Wet implementatie EG-richtlijnen energie-efficiëntie; Memorie van Antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-26 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20082009-31320, nr. F

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

12-11-2008

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2008-2009

31320 nr. F

07-11-2008

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamInhoud van de wetsvoorstellenSlimme metersToegang tot het netKapen van computersDwangsmacht van de staat m.b.t. energieleveringBaten en lastenCapaciteitstariefArtikelsgewijze vragenArtikel I, onderdeel AArtikel I, onderdeel BArtikel I, onderdeel LArtikel I, onderdeel QArtikel II, onderdeel KOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31320Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 53 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 320Regels omtrent energie-efficiëntie (Wet implementatie EG-richtlijnen
energie-efficiëntie)31 374Wijziging van de Elektriciteitswet 1998 en de Gaswet ter verbetering
van de werking van de elektriciteits- en gasmarktF1MEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 7 november 2008Met belangstelling heb ik kennis genomen van het voorlopig verslag van
de vaste commissie voor Economische Zaken. Ik spreek de hoop uit dat mijn
beantwoording van de vragen bij zal dragen aan een voorspoedige behandeling
van beide wetsvoorstellen door uw Kamer, mede gelet op het feit dat het Wetsvoorstel
implementatie EG-richtlijnen energie-efficiëntie strekt ter implementatie
van een richtlijn waarvan de implementatiedatum reeds is verstreken.Inhoud van de wetsvoorstellenDe commissie voor Economische Zaken vroeg een reactie te geven op de bijlage
bij de brief van EnergieNed en Netbeheer Nederland van 8 september 2008.
In de bijlage worden vier onderwerpen belicht. Het eerste aandachtspunt dat
EnergieNed en Netbeheer Nederland benoemen betreft de mogelijke kostengevolgen
van het stellen van extra eisen aan de op afstand uitleesbare meetinrichtingen.
EnergieNed en Netbeheer Nederland maken zich zorgen over de mogelijkheid van
een kostenneutrale invoering van de slimme meter indien er nieuwe functionele
eisen aan de slimme meter worden gesteld. Deze zorg is begrijpelijk, maar
de eisen waaraan slimme meters volgens de in voorbereiding zijnde uitvoeringsregelgeving
standaard zullen moeten voldoen, geven geen aanleiding te veronderstellen
dat het metertarief zal moeten stijgen. Dat beeld wordt bevestigd door de
huidige industriestandaard (NTA 8130), die deze standaard-functionaliteiten
reeds allemaal ondersteunt.Een aandachtspunt dat overigens in feite geheel los staat van de invoering
van de slimme meter, maar wel gelijktijdig speelt betreft de eis dat de meetinrichting
voor gas standaard zal moeten beschikken over een temperatuurcorrectie-functionaliteit.
Zoals aangegeven in de brief van de minister van Economische Zaken van 12 september
2008 (Kamerstukken II 2007/08, 29 372, nr. 73) bedragen de eenmalige
extra investeringskosten in verband met deze functionaliteit tussen de 5 en
10 euro per meter. Of dit tot gevolg zal hebben dat de prijs van deze meetinrichtingen
met eenzelfde niveau stijgt, is nu nog niet duidelijk.Ten tweede wordt door de gezamenlijke netbeheerders in de bijlage onderstreept
dat de beoogde doelen van een slimme meetinfrastructuur slechts gerealiseerd
kunnen worden indien er sprake is van een volledige uitrol. Deze
stelling onderschrijf ik. Het hanteren van een proefperiode is verstandig
om primaire processen tijdig te kunnen bijsturen en te toetsen of de betreffende
regelgeving afdoende is om de publieke belangen te waarborgen. Een volledige
uitrol van op afstand uitleesbare meetinrichtingen bij kleinverbruikers moet
echter het einddoel blijven om de beoogde kostenbesparingen en overige voordelen
te kunnen realiseren.Als derde aandachtspunt brengen netbeheerders naar voren dat financiële
zekerheden en door hen beheersbare processen tijdens de proef- en uitrolperiode
noodzakelijk zijn. Indien andere partijen dan de netbeheerder op afstand uitleesbare
meetinrichtingen installeren moeten ook zij voldoen aan de met betrekking
tot (de installatie van) die meetinrichtingen gestelde eisen. Die eisen worden
neergelegd in de in voorbereiding zijnde uitvoeringsregelgeving. Het is van
groot belang hier dusdanige eisen op te nemen dat de beheersbaarheid en de
betrouwbaarheid van het systeem van de netbeheerder gewaarborgd blijft.De beveiliging van de meetinrichting is het vierde aandachtspunt waar
de netbeheerders terecht op wijzen. Het is van groot belang dat deze beveiliging
op orde is en van te voren grondig wordt getest om misbruik van meetgegevens
te voorkomen. De in voorbereiding zijnde uitvoeringsregelgeving zal ook op
het punt van de beveiliging van de meetinrichting derhalve nadere eisen stellen,
zodanig dat – rekening houdend met technische mogelijkheden, de aard
van de te beschermen gegevens en de kosten, een passend en dus adequaat beveiligingsniveau
wordt gegarandeerd. Deze regelgeving dient ruim voor de inwerkingtreding van
de betreffende wetsartikelen gereed te zijn. De planning is erop gericht dat
de betreffende AMvB kan worden voorgehangen zodra uw Kamer de behandeling
van het wetsvoorstel heeft afgerond.De leden van de CDA-fractie vroegen naar de reden dat het wetsvoorstel
Implementatie EG-richtlijnen energie-efficiëntie ruim na het aflopen
van de implementatietermijn, die april 2008 verstreek, bij de Eerste Kamer
is ingediend. Zij wezen er daarbij op dat de richtlijn dateert van 5 april
2006 en het een omzetting zonder nationale kop betreft. Bij de implementatie
van deze richtlijn is zorgvuldig gekeken welke verplichtingen uit de richtlijn
reeds zijn geïmplementeerd in Nederlandse wet- en regelgeving en in nationale
programma’s. Omdat de richtlijn geen gedetailleerde voorschriften kent,
maar vooral de doelstellingen omschrijft, vereiste dit studie, interdepartementale
afstemming en deels ook onafhankelijk onderzoek. Dit heeft de nodige tijd
in beslag genomen. Bovendien is tijdens de vormgeving van het wetsvoorstel
in 2007 het Werkprogramma Schoon en Zuinig opgesteld, hetgeen invloed heeft
gehad op de inhoud van het wetsvoorstel. Het kabinet heeft daarbij zorgvuldig
gekeken naar welke doelstellingen op het gebied van energie-efficiency bereikt
zouden moeten worden middels regelgeving en wat er mogelijk was doordat de
sector zichzelf verplichtingen oplegt. Het sectorakkoord Energie en het al
eerder tot stand gekomen programma Meer met Minder zijn voorbeeld van belangrijke
vrijwillige afspraken die met de markt zijn gemaakt over energiebesparing.
Bij de opstelling van het wetsvoorstel is gekeken hoe de verschillende verplichtingen
zich met elkaar verhielden en dat heeft invloed gehad op de inhoud van het
wetsvoorstel.De leden van de CDA-fractie, van de PvdA-fractie en van de fractie van
de SP vroegen of het opstellen van een standaardcontract gerekend moet worden
tot de taak van de raad van bestuur van de Nederlandse mededingingsautoriteit
(NMa). De taken van de NMa met betrekking tot de elektriciteits- en gasmarkt
vloeien zowel voort uit de Elektriciteitswet 1998 als uit de Gaswet. De NMa
is er verantwoordelijk voor om toezicht te houden op de werking van deze energiemarkten
en daar waar mogelijk de concurrentie op deze markten te bevorderen. Dit houdt
in dat de NMa ontwikkelingen op de markten van elektriciteit en gas nauwlettend
volgt met het oog op transparantie, non-discriminatie, mededinging
en doeltreffende marktwerking en tevens de belangen van de consument beschermt.
Het opstellen van een modelcontract heeft als doel om meer transparantie te
bieden aan de consument zodat deze eenvoudiger een keuze kan maken voor een
leverancier van energie. Dit past heel goed binnen het takenpakket van de
NMa.Tevens vroegen deze leden of met de taak om een standaardleveringscontract
op te stellen de onafhankelijkheid van de NMa in het gedrang komt. Dit is
niet het geval, omdat de NMa – na consultatie van organisaties van leveranciers,
netbeheerders en afnemers – het modelcontract zelf vaststelt. Deze procedure
is wettelijk vastgelegd. Artikel 95na draagt een wettelijke taak op aan de
NMa. Het kader waarbinnen de NMa deze taak invult wordt gevormd door de toezichthoudende
rol van de NMa. De NMa is er om vanuit haar toezichthoudende rol de energiemarkten
zo effectief mogelijk te laten werken. Binnen de energiesector betekent dit
onder meer dat de toegang tot de netten moet worden gewaarborgd, dat er voldoende
transparantie (toegang tot essentiële informatie) bestaat en dat de consument
wordt beschermd tegen mogelijk misbruik van de (inherente) machtspositie van
aanbieders. De primaire aangrijpingspunten voor het realiseren van deze missie
zijn de voorwaarden voor effectieve marktwerking. Oftewel, de NMa beoogt haar
missie te realiseren door zich te richten op het (bijdragen aan het) creëren
van condities waaronder de markt effectief en efficiënt kan functioneren
en de belangen van de consument voldoende tot hun recht (kunnen) komen.In verband met de bescherming van persoonsgegevens vroegen de leden van
de CDA-fractie of meetinformatie betreffende een afnemer aan alle aanbieders
van informatiediensten ter beschikking kan worden gesteld op het moment dat
een afnemer aangeeft dat die meetinformatie aan één aanbieder
ter beschikking kan worden gesteld. In het wetsvoorstel is gewaarborgd dat
elke willekeurige aanbieder van informatiediensten expliciete toestemming
van de afnemer nodig heeft voor het gebruik van diens individuele verbruiksgegevens.
Dit vloeit voort uit de voorgestelde artikelen 26ab Elektriciteitswet 1998
en 13b Gaswet in combinatie met het in die artikelen genoemde artikel 8, onderdeel
a, van de Wet bescherming persoonsgegevens.De leden van de CDA-fractie vroegen waarom ervoor is gekozen om het meettarief
van 2005 als uitgangspunt te nemen voor de introductie van de slimme meter,
terwijl dat meettarief de resultante is van aanzienlijke tariefstijgingen.
De NMa heeft inderdaad tariefstijgingen geconstateerd tussen 2001 en 2007
waarvan waarschijnlijk is dat die niet geheel zijn gebaseerd op onderliggende
kostenstijgingen. Tegelijkertijd concludeert de NMa overigens dat in deze
tijd liberalisering van de energiemarkt de consument € 1.9 mld heeft
opgeleverd vanwege efficiencywinsten. Reden om in 2008 voor de regulering
van het meettarief elektriciteit het gewogen gemiddelde tarief van 2005 te
hanteren is dat er van werd uitgegaan dat een 100% uitrol van op afstand
uitleesbare meetinrichtingen door netbeheerders zou kunnen worden gerealiseerd
binnen de in 2005 geldende tarieven. EnergieNed (de federatie van energiebedrijven
in Nederland) presenteerde namelijk in dat jaar zijn plannen voor een dergelijke
grootschalige uitrol. Geconcludeerd is met andere woorden dat het op dat moment
gehanteerde tariefniveau de juiste ruimte zou bieden om de transitie naar
de slimme meter mogelijk te maken, zonder dat een jojo-effect in dat tarief
op zou treden voorafgaand aan en tijdens de introductie en uitrol van de slimme
meter. Dat laatste zou immers de acceptatie bij afnemers niet ten goede komen.
In vervolg op de Regeling voor 2008 is voor het meettarief 2009, 2008
als basisjaar gekozen, waardoor nog steeds het gemiddelde tariefniveau van
2005 als uitgangspunt blijft gelden. De leden van de CDA-fractie vroegen de regering om een reactie op de brief
van de Vereniging Energie- en Watergebruikers (VEMW) van 19 september
jl. De VEMW stelt vragen over drie hoofdonderwerpen: de Informatiecode, de
multisites en de om niet ter beschikking te stellen meetgegevens. Met betrekking
tot de Informatiecode vraagt VEMW om een toelichting op de zinsnede «een
representatief deel van de ondernemingen die zich bezighouden met het transporteren,
leveren of meten van elektriciteit» in de voorgestelde artikelen 54,
eerste lid, van de Elektriciteitswet 1998 en 22, eerste lid, Gaswet. Voor
de beantwoording hiervan verwijs ik naar de beantwoording van de vragen over
artikel I, onderdeel Q, voor zover daar een toelichting op dezelfde zinsnede
wordt gegeven. Verder wordt in de brief gevraagd waar de grens ligt tussen
hetgeen in de Meetcode en wat in de Informatiecode dient te worden geregeld.De Informatiecode ziet op de regulering van de wijze van verwerking (uitwisseling,
vastlegging, bewaring etc.) van gegevens tussen netbeheerders, leveranciers,
meetbedrijven, programmaverantwoordelijken en afnemers. Dit is geregeld in
de voorgestelde artikelen 54, eerste lid, Elektriciteitswet 1998 en 22, eerste
lid, Gaswet. De Meetcode bevat voorwaarden als bedoeld in artikel 31, eerste
lid, onderdelen b en g Elektriciteitswet 1998 en artikel 12b, eerste lid,
onderdeel b, Gaswet die alleen gelden tussen netbeheerders onderling en netbeheerders
en afnemers. Voor zover er in verband met een in een code te regelen onderwerp
sprake is van een overlap tussen deze grondslagen, zal een keuze gemaakt worden
tussen een van beide grondslagen. Leidend voor die keuze zal zijn jegens wie
de voorwaarden moeten gelden en door wie de voorwaarden in acht moeten worden
genomen. Indien het voorwaarden zijn die alleen door de netbeheerders en alleen
jegens andere netbeheerders of jegens afnemers in acht moeten worden genomen,
dan ligt regeling op basis van artikel 31, eerste lid, onderdelen b en g,
Elektriciteitswet 1998 en artikel 12b, eerste lid, onderdeel b, Gaswet voor
de hand. Indien de voorwaarden echter door andere partijen dan netbeheerders
in acht moeten worden genomen of de voorwaarden niet alleen jegens netbeheerders
of afnemers in acht moeten worden genomen, ligt regeling op de voet van de
voorgestelde artikelen 54, eerste lid, Elektriciteitswet 1998 en 22, eerste
lid, Gaswet in de rede.Functionele eisen aan meters en regels over het (op afstand) afschakelen
of afknijpen van aansluitingen met voldoende waarborgen voor de belangen van
afnemers, waarnaar VEMW vraagt, horen thuis in uitvoeringregelgeving op basis
van de voorgestelde artikelen 95la Elektriciteitswet 1998 en 42a Gaswet (functionele
eisen) respectievelijk de artikelen 95b, achtste lid, Elektriciteitswet 1998
en 44b, achtste lid, Gaswet (Regeling afsluiten elektriciteit en gas van kleinverbruikers).Ten aanzien van het tweede onderwerp (multisites) vraagt VEMW wie een
bedrijf met kleinverbruikeraansluitingen en ten minste één grootverbruikeraansluiting
op de hoogte zal brengen van de mogelijkheid om zelf een meetbedrijf aan te
wijzen. Daarnaast wil de VEMW weten wat er gebeurt als een dergelijke afnemer
niet zelf een meetbedrijf contracteert. Voor de hand ligt dat een hier bedoelde
afnemer het meetbedrijf zal willen aanwijzen dat hij al voor zijn grootverbruikaansluiting(en)
heeft gekozen. De verantwoordelijkheid daarvoor ligt bij de betreffende afnemer
zelf. Het is echter aannemelijk dat het betreffende meetbedrijf vanwege de
aanwezige concurrentie zelf zijn meetdiensten ook voor de kleinverbruikaansluiting(en)
bij deze zakelijke klant zal aanbieden. Daarmee is dus niet de leverancier
of de netbeheerder maar het meetbedrijf de aangewezen partij om de klant over
zijn keuzemogelijkheden met betrekking tot de meetdiensten te informeren.
Als een afnemer met meerdere aansluitingen die valt onder artikel 95ca Elektriciteitwet
1998 of artikel 44a Gaswet niet actief een meetbedrijf kiest dan zal
de leverancier de betreffende afnemer daartoe aansporen omdat hij anders de
betreffende meetgegevens niet kan laten collecteren, valideren en vaststellen. Tenslotte wordt een aantal vragen gesteld over het om niet beschikbaar
stellen van meetgegevens door de netbeheerder. Op de vraag hoe wordt geregeld
dat afnemers de beschikking kunnen krijgen over meetdata die ingevolge het
wetsvoorstel dagelijks gratis ter beschikking moeten worden gesteld is het
antwoord dat de meetinrichting deze gegevens zal weergeven zodat de afnemer
ze kan aflezen. Een andere mogelijkheid is dat de afnemer op de meetinrichting
een home computer of andere locale ICT-voorziening aansluit en de betreffende
gegevens daarvan afleest. De netbeheerders zijn vrij in de wijze waarop zij
meetdata ter beschikking stellen zolang zij maar voldoen aan hun verplichtingen
ingevolge het wetsvoorstel tot het verlenen van toegang tot en het beschikbaar
stellen van meetgegevens. Tenslotte vraagt VEMW naar het toezicht van de NMa
op de tarieven die netbeheerders hanteren voor meetdata die ingevolge artikel
26ab, lid 4 Elektriciteitswet 1998 en artikel 13b, lid 4 van de Gaswet door
de netbeheerder niet om niet beschikbaar worden gesteld. Genoemde bepalingen
regelen dat deze meetdata tegen kostenvergoeding beschikbaar worden gesteld.
Op de naleving hiervan zal de NMa toezien, net zoals zij met het toezicht
op de naleving van de overige artikelen van de Elektriciteits- en Gaswet belast
is. Bij twijfel over de juistheid van een gevraagde vergoeding kan dit onder
de aandacht van de NMa worden gebracht en kan in voorkomende gevallen een
handhavingsverzoek bij de NMa worden ingediend.De leden van de CDA-fractie vroegen of bij de evaluaties tijdens de proefperiode
ook getoetst zal worden op de kosten en baten van de geïnstalleerde op
afstand uitleesbare meetinrichtingen. Tijdens de proefperiode zal daarop inderdaad
worden getoetst. Dit is een onderdeel van de monitorsystematiek die de Energiekamer
van de NMa heeft ontwikkeld. Daarbij is het wel van belang te bedenken dat
de proefperiode mogelijk nog zal leiden tot aanpassingen van de eisen waaraan
op afstand uitleesbare meetinrichtingen moeten voldoen en dat de baten pas
effectief kunnen worden gemeten op het moment dat er een zeker volume aan
op afstand uitleesbare meetinrichtingen is bereikt. Het is de vraag of dat
volume al in de proefperiode wordt bereikt. Wel kan uiteraard worden getoetst
of aannames die zijn gedaan in de onderliggende kosten-baten onderzoeken juist
blijken te zijn. Ook is een belangrijke toegevoegde waarde van de evaluatie
dat achterliggende oorzaken van eventuele grote afwijkingen in de kostenontwikkeling
kunnen worden opgespoord.De leden van de CDA-fractie stelden diverse vragen over de in het wetsvoorstel
opgenomen vervaltermijn voor het factureren van door de afnemer verschuldigde
bedragen voor de uitvoering van de wettelijke netbeheerderstaken («netbeheerderstarieven»).
Ten algemene wordt in reactie op hetgeen de leden opmerken over de gang van
zaken in de parlementaire voorgeschiedenis allereerst aangegeven dat het thans
voorliggende wetsvoorstel tot wijziging van de Elektriciteitswet 1998 en Gaswet
ter verbetering van de werking van de elektriciteits- en gasmarkt op het punt
van de verval- dan wel verjaringstermijn een lange voorgeschiedenis kent.
In het oorspronkelijke wetsvoorstel was een verjaringstermijn opgenomen in
verband met de aan de Eerste Kamer gedane toezegging om de vervaltermijn te
vervangen door een verjaringstermijn (Kamerstukken I 2006/07, 30 212,
F, pag. 37). Deze toezegging is nagekomen bij de indiening van het oorspronkelijke
wetsvoorstel (Kamerstukken II 2007/08, 31 374, nr. 2, artikel I, onderdelen
L en W en artikel II, onderdelen D en L). Amendering (Kamerstukken II 2007/08,
31 374, nr. 33) heeft er toe geleid dat ten aanzien van de netbeheerderstarieven
behalve een verjaringstermijn ook een vervaltermijn in het wetsvoorstel opgenomen.
Dit is dezelfde vervaltermijn als die in het huidige artikel 31, tiende lid,
van de Elektriciteitswet 1998 en artikel 12b, derde lid, onderdeel e, van
de Gaswet reeds is opgenomen. De vervaltermijn ziet daarbij op een
andere fase in de facturering van de netbeheerderstarieven dan de verjaringstermijn.De huidige bepalingen van artikel 31, tiende lid, van de Elektriciteitswet
1998 en artikel 12b, derde lid, onderdeel e, van de Gaswet inzake de vervaltermijn
strekken ertoe de termijn waarbinnen voor verrichte netbeheerdersdiensten
kan worden gefactureerd te begrenzen tot twee jaar om te voorkomen dat afnemers
na verloop van lange tijd nog worden geconfronteerd met hoge facturen voor
ooit verrichte diensten. De nieuwe tekst die ten gevolge van het bovengenoemde
amendement voor deze bepalingen in het wetsvoorstel is opgenomen, beoogt geen
inhoudelijke wijziging maar strekt slechts ter verduidelijking van de huidige
vervaltermijnbepalingen. In verband met het leveranciersmodel komt de vervaltermijnbepaling
in het wetsvoorstel bovendien terug in de tweede volzin van het vierde lid
van de voorgestelde artikelen 95cb, vierde lid, van de Elektriciteitswet 1998
en 44b, vierde lid van de Gaswet, zodat gewaarborgd is dat de vervaltermijn
voor het factureren van netbeheerderstarieven ook geldt als de leverancier
deze voor de netbeheerder factureert.Deze leden vroegen ook naar het exacte rechtsgevolg van het ongebruikt
verstrijken van een vervaltermijn. Door het ongebruikt verstrijken van de
vervaltermijn vervalt het recht om te vorderen, dat wil zeggen het recht om
voor een verrichte dienst nog te factureren. Niet de tussen netbeheerder en
afnemer aanwezige rechtsbetrekking zelf eindigt derhalve, zoals deze leden
terecht opmerkten. Wel de bevoegdheid van de netbeheerder/leverancier om betaling
te eisen cq. de plicht van de afnemer om te betalen. Het verstrijken van een
vervaltermijn doet met andere woorden de verbintenis waarop de vervaltermijn
betrekking heeft (i.c. de verbintenis tot betaling) van rechtswege vervallen
(zie C. Asser/ A.S. Hartkamp, deel 4-I, Verbintenissenrecht, De verbintenis
in het algemeen, 12e druk, Deventer 2004, nr. 686).De leden van de CDA-fractie vroegen ook of de tekst van bepalingen over
de vervaltermijn met zich brengen dat de leverancier – indien de afnemer
ontkent een factuur te hebben ontvangen – moet aantonen dat de factuur
in een gesystematiseerde stroom is aangemaakt en verzonden. Dit is inderdaad
het geval. Net zoals in de huidige tekst van artikel 31, tiende lid, Elektriciteitswet
1998 en artikel 12b, derde lid, onderdeel e, Gaswet is ook in de nieuwe tekst
de vervaltermijn gekoppeld aan het doen van de vordering cq. de verzending
van de factuur.Deze leden vroegen ook naar de bedoeling van de tweede volzin van de voorgestelde
nieuwe tekst van artikel 31, tiende lid, Elektriciteitswet 1998 en artikel
12b, derde lid, onderdeel e, Gaswet. De tekst van deze volzin wijkt niet af
van de huidige tekst van de tweede volzin van genoemde bepalingen. De huidige
tekst van deze bepalingen is het gevolg van een amendement van het lid Hessels
c.s. tijdens de behandeling in de Tweede Kamer van het wetsvoorstel dat heeft
geleid tot de Wet onafhankelijk netbeheer (Kamerstukken II 2005/06, 30 212,
nr. 44). De bedoeling van de tweede volzin is daar toegelicht. Aangegeven
is dat het uitgangspunt dat een vordering tot betaling van netbeheerderstarieven
na verloop van twee jaren vervalt, niet van toepassing is in gevallen waarbij
sprake is van fraude of moedwillige misleiding van de netbeheerder door de
afnemer.Deze leden vroegen ten slotte waar is geregeld dat na facturering stuiting
van de rechtsvordering tot betaling kan plaatsvinden in verband met schuldhulpverlening.
In het wetsvoorstel is niet volstaan met genoemde vervaltermijn, maar is vergelijkbaar
aan wat in het consumentenrecht gebruikelijk is, ook een verjaringstermijn
opgenomen. Voor tijdig, dat wil zeggen vóór het verstrijken
van de vervaltermijn, gefactureerde netbeheerderstarieven geldt een verjaringstermijn
van twee jaar. Deze verjaringstermijn is geregeld in de voorgestelde
artikelen 95cb, vierde lid, eerste volzin, Elektriciteitswet 1998 en 44b,
vierde lid, eerste volzin, Gaswet. Inherent aan de juridische figuur van de
verjaring is dat een verjaringstermijn kan worden gestuit. Dit is in het belang
van de leverancier indien de afnemer een schuldhulpverleningstraject volgt
en de betaling als gevolg daarvan langer dan twee jaar op zich laat wachten.
De leverancier kan dan immers via stuiting voorkomen dat de vordering verjaart
voordat de afnemer aan betaling toekomt. De leverancier kan de verjaring bijvoorbeeld
stuiten door het doen van een schriftelijke mededeling aan de betrokken afnemer
waarin de leverancier zich zijn recht op nakoming ondubbelzinnig voorbehoudt
(artikel 317, eerste lid, Boek 3, Burgerlijk Wetboek).Slimme metersDe leden van de VVD-fractie vroegen naar de technische geavanceerdheid
van de meter. De slimheid van de meetinrichting kan op peil worden gehouden
omdat de software in de meetinrichting op afstand kan worden aangepast. Deze
functionaliteit waarover elke meetinrichting dient te beschikken zal in de
in voorbereiding zijnde uitvoeringsregelgeving worden neergelegd.Verder vroegen de leden van de VVD-fractie naar de geschiktheid van het
gas- en elektriciteitsnet voor het benutten van de mogelijke functies van
de slimme meter. De functies van de slimme meter hebben voor een deel geen
raakvlak met de netten. Voor een ander deel is dat wel het geval. De slimme
meter is in het laatste geval in staat om de ontwikkelingen die zich ten aanzien
van die netten voordoen te faciliteren. Ter toelichting hiervan dient het
volgende. De op afstand uitleesbare meter heeft drie functies: de slimme meter
kan 1) de administratieve processen in de energiemarkt faciliteren, 2) een
efficiënt netbeheer faciliteren en 3) diensten en applicaties op het
gebied van energie efficiency faciliteren en stimuleren. Op korte termijn
zijn vooral de eerste en derde functie van belang. De voordelen van de slimme
meter zullen dan vooral betrekking hebben op de benutting van accurate, tijdige
en online beschikbaarheid van verbruiksgegevens (1), waardoor de dienstverlening
aan klanten een impuls zal krijgen en de mogelijkheden voor energiebesparing
worden vergroot (3). Het benutten van deze voordelen leunt vooral op de informatietechnologische
voorzieningen die met de slimme meter worden geïntroduceerd en dat heeft
geen consequenties voor het elektriciteitsnetwerk.Op langere termijn zal ook gebruik gemaakt worden van de mogelijkheden
die de op afstand uitleesbare meter heeft om veranderingen ten aanzien van
de netten en het netbeheer te faciliteren (2). Het gebruik op lokaal niveau
(wijk, regio) van decentraal geproduceerde energie ter vervanging van centrale
geproduceerde energie is een voorbeeld van een verandering. In het Energierapport
2008 is reeds aangegeven dat grootschalige toepassing van decentrale energieproductie
investeringen vergt in de (capaciteit van de) infrastructuur. De slimme meter
is in staat decentrale vraag- en aanbodsturing te faciliteren. De slimme meter
maakt het namelijk mogelijk om op het laagste individuele gebruikersniveau
geïnformeerde beslissingen te nemen over het al dan niet afnemen van
stroom op sommige momenten en het al dan niet terugleveren van decentraal
opgewekte stroom aan het net.De leden van de VVD-fractie vroegen hoeveel energiebesparing wordt verwacht
van de slimme meters en wat het energetische toekomstpad is. Inschattingen
over energiebesparing die zijn toe te wijzen aan functionaliteiten van de
op afstand uitleesbare meetinrichting lopen uiteen van 2 tot 10% energiebesparing.
De verbruiksinformatie die de meetinrichting levert leidt tot een verhoogde
aandacht van afnemers voor het energieverbruik en vervolgens tot energiebesparende
acties en gedrag. Het beoogde energetische toekomstpad is neergelegd
in het Energierapport 2008. Intelligente meetsystemen zullen een belangrijke
rol spelen in de ontwikkeling van slimme netwerken of smart grids. De op afstand
uitleesbare meetinrichting is een belangrijke eerste stap in de richting van
smart grids. Door de toevoeging van intelligente eigenschappen aan de meetinrichting
kan deze zich ontwikkelen tot een platform voor monitoring, sturing, informatie
en andere innovatieve diensten.De leden van de VVD-fractie vroegen of de op afstand uitleesbare meetinrichting
ook kosten in euro’s kan registreren. Dit is inderdaad het geval. Onderzoek
wijst uit dat verbruiksinformatie in abstracte eenheden als kWh voor de meeste
consumenten niet zoveel zeggenskracht heeft. Daarom zal in de in voorbereiding
zijnde uitvoeringsregelgeving worden voorzien in de eis dat de meetinrichting
het geldende tarief weergeeft.De leden van de SP-fractie hadden vraagtekens bij het gebruik van de term «slimme
meter» en vroegen of deze formulering niet beter kan worden vervangen
door een adequate term omdat de term slimme meter de indruk wekt dat aan de
meter intelligentie wordt toegekend. De op afstand uitleesbare meetinrichting
is in het gewone spraakgebruik bekend als slimme meter. Vergelijk ook de Engelse
term «smart metering». Daarmee wordt bedoeld te zeggen dat met
die meetinrichting op afstand kan worden gecommuniceerd. Die mogelijkheid
van interactie en communicatie maakt de meetinrichting geavanceerd. Dat is
gelijk ook de belangrijkste functionele toevoeging aan de meetinrichting die
nu wordt voorgesteld. Meer dan dat wordt niet bedoeld met de term slimme meter.
Deze leden wezen er dan ook terecht op dat eventuele intelligentie niet in
de meter zelf zit. Anders dan in de memorie van toelichting, wordt overigens
in het wetsvoorstel zelf niet gesproken over slimme meters maar uitsluitend
over op afstand uitleesbare meetinrichtingen. Dit zal ook in de in voorbereiding
zijnde uitvoeringsregelgeving het geval zijn.Toegang tot het netDe leden van de VVD-fractie vroegen of er door het wetsvoorstel 31 374
meer concurrentie komt op de leveringsmarkt en of er voor afnemers ook echt
iets te kiezen valt. Nieuwe leveranciers kunnen tot de kleinverbruikersmarkt
toetreden indien zij beschikken over een vergunning van de minister om aan
kleinverbruikers te leveren. Het wetsvoorstel wijzigt in dit opzicht niets.
Een belangrijk doel van het wetsvoorstel is wel dat de leverancier voor zijn
klantprocessen niet meer afhankelijk is van derden. Door het wetsvoorstel
krijgt de leverancier meer invloed op de kwaliteit van zijn eigen dienstverlening.
Een leverancier kan zich onder het leveranciersmodel, zeker na invoering van
de slimme meter, beter onderscheiden van zijn concurrenten. Naast een keuze
voor een goedkopere leverancier – afhankelijk van het type contract
kan een afnemer nu op jaarbasis € 75 bij een contract voor onbepaalde
tijd en € 200 bij een jaarcontract besparen bij een overstap van
de duurste naar de goedkoopste leverancier – kan een afnemer ook kiezen
voor een leverancier die, bijvoorbeeld op basis van de slimme meter, specifieke
diensten aanbiedt. De verwachting is dan ook dat door dit wetsvoorstel de
keuzemogelijkheden voor afnemers substantieel zullen toenemen. Daarnaast zal
er naar verwachting minder mis gaan bij het verwerken van bijvoorbeeld een
switch, zodat afnemers minder vaak door administratieve problemen ervan zullen
worden weerhouden om over te stappen op een andere leverancier. Kapen van computersDe leden van de SP-fractie vroegen aandacht voor de mogelijkheid tot het
illegaal kraken van computers van de netbeheerder en met welke scenario’s
in dat opzicht rekening is gehouden. Het is ontegenzeggelijk dat de ontwikkeling
van de informatie en communicatietechnologie en de koppeling van voorheen
gesloten systemen van vitale sectoren met publieke en openbare systemen als
internet bepaalde kwetsbaarheden met zich brengt. Aandacht voor de kwetsbaarheid
van besturingssystemen en de mogelijke preventiemaatregelen is derhalve van
groot belang. Vandaar dat het wetsvoorstel mogelijkheden biedt om nadere eisen
te stellen aan de beveiliging van de op afstand uitleesbare meetinrichting.
Daarbij zal zoveel mogelijk worden aangesloten bij reeds bestaande afspraken
en maatregelen in het kader van het rijksbrede beleidsprogramma Bescherming
Vitale Infrastructuur. In het kader van dat programma wordt al geruime tijd
samengewerkt met het bedrijfsleven om een goede bescherming van vitale infrastructuur
te waarborgen. De oprichting van het Nationaal Adviescentrum Vitale Infrastructuur
heeft deze samenwerkingsrelaties verder versterkt. Concrete handreikingen
in het kader van mogelijke kwetsbaarheden, preventie- en beschermingsmaatregelen
zijn inmiddels ontwikkeld door het NICC (Nationale Infrastructuur ter bestrijding
van Cyber Crime). Als uitgangspunt voor te nemen maatregelen worden de dreigingen
gebruikt die in de bevindingenrapportage Nationale Risico Beoordeling zijn
geconstateerd. Deze betreffen mede de energievoorzieningszekerheid.Dwangsmacht van de staat m.b.t. energieleveringDe leden van de SP-fractie vroegen of de voordelen van de slimme meter
zodanig zijn dat zij de uitrolverplichting rechtvaardigen: past deze vorm
van de dwangsmacht van de staat wel bij een vrije samenleving in onderlinge
geborgenheid en solidariteit? Uiteraard dient de overheid steeds een zorgvuldige
afweging te maken alvorens zij tot regulering of tot de inzet van bepaalde
sturingsinstrumenten besluit. Ten aanzien van de op afstand uitleesbare meetinrichtingen
is dat nadrukkelijk het geval geweest en is na afweging van alle belangen
en met inachtneming van de verplichtingen die voortvloeien uit richtlijn 2006/32
besloten tot een verplichte invoering van deze meetinrichtingen en het indienen
van dit wetsvoorstel. Inherent aan een dergelijke door de overheid opgelegde
uitrolverplichting is inderdaad dat de vrijheid van netbeheerders en consumenten
in zekere mate wordt ingeperkt. Ook dat aspect is meegewogen. Deze vrijheidsbeperking
is echter uiteraard geen doel op zichzelf. Met het wetsvoorstel wordt beoogd
de samenleving in al zijn facetten (welzijn burgers, goede werking elektriciteits-
en gasmarkt, milieu en energiebesparing) te dienen.Baten en lastenDe leden van de SP-fractie vroegen om een totaaloverzicht van kosten en
baten ten aanzien van het wetsvoorstel, inclusief de wijzigingen naar aanleiding
van de behandeling in de Tweede Kamer. De voornaamste wijziging betreft de
introductie van de proefperiode van de uitrol van geavanceerde meters. Daarnaast
is er gesproken over eventuele extra functionele eisen die zouden moeten gelden
voor de op afstand uitleesbare meetinrichting. In hoofdstuk zes van de memorie
van toelichting bij wetsvoorstel 31 374 wordt een uitsplitsing gemaakt
naar lastdragers en baathebbers. Deze maatschappelijke kosten en batenanalyse
is gebaseerd op de onderzoeken van KEMA (Domme meters worden slim, kosten-batenanalyse
slimme meetinfrastructuur, 2005) en het advies van SenterNovem (Advies invoering
slimme meetinfrastructuur bij kleinverbruikers, oktober 2005). De gehanteerde
analyse komt uit op een positieve netto contante waarde van € 1,2
miljard (over een periode van 50 jaar). Hierbij zijn overigens ook posten
betrokken zoals maatschappelijke baten van energiebesparing. Accenture heeft
in opdracht van de sector een business-case opgesteld en komt tot een positieve
netto contante waarde van € 800 miljoen. De welvaartseffecten van
de maatregelen in het wetsvoorstel komen per definitie verspreid neer bij
de consument en andere afnemers, netbeheerders, leveranciers en bedrijven
met nieuwe diensten. Deze leden vroegen specifiek naar de betrouwbaarheid
van de betreffende cijfermatige onderbouwing. In dat kader heeft het ministerie
van Economische Zaken vrijwel alle beschikbare internationale onderzoeken
en overheidsrapporten geanalyseerd. Daaruit komt naar voren dat er sprake
is van onzekerheidsmarges, met name in relatie tot de verdeling van kosten
en baten over de verschillende actoren, maar tevens dat de totale maatschappelijke
effecten in vrijwel elk onderzoek positief zijn.Het totaalpakket aan maatregelen ter verbetering van de werking van de
kleinverbruikersmarkt omvat naast de introductie van de slimme meter ook het
capaciteitstarief en het leveranciersmodel. Het is van belang om deze zaken
in samenhang te bezien. UCP heeft daarom in opdracht van het ministerie van
EZ in 2008 een toetsing gedaan op de door de sector aangedragen baten van
bovengenoemde maatregelen. UCP concludeert dat het gecombineerde voordeel
van de drie maatregelen wordt geraamd op € 94 miljoen, met een bandbreedte
van € 84 tot € 103 miljoen. Deze kwantificering van de
baten komt overeen met de raming van de gezamenlijke netbeheerders uit 2005
van de te verwachten baten (€ 100 miljoen). In de voorstellen van
EnergieNed aan de minister van Economische Zaken van augustus 2005 heeft de
sector zich gecommitteerd aan de transitie naar de slimme meter tegen de in
2005 geldende tarieven, waarmee de vereiste investeringen binnen redelijke
termijn terug te verdienen zijn.Via de regulering van de transporttarieven door de NMa is gewaarborgd
dat kostenbesparingen van netbeheerders, ook op het gebied van doelmatiger
netbeheer, zullen doorwerken in de transporttarieven. Naast verwachte lagere
tarieven en lagere switchkosten, worden er baten verwacht bij de consument
als het gaat om energiebesparing (waarbij wordt uitgegaan van minimaal 2%
reductie), betere dienstverlening, beter passende productvormen etc. Besparing
op het verbruik komt voort uit gedragsverandering bij de consument door gebruik
van de slimme meter en bijbehorende producten en adviezen van leveranciers
en dienstenaanbieders. Deze te verwachten bijkomende kostenbesparingen voor
de consument zijn echter moeilijk vooraf te kwantificeren omdat ze afhankelijk
zijn van het specifieke gedrag van de consument. In Nederland wordt uitgegaan
van mogelijke besparingen tussen 2 en 10%, maar in internationale onderzoeken
worden ook wel marges gehanteerd van 1 tot 15%.Over de gewijzigde onderdelen van het wetsvoorstel, naar aanleiding van
de behandeling in de Tweede Kamer, wordt het volgende opgemerkt:– De instelling van een proefperiode heeft meerdere kosteneffecten,
zowel negatief als positief. Enerzijds heeft de wijziging van het wetsvoorstel
om gedurende de proefperiode slechts in bepaalde situaties verplicht uit te
rollen tot gevolg dat er in veel mindere mate dan voorzien straat-voor-straat
zal worden uitgerold. Het verspreid in de regio vervangen van meters is niet
alleen minder kostenefficiënt qua installatie en voorrijkosten, maar
vereist in sommige gevallen ook andere (duurdere) communicatiemethoden dan
waarvoor anders wellicht zou zijn gekozen. Kostenverhogend is ook dat er langere
tijd dan voorzien een oud en nieuw systeem van meting naast elkaar blijven
bestaan met bijbehorende kosten en risico’s. Anderzijds kunnen de netbeheerders
over een langere periode hun bestaande meters afschrijven, is er een minder
grote druk op de installatiecapaciteit, en kunnen eventuele problemen tijdens
de monitoring en evaluatie van de NMa tijdig gesignaleerd en opgelost worden.
Met name de mogelijkheid om tijdig bij te kunnen sturen kan belangrijke
(kosten) voordelen opleveren. Welke kosteneffecten de instelling van de proefperiode
per saldo zal opleveren kan pas op langere termijn vastgesteld worden.– De Tweede Kamer heeft aangedrongen op een meter die «slim
genoeg is». De vereiste functionaliteiten worden vastgelegd in de in
voorbereiding zijnde uitvoeringsregelgeving en moeten dusdanig zijn dat de
geïnstalleerde meter toekomstbestendig is. Het ministerie van Economische
Zaken heeft naar aanleiding van de behandeling in de Tweede Kamer overleg
gevoerd met de sector over de vraag of de huidige Nederlandse Technische Afspraak
8310 de functionaliteiten zoals genoemd tijdens de kamerbehandeling in voldoende
mate ondersteunen. Dit overleg heeft uitgewezen dat dit inderdaad het geval
is, maar dat wel aanvullende voorzieningen nodig zijn indien registratie en
communicatie van brutoproductiegegevens van decentraal opgewekte energie standaard
op de meter aanwezig moet zijn. Verder moet in de praktijk gedurende de eerste
fases van de proefperiode blijken of belangrijke functionaliteiten zoals de
lokale koppeling tussen meetinrichting en applicaties in het huis (zoals een
in-home display of computer) naar behoren werken en voldoende laagdrempelig
toepasbaar zijn. Niet uitgesloten is dat dit gedurende de proefperiode tot
een nadere aanscherping van de NTA8130 zou kunnen leiden. Van groot belang
voor de uiteindelijke kosten per meter is tevens of de aanbestedingsspecificaties
die zullen worden gehanteerd door Nederlandse marktpartijen op basis van de
wettelijke eisen aansluiten bij hetgeen gangbaar is in andere Europese lidstaten.
Fors afwijkende specificaties voor relatief kleine aantallen Nederlandse meters
zullen ongetwijfeld een kostenverhogend effect hebben.De leden van de fractie van de SP vroegen tevens verduidelijking ten aanzien
van de conversielasten van de slimme meters zoals beschreven in de memorie
van toelichting. Deze paragraaf van de memorie van toelichting is gebaseerd
op de totale uitrol, niet enkel de proefperiode. De 1036 miljoen euro conversielasten
voor de aanschaf van de slimme meter zoals genoemd in de memorie van toelichting
heeft daarmee ook betrekking op de totale uitrol en geldt indien de meters
op zo kort mogelijke termijn worden vervangen. Nu het huidige wetsvoorstel
uitgaat van een meer geleidelijke uitrol, waarbij in eerste instantie voornamelijk
wordt geïnstalleerd in het geval van nieuwbouw en grootschalige renovaties,
heeft dit rechtstreeks invloed op de geraamde totale eenmalige conversielasten.
In de nota naar aanleiding van het verslag betreffende het wetsvoorstel energie-efficiëntie
(2007–2008, 31 320, nr. 6) is uitgegaan van het extreme scenario
van een uitroltermijn van 30 jaar en met bijhorende conversielasten van circa
612 miljoen euro. Juist de ontwikkeling van kosten en baten zal een belangrijk
onderdeel vormen van de evaluatie die ik de komende 2 jaar zal uitvoeren in
samenwerking met de NMa.Daarbij zal opnieuw gekeken worden naar verschillende kostenelementen
als al dan niet vroegtijdige afschrijvingen, installatiekosten waaronder arbeidsloon,
efficiëntie en technische of fysieke omstandigheden in het kader van
de installatie.CapaciteitstariefDe leden van de SGP- en CU-fractie vroegen hoe de invoering van het capaciteitstarief
zich verhoudt tot de richtlijn energie-efficientie. Ook vroegen zij nader
te onderbouwen op welke gronden de richtlijn energie-efficiëntie voorziet
in de mogelijkheid van compensatie van negatieve effecten door het nemen van
compenserende maatregelen op andere terreinen, zoals in dit geval verhoging
van de energiebelasting. Tot slot vroegen zij hoe de invoering van het capaciteitstarief
voor aansluitingen zonder verblijfsfunctie zich verhoudt tot
deze richtlijn. Artikel 10 van de richtlijn energie-efficiëntie verplicht
lidstaten om stimulansen in de transporttarieven die leiden tot een onnodige
verhoging van de hoeveelheid getransporteerde energie weg te nemen. Ik ben
van oordeel dat een capaciteitstarief geen stimulansen bevat om méér
elektriciteit te verbruiken. De tariefstructuur in Nederland bevat, ook wanneer
het transporttarief voor kleinverbruikers wordt gebaseerd op de doorlaatwaarde
van de aansluiting, in lijn met de richtlijn geen prikkels om meer elektriciteit
te verbruiken. Invoering van het capaciteitstarief – ook zonder compensatie –
leidt dus niet tot een verhoging van het energieverbruik. Dit geldt ook voor
aansluitingen zonder verblijfsfunctie, waar de leden van deze fracties specifiek
naar vroegen. Daarbij wordt opgemerkt dat ook als er wel sprake zou zijn van
een maatregel die zou leiden tot een verhoging van de hoeveelheid verbruikte
energie, hiermee nog geen sprake zou zijn van een onnodige maatregel en daarmee
een maatregel die strijdig zou zijn met de richtlijn. De invoering van het
capaciteitstarief is een belangrijke maatregel om te komen tot een vereenvoudiging
en ontkoppeling van de administratieve processen energiesector. De meeste
kostenbesparingen ten gevolge van de wijzigingsregeling ter invoering van
het capaciteitstarief en de maatregelen zoals opgenomen in dit wetsvoorstel
zijn dan ook een direct of indirect een gevolg van de invoering van het capaciteitstarief.
Ik verwijs hiervoor naar het onderzoeksrapport dat ik bij de hernieuwde voorhang
van de wijzigingsregeling aan uw Kamer heb toegestuurd (Kamerstukken II 2007/08,
28 982, nr. 63).Wel kan, zoals eerder aangegeven, het capaciteitstarief de energiebesparingsprikkel
verminderen. Daarom is voorzien in een compensatieregeling via de energiebelasting.
Kleinverbruikers met een verbruik tot 10 000 kWh blijven hierdoor in
totaal per verbruikte kWh evenveel betalen. Hiermee blijft de energiebesparingsprikkel
voor afnemers volledig behouden. De compensatiemaatregel via de energiebelasting
is, anders dan de leden van de SCP en de CU-fractie veronderstellen geen voorwaarde
om te voldoen aan de richtlijn energie-efficiëntie. Het is derhalve ook
niet relevant of de deze richtlijn voorziet in de mogelijkheid van een compensatiemechanisme.
De richtlijn verzet zich in ieder geval niet tegen een dergelijke regeling.
Een capaciteitstarief is overigens ook niet onafhankelijk van het verbruik
van de afnemer. Het is afhankelijk van de maximale doorlaatwaarde van de aansluiting
en stimuleert afnemers om waar mogelijk te kiezen voor een kleinere doorlaatwaarde
van de aansluiting.Om het capaciteitstarief voor elektriciteit mogelijk te maken, was een
aanpassing nodig van de regeling van 1 juli 1999 houdende vaststelling
tariefdragers tarieven transport en levering elektriciteit en van de Regeling
inzake tariefstructuren en voorwaarden elektriciteit. Deze wijzigingen zijn
op 8 april 2008 aangeboden aan uw Kamer voor een hernieuwde voorhang
(Kamerstukken II 2007/08, 28 982, nr. 63). De regeling tot wijziging
van beide regelingen is op 4 juli 2008 in de Staatscourant gepubliceerd.Artikelsgewijze vragenArtikel I, onderdeel ADe commissie voor Economische Zaken vroeg naar een omschrijving van de
in artikel 1, lid 1, onderdeel ag, genoemde activiteiten van een meetbedrijf.
Collecteren houdt in het op afstand ophalen van individuele meetdata uit de
meter. Aan de hand van deze meetdata wordt vervolgens het energieverbruik
vastgesteld (wat is er verbruikt in een bepaalde periode) en gevalideerd (getoetst
wordt of de data kloppen met het verwachte verbruik op basis van historische
verbruiksgegevens). Overigens is de verwachting dat het belang van deze validatie
zeer sterk zal afnemen met de invoering van de op afstand afleesbare meter.
Na deze bewerkingen kunnen de verbruiksgegevens worden gebruikt voor facturatie. Voorts werd gevraagd hoe deze taak van een meetbedrijf zich verhouden
tot die van netbeheerders. De netbeheerder heeft de wettelijke verantwoordelijkheid
om zorg te dragen voor het ter beschikking stellen van ruwe meetdata die wordt
gegenereerd door een meter. Het meetbedrijf draagt in opdracht van een leverancier
zorg voor het ophalen en verwerken van die ruwe meetdata.Naar aanleiding van de vraag of de genoemde activiteiten een exclusieve
taak van de meetbedrijven zijn is het antwoord bevestigend. Het wetsvoorstel
sluit op dit punt aan bij de reeds bestaande praktijk.Artikel I, onderdeel BDe commissie voor Economische Zaken vroeg waarom het wetsvoorstel het
begrip «meetinrichting» in artikel 16, eerste lid, onderdeel h,
Elektriciteitswet 1998 vervangt door «inrichting om te meten».
De in artikel 16, eerste lid, onderdeel h, Elektriciteitswet 1998 bedoelde
meetinrichting betreft niet een meetinrichting van een afnemer in de zin van
het wetsvoorstel, maar de meetinrichting van een producent van elektriciteit.
Handhaving van het begrip «meetinrichting» in genoemd artikel
zou tot ongewenst effect hebben dat het begrip na inwerkingtreding van het
wetsvoorstel de betekenis zou krijgen die het wetsvoorstel daaraan toekent,
terwijl het in dat artikel om een andere meetinrichting gaat. Daarom is het
begrip «meetinrichting» in genoemd artikel vervangen. Gekozen
is voor een nieuw begrip dat anders is dan het begrip «meetinrichting»
maar wel zoveel mogelijk bij de oude tekst aansluit.Artikel I, onderdeel LDe commissie voor Economische Zaken vroeg naar de correcte, tijdige en
volledige uitwisseling van meetgegevens voor een doelmatige en betrouwbare
elektriciteitsvoorziening. Snelle en accurate beschikbaarheid van meetgegevens
is inderdaad primair van belang in het licht van hoogwaardige dienstverlening.
Tijdigheid is vooral cruciaal voor de leverancier in het kader van facturatie,
dienstverlening aan de klant met betrekking tot de levering van energie en
levering van energiebesparingsdiensten. De beschikbaarheid van meer gedetailleerde
verbruiksinformatie faciliteert bij netbeheerders de verfijning van de gehanteerde
verbruiksprofielen op basis waarvan het netwerk wordt gedimensioneerd. Ook
in het kader van het signaleren en opsporen van storingen is de beschikbaarheid
van online meetgegevens van belang.De leden vroegen waarom de uitwisseling van meetgegevens niet langer is
geregeld op de grondslag van artikel 31, lid 1, onderdeel b, van de Elektriciteitswet
1998. Omdat de verantwoordelijkheid met betrekking tot de verwerking van meetgegevens
verschuift naar de leverancier is de uitwisseling van meetgegevens nu onderdeel
geworden van de voorwaarden die gelden ten aanzien van de administratieve
processen zoals vastgelegd in artikel 54. De reden voor deze wijziging is
dat artikel 31 slechts ziet op de relatie tussen netbeheerders onderling en
tussen netbeheerders en afnemers en dus een te beperkte reikwijdte heeft.De leden vroegen aan welke uitgangspunten de uitwisseling van meetgegevens
moet voldoen. In de Informatiecode zullen de voorwaarden worden vastgelegd
voor het waarborgen van exact die uitgangspunten waar deze leden groot belang
aan hechten: tijdigheid, juistheid en volledigheid ten aanzien van de informatie-uitwisseling
tussen de netbeheerder, de leverancier en het meetbedrijf. Dat deze voorwaarden
in de Informatiecode worden opgenomen zal door de in voorbereiding zijn uitvoeringsregelgeving
met betrekking tot de Informatiecode worden verzekerd. Tevens is in dit kader
van belang dat gehanteerde gegevensbestanden en informatiesystemen de goede
werking van de energiemarkt moeten bevorderen, de administratieve processen
ondersteunen en de administratieve lastendruk verminderen. In
het wetsvoorstel is tenslotte als uitgangspunt vastgelegd dat betrokken marktpartijen
alleen toegang hebben tot gegevens van derden als zij beschikken over toestemming
van de afnemer.Tenslotte vroegen deze leden aan welke partijen meetgegevens moeten worden
verstrekt. Dit is vastgelegd in het wetsvoorstel. De netbeheerder dient de
leverancier toegang te verschaffen tot de meetgegevens van kleinverbruikers.
De netbeheerder mag een derde alleen toegang verlenen indien die derde daartoe
toestemming heeft ontvangen van de betrokken afnemer. Een leverancier heeft
bovendien alleen na toestemming van de betrokken afnemer toegang tot meetgegevens
die betrekking hebben op een tijdsbestek korter dan een dag. De leverancier
schakelt een meetbedrijf in voor het collecteren van de meetdata, alsmede
voor het valideren en vaststellen van deze meetdata. Het meetbedrijf stuurt
de gevalideerde en vastgestelde data aan de leverancier en aan de betreffende
netbeheerder. De leverancier kan op basis van deze gegevens zijn klanten factureren
en voorzien van periodieke overzichten en adviezen met betrekking tot het
individuele energieverbruik. Verbruiksdata mogen door een meetbedrijf slechts
aan anderen dan de betrokken afnemer of leverancier worden verstrekt indien
die afnemer hiervoor toestemming heeft op basis van artikel 8, onderdeel a,
van de Wet bescherming persoonsgegevens.Artikel I, onderdeel QDe commissie voor Economische Zaken vroeg naar de inhoud van de ministeriële
regeling die met betrekking tot de Informatiecode moet worden opgesteld. In
de Informatiecode worden voorwaarden opgenomen die netbeheerders, leveranciers
en meetbedrijven jegens elkaar en jegens afnemers in acht moeten nemen en
die de manier regelen waarop zij gegevens verwerken en onderling uitwisselen
De ministeriële regeling kan de inhoud van de Informatiecode nader duiden
en sturen en bijvoorbeeld aangeven op welk gebied of ter verwezenlijking van
welke uitgangspunten de Informatiecode in elk geval voorwaarden dient te bevatten.
In de Informatiecode zal bijvoorbeeld invulling worden gegeven aan de uitgangspunten
waar de leden groot belang aan hechten: tijdigheid, juistheid en volledigheid
ten aanzien van de informatie-uitwisseling tussen de netbeheerder, de leverancier,
de programmaverantwoordelijke en het meetbedrijf. Dat deze voorwaarden in
de Informatiecode worden opgenomen zal door de in voorbereiding zijn uitvoeringsregelgeving
met betrekking tot de Informatiecode worden verzekerd. Ten algemene zal de
ministeriële regeling voorwaarden bevatten met betrekking tot de administratie
van de aansluiting, de periodieke uitwisseling van meetdata en verbruiksgegevens
en de inrichting van het berichtenverkeer(systeem).De leden vroegen voorts of in de ministeriële regeling vastgelegd
wordt welke marktpartijen een recht op inzage en wijziging van gegevens opgenomen
in het door netbeheerders beheerde aansluitregister krijgen. De ministeriele
regeling zal regelen dat de Informatiecode bepalingen bevat met betrekking
tot de inzage van de aansluitingenadministratie. Het is essentieel dat degenen
die toegang tot het administratieve systeem moeten hebben voor het uitoefenen
van wettelijke taken of het nakomen van hun verplichtingen, die toegang ook
krijgen. Dit is vooral in het belang van het soepel verlopen van de switch-
en verhuisprocessen en het factureren. De programmaverantwoordelijke dient
bijvoorbeeld inzage te hebben in de betreffende administratie. De ministeriële
regeling zal ook regelen dat de Informatiecode procedures dient te bevatten
voor wijziging van de in de aansluitingenadministratie vastgelegde gegevens.
Dit is van belang met het oog op het wisselen van leverancier.Daarnaast vroegen de leden om bevestiging van hun zienswijze dat de administratieve
processen tussen netbeheerders, leveranciers en meetbedrijven geen belemmering
mogen opwerpen voor het toetreden van nieuwe leveranciers en
andere dienstverleners en voor het switchen van leverancier door afnemers.
Deze zienswijze kan inderdaad worden bevestigd. De wijze waarop administratieve
processen verlopen dient te passen binnen het kader van de Elektriciteitswet
1998 en Gaswet en de daarin gemaakte keuzes omtrent (de mate van) liberalisering
dan wel regulering van (delen van) de elektriciteits- en gasmarkt. Indien
dit niet of onvoldoende het geval is, dient de Informatiecode op dat punt
te worden aangevuld al dan niet naar aanleiding van een met dat doel tot stand
gebrachte wijziging van de ministeriële regeling die regels stelt met
betrekking tot de Informatiecode. De Informatiecode zoals die zal worden vastgesteld
na inwerkingtreding van het wetsvoorstel zal er overigens juist op gericht
zijn om primaire marktprocessen, zoals switchen, zo effectief mogelijk te
laten verlopen. De NMa heeft eerder onder meer geconstateerd dat bij bepaalde
processen afspraken over informatie-uitwisseling niet altijd eenduidig waren
en eventuele herstelprocedures niet helder waren of te lang duurden. Doordat
de Informatiecode deze leemten nu gaat regelen geeft dit afnemers en nieuwe
toetreders meer zekerheid.De leden verzochten de minister om een toelichting op de zinsnede «een
representatief deel van de ondernemingen die zich bezighouden met het transporteren,
leveren of meten van elektriciteit» zoals bedoeld in artikel 54, eerste
lid, Elektriciteitswet 1998 en artikel 22, eerste lid, Gaswet en de vaststelling
van dat representatieve deel. Uitwisseling van gegevens vindt niet alleen
plaats tussen netbeheerders onderling en tussen netbeheerders en afnemers,
maar ook tussen netbeheerders, leveranciers, meetbedrijven en programmaverantwoordelijken
en tussen deze partijen en afnemers. Daartoe zal de informatiecode zowel de
relevante stappen in de administratieve, klantgerelateerde processen beschrijven,
maar ook de informatie die tussen de betrokken marktrollen wordt uitgewisseld
en de uiterste termijnen die daarbij in acht moeten worden genomen. Om die
reden is er voor gekozen om zowel de netbeheerders als de leveranciers, de
meetbedrijven en programmaverantwoordelijken invloed te geven op de totstandkoming
van de Informatiecode. Bij het formuleren van voorstellen voor de Informatiecode
is, in tegenstelling tot de huidige technische codes en tarievencodes, immers
meer dan één marktrol betrokken (namelijk behalve de netbeheerders
ook de leveranciers, meetbedrijven en programmaverantwoordelijken) en dus
ook beduidend meer marktpartijen. De wijze waarop de Informatiecode tot stand
komt moest daarom op andere wijze worden ingericht dan bij de andere codes.
In de praktijk is het immers ondoenlijk te verlangen en te controleren dat
een voorstel door alle op dat moment aanwezige marktpartijen wordt ingediend.
Gekozen is daarom voor de formulering «een representatief deel».
Indien een bepaalde marktrol in het geheel niet wordt geraakt door een voorstel
voor de Informatiecode hoeft deze marktrol niet vertegenwoordigd te zijn bij
het indienen van het voorstel. Andersom kan het niet zo zijn dat een marktrol
niet vertegenwoordigd is onder de indieners van het voorstel als die marktrol
door dat voorstel wel wordt geraakt. De NMa dient hierop toe te zien: wat
ten aanzien van een bepaald voorstel een representatief deel is, is afhankelijk
van het onderwerp en daarom aan de NMa ter beoordeling. Nadrukkelijk zij er
op gewezen dat voor deze bepaling inzake het representatieve niet is gekozen
om bepaalde marktpartijen met een minderheidsstandpunt buiten de deur te houden.
Dat zou ook niet baten: met het oog op een zorgvuldige besluitvorming dient
de NMa, zoals elk bestuursorgaan, immers steeds alle betrokken belangen af
te wegen (artikel 3:4, eerste lid, Algemene wet bestuursrecht) dus ook eventuele
belangen die niet zijn vertegenwoordigd in het voorstel van het representatieve
deel. Artikel II, onderdeel KNaar aanleiding van de gewijzigde definitie van kleinverbruikers bij gas,
vroeg de commissie voor Economische Zaken welke gevolgen dit zal hebben ten
aanzien van de wettelijke bescherming van de afnemers die door de gewijzigde
definitie niet langer kleinverbruiker zullen zijn. De bescherming van kleinverbruikers
krijgt thans met name zijn beslag in de vergunningplicht voor de leverancier,
de regulering van meettarieven en de bescherming tegen onredelijk hoge leveringstarieven,
de consumentenbescherming ex artikel 52b Gaswet (zoals bescherming tegen oneerlijke
verkoopmethoden en tegen afsluiting in de winter bij schuldproblematiek),
de leveringsplicht en een gereguleerde opzegtermijn en opzegvergoeding. Deze
beschermingsbepalingen gelden alleen voor kleinverbruikers en zullen derhalve
niet langer voor genoemde groep afnemers gelden als het wetsvoorstel in werking
treedt.Hiervoor in de plaats ontstaat er meer flexibiliteit en vrijheid voor
de afnemers die door het wetsvoorstel geen kleinverbruikers meer zijn; met
name in het kader van de ruimte om zelf te onderhandelen over de contractvoorwaarden
ten aanzien van de levering. Uiteraard biedt het burgerlijk recht een belangrijke
mate van wettelijke bescherming voor deze afnemers.In de afspraken die de energiesector hierover met de belangenorganisaties
van de betreffende afnemers heeft gemaakt, is overigens vastgelegd dat deze
groep afnemers de keuze behoudt om te worden afgerekend op basis van profielallocatie
(het systeem voor kleinverbruikers waarbij wordt uitgegaan van een gemiddeld
vlak verbruiksprofiel) en dag- of maandallocatie (waarbij in de afrekening
ook rekening wordt gehouden met pieken in het verbruik).Deze leden vroegen of de huidige leveringsplicht aan deze groep afnemers
wordt gehandhaafd. De leveringsplicht voor vergunninghouders geldt alleen
met betrekking tot afnemers zoals bedoeld in artikel 43, eerste lid. Deze
wettelijke bepaling is bedoeld om te voorkomen dat afnemers met een geringe
onderhandelingspositie (huishoudens) geen leverancier zouden kunnen vinden.
Daarbuiten en derhalve ook voor de categorie afnemers die door deze wijziging
niet meer als kleinverbruikers worden aangemerkt is openbare aanbesteding
van energielevering gebruikelijk.Tenslotte vroegen de leden naar de omvang van de groep gasafnemers die
te maken krijgt met de verlaging van de kleinverbruikersgrens. Deze groep
betreft circa 30 000 afnemers en bestaat hoofdzakelijk uit kantoren,
grotere scholen, zorginstellingen en ondernemingen in de glastuinbouw.De minister van Economische Zaken,M. J. A. van der Hoeven XNoot1De Eerste Kamerstukken 31 374, letters C en E zijn niet in druk verschenen. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20082009-31320-F.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl