Vergunningplicht voor lozingen in verband met ontwatering; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 23925, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

23-02-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1994-1995

23925 nr. 5

20-02-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Aanpassing vergunningstelsel3. Bestuurs- en externe lasten; handhaafbaarheid4. Overleg en adviesOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 23925Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 30 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
23 925Wijziging van enkele bepalingen van de Wet op de waterhuishouding betreffende
het vergunningstelsel en het regime voor buitengewone omstandigheden (vergunningplicht
voor lozingen in verband met ontwatering)nr. 5NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 20 februari 1995 1. InleidingHet doet mij genoegen dat het voorstel van wet tot wijziging van de Wet
op de waterhuishouding (WWH) met instemming wordt begroet door de leden van
de fracties van PvdA, D66 en SGP. Graag wil ik er aan meewerken dat de parlementaire
behandeling van het wetsvoorstel zo spoedig wordt afgerond, dat de wetswijziging
van kracht wordt vóór het begin van het zomerseizoen van 1995,
in overeenstemming met het desbetreffende verzoek van de leden van de D66-fractie.De leden van de SGP-fractie stellen dat het wetsvoorstel de noodzaak onderstreept
van een spoedige voortgang van de bezinning op de uitbouw van de WWH tot een
integrale waterbeheerswet, nu het onderwerp daarvan ligt op het grensvlak
van oppervlaktewater- en grondwaterbeheer. Deze leden vragen (in hoofdstuk
II van het verslag) of de regering die stelling onderschrijft, alsmede welke
voortgang ter zake wordt gemaakt. Het antwoord op de vraag of de met dit wetsvoorstel beoogde wijziging
van de WWH gevolgd zal moeten worden door een verdergaande aanpassing van
die wet als bedoeld door de SGP-fractieleden, houdt in belangrijke mate verband
met de door die leden genoemde evaluatie van de WWH. Inzake die evaluatie
heeft de vakgroep Agrarisch recht van de Landbouwuniversiteit te Wageningen
een eindrapport in voorbereiding. Over dat rapport zal ook het advies worden
gevraagd van de Staatscommissie voor de Waterstaatswetgeving. Het ligt in
de bedoeling aan de evaluatie van de WWH de nodige aandacht te besteden in
de vierde Nota waterhuishouding, die inmiddels in voorbereiding is. 2. Aanpassing vergunningstelselDe leden van de PvdA-fractie ondersteunen de voorgestelde wijziging ten
aanzien van artikel 24, tweede lid, WWH, maar stellen enkele vragen ten aanzien
van het vijfde lid van dat artikel. Deze leden vragen of het wenselijk is
dat de kwantiteitsbeheerder van geval tot geval de noodzaak om het belang
van de waterhuishouding te beschermen beoordeelt. Verder vragen
zij of die noodzaak zich niet per definitie voordoet in de vergunningplichtige
gevallen en of dit laatste niet zou betekenen dat de bedoelde beheerder te
allen tijde voorschriften ter bescherming van dat belang moet stellen.Artikel 24, vijfde lid, WWH omschrijft de bevoegdheid tot het verbinden
van voorschriften aan de vergunning in wat algemener gestelde bewoordingen
dan hetgeen artikel 24, tweede lid, WWH bepaalt ten aanzien van het instellen
van de vergunningplicht. De noodzaak om zodanige voorschriften te stellen
is echter niet ter vrije beoordeling van de kwantiteitsbeheerder. Artikel
24, vierde lid, tweede volzin, WWH eist immers dat bij de vergunningverlening
rekening wordt gehouden met het geldende beheersplan, dat weer in een overeenkomstige
relatie staat tot het provinciale plan voor de waterhuishouding. Waar de bedoelde
plannen – in het kader van de aanpak van de verdroging – voor
bepaalde gebieden voorzien in beperkende maatregelen ten aanzien van drainage
en in het verlengde daarvan ingevolge artikel 24 WWH vergunningplichtige gevallen
zijn aangewezen, kan de waterkwantiteitsbeheerder bij de uitvoering van het
vergunningstelsel niet volstaan met het zonder meer verlenen van aangevraagde
vergunningen.In beginsel komt dan, afgezien van het geval van weigering van een vergunning,
het stellen van voorschriften aan de orde. Ook de aard van het voorschrift
kan al in de planning besloten liggen, met name een voorschrift ten aanzien
van de diepteligging van het drainagesysteem. Het is echter niet op voorhand
uit te sluiten dat in een bepaald geval kan worden afgezien van het stellen
van vergunningvoorschriften, bij voorbeeld als het de lozing uit een geïsoleerd
liggend en voor de verdroging van de te beschermen natuurgebieden niet relevant
drainagestelsel betreft.De leden van de fractie van D66 vragen, aanknopende bij de voortgangsrapportage
Integraal waterbeheer en Noordzee-aangelegenheden (Kamerstukken II 1994/95,
21 250, nr. 29), naar de stand van zaken per ultimo 1994 ten aanzien
van het in de derde Nota waterhuishouding gestelde om een schema voor de aanpak
van het verdrogingsprobleem op te nemen in de provinciale waterhuishoudingsplannen.
Welke provincies hebben tot nu toe nog geen schema vastgesteld en om welke
reden, zo vragen deze leden voorts.De door deze leden genoemde voortgangsrapportage geeft, wat betreft het
pakket grondwater, waartoe ook het anti-verdrogingsbeleid behoort, de situatie
per 1 juli 1994 weer. Uit sedertdien op ambtelijk niveau ontvangen mededelingen
lijkt te kunnen worden afgeleid dat de meeste provincies nog niet in 1994
een plan van aanpak voor de verdroging hebben vastgesteld, maar dat zulks
wel in 1995 het geval zal zijn. Overigens zijn geen tussentijdse rapportages
van de provinciale besturen voorzien; de bedoelde voortgangsrapportage wordt
jaarlijks herhaald en is het instrument om de vinger aan de pols te houden.
In het eerstvolgende voortgangsrapport zal een overzicht worden gegeven van
de situatie per medio 1995.De leden van de D66-fractie signaleren dat blijkens de memorie van toelichting
weigering van aangevraagde vergunningen voor bestaande drainages meestal niet
aan de orde zal zijn. Deze leden merken op dat het handhaven van het huidige
lozingenniveau niet leidt tot een effectieve vermindering van het verdrogingsprobleem
en vragen welke duuzame oplossingen hier mogelijk zijn. Door het vergunninginstrument in eerste instantie in te zetten ten aanzien
van lozingen uit nog aan te leggen drainagestelsels, kan met een relatief
beperkt ingrijpen verdere achteruitgang wat betreft de ondiepe grondwatersituatie
in de desbetreffende gebieden worden tegengegaan. Indien prioriteiten moeten
worden gesteld ligt een zodanige benadering in de rede. Dit betekent niet
dat voor het overige berust moet worden in de bestaande situatie. Door de
wetswijziging wordt een versterking geboden van het instrumentarium dat ter
beschikking staat om in te spelen op de verschillende oorzaken van verdroging.
Andere instrumenten voor een duurzame gebiedsgerichte aanpak kunnen zijn gelegen
in de ruimtelijke ordeningssfeer (het beperken van agrarische functies), het
stopzetten of verminderen van permanente grondwateronttrekkingen in of rondom
het natuurgebied – hiertoe kan zonodig de Grondwaterwet worden toegepast –
of een wijziging van het (grond-)waterbeheer van dat gebied zelf, bij voorbeeld
door het vasthouden van gebiedseigen water of het wijzigen van het peilregime.
Indien in een bepaald gebied de verdrogingsproblematiek (mede) als gevolg
van ontwatering ernstig genoeg is of ten aanzien daarvan de zoëven genoemde
maatregelen om welke reden dan ook niet in voldoende mate soelaas bieden,
geeft artikel 24 van de WWH alle ruimte om de aanwijzing van vergunningplichtige
gevallen in de omgeving van dat gebied van meet af aan mede te richten op
bestaande lozingen van drainagewater.De leden van de D66-fractie vragen voorts welke instrumenten kunnen worden
ingezet om in relatie tot andere vergunningstelsels, zoals dat van de Natuurbeschermingswet,
te voorkomen dat de betrokken bestuursorganen niet tot procedurele afstemming
komen.In gevallen waarin de aanwijzing van een beschermd natuurgebied of staatsnatuurmonument
ingevolge de Natuurbeschermingswet wordt overwogen en daarbij waterhuishoudingsbelangen
in het geding zijn, is het gebruikelijk dat in een vroeg stadium overleg plaatsvindt
met het bij die belangen betrokken bevoegd gezag. Eenzelfde overleg is wenselijk
ten aanzien van het voorbereiden van een aanwijzing van vergunningplichtige
gevallen ex artikel 24 WWH in relatie tot het bevoegd gezag in het kader van
de Natuurbeschermingswet. Daarbij kunnen afspraken worden gemaakt over procedurele
afstemming tussen de betrokken bevoegde gezagen bij de behandeling van vergunningaanvragen.
Zodanige afstemming ligt op zich al in de rede, nu de activering van het vergunningstelsel
van de WWH voor de lozing van drainagewater dat afkomstig is van gronden die
een natuurgebied omringen juist er op is gericht de verdroging van het natuurgebied
tegen te gaan. Er zijn dus convergerende doelstellingen. Voor de beoogde afstemming
is mede van belang dat het voorstel van wet voor een nieuwe natuurbeschermingswet
(Kamerstukken II, 1993/94, 23 580, nrs. 1–3) mede voorziet in decentralisatie
naar provincies. De bestuurlijke lijnen met de bevoegde gezagen in het kader
van de WWH (waterkwantiteitsbeheerders) worden hierdoor verkort.Aan het slot van dit onderdeel komt nog meer in het bijzonder de afstemming
ten opzichte van aanlegvergunningstelsels aan de orde.De leden van de SGP-fractie memoreren de door de Staatscommissie voor
de waterstaatswetgeving gemaakte opmerkingen en vragen of overwogen is de
Grondwaterwet te wijzigen ten aanzien van ontwatering. In dit verband vragen
deze leden tot welk resultaat het in de Evaluatienota Water genoemde onderzoek
inzake een mogelijke vergunningplicht voor verticale drainage heeft geleid.Bij de voorbereiding van dit wetsvoorstel is onder ogen gezien dat de
Grondwaterwet ingevolge artikel 1, derde lid, onder a, uitdrukkelijk niet
van toepassing is ten aanzien van het onttrekken van grondwater bij de ontwatering of afwatering van gronden. Van meet af aan is onderkend
dat schrapping van deze uitzonderingsbepaling – waardoor de bedoelde
onttrekkingen in beginsel zouden vallen onder de vergunningplicht van de Grondwaterwet,
waarbij gedeputeerde staten het bevoegd gezag zijn – niet gewenst is.
Het beheer van het oppervlakkige grondwater hangt immers nauw samen met het
in de WWH geregelde peilbeheer, dat in handen is van de waterkwantiteitsbeheerder.
Evenmin wordt een wijziging van de Grondwaterwet ten aanzien van de zogenaamde
verticale drainage overwogen. Bij verticale drainage gaat het, kort gezegd,
om kunstmatige afvoer van grondwater uit een grondpakket (bodemlaag), naar
boven zowel als beneden, met het oog op gewenste samendrukking of inklinking
van dat pakket, in het kader van bouw- of wegenbouwkundige werkzaamheden.
Nu het grondwater bij verticale drainage niet aan de bodem wordt onttrokken,
kan worden geconcludeerd dat dit niet onder de vergunningplicht van de Grondwaterwet
valt. In elk geval bestaat aan toepasselijkheid van de Grondwaterwet op verticale
drainage geen behoefte uit hoofde van anti-verdrogingsbeleid.Naar de mening van de leden van de SGP-fractie betekent de aanpassing
van het vergunningstelsel van de WWH dat de waterkwantiteitsbeheerders steeds
nauwer worden betrokken bij het beheer van het ondiepe grondwater. Zij vragen
om een reactie op dit punt, mede ten aanzien van de betekenis voor de taken
en bevoegdheden van de waterschappen.De door de SGP-fractieleden beschreven ontwikkeling doet zich ontegenzeggelijk
voor en past in de lijn die is uitgezet op blz. 42 van de Evaluatienota Water
(Kamerstukken II 1993/94, 21 250, nrs. 27–28): het waterschap speelt
een actieve rol bij de bestrijding van de verdroging; de beheerder van het
oppervlaktewater draagt zorg voor een gebiedsgerichte waterhuishouding, toegesneden
op aan water en land toegekende functies. In feite is deze ontwikkeling al
eerder in gang gezet. Immers, het peilbeheer van het oppervlaktewater –
een reeds lang bestaande waterschapsactiviteit, die wat betreft het peilbesluit
in de WWH een wettelijke regeling heeft gevonden – is mede gericht op
het bereiken of handhaven van gewenste grondwaterstanden in aanliggende gebieden.
Met het wetsvoorstel wordt deze ontwikkeling nader gemarkeerd, zonder dat
dit verder noopt tot wijziging van taken of bevoegdheden van de waterschappen.
In hoofdstuk 5 van de memorie van toelichting is er aan herinnerd dat artikel
24, vijfde lid, van de WWH het thans al mogelijk maakt dat de kwantiteitsbeheerder
aan de vergunning voorschriften verbindt ter bescherming van het belang van
het grondwaterbeheer, behorende tot de waterhuishouding, voor zover de Grondwaterwet
daarin niet voorziet. Dit biedt een basis voor voorschriften met betrekking
tot ontwatering, nu de Grondwaterwet ingevolge artikel 1, derde lid, onder
a, niet van toepassing is op ontwatering.De leden van de SGP-fractie wijzen ook op de suggestie, vervat in de memorie
van toelichting onder 2.5, dat de gewenste grondwaterstand door de kwantiteitsbeheerder
in het beheersplan wordt bepaald en vroegen of hier dan niet eveneens sprake
zou zijn van een uitbreiding van de reikwijdte van het kwantiteitsbeheer van
het oppervlaktewater richting grondwaterbeheer.Hier is veeleer sprake van een geleidelijke verdere vormgeving van integraal
waterbeheer dan van een taakuitbreiding van oppervlaktewaterbeheer richting
grondwaterbeheer. Hierboven is al vermeld dat het niets nieuws is dat het
peilbeheer van het oppervlaktewater mede is gericht op het bereiken van gewenste
grondwaterstanden. Waar het peilbeheer een belangrijk element is in het waterkwantiteitsbeheer,
is het opnemen van een uiteenzetting hierover in het beheersplan
reeds voor de hand liggend. De gewenste grondwaterstanden kunnen dus ook los
van de suggestie in de memorie van toelichting al aan de orde komen in een
zodanig plan.In aansluiting op het voorgaande vragen de leden van de SGP-fractie of
en in hoeverre de provincies gebruik maken van de in artikel 107 van de Provinciewet
vervatte mogelijkheid tot decentralisatie van taken op het gebied van grondwaterbeheer
aan waterschappen en naar de wenselijkheid van een zodanig gebruik op ruime
schaal.De verantwoordelijkheden en bevoegdheden van provinciale bestuursorganen
op het gebied van het beheer van het (diepe) grondwater – die duidelijk
moeten worden onderscheiden van de hierboven besproken beheerstaken –
liggen vast in de Grondwaterwet. De relevante artikelen van die wet over onderwerpen
als registratie, vergunningverlening, schadevergoeding en handhaving gaan
uitdrukkelijk uit van uitvoering op provinciaal niveau, ook waar het verplichtingen
van onttrekkers van grondwater betreft. Bij het ministerie zijn dan ook geen
gevallen van delegatie bekend. Wel vindt over dit onderwerp overleg plaats
tussen het IPO en de Unie van Waterschappen. In de vierde Nota waterhuishouding
zal nader aandacht worden besteed aan de wenselijkheden en mogelijkheden van
doordecentralisatie van het grondwaterbeheer.De leden van de SGP-fractie vragen of en in hoeverre bij de toepassing
van het instrumentarium, in het bijzonder in de provinciale plannen voor de
waterhuishouding en in de beheersplannen, ook met de agrarische functies rekening
zal worden gehouden.In de WWH ligt besloten dat bij de toepassing van instrumenten op basis
van die wet rekening wordt gehouden met alle belangen die zijn betrokken bij
de zorg voor het op en in de bodem vrij aanwezige water, dus in voorkomend
geval ook met belangen die verband houden met agrarische functies van bepaalde
gebieden. Hoe de betrokken belangen in concreto worden gewogen kan hier uiteraard
niet worden voorzien. Als algemene oriëntatie kan dienen dat ingevolge
de Evaluatienota Water, die berust op artikel 3 van de WWH, waterbeheer en
grondwaterbeheer niet langer in hoofdzaak ten dienste staan van de landbouw
en dat landbouw en natuur moeten worden beschouwd als nevengeschikte functies.
In het kader van de 25 procents-reductiedoelstelling is in de ENW voorzien
dat lokaal zelfs prioriteit aan de natuur moet worden gegeven (Kamerstukken
II 1993/94, 21 250, nrs. 27–28, blz. 40).De SGP-fractieleden vragen of zich niet het probleem voordoet, dat in
gebieden, waar nieuwe drainages niet meer toegestaan worden, ook bestaande
drainages na aanwijzing vergunningplichtig worden. De figuur van vergunningverlening
van rechtswege zou hiervoor goede diensten kunnen bewijzen, zo veronderstellen
deze leden.De gefaseerde en gebiedsgerichte aanpak, waarvan de wenselijkheid door
de SGP-fractieleden wordt onderschreven, kan met name inhouden dat voor een
bepaald gebied als «gevallen» waarin de vergunningplicht geldt
in de zin van artikel 24, eerste lid, WWH, primair worden aangewezen lozingen
uit drainagesystemen die worden aangelegd na inwerkingtreding van de aanwijzing.
Bestaande lozingen kunnen dan zonodig, met inachtneming van overgangstermijnen,
in een latere fase onder de vergunningplicht worden gebracht. Een en ander
kan in de aanwijzingsverordening op provinciaal niveau of, met toepassing
van artikel 24, derde lid, WWH, door de kwantiteitsbeheerder worden vastgelegd.
Overgangsrecht op wetsniveau is als zodanig niet nodig, terwijl de figuur
van de van rechtswege verleende vergunning ook inhoudelijk een ongewenst obstakel zou opleveren voor het voor bepaalde gebieden in aanmerking
komende regime, waarin, zoals eerder in deze nota is vermeld, van aanvang
af mede beperkingen moeten worden gesteld ten aanzien van bestaande drainages.De leden van de SGP-fractie delen de opvatting dat aanlegvergunningstelsels
niet als instrument bij de bestrijding van de verdroging moeten worden aangewend.
Hoe kunnen doublures worden tegengegaan in situaties waarin in bestemmingsplannen
wél dergelijke vergunningstelsels zijn verankerd, zo vragen deze leden.De bestuurders van de betrokken waterschappen, gemeenten en provincies
dienen zich over en weer van elkaars voornemens tot het instellen van een
vergunningstelsel op de hoogte te stellen, bij voorbeeld door het stellen
van gerichte vragen dienaangaande in het kader van de voorbereiding van het
provinciale waterhuishoudingsplan. Waar doublures dreigen is overleg gewenst.
Gelet op het pas recent tot ontplooiing komen van het anti-verdrogingsbeleid,
zal het niet veelvuldig aan de orde zijn dat reeds geldende aanlegvergunningstelsels
vanuit die specifieke optiek mede zijn gericht op de aanleg van drainagestelsels.
Indien dat in een bepaald geval wel zo zou zijn, kunnen in het bedoelde overleg
afspraken worden gemaakt over het met ingang van een bepaald tijdstip vervangen
van het aanlegvergunningstelsel – voor zover dat van toepassing is met
betrekking tot drainagesystemen – door het WWH-vergunningstelsel. Vooruitlopend
op die vervanging ware de waterkwantiteitsbeheerder dan te betrekken bij de
voorbereiding van beschikkingen op aanvragen voor de aanlegvergunningen in
de desbetreffende gebieden. Deze lijn is wellicht ook zinvol voor aanlegvergunningstelsels
die vanuit meer algemene conserveringsmotieven een scala van aanlegaktiviteiten
bestrijken. In het eerderbedoelde overleg kan dan worden afgesproken daarvan
alsnog de aanleg van een drainagestelsel uit te zonderen in verband met het
aktiveren van de WWH-vergunningplicht daarvoor. Aanlegvergunningstelsels in
buitengebieden kunnen ook dienen ter bescherming van specifieke archeologische
of landschappelijke waarden en vormen als zodanig dan niet een doublure ten
opzichte van het WWH-vergunningstselsel. 3. Bestuurs- en externe lasten; handhaafbaarheidDe leden van de PvdA-fractie vragen hoe eventuele onduidelijkheden over
wie nu schadeplichtig is oplosbaar zijn. De leden van de SGP-fractie willen
meer duidelijkheid over de vraag waar de primaire verantwoordelijkheid ter
zake van schade als gevolg van toepassing van het instrumentarium met betrekking
tot verdrogingsbestrijding ligt.Er bestaat niet één algemene primaire schadevergoedingsplicht
in verband met de toepassing van het instrumentarium voor de bestrijding van
verdroging. Afzonderlijke schadevergoedingsregimes gelden bij toepassing van
bepaalde instrumenten. Zo voorziet artikel 41 van de Grondwaterwet, kort gezegd,
in toekenning door gedeputeerde staten van een schadevergoeding aan de houder
van een vergunning krachtens die wet, indien deze door intrekking of wijziging
van zijn vergunning schade lijdt. Wat betreft schadevergoeding met betrekking
tot de toepassing van het vergunningstelsel van de WWH is het bestaande artikel
40 van die wet van belang. Dat artikel houdt onder meer in dat aan de degene
die ten gevolge van het verlenen, weigeren of intrekken van een vergunning
schade lijdt of zal lijden, welke redelijkerwijs niet of niet geheel te zijnen
laste behoort te komen en waarvan de vergoeding niet of niet op andere wijze
voldoende is verzekerd, een naar billijkheid te bepalen schadevergoeding wordt
toegekend. Dit geschiedt door het gezag dat de desbetreffende
beschikking heeft gegeven, derhalve de waterkwantiteitsbeheerder. In verband
met de clausulering «waarvan de vergoeding niet of niet op andere wijze
voldoende is verzekerd» is in de memorie van toelichting bij dit wetsvoorstel
gewezen op de mogelijkheid dat in een bepaald geval in het ruimtelijke spoor
al is voorzien in bestuurscompensatie of een planschaderegeling.In het algemeen kan over de mogelijkheid van en de verantwoordelijkheid
voor de vergoeding van zogenaamde vernattingsschade onduidelijkheid bestaan,
voor zover zodanige schade optreedt bij de toepassing van verschillende, naast
elkaar ingezette, instrumenten ter bestrijding van verdroging. In het kader
van het Nationaal Onderzoekprogramma Verdroging is besloten onderzoek uit
te voeren ten aanzien van de vergoeding van vernattingsschade. Dit onderzoek
wordt thans uitgevoerd door KPMG Milieu, in samenwerking met het Centrum voor
Wetgevingsvraagstukken van de Katholieke Universiteit Brabant. In dit kader
wordt het voor anti-verdrogingsmaatregelen in te zetten instrumentarium (regelingen
voor ruimtelijke ordening, waterhuishouding, milieu- en natuurbescherming)
geanalyseerd op schadevergoedingsmogelijkheden en zullen aanbevelingen worden
gedaan om op projectniveau tot afspraken te komen tussen de bij de verdrogingsbestrijding
betrokken partijen. Doel van de voorgestane afspraken is het scheppen van
duidelijkheid over de financiële verantwoordelijkheden en over de inzetbaarheid
van verschillende (subsidie-)regelingen.De leden van de SGP-fractie vragen zich af of het niet wenselijk is een
maximum te blijven stellen voor de werkingsduur van maatregelen in buitengewone
omstandigheden, zij het hoger dan het tot nog toe geldende maximum.Een nadeel van een concrete maximumtermijn in de wet zou kunnen zijn,
dat dit maximum in zekere mate als standaard gaat functioneren, zoals wel
meer met wettelijke maxima het geval is. Alsdan zou die termijn ook worden
toegepast in situaties waarin bij nadere individuele overweging te voorzien
valt dat de maatregelen slechts voor kortere tijd behoeven te gelden. Vooral
is echter van belang, dat steeds in de WWH het voorschrift blijft gelden dat
de maatregel (houdende een opdracht of algemene voorschriften) wordt ingetrokken,
zodra de omstandigheden het toelaten. Zie hiervoor de artikelen 34, derde
lid, derde volzin, 35, tweede lid, derde volzin, en 38, tweede lid, WWH (de
aanvankelijk, impliciet, voorgestelde schrapping van laatstbedoelde bepaling
wordt door de nota van wijziging ongedaan gemaakt). De mogelijk ingrijpende
doorkruising van het in normale omstandigheden geldende regime duurt dus niet
langer dan nodig is.De vraag van de SGP-fractieleden naar de gemiddelde termijn, gedurende
welke in de achterliggende jaren dergelijke bijzondere bevoegdheden golden,
is niet exact te beantwoorden. Er vindt geen centrale registratie van de toepassing
van de artikelen 35 en volgende van de WWH plaats door de Unie van Waterschappen
of Rijkswaterstaat. Wel is bekend dat er gevallen zijn geweest waarbij een
werkingsduur van vele weken nodig bleek voor de voorschriften ex artikel 37
WWH. 4. Overleg en adviesDe leden van de PvdA-fractie schetsen kort de voorbereiding van het wetsvoorstel
en vragen waarom het Landbouwschap niet is betrokken in de voorbereidende
werkzaamheden ten aanzien van het wetsvoorstel.Een vertegenwoordiger van het Landbouwschap heeft in het kader van het
Overlegorgaan Waterbeheer en Noordzee-aangelegenheden aktief deelgenomen
aan het door de PvdA-fractieleden aangeduide beraad met diverse instellingen
en organisaties over een voorontwerp.De Minister van Verkeer en Waterstaat,A. Jorritsma-Lebbink 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-23925-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl