Goedkeuring Verdrag inzake de veiligheid van VN- en geassocieerd personeel; New York, 9 december 1994; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27454, nr. 7

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

23-10-2001

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

27454-(R1668) nr. 7

17-10-2001

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27454Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 28 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 454 (R 1668)Goedkeuring van het op 9 december 1994 te New York totstandgekomen Verdrag
inzake de veiligheid van VN-personeel en geassocieerd personeelnr. 7NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 17 oktober 2001De regering heeft met belangstelling kennis genomen van de bevindingen
van de vaste commissie voor Buitenlandse Zaken, neergelegd in haar verslag
dat op 5 april jl. werd ontvangen. De in het verslag gestelde vragen worden
hieronder in grotendeels dezelfde volgorde beantwoord.Op vragen van de leden van de PvdA-fractie naar de ratificatie van het
verdrag kan allereerst het volgende worden vermeld.Het verdrag is tot op heden door 54 landen geratificeerd, te weten: Albanië,
Argentinië, Australië, Azerbeidzjan, Bangladesh, Botswana, Brazilië,
Bulgarije, Chili, Costa Rica, Denemarken, Duitsland, Ecuador, Fiji, de Filippijnen,
Finland, Frankrijk, Griekenland, Guinee, Hongarije, Italië, Jamaica,
Japan, Korea, Kroatië, Lesotho, Libië, Liechtenstein, Litouwen,
Luxemburg, Monaco, Nepal, Nieuw-Zeeland, Noorwegen, Oekraïne, Oostenrijk,
Oezbekistan, Panama, Polen, Portugal, Roemenië, de Russische Federatie,
Senegal, Singapore, Slowakije, Spanje, de Tsjechische Republiek, Tunesië,
Turkmenistan, Uruguay, het Verenigd Koninkrijk, Wit-Rusland, IJsland en Zweden.De regering heeft zich tot nu toe terughoudend opgesteld in het aansporen
van andere staten om bij het onderhavige verdrag partij te worden. Zodra Nederland
partij is bij het verdrag, zal in multilateraal kader een actievere lobby
worden aangegaan.Voor de positie van Nederlandse militairen in VN-operaties betekent het
feit dat Nederland bij het onderhavige verdrag partij is een additionele verbetering
van hun bescherming. Zij ontlenen als VN-personeel namelijk al bescherming
op basis van het gebruikelijk af te sluiten «Status of Forces Agreement»
(de zgn. statusovereenkomst) tussen de VN en het betrokken land.Het is overigens wel een vertrouwenwekkende factor indien een staat, op
wiens grondgebied de bedoelde operatie plaatsvindt, het verdrag heeft geratificeerd.
Want een staat die bij het verdrag partij is neemt de verplichting op zich
om de VN-vredesmacht te beschermen en misdrijven tegen de vredesmacht te vervolgen. De leden van de fractie van de PvdA vragen voorts naar de basis waarop
Nederland jurisdictie zal gaan vestigen.Het verdrag geeft in artikel 10, tweede lid, onderdeel b, aan verdragssluitende
partijen de mogelijkheid rechtsmacht te vestigen op basis van het passieve
nationaliteitsbeginsel.Na aanvankelijke aarzeling acht de regering het vestigen van rechtsmacht
op basis van het passief nationaliteitsbeginsel gewenst. Daartoe zal bij het
wetsvoorstel ter uitvoering van het Verdrag inzake de bestrijding van terroristische
bomaanslagen, dat onlangs bij de Tweede Kamer aanhangig is gemaakt, een voorstel
voor aanvulling van artikel 4 Wetboek van Strafrecht worden ingediend (vergelijk
met artikel 4, onder 9°, Wetboek van Strafrecht).Zal Nederland, gelet op de formulering van artikel 17 in voorkomende gevallen
uitlevering weigeren, indien er in de verzoekende staat sprake is van een
rechtsgang die onvoldoende waarborgen biedt voor de rechten van de verdachte,
zo vragen voornoemde leden.Voorop moet worden gesteld dat de staten die bij het onderhavige verdrag
partij worden, zich daarmee verplichten waarborgen te vestigen voor een eerlijke
behandeling, een eerlijk proces en de bescherming van de rechten van de verdachte.
Nederland mag er dan ook op vertrouwen dat de rechten van de verdachte in
de verzoekende staat in beginsel toereikend zijn gewaarborgd.Indien er echter redenen zijn om aan te nemen dat de persoon wiens uitlevering
is verzocht door zijn uitlevering zou worden blootgesteld aan een risico van
flagrante inbreuk op enig recht dat hem ingevolge artikel 6, eerste lid, van
het EVRM toekomt («fair trial»), kan op grond van de bestaande
jurisprudentie van de Hoge Raad uitlevering worden geweigerd. In dat geval
staat de verplichting ingevolge artikel 1 EVRM om de rechten van burgers te
beschermen uitlevering door Nederland in de weg.Ten aanzien van de verhouding tussen het onderhavige verdrag en het Statuut
van het Internationaal Strafhof, diene het volgende.De leden van PvdA-fractie hebben gelijk dat de in het onderhavige verdrag
omschreven misdrijven onder omstandigheden ook een misdrijf kunnen opleveren
als bedoeld in het Statuut van het Internationaal Strafhof, bijvoorbeeld een
oorlogsmisdrijf als omschreven in artikel 8, tweede lid, onder b, onderdeel
(iii), van dat Statuut. Dit hoeft onzes inziens evenwel geen complicaties
op te leveren.Door middel van het Statuut van het Internationaal Strafhof hebben de
deelnemende staten een supranationaal strafgerecht in het leven geroepen.
Het Statuut regelt ter zake van welke misdrijven dit gerecht bevoegd is en
onder welke voorwaarden het van zo'n misdrijf mag kennisnemen. Een van die
voorwaarden is dat geen andere staat bereid en in staat is om het onderzoek
en de vervolging daadwerkelijk uit te voeren. Dit wordt ook wel het complementariteitbeginsel
genoemd. Dat houdt in dat het in eerste instantie aan staten zelf is om een
oorlogsmisdrijf, een misdrijf tegen de menselijkheid of het misdrijf van genocide
te vervolgen; daarbij kan bijvoorbeeld worden gedacht aan de staat waar het
misdrijf is gepleegd of de staat waarvan een onderdaan het misdrijf heeft
gepleegd.Het Statuut van het Internationaal Strafhof maakt daarbij geen onderscheid
tussen staten die partij zijn bij het Statuut en staten die dat niet zijn.
Het is dus denkbaar dat een staat die geen partij is bij het Statuut van het
Internationaal Strafhof maar wel bij het Verdrag inzake de veiligheid van
VN-personeel en geassocieerd personeel, op grond van laatstgenoemd verdrag
rechtsmacht bezit over een concreet misdrijf, gepleegd tegen VN-personeel,
dat onder beide verdragen valt. Als deze staat in dit geval serieus tot vervolging
van het betrokken misdrijf overgaat, zal het Internationaal Strafhof
terugtreden en voorrang geven aan de vervolging door de betrokken staat.De leden van de VVD-fractie stellen de volgende vragen rond de positie
van VN-personeel.Hoewel VN-personeel geen partij is bij het conflict en in de meeste gevallen
partijen uit elkaar probeert te houden, kunnen partijen het VN-personeel niettemin
als sta-in-de-weg zien. Is bijvoorbeeld geweld van burgers tegen VN-personeel,
zoals in Kosovo, straks strafbaar?Partijen bij een conflict stemmen – in geval van een operatie onder
Hoofdstuk VI van het Handvest – de facto in met de komst van een VN-operatie
die in veel gevallen een bufferfunctie vervult. Niettemin is het mogelijk
dat partijen, ook als zij hebben ingestemd met deze functie, op bepaalde momenten
de aanwezigheid van de VN als hinderlijk ervaren. Met het verdrag wordt onder
meer beoogd duidelijk aan te geven aan welke regels partijen zich tegenover
VN-personeel hebben te houden. Om die reden verplicht artikel 9, eerste lid,
de verdragspartijen een aantal specifieke handelingen als misdrijf strafbaar
te stellen. Uit die nationale strafbepalingen volgt onder andere dat het gebruik
van geweld tegen VN-personeel verboden is.VN-operaties zoals die in Kosovo (UNMIK) vallen onder dit verdrag. De
situatie in Kosovo is daarbij in zoverre buitengewoon, dat in dat geval de
VN niet een min of meer reguliere operatie uitvoert, maar tijdelijk in de
vorm van UNMIK de algehele verantwoordelijkheid draagt voor het openbaar bestuur.
Op grond van Resolutie 1244 van de Veiligheidsraad heeft UNMIK onder meer
de handhaving van de openbare orde tot taak. Daartoe behoort ook de verantwoordelijkheid
voor politieoptredens tegen geweld gericht op VN-personeel. Als dit geweld
vormen aanneemt waarvoor politieoptredens ontoereikend zijn, is het de taak
van KFOR de orde te herstellen en de bescherming en bewegingsvrijheid van
UNMIK en UNMIK-personeel te waarborgen (Resolutie 1244, paragraaf 9(h)).Hoe actief zal de opsporing van mogelijke daders van geweld tegen VN-personeel
zijn, en wat is de maximale inzet?Op deze vragen kan moeilijk een algemeen antwoord worden gegeven. Wel
staat vast dat statenpartijen op grond van artikel 14 de verplichting hebben
de vervolging van vermoedelijke daders zonder enige uitzondering en zonder
onnodig uitstel ter hand te nemen. Eveneens vereist artikel 14 dat de bevoegde
nationale autoriteiten hun beslissingen nemen op dezelfde wijze als in het
geval van een gewoon strafbaar feit van ernstige aard overeenkomstig de nationale
wetgeving.In hoeverre zal altijd duidelijk zijn wie het land waar de VN-operatie
plaatsvindt vertegenwoordigt, zowel met betrekking tot het geven van toestemming
voor de operatie als met betrekking tot samenwerking?Hoofdstuk VI van het Handvest van de Verenigde Naties stelt de eis van
toestemming van het gastland voor een operatie als voorwaarde voor het sturen
van een VN-vredesmacht (Art.38). Slechts indien de Veiligheidsraad besluit
de oprichting van een VN-troepenmacht te baseren op hoofdstuk VII van het
Handvest is een dergelijke toestemming niet vereist.Doorgaans zal dus als voorwaarde voor het sturen van een VN-operatie gelden
dat de verschillende conflictpartijen een staakt-het-vuren zijn overeengekomen
en akkoord gaan met de komst van de VN-operatie. Het is echter niet uit te
sluiten dat een conflict in een later stadium – ondanks VN-aanwezigheid –
escaleert en dat als gevolg hiervan niet altijd duidelijk hoeft te zijn wie
het betreffende land vertegenwoordigt. In diverse gevallen, onder andere in
de jaren '90 (vgl. de operaties in Somalië) maar ook al eerder (vgl.
de VN-operatie in Congo, ONUC), zag de VN zich geconfronteerd
met een interne strijd om de macht waarbij de vertegenwoordiging van het land,
ook naar de VN toe, ter discussie stond.Uiteindelijk kan dit tot gevolg hebben dat de VN voor de keuze komt te
staan de operatie te beëindigen ofwel over te gaan tot een dwangactie
op grond van hoofdstuk VII van het Handvest. In dat geval zullen operaties –
in de spaarzame gevallen dat zij plaatsvinden – doorgaans worden opgezet
als operaties die worden uitgevoerd door coalities van staten (coalitions
of the able and willing) onder machtiging van de Veiligheidsraad. Het verdrag
is op dit soort operaties is niet van toepassing, zoals blijkt uit de definitie
van VN-operatie in artikel 1(c), aangezien zij niet onder gezag en toezicht
van de VN staan.De leden van de CDA-fractie en de leden van de D66-fractie stellen enkele
vragen naar mogelijke uitbouw van het verdrag dan wel van de door het verdrag
gegeven bescherming. In antwoord hierop diene het volgende. «Zuiver
humanitaire missies» zijn ten tijde van gewapend conflict geheel gedekt
door het geldende internationaal humanitair recht, op grond waarvan het voltrekken
van krijgsgeweld jegens hulpverleners «hors de combat» reeds als
oorlogsmisdrijf strafbaar wordt gesteld. Onder vreedzame omstandigheden behoort
het tegengaan en bestrijden van gewelddadigheden tegen eenieder – ook
buitenlandse humanitaire werkers – geheel en al tot de soevereine jurisdictie
van het ontvangende land, dat daarop dan ook langs de reguliere kanalen kan
worden aangesproken.De reden voor een expliciete regeling ten gunste van VN- en geassocieerd
personeel is daarin gelegen, dat dit personeel niet onder alle omstandigheden
eenduidig als «hors de combat» kan worden aangeduid (men is bewapend,
men draagt uniformen, men begeeft zich in strijdgebieden en men kan betrokken
raken bij gewelddadigheden). Daarmee wordt helaas een scheiding aangebracht
tussen verschillende groeperingen van humanitair en ander «vredebrengend»
personeel.In antwoord op de vraag van de leden van de D66-fractie naar preventieve
maatregelen en implementatierapporten kan het volgende worden vermeld.Preventieve maatregelen zullen over het algemeen in zgn. statusovereenkomsten
met ontvangende landen worden overeengekomen. In de meeste gevallen zullen
deze documenten worden opgesteld door het VN-secretariaat en door de Veiligheidsraad
worden geëndosseerd. Voor een algemene zelfstandige rol van ons land
bestaat in dat proces weinig ruimte, behalve indien het de positie van troepenleverancier
inneemt.De leden van D66 vragen zich voorts af of onder het begrip «zwaarwegende
redenen van procedurele aard» ook andere redenen kunnen worden begrepen
dan die van bewijstechnische aard.Artikel 14 van het verdrag verplicht de verdragsluitende partijen een
zaak aan de vervolgende autoriteiten voor te leggen wanneer de verdachte zich
op zijn grondgebied bevindt en de staat deze niet uitlevert. Het openbaar
ministerie kan in een dergelijk geval ingevolge het in Nederland geldende
opportuniteitsbeginsel besluiten de zaak niet te vervolgen.Daarvan kan op grond van de bij artikel 14 af te leggen verklaring sprake
zijn indien om redenen van zwaarwegende procedurele aard een doeltreffende
vervolging niet mogelijk is. Daarvan zal in de meeste gevallen sprake zijn
indien het niet mogelijk is voldoende wettig en overtuigend bewijsmateriaal
te verzamelen zodat een vervolging in Nederland voldoende kans van slagen
heeft. Het is echter niet uitgesloten dat ook andere zwaarwegende redenen
van procedurele aard, die niet op het bewijstechnische vlak liggen, voor het
openbaar ministerie aanleiding kunnen zijn om van vervolging af te zien. Hierbij
kan bijvoorbeeld worden gedacht aan het verlopen van een redelijke termijn
voor vervolging. Hoe denkt de regering de voor Nederland belangrijke rechten voor de verdachte
bij vredesmissies te kunnen afdwingen, zo vragen voornoemde leden tenslotte.Zoals reeds in het antwoord op een vraag van de PvdA-fractie is opgemerkt,
verbinden de staten die partij worden bij het onderhavige verdrag zich hun
rechtsgang zodanig in te richten dat recht wordt gedaan aan het recht op een
eerlijke behandeling, een eerlijk proces en andere rechten van de verdachte.
Wanneer niettemin zou worden geconstateerd dat deze rechten in een verdragsluitende
staat niet worden gewaarborgd, zou deze staat daarop door Nederland in diplomatiek
overleg kunnen worden aangesproken. Ook is denkbaar dat dit in het verband
van de Europese Unie gebeurt. Daarnaast is ook een taak weggelegd voor de
Verenigde Naties om toezicht te houden op de uitvoering van dit verdrag en
daarmee op de waarborgen inzake de rechten van de verdachte.Dat in het verdrag geen minimumeisen voor verdachten zijn opgenomen, vindt
overigens zijn oorsprong in de traditionele rechtshulpvorm waarin het verdrag
is gegoten. Strafrechtelijke aanpak van door het verdrag bestreken misdrijven
wordt overgelaten aan de jurisdictie van het gastland.De leden van de ChristenUnie-fractie releveerden terecht, dat de opstelling
van het verdrag in een later stadium plaatsvond.De reden hiervoor is dat pas in het begin van de jaren negentig de thematiek
van de bescherming van VN-personeel duidelijker op de agenda kwam van een
groot aantal fora, mede naar aanleiding van het toegenomen aantal gevallen
van geweldsdelicten tegen VN-personeel.Voornoemde leden stellen een aantal vragen, dat hieronder aan de orde
komt.Is de indruk juist dat het oorlogsrecht, met name de vier Geneefse Verdragen
uit 1949, niet voorziet in het strafbaar stellen van gewapende aanvallen op
VN-personeel?Kan in het algemeen een uiteenzetting worden gegeven hoe de relatie is
tussen de vier Geneefse Verdragen uit 1949 en dit verdrag?Impliceert de formulering van artikel 2, tweede lid, van het verdrag dat
internationaal humanitair recht alleen van toepassing is op dwangacties die
door de Veiligheidsraad zijn gemandateerd en in het kader van hoofdstuk VII
van het Handvest worden uitgevoerd, en niet op militaire operaties die in
het kader van hoofdstuk VI van het Handvest worden uitgevoerd?Het oorlogsrecht (oftewel recht inzake gewapende conflicten of internationaal
humanitair recht), en met name de Geneefse verdragen, voorziet inderdaad niet
in het strafbaar stellen van gewapende aanvallen op VN-personeel. Toen de
Geneefse verdragen in 1949 werden gesloten was niet of amper sprake van de
VN-operaties waar het verdrag betrekking op heeft. Deze operaties hebben zich
vooral vanaf 1956 in de praktijk ontwikkeld. In essentie zijn de Geneefse
Verdragen geschreven voor situaties waarbij sprake is van een gewapend conflict,
en zijn de bepalingen van toepassing op de partijen in het gewapend conflict.Het onderhavige verdrag is in beginsel niet voor dit soort situaties opgesteld.
De definitie van VN-operatie in artikel 1, eerste lid, onder c, van het verdrag
sluit weliswaar operaties onder hoofdstuk VII van het VN-Handvest niet van
de werkingssfeer van het verdrag uit, maar artikel 2, tweede lid, geeft aan
dat het verdrag niet van toepassing is op dwangacties onder hoofdstuk VII
van het Handvest, waarvoor de Veiligheidsraad een machtiging heeft gegeven
en waarbij personeel als strijders tegen georganiseerde strijdkrachten zijn
betrokken en waarop het recht inzake internationale gewapende conflicten van
toepassing is.In beginsel zal het internationale humanitaire recht niet van toepassing
zijn op operaties onder hoofdstuk VI van het Handvest, welk hoofdstuk immers
uitsluitend de vreedzame regeling van geschillen betreft. Niet is echter per
definitie uitgesloten dat in situaties van zelfverdediging een VN-operatie –
hoewel gebaseerd op hoofdstuk VI – betrokken raakt bij het gebruik van
geweld, en dat internationaal humanitair recht van toepassing is. In dit verband
kan ook worden gewezen op de vrijwaringclausule van artikel 20, onderdeel
a, van het verdrag, op grond waarvan de bepalingen van het verdrag de toepasselijkheid
van dit recht onverlet laten. Deze clausule beoogt onder meer bescherming
te verlenen aan VN-personeel dat taken vervult als non-combattant in een gewapend
conflict.In hoeverre bestaat er een overlap tussen het verdrag en het Verdrag inzake
privileges en immuniteiten van internationale organisaties?Gedoeld wordt op het Verdrag nopens de Voorrechten en Immuniteiten van
de Verenigde Naties uit 1946. Met dit Verdrag bestaat niet of nauwelijks overlap.
In het algemeen kan worden gezegd dat beide verdragen bijdragen tot de bescherming
van de positie van VN-personeel. Daarbij voorziet het Verdrag inzake de Veiligheid
van VN-personeel in verplichtingen voor staten enerzijds om de veiligheid
van VN-personeel te vergroten en anderzijds om specifiek aangegeven strafbare
feiten gepleegd tegen VN-personeel strafbaar te stellen.Het Verdrag uit 1946 vormt een nadere uitwerking van artikel 105 van het
VN-Handvest en geeft nadere bepalingen omtrent voorrechten en immuniteiten,
onder meer ten behoeve van VN-personeel. Bij dit Verdrag zijn thans 141 staten
partij. In aanvulling op dit verdrag wordt vaak tussen de VN en het gastland
een zgn. statusovereenkomst afgesloten waarin nadere bepalingen worden opgenomen
inzake voorrechten en immuniteiten ten behoeve van de betreffende VN-operatie.
Artikel 4 van het verdrag bepaalt dat een dergelijke overeenkomst zo spoedig
mogelijk dient te worden gesloten.Heeft VN-personeel bij conflicten die verband houden met het uiteenvallen
van staten alleen juridische bescherming op basis van het gemeenschappelijke
artikel 3 van de vier Geneefse Verdragen?Deze vraag betreft een speciaal soort conflicten, te weten conflicten
die verband houden met het uiteenvallen van staten.De regering interpreteert de vraag in essentie als een vraag of VN-personeel
ook in dit soort conflicten aan het onderhavige verdrag juridische bescherming
kan ontlenen. De invalshoek van het verdrag is echter niet de aard van het
conflict, maar het soort VN-operatie. Over de definitie van «VN-operatie»
kon moeilijk overeenstemming worden bereikt. Het uiteindelijke compromis is
neergelegd in de definitie van VN-operatie in artikel 1, onderdeel c. Op grond
hiervan is goed mogelijk dat het verdrag van toepassing is op een VN-operatie
in een conflict dat verband houdt met het uiteenvallen van staten.Vallen de operaties van KFOR onder dit verdrag?KFOR is geen VN-operatie in de zin van dit verdrag. De VN-veiligheidsraad
heeft in Resolutie 1244 machtiging gegeven voor de oprichting en voor het
functioneren van KFOR, maar deze operatie staat niet onder gezag en toezicht
van de VN, zoals bedoeld in artikel 1, onderdeel c, van het verdrag.Wat de vraag van dezelfde leden betreft naar de beperking van de strekking
van het verdrag tot VN-personeel, moge worden verwezen naar het antwoord op
de vragen van de leden van de CDA-fractie en van de D66-fractie.Personeel ingezet door niet-gouvernementele organisaties kan overigens
op grond van de definitie van artikel 1, onder a, iii onder de term «geassocieerd personeel» vallen en daarmee dus onder de bescherming
van het verdrag.De inhoud van de term «buitengewoon risico» in artikel 1,
onder c, ii, zal van geval tot geval door de communis opinio van Veiligheidsraad
of Algemene Vergadering moeten worden ingevuld. In de praktijk zal het criterium
van artikel 1, onder c, i, eerder van toepassing zijn, en is geen nadere verklaring
nodig. Overigens vallen de operaties van UNMEE naar het inzicht van de regering
niet onder de term «buitengewoon risico».In hoeverre is bij de stationering van Apaches in Djibouti sprake van
een operationeel-hiërarchische band met de VN, zo vragen voornoemde leden
tot slot.Voor de eenheden die in Ethiopië en Eritrea waren geplaatst in het
kader van UNMEE gold het Status of Forces agreement van de Verenigde Naties.
Aangezien de stationering van Nederlands personeel in Djibouti evenwel een
nationale stationering was, en formeel niet onderdeel uitmaakte van de UNMEE-missie,
diende Nederland voor het personeel in Djibouti zelf met de lokale autoriteiten
een statusovereenkomst af te sluiten. De stationering van de Apaches in Djibouti
heeft derhalve geen operationeel-hiërarchische band met de VN. In het
tussen het Koninkrijk en Djibouti afgesloten wordt wel een koppeling gemaakt
tussen de stationering van het personeel in Djibouti en de Nederlandse deelname
aan de UNMEE-operatie, waarmee de grondslag voor de stationering wordt duidelijk
gemaakt.De Minister van Buitenlandse Zaken,J. J. van AartsenDe Minister van Justitie,A. H. Korthals 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27454-7.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl