Nieuwe Commissievoorstellen en initiatieven van de lidstaten van de Europese Unie; Brief van de Staatssecretaris van Verkeer en Waterstaat
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-02 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Tweede Kamer der Staten-Generaal
 2
 Vergaderjaar 2008-2009
 
 
 
 KST134039
 2008-2009
 
 22 112
 Nieuwe Commissievoorstellen en initiatieven van de lidstaten van de
Europese Unie
 
 
 
 
 Nr. 
 646
 BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN VERKEER EN WATERSTAAT
 Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
 
 Den Haag, 24 april 2008
 
 Hierbij bied ik u de reactie aan op het door de Commissie van Advies inzake
de Waterstaatswetgeving (CAW) uitgebrachte advies «Kaderrichtlijn Mariene
Strategie: Kansen voor het Mariene milieu». Dit advies is op 19 april
2007 aangeboden aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal.
 
 De CAW heeft een analyse gemaakt van het voorstel van de Europese Commissie
voor een Richtlijn tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen
betreffende het beleid ten aanzien van het mariene milieu (KRM). De nieuwe
richtlijn beoogt een geïntegreerd EU-beleid tot stand te brengen ter
bescherming van de mariene wateren die vallen onder soevereiniteit of andere
rechtsmacht van de lidstaten. Deze richtlijn dient ook als milieupijler voor
het Blauwboek Europees maritiem beleid.
 
 De analyse van de CAW is behulpzaam geweest bij de positiebepaling van
Nederland in de onderhandelingen op dit dossier in Brussel. De CAW meent dat
de tekst van de Kaderrichtlijn mariene strategie positief kan worden beoordeeld,
het is een «robuust» en «realistisch» kader. In het
advies doet de CAW tevens een aantal aanbevelingen.
 
 De aanbevelingen om de verhouding tussen de Kaderrichtlijn mariene strategie
en andere relevante EU regelgeving zoals de Kaderrichtlijn water (KRW) en
de nitraatrichtlijn te verduidelijken, alsmede de aanbevelingen met betrekking
tot de inhoud van de KRM zullen in de implementatie worden meegenomen.
 
 Bij de aanbevelingen over de wettelijke implementatie stelt de CAW voor
dezelfde lijn te volgen als is gedaan bij de Kaderrichtlijn water waarbij
voorschriften over planning en maatregelen in de waterwetgeving en over de
milieudoelstellingen in de Wet milieubeheer zijn opgenomen. Dit laatste is
wellicht niet nodig, omdat de Kaderrichtlijn mariene strategie een andere
uitwerking van de milieudoelstellingen («milieudoelen») inhoudt
dan de Kaderrichtlijn water («milieukwaliteitseisen»). De implementatie
zal op dit punt nog nader worden bezien.
 
 Bij het opstellen van het advies diende de tekst van het politiek akkoord
van 18 december 2006 als uitgangspunt. Een aantal aanbevelingen met betrekking
tot de inhoud van de KRM is inmiddels doorgevoerd of ondervangen in het akkoord
dat inmiddels bereikt is op 11 december 2007 tussen de Raad en het Europees
Parlement. Het CAW zal ook over de finale versie van de KRM een advies uitbrengen
in 2008.
 
 In de bijgevoegde notitie wordt nader ingegaan op de door de CAW genoemde
aanbevelingen.
 
 De staatssecretaris van Verkeer en Waterstaat,
 J. C. Huizinga-Heringa
 
 Reactie op het CAW-advies «Kaderrichtlijn mariene
strategie: Kansen voor het mariene milieu»
 1. Inleiding
 De Staatssecretaris van Verkeer en Waterstaat heeft op 23 juni 2006
advies gevraagd aan de Commissie over de Kaderrichtlijn Mariene Strategie
(KRM). Dit advies is op 19 april 2007 uitgebracht en heeft een waardevolle
bijdrage geleverd aan de standpuntbepaling van NL in de onderhandelingen.
Inmiddels is dossier afgerond in Brussel nu Raad en Parlement tot een akkoord
zijn gekomen op 11 december jl. Naar verwachting zal de CAW over de finale
versie van de KRM in de loop van 2008 eveneens advies uit brengen.
 
 De KRM heeft als doel een geïntegreerd beleid tot stand te brengen
met betrekking tot de bescherming van de mariene wateren binnen de Europese
Unie.
 De CAW beoordeelt de gebruikte tekst van de KRM, te weten het politiek
akkoord van 18 december 2006, als positief. Zij baseert zich vooral op
twee elementen. Ten eerste is de CAW van mening dat de KRM een juridisch kader
biedt voor het beleid ten aanzien van de mariene wateren gelegen binnen de
Europese Unie. Ten tweede beschouwt zij dat kader als realistisch; het houdt
rekening met de bestuurlijke en juridische verhoudingen op zee en met de bevoegdheidsverdeling
tussen de Lidstaten en de EG.
 
 Wel doet de CAW een aantal aanbevelingen tot verheldering van de richtlijn
zoals die verwoord wordt in het politiek akkoord van december 2006. In onderdeel
6.2 van het advies zijn de specifieke conclusies en aanbevelingen opgenomen.
 Onder punt 2 van deze reactie zullen achtereenvolgens besproken worden
de aanbevelingen met betrekking op de verhouding tussen de KRM en andere Europese
richtlijnen, de aanbevelingen met betrekking op de inhoud en als laatste de
aanbevelingen die aan de orde komen in de implementatiefase. De reactie is
per aanbeveling opgenomen.
 2. Reactie op de aanbevelingen uit het CAW-advies
 2.1 Verhouding tussen de KRM en andere Europese richtlijnen
 Verduidelijking toelichting KRM
 De CAW adviseert te bewerkstelligen dat de toelichting bij de KRM nader
verduidelijkt wordt op het punt van de afbakening met de Kaderrichtlijn Water
(KRW).
 
 
 Hier zal in de toelichting bij de nationale implementatiewetgeving
van de KRM aandacht aan worden besteed.
 
 Relevante elementen
 Artikel 2a, lid 1 KRM bewerkstelligt, via de begripsomschrijving van mariene
wateren, de afbakening tussen de KRW en KRM door te bepalen dat in de wateren
waar de twee elkaar overlappen de KRM alleen van toepassing is op elementen
die a) van belang zijn voor de bescherming van het mariene milieu en b) niet
vallen onder de KRW. Volgens de CAW is het onduidelijk welke activiteiten
als relevante elementen dienen te worden gekwalificeerd.
 
 
 Strikt genomen bestaat er geen onduidelijkheid. In
grote lijnen zijn de relevante elementen voor de KRM de ecologische toestand
van de zee buiten de 1-mijlslijn en de chemische toestand buiten de territoriale wateren. Voor deze terreinen biedt de KRW geen specifiek instrumentarium.
De KRW-maatregelen dragen overigens in grote lijnen bij tot het behalen van
de goede milieutoestand onder de KRM, vanwege het raakvlak in toepassingsgebied
en de daarvoor geformuleerde milieudoelstellingen en beschermingsmaatregelen
van de KRW. Ruimte en flexibiliteit dienen behouden
te blijven om aanvullende maatregelen te kunnen treffen voor het bereiken
van de goede milieutoestand onder de KRM, ook in het kader van de KRW (met
inbegrip van de toepassing van andere met name in de KRW genoemde EG-richtlijnen).
 
 Samenwerkingsstructuren tussen KRM en andere relevante
EU richtlijnen
 De CAW concludeert dat zowel de KRW als andere milieurichtlijnen die betrekking
hebben op of van invloed zijn op het mariene milieu náást de
KRM gelden.
 
 
 Maatregelen die Lidstaten nemen op grond van de KRW
of andere milieurichtlijnen maken, voor zover relevant voor het mariene milieu,
ook deel uit van het programma van maatregelen op grond van de KRM. Nederland
zet voor wat betreft de KRM in op bestaande samenwerkingsstructuren. In eerste
instantie zal ingezet worden op structuren die opereren op regionaal zeeniveau
zoals OSPAR. Hieraan nemen ook niet-EU landen deel. Internationaal zullen
we ook daar waar nodig gebruik moeten maken van bestaande samenwerkingstructuren
(zoals de Internationale Maritieme Organisatie en regionale visserij organisaties).
Waar mogelijk zullen de samenwerkingstructuren van de KRW worden benut, met
name waar het verontreiniging vanaf land betreft (zoals het intercalibratie
werk dat plaatsvindt onder de common implementation strategy van het EU Waterdirecteuren
overleg) .
 
 
 De CAW gaat ervan uit dat het Europese Hof van Justitie in eerdere jurisprudentie
heeft bepaald dat de Nitraatrichtlijn het exclusieve kader is voor de verontreiniging
van water door mest. De CAW beveelt aan duidelijkheid te verkrijgen over de
vraag of ook onder het regime van de KRW en de KRM de Nitraatrichtlijn het
exclusieve kader voor de bescherming van waterverontreiniging door meststoffen
blijft, zodat helder wordt op grond van welke richtlijn de Lidstaten maatregelen
kunnen nemen om aan de verplichtingen uit de KRM en de KRW te voldoen.
 
 
 Het Europese Hof van Justitie heeft niet bepaald dat
de Nitraatrichtlijn het exclusieve kader is. Het Hof houdt in zijn uitspraak
C-121/03 wel degelijk rekening met de voorschriften van andere richtlijnen.
De Nitraatrichtlijn is niet zozeer het exclusieve kader als wel het geëigende
kader voor de bescherming van waterverontreiniging door meststoffen. Met name
de richtinggevende milieudoelstellingen voor waterlichamen worden echter vastgesteld
in het kader van de KRW. Voor de mariene wateren komt daar de KRM naast te
staan. Overigens biedt artikel 12, lid 2 van de KRM de mogelijkheid om relevante
Gemeenschapswetgeving toe te passen voor het bereiken van de goede milieutoestand.
 Omschrijving goede milieutoestand
 De CAW wijst er op dat in tegenstelling tot de KRW, de KRM geen milieukwaliteitseisen
voorschrijft – de «goede toestand» uit de KRW. De KRM maakt
volgens de CAW in plaats daarvan gebruik van «milieustreefdoelen»,
maar de Commissie signaleert toch ook het gebruik van grenswaarden in de KRM.
De CAW adviseert in het onderdeel over de implementatie dan ook om toch gebruik
te maken van het wettelijke stelsel van milieukwaliteitseisen. Dit komt nader
aan de orde in onderdeel 2.3 van deze reactie.
 
 De CAW concludeert dat het begrip «een goede milieutoestand»
in de KRM voldoende duidelijk omschreven is in art. 2a lid 4 en 5 KRM, en
in Annex II en IV. Het begrip bouwt voort op het bestaande beleid in het regionale
zeeoverleg en in het bijzonder het OSPAR-overleg.
 2.2 Inhoud van de KRM
 Herziening
 De CAW pleit voor een bepaling in de KRM die tussentijdse herziening of
aanvullingen op het programma van maatregelen mogelijk maakt.
 
 
 Herziening of aanvullingen op het programma van maatregelen
is juridisch altijd mogelijk. Het programma van maatregelen moet in 2015 opgesteld
en in 2016 operationeel zijn. Op basis van artikel 16 KRM geldt een actualiseringsplicht
welke inhoudt dat het programma van maatregelen om de zes jaar moet worden
herzien. Ook bestaat de plicht na 3 jaar een interimrapportage met betrekking
tot de voortgang te leveren. Aan de hand daarvan kan worden beoordeeld of
maatregelen moeten worden herzien.
 
 
 
 De uitzonderingsartikelen van de KRM geven elke Lidstaat
de mogelijkheid gebieden te omschrijven waar zij niet aan de vastgestelde
milieustreefdoelen kan voldoen. Gezien de redenen die in artikel 13 worden
beschreven lijkt het niet altijd goed mogelijk deze redenen, die het gebruik
van dit artikel rechtvaardigen, vooraf vast te leggen in een programma van
maatregelen voor specifieke gebieden. Speciaal daarvoor wordt in artikel 13,
lid 3 KRM bepaald dat ad hoc maatregelen moeten worden geïntegreerd in
het programma van maatregelen «voor zover zulks haalbaar is».
 
 Betekenis van enige begrippen
 De CAW beveelt aan duidelijkheid te verkrijgen over de betekenis en reikwijdte
van het begrip «grenswaarden» (Annex
III, sub 8). Ook de termen «beheersing van outputs» (Annex IV, sub 2) en «dwingend openbaar
belang» (art. 13 lid 1 sub c) in verband met de verplichtingen die uit
de KRM voortvloeien zijn volgens de CAW niet duidelijk.
 
 
 Grenswaarden kunnen zowel lozingsnormen (emissiegrenswaarden)
als waterkwaliteitdoelstellingen omvatten. In het kader van bijlage III KRM
gaat het echter duidelijk om waterkwaliteitsdoelstellingen, zoals in het implementatietraject
zal blijken.
 
 
 De CAW beveelt aan duidelijkheid te verkrijgen over de juridische status
van de term «beheersing van outputs» en over de vraag op welke
terreinen deze «beheersing van outputs» betrekking heeft.
 
 
 Na het overleg van de juristen-linguïsten is een
verduidelijking aangebracht in de tekst van het Gemeenschappelijk Standpunt
van de Raad van 23 juli 2007. De termen «beheersing van inputs
en outputs» worden gebezigd in verband met de immissie- en emissiebeheersmaatregelen
waarvoor de Lidstaten zelf bevoegd zijn (Annex V onder 1 en 2). De reikwijdte
van deze termen staat voldoende duidelijk omschreven in Annex V onder 2 bij
de richtlijn. Wat betreft de juridische status is de term een onderdeel van
de richtlijn en wordt derhalve in dat kader toegepast. De term «dwingend
openbaar belang» wordt niet nader ingevuld omdat dwingend openbaar belang
niet van te voren vastgesteld kan worden. Dit begrip wordt in hoge mate sociaal-enonomisch
en maatschappelijk bepaald.
 
 
 Ook beveelt de CAW aan duidelijkheid te verkrijgen over de exacte betekenis
van de uitzonderingsgrond die refereert aan maatregelen die worden
genomen in het kader van een hoger dan wel dwingend openbaar belang (artikel
13 lid 1 sub c KRM) en over de vraag of in de KRM aan dezelfde hogere of dwingende
openbare belangen wordt gedacht als onder andere milieurichtlijnen.
 
 
 De uitzonderingsgrond geldt voor het bereiken van een «goede
milieutoestand». De exacte betekenis van deze uitzonderingsgrond wordt
in belangrijke mate sociaal-economisch en maatschappelijk bepaald en is daarmee
het resultaat van een bestuurlijk-politieke afweging.
 
 
 Wel is het van belang dat het begrip «dwingend
openbaar belang» in de verschillende milieurichtlijnen op dezelfde manier
doorwerkt. Waar verschillende richtlijnen samenlopen moet gestreefd worden
naar harmonisatie in de uitvoeringspraktijk.
 
 2.3 Aanbevelingen die verbonden zijn aan de implementatiefase
 Als inleiding op de reactie op de aanbevelingen van de Commissie ten aanzien
van de wettelijke implementatie is het goed er op te wijzen dat de Commissie
in hoofdstuk 5 van het advies terecht opmerkt dat het soort verplichting uit
een richtlijn bepaalt of, en zo ja welke, omzettingsmaatregelen vereist zijn
en welk resultaat wordt vereist. Voor alle duidelijkheid volgt hierna een
korte opsomming van bepalingen van EG-richtlijnen die, voor zover hier van
belang, nietwettelijk behoeven te worden geïmplementeerd:
 
 – bepalingen die uitsluitend het doel van de richtlijn omschrijven;
 – bepalingen die verplichtingen of bevoegdheden van EG-instellingen
bevatten dan wel betrekking hebben op EG-besluitvormingsprocedures;
 – bepalingen die verplichtingen bevatten waaraan kan worden voldaan
door middel van feitelijk handelen door of vanwege een (of meer) Nederlandse
minister(s), zonder dat daarbij de medewerking van andere bestuursorganen
of lagere overheden nodig is en zonder dat daarbij sprake is van ingrepen
in de rechten en vrijheden van burgers.
 Diverse van deze bepalingen zijn te vinden in de KRM.
 
 In onderdeel 6.2 onder (4), beperkt de Commissie zich tot de hoofdverplichtingen
van de KRM. Allereerst vermeldt de Commissie dat zij geen dwingende Europeesrechtelijke
verplichting ontwaart die ertoe zou strekken om de doelstellingen van de KRM in het nationale recht te implementeren.
 
 
 Hiermee kan worden ingestemd.
 
 
 Het verdient echter in de ogen van de Commissie desondanks aanbeveling
ook de doelstellingen ten aanzien van het mariene milieu aan de doelstellingen
van de Waterwet toe te voegen, nu dit aansluit bij de systematiek die in de
Waterwet is gekozen.
 
 
 Dit laatste lijkt ons echter niet nodig, aangezien
het doel van de KRM, te weten bescherming, instandhouding en waar nodig herstel
van het mariene milieu, reeds mede besloten ligt in de doelstellingen van
de beoogde Waterwet. Artikel 2.1 van het wetsvoorstel noemt uitdrukkelijk
de bescherming en verbetering van de chemische en de ecologische kwaliteit
van watersystemen als één van de doelstellingen. Dit artikel
heeft een abstractieniveau dat de het volledige toepassingsgebied van de Waterwet
omvat, met inbegrip van de mariene wateren die onder Nederlandse rechtsmacht
staan. Hierin zouden allerlei specifieke uitwerkingen niet goed passen; daarvoor
dient het concretere normenstelsel van de Waterwet.
 
 
 Volgens de Commissie kan voor de implementatie van de verplichtingen die
uit de KRM voortvloeien het beste gekozen worden voor implementatie bij of
krachtens de Waterwet en de Wet milieubeheer. Een deel van de verplichtingen
(evaluatie mariene wateren, alsmede het programma van maatregelen) kan daarbij
worden opgenomen in het nationale waterplan op grond van de Waterwet.
 
 
 Als reactie hierop kan worden gesteld, dat het in beginsel
mogelijk lijkt aan diverse KRM-bepalingen (betreffende beschrijving c.q. beoordeling
van de uitgangstoestand en de latere monitoring) gevolg te geven door middel
van feitelijk handelen door of vanwege een of meer Nederlandse ministers,
zonder dat daarbij de medewerking van andere bestuursorganen of lagere overheden
nodig is. De KRM heeft voor Nederland immers betrekking op de gedeelten van
de Noordzee waarover Nederland rechtsmacht uitoefent, welke delen in beheer
zijn bij het Rijk. Wettelijke implementatie van de verplichting om het programma
van maatregelen vast te stellen is wel nodig, omdat het programma mede maatregelen
zal omvatten die het beheer van de Noordzee in engere zin te buiten gaan en
waarbij medeoverheden betrokken zijn. Daarom is het de bedoeling – in
lijn met het advies van de Commissie – dat programma onderdeel te doen
zijn van het planstelsel van het nationale waterplan waarin de Waterwet voorziet.
 
 
 De Commissie adviseert de implementatie van de goede milieutoestand uit
de KRM op dezelfde wijze om te zetten in het nationale recht als de goede
toestand uit de KRW, namelijk door de normen op te nemen in hoofdstuk 2 van
de Waterwet en deze verder vooralsnog vorm te geven op grond van hoofdstuk
5 van de Wet milieubeheer. Daarbij adviseert de Commissie uitdrukkelijk te
bepalen dat het hier gaat om een inspanningsverplichting en om de normen voor
de goede milieutoestand uit de KRM als richtwaarden vorm te geven.
 
 
 Wat dit betreft is deze reactie ten dele instemmend,
met toevoeging van enkele nuanceringen. De implementatie van de KRW-milieudoelstellingen
is primair voorzien binnen het kader van hoofdstuk 5 van de Wet milieubeheer,
dat daartoe is aangepast via de Implementatiewet EG-kaderrichtlijn water.
De KRW-milieudoelstellingen worden omgezet als milieukwaliteitseisen, waarbij
een wettelijke voorziening kan worden benut voor doorwerking van die eisen,
als grenswaarde dan wel als richtwaarde, naar de toepassing van nader aan
te wijzen bevoegdheden als vergunningverlening aan particulieren voor lozingen
en dergelijke. In het wetsvoorstel voor de Waterwet wordt voor de normering
van de chemische en ecologische waterkwaliteit aangesloten bij die milieukwaliteitseisen.
Daarbij wordt de juridische werking van die eisen doorgetrokken naar het actieve
beheer van overheidswege.
 
 
 Uit de memorie van toelichting (onderdeel 5.2) bij
de Waterwet blijkt dat die milieukwaliteitseisen in beginsel de status van
richtwaarden zullen krijgen, in het verlengde van de opzet die is gekozen
bij de eerdere implementatie van de «oude kaderrichtlijn» inzake
lozing van stoffen in het aquatisch milieu. Ook
deze lijn kan worden gevolgd bij de implementatie van de KRM, nu het gaat
om «milieustreefdoelen».
 
 
 
 Het in de genoemde memorie vermelde streven om de totstandkoming
te vermijden van bepalingen van nationale aard die onnodig de besluitvorming
over infrastructurele projecten zouden kunnen blokkeren is mede van toepassing
met betrekking tot de omzetting van de milieudoelstellingen van de KRM. Wat
dit betreft is van belang dat de milieudoelstellingen van de KRM in een wat
andere context zullen functioneren dan die van de KRW. Met name valt te denken
aan het ontbreken van een bepaling als artikel 10, derde lid, van de KRW,
die voorziet in een strikte doorwerking van de milieudoelstellingen
inzake verontreiniging naar emissiebeheersingsmaatregelen, zoals vergunningen
of algemene regels. De minder stringente opzet van de KRM lijkt ruimte te
bieden om bij de implementatie af te stappen van het specifiek Nederlandse
stelsel van milieukwaliteitseisen, waarbij gekozen moet worden tussen grenswaarden
of richtwaarden. Daarom zal de KRW-implementatie wat dit betreft niet zonder
meer model behoeven te staan voor de wettelijke omzetting van de KRM. Bezien
zal worden of de milieudoelstellingen van de KRM, tezamen met een maatregelenprogramma
voor het realiseren van die doelstellingen, een verplicht onderdeel kunnen
gaan uitmaken van het nationaal waterplan en het beheerplan voor de rijkswateren.
 
 
 Ten aanzien van de monitoringverplichtingen uit de KRM adviseert de Commissie
deze te implementeren op dezelfde wijze als de monitoringverplichtingen uit
de KRW. Dit sluit aan bij artikel 10 van de KRM en betekent volgens de commissie
dat de monitoringverplichtingen worden omgezet in de Wet milieubeheer (artikel
5.3) en nader worden uitgewerkt in het Besluit kwaliteitseisen en monitoring
water.
 
 
 Hierboven is reeds opgemerkt dat de monitoring van
waterkwaliteit (in brede zin) in dit geval niet wettelijk geregeld behoeft
te worden, omdat in het zeegebied wat dit betreft geen taken van decentrale
overheden aan de orde zijn. De betrokken bewindslieden dragen er dus zelf,
in onderlinge samenwerking, zorg voor dat de KRM-verplichtingen die op Nederland
rusten van rijkswege worden uitgevoerd.
 
 Uitzonderingsartikelen
 De CAW acht het wenselijk dat Nederland nagaat welke specifieke gebieden
in de Nederlandse mariene wateren eventueel voor aanmelding onder artikel
13 KRM in aanmerking komen.
 
 Ook acht de CAW het wenselijk dat Nederland, eventueel op basis van een
gecoördineerde actie met andere Lidstaten, enkele specifieke beleidsterreinen
aanmeldt in het kader van artikel 14 KRM.
 
 
 Artikel 14 onderkent enerzijds de beperkte rechtsmacht
van de Lidstaat en anderzijds de bevoegdheidsverdeling tussen de Lidstaten
en de Gemeenschap. Het stelt de Lidstaten in staat de Europese Commissie te
wijzen op zijn verantwoordelijkheid in het treffen van passende maatregelen
waar het gaat om de relatie tussen de bescherming van het mariene milieu en
het beleid van de Gemeenschap. Gecoördineerde actie met andere Lidstaten
is al gebruikelijk binnen de OSPAR-Commissie. Een voorbeeld hiervan is het
OSPAR-dossier gevaarlijke stoffen waarbij de voorzitter van de OSPAR-Commissie,
naar aanleiding van een door de OSPAR-Commissie vastgesteld achtergronddocument
inzake een prioritaire stof, een brief schrijft naar de Europese Commissie
waarin aanbevelingen worden gedaan voor maatregelen op het vlak van productenbeleid.
Artikel 14 KRM bevestigt deze integrale aanpak, ook op Europees niveau.
 
 
 De CAW adviseert na te gaan op welke punten het beleid van de instellingen
van de Gemeenschap verbetering behoeft en waarbij actie van de Raad of Europese
Commissie nodig is.
 
 
 Wij staan positief tegenover deze aanbeveling. Om deze
aanbeveling uit te kunnen voeren is een integrale aanpak op nationaal en op
Europees niveau essentieel, zoals onder andere ontwikkeld wordt in het Europese
maritieme beleid.
 
 
 
 
 Eerder is deze brief van de staatssecretaris van Verkeer en Waterstaat
abusievelijk gepubliceerd als kamerstuk 22 112, nr. 655. Het uiteindelijk
gepubliceerde kamerstuk 22 112, nr. 655 is echter een brief van
de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid van 28 mei 2008.
 
 
 De goede ecologische toestand zeewaarts tot 1 mijl vanaf de basislijn
en de goede chemische toestand zeewaarts tot 12 mijl vanaf de basislijn.
 
 
 Dit betreft kennelijk de hoofddoelstelling («subject-matter»,
dat wil zeggen: strekking) van de richtlijn, die is verwoord in artikel 1,
en niet de milieudoelstellingen (de goede toestand en de meer concrete targets)
van de artikelen 8 en 9, die elders in het advies van de Commissie aan de
orde komen.
 
 
 Richtlijn 2006/11, die een codificatie inhoudt van richtlijn 76/464 zoals
die na 1976 is gewijzigd.