Brief inzake fiche 11: richtlijn vaststelling normen opvang asielzoekers
Staten-Generaal — Kamerstuk Brief
Datum: 2014-07-01 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Vergaderjaar 2010-2011
 Eerste Kamer der Staten-Generaal
 1
 Kamerstukken
 
 
 
 22 112
 
 Nieuwe Commissievoorstellen en initiatieven van de lidstaten van de
		Europese Unie
 
 
 
 33 082
 
 EU-voorstel: herzien richtlijnvoorstel tot vaststelling van normen
		voor de opvang van asielzoekers COM(2011)320
 
 
 
 EV
 
 BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN BUITENLANDSE ZAKEN
 
 
 
 Aan de Voorzitter van de Eerste Kamer der Staten-Generaal
 Den Haag, 5 september 2011
 
 Overeenkomstig de bestaande afspraken heb ik de eer u hierbij
				 11 fiches aan te bieden die werden opgesteld door de werkgroep Beoordeling
				 Nieuwe Commissievoorstellen (BNC).
 
 
 –
 Fiche 1: mededeling over de EU en haar aangrenzende
						regio’s: een nieuw beleid voor samenwerking op het gebied van vervoer
 
 
 –
 Fiche 2: richtlijn radioactieve stoffen in water
 
 
 –
 Fiche 3: richtlijn roaming regulering
 
 
 –
 Fiche 4: verordening tariefcontingent invoer rundvlees
 
 
 –
 Fiche 5: mededeling Europees systeem voor het traceren van
						terrorisme- financiering
 
 
 –
 Fiche 6: richtlijn bescherming werknemers tegen risico’s
						van elektromagnetische velden
 
 
 –
 Fiche 7: wijziging Europees fonds voor aanpassing aan de
						globalisering
 
 
 –
 Fiche 8: aanbeveling inzake elementaire betaalrekening
 
 
 –
 Fiche 9: richtlijn Omnibus II: bevoegdheden Europese
						autoriteit
 
 
 –
 Fiche 10: richtlijn gebruikswijzen verweesde werken
						(rectificatie)
 
 
 –
 Fiche 11: richtlijn vaststelling normen opvang asielzoekers
						(rectificatie)
 
 
 
 Twee rectificaties op eerder verzonden BNC-fiches
 Op 11 juli jl. ging uw Kamer het fiche toe over de richtlijn
				«verweesde werken» (COM(2011)289). Helaas was de tekst van dat fiche deels
				gebaseerd op onjuiste informatie. In de eerdere versie van het fiche is
				opgenomen dat de Europese Commissie in het voorstel zou kiezen voor wederzijdse
				erkenning van nationale oplossingen (optie 6) in combinatie met verruimde
				collectieve licenties (optie 3). Inmiddels is echter gebleken dat het
				richtlijnvoorstel weliswaar ruimte biedt voor verruimde collectieve licenties
				(optie 3) maar dat het voorstel dit niet tot uitgangspunt neemt. In dit licht
				is het fiche op een aantal punten aangepast. Ik verzoek u het eerder verzonden
				fiche als niet verzonden te beschouwen, en in het verdere traject op dit
				Europese voorstel te werken met de bijgevoegde gerectificeerde versie van het
				betreffende BNC-fiche.
 De tweede rectificatie betreft het op 18 juli jl. aan uw Kamer
				verzonden fiche «richtlijn minimum standaarden vluchtelingenstatus»
				(COM(2011)320 final/2008/0244 (COD)). Dit fiche heeft abusievelijk deze titel
				gekregen, terwijl het betreffende commissievoorstel geen betrekking heeft op
				minimum standaarden maar op de vaststelling van normen voor de opvang van
				asielzoekers. Ik verzoek u in dat licht het betreffende fiche te vervangen door
				het bijgevoegde fiche, waarvan overigens uitsluitend de titel is gewijzigd in
				«Fiche richtlijn vaststelling normen opvang asielzoekers
				(herschikking)».
 
 
 
 
 De staatssecretaris van
			 Buitenlandse Zaken,
 
 B.
 Knapen
 
 
 
 
 
 
 
 
 Fiche 11: richtlijn vaststelling normen opvang
				 asielzoekers
 
 
 
 1.
 Algemene gegevens
 
 
 Titel voorstel: Voorstel voor een
				 Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van normen
				 voor de opvang van asielzoekers (Herschikking)
 
 Datum Commissiedocument: 1 juni
				 2011
 
 Nr. Commissiedocument: COM (2011)
				 320 final/2008/0244 (COD)
 
 
 Prelex:
 
 http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=COM:2011:0320:FIN:NL:PDF
					 
 
 
 
 Nr. Impact Assessment Commissie en Opinie
					 Impact Assessment Board:
 
 SEC (2008) 2 944, SEC (2008) 2 945 (samenvatting)
 SEC (2008) 2 946 (opinie IAB)
 Het onderhavige aangepaste voorstel is gebaseerd op dezelfde
					 uitgangspunten als het eerste voorstel voor herschikking van de
					 opvangrichtlijn. Het Impact Assessment, als opgesteld voor het eerste herziene
					 voorstel, blijft van toepassing. De voorkeursoptie van de Commissie bestaat uit
					 wetgevende voorstellen en uit voorstellen ter aanmoediging van praktische
					 samenwerking tussen de lidstaten. Nederland kan over het algemeen instemmen met
					 de voorstellen zoals deze voortvloeien uit het Impact Assessment; op een aantal
					 onderdelen stelt Nederland aanpassingen voor (zie hiervoor onderdeel 9 van dit
					 fiche).
 
 
 Behandelingstraject Raad:
				 Raadswerkgroep asiel, SCIFA, JBZ-Raad
 
 Eerstverantwoordelijk ministerie:
				 Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties
 
 
 
 1.
 Rechtsbasis, besluitvormingsprocedure Raad, rol Europees
					 Parlement, gedelegeerde en/of uitvoeringshandelingen
 
 a) Rechtsbasis
 Artikel 78(2)(f) Verdrag inzake de werking van de Europese Unie
				 (VwEU). Het betreft een gedeelde bevoegdheid.
 b) Besluitvormingsprocedure Raad en rol
				 Europees Parlement
 Gewone wetgevingsprocedure (gekwalificeerde meerderheid van
				 stemmen Raad, medebeslissing EP).
 c) Gedelegeerde en/of
				 uitvoeringshandelingen
 Niet van toepassing.
 
 
 
 2.
 Samenvatting BNC-fiche
 
 
 Dit fiche behandelt het aangepaste voorstel op de herziening
					 van Richtlijn 2003/9/EG tot vaststelling van minimumnormen voor de opvang van
					 asielzoekers in de lidstaten (de «opvangrichtlijn»). Het eerste herziene
					 voorstel verscheen op 3 december 2008.
 Na onderhandelingen in de Raad, met name onder het
					 Tsjechische en Zweedse voorzitterschap, bleek dat er geen overeenstemming kon
					 worden bereikt over het eerste herziene voorstel. Met het voorleggen van een
					 aangepast voorstel beoogt de Commissie een impuls te geven aan het tijdig
					 realiseren van het GEAS, uiterlijk in 2012.
 
 Het doel van het aangepaste voorstel is om de voorstellen
				 betreffende de opvangnormen verder te verduidelijken en om meer flexibiliteit
				 te creëren zodat de richtlijn gemakkelijker kan worden omgezet in de nationale
				 regelgeving. Daarbij blijven de belangrijkste elementen uit het eerste
				 herzieningsvoorstel gehandhaafd en worden op enkele onderdelen aangepaste
				 voorstellen gedaan. Conform het programma van Stockholm is het uitgangspunt dat
				 iedere vreemdeling, ongeacht de lidstaat waar het verzoek wordt ingediend, op
				 een vergelijkbaar niveau opvang moet krijgen.
 De beoordeling van de subsidiariteit is positief en de
				 beoordeling van de proportionaliteit is deels positief, deels negatief. De
				 financiële en juridische implicaties van het voorstel zijn naar verwachting
				 beperkt.
 
 
 
 3.
 Samenvatting voorstel
 
 – Inhoud voorstel
 Het belangrijkste doel van het aangepaste voorstel is om de
				 voorstellen betreffende de opvangnormen verder te verduidelijken en om meer
				 flexibiliteit te creëren zodat de richtlijn gemakkelijker kan worden omgezet
				 in de nationale regelgeving. Bij opvangnormen gaat het om alle maatregelen die
				 lidstaten op het gebied van opvang treffen, zoals het recht op gezondheidszorg,
				 onderwijs en toegang tot de arbeidsmarkt, detentiemaatregelen, alsmede
				 materiele opvangvoorzieningen zoals huisvesting en leefgeld. Deze rechten,
				 voorzieningen en plichten moeten voor asielzoekers in alle lidstaten op een
				 gelijkwaardig niveau worden gebracht. Daarbij blijven de belangrijkste
				 elementen uit het eerste herzieningsvoorstel gehandhaafd. Evenals in het eerste
				 herziene voorstel worden met name zes onderdelen geadresseerd (hierop wordt
				 verder ingegaan bij punt 9); bij drie onderdelen daarvan is sprake van
				 wijzigingen van betekenis:
 
 
 1)
 Toegang tot de arbeidsmarkt (stellen van een maximumtermijn
						van 6 maanden waarna door lidstaten aan asielzoekers toegang tot de
						arbeidsmarkt verleend moet worden): lidstaten krijgen, anders dan in de eerste
						herziening, de mogelijkheid (facultatief) om onder bepaalde voorwaarden de
						termijn waarna toegang tot de arbeidsmarkt wordt verkregen te verlengen tot een
						termijn van 12 maanden. Lidstaten mogen de voorwaarden bepalen waaronder
						toegang tot de arbeidsmarkt plaatsvindt, mits voor asielzoekers «effectieve
						toegang tot de arbeidsmarkt verzekerd is» (in het eerdere voorstel stond dat
						de toegang tot de arbeidsmarkt niet onnodig beperkt mocht worden).
 
 
 2)
 Toegang tot materiële opvangfaciliteiten: evenals in het
						eerste herziene voorstel geeft de Commissie aan dat lidstaten, bij het
						vaststellen van een ijkpunt voor de hoogte van de financiële verstrekkingen
						aan asielzoekers, de uitkeringen aan ingezetenen als uitgangspunt moeten
						gebruiken. Anders dan in het eerste herziene voorstel mogen lidstaten, mits
						naar behoren gemotiveerd, aan asielzoekers lagere verstrekkingen toekennen dan
						aan nationale ingezetenen die sociale bijstand ontvangen. Hierbij wordt
						bijvoorbeeld gedoeld op situaties waarin asielzoekers een gedeelte van de
						uitkering in natura ontvangen (bijvoorbeeld huisvesting en verzekeringen in
						Nederland) dan wel situaties waarin het niveau van de steun aan ingezetenen
						verder gaat dan hetgeen benodigd is om in de eerste levensbehoeften te
						voorzien.
 
 
 3)
 Inbewaringstelling (voorwaarden van detentie van
						asielzoekers worden nader omschreven): De bepalingen omtrent detentie zijn
						grotendeels gehandhaafd. Naast enige wijzigingen op detailniveau is opnieuw
						voorgesteld om te verplichten dat binnen 72 uur na inbewaringstelling een
						rechterlijke toets plaatsvindt.
 
 
 – Impact assessment
				 Commissie
 Het Impact Assessment als opgesteld voor de eerste herziening
				 (SEC 2008 2944) blijft van toepassing. Doel is om te voorkomen dat de
				 opvangnormen voor asielzoekers van een te laag niveau zijn, waarbij tevens het
				 niveau van de opvangnormen in de diverse lidstaten geharmoniseerd moet worden,
				 conform de doelstellingen van het GEAS. Om deze doelstellingen te bereiken is
				 de Commissie blijven zoeken naar de beste nationale methoden en naar manieren
				 om deze overal in de EU toe te passen. Opvangnormen moeten ook verder worden
				 geharmoniseerd om secundaire stromen die het gevolg zijn van ongelijke normen
				 te voorkomen.
 Op een aantal onderdelen heeft Nederland bezwaren, deze worden
				 in onderdeel 9 van dit fiche weergegeven.
 
 
 
 4.
 Bevoegdheidsvaststelling en subsidiariteits- en
					 proportionaliteitsoordeel
 
 a) Bevoegdheid
 Het voorstel is gebaseerd op artikel 78(2)(f) VWEU. Volgens
				 Nederland is dit de juiste rechtsbasis.
 b) Subsidiariteits- en
				 proportionaliteitsoordeel
 
 
 –
 
 Subsidiariteit: positief
 
 
 –
 
 Proportionaliteit:
						deelspositief/deels negatief
 
 
 – Onderbouwing:
 Dit voorstel is een aangepast voorstel op de herziening van
				 Richtlijn 2003/9/EG van 27 januari 2003 tot vaststelling van minimumnormen
				 voor de opvang van asielzoekers in de lidstaten (de «opvangrichtlijn»). De
				 doelen van dit voorstel, (garanderen van gelijke normen op het gebied van
				 opvang voor asielzoekers en een inperking van het fenomeen van secundaire
				 bewegingen van asielzoekers tussen lidstaten) konden niet of in mindere mate,
				 door de lidstaten afzonderlijk worden gerealiseerd. Met de opvangrichtlijn van
				 2003 was al een niveau van harmonisatie bereikt. Er zijn echter meer
				 initiatieven vanuit de EU nodig om meer gestandaardiseerde normen op het gebied
				 van opvangvoorzieningen te bereiken. Om tot meer gestandaardiseerde normen te
				 komen is samenwerking op Europees niveau noodzakelijk. De subsidiariteit wordt
				 in die zin dan ook positief beoordeeld. Voor wat betreft de toegang tot de
				 arbeidsmarkt geldt echter dat enerzijds harmonisering op hoofdlijnen wenselijk
				 is, maar dat anderzijds lidstaten ook de mogelijkheid moeten behouden om op
				 nationaal niveau nadere voorwaarden te stellen teneinde deze in te passen in
				 het nationale beleid. De subsidiariteit wordt in die zin dan ook positief
				 beoordeeld.
 Nederland beoordeelt de proportionaliteit van de voorstellen in
				 het algemeen positief mits er voor Lidstaten ruimte blijft om nadere
				 voorwaarden te stellen bij de toegang tot de arbeidsmarkt. Positieve punten uit
				 het voorstel zijn bijvoorbeeld de aandacht voor de voorzieningen die kwetsbare
				 asielzoekers nodig hebben en het gelijkstellen van de opvang voor subsidiair
				 beschermden. Voor wat betreft de toegang tot de arbeidsmarkt geldt echter dat
				 enerzijds harmonisering op hoofdlijnen wenselijk is, maar dat deze
				 harmonisering niet zo ver moet gaan dat het de lidstaten onmogelijk wordt
				 gemaakt om op nationaal niveau nadere voorwaarden te stellen teneinde deze in
				 te passen in het nationale beleid. Ook zal Nederland om meer duidelijkheid
				 vragen bij het voorstel om het ijkpunt dat geldt bij het vaststellen van de
				 materiële verstrekkingen meer flexibel te maken. Voor wat betreft detentie
				 heeft Nederland grote bezwaren tegen het invoeren van de 72-uurs toets. De
				 invoering van een dergelijke 72-uurs toets is niet noodzakelijk in het kader
				 van het te bereiken doel. Invoering hiervan zou leiden tot een onevenredige
				 druk op de rechterlijke macht. Zodoende beoordeelt Nederland de
				 proportionaliteit van het voorstel wat deze punten betreft als negatief.
 c) Nederlands oordeel over de
				 voorstellen op het gebied van gedelegeerde en/of
				 uitvoeringshandelingen
 Niet van toepassing.
 
 
 
 5.
 Financiële implicaties, gevolgen voor regeldruk en
					 administratieve lasten
 
 a) Consequenties
				 EU-begroting
 
 De aanpassingen in de richtlijn zullen met name gevolgen
					 hebben voor de nationale begrotingen van de lidstaten. Wel zullen lidstaten
					 naar verwachting diverse Europese fondsen aanspreken om de doelstellingen van
					 de richtlijn te realiseren.
 Een eventueel beroep op Europese fondsen zal vooral het
					 Europees Vluchtelingenfonds (EVF) betreffen. Zo is er voor de periode
					 2008–2013 voor de (gehele) Europese Unie een bedrag van ruim € 4 miljard
					 beschikbaar. Dit bedrag is als volgt verdeeld over de fondsen: het Europees
					 vluchtelingenfonds (EVF): € 699,37 miljoen; het Europees integratiefonds
					 (EIF): € 825 miljoen; het Europees terugkeerfonds (ETF): € 676 miljoen;
					 het Europees buitengrenzenfonds (EBF): € 1,820 miljoen. Nederland is van
					 mening dat de financiële middelen gevonden dienen te worden binnen de
					 bestaande financiële kaders van de EU-begroting.
 
 b) Financiële consequenties (incl.
				 personele) voor rijksoverheid en/ of decentrale overheden
 Naar verwachting zullen de financiële consequenties voor de
				 begroting van het ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties
				 gering zijn. Nederland voldoet op de meeste onderdelen van het voorstel al aan
				 de richtlijn. Er zijn op dit moment geen voorstellen die leiden tot
				 aanpassingen die financiële consequenties met zich mee zullen brengen, met
				 uitzondering van het voorstel omtrent de 72-uurs toets. Binnen EU-verband zal
				 NL met klem verzoeken om in onderliggend voorstel de 72-uurs toets te
				 schrappen. Een financiële onderbouwing van de meerkosten hieromtrent is nog
				 niet beschikbaar. Er zijn op dit moment geen voorstellen die leiden tot
				 aanpassingen die financiële consequenties met zich mee zullen brengen voor de
				 decentrale overheid. Eventuele financiële consequenties die voortvloeien uit
				 deze richtlijn komen ten laste van het beleidsverantwoordelijke departement,
				 conform de regels budgetdiscipline en rekening houdend met de bestaande
				 afspraken ten aanzien van de financiering van het vreemdelingendossier.
 c) Financiële consequenties (incl.
				 personele) voor bedrijfsleven en burger
 Niet van toepassing.
 d) Gevolgen voor
				 regeldruk/administratieve lasten voor rijksoverheid, decentrale overheden,
				 bedrijfsleven en burger
 Niet van toepassing.
 
 
 
 6.
 Implicaties juridisch
 
 a) Consequenties voor nationale en
				 decentrale regelgeving en/of sanctionering beleid (inclusief toepassing van de
				 lex silencio positivo)
 Afhankelijk van de uitkomst van de onderhandelingen moeten
				 wijzigingen worden doorgevoerd in de Vreemdelingenwet dan wel in lagere
				 regelgeving (Vreemdelingenbesluit, Voorschrift Vreemdelingen, Regeling
				 verstrekkingen asielzoekers en andere categorieën vreemdelingen,
				 Vreemdelingencirculaire).
 b) Voorgestelde implementatietermijn
				 (bij richtlijnen), dan wel voorgestelde datum inwerkingtreding (bij
				 verordeningen en beschikkingen) met commentaar t.a.v. haalbaarheid
 Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag na
				 publicatie in het Publicatieblad van de Europese Unie. De implementatietermijn
				 moet nog worden vastgesteld. Een termijn van twee jaar is gebruikelijk. In
				 beginsel is dit haalbaar.
 c) Wenselijkheid
				 evaluatie-/horizonbepaling
 De Commissie stelt voor de wijze waarop lidstaten voldoen aan
				 de bepalingen van deze richtlijn na twee jaar en vervolgens elke vijf jaar te
				 evalueren. Nederland heeft hier geen bezwaar tegen.
 
 
 
 7.
 Implicaties voor uitvoering en handhaving
 
 a) Uitvoerbaarheid
 Veel bepalingen in de richtlijn komen al overeen met de
				 Nederlandse opvangpraktijk. Nederland ziet het voorstel om de 72-uurs toets
				 weer in te voeren als groot bezwaar voor de uitvoering. Invoering hiervan zal
				 leiden tot een extra belasting voor de rechterlijke macht en tot forse
				 financiële consequenties. (zie ook paragraaf 9 onder «inbewaringstelling»).
				 Rechters zouden verplicht worden om binnen 72 uur de rechtmatigheid van de
				 detentie te toetsen. Hierop is de organisatie van de rechterlijke macht niet
				 ingericht.
 b) Handhaafbaarheid
 In de opvangrichtlijn is een nieuw artikel opgenomen waarin is
				 voorgeschreven dat iedere lidstaat aan de Commissie moet aangeven welke
				 autoriteit verantwoordelijk is voor de nakoming van de verplichtingen die uit
				 de Richtlijn voortvloeien. Dit zal naar verwachting de handhaafbaarheid
				 vergroten.
 
 
 
 8.
 Implicaties voor ontwikkelingslanden
 
 Geen
 
 
 
 9.
 Nederlandse positie
 
 Nederland kon al op veel punten instemmen met het 1e
				 herziene voorstel. Dit is ook het geval met het onderhavige voorstel. Nederland
				 zag de eerste herziening van de opvangrichtlijn als een kans om een aantal
				 bepalingen in de richtlijn meer verplichtend te maken en tevens een aantal
				 normen aan te passen. Nederland is dan ook van mening dat duidelijkheid,
				 eenvoud en flexibiliteit van regelgeving op zich goed is, maar wil ervoor waken
				 dat dit er niet toe leidt dat sommige normen niet langer meetbaar zijn of de
				 mogelijkheid bieden om teveel verschillen tussen lidstaten te handhaven. Op die
				 manier zou de richtlijn opvangnormen niet meer voldoen aan de doelstelling om
				 de normen tussen de lidstaten meer gelijk te trekken. Het mag niet zo zijn dat
				 een flexibeler toepassing leidt tot blijvende verschillen in opvangniveaus
				 tussen de lidstaten.
 Het algemene standpunt van Nederland op de belangrijkste
				 onderdelen waarop de Commissie voorstelt de richtlijn aan te passen luidt als
				 volgt:
 Werkingssfeer van de
				 richtlijn
 Nederland kan instemmen met toepassing van de richtlijn op
				 subsidiair beschermden naast vluchtelingen, conform de Kwalificatierichtlijn.
				 Nederland past de richtlijn al toe op subsidiair beschermden. Nederland kent
				 het één-status stelsel, zodat het voor de rechten en plichten van de
				 vreemdeling geen verschil maakt of hij een vergunning krijgt op gronden genoemd
				 in het Vluchtelingenverdrag dan wel op grond van artikel 3 van het Europees
				 Verdrag tot bescherming van de Rechten van de Mens (EVRM).
 Toegang tot de arbeidsmarkt
 Nederland is voorstander van het verder harmoniseren van de
				 toegang tot de arbeidsmarkt, onder andere om te voorkomen dat secundaire
				 asielstromen ontstaan naar landen die de meest gunstige arbeidsvoorwaarden
				 hanteren. Dit laat onverlet dat lidstaten daarbij volgens hun nationaal beleid
				 de nadere voorwaarden tot de arbeidsmarkt kunnen bepalen met als doel de
				 inpasbaarheid in het nationaal beleid. Het moet bijvoorbeeld mogelijk blijven
				 dat asielzoekers in procedure binnen een tijdsbestek van 52 weken een
				 arbeidstermijn van maximaal 24 weken niet overschrijden, waarbij voor de
				 werkgever tevens het vereiste van de aanvraag van een tewerkstellings geldt.
				 Nederland zal aan de Commissie verduidelijking vragen van de bepaling dat
				 «effectieve» toegang tot de arbeidsmarkt verzekerd moet zijn. Daarbij zal
				 Nederland tevens aangeven dat het stellen van nadere voorwaarden een nationale
				 verantwoordelijkheid van de lidstaten is, hetgeen erin zou moeten resulteren
				 dat de Commissie niet kan bepalen wat een effectieve arbeidsmarkttoegang
				 is.
 
 Nederland is bereid om die lidstaten te steunen die een
					 12-maandstermijn willen hanteren als wachttermijn waarna toegang tot de
					 arbeidsmarkt mogelijk is (conform de huidige Richtlijn).
 Omdat met de invoering van de nieuwe asielprocedure een
					 snellere afhandeling van asielverzoeken gerealiseerd wordt zal – in samenhang
					 met de 12-maandstermijn – het aantal asielzoekers dat tijdens de procedure in
					 aanmerking komt voor toegang tot de arbeidsmarkt gering zijn.
 
 NL is voorts van mening dat de toegang tot de arbeidsmarkt moet
				 komen te vervallen na een eerste negatieve beslissing. Het verrichten van
				 arbeid, waaraan immers integratieve aspecten zijn verbonden, is niet wenselijk
				 als de kans op verblijf aantoonbaar gering is.
 De facultatieve bepaling dat er een arbeidsmarkttoets mag
				 worden gedaan is in dit voorstel komen te vervallen. Hiermee wordt het
				 onmogelijk dat het prioriteit genietend aanbod van EU-burgers voorrang krijgt
				 boven asielzoekers. Nederland zal er zich voor inzetten dat deze bepaling weer
				 in de tekst wordt opgenomen.
 
 In het nieuwe voorstel is het voor lidstaten mogelijk om de
					 periode van 6 maanden na indiening van het asielverzoek te verlengen tot 12
					 maanden indien de asielzoeker een aantal handelingen die nodig zijn om de
					 procedure binnen 6 maanden af te ronden niet verricht (niet verschijnen op
					 afspraak, niet leveren van benodigde documenten en foto’s etc.) of indien er
					 sprake is van een zodanige instroom dat van een Lidstaat niet verwacht kan
					 worden dat de procedure binnen 6 maanden kan worden afgerond.
 Nederland heeft geen principiële bezwaren tegen een
					 dergelijke facultatieve bepaling maar acht deze lastig uitvoerbaar. Als een
					 asielzoeker arbeid wil verrichten en aan de voorwaarden daartoe voldoet is het
					 bovendien niet efficiënt dat eerst aangetoond moet worden of een eventuele
					 langere duur van de procedure aan de asielzoeker te wijten is.
 
 Toegang tot materiële
				 opvangfaciliteiten
 Nederland hanteert het uitgangspunt dat asielzoekers die niet
				 beschikken over voldoende middelen om in de noodzakelijke kosten van het
				 bestaan te voorzien, als bedoeld in de Wet werk en bijstand (WWB), in
				 aanmerking komen voor daarmee vergelijkbare materiële voorzieningen, als
				 geregeld in de Regeling verstrekkingen asielzoekers en andere categorieën
				 vreemdelingen (Rva 2005). Het totale dekkingspakket van de WWB vormt het
				 uitgangspunt voor de aard en de omvang van de geboden materiële voorzieningen.
				 (asielzoekers ontvangen niet hetzelfde bedrag «in cash» omdat hen al diverse
				 voorzieningen zoals huisvesting en verzekeringen worden verstrekt).
 
 In het aangepaste voorstel staat dat lidstaten bij het
					 vaststellen van de hoogte van de financiële verstrekkingen het te verstrekken
					 bedrag moeten bepalen op basis van in wet of praktijk vastgestelde ijkpunten
					 die zijn vastgesteld om voor nationale ingezetenen een adequate levensstandaard
					 te verzekeren, zoals het minimumniveau van sociale bijstand.
 Lidstaten mogen een minder gunstige behandeling aan
					 asielzoekers geven in vergelijking met ingezetenen, waar dat gerechtvaardigd
					 is. De Commissie geeft in de toelichting aan dat het hier bijvoorbeeld gaat om
					 een situatie dat een asielzoeker een deel van de verstrekkingen in natura
					 ontvangt zodat deze waarde van het geldbedrag worden afgehaald of wanneer de
					 verstrekkingen aan ingezetenen die sociale bijstand ontvangen hoger zijn dan
					 nodig om te voorzien in de minimum bestaansvoorwaarden en zorg te dragen voor
					 fysieke en geestelijke gezondheid. Deze bepaling is derhalve vrijblijvender
					 geworden en creëert hiermee wellicht een risico op verschillen in toepassing
					 waardoor het niveau van voorzieningen niet alleen lager is omdat de
					 levensstandaard in de betreffende lidstaat lager is, maar ook nog eens extra
					 naar beneden wordt bijgesteld omdat asielzoekers minder voorzieningen krijgen
					 dan rechthebbenden op sociale voorzieningen. Nederland geeft er de voorkeur aan
					 om de bepaling zoals in eerdere teksten opgenomen, waarin wordt verwezen naar
					 het niveau van sociale bijstand aan ingezetenen, te handhaven teneinde het
					 risico op secundaire asielstromen te voorkomen.
 
 Inbewaringstelling
 Nederland kan ermee instemmen dat bepalingen omtrent detentie
				 in de opvangrichtlijn staan verwoord, mits er geen strijdigheid is met
				 bepalingen in andere richtlijnen, zoals de Terugkeerrichtlijn en de
				 Procedurerichtlijn (bijvoorbeeld t.a.v. de 72 uurs toets en grensdetentie van
				 asielzoekers). Nederland kan op een aantal onderdelen echter niet instemmen met
				 de tekst van het Commissievoorstel. Dit betreft:
 De 72-uurs termijn
 
 De 72-uurs termijn houdt in dat, in geval van een
					 administratief besluit tot detentie er binnen 72 uur een rechterlijke toets
					 moet plaatsvinden. Deze 72-uurs termijn is na zeer langdurige onderhandelingen
					 uit de Terugkeerrichtlijn en ook uit de Dublin-verordening geschrapt en stond
					 ook niet meer in het vorige herziene voorstel voor de opvangrichtlijn.
 De 72-uurstermijn is in het kader van het voorstel inzake de
					 terugkeerrichtlijn beoordeeld en als onuitvoerbaar getaxeerd. Invoering zou in
					 Nederland slechts kunnen plaatsvinden na majeure aanpassingen die tot een zeer
					 aanzienlijke toename van kosten zouden leiden.
 Ten gevolge van de extra belasting die de 72-uurs toets zou
					 meebrengen voor de rechterlijke macht zou deze toets de kwaliteit van de
					 rechtsbijstand aan de vreemdeling en van de beoordeling door de rechterlijke
					 macht niet ten goede komen. Nederland zal dan ook met klem verzoeken de 72-uurs
					 toets te schrappen. Nederland is van mening dat moet worden aangesloten bij de
					 tekst zoals verwoord in artikel 15, tweede lid van de Terugkeerrichtlijn. Die
					 bepaling voorziet, conform het Nederlandse systeem van rechterlijk toezicht op
					 de detentie van vreemdelingen, in een spoedige rechterlijke toets indien de
					 vreemdeling daarom verzoekt. De Commissie is van mening dat een verplichting om
					 snel te toetsen van belang is omdat niet in alle Lidstaten gegarandeerd kan
					 worden dat de vreemdeling op eigen verzoek een snelle rechterlijke toets zal
					 krijgen.
 
 Bewaring van minderjarigen
 De Nederlandse overheid deelt het uitgangspunt van de Europese
				 Commissie dat, op grond van het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van
				 het Kind (IVRK), bewaring van minderjarigen zoveel mogelijk dient te worden
				 beperkt en voor een zo kort mogelijke duur moet plaatsvinden, en ziet het reeds
				 ontwikkelde beleid op dit punt als een adequate invulling hiervan. In het licht
				 van dit uitgangspunt past het echter niet om bewaring van minderjarigen in alle
				 gevallen slechts te laten plaatsvinden in het belang van het kind. Andere
				 belangen kunnen ook een rol spelen, zoals het belang van een effectief
				 terugkeerbeleid. Nederland stelt voor in de tekst op te nemen dat de belangen
				 van het kind ook in geval van detentie een belangrijke overweging vormen en dat
				 detentie slechts plaatsvindt in laatste instantie en voor een zo kort mogelijke
				 periode. De tekst dat bewaring van alleenstaande minderjarige vreemdelingen
				 «only in particularly exceptional cases» kan plaatsvinden kan gehandhaafd
				 blijven.
 Preventieve toets op
				 detentie
 Voor wat betreft het niet in detentie nemen van kwetsbare
				 personen totdat vaststaat dat hun gezondheid en welzijn niet aanzienlijk zullen
				 verslechteren als gevolg van de detentie, vindt Nederland het onwenselijk om,
				 voorafgaand aan detentie, een toets in te stellen. Het is wel van belang dat
				 kort na het in detentie stellen een zorgvuldige medische intake plaatsvindt. Op
				 basis van die intake kan dan aan een eventuele zorgbehoefte van de vreemdeling
				 tegemoet gekomen worden.
 Onderwijs aan minderjarigen
 Nederland staat kritisch tegenover de toevoeging in artikel 14
				 dat lidstaten ten behoeve van minderjarige asielzoekers de verplichting hebben
				 om zonodig voorbereidende lessen, met inbegrip van taallessen, aan te bieden.
				 Voor het overige voldoet Nederland aan de richtlijn.
 Asielzoekers met bijzondere
				 behoeften/kwetsbare personen
 Het voorstel verplicht lidstaten om na te gaan of er speciale
				 opvangbehoeften zijn in geval de asielzoeker een kwetsbaar persoon is. In
				 Nederland wordt al een standaard intake door het gezondheidscentrum
				 asielzoekers gedaan, zodra asielzoekers naar een asielzoekerscentrum gaan. Als
				 hieruit speciale behoeftes voortvloeien, wordt daarin voorzien. Op verzoek van
				 Nederland is opgenomen dat de vaststelling dat er speciale opvangbehoeftes
				 bestaan los moet staan van de beoordeling van het asielverzoek.
 Uitvoering en verbetering van nationale
				 systemen
 Met de bepalingen hieromtrent kan Nederland instemmen. Het
				 betreft met name de rapportage van lidstaten aan de Commissie over de
				 uitvoering van onderdelen van de richtlijn alsmede het houden van toezicht op
				 de uitvoering.