Vaststelling begroting van het Ministerie van Buitenlandse Zaken (V) voor het jaar 2007; Brief minister met zijn reactie op het AIV-advies 'De OESO van de toekomst'
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30800-V, nr. 107

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

02-07-2007

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

30800-V nr. 107

26-06-2007

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamREACTIE OP AIV ADVIES «DE OESO VAN DE TOEKOMST»Inleiding1. Uitbreiding en taken2. Internationale architectuur3. Prioritaire werkterreinen4. OESO methoden en Organisatorische veranderingen
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30800-VToon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 30 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 800 VVaststelling van de begrotingsstaten van het Ministerie van Buitenlandse
Zaken (V) voor het jaar 2007nr. 107BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKENAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 26 juni 2007Graag bied ik u hierbij mijn reactie op het AIV-advies «De OESO
van de toekomst» aan. De tekst van het advies is tevens bijgesloten.1Een eensluidende brief zend ik aan de Voorzitter van de Eerste Kamer der
Staten-Generaal.De minister van Buitenlandse Zaken,M. J. M. VerhagenREACTIE OP AIV ADVIES «DE OESO VAN DE TOEKOMST»InleidingMet dank en waardering heb ik kennis genomen van het advies «De
OESO van de Toekomst» van de Adviesraad Internationale Vraagstukken
(AIV). Het advies van de raad is heel informatief en gebalanceerd en biedt
met het historisch overzicht een goed beeld van de ontwikkeling van de Organisatie
voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO) sinds de oprichting in
1961. Door dit te combineren met een sterkte en zwakte analyse komen heel
duidelijk de uitdagingen voor de toekomst naar voren; uitdagingen die zowel
liggen op het vlak van de aard van de werkzaamheden als op het institutionele
vlak van de OESO, en daardoor ook van invloed zijn op de rol en positie van
de organisatie in de internationale institutionele architectuur.Toen in maart 2006 de AIV verzocht werd advies uit te brengen over de
OESO vonden binnen de OESO al enige tijd parallel lopende discussies plaats
over zowel interne hervormingen als over de uitbreiding van de organisatie
met nieuwe leden. Naast de gevraagde appreciatie van de organisatie en de
positie van de OESO in relatie tot andere multilaterale instellingen vormden
deze vraagstukken de basis voor de adviesaanvraag.Sneller dan verwacht werd al tijdens hoogambtelijk overleg in april 2006
overeenstemming bereikt over enkele hervormingen in het beheer van de organisatie
(in mei 2006 bevestigd door de ministeriële bijeenkomst van de OESO ).Hoewel de tijd thans – 2007 – niet rijp is voor heropening
van de hervormingsdiscussie, wil dat niet zeggen dat de aanbevelingen van
de AIV terzake aan relevantie hebben ingeboet. De op termijn voorziene uitbreiding
van de organisatie zal zonder twijfel aanleiding zijn om te zijner tijd vraagstukken
als effectiviteit, besluitvorming, prioriteitstelling e.d. opnieuw op de agenda
te zetten. Het AIV-advies zal dan kunnen dienen als handvat en leidraad voor
Nederland om deze besprekingen aan te gaan. Het advies is tevens een waardevolle
inspiratiebron voor de Nederlandse inzet op die gebieden die reeds nu ter
tafel liggen.De algemene opvatting van de AIV dat het een groot goed is dat de OESO
bestaat geeft ook mijn grondhouding ten opzichte van de OESO weer als zijnde
een internationaal gezaghebbende normstellende denktank. In dit licht onderschrijf
ik in grote lijnen de aanbevelingen van de AIV. In onderstaande zal dit nader
worden geadstrueerd aan de hand van de conclusies en aanbevelingen van de
AIV.1. Uitbreiding en takenNa de laatste toetreding van een nieuwe lidstaat tot de OESO in 2000 (Slowakijë)
is de uitbreiding enige tijd stilgelegd. Onduidelijk was of en zo ja in welke
mate de OESO zonder interne hervormingen nieuwe leden zou kunnen absorberen.
De druk om de discussie over verdere uitbreiding te heropenen nam evenwel
toe. Dit niet alleen vanwege de OESO toezegging in 1996 aan Rusland dat het
lidmaatschap van dat land een gemeenschappelijk streven was en vanwege nieuwe
lidmaatschapsaanvragen, maar vooral ook door het toenemend besef dat de relevantie
van de OESO gebaat zou zijn met actieve samenwerkingsrelaties en met uiteindelijke
toetreding van belangrijke (opkomende) economieën als China, de Russische
Federatie, Zuid-Afrika, Indonesië, India en Brazilië.De uitbreidingsdiscussie leek in 2004 in goede banen te worden geleid
door de aanvaarding van de zogenaamde Noburu criteria (like-mindedness, significant player,
mutual benefit en global considerations)
door de ministeriële OESO-bijeenkomst. Nochtans bleef een doorbraak uit,
omdat de lidstaten geen unanimiteit konden bewerkstelligen over de vraag welke
landen zouden kunnen toetreden.Ik deel de visie van de AIV dat door het ontbreken van belangrijke opkomende
economieën op de ledenlijst van de OESO, de organisatie mondiale representativiteit
en het vermogen tot effectieve uitvoering van een mondiale agenda ontbeert.
Ik acht het dan ook van groot belang dat, wil de OESO een relevante speler
blijven, de belangrijkste opkomende economieën meer bij de werkzaamheden
van de OESO betrokken worden. Van even groot belang acht ik het dat door de
nauwere samenwerking of door het lidmaatschap meer convergentie in het internationale
denken over macro-economische, financiële en sociale vraagstukken kan
worden gerealiseerd.Om te voorkomen dat, zoals de AIV schetst, de nieuwe leden een andere
invulling willen geven aan het werk van de OESO en mogelijk het karakter en
de kwaliteit van de OESO wezenlijk kunnen aantasten, is het van belang heldere
toelatingscriteria te hanteren. De bestaande Noburu criteria bieden goede
aanknopingspunten, maar een vijfde criterium in de vorm van overneming van
het het OESO-acquis, zoals de AIV voorstelt, bouwt
aanvullende zekerheden in.De gedachte dat nieuwe leden aan het OESO-acquis
moet voldoen heeft inmiddels ook ingang gevonden in de uitbreidingsbesprekingen
in Parijs. De AIV noemt in dit verband het OESO-acquis «de voornaamste onderliggende conventies, regelingen en principes».
Op zich is dat verdedigbaar, maar een nadere uitwerking wat daar dan precies
onder wordt verstaan zal nog moeten plaatsvinden om te kunnen beoordelen of
kandidaatleden toegroeien naar of voldoen aan de vereisten van een volwaardig
lidmaatschap.Met de AIV ben ik van mening dat met landen die geen lid willen worden,
dan wel daarvoor (nog) niet in aanmerking komen, een vorm van associatie (in
OESO-termen «enhanced engagement»)
moet worden aangegaan. Voor deze landen kunnen op maat gemaakte programma’s
of andere al dan niet regionale associatieregelingen een goed alternatief
bieden. Hoewel mijns inziens deze samenwerkingsvormen niet automatisch het
perspectief van toetreding moeten bieden, zijn in het verleden goede ervaringen
opgedaan met landen die onder «toezicht» naar volwaardig lidmaatschap
zijn toegegroeid.Ik heb kennis genomen van het oordeel van de AIV dat (al dan niet via
een overgangstermijn en stapsgewijze toewerking naar het lidmaatschap) Brazilië,
Chili, Israël en Zuid-Afrika in aanmerking komen voor het lidmaatschap
van de OESO, maar dat het lidmaatschap van China, India en Rusland, vanwege
dusdanig grote problemen op het terrein van de rechtstaat en/of op economisch
vlak, vooralsnog niet voor de hand ligt.Ik deel de opvatting van de AIV voor wat betreft Chili, Israël en
Zuid-Afrika. India en Brazilië lijken zelf ambigu tegenover het OESO-lidmaatschap
te staan omdat zij dan hun rol in de G-77 moeten opgeven. Van China is nog
geen indicatie vernomen dat het lidmaatschap van de OESO nastreeft. Nauwere
samenwerking met deze landen in de vorm van een associatieregeling lijkt derhalve
in de rede te liggen.Hoewel ik begrip heb voor de terughoudende opstelling van AIV ten aanzien
van een volledig lidmaatschap voor de Russische Federatie, zijn er andere
overwegingen die meegenomen moeten worden in de uiteindelijke
analyse. In de eerste plaats heeft de Russische Federatie als enige grote
economie 10 jaar geleden daadwerkelijk lidmaatschap aangevraagd bij de OESO
en is het Russische lidmaatschap een gemeenschappelijke doelstelling van Rusland
en de OESO genoemd. Daardoor is een historische band met de OESO opgebouwd
waaraan niet zonder meer voorbij kan worden gegaan.In de tweede plaats kan de OESO een extra platform vormen waar een dialoog
met Rusland plaatsvindt over de macro-economische en financiële situatie.
Ook het Russische lidmaatschap van de G-8 en het toekomstige lidmaatschap
van de WTO moeten een plaats krijgen in de overwegingen.In de aanloop naar de ministeriële bijeenkomst van mei 2007, waar
onder meer over de uitbreiding is gesproken, heeft bovendien een derde aspect
een rol gespeeld. De bijna vastgelopen discussie leek aan te sturen op een
besluit de OESO uit te breiden met alleen enkele kleinere landen (waaronder
Chili, Israël en twee EU-lidstaten). De Nederlandse inzet in de OESO
uitbreidingsdiscussie was dat tenminste één belangrijke opkomende
economie op korte termijn zou kunnen gaan toetreden, omdat de OESO moest trachten
zijn relevantie (te meten aan het deel van de wereldeconomie dat de organisatie
vertegenwoordigt) te vergroten. Aangezien van de andere grote opkomende economieën
geen indicatie bestond van belangstelling voor het lidmaatschap en uitbreiding
met alleen kleinere landen een verkeerd signaal zou zijn over het belang dat
de huidige leden hechten aan de OESO, heeft Nederland het voorstel om met
de Russische Federatie gesprekken te gaan voeren over mogelijk lidmaatschap
gesteund.Met de AIV deel ik de mening dat de acht laatst toegetreden landen van
de EU1 lid moeten worden van de OESO, zij het
niet noodzakelijkerwijs tegelijkertijd. Grote OESO landen hebben immers herhaaldelijk
aangegeven niet gecharmeerd te zijn van toetreding van in hun ogen«kleine»
landjes en het toenemende eurocentrisme van de OESO.Tijdens de ministeriële bijeenkomst van de OESO in mei 2007 is, na
de nodige onderhandelingen, uiteindelijk een belangrijke, zij het eerste,
stap voorwaarts gezet in de uitbreiding van de OESO. De kern hiervan is dat
overeenstemming is bereikt over het vaststellen van het onderhandelingsmandaat
voor SG OESO. Hij heeft het mandaat gekregen om:– met de Russische Federatie, Estland, Chili, Slovenië en Israël
te praten over OESO-lidmaatschap. In dit kader is een verband gelegd met het
zgn. OESO acquis.– met Brazilië, India, China, Zuid-Afrika en Indonesië
verkennende gesprekken te voeren over nauwere samenwerking en mogelijk lidmaatschap
van de OESO op termijn.Tevens is afgesproken dat landen die een aanvraag voor lidmaatschap hebben
ingediend of gaan indienen individueel zullen worden beoordeeld. In deze laatst
genoemde categorie vallen o.a. Bulgarije, Cyprus, Letland, Litouwen Malta
en Roemenië.Eén van de grootste uitdagingen waar de OESO de komende tijd voor
staat is dan ook het succesvol voltooien van het uitbreidingsproces, met name
door vast te stellen op welke wijze en met welke voorwaarden landen of lid
kunnen worden of betrokken bij de werkzaamheden van de OESO.De aanbeveling van de AIV om op het moment van toetreding van nieuwe EU-lidstaten
tot de OESO af te spreken dat de Europese Commissie in OESO-kwesties op het
terrein van de eerste (economische) EU-pijler namens de EU-lidstaten
optreedt, is interessant en verdient nadere precisering. Het is niet uit te
sluiten dat, om lidmaatschap van alle EU-landen voor de andere OESO-leden
acceptabel te maken, in de toekomst binnen de OESO op bepaalde terreinen in
EU-verband meer gezamenlijk moet worden opgetreden. Hierbij ligt het voor
de hand te denken aan dossiers waar de Europese Commissie exclusieve competentie
heeft. In dossiers waar sprake is van gemengde competentie ligt dit minder
voor de hand, ook al omdat thans EU-lidstaten niet snel geneigd zijn de Commissie
te aanvaarden als hun gemeenschappelijke woordvoerder. Met name de beleidsvergelijkende
OESO-activiteiten lijken niet gebaat te zijn bij één EU-stem.
Juist in de diversiteit van ervaringen en expertise schuilt de rijkdom van
informatie en discussie die voor de hoogwaardige OESO-producten van belang
is.Daarentegen is meer gezamenlijk optreden in EU-verband wenselijk bij institutionele
en beheersmatige onderwerpen. In de uitbreidingsdiscussie was hiervan al enige
sprake, maar dat is nog niet het geval in besprekingen over financiële
dossiers. Analoog aan de praktijk bij VN-organisaties zou het EU-voorzitterschap
als gemeenschappelijk woordvoerder kunnen optreden, zonodig ondersteund door
lidstaten.De bedenkingen die de AIV heeft ten aanzien van informele vormen van samenwerking à
la carte die kunnen ontstaan door toename van ad-hocbijdragen en inkrimping
van het reguliere budget, deel ik niet. Hoewel ik vind dat we te allen tijde
moeten voorkomen dat het beeld ontstaat dat sommige spelers een vrijbrief
krijgen zich te onttrekken aan de OESO normen en afspraken, kan een meer à
la carte benadering, mits in de juiste (financiële) structuur gegoten,
de inhoudelijke diversiteit van de OESO vergroten en daarmee het belang van
de OESO voor Nederland.Met de AIV deel ik de opvatting dat de kans bestaat dat de combinatie
van intensivering van de samenwerking met grote landen (al dan niet lid van
de OESO) en de wens een grotere invloed uit te oefenen op het mondialiseringsterrein
zal leiden tot een meer politiek getinte OESO. Of dit ook het geval zal zijn,
kan thans nog niet worden voorspeld. Eerst zal duidelijk moeten worden welke
landen daadwerkelijk lid zullen gaan worden van de OESO en hoe de intensivering
van de samenwerking vorm zal krijgen.Vanwege deze ongewisheid en het ontbreken van enige beweging in Parijs
op het gebied van eventuele verdere hervormingen van de OESO acht ik het door
de AIV voorgestane verkenning van de voor- en nadelen van een «twee-pijler
structuur met differentiatie in taken en lidmaatschappen» op dit moment
niet opportuun. Ik sluit overigens niet uit dat SG OESO, nadat hij zijn aandacht
gedurende het eerste jaar van zijn ambtstermijn in belangrijke mate heeft
gericht op het realiseren van een doorbraak in de uitbreidingsdiscussie zich
nu wat meer zal gaan richten op de inrichting van de OESO ná de uitbreiding.
Indien dat het geval is zal de aanbeveling van de AIV ter harte worden genomen.2. Internationale architectuurMet voldoening heb ik kennis genomen van de constatering van de AIV dat
er weinig bewijs is van overlapping of duplicatie van werkzaamheden tussen
de OESO en andere internationale organisaties, aangevuld met de vaststelling
dat door de werkwijze en het relatief informele karakter eerder sprake is
van complementariteit dan van competitie. De AIV bevestigt daarmee de zelfstandige
rol die de OESO binnen de internationale architectuur inneemt. Het is uiteraard
aan de lidstaten van de OESO om er voor te zorgen dat duplicatie en overlap
ook niet zullen optreden.Verdergaande samenwerking op specifieke terreinen van de OESO met mondiaal
georiënteerde organisaties als de Wereldbank, WTO en gespecialiseerde
VN-organisaties zal worden aangemoedigd. Dergelijke samenwerkingverbanden
leveren, mede door de synergie, kwalitatief betere en breder gedragen producten
op en werken veelal kostenbesparend. Het meer mondiaal maken van de analyses,
zoals de AIV voorstelt, biedt mogelijkheden een grotere rol te spelen op het
gebied van globalisering en meer aansluiting te krijgen bij de bovengenoemde
organisaties. Dit zou ook een uitgangspunt moeten zijn bij het bepalen van
de wijze waarop de grote economieën bij de OESO betrokken worden.Gelijk aan de AIV zie ik ook weinig merites in het idee om de OESO formeel
als secretariaat van de G-8 te laten fungeren. De G-8 is geen instelling,
maar een politieke top die sturing en richting geeft aan bestaande internationale
instellingen, zoals de OESO. Wel vind ik dat de OESO een meer proactieve rol
zou moeten spelen in de internationale agendasetting en de G-8 zou op haar
beurt de OESO effectiever kunnen gebruiken. Het is dan ook een positieve ontwikkeling
dat de G-8 in toenemende mate gebruik maakt van de OESO. Tijdens de G-8 top
in Heiligendamm is, in het kader van «G-8 outreach» («Heiligendamm proces») naar Brazilië, Mexico,
India, China en Zuid-Afrika, aan de OESO gevraagd een faciliterende rol te
spelen. De precieze invulling en financiering van deze taak is echter momenteel
nog niet uitgekristalliseerd.Wat betreft de mondiale coördinatie die de AIV op het terrein van
ontwikkelingssamenwerking voor ogen heeft is een gelijke trend waar te nemen.
Zo heeft het DAC tezamen met de Wereldbank de Parijs Verklaring opgesteld
die door meer dan 100 landen is onderschreven en waaraan de Wereldbank, het
IMF, de VN, de regionale ontwikkelingsbanken en de leden van het DAC zich
hebben gecommitteerd. De partnerlanden worden aangespoord tot een effectief
ontwikkelingsbeleid en verbetering van de openbare financiën. Voorts
wordt het DAC ook ingezet bij het oprichten van een ECOSOC Development Co-operation
Forum, een initiatief van de VN om haar rol in ontwikkelingssamenwerking te
stimuleren. Of dit er toe zal leiden dat het DAC een donorgezelschap blijft,
of een meer gedifferentieerd lidmaatschap na zal streven hangt onder meer
samen met de uitkomsten van de VN-discussies over effectievere ontwikkelingssamenwerking.
Voorlopig blijft het uitgangspunt dat alleen landen die lid zijn van de OESO én
zich aansluiten bij het DAC-acquis lid kunnen
worden van het DAC. Dit laat uiteraard onverlet dat de samenwerking tussen
niet-leden, het DAC en onderliggende werkgroepen en netwerken zoveel mogelijk
moet worden bevorderd.In relatie tot de internationale handel lijkt een grotere rol van de OESO
in het kader van de WTO moeilijk verenigbaar met de niet-mondiale aard van
de organisatie. Zoals de AIV terecht opmerkt, worden OESO studies vaak geïdentificeerd
met economisch ontwikkelde landen. Dit maakt dat de OESO – in elk geval
in de huidige samenstelling en met de huidige reputatie – ongeschikt
is eventuele tekortkomingen van het ondersteunend apparaat van de WTO te ondervangen.
Ik deel de visie van de AIV dat een grotere rol van de OESO op het gebied
van de mondiale handel gepaard moet gaan met het intensiever betrekken van
opkomende economieën bij OESO werkzaamheden.Tot slot ben ik van mening dat de zichtbaarheid van de OESO binnen de
internationale architectuur verder kan worden vergroot. Een herkenbaar profiel
en een helder mandaat ten opzichte van andere internationale organisaties
en een coherente en consistente prioriteitsstelling draagt bij aan eenduidige
beeldvorming en het opbouwen van een helderder imago. Een grotere
politieke betrokkenheid bij de OESO vergroot de mogelijkheden aandacht voor
de organisatie te vragen.3. Prioritaire werkterreinenHet is op zich niet verwonderlijk dat de AIV er niet in is geslaagd de
voor Nederland prioritaire OESO werkterreinen aan te geven, omdat dit geenszins
een eenvoudige exercitie is.De door de AIV voorgestelde werkwijze geeft de bestaande praktijk weer.
De departementen kijken positief kritisch naar de betekenis van de OESO voor
hun eigen werkterrein, zowel voor lopende dossiers als voor vraagstukken die
verder in de toekomst liggen. Wel vind ik dat, waar mogelijk en nodig, moet
worden bezien waar een sterkere mate van agendasetting door Nederland mogelijk
is.Waar de AIV in zijn advies de keuzes neerlegt bij de departementen, deel
ik die visie voor wat betreft specifieke departementale thema’s. Ten
aanzien van meer horizontale vraagstukken, zoals duurzame ontwikkeling, heeft
een whole-of-the-government benadering mijn voorkeur.
Ik vind het van belang voor de organisatie dat tussen de verschillende OESO
disciplines een bepaalde mate van cohesie aanwezig is en dat deze waar mogelijk
wordt versterkt. Door het uitdragen van een eenduidig en consistent standpunt
op horizontale vraagstukken kan Nederland hier een positieve bijdrage aan
leveren.Dit laat onverlet dat ook binnen de OESO erkend wordt dat keuzes moeten
worden gemaakt, omdat de financiële middelen ontoereikend zijn om alle
verlangens van de leden te honoreren. Met het oog daarop zijn uiteenlopende
instrumenten ontwikkeld. Naast het door de AIV aanbevolen systeem van «sunset clauses» heeft de OESO ook instrumenten ontwikkeld
als de Program Implementation Reviews (PIR) en de Medium Term Orientations
(MTO). Deze instrumenten zorgen er voor dat de organisatie de aanwezige mensen
en middelen zo efficiënt mogelijk aanwendt voor het realiseren van de
in het «Programme of Work and Budget» neergelegde doelstellingen.4. OESO methoden en Organisatorische veranderingenDe conclusies en aanbevelingen van de AIV inzake de OESO-methoden worden
geheel onderschreven en dat geldt in belangrijke mate ook voor die betreffende
de organisatorische veranderingen. Zo deel ik de mening van de AIV dat het
van groot belang is, wil de OESO in de toekomst kunnen blijven functioneren,
het besluitvormingsproces kritisch te blijven bekijken. Aanpassing van het
besluitvormingsproces (m.n. uitbreiding van de toepassing van het principe
van een gekwalificeerde meerderheid) is nog steeds onderdeel van de Nederlandse
inzet. Aangezien recent een hervormingsproces is afgrond, lijkt het op dit
moment echter niet opportuun om hier nu al veel aandacht voor te vragen.Eveneens deel ik de mening van de AIV dat het stelsel van verplichtende
vormen van toezicht niet noodzakelijkerwijs behoeft te worden uitgebreid,
omdat de methoden van «peer pressure», «peer reviews» en «best
practices» naar voldoening functioneren. De suggestie ook de
zittende lidstaten te vragen zich te houden aan het acquis en de naleving van gemaakte afspraken strikter toe te passen spreekt
voor zich en moet ook vooral gezien worden als de verantwoordelijkheid van
de lidstaten zelve.Voor wat betreft de voorgestelde wijzingen op het terrein van externe
relaties en communicatie, ben ik van mening dat de OESO meer middelen moet inzetten om de organisatie, producten en diensten meer bekendheid
te geven.XNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot1Bulgarije, Cyprus, Estland, Letland, Litouwen, Malta, Roemenië en
Slovenië zijn nog geen lid van de OESO. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30800-V-107.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl