Gemeenschappelijk Visserijbeleid 2002; Notitie
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26737, nr. 2

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

30-09-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

26737 nr. 2

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Totstandkoming Gemeenschappelijk Visserijbeleid3. Functioneren huidige Gemeenschappelijk VisserijbeleidBasisproblemenEffecten van de basisproblemenBeleidsproblemen van de overheidProblemen met de huidige basisverordening4. Alternatieve benaderingen voor het Gemeenschappelijk
VisserijbeleidModel 1: sturen op visserijinspanningModel 2: marktwerkingModel 3: decentralisatieCo-managementRegionaliseringBeheer per visserij5. Uitgangspunten en realiteitenUitgangspuntenRealiteiten – EuropeesRealiteiten – nationaal6. Nederlandse visie op de herziening van het Gemeenschappelijk
Visserijbeleid InleidingDecentralisatie, regionalisering en co-managementBeheer door TAC's en visserijinspanningRelatie Gemeenschappelijk Visserijbeleid – ecosysteemVoorzorgsbenaderingBIJLAGE Visies lidstaten, Europese Commissie en Europees ParlementVisie andere lidstatenVisie Europese CommissieVisie Europees Parlement
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26737Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 60 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 737Gemeenschappelijk Visserijbeleid 2002nr. 2NOTITIE 1.Inleiding22.Totstandkoming Gemeenschappelijk Visserijbeleid23.Functioneren
huidige Gemeenschappelijk Visserijbeleid4 Basisproblemen5 Effecten van de basisproblemen5  Beleidsproblemen
van de overheid5  Problemen met de huidige basisverordening64.Alternatieve benaderingen voor het Gemeenschappelijk Visserijbeleid7 CO-Management8  Regionalisering9  Beheer
per visserij9 5.Uitgangspunten en realiteiten10 Uitgangspunten10  Realiteiten – Europees10 realiteiten – nationaal11 6.Nederlandse
visie op de herziening van het Gemeenschappelijk Visserijbeleid11 Inleiding11  Decentralisatie, regionalisering
en co-management12  Beheer door TAC's en Visserijinspanning13 Relatie Gemeenschappelijk Visserijbeleid – ecosysteem13 Voorzorgsbenadering14    Bijlage – Visies
lidstaten, Europese Commissie en Europees Parlement151. InleidingBij de vaststelling van de begroting van LNV voor het jaar 1998 heeft
de Tweede Kamer – in het licht van het aflopen van het Gemeenschappelijk
Visserijbeleid per 31 december 2002 – verzocht om een eerste visie te
geven op het toekomstige Gemeenschappelijk Visserijbeleid, waarin de verschillende
aspecten in samenhang worden behandeld.1Centraal in het Gemeenschappelijk Visserijbeleid staat de instandhouding
en het beheer van de visbestanden. Dit beleid is vastgelegd in de basisverordening2, die afloopt op 31 december 2002.De Europese Commissie moet volgens de basisverordening uiterlijk op 31
december 2001 een verslag voorleggen aan het Europees Parlement en Raad over
de situatie van de visserij in de Gemeenschap en in het bijzonder over de
economische en sociale situatie in de kuststreken, over de toestand van de
bestanden, hun verwachte ontwikkeling en over de toepassing van deze verordening.Op basis van dat verslag besluit de Visserijraad voor 31 december 2002
over eventuele aanpassingen.Waar in het hierna volgende gesproken wordt over de herziening van «het
Gemeenschappelijk Visserijbeleid» wordt gedoeld op de hierboven genoemde
aanpassingen in de basisverordening.De communautaire discussie en besluitvorming over de overige onderdelen
van het Gemeenschappelijke Visserijbeleid, te weten structuur, markt, controle
en extern beleid, volgt een ander tijdschema. Hiervoor zal naar verwachting
besluitvorming plaatsvinden voorafgaand aan de herziening van de basisverordening.Met het oog op de voorbereiding van de discussie over het te voeren beleid
na 2002 heeft de Europese Commissie begin 1998 een vragenlijst toegezonden
aan een breed spectrum belanghebbende organisaties (visserijorganisaties,
natuurbeschermingsorganisaties, consumentenorganisaties, producentenorganisaties,
wetenschappers e.d.). Momenteel inventariseert de Commissie bij deze organisaties in de lidstaten
welke ideeën er leven met betrekking tot de doeltreffendheid van het
huidige Gemeenschappelijk Visserijbeleid, de problemen die daarbij worden
ervaren en eventuele ideeën voor de verbetering ervan.Op 20 april 1999 heeft deze bijeenkomst met Nederlandse organisaties plaatsgevonden.Hierna zal eerst kort worden ingegaan op de geschiedenis van het Gemeenschappelijk
Visserijbeleid.In het derde hoofdstuk zal ingegaan worden op de mate waarin het huidige
Gemeenschappelijk Visserijbeleid tot nu toe heeft gefunctioneerd.Hierin opgenomen probleemschets dient als opmaat voor de behandeling van
de mogelijke oplossingsrichtingen in hoofdstuk 4.Tenslotte wordt in hoofdstuk 5 ingegaan op de uitgangspunten en realiteiten,
waarna in het zesde hoofdstuk de Nederlandse visie op hoofdlijnen bij de herziening
van het Gemeenschappelijk Visserijbeleid wordt beschreven. In een Bijlage
wordt – voorzover thans bekend – een indruk gegeven van de visie
op het Gemeenschappelijk Visserijbeleid, zoals die bestaat in andere lidstaten,
bij de Europese Commissie en bij het Europees Parlement. 2. Totstandkoming Gemeenschappelijk VisserijbeleidIn navolging van internationale ontwikkelingen inzake de algemene uitbreiding
van de onder de jurisdictie van de lidstaten ressorterende wateren tot 200
zeemijl, zijn de lidstaten in een onderling afgestemde actie met
ingang van 1 januari 1977 eveneens tot deze uitbreiding overgegaan1. Dit leidde tot de noodzaak om de visbestanden gezamenlijk
te beheren.Na langdurige onderhandelingen bereikte de Raad van Visserijministers
in 1983 overeenstemming over het voeren van een Gemeenschappelijk Visserijbeleid.In de overeengekomen basisverordening voor het Gemeenschappelijk Visserij
Beleid2 werden de voorwaarden bepaald waaronder
vissersvaartuigen in de wateren onder soevereiniteit of jurisdictie van de
Lidstaten mogen vissen. Belangrijkste doelstelling van het visserijbeleid
was de bescherming van de visgronden, de instandhouding van de biologische
rijkdommen van de zee en een duurzame en evenwichtige exploitatie daarvan
onder verantwoorde economische en sociale omstandigheden.De verordening bevat daartoe met name instandhoudingsmaatregelen, voorschriften
ten aanzien van het gebruik en de verdeling van de visbestanden en bijzondere
bepalingen voor de kustvisserij en controlemaatregelen.De instandhoudingsmaatregelen bestaan onder meer uit jaarlijks vast te
stellen totale toegestane vangsthoeveelheden. Hieraan liggen biologische adviezen
ten grondslag. Het merendeel van deze toegestane vangsthoeveelheden wordt
over de lidstaten verdeeld volgens een vaste verdeelsleutel. De basis voor
deze verdeling is gelegd tijdens de Europese Raad te Den Haag in 1976. In
1983 is de verdeelsleutel definitief vastgesteld.Deze verdeelsleutel – ook wel relatieve stabiliteit genoemd –
is met name gebaseerd op historische vangstpatronen (1973–1978) en ligt
sindsdien als procentueel aandeel per land vast. Het Europese Hof heeft in
haar Romkesarresten uit 1987 bepaald dat deze relatieve stabiliteit een toegestane
afwijking is van het nondiscriminatiebeginsel tussen lidstaten (artikel 6
van het Eegverdrag). Bij het ontbreken van relatieve stabiliteit zouden visbestanden,
die een schaarse natuurlijke hulpbron zijn, niet billijk verdeeld kunnen worden.De verordening was ingevoerd voor 20 jaar, namelijk tot en met 31 december
2002. In 1992 is het Gemeenschappelijk Visserijbeleid naar aanleiding van
een tussentijds evaluatie verslag van de Europese Commissie herzien.3Uit de evaluatie bleek onder meer dat dit beleid tot op dat moment er
niet in was geslaagd om de overcapaciteit van de vissersvloten af te bouwen
en evenmin een einde te maken aan de overbevissing van de communautaire visbestanden.De hervorming van het Gemeenschappelijk Visserijbeleid die hierop volgde,
leidde tot een nieuwe verordening «tot invoering van een communautaire
regeling voor de visserij en de aquacultuur», die de toenmalige basisverordening
uit 1983 verving.De algemene doelstelling van de vernieuwde basisverordening is «de beschikbare en toegankelijke levende mariene aquatische bestanden te beschermen
en in stand te houden, te zorgen voor de rationele en verantwoorde exploitatie
daarvan op duurzame basis en onder voor deze sector passende economische en
sociale voorwaarden, daarbij rekening houdend met de consequenties voor het
mariene ecosysteem en in het bijzonder met de behoeften van zowel de producenten
als de consumenten».Daarnaast werden in de basisverordening de volgende nieuwe elementen opgenomen:– het instrument van regulering van visserijinspanning voor die
gevallen, waarin een beperking van de vangsten niet voldoende is gebleken – de mogelijkheden voor het vaststellen van meerjarige doelstellingen
en strategieën,– de mogelijkheid voor het in voorkomend geval vaststellen van TAC's
voor meerdere soorten (multispecies TAC's),– de regeling voor noodsituaties in de visbestanden, en– nationale maatregelen ter bescherming van lokale bestanden.De verordening bevat een uitzonderingsmaatregel, die per 31 december 2002
zal vervallen, tenzij de Raad van Visserijministers anders bepaalt. In de
12-mijlszone mag voor de periode 1983–2002 slechts door een beperkt
aantal vissers uit aangrenzende kustgebieden worden gevist.Het doel hiervan is de bescherming van lokale leefgemeenschappen aan de
kust, die voor een belangrijk deel van de visserij leven.Voorts geldt voor de wateren rond de Shetlandeilanden een regeling die
de toegang tot de omliggende wateren beperkt en die door de Raad – indien
noodzakelijk – aangepast kan worden.Tenslotte geldt op basis van de toetredingsverdragen van enkele landen
nog een overgangsregeling voor de toegang tot de Noordzee. Het betreft de
landen die na 1985 zijn toegetreden tot de Europese Unie. In het bijzonder
in de toetredingsverdragen van Spanje en Portugal is de beperking opgenomen,
dat zij pas na 31 december 2002 toegang krijgen tot de Noordzee. Aangezien
de meeste commerciële visbestanden in de Noordzee over de lidstaten,
die momenteel toegang hebben tot de Noordzee, zijn verdeeld (gequoteerd),
zal het vervallen van deze beperking voor Spanje en Portugal met betrekking
tot de Noordzee in principe niet kunnen leiden tot concrete visserij-activiteiten
van deze landen op gequoteerde soorten; immers deze visbestanden zijn reeds
op basis van relatieve stabiliteit verdeeld. Deze lidstaten hebben echter
wel toegang tot de niet gequoteerde bestanden. 3. Functioneren huidige Gemeenschappelijk VisserijbeleidGrote verdienste van het Gemeenschappelijk Visserijbeleid is, dat dit
beleid heeft zorg gedragen voor continuïteit en stabiliteit in de gehele
visserijsector. Ook heeft dit beleid duidelijkheid geschapen in de verhoudingen
tussen de lidstaten. Hierbij kan onder meer gewezen worden op het beginsel
van de relatieve stabiliteit en de samenwerking tussen lidstaten op verschillende
terreinen, zoals visserijonderzoek en visserijcontrole.Het gezamenlijk beheer van de visbestanden door de lidstaten is op zichzelf
een verbetering ten opzichte van een situatie, waarin de lidstaten afzonderlijk
de visbestanden exploiteerden en beheerden. Door dit gezamenlijk beheer wordt
een deel van de zogenaamde «gemene weide»-problematiek ondervangen
(zie hierna).Al in het rapport van de Commissie uit 1991 werd echter vastgesteld dat
het Gemeenschappelijk Visserijbeleid niet volledig tot tevredenheid functioneerde.
Ondanks de wijzigingen die in 1992 zijn aangebracht in de basisverordening
kan geconstateerd worden, dat ook het huidige Gemeenschappelijk Visserijbeleid
niet in staat is gebleken de kern van de algemene doelstellingen te realiseren,
namelijk de beschikbare en toegankelijke levende mariene en aquatische bestanden
te beschermen en in stand te houden, alsmede te zorgen voor de rationele en
verantwoorde exploitatie daarvan op duurzame basis.Daar komt nog bij dat de afgelopen jaren in toenemende mate kritiek is
geuit op de mate waarin het Gemeenschappelijk Visserij Beleid rekening houdt
met de consequenties voor het mariene ecosysteem, één van de
randvoorwaarden uit algemene doelstellingen van het Gemeenschappelijk Visserij
Beleid. Dit alles komt onder andere tot uiting in overbevissing, discards, slechte
controleerbaarheid van visserijactiviteiten, overcapaciteit van de vloot en
in consequenties voor het ecosysteem. BasisproblemenHet Gemeenschappelijk Visserijbeleid heeft niet kunnen voorkomen dat in
de afgelopen tien jaar een groot aantal commerciële visbestanden een
historisch laag niveau heeft bereikt of daar dichtbij is gebleven. Dieper
liggende oorzaak daarvan is de gemene weide-problematiek. Dit houdt in dat
vissers weliswaar collectief gebaat zijn bij een duurzaam gebruik van de visbestanden,
maar hier op individuele basis niet naar handelen. Zij zijn immers elkaars
concurrenten in het exploiteren van een beperkt beschikbare natuurlijke hulpbron.Teneinde een rationele en verantwoorde exploitatie te bevorderen dient
gezocht te worden naar oplossingen voor dit gemene weide-probleem.Daar komt bij dat nooit met zekerheid de precieze omvang en opbouw van
de visbestanden vastgesteld kan worden. In de praktijk blijkt het moeilijk
om met deze onzekerheden, die mede tot uiting komen in de wetenschappelijke
adviezen, om te gaan. Dit heeft in het verleden geleid tot de neiging om de
korte termijn belangen te laten prevaleren boven lange termijn belangen. Hieraan
liggen in het bijzonder sociaal-economische en regionale overwegingen ten
grondslag.Bovendien worden in de Gemeenschap de vangstmogelijkheden jaarlijks vastgesteld.
Dit staat op gespannen voet met de gewenste continuïteit van de visvangsten,
en daarmee de bedrijfsvoering.Tenslotte kan vastgesteld worden dat het gewenst is dat er in het algemeen
een evenwicht moet zijn tussen het vissende vermogen van de vloot en de economische
waarde van de vangsten.Het veelal ontbreken van dit evenwicht leidt ertoe dat er druk wordt uitgeoefend
op de politiek om de TAC's zo hoog mogelijk vast te stellen. Effecten van de basisproblemenHet gevolg van bovenstaande vier basisproblemen (gemene weide, onzekerheid
in de omvang en opbouw van de visbestanden, korte termijn boven lange termijndenken
en de overcapaciteit in de vloot) is, dat er sprake is van een overexploitatie
van de meeste commerciële visbestanden.De hoge visserijdruk heeft ertoe geleid dat deze bestanden overwegend
uit jonge vis bestaan en de visserijmogelijkheden in sterke mate afhankelijk
zijn van de sterkte van enkele jaarklassen, hetgeen leidt tot een grotere
kans op sterke fluctuaties in de visbestanden.De overexploitatie gaat – zeker in de gemengde visserij –
gepaard met niet altijd even selectieve vangstmethoden, waardoor er sprake
is van een bijvangst van jonge en niet marktwaardige vis en andere organismen,
welke overboord gezet moet worden (discards). De overleving van deze discards
is veelal laag. Het Gemeenschappelijk Visserijbeleid kent vooralsnog geen
afdoende oplossing voor het discardprobleem. Beleidsproblemen van de overheidUit het bovenstaande blijkt dat een deel van de doelstellingen van het
visserijbeleid onvoldoende wordt gerealiseerd. Dit duidt erop dat de instrumenten
niet optimaal werken en met name niet inspeelden op de hierboven genoemde
gemene weideproblematiek. Dit heeft ertoe geleid dat de resultaten niet beantwoord
hebben aan de hoge verwachtingen die in het verleden bestonden over het Gemeenschappelijke
Visserijbeleid.Het niet realiseren van de doelstellingen komt in de eerste plaats doordat in het Gemeenschappelijk Visserijbeleid de sociaal-economische doelen
op korte termijn op gespannen voet staan met het duurzaam beheer van de visbestanden
op de langere termijn. Dit neemt overigens niet weg dat op de lange termijn
deze doelen elkaar niet in de weg hoeven te staan.Het Gemeenschappelijke Visserijbeleid is van grote betekenis voor de werkgelegenheid
in de visserijsector, en met name in die kustregio's, die voor een groot deel
afhankelijk zijn van de visserij. Dit heeft uiteraard gevolgen voor de wijze
waarop inhoud wordt gegeven aan het visserijbeleid.Bij de besluitvorming over de TAC's en quota spelen sociaal-economische
overwegingen ook een rol. Dit laatste heeft – gecombineerd met de onzekerheden
in de biologische adviezen – soms geleid tot TAC's die hoger werden
vastgesteld zijn dan de biologen adviseerden.In de tweede plaats is ten algemene de kennis van de effecten van de visserij
beperkt. De meeste kennis is namelijk omgeven met zodanige onzekerheden dat
effecten alleen maar kunnen worden ingeschat met een bepaalde mate van waarschijnlijkheid.
Dit geldt zowel voor de visserijbiologische kennis over de omvang van de visbestanden
en het effect van de visserij daarop, als voor de effecten van de visserij
op het ecosysteem. Een deel van de onzekerheid over de omvang van de visbestanden
is een direct gevolg van de keuze in het Gemeenschappelijk Visserijbeleid
om alleen de aanlandingen te registreren en niet de vangsten zelf, waardoor
de visserijsterfte van de commerciële visbestanden niet zo nauwkeurig
vast te stellen is als anders mogelijk zou zijn geweest.De basisverordening bevat weliswaar als randvoorwaarde de bescherming
van het mariene ecosysteem, maar in de huidige praktijk van de visserij en
in de uitvoering van het huidige visserijbeleid wordt hiermee onvoldoende
rekening gehouden. In dit verband moet erop gewezen worden dat het communautaire
beleid op dit punt een hiaat vertoont; duidelijke communautaire ecosysteemdoelstellingen
ontbreken immers. De biologische en ecologische kennis omtrent de onderlinge
relaties in het ecosysteem is nog in ontwikkeling.Ook het inzicht in het effect van beleidsmaatregelen op het gedragspatroon
van de visser is nog beperkt.In de derde plaats is de vaak gedetailleerde regelgeving in het visserijbeleid
voor de visser niet altijd makkelijk uit te voeren en voor de overheid te
controleren.De activiteiten van vissers strekken zich dag en nacht uit over een groot
gebied, dat niet continu gecontroleerd kan worden. Voor de inzet van de beperkte
controlemiddelen betekent dit, dat er noodzakelijkerwijs een keuze moet worden
gemaakt met betrekking tot het zwaartepunt van de controle. Nederland heeft
het accent liggen bij de aanlandingscontrole, en in mindere mate bij de controle
op zee.Mede tegen de hiervoor geschetste achtergrond is het evident dat het voeren
van een visserijbeleid zonder draagvlak bij de vissers nauwelijks mogelijk
is.Tenslotte wordt een viertal problemen met de huidige basisverordening
geconstateerd, dat bijdraagt aan de beleidsproblemen van de overheid. Problemen met de huidige basisverordeningEr is slechts een beperkt aantal beleidsinstrumenten voor het voeren van
het visserijbeleid in de basisverordening neergelegd. Als voorbeeld kan dienen
dat de basisverordening geen mogelijkheid kent voor het ad hoc sluiten van
gebieden voor de visserij. Ook ontbreekt in de tekst van de basisverordening
een specifieke invulling van de voorzorgsbenadering, zoals neergelegd in diverse
internationale afspraken. De basisverordening maakt voorts niet duidelijk
op welke wijze rekening moet worden gehouden met de effecten van de visserij
op het mariene ecosysteem.In de tweede plaats worden – voorzover ze zijn opgenomen –
de instrumenten (bewust) nog niet allemaal aangewend. Er wordt
bijvoorbeeld nauwelijks gebruik gemaakt van de in de verordening genoemde
meerjarige beheersdoelstellingen en daarop geënte strategieën. Wel
wordt op dit moment getracht samen met Noorwegen verder inhoud te geven aan
meerjarige beheersafspraken voor enkele bestanden.Voorts wordt tussen het «sturen op visserij-inspanning», de
zogenaamde inputsturing (MOP), en het «sturen op TAC's en quota»,
de zogenaamde outputsturing, geen duidelijke keus gemaakt in de basisverordening.
De Europese Commissie tracht desalniettemin de visserij gelijktijdig te sturen
met beide instrumenten. Dit leidt in de praktijk tot problemen.Tenslotte spoort de toepassing van de beschikbare instrumenten niet altijd
met het beoogde doel. Het TAC-instrument beperkt niet de totaal toegestane
vangsten maar de aanlandingen. De werkelijke vangsten zijn meestal niet bekend.
Deze situatie draagt bij tot de onzekerheden in de vaststelling van de toestand
van de bestanden en de effecten van de visserij op het ecosysteem.Gelet op het bovenstaande moet bij de beleidsontwikkeling het effect van
beleidsmaatregelen op de praktijk van de visserij gerelativeerd worden en
moet rekening gehouden worden met het feit dat de aangrijpingspunten van de
overheid voor beïnvloeding gering zijn. 4. Alternatieve benaderingen voor het Gemeenschappelijk
VisserijbeleidHet Landbouw Economisch Instituut (LEI) heeft op verzoek van LNV een inventarisatie
gemaakt van verschillende denkbare modellen voor de aanpassing van het Gemeenschappelijk
Visserijbeleid.Daarbij gekeken is niet gekeken naar de haalbaarheid. Dit heeft uiteindelijk
geleid tot drie basismodellen:– sturen op visserijinspanning;– een Gemeenschappelijk Visserijbeleid waarin de marktwerking bepalend
is;– een Gemeenschappelijk Visserijbeleid gebaseerd op decentralisatie;
dit betekent delegatie van bevoegdheden, zowel aan lagere beleidslagen binnen
de overheid als aan de private sector (co-management).Hierna volgt een beschrijving van deze modellen, die door het LEI zijn
getoetst aan de gevolgen ervan voor de overheid en de sector. Benadrukt zij
dat het gaat om basismodellen; combinaties van onderdelen uit deze modellen
zijn uiteraard mogelijk. Model 1: sturen op visserijinspanningHet model «sturen op visserijinspanning» betekent een instandhoudingsbeleid
via een regulering van de visserijinspanning1
per visserij en niet via regulering van de toegestane vangsthoeveelheden (TAC's).
Op communautair niveau wordt per visserij de totaal toegestane inspanning
bepaald. Per lidstaat worden visserij-inspanningsquota in plaats van vangstquota
toebedeeld. Deze kunnen een meerjarig karakter hebben.De verwachting is dat hierdoor het effect van de visserij op het ecosysteem
beter beheersbaar wordt; immers het effect van de visserij op het ecosysteem
is voornamelijk gerelateerd aan de tijd en de aard van de visserijactiviteiten
in dat systeem. Ook het gebruik van voor de visserij gesloten tijden en gesloten
gebieden of combinaties van beide, wordt in dit basismodel als mogelijkheid
genoemd.Door het voor langere tijd vastleggen van de capaciteit van de vloten
en de aard en de inzet van vistuigen zou dit systeem kunnen leiden tot een
stabieler beheer, een eenvoudiger controle en tot het verminderen van de ecologische
neveneffecten van de visserij. Ook de regelgeving wordt eenvoudiger. Model 2: marktwerkingHet tweede LEI-model gaat uit van een verder doorgevoerde marktwerking
in het beleid. In dit model krijgt het visserijbeleid meer door middel van
economische prikkels en minder door verbods- en gebodsbepalingen vorm.Daartoe zijn twee basistypen beschreven: enerzijds het beheer door heffingen
en subsidies, anderzijds de veiling van vangstrechten door de overheid aan
de hoogstbiedende. Aspecten van deze beide uitwerkingen van het marktwerkingmodel
kunnen ook samengevoegd worden.De toegang tot de visserij wordt geregeld via licenties per gebied en
per type visserij waarin de toegestane hoeveelheid inzet (visserijinspanning)
is gespecificeerd in voor dat type visserij geëigende eenheden. De licenties
vormen tevens de grondslag voor een stelsel van heffingen. Dit betekent dat
per visbestand geen specifiek beleid (TAC en quota) meer wordt gevoerd.Het LEI heeft twee heffingen onderzocht, nl. een heffing op brandstof
en een heffing op basis van visserijinspanning. De opbrengst van heffingen
kan in het algemeen worden gebruikt om gewenst gedrag te stimuleren (subsidies).De brandstofheffing heeft tot doel om de visserijinspanning over de hele
linie te verminderen en om minder energie-intensieve visserijtechnieken te
stimuleren.Een voordeel van sturing via de markt is dat de maatregelen waar het om
gaat betrekkelijk globaal zijn. De controle op naleving van een marktbeleid
lijkt relatief eenvoudig, hoewel dit bij heffingen afhankelijk is van de gekozen
heffingsgrondslag.Het tweede element van dit model betreft de veiling van vangstrechten.
Daarmee hangt de overheid een prijskaartje aan het gebruiksrecht van de zee
als natuurlijke hulpbron. De hoogstbiedende zou voor een aantal jaren de exploitatierechten
krijgen. Bovendien zijn deze rechten nationaal en internationaal vrij verhandelbaar.Het zijn vaak de meest efficiënte bedrijven die de exploitatierechten
kunnen verwerven, hetgeen impliceert dat er een belangenconcentratie zal optreden.
Er komt een versnelde uittreding/vlootbeperking.Dit onderdeel van het model marktwerking biedt meer mogelijkheden voor
zelfcontrole. Model 3: decentralisatieIn het kader van dit model wordt onder decentralisatie verstaan het delegeren
van bevoegdheden naar een lager bestuurlijk niveau. Er zijn verschillende
vormen van delegatie van bevoegdheden door het LEI beschreven, afhankelijk
van aan wie deze bevoegdheden worden overgedragen.Doel van deze overdracht van bevoegdheden is vergroting van de effectiviteit
van het beleid door de sector meer te betrekken bij en zo mogelijk medeverantwoordelijk
te laten zijn voor dit beleid. Dit betekent een verkleining van de afstand
tussen overheid en beleidsveld en leidt daarmee tot een groter draagvlak voor
het beleid.In het geval van overdracht van bevoegdheden van de overheid naar de sector
wordt gesproken over co-management.Een tweede vorm komt neer op het overdragen van beslissingen binnen de
overheid naar een lager niveau. In feite gaat het hier om de toepassing van
het beginsel van subsidiariteit. In het LEI-scenario wordt deze vorm van decentralisatie regionalisering van het visserijbeleid genoemd.Een bijzondere vorm hiervan is het beheer per visserij.Co-managementIn dit model worden verantwoordelijkheden zoveel mogelijk gedelegeerd
aan (inter)nationale co-management lichamen, waarin alleen sectorvertegenwoordigers
zitting hebben. Dat betekent een vorm van internationaal co-management naar
Nederlands model met de Biesheuvelgroepen.Op Europese schaal zijn verschillende varianten denkbaar. Het beheer van
de bestanden wordt uitgevoerd door de betrokken sector binnen het op EU-niveau
afgesproken kader. De instrumenten kunnen de TAC's en quota zijn, maar ook
inzetrechten. Relatieve stabiliteit kan gehandhaafd worden. De toelaatbare
visserijinspanning en technische maatregelen kunnen door het betreffende co-managementlichaam
worden vastgesteld. Ondersteuning en toezicht door de centrale overheid zal
daarbij nodig zijn.In dit systeem dragen de actoren zelf zoveel mogelijk verantwoordelijkheid,
waardoor ze de gevolgen voor eventueel mismanagement niet altijd kunnen afwentelen
op overheden. «Maakbaarheid van beleid» door de centrale overheid
wordt losgelaten. De inbreng van het bedrijfsleven kan leiden tot een effectiever
beleid. Co-management noodzaakt wel tot een heldere organisatie met goed afgebakende
verantwoordelijkheden en taken. Overleg om te komen tot regelgeving kan zeer
moeizaam zijn. Overigens zal bij co-management sprake zijn van een meer globale
EU-regelgeving. RegionaliseringRegionalisering van het visserijbeleid betekent dat het visserijbeheer
per gebied plaatsvindt.Besluitvormingsbevoegdheden worden gedelegeerd naar regionale beheersorganen,
die bestaan uit overheidsvertegenwoordigers van landen die een belang hebben
in de visserij in het betreffende gebied. Zo zullen bijvoorbeeld beheersorganen
ontstaan voor de Noordzee, de Ierse zee, de Baltische zee en de Middellandse
zee.Voor de nationale overheden zal deze vorm van decentralisatie betekenen,
dat hun invloed op de besluitvorming over de visserij waarbij ze direct belang
hebben, toeneemt. Het bepalen van TAC's voor Noordzeebestanden wordt bijvoorbeeld
overgelaten aan de Noordzeelanden. Het centrale EU-niveau beperkt zich tot het formuleren van beleidsprincipes
en algemene randvoorwaarden.Gedetailleerde beleidsbeslissingen worden gedelegeerd naar het niveau
van de nationale overheden of naar lagere niveaus daarbinnen.Door meer direct contact tussen de direct verantwoordelijke beleidsmakers
en de sector kunnen regels beter uitgelegd worden en wellicht beter geaccepteerd.
Het gevaar bestaat dat er bij een te ver gaande delegatie van bevoegdheden
het voor de sector minder duidelijk is welk overheidsniveau verantwoordelijk
is voor welke beleidsonderdelen.Meer in het algemeen betekent het overlaten van besluitvorming aan de
direct betrokken overheden (ook provinciaal en lokaal), dat de rol van de
centrale overheid, zowel op nationaal als Europees niveau, als hoeder van
het algemeen belang wordt beperkt; dit kan de coördinatie tussen visserijbeleid
en milieubeleid bemoeilijken.Het scenario stelt dan ook dat bereidheid tot samenwerking tussen de diverse
bestuurslagen en sectororganisaties van cruciaal belang is voor het welslagen
van de regionalisatie van het visserijbeleid. Beheer per visserijIn dit geval worden besluitvormingsbevoegdheden gedelegeerd naar een beheersorgaan
met daarin vertegenwoordigers van landen met een belang in een bepaalde visserij
in een bepaald gebied. Voor de Noordzee kunnen dan worden onderscheiden de
visserij op platvis, rondvis, pelagische vis en de industrievisserij. Hier
is dus sprake van een verdergaande vorm van decentralisatie dan in het geval
van regionalisering. 5. Uitgangspunten en realiteitenDe wenselijke en mogelijke wijzigingen in het toekomstige visserijbeleid
zullen worden beoordeeld in het licht van de hierna volgende Nederlandse uitgangspunten
en Europese en nationale realiteiten. Uitgangspunten– Nederland staat voor een duurzame exploitatie van aquatische ecosystemen.
In deze optiek liggen de continuïteit van de visserij als economische
activiteit op basis van een duurzame exploitatie van de visbestanden enerzijds
en de bescherming van het ecosysteem anderzijds in elkaars verlengde en behoren
deze in beginsel niet tegenstrijdig te zijn.– Nederland hecht aan de verdere toepassing en ontwikkeling van
de voorzorgsbenadering in het kader van het GVB.– Nederland wenst het communautair karakter van het visserijbeleid
te handhaven en is tegen oplossingen die renationalisatie met zich brengen.– Voor Nederland blijft wetenschappelijk onderzoek de basis vormen
voor het visserijbeleid.– De visserij moet evenals andere bedrijfstakken – ook in
Europees verband – in de eerste plaats als een economische activiteit
worden beschouwd. Het visserij beleid moet evenwel niet alleen op de sociaaleconomische
gevolgen worden beoordeeld maar zal ook rekening moeten houden met de gevolgen
voor het mariene ecosysteem.– De concurrentiepositie van de Nederlandse vloot is van belang.– Nederland beoordeelt mogelijke wijzigingen in het toekomstige
Gemeenschappelijk Visserijbeleid in het licht van consistentie van het instrumentarium,
draagvlak, globaal karakter van de regelgeving, controleerbaarheid en handhaafbaarheid.– Nederland is van mening dat de invoering van een nieuw Gemeenschappelijk
Visserijbeleid er niet toe mag leiden dat het Nederlandse comanagementsysteem
met Biesheuvelgroepen in de verdere ontwikkeling wordt belemmerd. Realiteiten – EuropeesDe visserij zal ook in de toekomst gekenmerkt blijven door de in Hoofdstuk
3 beschreven gemene weideproblematiek en door onzekerheden in de wetenschappelijk
biologische kennis.Bij het zoeken naar oplossingen voor fundamentele problemen van het Gemeenschappelijk
Visserijbeleid moet rekening worden gehouden met deze problematiek. De oplossing
voor de gemene weideproblematiek in de visserij is niet alleen voor de continuïteit
van de sector relevant, maar ook voor het bereiken van de visstandbeheersdoelstellingen
van het Gemeenschappelijk Visserijbeleid en voor de bescherming van het mariene
ecosysteem.Het is niet de verwachting dat bij de komende herziening van het Gemeenschappelijk
Visserijbeleid door de meerderheid van de lidstaten en de Commissie ingrijpende
wijzigingen ten aanzien van het Gemeenschappelijk visserijbeleid worden gewenst.
Dit betekent derhalve dat een fundamentele verandering van het huidige beheerssysteem,
dat met name gebaseerd is op vaststelling van toegestane vangsthoeveelheden
(TAC's) en de verdeling daarvan over de lidstaten via een vaste verdeelsleutel
(relatieve stabiliteit), niet waarschijnlijk is. Dit geldt evenzeer –
zeker bij de komende herziening van het Gemeenschappelijk Visserijbeleid – voor een wijziging in de institutionele verhoudingen tussen
de verschillende bestuurslagen in de Gemeenschap.De lidstaten met regio's die in belangrijke mate van de visserij afhankelijk
zijn zullen zich verzetten tegen elke aanpassing in het Gemeenschappelijk
Visserijbeleid, die door concentratie van visserijactiviteiten ten koste zal
gaan van de positie van deze regio's. Realiteiten – nationaalNederland heeft destijds als enige lidstaat gekozen voor een systeem van
individueel overdraagbare quota (ITQ). De achterliggende reden hiervoor is
de Nederlandse visie, die uitgaat van de visserij als vooral ook economisch
gestuurde bedrijfstak, en waarbij de optimale benutting van de aan Nederland
toegestane vangstrechten wordt overgelaten aan de sector zelf, uiteraard binnen
de kaders van duurzaamheid en biologie van het Europese visserijbeleid. De
waarde van visserijrechten en -licenties in Nederland bedraagt momenteel ongeveer
2,5 miljard gulden. Alhoewel er in de beheerssystemen van enkele lidstaten
elementen voorkomen die – tegen het licht van de Nederlandse situatie –
eveneens een vermogensrechtelijk karakter hebben, bestaan tegen een beheerssysteem
gebaseerd op individueel overdraagbare quota in andere lidstaten op verschillende
gronden bezwaren. Het gaat daarbij om het principiële bezwaar dat het
gebruik van publieke natuurlijke hulpbronnen wordt gereguleerd via privaatrechtelijke
vermogensrechten en om de potentiële concentratie van economische belangen.In het licht van het voorafgaande kan vastgesteld worden dat harmonisering
van de wijze waarop de toegestane vangsthoeveelheden en quota worden geïmplementeerd
in de regelgeving van de lidstaten een onbegaanbare weg is. Dit geldt zeker
voor de introductie van een Europees ITQ-systeem naar Nederlands model.Pleidooien voor internationaal verhandelbare individueel overdraagbare
quota moeten in dit licht worden beoordeeld. Het is niet de verwachting dat
hiervoor in de nabije toekomst draagvlak zal bestaan.Met het oog op deze verhandelbaarheid zouden de beheerssystemen in de
lidstaten namelijk gelijkwaardig moeten zijn. Dit betekent het introduceren
in de beheerssystemen van de lidstaten van zelfstandig overdraagbare vermogensrechten.
De wijze waarop de lidstaten hun nationale quota beheren is echter nationale
competentie. Dientengevolge worden deze nationale quota momenteel door de
lidstaten op geheel verschillende wijze beheerd.Daar komt bij dat er spanning bestaat tussen de relatieve stabiliteit
en de internationale verhandelbaarheid (landenquota versus individuele quota)
Nederland heeft weliswaar begrip voor het tweede LEI-scenario «marktwerking»,
maar acht de tijd daarvoor bij de komende herziening van het Gemeenschappelijk
Visserijbeleid – in het licht van bovenstaande opmerkingen inzake internationale
verhandelbaarheid – niet rijp. 6. Nederlandse visie op de herziening van het Gemeenschappelijk
Visserijbeleid InleidingDe Nederlandse visie moet gezien worden in het licht van de hiervoor vermelde
uitgangspunten en realiteiten en in het licht van de huidige inschatting inzake
de haalbaarheid van bepaalde aanpassingen in het Gemeenschappelijk Visserijbeleid.
Uiteraard is het mogelijk dat deze visie – als gevolg van onvoorziene
ontwikkelingen in de visserij en gewijzigde politieke verhoudingen –
bijgesteld moet worden. De Raad moet – zoals reeds gemeld in Hoofdstuk 2 – voor 31
december 2002 een besluit nemen over voortzetting van het twaalf mijlsregime
in de basisverordening.Nederland is van oordeel dat de bestaande regeling voor de 12-mijlszone
na 2002 moet worden voortgezet. Reden hiervoor is het beschermende effect
op paai- en kraamkamergebieden die in deze zone liggen en het belang van deze
zone voor lokale kustgemeenschappen.Ten aanzien van de voortzetting van de bestaande regeling voor de toegang
tot de wateren rond de Shetland-eilanden is Nederland ten algemene van mening
dat besluiten over de beperking of sluiting van gebieden voor de visserij
op basis van wetenschappelijke gegevens moeten worden genomen en dat het effect
ervan bijdraagt aan een verantwoord visstandbeheer en/of ten goede komt aan
de bescherming en het behoud van het ecosysteem.Door het aflopen van de overgangsregelingen inzake de toegang tot de wateren
van de Noordzee en de Oostzee – zoals opgenomen in de toetredingsakten –
zullen Spanje en Portugal vanaf 1-1-2003 onbeperkt toegang krijgen tot
deze wateren. Hetzelfde geldt voor de toegang van Finland en Zweden tot de
Noordzee. Dat betekent dat deze landen de op dat moment niet gequoteerde bestanden
mogen bevissen.Het is nog onzeker of vissers van betrokken lidstaten activiteiten in
deze richting zullen gaan ontplooien. In het geval er zich een visserij op
niet-gequoteerde soorten ontwikkelt, is het niet ondenkbaar dat dit gepaard
gaat met bijvangsten van gequoteerde soorten. Hiervoor zou in die situatie
in ieder geval een oplossing moeten worden gevonden.Nederland is voorts van mening dat in het kader van de discussie over
de herziening van het Gemeenschappelijk Visserijbeleid per 2002 het beginsel
van de relatieve stabiliteit niet ten principale ter discussie gesteld moet
worden. Eventuele pogingen van andere lidstaten daartoe dient Nederland om
die reden dan ook af te wijzen1 .De reden daarvoor is, dat het Nederlandse aandeel in de toegestane vangsthoeveelheden
zeker niet zal toenemen, maar wellicht als gevolg van de ambities van een
aantal lidstaten eerder zal afnemen. Onder meer om diezelfde reden zal Nederland
dan ook niet de internationale verhandelbaarheid van quota bepleiten. Decentralisatie, regionalisering en co-managementOmdat de gemene weide-problematiek als fundamenteel probleem voor het
visserijbeleid wordt gezien, zullen oplossingen gezocht moeten worden in de
richting van het LEI-model inzake decentralisatie, regionalisering en co-management.Nederland is van mening dat de betrokkenheid en de medeverantwoordelijkheid
van de belanghebbenden in de sector bij het Gemeenschappelijk Visserijbeleid
moet worden vergroot. De rol van de overheid zou meer kaderstellend moeten
zijn en de regelgeving minder gedetailleerd. Dit komt tevens de naleving en
handhaafbaarheid ten goede.Het basismodel van het LEI over decentralisatie (model 3) biedt daartoe
diverse aanknopingspunten.Nederland gaat ervan uit dat bij uitwerking van dit scenario de bestaande
institutionele kaders in de Gemeenschap in acht zullen moeten worden genomen.Binnen deze randvoorwaarde kan gedacht worden aan het introduceren van
vormen van regionalisering ondersteund door co-management.In eerste instantie kan daarbij gedacht worden aan een verdergaande samenwerking
tussen de lidstaten rond de Noordzee. Dit heeft in feite tot gevolg dat er
meerdere snelheden in het Europese visserijbeleid worden geïntroduceerd.
Een mogelijk voordeel hierbij voor het Noordzeebeleid is dat de afstand tussen
overheid en visser hiermee wordt verkleind.Mede door het feit dat het aantal lidstaten rond de Noordzee en het aantal
visbestanden relatief beperkt is, bestaat er relatief veel wetenschappelijk
inzicht in deze bestanden en hun onderlinge relaties. Ook lijken de betrokken
lidstaten bereid om meer of eerder inhoud te willen geven aan doelstellingen
gekoppeld aan duurzame visserij.Onderzocht moet worden in hoeverre er binnen de huidige institutionele
kaders mogelijkheden zijn om aan een dergelijke regionale uitwerking van het
visserijbeleid vorm te geven.Zoals reeds opgemerkt leidt regionalisering, gecombineerd met co-management,
tot een groter draagvlak voor het beleid. Hierbij kan gedacht worden aan het
leggen van medeverantwoordelijkheid bij de sector voor het beheer van de visbestanden,
zoals in Nederland reeds geschiedt.Deze combinatie biedt ook meer garanties voor een grotere inspraak in
het visserijbeleid van alle belanghebbenden en kan zo leiden tot een breder
gedragen en daardoor effectiever beleid. Beheer door TAC's en visserijinspanningZoals hiervoor al opgemerkt zal naar verwachting het systeem van TAC's –
zoals vastgelegd in de bestaande basisverordening – en gebaseerd op
wetenschappelijke biologische adviezen ook in het Gemeenschappelijk Visserijbeleid
na 2002 de voornaamste rol blijven spelen.Nederland hecht er wel aan dat bij de besluitvorming over de TAC's –
meer dan nu het geval is – ook beschikt kan worden over een gedegen
sociaal-economische beoordeling van de effecten van deze adviezen.Nederland is van mening dat bij het beheer van visbestanden vooralsnog
het TAC's- en quotasysteem de belangrijkste bepalende factor is en niet de
regulering van vlootcapaciteit/visserijinspanning (MOP). Dit moet duidelijker
worden vastgelegd in de basisverordening. Nederland is wel van mening dat
voor een effectief TAC-beleid het instrument van visserijinspanning ter ondersteuning
nodig is in bijzondere situaties. Daarbij kan bijvoorbeeld gedacht worden
aan een noodsituatie waarin ingrijpende TAC-reducties noodzakelijk zijn.Een bijzondere vorm van inspanningsbeperking kan zijn het sluiten van
tijden en gebieden voor bepaalde typen van visserij. Nederland is daarbij
van mening dat meer gebruik moet worden gemaakt van de mogelijkheid die de
basisverordening daartoe biedt.Tegelijk kan met het – in incidentele gevallen – gebruik maken
van inspanningsbeperkende maatregelen ervaring worden opgedaan voor een mogelijk
toekomstig systeem gebaseerd op uitsluitend inspanningsbeperking.Een beleid zoals in het eerste LEI-model beschreven, gebaseerd op inspanningsquota
per land, lijkt op korte termijn niet haalbaar. Niet alleen omdat dit systeem
een wezenlijk andere benadering betekent dan het huidige systeem gebaseerd
op TAC's, maar ook omdat het technisch gezien uitermate moeilijk is om een
meeteenheid voor visserij-inspanning te ontwikkelen, die toepasbaar is op
alle vlootsegmenten in de EU. Daar komt bij dat bij andere lidstaten de vrees
bestaat, dat door de sterke concurrentiepositie van de Nederlandse vloot de
relatieve stabiliteit zou worden uitgehold.Nederland acht evenwel een systeem gericht op het beheer door middel van
visserijinspanning op de wat langere termijn een interessante mogelijkheid
die nader onderzocht moet worden. Relatie Gemeenschappelijk Visserijbeleid – ecosysteemEen goed functionerend Gemeenschappelijk Visserijbeleid zal een bijdrage
leveren aan de duurzaamheid van het ecosysteem. De mate waarin dit het geval
is, is niet bekend. Immers er zijn nog geen kwantificeerbare ecosysteemdoelen
geformuleerd. Nederland zal bepleiten om deze doelen, zonodig per deelgebied,
met spoed op communautair niveau te formuleren; immers bij een communautair
visserijbeleid met communautair vastgelegde doelstellingen horen ook communautaire
ecosysteemdoelen. Het is de Nederlandse visie dat bij het formuleren van communautaire
ecosysteemdoelen rekening moet worden gehouden met de doelstellingen van het
communautaire visserijbeleid.Het feit dat naar verwachting het systeem van TAC's ook in het Gemeenschappelijk
Visserijbeleid na 2002 de voornaamste rol zal blijven spelen in het visserijbeleid
heeft tot gevolg dat van commerciële visbestanden alleen de aanlandingen
geregistreerd zullen blijven worden.Hierdoor zal ook in de toekomst de omvang van de daadwerkelijk gevangen
hoeveelheden (onder)maatse commerciële vissoorten en de hoeveelheden
nietcommerciële vissoorten en bodemdieren die bijgevangen of beschadigd
worden, onbekend zijn. Dat komt omdat deze voor aanlanding overboord worden
gezet.Het inzicht in de hoeveelheid maatse vis die overboord wordt gezet omwille
van markttechnische redenen (highgrading), ontbreekt eveneens.Voor deze problemen zijn helaas binnen de huidige systematiek geen kant
en klare oplossingen voorhanden, want ze zijn te duur (intensivering van de
controle op zee), niet praktisch toepasbaar c.q. niet controleerbaar (discardban),
of ze leiden tot nog gedetailleerdere regelgeving (technische maatregelen).Nederland vindt het belangrijk dat de communautaire gedachtenvorming over
deze problemen desalniettemin wordt voortgezet met het doel om deze effecten
tot maatschappelijk aanvaardbare proporties terug te brengen en wil aan deze
gedachtenvorming ook een bijdrage leveren. VoorzorgsbenaderingNederland is er voorstander van om de voorzorgsbenadering bij de herziening
van het Gemeenschappelijk Visserijbeleid een duidelijke plaats te geven. Hierbij
zal de aandacht niet alleen naar de commerciële visbestanden moeten uitgaan.Vooruitlopend hierop wordt bij de commerciële visbestanden al op
pragmatische wijze getracht invulling te geven aan de voorzorgsbenadering.
Voor deze visbestanden is immers een eerste aanzet voor het toepassen van
de voorzorgsbenadering gedaan tijdens de vaststelling van de TAC's voor 1999.Concreet heeft de toepassing van de voorzorgsbenadering tot gevolg dat
in eerste instantie de commerciële visbestanden in de toekomst op een
veiliger niveau zullen worden beheerd dan voorheen en dat de bestanden een
meer evenwichtige leeftijdsopbouw zullen hebben. Dit zal er ook toe leiden
dat op termijn de TAC's van jaar tot jaar stabieler kunnen zijn.Hiermee kan ook de door de visserijsector gewenste continuïteit in
vangstmogelijkheden beter worden gerealiseerd en wordt een bijdrage geleverd
aan het ecosysteem. BIJLAGE Visies lidstaten, Europese Commissie en Europees ParlementVisie andere lidstatenOmtrent de positie die de lidstaten in zullen nemen bij de discussie over
de herziening van het Gemeenschappelijk Visserijbeleid na 2002 kunnen alleen
inschattingen gemaakt worden. Deze zijn gebaseerd op de houding van de lidstaten
gedurende de afgelopen decennia ten aanzien van het Gemeenschappelijk Visserijbeleid,
de ter beschikking staande posities van de visserijorganisaties in de betrokken
lidstaten, zoals die onder meer in de antwoorden op de vragenlijst van de
Commissie naar voren komen en de informele bijeenkomst in 1998 van visserijdirecteuren
en Commissie over het Gemeenschappelijk Visserijbeleid na 2002. Bovendien
hebben enkele nationale parlementen in de lidstaten zich reeds gebogen over
de herziening van het Gemeenschappelijk Visserijbeleid (Denemarken, België)
Over verschillende aspecten is de opvatting van de lidstaten bekend. Het gaat
dan onder meer om de introductie van meerjaren-TAC's, meersoorten-TAC's, het
betrekken van sociaal-economische en ecologische overwegingen bij de besluitvorming
over TAC's en het introduceren van meer marktwerking in het Gemeenschappelijk
Visserijbeleid.Het merendeel van de lidstaten lijkt belang te hechten aan de introductie
van meerjarige beheersdoelstellingen. Eveneens geldt dit voor de betere onderbouwing
van de TAC-besluiten met sociaal-economische en ecologische argumenten.Over het toepassen van meer marktwerking in het Gemeenschappelijk Visserijbeleid
door enerzijds de introductie van individueel overdraagbare vangstrechten
(ITQ) en/of de introductie van andere economische concepten (zoals heffingen
voor de toegang tot de visbestanden) tonen de lidstaten zich uitermate terughoudend.Het is niet onwaarschijnlijk dat het Verenigd Koninkrijk en zeker ook
Ierland zich bij de discussie over de herziening van het Gemeenschappelijk
Visserijbeleid zullen laten leiden door het belang dat zij toekennen aan de
bescherming van de van de visserij afhankelijke kustgemeenschappen.In het verlengde hiervan zullen zij hoogstwaarschijnlijk de relatieve
stabiliteit niet ter discussie willen stellen.Dit laatste geldt ook voor Denemarken. Verder wenst deze lidstaat in het
nieuwe Gemeenschappelijk Visserijbeleid een grotere aandacht voor de integratie
van milieudoelstellingen in het visserijbeleid.De Deense gedachten over de relatie tussen milieu en visserij komen, zoals
gebleken tijdens de Noordzee tussenconferentie in 1997, overeen met de algemene
opvatting in Duitsland en Zweden.Van de zuidelijke lidstaten zullen Spanje en Portugal naar verwachting –
in afwijking van de overige lidstaten – de handhaving van de relatieve
stabiliteit in de huidige vorm ter discussie stellen.Dit houdt onder meer verband met het aflopen van de tijdens de toetredingsonderhandelingen
afgesproken overgangsperiode voor de toegang tot de communautaire wateren.
Naar verwachting zal Spanje een voorstander zijn van de internationale verhandelbaarheid
van vangstrechten.Het is niet uit te sluiten dat Frankrijk en België een behoudende
koers zullen varen bij de discussie over de herziening van het Gemeenschappelijk
Visserijbeleid. Visie Europese CommissieDe Europese Commissie heeft nog geen formele positie ingenomen. Zij zal
dat pas doen bij de voorstellen die zij op basis van haar verslag over het
Gemeenschappelijk Visserijbeleid zal indienen in 2002.Van de Europese Commissie is bekend dat zij daarbij hoogstwaarschijnlijk het institutionele kader van het Gemeenschappelijk Visserijbeleid
niet wezenlijk zal willen wijzigen. De Commissie zal waarschijnlijk de opvatting
zijn toegedaan dat beter gebruik moet worden gemaakt van de mogelijkheden
die de basisverordening nu al biedt. Visie Europees ParlementHet Europees Parlement heeft reeds twee resoluties over de herziening
van het Gemeenschappelijk Visserijbeleid aangenomen.1 De eerste resolutie bevat voor alle deelaspecten van het Gemeenschappelijk
visserijbeleid een uitgebreid oordeel. De resolutie wijst er ten algemene
op dat een veel prominentere plaats voor het subsidiariteitsbeginsel mogelijk
is en dat de mening van betrokkenen, met inbegrip van vissers en vissersorganisaties,
als bijdrage aan het visserijbeleid van groot belang kan zijn.Specifiek voor het visstandbeheer doet de resolutie uitspraken over milieuaspecten
van het toekomstige Gemeenschappelijk Visserijbeleid, dat meer gericht moet
zijn op duurzaamheid, de noodzaak van evenwicht tussen vlootcapaciteit en
visbestanden en de regeling voor de instandhouding van de visbestanden. Daarbij
dient volgens de resolutie de mogelijkheid van overdracht van visserijrechten
te worden onderzocht.Het Europees Parlement is van oordeel dat relatieve stabiliteit uitgangspunt
voor de verdeling van de TAC's blijft. Zij bepleit specifieke maatregelen
voor het behoud van de traditionele kleinschalige kustvloot en acht handhaving
van de 6/12; mijlszones nodig.In de tweede resolutie houdt het Europees Parlement een pleidooi om het
visserijbeleid te regionaliseren.Daarbij heeft het Europees Parlement nadrukkelijk aangetekend dat het
hierbij niet gaat om een renationalisering van het Gemeenschappelijk Visserijbeleid,
maar om de instelling van regionale management eenheden. Benadrukt wordt dat
deze regionale eenheden onder meer moeten verzekeren dat vissers een bepaald
gedeelte van de quota ook in hun «eigen» regio aanlanden.Het Parlement roep de Commissie op – dit in tegenstelling tot de
eerste resolutie – voor te stellen de 12-mijlszone uit te breiden tot
24 mijl. XNoot1Motie 25 600 XIV, nr. 47.XNoot2Verordening (EEG) Nr. 3760/92 van de Raad van 20 december 1992 tot invoering
van een communautaire regeling voor de visserij en de aquacultuur.XNoot1Resolutie van de Raad nr. C105/1 van 3 november 1976 inzake bepaalde aspecten
van het instellen in de Gemeenschap, met ingang van 1 januari 1977, van een
visserijzone van 200 mijl.XNoot2Verordening (EEG) nr. 170/83 van de Raad van 25 januari 1983 tot instelling
van een communautaire regeling voor de instandhouding en het beheer van de
visbestanden (herzien in 1992; zie voetnoot 2).XNoot3Verslag van de commissie aan de Raad en aan het Parlement over het Gemeenschappelijk
Visserijbeleid, doc. SEC (91) 2288 def van 04-12-1991.XNoot1Visserij-inspanning = capaciteit van het schip x tijdseenheid.XNoot1Volledigheidshalve zij vermeld dat de basisverordening de relatieve stabiliteit
als zodanig niet bevat; deze is gebaseerd op intergouvernementele afspraken.XNoot1Resolutie van 6 november 1997 over het gemeenschappelijk visserijbeleid
na 2002, PB C358 d.d. 24-11-1997, p. 43; Resolutie van 25-02-99, inzake de
regionalisering van het gemeenschappelijk visserijbeleid (PB C xxx d.d. cc-0x-1999,
p. xx) 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26737-2.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl