Minimumstraffen; Brief minister ter aanbieding onderzoek naar specifieke strafminima in enige Europese landen, met kabinetsstandpunt minimumstraffen
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29049, nr. 1

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

23-09-2003

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2002-2003

29049 nr. 1

11-09-2003

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamKABINETSSTANDPUNT INZAKE MINIMUMSTRAFFENInleidingDe resultaten van het onderzoekKabinetsstandpunt
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Gerelateerde publicaties

Kamerstuk 29049, nr. 1 b1Gerelateerde publicatie
Kamerstuk 29049, nr. 1 b2Gerelateerde publicatie
Kamerstuk 29049, nr. 1 b3Gerelateerde publicatie
Kamerstuk 29049, nr. 1 b4Gerelateerde publicatie
Kamerstuk 29049, nr. 1 b5Gerelateerde publicatie
Kamerstuk 29049, nr. 1 b6Gerelateerde publicatie
Kamerstuk 29049, nr. 1 b7Gerelateerde publicatie
Kamerstuk 29049, nr. 1 b8Gerelateerde publicatie

 
 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29049Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 28 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 049Minimumstraffennr. 1BRIEF VAN DE MINISTER VAN JUSTITIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 11 september 2003Hierbij bied ik U het onderzoek aan dat door de hoogleraren Tak en Van
Kalmthout1 is verricht ter uitvoering van een
toezegging van mijn ambtsvoorganger aan Uw Kamer gedaan, naar het voorkomen
van specifieke strafminima in een aantal Europese landen alsmede de wijze
waarop deze daar in de praktijk functioneren. Tevens bied ik U het mede daarop
gebaseerde kabinetsstandpunt inzake minimumstraffen aan.De Minister van Justitie,J. P. H. DonnerKABINETSSTANDPUNT INZAKE MINIMUMSTRAFFENInleidingHet thema van de minimumstraf is de afgelopen jaren diverse malen in het
overleg met de Tweede Kamer aan de orde geweest. Ter uitvoering van een toezegging
van de toenmalige Minister van Justitie aan de Tweede Kamer (vgl. Kamerstukken
II, 2001/02, 23 490, nr. 218, p. 7) is onderzoek gedaan naar het voorkomen
van dergelijke specifieke strafminima in een aantal Europese landen alsmede
de wijze waarop deze daar in de praktijk functioneren. De achtergrond van
dit onderzoek was het besef, dat onvoldoende inzicht bestond in de voor- en
nadelen van dergelijke stelsels van specifieke strafminima. Het onderzoek,
uitgevoerd door de hoogleraren P. J. P. Tak en A. M. van Kalmthout, heeft
betrekking op de rechtssystemen van België, Frankrijk, Duitsland en Engeland
en Wales.Het Nederlandse Wetboek van Strafrecht kent geen bijzondere minimumstraffen.
Er zijn slechts algemene strafminima opgenomen. Zo is de duur van de tijdelijke
gevangenisstraf ten minste een dag (artikel 9, tweede lid, Sr). En het bedrag
van de geldboete is ten minste 2 euro (artikel 23, tweede lid, Sr). Andere
landen kennen wel bijzondere minimumstraffen voor bepaalde misdrijven.Uit het onderzoek komt naar voren dat de plaats van bijzondere strafminima
in de onderzochte rechtsstelsels sterk verschilt. In België bestaat nog
een stelsel van bijzondere strafminima, maar hebben een aantal factoren dit
wettelijk stelsel feitelijk buitenspel gezet. In Frankrijk is in de nieuwe,
in 1994 ingevoerde Code Pénal, bijna helemaal een einde gemaakt aan
het systeem van de bijzondere strafminima. In Duitsland bestaat nog steeds
een ingewikkeld stelsel van bijzondere strafminima en wettelijke strafverminderingsgronden,
gekoppeld aan een uitgebreide plicht tot motivering van de opgelegde straf.
In Engeland, tenslotte, zijn voor een beperkt aantal delicten bijzondere strafminima
ingevoerd.De onderzoekers menen dat invoering van minimumstraffen in Nederland op
een breed gebied grote consequenties zou hebben, ook op legislatief terrein.
Zij betwijfelen of een dergelijke exercitie, als zij al tot een bevredigend
resultaat kan leiden, ook in de praktijk vruchten zal afwerpen; de praktijk
met de minimumstraffen in België geeft hen weinig reden deze vraag positief
te beantwoorden.Het kabinet stelt vast dat de resultaten van het onderzoek geen grond
geven om veel te verwachten van invoering van een stelsel van bijzondere minimumstraffen.
Deze resultaten versterken daarmee de reeds bestaande twijfels te dien aanzien.
In het navolgende worden de resultaten van het onderzoek en het kabinetsstandpunt
nader toegelicht. De resultaten van het onderzoekDe hoogleraren Tak en Van Kalmthout hebben, zo werd reeds aangegeven,
onderzoek gedaan naar minimumstraffen in de sanctiestelsels van België,
Frankrijk, Duitsland, alsmede Engeland en Wales. Uit het rapport blijkt dat
de minimumstraffen in elk van deze landen een geheel eigen ontwikkeling hebben
doorgemaakt:– België kent een Strafwetboek dat nog uit 1867 stamt. Formeel
kent dat wetboek nog steeds voor bepaalde misdrijven vaste voorgeschreven
straffen, en zijn strafbedreigingen voor andere strafbare feiten voorzien
van een bijzonder minimum en maximum. In de praktijk hebben deze strafbedreigingen
evenwel aanmerkelijk aan betekenis ingeboet doordat steeds meer
mogelijkheden zijn gecreëerd om aan de dwang van vaste en minimumstraffen
te ontsnappen. In 1867 reeds werd de mogelijkheid gecreëerd om bij «verzachtende
omstandigheden» lager te straffen. Deze mogelijkheden zijn later verder
uitgebreid. Het resultaat is dat misdrijven waarop levenslange gevangenisstraf
is gesteld, kunnen worden bestraft met een gevangenisstraf van drie jaar die,
als aan de wettelijke criteria daarvoor is voldaan, voorwaardelijk kan worden
opgelegd. Daarnaast zijn er in de loop der jaren allerlei sanctiemodaliteiten
(zoals de werkstraf) ingevoerd die het systeem van de minimumstraffen sterk
hebben ondergraven. Dat geldt ook voor modaliteiten die betrekking hebben
op de tenuitvoerlegging van de straf, zoals de voorwaardelijke en voorlopige
invrijheidstelling en de gratie, die kunnen leiden tot een aanzienlijke reductie
van de opgelegde straf. De onderzoekers constateren dat factoren als de individualisering
van de straftoemeting, proces-economie, terugdringing van de vrijheidsstraf
en resocialisatie van de delinquent het concept van de minimumstraffen feitelijk
buitenspel hebben gezet.– Frankrijk beschikt sinds 1 maart 1994 over een compleet nieuw
Wetboek van Strafrecht. Deze nieuwe Code Pénal betekende een bijna
definitief einde van het systeem van de minimumstraffen, dat sedert 1810 een
wezenlijk kenmerk van het Franse sanctiestelsel vormde. In plaats van de minimumstraffen
introduceerde de Franse wetgever een systeem dat voor wat betreft de straftoemetingsruimte
voor de rechter in veel opzichten vergelijkbaar is met het huidige Nederlandse
stelsel. Weliswaar bestaan bij de ernstigste misdrijven («crimes»)
nog steeds «peines criminelles» met een vrij hoge minimumduur,
maar de juryrechtbank is niet verplicht om deze straffen op te leggen. Er
kan ook een «correctionele» vrijheidsstraf met een lagere duur
worden opgelegd. Wel gelden nog bijzondere strafminima voor crimes bedreigd
met levenslange gevangenisstraf (twee jaar) en crimes die met een tijdelijke
gevangenisstraf bedreigd worden (een jaar). Deze bijzondere strafminima hebben
echter niet veel betekenis omdat deze straffen geheel of gedeeltelijk voorwaardelijk
kunnen worden opgelegd of in aanmerking kunnen komen voor vele strafverlichtende
executiemodaliteiten. Zelfs lijkt het, zo menen de onderzoekers, niet onmogelijk
dat bij de crimes waar zowel een vrijheidsstraf als een geldboete op is gesteld,
met een geldboete wordt volstaan, waarvan het minimum 1 euro bedraagt.Concluderend stellen zij vast dat naarmate het OM meer bevoegdheden heeft
om een strafzaak buiten geding af te doen en rechter en administratie kunnen
beschikken over ruimere mogelijkheden om aan het keurslijf van absolute en
minimumstraffen te ontkomen (strafverminderingsgronden, alternatieve sancties
en strafverlichtende c.q. strafverminderende executiemodaliteiten) het moeilijker
wordt om het concept van de minimumstraffen te handhaven. De onderzoekers
achten het begrijpelijk dat de Franse wetgever het systeem van de minimumstraffen,
ondanks haar lange traditie, in 1994 heeft afgeschaft.– Duitsland kent wel nog steeds een sanctiestelsel met specifieke
minimumstraffen. Bij meer dan honderd misdrijven heeft de wetgever één
of meer bijzondere minimumstraffen vastgesteld. Er zijn daarbij verschillende
categorieën minimumstraffen: levenslang, tien jaar, vijf jaar, drie jaar,
twee jaar, één jaar en drie maanden. In het geval een wettelijke
strafverminderingsgrond als omschreven in paragraaf 49 Strafgesetzbuch
van toepassing is, wordt de toepasselijke minimumstraf evenwel door een lagere –
door de wet aangewezen – bijzondere minimumstraf vervangen. Levenslange
gevangenisstraf wordt in dat geval bijvoorbeeld veranderd in een toepasselijke
minimumstraf van drie jaar gevangenisstraf. Daarnaast bestaan
er andere wettelijke strafverminderingsgronden (zoals verminderde toerekenbaarheid)
waarbij de rechter een nog lagere straf kan opleggen, tot aan het algemene
wettelijke minimum: één maand gevangenisstraf of een geldboete.
Indien de toepasselijke minimumstraf twee jaar of lager is, kan de rechter
deze straf voorwaardelijk opleggen.Dit systeem van minimumstraffen hangt in sterke mate samen met de uitgebreide
verplichtingen tot motivering van de straftoemeting in Duitsland. Voor de
vraag welke straf in concreto uiteindelijk wordt opgelegd, lijken de minimumstraffen
betrekkelijk weinig betekenis te hebben: de onderzoekers geven aan dat de
rechters zich blijkens gevoerde gesprekken niet zozeer op het wettelijke kader
als wel op hun eigen ervaring inzake bestraffing in soortgelijke gevallen
richten, alsmede op straffen die door andere colleges in soortgelijke gevallen
zijn opgelegd.– In Engeland en Wales, tenslotte, heeft de wetgever voor een beperkt
aantal misdrijven bijzondere minimumstraffen vastgesteld. Er zijn drie minimumstraffen:
levenslang, zeven jaar en drie jaar. Een minimumstraf van vijf jaar voor vuurwapenbezit
is recent aangekondigd. De rechter kan, buiten het geval van moord, afzien
van het opleggen van levenslange gevangenisstraf als minimumstraf, wanneer
er sprake is van uitzonderlijke omstandigheden. Dat is volgens de rechtspraak
het geval wanneer de dader geen significant risico voor de samenleving oplevert
en de samenleving niet tegen hem beschermd behoeft te worden. Bij de tijdelijke
minimumstraffen kan de rechter onder de minimumstraf gaan, wanneer er sprake
is van bijzondere omstandigheden die het opleggen van een minimumstraf onrechtvaardig
zouden doen zijn. De rechter heeft dan volledige straftoemetingsvrijheid.De onderzoekers concluderen, op basis van hun analyse van de rechtsstelsels
van de genoemde landen, dat een simpele verwijzing naar strafbedreigingen
in andere rechtstelsels waarin deze minimumstraffen in enigerlei vorm voorkomen,
onvoldoende aanknopingspunten biedt om daarop enige conclusie ten voordele
of ten nadele van een stelsel van bijzondere minimumstraffen te baseren. Belangrijker
dan het feit of de wetgever een stelsel van minimumstraffen in enigerlei vorm
heeft ingevoerd is, zo menen zij, de vraag of een dergelijk stelsel in de
praktijk functioneert en van welke factoren dit afhankelijk is. Zij vestigen
daarbij de aandacht op een aantal factoren:1. De ervaringen in Frankrijk en België, maar tot op zekere hoogte
ook die in Duitsland, laten naar hun oordeel zien dat wanneer de hoogte van
de minimumstraffen niet meer beantwoordt aan de maatschappelijke opvattingen
of de opvattingen binnen de rechterlijke macht over de proportionaliteit van
de strafbedreiging er tal van al dan niet oneigenlijke mechanismen ontstaan
om onder het dwingende karakter van de minimumstraffen uit te komen. Daarbij
noemen zij onder andere oneigenlijke vrijspraken om een veroordeling tot een
voorgeschreven straf te vermijden.2. Bijzondere minimumstraffen blijken zich niet of moeilijk te verdragen
met een geïndividualiseerde straftoemeting. Naarmate het sanctiestelsel
meer gedifferentieerd is, zoals in België en Frankrijk het geval is,
is het concept van de minimumstraffen moeilijker overeind te houden.3. Minimumstraffen zeggen doorgaans weinig over de concrete zwaarte van
de opgelegde straf. In alle vier onderzochte landen kan de opgelegde straf
aanzienlijk worden bekort door een gevarieerd stelsel van vervroegde invrijheidstellingsmogelijkheden
en soepele tenuitvoerleggingsarrangementen, of via gratie of amnestie geheel
of gedeeltelijk worden kwijtgescholden of omgezet in een niet-vrijheidsbenemende straf. Eerder hebben zij vermeld dat een levenslange gevangenisstraf
in Engeland gemiddeld veertien jaar duurt.4. In landen waar ruime mogelijkheden bestaan om de sanctiebeslissing
te beïnvloeden via verwijzing naar een lagere rechterlijke instantie
of buitengerechtelijke afdoening, zoals met name in België en Frankrijk
en voor minder zware delicten ook in Duitsland, heeft het stelsel van minimumstraffen
aanzienlijk aan betekenis ingeboet omdat daarbij niet of slechts in beperkte
mate een binding aan de voorgeschreven minima bestaat.De algemene conclusie die de onderzoekers trekken is dat de minimumstraffen
zoals deze in de strafbepalingen zijn opgenomen in de onderzochte landen in
veel gevallen niet de straffen zijn die daadwerkelijk worden opgelegd. En
waar dat wel het geval is, betekent dit niet dat de opgelegde straf ook ten
volle ten uitvoer wordt gelegd.Voor het Nederlandse strafrecht concluderen de onderzoekers dat ons Wetboek
van Strafrecht en de bijzondere strafwetten noch wat betreft het Algemeen
deel noch wat betreft de delictsomschrijvingen is ingericht voor de invoering
en toepassing van minimumstraffen als algemeen concept voor de wettelijke
strafbedreiging. Zij noemen daarbij vier argumenten. In de eerste plaats vergt
een stelsel van minimumstraffen tenminste een gedetailleerde regeling van
strafverminderende of strafverlichtende omstandigheden. In de tweede plaats
vereist een stelsel van minimumstraffen dat de wetgever zeer gedetailleerd
de uiteenlopende vormen omschrijft waarin een strafbaar feit zich kan manifesteren
en dat hij voor elk van deze verschijningsvormen afzonderlijk de minimum-
en maximumstraf bepaalt. In de derde plaats ontkomt de wetgever niet aan een
nauwkeurige omschrijving van de toepasselijke straftoemetingsregels, zeker
wanneer, zoals in Nederland, het sanctiestelsel zo gedifferentieerd is. De
onderzoekers geven voorts aan dat ook het Wetboek van Strafvordering in zijn
huidige vorm de nodige ingrijpende aanpassingen zal dienen te ondergaan, zo
men al het stelsel van minimumstraffen in Nederland zou willen introduceren.
Daarbij noemen de onderzoekers vooral de ruime beleidsvrijheid die de wetgever
het OM heeft toegekend om strafbare feiten niet te vervolgen en om zelfstandig
de inhoud van de tenlastelegging te bepalen.Tenslotte zal, zo geven de onderzoekers aan, aanvaarding van het concept
van de minimumstraffen ook aanzienlijke consequenties hebben voor de strafvorderingsrichtlijnen,
zoals deze ontwikkeld zijn en nog verder worden ontwikkeld binnen Bos/Polaris.
De ervaringen met België en Frankrijk enerzijds en Duitsland anderzijds
geven naar hun opvatting bovendien aan dat handhaving van strafminima niet
mogelijk is zonder de rechter te onderwerpen aan een strikte en toetsbare
motiveringsplicht.In lijn met het voorgaande trekken de onderzoekers de conclusie dat invoering
van minimumstraffen op een breed gebied grote consequenties heeft, alleen
al omdat het Wetboek van Strafrecht integraal en het Wetboek van Strafvordering
op essentiële onderdelen zou moeten worden herzien. Een noodzakelijke
voorwaarde voor dit op zich al ingrijpende proces is bovendien dat rationele
criteria worden ontwikkeld aan de hand waarvan de hoogte van eventuele minima
bij individuele delicten kan worden bepaald. De ervaringen in Duitsland, waar
dit laatste vraagstuk zich heden ten dage, zo geven de onderzoekers aan, nog
pregnant manifesteert bij de invoering van nieuwe strafbepalingen, laten zien
dat de complexiteit daarvan niet moet worden onderschat. En dan nog blijft,
zo menen de onderzoekers, de vraag of al deze exercities, als ze al tot een
bevredigend legislatief resultaat kunnen leiden, ook in de praktijk hun vruchten
zullen afwerpen. De praktijk met minimumstraffen in België, die niet
veel onderdoet voor die welke de Franse wetgever deed besluiten om het stelsel
daar na bijna tweehonderd jaar af te schaffen, geeft naar hun mening
weinig reden deze vraag positief te beantwoorden. Ook de invoering van een
minimumstraf voor een enkel delict achten de onderzoekers niet effectief.KabinetsstandpuntHet kabinet stelt vast dat de resultaten van het onderzoek geen grond
geven om veel te verwachten van invoering van een stelsel van bijzondere minimumstraffen,
en daarmee de reeds bestaande twijfels te dien aanzien versterken. Het onderzoek
levert geen aanwijzing op dat een strafwetgeving waarin bijzondere minimumstraffen
bestaan en daadwerkelijk worden toegepast, een effectievere bijdrage zou leveren
aan de bestrijding van criminaliteit dan strafwetgeving zonder minimumstraffen.
In dit opzicht is het ook niet zonder betekenis dat Frankrijk, de bakermat
van de bijzondere minimumstraffen, in 1994 een nieuwe strafwetgeving heeft
ingevoerd waarin de bijzondere minimumstraffen bijna geheel van het tableau
zijn verdwenen. Dit gegeven is, gezien de positie van Frankrijk als toonaangevend
land in de EU, ook van belang voor mogelijk te verwachten ontwikkelingen in
internationaal verband.De huidige ontwikkelingen in het kader van de EU bevestigen dit beeld.
In de recente discussies binnen de EU over harmonisatie van gevangenisstraffen
bij de voorbereiding van kaderbesluiten inzake materieel strafrecht gaat het
om het vinden van consensus over zogenaamde minimum maximumstraffen. Minimumstraffen
zijn buiten die discussies gebleven. Het bereiken van overeenstemming over
minimum maximumstraffen is lastig genoeg. Mocht niettemin, tegen de verwachtingen
in, binnen de EU een discussie over minimumstraffen gevoerd gaan worden, dan
zal Nederland geen principieel afwijzend standpunt innemen, maar wel de hierboven
bedoelde versterkte twijfels naar voren brengen.Het onderzoek voedt voorts de twijfel of er uit oogpunt van sturing van
straftoemeting veel verwacht mag worden van invoering van bijzondere strafminima.
In Duitsland geeft het stelsel van bijzondere strafminima, zo werd reeds aangegeven,
in de praktijk nauwelijks sturing aan de straftoemeting in concrete strafzaken.
Nederland kent wel een rechtsinstrument waarmee sturing kan worden gegeven
aan de straftoemeting in de praktijk: de richtlijnen van het OM. Het ligt,
naar de mening van het kabinet, bij de huidige stand van zaken voor de hand
om wenselijk geachte ontwikkelingen op het terrein van de straftoemeting vorm
te geven via een verdere ontwikkeling van het instrument van de richtlijnen.
Ook een verbetering van de motivering van strafvonnissen kan aan de kwaliteit
van de straftoemeting bijdragen; daartoe zal overleg worden gevoerd met de
Raad voor de Rechtspraak.Het kabinet is in het licht van het voorgaande van oordeel dat het niet
zinvol is een voorstel tot zelfstandige introductie van bijzondere minimumstraffen
in het Nederlandse strafrecht te doen. Daarbij zij nog het volgende opgemerkt.Uit het onderzoek vloeit voort dat introductie van een stelsel van bijzondere
wettelijke minimumstraffen zou impliceren dat het Wetboek van Strafrecht integraal
en het Wetboek van Strafvordering op essentiële onderdelen moeten worden
herzien. In het Wetboek van Strafrecht, maar ook in bijzondere wetten, zouden
bij alle ernstige misdrijven aan de hand van rationele criteria minimumstraffen
moeten worden bepaald. Nagegaan zou daarbij moeten worden op welke gedragingen
de desbetreffende misdrijven in concreto zien, en deze misdrijven zouden in
sommige gevallen moeten worden opgesplitst. Bij wijze van voorbeeld kan gewezen
worden op de afgedwongen tongzoen, die ingevolge HR 21 april 1998, NJ 1998,
781 een verkrachting (artikel 242 Sr) oplevert. De opgelegde gevangenisstraf
bedroeg in dit geval twee jaar waarvan zes maanden voorwaardelijk. Een tweede
voorbeeld is HR 29 mei 1990, NJ 1991, 217, waarin een vrouwenarts
wegens moord (het ging om een abortus provocatus) tot een geldboete van duizend
gulden is veroordeeld. Tenslotte zou voor het Wetboek van Strafrecht een toereikend
systeem van algemene en bijzondere strafverminderingsgronden uitgedacht moeten
worden dat in alle gevallen een passende bestraffing mogelijk maakt. Gedacht
kan bijvoorbeeld worden aan gevallen waarin weliswaar geen strafuitsluitingsgrond
(zoals noodweer) aanwezig kan worden geacht, doch wel van omstandigheden sprake
is die de verwijtbaarheid van het misdrijf verminderen.Bij het Wetboek van Strafvordering gaan de gedachten uit naar het opportuniteitsbeginsel,
dat een belangrijk element van het Nederlandse strafrechtelijk systeem vormt.
In het geval op misdrijven een minimumstraf wordt gesteld, kan het moeilijk
aan de discretie van het OM worden overgelaten of terzake al dan niet strafvervolging
wordt ingesteld. Als bij veroordeling voor een bepaald misdrijf per definitie
een vrijheidsstraf van enkele jaren moet worden opgelegd, zal bij de vervolgingsbeslissing
al gauw gaan meewegen of die straf gelet op de omstandigheden van het geval
gerechtvaardigd kan worden geacht. In Duitsland geldt dan ook het legaliteitsbeginsel,
en is in rechterlijke controle op beslissingen tot (voorwaardelijk) niet vervolgen
in dergelijke strafzaken voorzien. Een systematische rechterlijke controle
op beslissingen tot niet vervolgen zou evenwel een extra druk leggen op de
toch reeds zwaar belaste rechterlijke macht.Een wetsvoorstel tot introductie van bijzondere minimumstraffen zou, zo
kan worden geconcludeerd, een groot beslag op de beschikbare wetgevingscapaciteit
leggen. Nu de resultaten van het onderzoek geen aanleiding geven om veel te
verwachten van een stelsel van bijzondere minimumstraffen, terwijl van de
vele andere voorgenomen aanpassingen van de strafwetgeving als voortvloeiend
uit het Veiligheidsprogramma wel een daadwerkelijke verbetering van de strafrechtspleging
mag worden verwacht, ligt het ook tegen die achtergrond bezien niet voor de
hand de aandacht op de introductie van bijzondere minimumstraffen te richten.XNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29049-1.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl