Rijksbegroting van het ministerie van Justitie voor het jaar 1997; Memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19961997-25000-VI, nr. 124b

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

17-04-1997

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

25000-VI nr. 124b

15-04-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25000-VIToon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: onbekend

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 000 VIVaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van
het Ministerie van Justitie (VI) voor het jaar 1997nr. 124bMEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 15 april 19971. Uit het onderzoek van het WODC, «Binnentredende gerechtsdeurwaarders,
het machtigingsvereiste in de praktijk», uit 1996 is onder meer gebleken
dat het machtigingsvereiste in de deurwaarderspraktijk geen grote belemmeringen
en problemen oplevert en voorts dat de toegevoegde waarde van dit vereiste
met het oog op de bescherming van het huisrecht gering is.Thans wordt bezien of de voorschriften die de deurwaarder bij het binnentreden
in woningen ter fine van executie in acht moet nemen, kunnen worden vereenvoudigd.2. In het bedoelde artikel «Ben ik gemachtigd?» van D. Struiksma
wordt een uitspraak van de Nationale ombudsman van 21 februari 1996 besproken.
In deze uitspraak verklaart de ombudsman een klacht over het optreden van
de gemeentepolitie, ter assistentie van een gerechtsdeurwaarder bij de executie
van een gerechtelijk vonnis, gegrond. De ombudsman geeft de burgemeester van
Amsterdam, in zijn hoedanigheid van beheerder van het regionale politiekorps,
in overweging om, voorzover nodig, te bevorderen dat de politie zich te allen
tijde overtuigt van de rechtmatigheid van voorgenomen deurwaardersoptreden
voordat zij de deurwaarder bij dat optreden assistentie verleent. De ombudsman
baseert deze uitspraak – kort samengevat – op zijn oordeel dat
de deurwaarder aan het vonnis van de president van de arrondissementsrechtbank
Amsterdam van 25 februari 1993 ten onrechte de bevoegdheid meende te kunnen
ontlenen om verzoeker uit zijn woning te verwijderen. Gelet daarop acht de
ombudsman het onjuist dat de ambtenaren van de politie assistentie hebben
verleend bij het deurwaardersoptreden. Van de politie mag, zo oordeelt de
ombudsman, worden verwacht dat zij geen assistentie verleent bij optreden
door een ambtsdrager waartoe deze geen bevoegdheid heeft.De schrijver van het artikel stelt dat de ombudsman tot deze uitspraak
komt op grond van een verkeerd oordeel van de verantwoordelijkheid van de
deurwaarder. De deurwaarder is, zo meent de schrijver, verantwoordelijk voor
de wijze waarop een uitspraak ten uitvoer wordt gelegd; ook voor het inroepen
van de assistentie van de politie is hij verantwoordelijk. In het artikel
wordt verder uitvoerig ingegaan op de vragen of het vonnis van de president
van de arrondissementsrechtbank Amsterdam van 25 februari 1993
ontruiming van de woning mogelijk maakte en of daaraan een machtiging voor
het inroepen van assistentie van de politie kon worden ontleend. Laatstgenoemde
vragen omtrent de uitleg van een rechterlijk vonnis laat ik terzijde. Ik beperk
mij tot de verantwoordelijkheid van de deurwaarder in relatie tot die van
de politie bij de executie van een rechterlijk vonnis.In artikel 430 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv) ligt
de opdracht besloten aan de overheid om zonodig assistentie te verlenen bij
de tenuitvoerlegging van een rechterlijk vonnis. Artikel 434 Rv machtigt de
gerechtsdeurwaarder tot de gehele executie, met uitzondering van lijfsdwang.
De deurwaarder is hiermee verantwoordelijk voor de wijze waarop het vonnis
ten uitvoer wordt gelegd. Hij kan daar door de benadeelde partij bij een onrechtmatige
executie op worden aangesproken. Ik ben het echter eens met de ombudsman waar
hij stelt dat van de politie mag worden verwacht dat zij geen assistentie
verleent bij optreden door een deurwaarder waartoe deze geen bevoegdheid heeft.
De politie heeft hierin een eigen verantwoordelijkheid, welke wordt gerechtvaardigd
door de zorgvuldigheid waarmee tenuitvoerlegging van een rechterlijk vonnis
met behulp van «de sterke arm» behoort te zijn omgeven. Ook de
politie dient op deze verantwoordelijkheid aanspreekbaar te zijn. Het zou
naar mijn mening echter te ver gaan als de politie elk vonnis volledig opnieuw
zou gaan toetsen. Volstaan kan worden met een marginale toets.3. Nee. Het gaat veeleer om elkaar aanvullende aspecten van de vrijheidsstraf.
In het antwoord aan het Tweede Kamerlid Van der Berg is aangegeven dat het
wezen van de vrijheidsstraf bestaat uit de onttrekking van de tot gevangenisstraf
veroordeelde aan de samenleving. Het regime mag niet structureel zijn gericht
op extra leedtoevoeging (het beginsel van de minimale beperkingen). Het gaat
hier om een negatief vereiste.De geciteerde opmerking van de toenmalige staatssecretaris mr. A. Kosto
is echter gericht op de vraag hoe het regime moet worden vormgegeven (positief
vereiste). De vrijheidsstraf behelst volgens hem meer dan alleen het uitzitten
van de straftijd in een penitentiaire inrichting. Hij stelt vast dat de gedetineerde
gedurende de gevangenisstraf gehouden is deel te nemen aan bepaalde regimesactiviteiten.
Naarmate de straftijd vordert, dien de invulling van het regime geleidelijk
aan van karakter te veranderen. Het accent komt steeds minder op het strafkarakter
te liggen, terwijl het regime in toenemende mate wordt georiënteerd op
de in artikel 26 Beginselenwet gevangeniswezen neergelegde reïntegratiedoelstelling.
De genoemde uitgangspunten zijn ook in mijn ogen nog steeds juist. Ze vormen
dan ook belangrijke pijlers van het thans bij de Tweede Kamer aanhangige voorstel
voor een Penitentiaire beginselenwet.4. Nee, op dit moment heb ik een dergelijk voornemen niet, aangezien de
laatste beleidsnota hierover, nl. werkzame detentie, nog vrij recent is.5. Het wetsvoorstel gerechtsdeurwaarders (22 775) is aangehouden
in verband met een nadere beoordeling in MDW-verband (werkgroep-Opstelten).
Deze MDW-operatie verkeert thans in de fase van afronding van een advies.
Na ontvangst van het advies zal het kabinet besluiten over de voortzetting
van de behandeling van het huidige wetsvoorstel.6. In 1996 is een bedrag van f 4,4 miljoen uitgekeerd op grond van
de procedure, die in artikel 89 Wetboek van Strafvordering (WvSv) is neergelegd.Op grond van de procedure, neergelegd in de artikelen 591 en 591a WvSv,
is vorig jaar f 8,2 miljoen uitgekeerd. Gegevens over aantallen en percentages met betrekking tot de bovengenoemde
uitkeringen ontbreken op dit moment. Deze worden verzameld door het CBS en
komen naar verwachting in juli of augustus beschikbaar. Toekenning van een
vergoeding op grond van deze artikelen is mogelijk indien de strafzaak is
geëindigd zonder oplegging van straf of maatregelen en heeft betrekking
op zowel rechtmatig als onrechtmatig strafvordering optreden.Naast de regelingen in het WvSv bestaat de mogelijkheid de staat langs
civielrechtelijke weg aansprakelijk te stellen voor onrechtmatig strafvorderlijk
optreden. In 1996 zijn 289 verzoeken om schadevergoeding op deze titel bij
de Minister van Justitie ingediend. Het percentage waarin een schadevergoeding
is uitgekeerd bedraagt circa 50%. Het uitgekeerde bedrag is f 2,0 miljoen.
Hieronder vallen ook 11 gevallen waarin de Minister van Justitie door de rechter
tot schadevergoeding is veroordeeld danwel door de Landsadvocaat namens de
Minister een schikking is getroffen.7. Het wetsvoorstel inzake de reorganisatie van het Openbaar Ministerie
en de instelling van het landelijk parket is onlangs voor advies bij de Raad
van State aanhangig gemaakt. Gelet op de wenselijkheid van indiening van het
wetsvoorstel bij de Tweede Kamer vóór het zomerreces, is de
Raad van State verzocht spoedadvies uit te brengen.8. Naar aanleiding van het zogenaamde Pikmeer-arrest, waarin de vervolging
van een gemeente-ambtenaar die verontreinigd slib in het Pikmeer had laten
storten vooralsnog afstuitte op de onvervolgbaarheid (in dat geval) van de
gemeente (HR 23 april 1996, NJ 1996, 513 m.nt. 'tH), heeft het kabinet aanpassing
van het Wetboek overwogen. Het kabinet is tot de conclusie gekomen dat daartoe
vooralsnog geen noodzaak bestaat, nu de rechtspraak ruimte laat voor vervolging
van overheidsorganen indien hun handelen redelijkerwijs niet meer tot de uitvoering
van hun overheidstaak kan worden gerekend. Door middel van een gericht vervolgingsbeleid
zal worden bevorderd dat de grenzen van de aansprakelijkheid van overheidsorganen
zich in de rechtspraak kunnen uitkristalliseren. Voor een nadere uiteenzetting
over de rol die het strafrecht naar de mening van het kabinet bij de controle
op overheidshandelen heeft, verwijs ik naar de kabinetsnota «De strafrechtelijke
aansprakelijkheid van overheidsorganen», die onlangs aan de Tweede Kamer
is gezonden. Mocht de verdere ontwikkeling in de rechtspraak daartoe aanleiding
geven, dan zal wetswijziging alsnog worden overwogen.9. Zoals eerder geantwoord op vragen van uw lid De Wit (SP) en van het
Tweede Kamerlid Dittrich (gesteld eind 1996) staat het instituut van de externe
rechter-plaatsvervanger, die zijn hoofdfunctie buiten de rechterlijke macht
heeft, mijns inziens niet ter discussie. Maar vermeden dient te worden dat
zelfs maar de schijn van gebrek aan onafhankelijkheid of onpartijdigheid kan
ontstaan. In dat kader ben ik tot de conclusie gekomen, dat de combinatie
van advocaat en rechter-plaatsvervanger in het eigen arrondissement niet goed
verenigbaar moet worden geacht. Ter zake zal ik op korte termijn een wetsvoorstel
indienen. Een aantal gerechten hanteert al als norm dat alleen advocaten buiten
het arrondissement als rechter-plaatsvervanger worden aangetrokken.Het vervullen van nevenfuncties is op zichzelf niet onwenselijk. De wet
sluit in art. 8 van de Wet op de Rechterlijke Organisatie wel bepaalde combinaties
uit. Overigens wijs ik er op dat de beoordeling van de verenigbaarheid van
functies, waarvan de verenigbaarheid niet wettelijk is uitgesloten, is voorbehouden
aan de rechterlijke macht. Ook zoals eerder geantwoord op vragen van het lid De Wit, heb ik kennis
genomen van het rapport Integriteit Rechterlijke Macht. Zoals uit het hierboven
gestelde moge blijken is de integriteit van de rechtspraak voor mij een belangrijk
aandachtspunt.10. In wetsvoorstel 24 112 tot wijziging van de Wegenverkeerswet
1994, zoals dit bij nota van wijziging is gewijzigd, wordt voorgesteld de
maximumstraf op dood door schuld in het verkeer te verhogen van een naar drie
jaren (zie het voorgestelde art. 175). Indien de betrokken bestuurder ten
tijde van het ongeval onder invloed verkeerde of indien het ongeval (mede)
is veroorzaakt doordat de bestuurder de maximumsnelheid in ernstige mate heeft
overschreden, is dit maximum negen jaren (art. 175, tweede lid, onderdeel
a). Deze verhoging is in overeenstemming met de suggestie van prof. Leijten
in het door de vragenstellers aangehaalde artikel. Prof. Leijten suggereert
verder om eens na te denken over de vraag of het strafmaximum niet hoger moet
zijn wanneer er vijf slachtoffers vallen dan wanneer er een of twee doden
te betreuren zijn. Ik zie echter louter in de bijzondere problematiek van
het roekeloos rijden in het verkeer geen aanleiding voor een heroverweging
van de algemene regeling van de samenloop van strafbare feiten zoals neergelegd
in het Wetboek van Strafrecht. Bovendien ben ik van mening dat het voorgestelde
strafmaximum in combinatie met de samenloopregeling aan de rechter voldoende
armslag biedt om rekening te houden met het aantal slachtoffers van het ongeval.
In het geval waarover de heer Leijten schreef, zou namelijk een strafmaximum
van toepassing zijn van 12 jaren gevangenisstraf (een derde boven het wettelijk
maximum, zie art. 57, tweede lid, Sr).De Minister van Justitie,W. Sorgdrager 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19961997-25000-VI-124b.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl