Uitvoering aanbevelingen enquêtecommissie opsporingsmethoden; Brief minister over de aanbevelingen uit het eindrapport van het post-Fort onderzoek door Van de Bunt, Fijnaut en Nelen
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26269, nr. 40

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

17-09-2001

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

26269 nr. 40

11-09-2001

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemene opmerkingenOpmerkingen naar aanleiding van de aanbevelingenAanbeveling 1: Sluit parallelle sporen en bijbedoelingen
uitAanbeveling 2: Organiseer tegenspraakAanbeveling 3: Ontwikkel een etiquette voor het omgaan
met gevoelige informatieAanbeveling 4: Meer organisatie in de organisatieOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26269Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 34 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 269Uitvoering aanbevelingen enquêtecommissie opsporingsmethodennr. 40BRIEF VAN DE MINISTER VAN JUSTITIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 11 september 2001Bij mijn brief van 3 juli jl. (26 269, nr. 39) bood ik u het eindrapport
aan van het evaluatie-onderzoek Post-Fort van de onderzoekers Van de Bunt,
Fijnaut en Nelen.De vier aanbevelingen uit het rapport worden door mij op hoofdlijnen onderschreven.Ook het College van procureurs-generaal kan zich in de aanbevelingen van
de onderzoekers vinden.Bestudering van het rapport en het terzake van het College van procureurs-generaal
ontvangen ambtsbericht, geven mij aanleiding tot de algemene conclusie dat
een aantal binnen het kader van de aanbevelingen passende maatregelen reeds
zijn getroffen of op het punt staan te worden geïmplementeerd en dat
derhalve het nemen van aanvullende maatregelen op dit moment niet lijkt geïndiceerd.Voorafgegaan door enkele algemene opmerkingen, ga ik hieronder afzonderlijk
in op de vier aanbevelingen en op de reeds door het openbaar ministerie getroffen
of in gang gezette maatregelen.Algemene opmerkingenIn het rapport hebben de onderzoekers een gedetailleerd beeld geschetst
van het post-Fort-onderzoek zoals dat heeft plaatsgevonden vanaf de start
in mei 1996 tot juni 1999. Het is een leerzaam en herkenbaar beeld dat op
een viertal kernpunten blootlegt waaraan de toen opgetreden stagnatie in het
post-Fort-onderzoek te wijten is. Hierbij moet wel worden bedacht dat het
post-Fort-onderzoek door zijn historische belasting en volgend op een parlementaire
enquête èn een fact finding onderzoek door de rijksrecherche,
alsmede door de enorme maatschappelijke en politieke druk waaronder dit onderzoek
is uitgevoerd, zeer uitzonderlijk van karakter was en op onderdelen een uitvergroting
te zien geeft van kwesties die zich mogelijk kunnen voordoen in de opsporing
en vervolging van complexe en omvangrijke zaken. Ik ben dan ook
van oordeel dat dit onderzoek daarom niet als representatief kan worden beschouwd
voor de strafrechtelijke onderzoeken waarmee politie en Openbaar Ministerie
in de dagelijkse praktijk belast zijn.Daarnaast zij er op gewezen, dat een aantal van de in het rapport beschreven
kernpunten reeds in juni 1999, na het verschijnen van het rapport van de Tijdelijke
Commissie Evaluatie Opsporingsmethoden, uiteraard nog zonder de grondige analyse
zoals die in voorliggend rapport is gemaakt, heeft geleid tot acties om het
post-Fort-onderzoek in het goede spoor te krijgen. Zo is diep ingegrepen in
de organisatie van het onderzoek door twee coördinerend officieren aan
te stellen die werken onder rechtstreeks verantwoordelijkheid en aansturing
van de voorzitter van het College. Met deze positionering is ook duidelijkheid
gecreëerd met betrekking tot de informatiestromen in het onderzoek. Onder
de centrale regie van het College is het onderzoek voortgezet. De onderzoekers
merken in het rapport op dat deze wijze van aansturing het karakter heeft
van een gelegenheidsoplossing. Dit is juist. Het College zag evenwel in dit
concrete geval en in de toen geldende context geen andere oplossing om het
onderzoek weer op het juiste spoor te krijgen. In mijn laatste voortgangsrapportage
aan uw Kamer d.d. 3 juli jl. over het coördinatieonderzoek heb ik aangegeven
dat de doelstelling om het onderzoek weer op het juiste spoor te krijgen,
ook is bereikt.Opmerkingen naar aanleiding van de aanbevelingenDe reeds naar aanleiding van het rapport van de commissie Kalsbeek getroffen
maatregelen nemen niet weg dat de bevindingen en aanbevelingen in het rapport
van de onderzoekers Van de Bunt, Fijnaut en Nelen zonder meer strekken ter
lering in andere zaken. In verband hiermee heeft het College bij de parkethoofden
en, via hen, bij de betrokken medewerkers van het Openbaar Ministerie bijzondere
aandacht gevraagd voor de vele leereffecten van het rapport.Naar aanleiding van de vier aanbevelingen op de pagina's 34 tot en met
37 van het rapport merk ik het volgende op.Aanbeveling 1: Sluit parallelle sporen en bijbedoelingen
uitDe onderzoekers stellen dat het bij de opzet van een onderzoek dat al
een voorgeschiedenis kent, verstandig kan zijn functionarissen of diensten
die in het verleden een rol hebben gespeeld in het onderzoek, niet geheel
buiten te sluiten, maar hen hierbij te betrekken. De betrokkenheid van meer
belanghebbenden vereist evenwel, aldus de onderzoekers, een duidelijk eenhoofdig
gezag. Hierbij is ook essentieel dat er een eensluidende en duidelijke visie
bestaat op het doel en de tactiek van het onderzoek, of althans dat alle betrokkenen
zich bij de gekozen strategie en gevolgde tactiek neerleggen. Separate, synchroon
lopende «intelligence»-sporen dienen, aldus de onderzoekers, zoveel
mogelijk uitgesloten te worden.Ik ben het eens met de opvatting van de onderzoekers. Ik teken hierbij
echter nogmaals aan dat het post-Fort-onderzoek wel zeer uitzonderlijk was
en in elk geval naar de mening van het College niet representatief voor andere
strafrechtelijke onderzoeken.Onder meer normale omstandigheden wordt een complex onderzoek geleid door
één dan wel twee officieren van justitie van hetzelfde parket,
onder gezag van één hoofdofficier van justitie op basis van
een tevoren opgesteld plan van aanpak. Bij een kernteam-onderzoek en een onderzoek door een BRT (bovenregionaal team) worden de zaaksofficieren van justitie
door de participerende arrondissementsparketten geleverd. In het kader van
dat specifieke opsporingsonderzoek functioneren zij onder leiding van de gezaghebbende
hoofdofficier van justitie. Dit kan de hiërarchische hoofdofficier van
justitie zijn maar dat hoeft niet. Een detachering, zoals voorgesteld door
de onderzoekers, is in deze context niet noodzakelijk, temeer daar officieren
van justitie landelijke bevoegdheid hebben.In de opsporingsfase worden de bereikte resultaten en de daarmee verbandhoudende
strategische beslissingen telkens aan het plan van aanpak getoetst door teamleider,
zaaksofficier van justitie dan wel de rechercheofficier van justitie. Afwijkingen
van het plan van aanpak vereisen in de meeste gevallen toestemming van de
leiding van het onderzoek dan wel van de betrokken hoofdofficier van justitie.
Verschillen in de perceptie over feiten, waarheden, waarheidsvinding, opsporingstechnieken
en tactieken zijn onder deze omstandigheden minder pregnant aanwezig en verschillen
in opvatting over de manier waarop de waarheid achtergehaald kan worden, worden
zeer snel zichtbaar en opgelost in het periodieke overleg van de zaaksofficier(en)
met de hoofdofficier van justitie en de rechercheofficier van justitie. De
recherche-officier van justitie, een uitvloeisel van de aanbevelingen van
de parlementaire enquêtecommissie Opsporingsmethoden (commissie Van
Traa) is op dit gebied een effectieve rol gaan spelen; hij volgt de complexe
onderzoeken bij zijn parket op de voet en informeert de hoofdofficier daaromtrent.
Bij een onoverbrugbaar verschil van mening of bij grote twijfel kan en zal –
zo is inmiddels ook de praktijk – het College worden ingeschakeld. In
dit verband wijs ik er op dat de sturende positie van het College van procureurs-generaal
in de opsporing niet alleen in de praktijk, maar met de inwerkingtreding van
de nieuwe Wet op de Rechterlijke Organisatie per 1 juni 1999 ook wettelijk
beter is gewaarborgd. In de nieuwe Wet op de Rechterlijke Organisatie zijn
de leidinggevende positie van het College van procureurs-generaal en de eenheid
van het Openbaar Ministerie immers wettelijk verankerd.De toedeling van de onderzoeken aan de kernteams wordt op grond van de
instructie prioriteitsstelling kernteams eerst voorafgegaan door een weging
van de complexiteit en haalbaarheid van het voorgestelde onderzoek door een
landelijke weegploeg, voorgezeten door de hoofdofficier van justitie van het
landelijk parket. Deze weging wordt gedaan nadat door de dienst Nationale
Recherche Informatie (dNRI) van het KLPD is onderzocht of de te onderzoeken
subjecten tevens elders in Nederland onderwerp van onderzoek zijn. De weegploeg
adviseert de CCZWACRI (landelijke coördinatiecommissie onder voorzitterschap
van de procureur-generaal portefeuillehouder zware criminaliteit, waarin de
kernteamhoudende hoofdofficieren van justitie en regiokorpschefs zitting hebben).
De werkelijke toedeling geschiedt door het College na advies van de CCZWACRI.Voor de overige bovenregionale onderzoeken is er een soortgelijke structuur
aanwezig waarmee aan de BRT's onderzoeken worden toebedeeld.Wat betreft onderzoeken op arrondissements-/regioniveau geeft het College
aan, dat na de invoering van de figuur van de recherche-officier van justitie
een overlegstructuur is ontstaan waarbinnen toedeling van onderzoeken aan
de recherche van de regiokorpsen en de bewaking van de voortgang van onderzoeken
is ondergebracht.Indien twee regio's zich op een zelfde dadergroep zouden richten of er
anderszins raakvlakken zijn tussen twee onderzoeken, wordt in overleg met
de betrokken zaaksofficieren van justitie (en afhankelijk van de zwaarte van
het onderzoek, tussen de recherche-officieren van justitie en de hoofdofficieren
van justitie) bepaald op welke wijze de onderzoeken worden voortgezet.
Daarbij kan besloten worden dat het onderzoek van de ene regio wordt overgedragen
aan de andere regio. De officier van justitie die reeds leiding gaf aan het
onderzoek van die andere regio zal dan als uitgangspunt ook leiding gaan geven
aan het overgedragen onderzoek. Uiteraard zijn ook diverse samenwerkingsverbanden
tussen beide regio's denkbaar.Dat een (lopend) onderzoek zich richt op een subject, dat ook door een
ander opsporingsteam onder de loep wordt genomen, komt aan het licht door
de MRO-meldingen (melding rechercheonderzoek) in VROS (een onderzoeksverwijzingsindex
dat centraal bij de afdeling NRI van het KLPD wordt bijgehouden). In de hierboven
uiteengezette overlegstructuren kan vervolgens worden bepaald op welke wijze,
in welke vorm en onder wiens gezag de onderzoeken moeten worden voortgezet.Het door de onderzoekers in de context van het post-Fort-onderzoek gesignaleerde
gevaar dat personen en instanties uiteenlopende belangen kunnen hebben en
verwachtingen koesteren waardoor de uitvoerders van het onderzoek met concurrerende
doelen, bijbedoelingen of dubbele agenda's worden geconfronteerd onderken
ik, zij het met de kanttekening dat met bovengenoemde organisatievormen, overlegstructuren
en structuren voor de toedeling van (kernteamwaardige, BRT-waardige en regionale
recherche-) onderzoeken dit gevaar voor een groot deel wordt opgevangen. De
reeds enige tijd geleden ingezette verdere professionalisering van het Openbaar
Ministerie moet een bijdrage leveren aan de verdere verbetering van de attitude
van onderzoekers op dit terrein. Dit geldt ook voor de ruim een jaar geleden
ingevoerde gedragscode voor het Openbaar Ministerie. Deze code, die tot stand
gekomen is na een zeer brede consultatie en binnen het Openbaar Ministerie
een groot draagvlak heeft, bevat regels met betrekking tot de onderlinge samenwerking
binnen het Openbaar Ministerie, alsmede specifieke regels ten aanzien van
de omgeving, zoals politie. De code beoogt te bevorderen dat binnen de organisatieonderdelen
een klimaat wordt bereikt waarin problemen herkend worden en bespreekbaar
zijn.In dit verband wil ik niet onvermeld laten dat het projectbureau ABRIO
een kwaliteitsinstrument voor zwacri-onderzoeken heeft ontwikkeld. Dit instrument
wordt thans in hoog tempo ingevoerd bij de verschillende regiokorpsen en zal
naar het oordeel van het College een onmiskenbare bijdrage gaan leveren aan
de bewaking van de kwaliteit van rechercheonderzoeken.Daarnaast maakt het College in dit verband melding van het feit dat er
een sturingsinstrument zware criminaliteit voor het Openbaar Ministerie door
ABRIO in ontwikkeling is waarmee de sturing door de leiding van de zaaksofficier
van justitie in grote zaken wordt verankerd. Hierdoor wordt de traditionele
vrijheid van de zaaksofficier van justitie – die reeds door de invoering
van de BOB-wetgeving en de daarmee gepaarde aanwijzingen van het College was
ingeperkt – nog verder ingeperkt. Doordat de processen in de opsporings-
en vervolgingsfase door dit instrument transparant worden gemaakt, wordt de
sturing van de werkprocessen door de leiding van de parketten effectiever
gemaakt. Het instrument voorziet in minimale kwaliteitseisen waaraan de verschillende
stappen (in het instrument producten genoemd) in het werkproces moeten voldoen.Naar aanleiding van de opmerking van de onderzoekers op pagina 35 dat
wanneer men «waarheidsvinding» in de brede zin van het woord wil,
het onder de gegeven omstandigheden verstandiger kan zijn om een onderzoek
buiten de – inherente beperkingen van de – strafrechtelijke context
te laten plaatsvinden, merk ik tenslotte nog het volgende op. Ik ben het eens
met deze opmerking, voorzover daarmee tenminste niet gesuggereerd wordt
dat dit onderzoek plaats moet vinden onder verantwoordelijkheid van het Openbaar
Ministerie; waarheidsonderzoeken buiten het strafrecht behoren immers niet
tot het takenpakket van het Openbaar Ministerie.Aanbeveling 2: Organiseer tegenspraakDe onderzoekers constateren dat er in het post-Fort-onderzoek weliswaar
sprake was van een frequent collegiaal en hiërarchisch overleg, maar
dat dit niet het kaliber had van een kritische professionele reflectie of
van «informed consent» van hiërarchische toezichthouders.
De wijze van presentaties, mondeling en aantrekkelijk ondersteund door sheets
of dia's, biedt bovendien naar het oordeel van de onderzoekers een minder
goede basis voor discussie en tegenspraak. Beter is, aldus de onderzoekers,
het laten maken van doorwrochte analyses en het lezen van documenten met gegevens-
en bronvermelding. De onderzoekers stellen voorts dat bij complexe onderzoeken
bijvoorbeeld elk half jaar een team van ervaren officieren en rechercheurs
moet worden ingeschakeld om als professionele tegenspelers te fungeren.Ik merk op dat er op dit punt nu reeds de nodige positieve ontwikkelingen
zijn te constateren.Zo is thans binnen het Openbaar Ministerie geïnstitutionaliseerd
dat gevoelige c.q. grote onderzoeken worden besproken met hoofdofficier van
justitie – de door de Collegevergadering en Overlegvergadering vastgestelde
handleiding behandeling gevoelige zaken, inwerking getreden op 1 mei jl.,
verplicht hiertoe – en met de rechercheofficier van justitie.Binnen de zgn. kernteamparketten bestaat er een zgn. rechercheoverleg,
waarbinnen teamleider van het team zware criminaliteit en de zaaksofficieren
met de hoofdofficier van justitie, de rechercheofficier van justitie en de
CID-officier van justitie de voortgang van onderzoeken bespreken.Daarnaast is van belang dat de inzet van bijzondere opsporingsbevoegdheden
(BOB) gebonden is aan bepaalde toestemmingsstructuren, waarbij de rechercheofficier
van justitie, de hoofdofficier van justitie en in voorkomende gevallen het
College, na advisering door de CTC, betrokken worden.De behandeling door de CTC van de voorgenomen inzet van bijzondere opsporingsbevoegdheden
zoals infiltratie en direct afluisteren in woningen heeft het karakter van
een kritische en professionele reflectie met betrekking tot de onderzoeken
waarin deze methoden ingezet zullen worden. De CTC beoordeelt niet alleen
de toelaatbaarheid van de voorgenomen inzet van een BOB. Omdat deze inzet
niet los van het onderzoek in brede zin gezien kan worden, worden daarbij
tevens de strategie en de doelstellingen van het onderzoek bij die beoordeling
betrokken.Voorts functioneert in het Landelijk Parket en in het ICR (rechercheschool)
sinds november 2000 een expertisecentrum voor de opsporing en de vervolging
(LEXPO). Dit centrum waarin door Openbaar Ministerie en politie wordt samengewerkt,
biedt aan de opsporing de mogelijkheid om advies in te winnen met betrekking
tot de toepassing van methoden en technieken in concrete opsporingsonderzoeken.
In het kader van haar adviseringsfunctie wordt het centrum (waarin zeer ervaren
officieren van justitie (2) en politiechefs (2) vergezeld door ervaren opsporingsambtenaren
(2) en beleidsmedewerkers (2) werkzaam zijn ) met een grote regelmaat benaderd
als klankbord door betrokkenen bij opsporingsonderzoeken. Ook hier wordt het
onderzoek in brede zin besproken en naar aanleiding daarvan wordt kritisch
een professionele reflectie toegepast. Er zijn derhalve voldoende toetsingsmomenten
voor een kritische toets. Het zou niet terecht zijn en tekort doen aan de
huidige structuren binnen het Openbaar Ministerie en aan de huidige functionarissen
die belast zijn met de toetsingen indien er van uitgegaan wordt dat binnen
deze toetsingsmomenten onvoldoende kritische reflectie plaatsvindt. Dat is
ook niet de ervaring van het College op dit moment. Ik voeg hier
aan toe dat het naar het oordeel van het College op zichzelf niet bezwaarlijk
is indien mondelinge presentaties, al dan niet ondersteund met sheets of dia's
worden gehouden. Wel is noodzakelijk dat deze indien gewenst onderbouwd kunnen
worden door schriftelijke analyses en documenten.In dit verband meldt het College mij voorts dat het instituut «intercollegiale
toetsing» op alle parketten op enigerlei wijze zijn intrede heeft gedaan.
Ook maakt het College in dit verband melding van het in ontwikkeling zijnde
kwaliteitsinstrument voor het Openbaar Ministerie waardoor, zoals eerder gezegd,
de traditionele vrijheid van de zaaksofficier van justitie wordt ingeperkt.Tegen de achtergrond van het voorgaande deel ik het standpunt van het
College dat het niet nodig is om binnen de OM-structuur te verankeren dat
voortgang in grote onderzoeken altijd wordt voorgelegd aan een aantal ervaren
officieren van justitie en rechercheurs. Dit neemt niet weg dat wanneer in
een concreet onderzoek de behoefte bestaat aan een dergelijke consultatie,
de mogelijkheden daartoe zonder meer aanwezig zijn. In de praktijk is het
reeds meermalen, bij een aantal grote, bijzondere onderzoeken, voorgekomen
dat de leiding van een onderzoek een aantal voorgenomen beslismomenten kritisch
heeft laten toetsen door een klankbordgroep van aantal deskundigen die niet
bij het onderzoek betrokken waren en in hiërarchisch opzicht geen rol
vervulden. In dit verband dient ook melding gemaakt te worden van de aanwijzing
tweede beoordeling («second opinion») opsporingsonderzoeken. Het
doel van deze aanwijzing is om in ernstige zaken de mogelijkheid te scheppen
een «tweede beoordeling» te vragen wanneer er twijfels rijzen
omtrent de kwaliteit van het opsporingsonderzoek, in geval dat onderzoek niet
een (gewenst) resultaat heeft opgeleverd.Aanbeveling 3: Ontwikkel een etiquette voor het omgaan
met gevoelige informatieDe onderzoekers constateren een gebrek aan «etiquette» bij
rechercheurs en officieren van justitie hoe in het dagelijks werk omgegaan
moet worden met mogelijk onbetrouwbare, vertrouwelijke of gevaarlijke informatie.
Zij achten het gewenst dat op dit gebied regels geformuleerd en richtsnoeren
worden geformuleerd, die niet alleen op een breed draagvlak rusten maar ook
consequent worden nageleefd.Naar aanleiding van deze aanbeveling, die ik onderschrijf, berichtte het
College mij, dat in mei 2001 een ontwikkelteam onder voorzitterschap van de
recherche-officier van justitie van het Landelijk Parket is ingesteld dat
tot taak heeft gekregen het College een voorstel te doen voor een aanwijzing
voor de CIE-officier van justitie. In deze aanwijzing zal ook worden ingegaan
op de vraag hoe in het dagelijks werk omgegaan moet worden de inwinning van
informatie en met de informanten. Het ontwikkelteam verwacht in december aanstaande
aan het College te kunnen rapporteren.De thans geldende instructie voor de CID-officier (van 17 maart 1999)
geeft een kader aan voor het handelen van de CID-officier en omschrijft waaraan
de gezagsuitoefening door deze specialist moet voldoen en hoe hij in de praktijk
dient te opereren. In artikel 7 van genoemde instructie wordt de relatie CID-officier/zaaksofficier
als volgt geregeld: «De CID-officier heeft een integrale informatieplicht
aan de zaaksofficier over alle door de politie en justitie in het onderzoek
ondernomen activiteiten die verantwoording tegenover de rechter behoeven.
De CID-officier zorgt ervoor dat de zaaksofficier uiterlijk bij de aanvang
van het tactisch onderzoek, nauwkeurig en volledig wordt ingelicht.»
In artikel 1 van genoemde instructie wordt de positie van de CID (thans CIE)
als volgt omschreven: «De CID functioneert als een onderdeel
van de recherche en is geen op zichzelf staande clustering van activiteiten,
waarmee eigen doelstellingen worden nagestreefd».Met het College ben ik van mening dat met bovengenoemde instructie, die
pas in de allerlaatste fase van de onderzochte periode in werking is getreden,
reeds maatregelen zijn genomen om te vermijden dat ongewenste situaties zoals
door de onderzoekers aangetroffen waarbij de samenwerking tussen parketten
in een concreet onderzoek wordt belast door het bestaan van verschillende
«doctrines»over de rol van de CID-officier in zijn relatie met
de zaaksofficier, zich wederom kunnen voordoen.Voorts merk ik in dit verband op dat onder leiding van de Raad van Advies
voor de CIE thans een herziene gedragscode voor de CIE-rechercheur ontwikkeld
wordt. De invoering daarvan zal niet lang meer op zich laten wachten.Daarnaast acht ik het van belang op te merken dat binnen de landelijke
vergadering van recherche-officieren van justitie en het landelijke platform
van CIE-officieren van justitie het onderwerp van informatie-uitwisseling
regelmatig aan de orde is, meestal naar aanleiding van concrete casussen.
Ook hierdoor wordt onmiskenbaar een eenduidige uitwisseling van informatie
bevorderd.Aanbeveling 4: Meer organisatie in de organisatieDe onderzoekers stellen vast dat het Openbaar Ministerie in het post-Fort-onderzoek
geen één en ondeelbare organisatie is gebleken. De beoordelingsvrijheid
en handelingsruimte van de teams en leidinggevende officieren van justitie
was, aldus de onderzoekers, opmerkelijk. De onderzoekers stellen dat het gewenst
is dat complexe onderzoeken adequaat binnen de staande organisatie worden
uitgevoerd, met krachtige sturing en grotere structurering dan in het post-Fort-onderzoek
tot mei 1999 en waarbij alle betrokken zich loyaal neerleggen bij genomen
beslissingen.Met de in deze brief geschetste maatregelen ben ik van oordeel , dat de
ervaringen van het post-Fort-onderzoek tot mei 1999 tot het verleden behoren.
Het College heeft mij in dit kader bericht de stellige overtuiging te hebben,
die, voorzover het College dat kan overzien, binnen het gehele Openbaar Ministerie
gedeeld wordt, dat complexe onderzoeken binnen de huidige organisatiestructuur
op een adequate wijze behandeld kunnen worden.Ik vertrouw er op u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd.De Minister van Justitie,A. H. Korthals 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26269-40.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl