Enige wijzigingen van de Successiewet 1956; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28488, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

26-07-2002

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

28488 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMEEN1. Inleiding2. Wijzigingen in de Successiewet 19563. Budgettaire aspecten4. Uitvoeringsaspecten en administratieve lastenII. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGArtikel I, onderdeel A (artikel 8 van de Successiewet
1956)Artikel I, onderdeel B (artikel 13a van de Successiewet
1956)Artikel I, onderdeel C (artikel 15 van de Successiewet
1956)Artikel I, onderdeel D (artikel 21 van de Successiewet
1956)Artikel I, onderdeel E (artikel 32 van de Successiewet
1956)Artikel II (inwerkingtredingsbepaling)Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28488Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 30 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 488Enige wijzigingen van de Successiewet 1956nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGALGEMEEN1. InleidingDit voorstel van wet bevat aanpassingen in de Successiewet 1956 naar aanleiding
van een tweetal arresten van de Hoge Raad op het gebied van het recht van
overgang onderscheidenlijk de heffing van successierecht over aandelen in
pensioenlichamen. Daarnaast bevat het voorstel enkele wijzigingen van technische
aard en een maatregel die gericht is op een verdere gelijkschakeling van gehuwden
en ongehuwd samenwonenden in de Successiewet.2. Wijzigingen in de Successiewet 1956De voorgestelde maatregelen betreffen in de eerste plaats aanpassingen
van de artikelen 13a en 15 van de Successiewet 1956 naar aanleiding van een
tweetal arresten van de Hoge Raad. Op deze wijzigingen wordt hierna nader
ingegaan.Het huidige artikel 13a van de Successiewet 1956 strekt er toe constructies
met aandelen in een «eigen pensioen- of lijfrentelichaam» tegen
te gaan. Indien bij een dergelijk lichaam een pensioen of lijfrente van de
erflater verzekerd is, zullen bij het overlijden van de erflater de aandelen
van dat lichaam vaak in waarde stijgen ten gevolge van het door dat overlijden
vervallen van de pensioen- of lijfrenteverplichting. Om te voorkomen dat die
waardestijging in de heffing van successierecht wordt betrokken, werden de
aandelen in dergelijke lichamen vaak al tijdens leven van de erflater overgedragen
aan derden (vaak aan de kinderen). Deze constructie wordt door art. 13a bestreden
door voor de toepassing van de successiewet in dergelijke gevallen onder bepaalde
voorwaarden een fictieve vererving van de aandelen aan te nemen indien dergelijke
aandelen in het bezit zijn van een ander dan de erflater.In de vakliteratuur en ook in het rapport van de werkgroep modernisering
successiewetgeving is een aantal knelpunten gesignaleerd met betrekking tot
het huidige artikel 13a. Aanvankelijk lag het in de bedoeling dit artikel
opnieuw te bezien in de komende algehele herziening van de successiewetgeving.
Een arrest van de Hoge Raad betreffende de toepassing van artikel
13a geeft echter aanleiding om, vooruitlopend op een verdere herziening van
de successiewetgeving, reeds nu voor te stellen dit artikel te wijzigen. Door
het arrest van de Hoge Raad wordt de werkingssfeer van artikel 13a beperkt
en wordt een effectieve bestrijding van de constructies waarvoor artikel 13a
in de wet is opgenomen, problematisch. Tegelijkertijd ligt het in de rede
bij een reparatie naar aanleiding van het arrest ook de knelpunten en de gesignaleerde
overkill te betrekken. Op het bedoelde arrest van de Hoge Raad en de geconstateerde
knelpunten wordt hierna nader ingegaan.In zijn arrest van 10 augustus 2001, nr. 35 435, BNB 2001/351, heeft
de Hoge Raad gekozen voor een restrictieve uitleg van artikel 13a. De Hoge
Raad besloot in het genoemde arrest dat van een pensioenlichaam in de zin
van artikel 13a slechts sprake is indien de bezittingen van het lichaam (na
aftrek van de schulden) ten tijde van het overlijden van de pensioengerechtigde
geheel of nagenoeg geheel – dat wil zeggen voor 90% of meer –
dienen tot dekking van de pensioenverplichtingen, met dien verstande dat de
bezittingen tot het bedrag van op aandelen gestort kapitaal in beginsel geacht
moeten worden te dienen. Aan deze uitleg van het begrip pensioenlichaam kleeft
het, ook door de Hoge Raad onderkende, bezwaar dat, mede afhankelijk van de
beleggingsresultaten, een lichaam nu eens wel en dan weer niet als pensioenlichaam
in de zin van artikel 13a zou moeten worden aangemerkt. De Hoge Raad nam dit
bezwaar echter voor lief omdat een ruimere interpretatie er toe zou kunnen
leiden dat voordelen uit beleggingen die met het overlijden van de erflater
geen verband houden in de heffing van successierecht zouden worden betrokken.
In dat geval zou, zoals de Hoge Raad het formuleerde, sprake zijn van «een
willekeurige heffing, op een willekeurig tijdstip over de waardestijging van
aandelen in een vennootschap ten gevolge van gunstige beleggingen van die
vennootschap». De strekking van het arrest van de Hoge Raad was derhalve
te voorkomen dat waardestijgingen die geen enkel verband houden met het overlijden
van de verzekerde in de heffing van successierecht zouden worden betrokken
en het nu voorgestelde artikel 13a strekt daartoe.De kern van de problematiek rond het huidige artikel 13a is gelegen in
een gebrekkige systematiek van de bepaling. Het artikel heeft tot doel het
belasten van de waardestijging door het vrijvallen van pensioen- of lijfrenteverplichtingen
en tracht dat doel te bereiken door in beginsel de volledige waarde van de
aandelen in de heffing te betrekken, maar de werkingssfeer te beperken tot
(direct of indirect gehouden) aandelen in pensioen- of lijfrentelichamen.
Dit leidt al snel tot «overkill» indien tot het vermogen van de
vennootschap beleggingen behoren die niet dienen als dekking voor pensioenverplichtingen.
In het nu voorgestelde artikel 13a wordt de systematiek verbeterd en uitdrukkelijk
slechts de waardestijging van de aandelen door het overlijden in de heffing
betrokken waardoor, overeenkomstig de bedoeling van de successiewetgeving,
de vermogensvoordelen die, direct of indirect, ten gevolge van het overlijden
van de erflater verkregen worden in de heffing worden betrokken en andere
vermogensbestanddelen buiten de heffing blijven. Daarmee vervalt ook de noodzaak
om de werkingssfeer van de bepaling te beperken tot pensioenlichamen die in
dit kader moeilijk op een bevredigende manier te omschrijven zijn. De voorgestelde
bepaling is op deze onderdelen geheel in lijn met de voorstellen van de werkgroep
modernisering successiewetgeving.Door de nieuwe opzet van de bepaling wordt ook een ander veelgenoemd knelpunt
in het huidige artikel 13a weggenomen. Het gaat daarbij om de verrekenmogelijkheid
voor eerder geheven successierecht die in bepaalde gevallen tot merkwaardige
en soms onredelijke resultaten leidt. In de nieuwe opzet kan er, anders dan
bij de huidige bepaling, geen dubbele heffing van successierecht optreden
en is er derhalve geen behoefte aan een verrekenmogelijkheid. Ten slotte wordt
de werkingssfeer van de bepaling beperkt tot de voor fictiebepalingen
in de successiewet gebruikelijke kring van verwanten en wordt voorzien in
een regeling voor gevallen waarin een samenloop van de heffing van successierecht
en inkomstenbelasting optreedt.Artikel 15 is een fictiebepaling voor het recht van overgang bij overdrachten
binnen een jaar voor of na overlijden. Recht van overgang wordt geheven van
de waarde van in Nederland gelegen onroerende zaken, die worden verkregen
krachtens erfrecht door het overlijden van iemand, die ten tijde van dat overlijden
niet in Nederland woonde. Artikel 15 regelt dat ook recht van overgang kan
worden geheven in het geval een niet in Nederland wonende eigenaar van in
Nederland gelegen onroerende zaken in het zicht van overlijden die onroerende
zaken onder bezwarende titel in eigendom overdraagt. Bij zijn overlijden behoren
de onroerende zaken niet meer tot zijn nalatenschap, maar wel hetgeen daarvoor
in de plaats is gekomen, meestal geld. Omdat over geld geen recht van overgang
kan worden geheven, wordt alsnog recht van overgang geheven over de onroerende
zaken, indien de eigendomsoverdracht binnen een jaar voor of een jaar na het
overlijden heeft plaatsgevonden. Deze regeling geldt slechts voor een beperkte
groep verkrijgers: voor de echtgenoot van de overledene, zijn erfgenamen,
bloed- of aanverwanten tot in de vierde graad en voor de echtgenoten van die
personen. De fictiebepaling geldt derhalve niet voor willekeurige derden.Op grond van de letterlijke tekst van de wet treft de fictiebepaling van
artikel 15, eerste lid, ook gevallen die buiten de doelstelling vallen. Dat
doet zich voor als de koper van de onroerende zaak niet behoort tot degenen
die een erfrechtelijke verkrijging ontvangen maar wel behoort tot de in artikel
15, eerste lid, genoemde personen.Bij arrest van 10 augustus 2001, nr. 35 014, (onder meer gepubliceerd
in BNB2001/400 en VN2001/44.25) heeft de Hoge Raad beslist dat het bepaalde
in artikel 15, eerste lid, leidt tot een door artikel 26 van het Internationaal
Verdrag inzake Burgerrechten en Politieke Rechten van 19 december 1966
(Trb. 1969, 99 en 1978, 177) (IVBPR) verboden discriminatie doordat een ongerechtvaardigd
onderscheid wordt gemaakt tussen de in artikel 15, eerste lid, vermelde bloed-
en aanverwanten die geen erfgenaam of erfrechtelijk verkrijger van de erflater
zijn en willekeurige derden die ook geen erfgenamen zijn.De door de Hoge Raad geconstateerde ongelijkheid tussen willekeurige derden
en erfgenamen die niets krachtens erfrecht verkrijgen wordt opgeheven door
artikel 15 zo te wijzigen dat alleen in de heffing wordt betrokken de waarde
van hetgeen krachtens erfrecht wordt verkregen. Voorzover de waarde van de
fictieve verkrijging meer bedraagt dan de waarde van hetgeen de fictieve verkrijger
krachtens erfrecht heeft verkregen, blijft het meerdere buiten de heffing.
Resultaat is dan dat de fictiebepaling alleen van toepassing is op de situatie
waarin een erflater in het zicht van zijn overlijden door een bepaalde transactie
onder de levenden zou kunnen bewerkstelligen wat zich door zijn overlijden
(eventueel na een testamentair beding) vanzelf zou voltrekken, terwijl als
gevolg van die transactie, zonder bijzondere voorziening als een fictiebepaling,
geen recht van overgang meer zou kunnen worden geheven.Ten slotte bevat het wetsvoorstel een wijziging tot herstel van een omissie
als gevolg van het Belastingplan 2002, deel IV, een wijziging betreffende
de verdere gelijkschakeling van gehuwden en ongehuwden alsmede nog een enkele
technische aanpassing.3. Budgettaire aspectenDe budgettaire gevolgen van de in dit wetsvoorstel opgenomen maatregelen
zijn verwaarloosbaar.4. Uitvoeringsaspecten en administratieve lastenDe maatregelen in dit wetsvoorstel zijn voor een belangrijk deel technisch
van aard en hebben uit dien hoofde geen gevolgen voor de uitvoeringskosten
bij de Belastingdienst.De voorstellen hebben voorts geen gevolgen voor de administratieve lasten
bij bedrijven.II. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGArtikel I, onderdeel A (artikel 8 van de Successiewet
1956)Doel van de thans voorgestelde wijziging is, in navolging van het Belastingplan
2002, deel IV, het verschil in behandeling tussen echtgenoten en geregistreerde
partners enerzijds en ongehuwd samenwonenden anderzijds verder te verkleinen.
De voorgestelde wijziging bewerkstelligt dat de fictiebepalingen in artikel
8 mede van toepassing zijn op ongehuwd samenwonenden.Artikel I, onderdeel B (artikel 13a van de Successiewet
1956)Uit het eerste en tweede lid van het voorgestelde artikel 13a komt naar
voren dat de werkingssfeer van het artikel beperkt is tot de waardestijging
van aandelen die worden gehouden door de echtgenoot van de erflater, iemand
uit zijn naaste kring van verwanten dan wel een samenwoner als bedoeld in
artikel 24, tweede lid, van de Successiewet 1956, indien die aandelen bij
de houder tot een aanmerkelijk belang behoren. Zoals in het algemeen deel
van deze memorie is aangegeven, kan hiermee de beperking tot pensioen- of
lijfrentelichamen uit het huidige artikel 13a vervallen en zijn definitieproblemen
ten aanzien van het begrip pensioen- of lijfrentelichaam hierdoor van de baan.
Een waardestijging van aandelen ten gevolge van het vrijvallen van een pensioen-
of lijfrenteverplichting kan zich namelijk evengoed voordoen bij een vennootschap
die zich niet (nagenoeg) uitsluitend richt op het afsluiten van pensioen-
of lijfrenteovereenkomsten. Zoals aangegeven in het algemeen deel van deze
memorie past het in de ratio van deze bepaling om ook een dergelijke waardestijging
in de heffing van successierecht te betrekken. De waardestijging van de aandelen
die is opgetreden tijdens het leven van de erflater, denk daarbij bijvoorbeeld
aan een waardestijging als gevolg van beleggingswinsten, wordt niet meer in
de heffing betrokken.De bepaling ziet alleen op aandelen die worden gehouden door een ander
dan de erflater. Voorts moeten de aandelen bij de houder tot een aanmerkelijk
belang behoren. Voor de invulling van het begrip aanmerkelijk belang wordt,
zoals ook in het verleden is gebeurd (laatstelijk bij de faciliteit voor bedrijfsopvolging),
aangesloten bij de inkomstenbelasting. In het tweede lid, onderdeel a, en
in het vijfde lid is daartoe een verwijzing opgenomen naar de Wet inkomstenbelasting
2001. Als verder vereiste geldt nog dat de bepaling alleen van toepassing
is indien het bij de houder gaat om de echtgenoot van de erflater, een samenwoner
als bedoeld in artikel 24, tweede lid, van de Successiewet 1956 of een bloedverwant
tot en met de vierde graad van de erflater (en degenen die daarmee gelijkgesteld
worden, zoals aanverwanten en echtgenoten van die bloed- en aanverwanten).
Deze kring van personen is identiek aan die waarop ook een aantal andere belangrijke
fictiebepalingen in de Successiewet 1956 betrekking heeft (de artikelen 8,
10 en 11 van de Successiewet 1956). Hiermee wordt een ander veelgenoemd knelpunt
van de huidige regeling – de ruime werkingssfeer – weggenomen.Het derde lid strekt er toe te voorkomen dat de waardestijging van de
aandelen ten gevolge van het overlijden van de erflater teniet wordt gedaan door voor de vennootschap verplichtingen te laten ontstaan die
op het moment van overlijden een waardedrukkend effect hebben op de aandelen.
Op deze wijze zou de werking van het voorgestelde artikel 13a kunnen worden
ontgaan. Deze verplichtingen kunnen vele vormen aannemen: gedacht kan worden
aan bijvoorbeeld contraverzekeringen of constructies met opties. Wil het derde
lid van toepassing zijn, dan moet er, rechtens dan wel feitelijk, een verband
bestaan tussen het ontstaan van de verplichting en het overlijden van de erflater.
Het derde lid is niet van toepassing voorzover de ontstane verplichting bij
degene die daaruit voordeel geniet, leidt tot een verkrijging die op grond
van de Successiewet 1956 in de heffing wordt betrokken. Door deze laatste
bepaling zullen bijvoorbeeld gebruikelijke nabestaandenpensioenen niet onder
de werking van het derde lid vallen.Het vierde lid ziet op gevallen waarin de houder van de in het eerste
lid bedoelde aandelen bijvoorbeeld een verzekering heeft afgesloten bij de
vennootschap of daarmee een optieregeling is aangegaan, die in verband met
het overlijden van de erflater een verplichting voor de vennootschap in het
leven roept als bedoeld in het derde lid. In dergelijke gevallen kan voor
die houder, bijvoorbeeld op grond van de terbeschikkingstellingsregeling in
de Wet IB 2001, verschuldigdheid van inkomstenbelasting ontstaan. Deze inkomstenbelasting
kan, analoog aan een schuld van de nalatenschap, op de waardestijging van
de aandelen in mindering worden gebracht.Artikel I, onderdeel C (artikel 15 van de Successiewet
1956)Het gewijzigde eerste lid en het voorgestelde nieuwe vierde lid vinden
hun oorzaak in het arrest van de Hoge Raad van 10 augustus 2001, nr. 35 014,
(onder meer gepubliceerd in BNB2001/400 en VN2001/44.25). In dit arrest heeft
de Hoge Raad beslist dat de fictiebepaling van artikel 15, eerste lid, van
de Successiewet leidt tot een door artikel 26 van het Internationaal Verdrag
inzake Burgerrechten en Politieke Rechten van 19 december 1966 (Trb. 1969,
99 en 1978, 177) (IVBPR) verboden discriminatie doordat een ongerechtvaardigd
onderscheid wordt gemaakt tussen de in artikel 15, eerste lid, vermelde bloed-
en aanverwanten die geen erfgenaam of erfrechtelijk verkrijger van de erflater
zijn en willekeurige derden die ook geen erfgenamen zijn.Het systeem van de successiewet behelst dat recht van overgang wordt geheven
van de waarde van in Nederland gelegen onroerende zaken, die worden verkregen
krachtens erfrecht door het overlijden van iemand, die ten tijde van dat overlijden
niet in Nederland woonde. Artikel 15 regelt dat ook recht van overgang kan
worden geheven in het geval een niet in Nederland wonende eigenaar van in
Nederland gelegen onroerende zaken in het zicht van overlijden die onroerende
zaken onder bezwarende titel in eigendom overdraagt. Bij zijn overlijden behoren
de onroerende zaken niet meer tot zijn nalatenschap, maar wel hetgeen daarvoor
in de plaats is gekomen, meestal geld. Omdat over geld geen recht van overgang
kan worden geheven, wordt alsnog recht van overgang geheven over de onroerende
zaken, indien de eigendomsoverdracht binnen een jaar voor of een jaar na het
overlijden heeft plaatsgevonden. Deze regeling geldt slechts voor een beperkte
groep verkrijgers: voor de echtgenoot van de overledene, zijn erfgenamen,
bloed- of aanverwanten tot in de vierde graad en voor de echtgenoten van die
personen. De fictiebepaling geldt derhalve niet voor willekeurige derden.Op grond van de letterlijke tekst van de wet treft de fictiebepaling van
artikel 15, eerste lid, ook gevallen die buiten de doelstelling vallen. Dat
doet zich voor als de koper van de onroerende zaak niet behoort tot degenen
die een erfrechtelijke verkrijging ontvangen maar wel behoort tot de in artikel
15, eerste lid, genoemde personen. De Hoge Raad heeft beslist dat het bepaalde
in artikel 15, eerste lid, ertoe leidt dat tot de daarin omschreven
kring van verwanten behorende personen die niet erfgenaam of legataris zijn,
anders worden behandeld dan willekeurige derden, hoewel beide groepen van
personen zich, afgezien van de familierelatie, in eenzelfde situatie bevinden
met betrekking tot de motieven en veronderstellingen die aan de fictiebepaling
ten grondslag liggen.Thans stel ik voor de door de Hoge Raad geconstateerde ongelijkheid tussen
willekeurige derden en verkrijgers genoemd in het eerste lid op te heffen.
Het eerste lid in samenhang met het nieuw ingevoegde vierde lid bewerkstelligt
dat alleen in de heffing wordt betrokken de waarde van hetgeen krachtens erfrecht
wordt verkregen. Voorzover de waarde van de fictieve verkrijging uit het eerste
lid meer bedraagt dan de waarde van hetgeen de fictieve verkrijger krachtens
erfrecht heeft verkregen, blijft het meerdere buiten de heffing. Resultaat
is dan dat de fictiebepaling alleen van toepassing is op de situatie waarin
een erflater in het zicht van zijn overlijden door een bepaalde transactie
onder de levenden zou kunnen bewerkstelligen wat zich door zijn overlijden
(eventueel na een testamentair beding) vanzelf zou voltrekken, terwijl als
gevolg van die transactie, zonder bijzondere voorziening als een fictiebepaling,
geen recht van overgang meer zou kunnen worden geheven.Het bovenstaande wordt met het volgende voorbeeld toegelicht:Een inwoner van België verkoopt een in Nederland gelegen onroerende
zaak (waard € 200 000) aan zijn neef in Nederland voor € 200 000.
Een maand later overlijdt de verkoper. Volgens zijn testament gaan alle goederen
naar de echtgenoot en de neef krijgt een legaat in de vorm van een pakket
aandelen ter waarde van € 10 000.Op de vervreemding aan de neef is de fictiebepaling van artikel 15, eerste
lid, van toepassing. De neef zou dus recht van overgang verschuldigd zijn
over de waarde van de onroerende zaak (€ 200 000). Krachtens
erfrecht verkrijgt de neef slechts een pakket aandelen ter waarde van € 10 000,
zodat met toepassing van het nieuwe vierde lid slechts over € 10 000
recht van overgang verschuldigd is.Indien de neef niets krachtens erfrecht zou hebben verkregen, had hij
op grond van de oorspronkelijke tekst van artikel 15 over € 200 000
recht van overgang moeten betalen, omdat hij behoort tot de personen genoemd
in artikel 15, eerste lid. Ingevolge de nieuwe tekst van artikel 15, eerste
lid, is de neef niet belastingplichtig, omdat hij niets krachtens erfrecht
heeft gekregen.Artikel I, onderdeel D (artikel 21 van de Successiewet
1956)Aanleiding voor de wijziging is de naamsverandering die heeft plaatsgevonden
bij de uitgever van de prijscourant, AEX Data Services, die wordt genoemd
in het huidige artikel 21, derde lid. Om in de toekomst sneller te kunnen
inspelen op naamswijzigingen wordt voorgesteld de prijscourant bij ministeriële
regeling aan te wijzen. In de wet wordt verwezen naar artikel 5.21 Wet inkomstenbelasting
2001, waar door middel van lagere regelgeving de juiste prijscourant aangewezen
wordt. Er wordt geen inhoudelijke wijziging beoogd.Artikel I, onderdeel E (artikel 32 van de Successiewet
1956)In het Belastingplan 2002, deel IV, wet van 14 december 2001 tot wijziging
van belastingwetten c.a. (Belastingplan 2002 IV – Herziening successie-
en schenkingsrecht, BTW-maatregelen, artiesten- en sportersregeling, alsmede
overige aanpassingen), Stb. 643, is artikel 32, derde lid, gewijzigd om het
bedrag aan vrijstelling dat minimaal resteert na de pensioenimputatie proportioneel
te verhogen in relatie tot de verhoging van de vrijstelling voor partners
tot f 1 mln. (€ 453 780)1.
Abusievelijk is de bepaling in het derde lid niet tevens van toepassing op
de in het Belastingplan 2002, deel IV, nieuw aangeduide categorie
ongehuwd samenwonenden (het nieuw ingevoegde artikel 24, tweede lid, letter
a).Het voorstel is deze wijziging te laten terugwerken tot en met 1 januari
2002.Artikel II (inwerkingtredingsbepaling)Met betrekking tot artikel I, onderdeel E, wordt terugwerkende kracht
voorgesteld. Dit is naar mijn oordeel gewenst om de mogelijke onbedoelde nadelige
gevolgen voor belastingplichtigen weg te nemen als gevolg van een omissie
die is veroorzaakt in het Belastingplan 2002, deel IV.De Staatssecretaris van Financiën,W. J. Bos XNoot1De vrijstelling voor gehuwden van € 453 780 bedraagt als
gevolg van de inflatiecorrectie in 2002 € 467 848. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28488-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl