Aanvulling titel 7.1 (Koop en ruil) van BW met bepalingen inz. koop rechten gebruik in deeltijd van onroerende zaken; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24449, nr. 6

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

04-06-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24449 nr. 6

24-05-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeenArtikelsgewijs Artikel 7.1.10A.1, aanhef en onder bArtikelen 7.1.10A.2 en 7.1.10A.3Bevoegde rechterOvergangsrechtOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24449Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 34 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 449Aanvulling van titel 7.1 (Koop en ruil) van het Burgerlijk Wetboek met
bepalingen inzake de koop van rechten van gebruik in deeltijd van onroerende
zakennr. 6NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 24 mei 1996 AlgemeenVan de opmerking van de vaste commissie voor Justitie dat zij het belang
onderstreept van het bieden van wettelijke bescherming aan de koper van een
time-share, heb ik met instemming kennisgenomen.De commissie stelde in de eerste plaats een vraag naar de verhouding van
artikel 85 lid 1 van Boek 3 tot het onderhavige wetsvoorstel, in het bijzonder
artikel 7.1.10A.1, aanhef en onder a, voor zover het gaat om het geven of
zich verbinden te geven van een zakelijk recht. Tegen de achtergrond van de
omstandigheid dat in Nederland tijdelijke eigendom niet mogelijk is, althans
op grond van artikel 85 lid 1 van Boek 3 in vruchtgebruik wordt geconverteerd,
vroeg de commissie tevens of in het onderhavige wetsvoorstel niet moet worden
aangegeven dat «in zoverre» wordt afgeweken van artikel 85 lid
1 van Boek 3, en of niet de verhouding tot titel 3.8 betreffende het vruchtgebruik
moet worden geregeld. De tegenwerping dat artikel 85 lid 1 van Boek 3 een
regel van goederenrecht bevat, terwijl afdeling 7.1.10A op de obligatoire
koopovereenkomst ter zake van time-shares betrekking heeft, achtte de commissie
niet geheel juist, omdat artikel 85 lid 1 van Boek 3 haars inziens ook voor
het verbintenissen- en overeenkomstenrecht van belang is, nu in die bepaling
wordt gesproken over «een verbintenis strekkende tot overdracht van
een goed voor een bepaalde tijd».Voor een goed begrip moet bij de beantwoording van deze vragen worden
vooropgesteld dat onderscheid dient te worden gemaakt tussen:a. de regel van artikel 85 lid 1 van Boek 3 als gevolg waarvan overdracht
onder ontbindende termijn niet mogelijk is;b. het in artikel 7.1.10A.1 onder a in de omschrijving van «koop»
opgenomen element dat de duur van de overeenkomst (of het samenstel van overeenkomsten)
ten minste drie jaren bedraagt;c. het in genoemde omschrijving opgenomen element dat de koper het recht
verkrijgt tot het gebruik voor ten minste een week per jaar van bepaalde zaken.In artikel 85 lid 1 van Boek 3 wordt bepaald dat een verbintenis strekkende
tot overdracht voor een bepaalde tijd van een goed, anders gezegd tot overdracht
onder ontbindende termijn van een goed, wordt aangemerkt als een
verbintenis tot vestiging van een vruchtgebruik op het goed voor de gestelde
tijd. Op grond van artikel 98 van Boek 3 vindt deze regel overeenkomstige
toepassing op de verbintenis strekkende tot overdracht voor een bepaalde tijd
van een beperkt recht. De uit genoemde bepalingen voortvloeiende uitsluiting van overdracht onder
ontbindende termijn zou voor de koop van een recht van gebruik in deeltijd
van onroerende zaken uit de aard der zaak slechts betekenis kunnen hebben,
ingeval de overeenkomst strekt tot overdracht van een (zakelijk) recht en
de overdracht zelf van dat recht onder ontbindende termijn geschiedt. Indien
zulks in de praktijk mocht voorkomen, behoeft daarvoor geen voorziening in
afdeling 7.1.10A te worden getroffen. Ook zonder zodanige voorziening immers
zou de regel van artikel 85 lid 1 van Boek 3 in de geschetste situatie onverkort
van toepassing zijn. Anders dan de commissie lijkt te menen, is dan ook van
afwijking van artikel 85 lid 1 van Boek 3 in artikel 7.1.10A.1 aanhef en onder
a geen sprake. Laatstgenoemde bepaling bevat slechts een omschrijving van
obligatoire (koop)overeenkomsten betreffende een specifieke, aldaar omschreven
categorie vermogensrechten. De hierboven weergegeven onderdelen van die omschrijving
zien niet op het karakter van de overdracht (onder tijdsbepaling of niet,
etc.) van zodanige vermogensrechten, maar op de duur van de (koop)overeenkomst
betreffende zo'n vermogensrecht (hierboven weergegeven onder b.) en op de
inhoud van dat vermogensrecht (hierboven weergegeven onder c.).De leden van de VVD-fractie constateerden dat de voorliggende richtlijn
één onderdeel van het consumentenrecht bevat. Zij konden zich
voorstellen dat meer in integrale zin in Europees verband wordt besloten tot
algemeen aanvaarde normen op het terrein van het consumentenrecht en verzochten
mij, uiteen te zetten wat de stand van zaken op dit terrein in Europees verband
is. Ook vroegen deze leden mij, of van Nederlandse zijde initiatieven worden
ontwikkeld.Deze vraag moet aldus worden beantwoord dat er in Europees verband geen
voornemen bestaat meer in integrale zin te besluiten tot algemeen aanvaarde
normen op het terrein van het consumentenrecht in die zin dat wetgeving zou
worden ontwikkeld die het gehele consumentenrecht bestrijkt. Wel bevat artikel
100A leden 1 en 3 EG-Verdrag de opdracht aan de Commissie om bij het ontwikkelen
van ontwerp-regelgeving ter realisatie van de interne markt uit te gaan van
een hoog niveau van consumentenbescherming. Daarnaast wordt in artikel 129A
EG-Verdrag bepaald dat de Gemeenschap bijdraagt tot de verwezenlijking van
een hoog niveau van consumentenbescherming, niet alleen door middel van maatregelen
op basis van artikel 100A, maar ook door middel van specifieke maatregelen
ter ondersteuning en aanvulling van het beleid van de lid-staten om de gezondheid,
de veiligheid en de economische belangen van de consumenten te beschermen
en adequate consumentenvoorlichting te verschaffen.Op dit moment zijn in Brussel enkele richtlijnvoorstellen in behandeling
ten aanzien van specifieke onderwerpen op het terrein van het consumentenrecht,
namelijk:– het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en
de Raad betreffende de bescherming van de consument bij op afstand gesloten
overeenkomsten;– het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en
de Raad tot wijziging van Richtlijn 84/450/EEG inzake misleidende reclame
door ook vergelijkende reclame te regelen;– het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en
de Raad betreffende het doen staken van inbreuken in het raam van de bescherming
van de consumentenbelangen; – het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en
de Raad betreffende de bescherming van de consument inzake de prijsaanduiding
van aan de consument aangeboden produkten;– het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en
de Raad tot wijziging van Richtlijn 87/102/EEG (zoals gewijzigd bij Richtlijn
90/88/EEG) betreffende de harmonisatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke
bepalingen der lid-staten inzake het consumentenkrediet.Behalve voor zover het gaat om de deelname aan de behandeling van de hierboven
genoemde voorstellen worden van Nederlandse zijde geen initiatieven ontwikkeld.Wellicht ten overvloede wordt hier nog vermeld dat van de stand van zaken
van de wetgevende werkzaamheden in het kader van de Europese Unie op het gebied
van het consumentenrecht aan de Tweede Kamer regelmatig verslag wordt gedaan.
Over nieuwe voorstellen van de Europese Commissie ontvangt de Tweede Kamer
de gebruikelijke fiches (verschijnend onder Kamerstuknummer 22 112).
Verslag wordt ook gedaan door middel van geannoteerde agenda's van de Consumentenraad
en verslagen van de Consumentenraad (verschijnend onder Kamerstuknummer 21 501-15).De leden van de VVD-fractie waren van mening dat de aard van de volgens
het voorstel in titel 7.1 (Koop en ruil) te regelen time-share-overeenkomst,
zoals omschreven in artikel 7.1.10A.1, ook grote raakvlakken heeft met de
huurovereenkomst en met het appartementsrecht. Zij vroegen mij of deze raakvlakken
onderkend zijn en wat naar mijn mening onderscheidende criteria zijn.Het raakvlak van de koop van een time-share met de huurovereenkomst is
onderkend. In artikel 7.1.10A.1 onder a is in navolging van de richtlijn de
passage «tegen betaling van een totaalprijs» opgenomen. In de
memorie van toelichting bij artikel 7.1.10A.1 (stuk nr. 3 (herdruk), p. 6,
eerste hele alinea), is opgemerkt dat de term «totaalprijs» in
de richtlijn, gelet op overweging 5 bij de richtlijn, lijkt te zijn bedoeld
om huurovereenkomsten buiten het toepassingsgebied van de richtlijn te houden,
alsmede dat in geval van huur geen «totaalprijs» verschuldigd
is, maar één die gebonden is aan het gebruik en dus geen vast
«totaal» bereikt.Ook de verhouding tussen de koop zelf van een time-share enerzijds en
het appartementsrecht anderzijds is onderkend. Daaraan is echter in de tekst
van het wetsvoorstel en in de memorie van toelichting geen aandacht besteed,
omdat die verhouding geen probleem van afbakening oproept. De koop van een
time-share levert een obligatoire overeenkomst op, terwijl het appartementsrecht
een zakenrechtelijke figuur is. Evenals in de richtlijn wordt het rechtskarakter
van de rechten van gebruik in deeltijd van onroerende zaken in afdeling 7.1.10A
niet geregeld. Iets anders is uiteraard dat een recht van gebruik in deeltijd,
hoe ook geconstrueerd, op een appartement betrekking kan hebben.Van de opmerking van de leden van de fractie van D66 dat zij toejuichen
dat de regering thans uitvoering geeft aan de time-share-richtlijn, heb ik
met erkentelijkheid kennis genomen.De leden van de fractie van D66 vroegen wat de status is van het mondeling
akkoord en of de verkoper hierdoor gebonden is. Er zij bij deze vragen op
gewezen dat de term «mondeling akkoord» niet eenduidig is. Men
zou hieronder zowel kunnen verstaan het geval dat, het vormvereiste van artikel
7.1.10A.2 lid 1 weggedacht, het mondelinge akkoord de beoogde, rechtens bindende
hoofdovereenkomst zou opleveren, alsook het geval waarin zulks (nog) niet
zo is. Hoe dit ook zij, op de eerste vraag moet worden geantwoord dat, zolang
ter zake van de koop van een time-share niet is voldaan aan het in artikel
7.1.10A.2 lid 1, eerste zin, neergelegde vormvereiste van schriftelijkheid,
de koop nietig is overeenkomstig de hoofdregel van artikel 39
van Boek 3. Men zie hierover nader de memorie van toelichting bij artikel
7.1.10A.2 op p. 6–7.Op de vraag of de verkoper gebonden is door een mondeling akkoord moet
worden geantwoord dat zulks inderdaad het geval kan zijn. Denkbaar is immers
dat op hem een verplichting rust tot medewerking aan het tot stand brengen
van de koopovereenkomst door het opmaken van de daarvoor vereiste akte. Aldus
is reeds geantwoord op een soortgelijke vraag in het voorlopig verslag betreffende
het wetsvoorstel inzake koop van onroerende zaken en aanneming van werk (Kamerstukken
II 1993/94, 23 095, respectievelijk nr. 4, p. 5, tweede hele alinea,
en nr. 5, p. 13, tweede hele alinea). Naar aanleiding van dit antwoord heeft
de commissie in haar eindverslag bij genoemd wetsvoorstel om een nadere uitleg
gevraagd (stuk nr. 7, p. 3, derde hele en laatste alinea). T.a.p. heeft zij
tevens gevraagd waarom bij het onderhavige wetsvoorstel betreffende de koop
van time-shares iedere verwijzing naar de precontractuele redelijkheid en
billijkheid ontbreekt. Deze vragen zullen worden beantwoord in de nota naar
aanleiding van het eindverslag bij wetsvoorstel 23 095, die uw Kamer
binnen afzienbare tijd zal worden aangeboden. Het lijkt echter gelet op de
nauwe samenhang van deze beide vragen met de hierboven weergegeven vraag naar
de gebondenheid van de verkrijger door een mondeling akkoord dienstig om beide
vragen van de commissie bij wetsvoorstel 23 095 ook reeds in de onderhavige
nota te beantwoorden.De beantwoording van de vraag naar de gebondenheid van de verkoper aan
een mondeling akkoord is sterk afhankelijk van de waardering van de omstandigheden
van het aan de orde zijnde geval. Daarom is hierboven en in de memorie van
antwoord bij wetsvoorstel 23 095 gesteld dat denkbaar is dat op de verkoper
een verplichting rust tot de medewerking die noodzakelijk is voor de totstandbrenging
van de overeenkomst. Zo zal het verschil maken of zich al dan niet het hierboven
bedoelde geval voordoet dat, zou geen vormvereiste voor de koop gelden, dat
akkoord de beoogde, rechtens bindende hoofdovereenkomst zou opleveren. Zou
dit geval zich wel voordoen, dan zal de verkoper in beginsel gehouden zijn
om de noodzakelijke medewerking voor totstandbrenging van de overeenkomst
te verlenen. Zou het mondelinge akkoord nog niet voldoende omvatten om de
beoogde, rechtens bindende hoofdovereenkomst op te leveren, dan bestaat de
mogelijkheid dat de verkoper tot voortzetting van de onderhandelingen wordt
veroordeeld.De beoordeling van de zojuist aangeduide situaties dient mede te geschieden
aan de hand van de regels zoals die in rechtspraak en doctrine tot ontwikkeling
zijn gekomen en die hun weerslag hebben gevonden in het bij de behandeling
van de Invoeringswet betreffende Boek 6 door de regering in vervolg op een
vraag in het voorlopig verslag van de Tweede Kamer voorgestelde artikel 6.5.2.8a.
Dit artikel luidde als volgt:«Onderhandelende partijen zijn verplicht hun gedrag mede door elkaars
gerechtvaardigde belangen te laten bepalen. Ieder van hen is vrij de onderhandelingen
af te breken, tenzij dit op grond van het gerechtvaardigd vertrouwen van de
wederpartij in het tot stand komen van een overeenkomst of in verband met
de andere omstandigheden van het geval onaanvaardbaar zou zijn.».Deze bepaling is bij amendement geschrapt, omdat de Tweede Kamer de rechtsontwikkeling
op het gebied van de onderhandelingsfase nog niet voldoende uitgekristalliseerd
achtte om tot codificatie op dat gebied over te gaan. De Hoge Raad heeft nadien
in zijn arrest van 23 oktober 1987, NJ 1988, 1017 de formulering van artikel
6.5.2.8a letterlijk overgenomen. Voor meer gedetailleerde beschouwingen over
de onderhandelingsfase moge ik verwijzen naar Asser-Hartkamp II, nrs. 156–167.Op de vraag waarom bij het onderhavige wetsvoorstel iedere verwijzing
naar de precontractuele redelijkheid en billijkheid ontbreekt, moet het antwoord
luiden dat enerzijds de richtlijn niet tot zodanige verwijzing
noopt en het anderzijds vanzelf spreekt dat de redelijkheid en billijkheid
in de onderhandelingsfase hun invloed ook bij onderhandelingen over de koop
van time-shares zullen doen gelden.Vervolgens stelden de leden van de D66-fractie de vraag of het mogelijk
zou zijn dat de verkoper de informele bedenktijd beperkt. Ik ga ervan uit
dat deze leden het begrip «informele bedenktijd» in dezelfde betekenis
gebruiken als in het eindverslag bij het wetsvoorstel betreffende de koop
van onroerende zaken en de aanneming van werk (Kamerstukken II, 1995/96, 23 095,
nr. 7, p. 3, laatste alinea), namelijk de tijdsspanne tussen het moment van
het mondelinge akkoord en het tekenen van de schriftelijke overeenkomst. Omtrent
deze laatste tijdsspanne is in het wetsvoorstel niets bepaald. Dat is ook
niet noodzakelijk, nu artikel 7.1.10A.3 de koper een bepaalde dwingendrechtelijke
minimum-bedenktijd garandeert, waarbinnen hij zich, al dan niet bijgestaan
door deskundigen, kan beraden over de inhoud van de door hem gesloten koop
aan de hand van de tekst van de aan hem ter hand gestelde koopakte.De leden van de D66-fractie vroegen voorts hoe het met de dubbele verkoop
zit en of ook hier, zoals bij de koop van onroerende zaken het geval is, het
belang van partijen wordt afgewogen naar draagkracht, waarbij zij verwezen
naar de memorie van antwoord, Kamerstukken II 1995/96, 23 095, nr. 5.
Dit leek deze leden een nogal «eigentijdse» en maatschappelijk
bepaalde belangenafweging.De indruk als zou bij dubbele verkoop van een onroerende zaak het belang
van partijen worden afgewogen naar draagkracht, is niet juist. De passage
in de memorie van antwoord bij wetsvoorstel 23 095, p. 13, laatste hele
alinea, waar de leden van de D66-fractie op doelden, betreft een in het voorlopig
verslag bij dat wetsvoorstel, stuk nr. 4, p. 5, derde hele alinea, opgevoerd
voorbeeld. Dit luidt aldus dat A mondeling overeenstemming bereikt over de
verkoop van zijn woning, eerst met consument B en een dag later, op een moment
dat de koop A-B nog niet in een tussen partijen opgemaakte akte is neergelegd
en derhalve (nog) niet rechtsgeldig is, met huizenhandelaar C. Ervan uitgaande
dat nog niet is geleverd en evenmin inschrijving van de koop heeft plaatsgevonden
overeenkomstig artikel 3 van Boek 7 als voorgesteld in wetsvoorstel 23 095,
wordt in de memorie van antwoord t.a.p. opgemerkt dat C's recht op levering
gelet op artikel 298 slot van Boek 3 geen voorrang heeft boven dat van B,
omdat de consument B een duidelijk zwaarder wegend belang heeft bij het huis
zelf dan de huizenhandelaar C, wiens belang slechts financieel van aard is
en die dus wel met schadevergoeding genoegen kan nemen. Waar het hier om gaat
is niet wiens draagkracht het grootst is, maar wiens belang bij levering het
zwaarste moet wegen. In het gegeven voorbeeld is dat niet het financiële
belang van de huizenhandelaar, die het huis als belegging of als speculatieobject
heeft gekocht, maar het belang van de consument bij het huis, dat hij nodig
heeft als woonruimte voor zichzelf.Het zojuist opgemerkte geldt in beginsel ook voor de dubbele koop van
een recht van gebruik in deeltijd van onroerende zaken. Hieraan kan worden
toegevoegd dat artikel 3 van Boek 7 als voorgesteld in wetsvoorstel 23 095
(betreffende de mogelijkheid tot inschrijving van de koop van registergoederen
in de openbare registers voor registergoederen) ook voor de koop van een recht
van gebruik in deeltijd van onroerende zaken zal kunnen gelden, mits zo'n
koop inderdaad de koop van een registergoed oplevert, hetgeen niet het geval
behoeft te zijn. Artikelsgewijs Artikel 7.1.10A.1, aanhef en onder bDe leden van de VVD-fractie stelden een vraag over de situatie dat de
consument die een time-share heeft gekocht een opvolgende overeenkomst sluit
met een derde, bij voorbeeld met de strekking dat hij de hem ter beschikking
staande weken geheel of gedeeltelijk doorverkoopt dan wel anderszins ter beschikking
stelt. Deze leden konden zich voorstellen dat ook een derde in voornoemde
zin aanspraak kan maken op een adequate consumentenbescherming. Zij vroegen
of ik deze zienswijze deel, c.q. of ik de positie van deze derde op enigerlei
wijze in mijn afwegingen heb betrokken.Inderdaad is het toepassingsgebied van het wetsvoorstel beperkt tot gevallen
waarin een verkoper die bij de koop handelt in de uitoefening van een beroep
of bedrijf partij is bij de koop van een time-share dan wel time-shares te
koop aanbiedt. Deze beperking van het toepassingsgebied is aangebracht in
navolging van de richtlijn. Voor deze beperking is ook goede reden. Zoals
in de memorie van toelichting, p. 1, tweede alinea, reeds is uiteengezet,
werd de richtlijn onder meer wenselijk geacht met het oog op de agressieve
verkooptechnieken die (professionele) verkopers van rechten van gebruik in
deeltijd van onroerende zaken in de praktijk wel hanteren. Deze omstandigheid
zal zich bij de verkoop door een niet-professionele verkoper niet snel voordoen.Hier komt bij dat de verkoop van een time-share door een niet-professionele
verkoper doorgaans bestreken zal worden door de dwingendrechtelijke regels
die in wetsvoorstel 23 095 worden voorgesteld voor de koop van een tot
bewoning bestemde onroerende zaak door een consument (artikelen 2 en 26 van
Boek 7, met name vormvereiste, bedenktijd en beperking van vooruitbetaling).
Deze regels gelden namelijk ongeacht de hoedanigheid waarin de verkoper handelt.
Op grond van de artikelen 2 lid 3 en 26 lid 4 van Boek 7 als voorgesteld in
wetsvoorstel 23 095 zijn deze regels van overeenkomstige toepassing op
de koop van deelnemings- of lidmaatschapsrechten die recht geven op het gebruik
van een tot bewoning bestemde onroerende zaak of bestanddeel daarvan. Kan
de koop van een time-share niet als koop van een tot bewoning bestemde onroerende
zaak worden aangemerkt, dan zal niet zelden sprake zijn van de koop van bedoelde
rechten, zodat de koper ook in laatstbedoelde gevallen bescherming kan ontlenen
aan de artikelen 2 en 26 van Boek 7.In de bij deze nota gevoegde nota van wijziging worden nog enkele, aldaar
toegelichte, technische wijzigingen van artikel 7.1.10A.1 voorgesteld. Artikelen 7.1.10A.2 en 7.1.10A.3Naar aanleiding van artikel 5 sub 2 van de richtlijn vroegen de leden
van de VVD-fractie om een uiteenzetting van de wijze waarop het op een time-share-overeenkomst
toepasselijke recht dient te worden vastgesteld, zulks mede in het licht van
de eventuele verschillen binnen de lid-staten met betrekking tot de toepassing
van de verzend- of ontvangsttheorie.In artikel 5 sub 2 van de richtlijn (waarbij overigens in de bij nota
van wijziging gewijzigde artikelen 7.1.10A.3 lid 2 en 7.1.10A.5 nauwer wordt
aangesloten) wordt bepaald dat de koper die van zijn recht tot beëindiging
van de overeenkomst binnen zijn bedenktijd wil gebruik maken, daarvan de in
de overeenkomst daartoe aangewezen persoon vóór het einde van
de bedenktijd in kennis moet stellen op een naar het nationale recht voor
bewijs vatbare wijze. Daaraan wordt in de laatste zin van artikel 5 sub 2
nog toegevoegd dat de termijn (d.i. de bedenktijd) in acht is genomen, indien
een schriftelijke kennisgeving vóór het verstrijken van de termijn
is verzonden. Met deze toevoeging wordt beoogd, te bereiken dat
bij een schriftelijke kennisgeving de termijn in ieder geval in acht is genomen,
indien de kennisgeving is verzonden voordat de termijn is verstreken. Dit
komt in de Franse, Engelse en Duitse taalversies van de richtlijn wellicht
iets duidelijker tot uitdrukking dan in de Nederlandse, doordat in die andere
versies formuleringen worden gebruikt die equivalent zijn aan «de termijn
wordt geacht te zijn in acht genomen» (in de Franse taalversie: «le
délai est réputé respecté»).De lid-staten mogen op grond van artikel 11 van de richtlijn, ook ten
aanzien van de werking van de ontbindingsverklaring, in beginsel voorzien
in regels die de consument op een verdergaande wijze beschermen dan de richtlijn
doet. Ook regelt de richtlijn niet alle aspecten van de koop van een time-share.
De vraag naar het op de overeenkomst toepasselijke recht is derhalve niet
zonder belang.Bij de beantwoording van deze vraag moet rekening worden gehouden met
artikel 9 van de richtlijn en het daarmee corresponderende artikel 7.1.10A.7
lid 2. Artikel 9 van de richtlijn garandeert de koper ongeacht het toepasselijke
recht (dus ook als dit het recht van een derde land is) de bescherming die
hem krachtens de richtlijn is toegekend, indien de onroerende zaak waarop
de time-share betrekking heeft op het grondgebied van een lid-staat is gelegen.
Artikel 7.1.10A.7 lid 2 vult deze garantie in die zin aan dat het de door
de lid-staat van ligging van de betrokken onroerende zaak toegekende richtlijnbescherming
is, die de koper niet kan worden onthouden (men zie hieromtrent de nota van
wijziging en de toelichting daarbij). Beide bepalingen wijzen niet het recht
aan dat de koop beheerst, maar beletten alleen dat de koper van de richtlijnbescherming
wordt afgehouden, zodat deze steeds de mogelijkheid heeft om zich op deze
bescherming te beroepen.De vraag naar het op de overeenkomst toepasselijke recht is een vraag
van internationaal privaatrecht, die in Nederland en in een aantal andere
lid-staten van de Europese Unie dient te worden beantwoord aan de hand van
het EEG-Verdrag inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit
overeenkomst (EVO, Trb. 1980, 156). Over de vraag onder welk(e) artikel(en)
van het EVO de time-share-overeenkomst als zodanig valt, heeft het Hof van
Justitie te Luxemburg zich tot dusver niet uitgesproken. In de literatuur
bestaat daarover geen eenstemmigheid. Indien de time-share-overeenkomst niet
kan worden beschouwd als een door een consument gesloten overeenkomst als
bedoeld in artikel 5 EVO (hetgeen waarschijnlijk is, omdat de time-share-overeenkomst
niet de levering van roerende zaken dan wel de verstrekking van diensten betreft),
zal zij, bij gebreke van een rechtskeuze (als voorzien in artikel 3 EVO) vallen
onder artikel 4 EVO. Dat artikel bepaalt als hoofdregel dat de overeenkomst
wordt beheerst door het recht van het land waarmee zij het nauwst is verbonden.
Het derde lid van artikel 4 bepaalt dat, voor zover de overeenkomst een zakelijk
recht op of een recht tot gebruik van een onroerend goed tot onderwerp heeft,
de overeenkomst wordt vermoed het nauwst te zijn verbonden met het land waar
het onroerend goed is gelegen. Dit vermoeden geldt niet, indien uit het geheel
der omstandigheden blijkt dat de overeenkomst nauwer is verbonden met een
ander land (artikel 4 lid 5 EVO).Waar het gaat om kwesties van bewijs is het EVO behoudens artikel 14 niet
van toepassing (artikel 1 lid 2 sub h). In artikel 14 lid 2 EVO wordt bepaald
dat rechtshandelingen (waaronder mede valt te begrijpen de ontbinding van
de overeenkomst op grond van artikel 7.1.10A.3) kunnen worden bewezen door
ieder middel dat is toegelaten door het recht van de rechter of door één
van de in artikel 9 EVO bedoelde rechtsstelsels volgens hetwelk de rechtshandeling
wat haar vorm betreft geldig is, voor zover dit middel van bewijsvoering kan
worden opgedragen door de rechter bij wie de zaak aanhangig is. Een eenzijdige
rechtshandeling met betrekking tot een reeds gesloten overeenkomst is op grond
van artikel 9 lid 4 EVO wat de vorm betreft geldig indien zij
voldoet aan de vormvereisten van het recht dat de overeenkomst zelf ingevolge
het EVO beheerst of zou beheersen, of van het recht van het land waar die
rechtshandeling is verricht. Op grond van artikel 9 lid 6 EVO echter zijn
ongeacht artikel 9 lid 4 dwingende vormvoorschriften van het recht van het
land waar het onroerend goed is gelegen, toepasselijk op overeenkomsten betreffende
een zakelijk recht op of een recht tot gebruik van een onroerend goed, voor
zover die vormvoorschriften volgens dat recht toepasselijk zijn ongeacht de
plaats waar de overeenkomst werd gesloten en ongeacht het daarop toepasselijke
recht. Bevoegde rechterDe leden van de VVD-fractie vroegen mede onder verwijzing naar de bij
de artikelen 7.1.10A.2 en 3 gestelde vraag naar het toepasselijke recht om
een toelichting op de vraag welke rechter in geval van geschillen bevoegd
zal zijn daarover een oordeel te vellen.Evenals het toepasselijke recht wordt de bevoegdheid van de rechter bepaald
door regels van internationaal privaatrecht. In Nederland en in een aantal
andere lid-staten van de Europese Unie gelden het EEG-Executieverdrag (EEX)
en/of het Verdrag van Lugano (EVEX). Bij time-sharing rijst primair de vraag
of toepasselijk is artikel 16 sub 1 EEX/EVEX. Dit houdt voor zakelijke rechten
op onroerende goederen in dat ten aanzien daarvan ongeacht de woonplaats bij
uitsluiting bevoegd is de rechter van de verdragsluitende staat waar het onroerend
goed gelegen is. Blijkens de jurisprudentie van het Hof van Justitie te Luxemburg
wordt aan genoemd artikel 16 sub 1 een restrictieve interpretatie gegeven.
Niet uitgesloten is derhalve dat ter zake van de time-share-overeenkomst andere
bevoegdheidsregels van de genoemde verdragen voor toepassing in aanmerking
komen, en wel in de eerste plaats artikel 2, op grond waarvan als hoofdregel
geldt dat degene die woonplaats heeft op het grondgebied van een verdragsluitende
staat, onverminderd de overige verdragsbepalingen en ongeacht zijn nationaliteit,
wordt opgeroepen voor de gerechten van die staat. Een andere basis voor bevoegdheid
kan worden gevonden in artikel 5 sub 1 EEX/EVEX: indien de verweerder zijn
woonplaats heeft op het grondgebied van een verdragsluitende staat, kan hij
ten aanzien van contractuele verbintenissen in een andere verdragsluitende
staat worden opgeroepen voor het gerecht van de plaats waar de verbintenis
die aan de eis ten grondslag ligt, is uitgevoerd of moet worden uitgevoerd.
Nog een andere mogelijkheid is dat partijen de bevoegde rechter hebben aangewezen
(artikel 17 EEX/EVEX).Voor het geval dat de verweerder geen woonplaats heeft op het grondgebied
van een verdragsluitende staat, verwijst artikel 4 EEX/EVEX voor de regeling
van de bevoegdheid in elke verdragsluitende staat naar de wetgeving in die
staat, onverminderd de toepassing van artikel 16. Tegen zodanige verweerders
kan ieder, ongeacht zijn nationaliteit, die op het grondgebied van een verdragsluitende
staat woonplaats heeft, op grond van artikel 4 EEX/EVEX aldaar op dezelfde
voet als de eigen onderdanen van die staat de bevoegdheidsregels inroepen
die er van kracht zijn. OvergangsrechtDe leden van de VVD-fractie vroegen om een uiteenzetting over de wijze
waarop met overgangsrechtelijke problemen moet worden omgegaan. Ter illustratie
voegden zij toe dat zich een situatie kan voordoen dat de voorliggende richtlijn
in de Nederlandse regelgeving is geïmplementeerd, terwijl in bij voorbeeld
Spanje zulks nog in voorbereiding is.Vooropgesteld moet worden dat de door de leden van de VVD-fractie genoemde situatie voor de Nederlandse wetgeving geen vraag van overgangsrecht
oplevert. Zo'n vraag rijst namelijk pas, indien in de ten tijde van de inwerkingtreding
van een Nederlandse wet bestaande rechtstoestand de vereisten zijn vervuld
die die Nederlandse wet stelt voor het intreden van een rechtsgevolg (vgl.
artikel 68a lid 1 Overgangswet nieuw Burgerlijk Wetboek). Ter beantwoording
van de vraag of, en zo ja, in hoeverre, op de in zo'n geval bestaande overgangssituatie
afdeling 7.1.10A toepasselijk wordt, zijn in het onderhavige wetsvoorstel
regels van overgangsrecht opgenomen: men zie het in artikel II voorgestelde
nieuwe artikel 198 Overgangswet nieuw Burgerlijk Wetboek en de daarbij behorende
toelichting (p. 15).De vraag van de leden van de VVD-fractie betreft het geval dat de richtlijn
in sommige lid-staten wel (tijdig) is geïmplementeerd en in andere nog
niet. Deze «Europese» overgangssituatie, die zich bij elke richtlijn
van de EU zal kunnen voordoen, behoeft concretisering vooraleer iets gezegd
kan worden over hetgeen in die situatie heeft te gelden. Ik noem enkele mogelijkheden.Indien in bedoelde situatie een Nederlands ingezetene in Spanje een time-share
koopt met betrekking tot een onroerende zaak die in Spanje is gelegen, en
de rechtskeus van partijen op het Nederlandse recht wordt bepaald, dan doet
zich geen probleem voor, omdat uit die rechtskeus de toepasselijkheid op de
overeenkomst van afdeling 7.1.10A voortvloeit.Ligt daarentegen in het zojuist genoemde geval de onroerende zaak in Nederland,
en hebben partijen op de overeenkomst het Spaanse recht toepasselijk verklaard,
dan zou afdeling 7.1.10A zonder nadere voorziening geen toepassing kunnen
vinden. Uit artikel 7.1.10A.7 lid 2, zoals dit bij nota van wijziging is aangescherpt
(men zie daarover nader de toelichting bij de nota van wijziging), vloeit
voor de onderhavige situatie evenwel voort dat aan de koper de bescherming
van het Nederlandse recht niet kan worden onthouden, omdat de in de koop bedoelde
onroerende zaak op Nederlands grondgebied is gelegen. Hieruit blijkt tevens
dat artikel 7.1.10A.7 lid 2 verder gaat dan artikel 9 van de richtlijn, dat
alleen bedoeld is voor het geval van de keus voor het recht van een staat
die geen EU-lid is. Nu de richtlijn een minimale basis van gemeenschappelijke
regels bevat (men zie overweging 2 en artikel 11), behoeft tegen de verdergaande
bescherming krachtens artikel 7.1.10A.7 lid 2 geen bezwaar te bestaan.Zouden partijen het Spaanse recht hebben gekozen, terwijl de onroerende
zaak in Spanje is gelegen, dan zou artikel 7.1.10A.7 lid 2 niet kunnen worden
toegepast, omdat de onroerende zaak niet op Nederlands grondgebied is gelegen.
In geval van overschrijding van de implementatietermijn door Spanje zou hier
wellicht een schadevergoedingsactie tegen de Spaanse staat uitkomst kunnen
bieden (men vergelijke het Francovich-arrest van het Hof van Justitie te Luxemburg
van 19 november 1991, NJ 1994, 2). Het ligt niet op de weg van de Nederlandse
wetgever om voor een dergelijk geval, waarvan bovendien niet zeker is dat
het zich zal voordoen, een wettelijke voorziening te treffen.De Minister van Justitie,W. Sorgdrager 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24449-6.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl