (tweede lid). Doel
van deze Conferentie is te onderzoeken welke maatregelen kunnen worden getroffen
teneinde inwerkingtreding van het verdrag te bespoedigen. Deze Conferentie
dient met consensus te besluiten. Staten die het verdrag nog niet hebben bekrachtigd,
maar wel hebben ondertekend, kunnen deze vergadering als waarnemer bijwonen.Een dergelijke conferentie, indien deze bijeen wordt geroepen, zal voornamelijk
dienen om staten die het verdrag nog niet hebben bekrachtigd aan te sporen
dit alsnog te doen. De Conferentie kan niet besluiten de criteria voor inwerkingtreding
te wijzigen, bijvoorbeeld door de in bijlage 2 opgenomen lijst te wijzigen.
Een aantal landen, waaronder de Russische Federatie, China, Pakistan en het
Verenigd Koninkrijk, verzette zich tijdens de onderhandelingen tegen de mogelijkheid
het criterium voor inwerkingtreding bij te stellen indien zou blijken dat
dit te rigide zou zijn.India is fel gekant tegen een dergelijke conferentie; zij beschouwt dit
als een tegen India gerichte bepaling en drukmiddel dat in strijd is met de
soevereiniteit van dit land. Deze vrees is echter ongegrond; volkenrechtelijk
kan India niet worden gedwongen het verdrag te bekrachtigen. Evenmin kunnen
sancties tegen India worden uitgevaardigd (zoals India heeft verklaard te
vrezen) in geval bekrachtiging uitblijft. 6.2 Het protocol bij het verdragHet protocol vormt een nadere uitwerking van artikel IV (over verificatie)
van het verdrag. De nadruk ligt op de modaliteiten van inspecties ter plaatse. Deel 1: Functies van het internationaal toezichtsysteem
en het Internationaal Data CentrumHet internationaal toezichtsysteemHet protocol bepaalt dat de helft van de inrichtingen voor radionucleïde
verificatie ook edelgasmetingen zal verrichten. De stations met edelgasmetingcapaciteit
moeten bij inwerkingtreding operationeel zijn. De Voorbereidende Commissie
dient uit te werken welke stations met edelgasmetingapparatuur zullen worden
uitgerust. Tijdens de eerste reguliere bijeenkomst van de Conferentie van
staten zal worden besloten hoe alle radionucleïde-inrichtingen met deze
optie kunnen worden uitgerust. Deze regeling is het resultaat van het compromis
tussen China en Westelijke landen over de opname van edelgasmetingen en andere
verificatietechnieken in het toezichtsysteem (zie hoofdstuk 3.2).Het Internationaal Data CentrumPartijen hebben recht alle data te ontvangen die door het internationaal
toezichtsysteem worden geregistreerd en op alle diensten en informatie van
het Internationaal Data Centrum. Het Internationaal Data Centrum biedt partijen
onder meer de volgende diensten:– levering van bulletins met standaardanalyses van de gegevens uit
het toezichtsysteem. Door middel van een «standaard filter» zal
een eerste scheiding worden aangebracht tussen gegevens die in de richting
wijzen van een verdragsschending en gegevens die onmogelijk op een kernexplosie
kunnen wijzen. Onderdelen voor een dergelijk filter worden gegeven in bijlage
2 bij het protocol. De definitieve procedures en criteria voor «standaard
filters» zullen door de Voorbereidende Commissie worden uitgewerkt (in
de standaardanalyses zal geen oordeel worden gegeven over de aard van een
gebeurtenis; het is aan de partijen zelf om aan de hand van deze gegevens
te oordelen of een verdragsschending heeft plaatsgehad);– levering van lijsten met alle gegevens die door het monitoring
systeem worden geregistreerd en samenvattingen van deze gegevens;– levering van additionele informatie inzake specifieke gebeurtenissen
die door partijen wordt opgevraagd (bijvoorbeeld tijdens een consultatieprocedure);– op verzoek verlening van assistentie aan partijen, onder meer
bij de analyse van gegevens en het opzetten van Nationale Data Centra;– op verzoek toepassing van een additioneel filter, waarvoor de
staat die deze dienst verlangt eigen criteria dient op te stellen. Deel 2: Inspecties ter plaatseDit deel van het protocol gaat in detail in op de modaliteiten van een
inspectie ter plaatse beschreven in artikel IV. De regels met betrekking tot
inspecties, die in artikel IV en in deel 2 van het protocol zijn neergelegd,
vormen een evenwicht tussen de belangen van effectieve verificatie enerzijds
en bescherming tegen misbruik van het recht een inspectie aan te vragen anderzijds.
De in het protocol neergelegde regels hebben onder andere betrekking op:– procedures en activiteiten voorafgaand aan een inspectie;– de rechten en plichten van het inspectieteam, waaronder toegestane
verificatie-activiteiten en materiaal dat bij een inspectie mag worden gebruikt;– de rechten en plichten van de te inspecteren staat;– de uitvoering van de inspectie.De Voorbereidende Commissie dient verscheidene handleidingen op te stellen
met betrekking tot de juridische, technische en administratieve procedures
voor inspecties. Wat de uitvoering van inspecties ter plaatse betreft,
hebben deze procedures bijvoorbeeld betrekking op vluchten boven het te inspecteren
gebied, en rechten van de te inspecteren staten.Procedures en activiteiten voorafgaand aan een inspectieDe Directeur-Generaal van het Technisch Secretariaat stelt het inspectie-mandaat
vast. In dit inspectiemandaat worden onder meer het te onderzoeken gebied,
de voorgenomen inspectie-activiteiten, de voorgenomen inspectie-uitrusting,
het toegangspunt tot de te inspecteren staat en de namen van de leden van
het inspectieteam en eventuele waarnemers vastgelegd.Het te inspecteren gebied mag niet groter zijn dan een aaneengesloten
oppervlakte van 1000 km2. Indien het te inspecteren gebied zich
over het grondgebied van meerdere staten uitstrekt, gelden de inspectie-bepalingen
voor elke staat apart.De Directeur-Generaal bepaalt de grootte van het inspectieteam en kiest
de inspecteurs en inspectieassistenten voor een bepaalde inspectie. Niet meer
dan 40 inspecteurs en inspectieassistenten mogen gelijktijdig op het grondgebied
van de te inspecteren staat verblijven (alleen indien toestemming tot boren
wordt gegeven kan dit aantal worden uitgebreid). De aanvragende staat en de
te inspecteren staat mogen geen inspecteurs of assistenten leveren voor het
inspectieteam. De aanvragende staat kan verzoeken een waarnemer aan het inspectieteam
toe te voegen. De te inspecteren staat kan dit evenwel weigeren. De inspecteurs
en assistenten zullen worden gekozen uit een lijst waarvoor na inwerkingtreding
partijen namen kunnen voordragen. De lijst van inspecteurs en assistenten
is openbaar. Staten kunnen bezwaar aantekenen tegen bepaalde inspecteurs of
assistenten; deze zullen dan bij eventuele inspecties op het grondgebied van
deze staten niet worden ingezet.Iedere staat dient het Technisch Secretariaat binnen 30 dagen na inwerkingtreding
te informeren welke plaatsen op zijn grondgebied als toegangspunt(en) voor
een inspectie ter plaatse zullen dienen. Deze toegangspunten zullen te zijner
tijd voor het Koninkrijk worden vastgesteld.Bevoegdheden van het inspectieteamHet inspectieteam mag uitsluitend informatie verzamelen die relevant is
voor de verificatie van de naleving van het verdrag. De inspectie, die maximaal
60 dagen kan duren, kan binnen 28 dagen na zijn goedkeuring worden stopgezet.
Ook kan de inspectie met maximaal 70 dagen worden verlengd (artikel IV, 47e
lid).De Voorbereidende Commissie zal een lijst opstellen van toegestane inspectieuitrusting.
Het inspectieteam dient met de minst indringende inspectiemethodes aan te
vangen. Het protocol noemt onder meer de volgende inspectietechnieken die
in ieder geval zijn toegestaan tijdens de eerste 25 dagen na goedkeuring van
de inspectie:– observatie door middel van foto- en videocamera's of multispectrale
beelden (met inbegrip van infra-rood), uit de lucht, vanaf de grond, of onder
de grond;– meting van radioactiviteit boven en onder de grond;– inzameling van monsters, zowel boven- als ondergronds (monsters
dienen indien mogelijk ter plaatse te worden geanalyseerd. De Directeur-Generaal
dient zorg te dragen voor de vertrouwelijke behandeling van monsters en hiertoe
regels op te stellen);– meting van naschokken;– toegang tot gebouwen die leiden naar een mijn of andere ondergrondse
holten;– inspectie vanuit de lucht door boven het te inspecteren gebied
te vliegen. De modaliteiten van een luchtinspectie zijn in het protocol gedetailleerd
uitgewerkt. Een inspectieteam heeft recht op ten minste één
luchtinspectie die in een vlucht van maximaal 12 uur dient te worden uitgevoerd. Additionele vluchten moeten door de geïnspecteerde
staat worden goedgekeurd. Het protocol geeft een lijst van instrumenten die
bij een dergelijke luchtinspectie kunnen worden gebruikt. Ook bij een luchtinspectie
dient met de minst indringende inspectiemethoden te worden aangevangen.Daarna zijn naast de hierboven beschreven methoden ook de volgende methoden
toegestaan:– opsporing van grote ondergrondse ruimtes met seismische apparatuur; – boring om radioactieve monsters te kunnen verzamelen, indien expliciet
goedgekeurd door de Uitvoerende Raad;– toegang tot gebouwen, in overeenstemming met de te inspecteren
staat.Rechten en plichten van een te inspecteren staatDe te inspecteren staat dient het inspectieteam onmiddellijke toegang
tot zijn grondgebied te verschaffen en het inspectieteam alle mogelijke medewerking
en assistentie te verlenen. Ook dient hij zorg te dragen voor ondersteuning
in de vorm van onder meer vertalers, transport, onderkomen, werkruimte en
voedsel. De kosten hiervan zullen door de Organisatie worden terugbetaald.De te inspecteren staat mag geen beperkingen opleggen op invoering van
door de Conferentie goedgekeurde inspectieuitrusting door het inspectieteam.De te inspecteren staat kan verscheidene maatregelen treffen teneinde
te voorkomen dat de inspectie te indringend wordt, waarbij gevoelige informatie
die geen betrekking heeft op de verificatie van de naleving van het verdrag
zou kunnen worden geopenbaard. Hij kan hiertoe onder meer:– wijzigingen aanbevelen in het inspectieplan;– vertegenwoordigers aanstellen die alle activiteiten van het inspectieteam
mogen bijwonen (inclusief inspectie vanuit de lucht);– alle door het inspectieteam genomen fotografische materialen en
monsters onderzoeken, en eventuele foto's die gevoelige informatie bevatten
die geen betrekking heeft op de naleving van het verdrag achterhouden;– een eigen camerateam leveren om voor het inspectieteam foto's
en video's te maken;– vliegtuigen voor inspectie vanuit de lucht leveren (inclusief
bemanning en geauthenticeerde en goedgekeurde inspectieuitrusting);– luchtinspectie boven bepaalde gevoelige gebieden beperken of weigeren;– verzoeken om additionele inspectievluchten weigeren;– toevoeging van een waarnemer van de aanvragende staat aan het
inspectieteam weigeren;– gevoelige plaatsen en installaties beschermen door onder meer:– meting van radioactiviteit en inzameling en analyse van monsters
te beperken;– de toegang tot gebouwen te beperken en beperkte toegang tot bepaalde
plaatsen in het te inspecteren gebied af te kondigen.Inspecties in gebieden waarover geen enkele staat jurisdictie of feitelijk
gezag voertHet protocol geeft tevens richtlijnen voor inspecties in een gebied waarover
geen enkele staat jurisdictie of feitelijk gezag voert (bijvoorbeeld in internationale
wateren). Alle staten zijn vrij onafhankelijk van de Organisatie in zo'n gebied
een inspectie uit te voeren. Eventuele verdragsschenders die een inspectie
willen ontlopen zullen zo ontmoedigd worden om in dergelijke gebieden een
illegale kernwapenproefexplosie of andere nucleaire explosie uit te voeren. De Directeur-Generaal kan afspraken maken met staten om een inspectie
in een dergelijk gebied te vergemakkelijken (bijvoorbeeld voor de levering
van ondersteunende diensten). Dit soort inspecties kan echter ook door de
Organisatie zelf worden uitgevoerd. Informatie uit een door een partij uitgevoerde
inspectie mag worden aangevoerd bij de besluitvorming inzake de uitvoering
van een inspectie ter plaatse door de Organisatie. Zo kan worden voorkomen
dat de inspectie dubbel wordt uitgevoerd: als de resultaten van de nationale
inspectie duidelijk zijn, hoeft de Organisatie zelf geen kostbare inspectie
meer uit te voeren. Deel 3: Vertrouwenwekkende maatregelenVertrouwenwekkende maatregelen dienen te voorkomen dat grote ontploffingen
met conventionele springstoffen als mogelijke kernproeven worden aangemerkt.
Elke partij wordt verzocht op vrijwillige basis het Technisch Secretariaat
informatie te verschaffen omtrent explosies van 300 ton TNT of meer op zijn
grondgebied of op plaatsen onder zijn feitelijke gezag (bij voorkeur voorafgaand
aan de ontploffing). Partijen zijn niet verplicht dit verzoek op te volgen.
Het verlenen van medewerking bij de opheldering van dergelijke grote explosies
is evenwel in het belang van de betreffende staat; hiermee zou een eventuele
inspectie ter plaatse op zijn grondgebied kunnen worden voorkomen.Aan partijen wordt tevens verzocht na de inwerkingtreding van het verdrag
op vrijwillige basis jaarlijks informatie te verschaffen omtrent nationaal
uitgevoerde conventionele explosies. Voorts wordt de mogelijkheid genoemd
dat partijen op vrijwillige basis het Technisch Secretariaat uitnodigen voor
een bezoek aan plaatsen op hun grondgebied waar dergelijke explosies plaatshebben. 6.3 De bijlagen bij het protocol Bijlage 1 bij het protocol: lijsten van verificatie-inrichtingenDeze bijlage bevat lijsten met locaties van alle inrichtingen voor seismische,
radionucleïde, hydroakoestische, en infrageluidverificatie (inclusief
laboratoria), die deel zullen uitmaken van het internationaal toezichtsysteem.
Geen van deze faciliteiten is op Nederlands grondgebied gevestigd. Bijlage 2 bij het protocol: parameters voor een «standaard
filter»Deze bijlage noemt per verificatiemethode enkele parameters die onder
andere kunnen worden toegepast bij opstelling van een «standaard-filter»
voor informatie uit het internationale verificatienetwerk (zie bij de toelichting
op deel 1 van het protocol). Deze lijst is niet uitputtend. 7 Activiteiten van de Voorbereidende CommissieEen Voorbereidende Commissie van de Organisatie zal het grondwerk voor
de Organisatie verrichten vóór de inwerkingtreding van het verdrag.
De Voorbereidende Commissie werd 19 november 1996 opgericht met de aanvaarding
van een document waarin de taken van de Commissie worden uiteen gezet. Alle
staten die het verdrag hebben ondertekend zijn lid van de Voorbereidende Commissie.
De Voorbereidende Commissie zal net als de Organisatie zelf in Wenen zijn
gevestigd. Ook het voorlopige Internationaal Data Centrum, dat momenteel in
Arlington (VS) is gevestigd, zal naar Wenen worden verplaatst.De eerste bijeenkomst van de Voorbereidende Commissie had november 1996
plaats te New York. In november 1996 werd door de Commissie een
conceptzetelovereenkomst tussen de Commissie en gastland Oostenrijk aangenomen. 8 Kosten voortvloeiend uit het verdragDe kosten voortvloeiend uit het verdrag zullen worden verdeeld onder de
landen die het verdrag hebben ondertekend. Hiertoe zal de VN-verdeelsleutel
worden gehanteerd, aangepast aan het aantal staten dat het verdrag heeft ondertekend.
Het Nederlandse aandeel bedraagt onder de huidige verdeelsleutel 1,61%. Deze
kosten zullen in de eerste plaats betrekking hebben op het opzetten en bedienen
van het internationaal toezichtsysteem en de activiteiten van de Organisatie.Partijen kunnen hun verplichte contributie gedeeltelijk in natura voldoen,
door bij te dragen aan de oprichting van het internationaal toezichtsysteem.
De mogelijkheid bijdragen in natura te leveren zal voornamelijk betrekking
hebben op de periode voor inwerkingtreding, wanneer het grootste gedeelte
van het internationaal toezichtsysteem dient te worden opgezet.De Voorbereidende Commissie zal de begroting en financiële regels
voor de Organisatie uitwerken.De financiering van de Voorbereidende Commissie zal worden geregeld overeenkomstig
de bepalingen inzake financiering van de Organisatie. Om een efficiënte
start van de Commissie mogelijk te maken, heeft een aantal landen, waaronder
Nederland, een vrijwillige bijdrage aan de Voorbereidende Commissie gedaan,
die ondertussen met de reguliere contributie zal worden verrekend.In 1997 zal de Commissie zich voornamelijk toeleggen op activiteiten van
organisatorische aard, zoals de inrichting van het voorlopig Technisch Secretariaat,
huisvesting van de Commissie in Wenen, en opstelling van een werkprogramma
en een begroting voor 1998. De hoogte van deze begroting zal in belangrijke
mate afhangen van de snelheid waarmee het internationale verificatienetwerk
wordt opgericht. Oprichting van het verificatienetwerk zal in de eerste jaren
van de Voorbereidende Commissie aanzienlijke kosten met zich mee brengen.
Aanvankelijk werd uitgegaan van oprichting van het verificatienetwerk binnen
een periode van twee jaar. Omdat het verdrag vermoedelijk niet binnen deze
termijn in werking zal treden, is het mogelijk dat oprichting van het verificatienetwerk
over een groter aantal jaren zal worden gespreid. 9 Uitvoering van het verdragVoor wat betreft de uitvoering van het verdrag zal nog wetgeving moeten
worden voorbereid. Zoals bij de toelichting op artikel III staat beschreven
heeft deze allereerst betrekking op de strafbaarstelling onder het verdrag.
Voorts is uitvoeringswetgeving vereist voor het doen van inspecties. Deze
wetgeving zal in een later stadium, tijdig voor de inwerkingtreding van het
verdrag, tot stand worden gebracht. Zoals hierboven beschreven zal de inwerkingtreding
van het verdrag echter nog geruime tijd op zich laten wachten. Om die reden
wordt de benodigde aanvullende uitvoeringswetgeving niet thans ter goedkeuring
voorgelegd. 10 KoninkrijkspositieHet verdrag zal voor het hele Koninkrijk gelden. De Nederlandse Antillen
en Aruba hebben de uitvoering van het verdrag thans in studie. Aangezien het
verdrag te zijner tijd voor het gehele Koninkrijk zal dienen te worden bekrachtigd,
zal tussen de landen van het Koninkrijk afstemming over de voortgang van het
wetgevingstraject plaatsvinden.De Minister van Buitenlandse Zaken,H. A. F. M. O. van Mierlo 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25728-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl