Wet stankemissie veehouderijen in landbouwontwikkelingsgebieden; Nadere memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20012002-27835, nr. 143d

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

10-01-2002

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

27835 nr. 143d

07-01-2002

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Wet stankemissie veehouderijen in landbouwontwikkelingsgebieden3. Wet ammoniak en veehouderij4. Reconstructiewet concentratiegebiedenOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27835Toon alle publicaties in het hoofddossier
Kamerdossier 27836Toon alle publicaties in dit dossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 52 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 835Regels inzake stankemissie in ontwikkelingsgebieden (Wet stankemissie
veehouderijen in landbouwontwikkelingsgebieden)27 836Regels inzake ammoniakemissie uit tot veehouderijen behorende dierenverblijven
(Wet ammoniak en veehouderij)nr. 143dNADERE MEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 7 januari 20021. InleidingMet belangstelling hebben wij kennis genomen van het nader voorlopig verslag
dat de vaste commissies voor Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer en voor
Landbouw, Natuurbeheer en Visserij op 20 december jl. hebben vastgesteld.Zowel de leden van de fracties van het CDA als die van de VVD zijn van
mening dat de wetsvoorstellen inzake ammoniak en stank en het wetsvoorstel
voor de reconstructie van de concentratiegebieden in nauwe samenhang moeten
worden beschouwd. De leden van de VVD-fractie hebben daarbij de indruk dat
de voorliggende wetsvoorstellen weinig perspectief bieden op een succesvolle
reconstructie en dat een groot aantal bedrijven onnodige beperkingen wordt
opgelegd.De CDA-fractie blijft van mening dat de onderbouwing van de wetsvoorstellen
inzake ammoniak en stank wetenschappelijk gezien nog veel vragen oproept.
Het niet gelden van het wetsvoorstel inzake stank in de verwevingsgebieden
achten deze leden niet acceptabel; zij staan op het standpunt dat het wetsvoorstel
op dat punt moet worden gewijzigd.De leden van de fractie van PvdA zijn overtuigd van de noodzaak van specifiek
ammoniak- en stankbeleid in aanvulling op generiek emissiebeleid. Wel willen
deze leden, evenals de leden van de fracties van ChristenUnie en SGP, op een
aantal punten nog meer duidelijkheid.Bij de beantwoording van de vragen in deze nadere memorie van antwoord
zullen we ook ingaan op de hiervoor weergegeven algemene opmerkingen van de
leden van de fracties van het CDA en de VVD. Naar ons oordeel is het mogelijk
om op grond van deze beantwoording over te gaan tot de door uw Kamer voorgenomen
openbare behandeling van de wetsvoorstellen op 15 januari aanstaande.In deze nadere memorie van antwoord is voor de beantwoording van de vragen
zoveel mogelijk de volgorde van de vragen in het voorlopig verslag aangehouden.
Wel zijn in enkele gevallen vragen van verschillende fracties die op hetzelfde
onderwerp betrekking hebben, ten behoeve van de beantwoording samengenomen.
Voorts worden de verschillende wetsvoorstellen afzonderlijk behandeld. Eerst
(in paragraaf 2) komt de beantwoording van de vragen over het wetsvoorstel
terzake van stankhinder aan de orde. In paragraaf 3 worden vervolgens
de vragen die betrekking hebben op het wetsvoorstel inzake ammoniak beantwoord.
Tot slot volgt in paragraaf 4 nog een antwoord op een vraag over de voorgestelde
Reconstructiewet concentratiegebieden.2. Wet stankemissie veehouderijen in landbouwontwikkelingsgebiedenDe leden van de CDA-fractie vinden het niet acceptabel dat het wetsvoorstel
inzake stank niet van toepassing is op de verwevingsgebieden en vragen in
dat verband wat de consequenties zijn voor het wetsvoorstel inzake ammoniak
en het wetsvoorstel inzake de reconstructie van de concentratiegebieden, indien
het wetsvoorstel inzake stank niet van kracht zou worden.Tussen de wetsvoorstellen inzake stank en ammoniak is geen directe relatie.
Ook in geval de «stankwet» niet van kracht zou worden, kan de
«ammoniakwet», zonder dat daaruit problemen voortvloeien, in werking
treden. De samenhang tussen beide wetsvoorstellen ligt immers in de relatie
met het wetsvoorstel inzake de reconstructie van de concentratiegebieden.
Beide wetsvoorstellen beogen onder meer vooraf zoveel mogelijk duidelijkheid
te bieden over de vraag of en waar binnen de reconstructiegebieden bedrijfsontwikkeling
in de landbouw mogelijk zal zijn. Het eventueel niet van kracht worden van
het wetsvoorstel inzake stank zal dan ook tot gevolg hebben dat deze duidelijkheid
ten aanzien van de beoordeling van stankhinder uit veehouderijen ontbreekt.
Bovendien zal er in dat geval ook geen soepeler stanknormering voor de landbouwontwikkelingsgebieden
gelden. De uitvoering van de voorgestelde Reconstructiewet, met name het opstellen
van reconstructieplannen, wordt hierdoor ernstig bemoeilijkt. Gedeputeerde
staten dienen namelijk binnen 9 maanden na inwerkingtreding van de Reconstructiewet
ontwerp-reconstructieplannen op te stellen.Het is dus van wezenlijk belang voor de uitvoering van de reconstructie
dat er niet alleen op het gebied van ammoniak maar ook ten aanzien van stank
zo snel mogelijk duidelijkheid komt over de te hanteren normen.Ook de leden van de fractie van de VVD evenals de leden van de fracties
van de ChristenUnie en SGP stellen de kwestie, dat de voorgestelde Wet stankemissie
veehouderijen in landbouwontwikkelingsgebieden door amendering door de Tweede
Kamer geen betrekking meer heeft op de verwevingsgebieden van de reconstructie,
aan de orde. De leden van de fractie van de VVD vragen welke mate van beperking
dit ten aanzien van de voorgenomen reconstructie met zich brengt, en hoe wij
denken te handelen als deze beperking zo substantieel is dat de reconstructie
daarmee in gevaar komt. De leden van de fracties van ChristenUnie en SGP vragen
in dit verband een reactie op uitspraken dat de reconstructie in de verwevingsgebieden
ernstig zou worden bemoeilijkt, doordat de mogelijkheden van veebedrijven
om uit te breiden, nevenactiviteiten te ontplooien of te beëindigen worden
beperkt en mogelijke woonprojecten worden gefrustreerd.Wij merken op dat het vervallen van de verwevingsgebieden in de voorgestelde
wettelijke regeling een adequate reconstructie zeker niet eenvoudiger maakt.
Welke mate van beperking hieruit in kwantitatieve zin voortvloeit, in termen
van aantallen bedrijven of oppervlaktes, is thans niet aan te geven, aangezien
de landbouwontwikkelings-, verwevings- en extensiveringsgebieden als zodanig
nog niet zijn vastgesteld. Dit geschiedt immers bij de vaststelling van reconstructieplannen.Wel kan worden vastgesteld dat in de toekomstige verwevingsgebieden, waar
ingevolge het voorliggend wetsvoorstel de vigerende stanknormering zal blijven
gelden, minder mogelijkheden zullen zijn voor ontwikkelingen als door de hier
aan het woord zijnde leden aangehaald. Zo worden het opstarten van nevenactiviteiten
op landbouwbedrijven en woningbouw, bijvoorbeeld in het kader van de «ruimte
voor ruimte»-aanpak, bemoeilijkt door wijzigingen die dat met zich brengt
in de toepasselijke categorieën van stankgevoeligheid. Door de nevenactiviteiten
valt de betreffende veehouderij namelijk in een stankgevoeliger categorie.
De ontwikkeling van omliggende bedrijven kan daardoor worden beperkt, hetgeen
er toe zal leiden dat deze bedrijven bezwaar zullen aantekenen tegen de voorgenomen
nevenactiviteiten. Op dezelfde wijze is er sprake van een wederzijdse beïnvloeding
van bedrijfsbeëindiging en de omschakeling naar andere economische functies
enerzijds en de ontwikkelingsperspectieven van resterende bedrijven anderzijds.
Dit betekent naar onze mening echter nog niet dat de uitvoering van de reconstructie
met het huidige wetsvoorstel wordt geblokkeerd. Wij merken op dat het oorspronkelijke
wetsvoorstel, zoals dat ter advisering aan de Raad van State werd voorgelegd,
eveneens uitging van slechts de landbouwontwikkelingsgebieden; naderhand zijn,
mede naar aanleiding van de door de Tweede Kamer aanvaarde motie Van der Vlies
c.s.1 de verwevingsgebieden alsnog aan de werkingssfeer
van het wetsvoorstel toegevoegd, hetgeen naar ons oordeel uiteindelijk in
het belang van de uitvoerbaarheid van de reconstructie wel wenselijk, maar
geen noodzakelijke voorwaarde is. Waar onoverkomenlijke problemen ontstaan,
zou een mogelijke oplossingsrichting zijn dat de provincies bij de opstelling
van de reconstructieplannen kunnen besluiten om meer gebieden dan wellicht
aanvankelijk in de bedoeling lag aan te wijzen als landbouwontwikkelingsgebied.Mocht uit ervaringen bij het opstellen van reconstructieplannen blijken
dat er zich toch belangrijke knelpunten voordoen, dan zijn we bereid om in
het aan de Tweede Kamer toegezegde voorstel voor een nieuwe stankwet –
waarin voorliggende wet te zijner tijd zal worden geïncorporeerd –
ook voor de verwevingsgebieden een minder strenge normering op te nemen. Ook
zullen we ons niet verzetten tegen wijziging van het voorliggende wetsvoorstel,
indien bij de behandeling in uw Kamer mocht blijken dat er alsnog een breed
politiek draagvlak – ook in de Tweede Kamer – zou bestaan om de
verwevingsgebieden door middel van een novelle (weer) onder de werkingssfeer
van de wet te brengen.De leden van de fractie van de PvdA onderschrijven de in de memorie van
antwoord gegeven opvatting dat, naar analogie van de ammoniakregelgeving,
ook bij de stankregelgeving een generiek emissiebeleid moet worden ontwikkeld
dat in bijzondere gevallen wordt aangevuld met een specifiek beleid. Ze vragen
daarom of de nu bij amendement ingebrachte stankzonering die vrijwel integraal
wordt toegepast, strijdig is met deze beleidsrichting en hoe de regering dit
beleid denkt te kunnen uitvoeren. In verband daarmee vragen deze leden of
dit probleem niet met een verwijzing naar de uitvoerders van het beleid (de
provincies) en soepelheid in toepassing van de rigide regels is te ondervangen
dan wel of het niet raadzaam is de amendering in de Tweede Kamer
nog eens goed te bezien en of de regering van zins is dit te doen.Zoals de leden van de PvdA-fractie terecht constateren, bestaat het stankbeleid
uit twee sporen: enerzijds het generiek emissiebeleid, gebaseerd op het alara-beginsel
van de Wet milieubeheer, dat – zoals in de memorie van antwoord is aangegeven –
zijn beslag zal krijgen door een uitbreiding van de «amvb huisvesting»
(het Besluit ammoniakemissie huisvesting veehouderij) met emissienormen voor
stank, en anderzijds het stellen van afstandseisen om onaanvaardbare stankhinder
te voorkomen.Ten aanzien van het tweede spoor, de afstandseisen, heeft de regering
met het bij de Tweede Kamer ingediende wetsvoorstel, in samenhang met de brief
van 1 augustus 2001 over het nieuwe beoordelingskader voor stankhinder1, voorgesteld om verschil te maken tussen de ontwikkelingsgebieden
en verwevingsgebieden, waar een iets soepeler normstelling zou moeten gelden,
en de rest van het land.Met het aannemen van het amendement-Vos2 is
in deze verdeling een verandering aangebracht – de iets soepeler normstelling
van het wetsvoorstel betreft nu alleen de ontwikkelingsgebieden, daarbuiten –
in termen van de leden van de PvdA-fractie vrijwel integraal – zal de
normstelling worden vormgegeven op basis van de voorstellen van bovenvermelde
brief, en geldt tot dat moment de normstelling zoals die volgt uit de Richtlijn
veehouderij en stankhinder 1996 en jurisprudentie daarover. De beleidsrichting
om het stankbeleid via twee sporen – emissiebeleid en afstandseisen –
vorm te geven wordt hiermee niet aangetast.Op de gevolgen van het niet onder het wetsvoorstel vallen van de verwevingsgebieden
en onze opvatting daaromtrent is hierboven reeds ingegaan bij de beantwoording
van vragen van de leden van fracties van VVD, ChristenUnie en SGP.3. Wet ammoniak en veehouderijDe leden van de fractie van het CDA geven te kennen dat ze grote problemen
hebben met de keuze om de aanvullende bescherming van de Wet ammoniak en veehouderij
niet te beperken tot de zeer kwetsbare gebieden. In verband daarmee willen
ze een fundamenteler onderbouwing van wat precies onder «kwetsbaar»
moet worden verstaan, zodat de echt kwetsbare gebieden beter getraceerd kunnen
worden. In dat kader vragen deze leden onder meer om informatie over de selectiecriteria
die bij de uitvoeringsregeling zullen worden gehanteerd.Anders dan de leden van de CDA-fractie kennelijk veronderstellen, volgt
aanwijzing van de kwetsbare gebieden in het wetsvoorstel rechtstreeks uit
de wet zelf en vindt deze dus niet plaats door middel van een ministeriële
regeling, zoals bij de Interimwet ammoniak en veehouderij het geval was.Ten opzichte van deze aanwijzing onder de Interimwet is de gebiedsaanwijzing
op grond van het voorliggende wetsvoorstel op de volgende wijze ingeperkt:– een gebied wordt slechts als kwetsbaar aangemerkt, indien dit
binnen de ecologische hoofdstructuur (EHS) is gelegen;– de gemeenten hebben geen mogelijkheid meer om bij verordening
gebieden kleiner dan 5 hectare als voor verzuring gevoelig aan te merken.De aanwijzing in de nieuwe ammoniakwet borduurt voort op de aanwijzing
van de voor verzuring gevoelige gebieden van de Interimwet, welke wel via
de Uitvoeringsregeling ammoniak en veehouderij heeft plaatsgevonden. Daarin
werden als voor verzuring gevoelig aangemerkt: bossen, natuurterreinen en
landschapselementen, die zijn gelegen op voor verzuring gevoelige grond of
welke gevoelig zijn voor eutrofiëring. De aanwijzing in die uitvoeringsregeling
is dus gebaseerd op twee selectiecriteria:1. de gevoeligheid van het bodemtype voor verzuring. De betreffende bodemtypen
staan omschreven in de uitvoeringsregeling. Voor een nadere uiteenzetting
over de bodemtypen die kwetsbaar zijn voor verzuring kan worden verwezen naar
een rapport van het Staringcentrum1. De gebieden
met de desbetreffende bodemtypen die in de EHS zijn gelegen, bestaan uit ecosystemen
die ook volgens internationale richtlijnen van de UN/ECE gevoelig zijn voor
stikstofdepositie.2. de gevoeligheid voor vermesting. Een aantal natuurdoeltypen is gelegen
op niet voor verzuring gevoelige bodemtypen, maar is wel voor stikstofdepositie
(eutrofiëring) gevoelig. Het betreft: «schraalland, duinterrein,
hoogveen en het landschapselement bloemdijk».In dat kader vragen de leden van de CDA-fractie ook of de grootte van
het gebied bij de aanwijzing van de kwetsbare gebieden een criterium is en
of de regering kan bevestigen dat gebieden kleiner dan 5 hectare al uit de
wet geschrapt zijn.Zoals hiervoor reeds aangegeven, hebben de gemeenten binnen onderhavig
wetsvoorstel geen mogelijkheid meer om bij verordening gebieden kleiner dan
5 hectare als voor verzuring gevoelig aan te merken.Omdat de aanwijzing van kwetsbare gebieden in het wetsvoorstel de stand
van zaken onmiddellijk voorafgaand aan het vervallen van de Interimwet volgt,
worden op grond van het wetsvoorstel gebieden kleiner dan 5 hectare wel beschermd,
indien een gemeente van bovenbedoelde aanwijzingsmogelijkheid onder de Interimwet
gebruik heeft gemaakt én de desbetreffende verordening op 31 december
2001 nog van kracht was. Dit betekent, dat gemeenten tot 31 december 2001
de mogelijkheid hebben gehad om een dergelijke verordening in te trekken.
Dit is in een aantal gevallen ook gebeurd. Het is ons niet bekend of en hoeveel
van deze gebieden kleiner dan 5 hectare thans nog als kwetsbare gebieden op
grond van dit wetsvoorstel moeten worden aangemerkt.Voorts vragen de leden van de CDA-fractie in dat kader of de regering
van mening is dat ook voor de voor verzuring gevoelige gebieden met een multifunctionele
bestemming, zoals bijvoorbeeld een camping of productiebos, de zonering zou
moeten gelden.De leden van de fracties van ChristenUnie en SGP vragen in dit verband
of multifunctionele bossen gekarakteriseerd mogen worden als de «minst
kwetsbare» van de kwetsbare gebieden en om welk deel van de kwetsbare
gebieden het gaat bij deze bossen. Tevens willen deze leden weten hoeveel
hectare de kwetsbare respectievelijk de zeer kwetsbare gebieden in totaal
beslaan, inclusief de 250-meter-zones.Het begrip multifunctioneel heeft betrekking op het gegeven dat deze bossen
zowel een natuurals houtproductiefunctie hebben. Omdat in dergelijke gevallen
de bossen ook belangrijke natuurwaarden hebben, zijn deze bossen wel degelijk
aan te merken als kwetsbaar. De multifunctionele bossen bestaan uit verschillende
subtypen die qua kwetsbaarheid verdeeld zijn over de range van kritische depositiewaarden
van 1400 tot 2400 mol per hectare per jaar. De multifunctionele bossen kunnen
dan ook niet gekarakteriseerd worden als «minst kwetsbare»
van de kwetsbare gebieden.Campings en pure productiebossen, zoals populieren- of fijnsparbossen,
vallen niet onder de categorie «multifunctionele natuur» en maken
over het algemeen geen deel uit van de EHS.De multifunctionele bossen beslaan een oppervlakte van circa 88 000
hectare. De totale oppervlakte kwetsbare gebieden omvat ongeveer 320 000
hectare, waarvan circa 200 000 hectare als «zeer kwetsbaar»
(met een kritische depositiewaarde van minder dan 1400 mol per hectare per
jaar) wordt gekarakteriseerd.De oppervlakte landbouwgrond in de zone van 250 meter rond alle kwetsbare
gebieden bedraagt in totaal tussen 250 000 en 300 000 hectare, maar
is feitelijk niet zo relevant. Van groter belang is het aantal veehouderijen
dat onder de werkingssfeer van het wetsvoorstel valt; dit aantal bedraagt
circa 7 000, waarvan ongeveer 4 500 bedrijven zijn gelegen in de
gebieden die als «zeer kwetsbaar» kunnen worden aangemerkt en
in de zones daaromheen.Bovendien vragen de leden van de fractie van het CDA of de regering mogelijkheden
ziet om voor de bedrijven die door de 250-meter-zonering beperkt worden in
hun bedrijfsvoering nog financiële voorzieningen te treffen en hoe de
regering denkt over het ten laste brengen van deze eventuele tegemoetkomingen
ten koste van de middelen die voor de reconstructie beschikbaar komen.De leden van de fractie van de PvdA constateren in dit verband dat in
de praktijk nog slechts een 500-tal bedrijven met beperkingen in hun bedrijfsvoering
te maken zal krijgen en of het daarom niet raadzaam zou zijn om het in de
Reconstructiewet voorzien flankerend beleid via een hardheidsbepaling in de
ammoniakwet ook van toepassing te verklaren op deze bedrijven.De leden van de fracties van CDA en PvdA doelen in hun vraag kennelijk
vooral op bedrijven die zijn gelegen buiten de concentratiegebieden.Opgemerkt zij dat de reconstructie-instrumenten die in de voorgestelde
Reconstructiewet zijn verankerd, zoals herverkaveling, per definitie niet
van toepassing zijn op dergelijke bedrijven, aangezien de werking van het
wetsvoorstel beperkt is tot de concentratiegebieden. Financiële instrumenten
zoals subsidies in het kader van beëindiging en verplaatsing, zijn evenwel
niet uitgesloten, aangezien deze niet op de Reconstructiewet maar op andere
wettelijke grondslagen, zoals bijvoorbeeld de Kaderwet LNV-subsidies zullen
zijn gebaseerd. De bestaande Regeling bedrijfshervestiging en -beëindiging
biedt bijvoorbeeld mogelijkheden voor gevallen als waar de hier aan het woord
zijnde leden kennelijk doelen. Een hardheidsbepaling in de ammoniakwet als
door deze leden voorgesteld, is hiervoor niet noodzakelijk.Bij de beantwoording van vragen van de leden van de fracties van ChristenUnie
en SGP over eventuele flankerende of compenserende maatregelen, wordt uitgebreider
op de mogelijkheden en noodzakelijkheid van dergelijke maatregelen ingegaan.De leden van de fractie van de VVD merken op dat er volgens de memorie
van antwoord reeds instrumenten van regelgeving zijn die nu al beperkingen
kunnen opleggen. Zo is in veel bestemmingsplannen in de reconstructiegebieden
vestigingen en uitbreiding van intensieve veehouderijen reeds
aan beperking gebonden en is voor grotere intensievere veehouderijen toetsing
conform EU-richtlijnen noodzakelijk. Het aanvullend beleid zoals nu voorzien
in het wetsvoorstel leidt daardoor volgens deze leden tot een onnodige stapeling
van wetgeving.In dit verband vragen deze leden bovendien wat in de memorie van antwoord
wordt bedoeld met de opmerking dat via het aanvullend beleid wordt voorkomen
dat wat anders via milieuregelgeving zou worden toegestaan later via het ruimtelijk
spoor weer zou moeten worden gecorrigeerd. Ze vragen of de ministers daarmee
in feite beogen ruimtelijk beleid te voeren in plaats van milieubeleid.De keuzes die wij bij vormgeving van het aanvullend beleid hebben gemaakt,
moeten steeds worden gezien in het licht van de aan het ammoniakbeleid gestelde
uitgangspunten en randvoorwaarden zoals deze zijn aangeven in de memorie van
toelichting1.Zo heeft de keuze om het aanvullend beleid ook te laten gelden voor grotere
intensieve veehouderijen welke onder de IPPC- en MER-richtlijnen vallen, te
maken met de wens om het beleid zodanig vorm te geven, dat de aanvullende
toetsing op grond van deze richtlijnen in het merendeel van de gevallen geen
gevolgen heeft. Wanneer voor deze grotere veehouderijen in de kwetsbare gebieden
en een zone van 250 meter daaromheen geen beperkingen op grond van het wetsvoorstel
zouden gelden, zouden naar onze overtuiging vergaande beperkingen volgen uit
de individuele toetsen op grond van beide richtlijnen. Omdat echter de exacte
inhoud van die beperkingen niet op voorhand vast zou staan, zou pas tijdens
de vergunningprocedure blijken, met welke beperkingen de veehouder wordt geconfronteerd.
Zoals we in de memorie van toelichting op het wetsvoorstel reeds hebben betoogd,
zou een dergelijke individuele omgevingstoetsing, waarbinnen de depositie
een belangrijke rol zou spelen, binnen de kwetsbare gebieden en de zones van
250 meter daaromheen gepaard gaan met een grote mate van onzekerheid voor
alle betrokkenen, wat er vervolgens toe zou leiden dat in veel gevallen een
beroep zal worden gedaan op de bestuursrechter om een oordeel te geven over
de rechtmatigheid van de plaatsgevonden afweging.Met het aanvullend beleid wordt deze ongewenste situatie zoveel mogelijk
voorkomen. Anders dan de leden van de VVD-fractie kennelijk veronderstellen,
geldt voor veehouderijen binnen deze gebieden en zones juist geen aanvullende
toetsing op grond van de IPPC-richtlijn met betrekking tot ammoniak meer.
Met het aanvullend beleid wordt binnen de kwetsbare gebieden en zones immers
naar onze mening al een adequate invulling aan de uit de richtlijn voortvloeiende
beperkingen gegeven.De keuze om het aanvullend beleid binnen de kwetsbare gebieden en zones
ook te laten gelden voor bedrijven die kleiner zijn dan volgt uit de IPPC-
en MER-richtlijnen heeft onder meer te maken met het uitgangspunt, dat voor
de noodzakelijke bescherming van de kwetsbare natuur niet een te zware last
moet worden gelegd op het instrumentarium van de ruimtelijke ordening. Zoals
wij in de memorie van antwoord hebben aangegeven, zou daarvan naar onze mening
sprake zijn, indien vestiging en uitbreiding van bedrijven in de directe nabijheid
van de natuur eerst via de milieuregelgeving zou worden toegestaan, en later
via het ruimtelijk spoor weer zou moeten worden gecorrigeerd.De leden van de VVD-fractie vragen om een nadere toelichting op deze stellingname.Wij doelen hierbij op een situatie, die zou ontstaan wanneer binnen kwetsbare
gebieden en de zones daaromheen voor de kleinere bedrijven uitsluitend de
eisen van de «amvb huisvesting» zouden gelden. Dat zou groei van
de bedrijven tot de IPPC-/MER-omvang mogelijk maken – althans vanuit
de milieuwetgeving –, met bijbehorende groei van de emissie. De emissie
heeft op zodanig korte afstand van de kwetsbare gebieden een dusdanige impact,
dat deze groei van de bedrijven in de meeste gevallen op termijn weer ongedaan
zou moeten worden gemaakt om de natuurdoelstellingen te halen. Dit zou bijvoorbeeld
reeds in het kader van de vaststelling van de reconstructieplannen kunnen
spelen, met het oog op het bereiken van voldoende milieuresultaat binnen de
reconstructie. Het ongedaan maken en tegengaan van uitbreidingen zou aldus
via het ruimtelijk beleid moeten worden gerealiseerd.Uit het voorgaande mag duidelijk zijn, dat wij, zoals de leden van de
VVD-fractie vragen, niet bedoelen met het aanvullend beleid in plaats van
milieubeleid in feite ruimtelijk beleid te voeren. Wij beogen te voorkomen,
dat door een niet adequate invulling van het milieubeleid het ruimtelijk beleid
met een te zware last wordt opgezadeld. Deze benadering is overigens niet
anders dan in het stankbeleid. Ook daar worden via de milieuwetgeving randvoorwaarden
aan de stankbelasting gesteld, om te voorkomen dat adequate bescherming van
de bevolking tegen stank uitsluitend via het ruimtelijk spoor moet worden
gerealiseerd.Omdat de leden van de VVD-fractie van mening zijn dat er geen argumenten
zijn voor een aanvullende ammoniakbeleid dat zich verder uitstrekt dan de
zeer kwetsbare gebieden, vragen zij de ministers of en in hoeverre binnen
het wetsvoorstel mogelijkheden aanwezig zijn om het aanvullend beleid in feite
tot de zeer kwetsbare gebieden te beperken.Deze mogelijkheid is er binnen het voorliggend wetsvoorstel niet. Wanneer
een gebied onmiddellijk voorafgaand aan het vervallen van de Interimwet ammoniak
en veehouderij als voor verzuring gevoelig was aangemerkt en deel uitmaakt
van de ecologische hoofdstructuur, vloeit rechtstreeks uit de wet voort dat
dit gebied een kwetsbaar gebied is. In dit gebied en een zone van 250 meter
daaromheen geldt dan het aanvullend beleid als neergelegd in het wetsvoorstel.
Het wetsvoorstel biedt geen mogelijkheden om in het gebied of de zones daaromheen
van dit aanvullend beleid af te zien. De mate van kwetsbaarheid van een gebied
(«zeer kwetsbaar» of «overig kwetsbaar») speelt daarbij
geen rol.Ten slotte merken de leden van de VVD-fractie op de indruk te hebben dat
het in samenhang bezien van de drie voorliggende wetsvoorstellen – de
Reconstructiewet concentratiegebieden, de Wet stankemissie veehouderijen in
landbouwontwikkelingsgebieden en de Wet ammoniak en veehouderij – geen
of weinig perspectief biedt voor een succesvolle reconstructie in de daarvoor
aangewezen gebieden en dat aan een groot aantal veehouderijen onnodige beperkingen
wordt opgelegd.Wij zijn van oordeel dat de voorgestelde wetsvoorstellen inzake stank
en ammoniak een adequaat evenwicht inhouden tussen enerzijds het belang van
mogelijkheden voor bedrijfsontwikkeling in de landbouw en anderzijds de bescherming
van stankgevoelige objecten en van kwetsbare natuurgebieden. Een zelfde evenwicht
is er ook tussen de voorgestelde Reconstructiewet enerzijds en de stank- en
ammoniakwetsvoorstellen anderzijds, in die zin dat laatstbedoelde wetsvoorstellen
in het belang van de uitvoerbaarheid van de reconstructie zoveel mogelijk
duidelijkheid vooraf geven over de vraag of in bepaalde gebieden al dan niet
bedrijfsontwikkeling in de landbouw mogelijk is, en de voorgestelde Reconstructiewet
een kader en bijbehorend instrumentarium biedt voor een ruimtelijk
en milieuhygiënisch verantwoorde herinrichting van de concentratiegebieden.De leden van de fractie van de PvdA vragen de regering duidelijkheid te
verschaffen in hoeverre het nu voorgestelde generieke beleid en de daaraan
toegevoegde specifieke regelgeving inzake stank en ammoniak door de Europese
Commissie als voldoende wordt gezien voor het Europese beleid inzake nitraat
en ammoniak.Tijdens de behandeling van het wetsvoorstel in de Tweede Kamer hebben
wij aangegeven, dat als het nieuwe beleid wordt ingezet, de nationale emissie
in 2010 naar verwachting tussen 103 en 119 kiloton zal bedragen. Daarbij is
nog geen rekening gehouden met wijzigingen in het beleid als gevolg van de
behandeling van de wetsvoorstellen in de Tweede Kamer, te weten de inperking
van de zonering van 500 tot 250 meter en het afzien van emissie-eisen voor
nieuw te bouwen stallen bij melkrundveehouderijen.Rekening houdend met deze aanpassingen, hebben wij nog steeds de verwachting
dat de nationale emissie in 2010 onder de 128 kiloton zal blijven. De beperking
van de breedte van de zones heeft immers vooral gevolgen voor de depositie
op de nabijgelegen natuurgebieden en maar weinig effect op de landelijke emissie.
Voor wat betreft de ammoniakemissie van de melkrundvee gaan wij er van uit,
dat de inzet van de sector op voermaatregelen en beweiding het wegvallen van
emissie-eisen voor nieuw te bouwen stallen zal compenseren.Wat de relatie met Europese beleid inzake nitraat betreft het volgende.De Nitraatrichtlijn ziet op de nitraatbelasting van het water door het
gebruik van meststoffen. De richtlijn schrijft onder meer voor dat het gebruik
van meststoffen moet zijn gebaseerd op een balans tussen de te verwachten
stikstofbehoeften van de gewassen en de stikstoftoevoer naar de gewassen uit
de bodem en uit bemesting die overeenkomt met:1. de hoeveelheid stikstof die in de bodem aanwezig is op het moment dat
het gewas begint het in significante mate te gebruiken (aanwezige hoeveelheden
aan het eind van de winter);2. de toevoer van stikstof door de netto mineralisatie van de voorraden
organische stikstof in de bodem;3. toevoeging van stikstofverbindingen uit dierlijke mest;4. toevoeging van stikstofverbindingen uit kunstmest en andere meststoffen.Stikstofdepositie komt in deze opsomming niet voor. In die zin is er dus
geen directe relatie tussen ammoniakdepositie en de Nitraatrichtlijn. De achtergronddepositie
is wel meegenomen bij de berekening van de milieueffecten op een grotere schaal
dan het individuele bedrijfsniveau en bij de vaststelling van de hoogte van
de verliesnormen van het stelsel van regulerende mineralenheffingen. De Nederlandse
regering is van mening dat met de verliesnormen zoals die thans in de Meststoffenwet
zijn neergelegd als onderdeel van de aanpak van de mestproblematiek, voldaan
wordt aan de eisen van de Nitraatrichtlijn.Deze leden van de fracties van ChristenUnie en SGP hebben uit de memorie
van antwoord geconcludeerd dat het aantal door de ammoniakwet «getroffen»
bedrijven, dat aanvankelijk op 7000 werd geschat, globaal genomen verminderd
mag worden met de melkveehouderijen, dus met ruim 2000. Daarnaast merken ze
op dat het aantal veebedrijven door allerlei ontwikkelingen de laatste jaren
met 5 à 6% per jaar daalt. Omdat de genoemde schatting is gebaseerd
op de situatie van begin 2000, zal het aantal «getroffen»
bedrijven bij het van kracht worden van de wet in het begin van 2002 naar
de mening van deze leden tenminste 10% lager zijn. Ze vragen of de regering
deze gedachtengang onderschrijft.De regering is het met de ChristenUnie eens dat het aantal veehouderijen
al jarenlang gestaag afneemt. De gedachtengang dat het aantal bedrijven in
2002 tenminste 10% lager ligt dan het aantal in 2000 wordt echter niet onderschreven.
Weliswaar beëindigen ondernemers hun bedrijf, maar dat wil niet zeggen
dat op die locatie ook geen veehouderijbedrijf meer wordt uitgeoefend. In
veel gevallen worden deze bedrijven immers overgenomen door de blijvers.Het effect van de Regeling beëindiging van veehouderijtakken (RBV) –
waarbij sprake is van opkoop van fosfaatproductierechten – en ruimte-voor-ruimte
benadering (sloopregeling) treedt pas in 2002 en 2003 op en zit dan ook nog
niet de statistieken.De leden van de fracties van ChristenUnie en SGP vragen ook of de regering
kan garanderen dat voor alle «getroffen» bedrijven in de reconstructiegebieden
adequate «flankerende» maatregelen zullen gelden, in die zin dat
zij, hetzij op gunstige condities verplaatst kunnen worden hetzij van een
beëindigingsregeling gebruik kunnen maken.Deze leden zijn voorts van mening dat vooral de bedrijven die door de
ammoniakwet worden getroffen en zich buiten de reconstructiegebieden bevinden,
in een zeer moeilijke positie komen. Het gaat hierbij naar hun mening hooguit
om enkele honderden bedrijven, waarbij verplaatsing op eigen kosten in de
regel onbetaalbaar zal zijn en bovendien wordt belemmerd door de regeling
inzake de afroming van mest- en dierrechten. Deze bedrijven krijgen volgens
deze leden onder andere te maken met een waardevermindering omdat ze moeilijk
verkoopbaar zullen zijn. De leden van deze fracties van ChristenUnie en SGP
vragen of de regering de opvattingen van deze leden deelt en indien dat het
geval is, of de regering dan bereid is om voor deze bedrijven alsnog passende
flankerende of compenserende maatregelen te treffen.De regering zet meerdere flankerende maatregelen in die bijdragen aan
de extensivering van veehouderijen en/of aan het verplaatsen of laten stoppen
van bedrijven nabij natuur. Deze maatregelen zullen voor een deel ook ten
goede komen aan de in de kwetsbare gebieden en zones gelegen bedrijven, en
daarmee ook een positief effect hebben op de afname van de ammoniakproblematiek.Een belangrijke regeling in dit verband is de Regeling beëindiging
veehouderijtakken (RBV) waarvoor ongeveer € 304 mln (f 670
mln) beschikbaar is in combinatie met de «ruimte voor ruimte»
aanpak waarvoor de provincies maximaal € 499 mln (f 1,1 mld)
beschikbaar hebben gesteld. Voorts zal de Regeling bedrijfshervestiging en
-beëindiging een belangrijke bijdrage kunnen leveren aan de extensivering
van de melkveehouderij in Nederland. Daarvoor heeft de regering in totaal
circa € 204 mln (f 450 mln) beschikbaar gesteld (de zogenaamde
«Koopmans-gelden»). Deze kunnen worden ingezet om bedrijven met
een gestapelde problematiek te faciliteren. Daarnaast kan gebruik worden gemaakt
van de Subsidieregeling gebiedsgericht beleid en reconstructie concentratiegebieden
(SGB) dat het subsidiekader is voor gebiedsgerichte subsidies voor activiteiten
ten behoeve van onder andere milieu en verbrede landbouw in door de provincies
aangewezen plangebieden. Voor deze regeling is op jaarbasis ongeveer € 20
mln (f 45 mln) beschikbaar.In het kader van ICES zal worden bezien, in hoeverre aanvullende middelen
vrijgemaakt moeten worden om in de toekomst het stoppen of verplaatsen van
bedrijven op grond van de gevolgen van de ammoniakemissie verder te ondersteunen.
Daarnaast wordt ook in het kader van de uitvoering van het NMP 4 bezien of
middelen voor het realiseren van een zone rondom de natuurgebieden kunnen
worden vrijgemaakt, onder meer om daarmee bedrijven te verplaatsen waarvan
de ammoniakemissie een te grote belasting op deze natuurgebieden veroorzaken.Met het oog op toekomstige verplaatsingen van veehouderijen merken wij
op dat de regering met ingang van 1 december jl. bedrijfsverplaatsing zonder
afroming onder voorwaarden mogelijk heeft gemaakt. Daarmee is, zowel binnen
als buiten de reconstructiegebieden, een belangrijke belemmering voor bedrijfsverplaatsingen
weggenomen.In dit verband willen wij er op wijzen, dat naar onze mening niet alle
bedrijven die zijn gelegen in de kwetsbare gebieden en zones daaromheen zouden
moeten verplaatsen of op korte termijn zouden moeten beëindigen. Ook
wanneer de zone op grond van het wetsvoorstel inzake ammoniak samenvalt met
een in kader van de reconstructie aangewezen extensiveringsgebied, hetgeen
naar verwachting vaak het geval zal zijn, hoeft dit niet altijd tot verplaatsing
of beëindiging te leiden. Wel dient in extensiveringsgebieden nieuwvestiging,
hervestiging en uitbreiding van intensieve veehouderijen, voor zover nog mogelijk,
in het kader van de reconstructie onmogelijk te worden gemaakt. Blijkens de
rijksuitgangspunten moeten binnen de reconstructie ook maatregelen genomen
worden ter bevordering van de beëindiging of verplaatsing van intensieve
veehouderijen die zijn gelegen in de begrensde reservaats- en natuurontwikkelingsgebieden,
de bestaande bos- en natuurgebieden en de extensiveringsgebieden, naar buiten
deze gebieden gelegen locaties. Dit betekent echter niet dat alle bestaande
bedrijven verplaatst moeten worden, wel de bedrijven waarvan verplaatsing
gewenst is met het oog op de doelstellingen van de reconstructie.Het wetsvoorstel ammoniak en veehouderij zet bedrijven gelegen in de kwetsbare
gebieden en de zones daaromheen qua dierenaantallen ook niet «op slot»;
bedrijven kunnen doorgroeien in dieraantallen, mits zij binnen hun bedrijfsemissieplafond
blijven door toepassing van deze emissiearme technieken.In dat verband is het van belang dat de regering de komende jaren de toepassing
van emissiearme stalsystemen die verder gaan dan de normen in de «amvb
huisvesting» fiscaal zal stimuleren door middel van de regelingen die
voorzien in aftrek van milieu-investeringen (MIA) en in de mogelijkheid van
willekeurige afschrijving van bedrijfsmiddelen (VAMIL). Hierdoor worden met
name de bedrijven in de kwetsbare gebieden en de zones daaromheen ondersteund
bij het investeren in deze extra emissiearme technieken, waardoor het voor
die bedrijven makkelijker zal zijn om uit te breiden.Overigens zijn wij van mening dat de beperkingen die het voorliggende
wetsvoorstel inzake ammoniak als zodanig in de kwetsbare gebieden en zones
daaromheen voor de veehouderijen met zich mee brengt, niet noodzakelijkerwijs
behoeven te worden gecompenseerd.Zoals wij in de nadere memorie van antwoord met betrekking tot de Reconstructiewet
concentratiegebieden1 al hebben aangegeven, is
het bij milieuvergunningverlening niet ongebruikelijk, dat de omgeving van
het bedrijf ofwel de maximumomvang van de activiteit limiteert, ofwel uitbreiding
van de bedrijfsactiviteit slechts met gebruik van vergaandetechnische
voorzieningen mogelijk maakt. Dit kan bijvoorbeeld het geval zijn als gevolg
van normen met betrekking tot de maximaal toelaatbare geluidsbelasting, de
normen op het gebied van externe veiligheid, of – zoals ook bij de agrarische
sector – normen die betrekking hebben op de maximaal toelaatbare stankbelasting.
In dergelijke situaties is het niet verder kunnen uitbreiden van de vergunde
activiteit geen reden voor schadeloosstelling. Pas wanneer door aanpassing
van milieunormen de reeds vergunde rechten zouden worden aangetast, kan schadeloosstelling
aan de orde zijn. Daarvan is echter bij het voorliggende wetsvoorstellen inzake
ammoniak (en overigens ook bij het voorliggende wetsvoorstel inzake stank)
geen sprake.In aanvulling op het bovenstaande willen wij nog benadrukken, dat de beperkingen
die uit het wetsvoorstel inzake ammoniak voortvloeien, niet als nieuwe of
onverwachte beperkingen kunnen worden aangemerkt. Nogmaals wijzen wij er op,
dat binnen de betreffende gebieden en zones als sinds de Richtlijn Ammoniak
en Veehouderij 1987 beperkingen gelden, zodat het de betreffende ondernemers
al lange tijd duidelijk moet zijn, dat op deze locaties een groei van de veestapel
zo al mogelijk, alleen onder strikte voorwaarden zal kunnen plaatsvinden.
Hetzelfde doet zich voor met betrekking tot veehouderijen, die in de directe
nabijheid van woonkernen zijn gesitueerd, en beperkingen ondervinden ten gevolge
van het stankbeleid. Ook hier is geen sprake van nieuwe beperkingen, die tot
schadeloosstelling zouden moeten leiden. Het enkele feit, dat middels het
wetsvoorstel inzake ammoniak de beperkingen voor een aanzienlijk deel van
de veehouderijen worden opgeheven, betekent naar onze mening niet, dat voor
de veehouderijen waar van het opheffen van de beperkingen gelet op de ligging
geen sprake kan zijn, dit gecompenseerd zou moeten worden.Wij delen overigens niet de mening van de leden van de fracties van ChristenUnie
en SGP, dat onderhavig wetsvoorstel zonder meer tot waardevermindering van
bedrijven gelegen in de kwetsbare gebieden en de zones daaromheen leidt. Deze
bedrijven werden immers ook onder de Interimwet met vergaande beperkingen
geconfronteerd. Bovendien biedt het overnemen van een bestaande locatie met
een milieuvergunning aan andere veehouderijen binnen de kwetsbare gebieden
en de zones daaromheen de mogelijkheid om van het emissieplafond volgend uit
de betreffende milieuvergunning gebruik te maken, hetgeen weer een gunstig
effect kan hebben op de waarde van de betreffende locaties.Hoewel de leden van de fracties van ChristenUnie en SGP begrip hebben
voor de redenering van de regering, neergelegd in de memorie van antwoord,
inzake en uitzonderingsregeling voor dierenverblijven die slechts gedeeltelijk
binnen de 250-meter-zone liggen, blijft de voorliggende regeling voor hen
op dit punt toch onbevredigend, mede omdat de grens van de genoemde zones
in de praktijk zelden een rechte lijn zal zijn. Deze leden vragen de regering
daarom hoe ze denkt over de mogelijkheid dat het gehele dierenverblijf buiten
de 250-meter-zone te laten vallen, als een gedeelte ervan daarbuiten valt.De door deze leden gesuggereerde regeling, waarbij een dierenverblijf
geacht wordt buiten de zone te vallen, als een gedeelte ervan daarbuiten valt,
heeft een aantal bezwaren.Allereerst zou een dergelijke regeling bij bedrijven die meerdere dierenverblijven
hebben, er toe leiden, dat een bedrijf in gedeelten zou moeten worden beoordeeld,
waarbij voor dierenverblijven geheel binnen de zone een andere regeling zou
gelden dan voor dierenverblijven deels of geheel buiten de zone. Dit zou er
vervolgens toe kunnen leiden, dat bij bedrijfslocaties die door
de zonegrens worden doorsneden, op de rand van de zone en direct daarbuiten
een forse uitbreiding van dierenverblijven zou kunnen plaatsvinden, hetgeen
ongewenst is.Ook zou bij een dergelijke regeling oprichting van nieuwe veehouderijen
mogelijk zijn zeer dicht bij de natuur, wanneer de ondernemer er maar voor
zou zorgen dat maar een gedeelte van de dierenverblijven buiten de zone valt.De leden van de fracties van ChristenUnie en SGP hebben voorts begrepen
dat als uitgangspunt bij de emissiestandstill van de bedrijven in de 250-meter-zones,
niet de werkelijke emissie van het bedrijf wordt gehanteerd, maar de emissie
die zou plaatsvinden als het bedrijf al aan de «amvb huisvesting»
zou voldoen. Ze vragen zich af of dit in de praktijk voor veel bedrijven niet
neerkomt op een dierstandstill, omdat investeringen waarmee de veehouder tracht
te voldoen aan de amvb, alleen rendabel zijn wanneer het bedrijf tegelijk
enigszins mag worden uitgebreid. Deze leden vragen of het aanpassingsproces
niet zou worden bespoedigd, met winst voor milieu en sector, wanneer een deel
van de te realiseren emissiereductie kan worden aangewend voor vergroting
van het bedrijf.Wanneer de ondernemer bij het aanpassen van het bedrijf aan de eisen van
de «amvb huisvesting» kiest voor toepassing van technieken waarvan
de emissiefactor exact gelijk is aan de maximale emissiewaarde uit de amvb,
zal hij na de aanpassing precies op het niveau van het gecorrigeerd emissieplafond
komen en daardoor niet kunnen uitbreiden. In dat geval is er inderdaad als
het ware sprake van een dierstandstill.Het wetsvoorstel gaat er van uit, dat wanneer de ondernemer naast het
aanpassen van het bedrijf ook uitbreiding wil plegen, hij ruimte daarvoor
moet creëren door technieken te kiezen waarvan de emissiefactor lager
ligt dan de maximale emissiewaarde. Deze technieken brengen veelal hogere
kosten met zich mee. De ondernemer zal aldus steeds moeten afwegen, of de
extra groeiruimte die door toepassing van deze technieken ontstaat, voldoende
is om ook de kosten daarvan terug te verdienen.Zoals de leden van de fracties van ChristenUnie en SGP terecht veronderstellen,
zou het aanpassingsproces binnen de kwetsbare gebieden en de daaromheen liggende
zones worden vergemakkelijkt wanneer een deel van de te realiseren emissiereductie
zou mogen worden aangewend voor vergroting van het bedrijf. Dat levert naar
onze mening echter uiteindelijk geen winst op voor het milieu. Weliswaar zouden
bedrijven daardoor wat eerder overschakelen op emissiearme technieken, wat
gunstig lijkt voor het milieu. Daar staat tegenover dat de milieuwinst op
termijn (veel) geringer zal zijn dan op grond van het wetsvoorstel zal worden
gerealiseerd, omdat in het wetsvoorstel de emissiewinst die bereikt kan worden
met de stand der techniek volledig ten goede komt aan de kwetsbare natuur.
Dit is te meer van belang omdat het hier juist de gebieden betreft, waar deze
winst het hardst nodig is.4. Reconstructiewet concentratiegebiedenDe leden van de PvdA-fractie stellen vast dat in de voorgestelde Reconstructiewet
concentratiegebieden voorziene procedure inzake onteigening van grond weliswaar
is toegelicht in 2 memories van antwoord, doch nog niet afdoende is geregeld.
Ze staan op het standpunt dat anticiperen op de nieuwe onteigeningswet alleen
acceptabel is, als duidelijk is dat die nog in 2002 wordt afgerond en er dus
geen precedent werking zal uitgaan van een onduidelijke procedure in de Reconstructiewet, die volgens deze leden ook zeer gebrekkig spoort
met de Landinrichtingswet. Deze leden vragen de regering hierover duidelijkheid
te verschaffen.Opgemerkt zij dat wel moet worden onderscheiden tussen herverkaveling
en onteigening. Anders dan bij onteigening, waar steeds eigenaren van een
zaak de eigendom verliezen tegen een schadeloosstelling, is het uitgangspunt
bij herverkaveling dat toedeling van gronden plaatsvindt in evenredigheid
van hetgeen door de onderscheiden eigenaren in de herverkaveling wordt ingebracht,
onder financiële verrekening van mogelijke kortingen, over- en onderbedelingen.
Dit doet uiteraard niet af aan het feit dat tussen onteigening en herverkaveling
duidelijke parallellen zijn te trekken.Inmiddels heeft de Minister van Justitie bij brief van 29 november jl.
de Tweede Kamer geïnformeerd over bijstellingen in het kabinetsstandpunt
met betrekking tot de herziening van de onteigeningswet, waarbij centraal
staat dat ook in de toekomst de civiele rechter betrokken zal blijven bij
met name de vaststelling van de schadeloosstelling die aan de onteigende partij
moet worden toegekend1.In vervolg op hetgeen wij dienaangaande bij de nota naar aanleiding van
het verslag inzake de voorgestelde Reconstructiewet hebben opgemerkt, kunnen
wij thans op dit punt de door de hier aan het woord zijnde leden gevraagde
duidelijkheid verschaffen.Nadat de Tweede Kamer zich over de voorstellen van de Minister van Justitie
zal hebben uitgesproken, zullen wij de procedures van de Reconstructiewet
inzake herverkaveling zo veel mogelijk conform de voorstellen met betrekking
tot de onteigeningsprocedure aanpassen en daartoe een wetsvoorstel tot wijziging
van de Reconstructiewet entameren. In de tussentijd zullen we de desbetreffende
bepalingen uit de Reconstructiewet niet in werking laten treden. Een wetswijziging
als hier bedoeld kan in 2002 worden doorgevoerd.De Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer,J. P. PronkDe Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij,L. J. BrinkhorstXNoot1Kamerstukken II, 2000/2001, 26 356, nr. 32.XNoot1Kamerstukken II, 2000/2001, 24 445, nr. 64.XNoot2Kamerstukken II, 2001/2002, 27 835, nr. 11.XNoot1Staringcentrum, rapport nr. 29, Kwetsbaarheid van de Nederlandse bodem
voor verzuring, 1989.XNoot1Kamerstukken II, 2000/2001, 27 836, nr. 3, blz. 8.XNoot1Kamerstukken I, 2000/2001, 26 356, nr. 169d, blz. 7.XNoot1Kamerstukken II, 2001/2002, 24 036, nr. 239. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20012002-27835-143d.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl