Wijz. Telecommunicatiewet i.v.m. herziening nationale beleid t.a.v. aanleg kabels openbare elektr. communicatienetwerken; Memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20062007-29834, nr. C

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

20-10-2006

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

29834 nr. C

17-10-2006

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Definitie «kabels»2. Begrenzing netten3. Onroerend karakter en omvang netten4. Repareren overdrachten en zekerheidsrechten5. Fiscale aspecten6. Rol gemeenten7. Overdraagbaarheid en derdenwerking instemmingsbesluit8. Arresten Hoge Raad9. Vergoeding voor andere maatregelen dan verplaatsing10. Kadastrale registratie en zekerheidsrechten11. Norm voor gevaarzetting of hinderOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29834Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 34 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 834Wijziging van de Telecommunicatiewet in verband met een herziening van
het nationale beleid ten aanzien van de aanleg van kabels ten dienste van
openbare elektronische communicatienetwerkenCMEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 17 oktober 2006Graag spreek ik mijn erkentelijkheid uit voor de voorspoedige behandeling
van het wetsvoorstel door de vaste Commissie voor Economische Zaken. Met genoegen
heb ik kunnen constateren dat het onderhavige wetsvoorstel aanleiding heeft
gegeven tot het stellen van een beperkt aantal vragen.1. Definitie «kabels»De leden van de CDA-fractie merkten op dat op gebieden waar snelle technologische
veranderingen plaatsvinden met het oog op de houdbaarheid van wetgeving zoveel
mogelijk techniek-onafhankelijke formuleringen moeten worden gebruikt. Zij
verwezen in dit verband naar de Kaderrichtlijn, waar in de terminologie niet
van «kabels» zou worden uitgegaan, maar van «niet-actieve
delen van elektronische communicatienetwerken». Zij vroegen de keuze
voor «kabels» nader te motiveren.Omdat de gedoogplicht uit hoofdstuk 5 van de Telecommunicatiewet een grote
inbreuk vormt op het eigendomsrecht, is het van belang dat die beperkt blijft
tot het strikt noodzakelijke. Bij kabels die de verschillende onderdelen van
een openbaar elektronisch communicatienetwerk met elkaar verbinden, is het
gebruik van bepaalde gronden («overpad») vaak onvermijdelijk.
Alleen dan is een gedoogplicht te rechtvaardigen. Dat is echter niet bij alle
niet-actieve delen van een netwerk het geval, zoals bij masten en antennes
van mobiele netwerken of van straalverbindingen. Zo is een netwerkaanbieder
voor de plaatsing van een antenne niet op één bepaalde plaats
aangewezen. Hij kan ook een plaats in de buurt kiezen, zonder dat de goede
werking van het netwerk daardoor wordt geschaad. Een gedoogplicht die ook deze niet-actieve elementen van netwerken zou omvatten,
is daarom niet noodzakelijk. Verwezen zij naar pagina 33 t/m 35 van de memorie
van toelichting, waar naar aanleiding van opmerkingen het college van OPTA
uitvoerig is ingegaan op de gemaakte keuzes.Het door deze leden voorgestelde begrip «niet-actieve delen»
zou anderzijds te beperkt zijn. Zo kunnen signaalinrichtingen mede optische
en elektrische versterkers of elektro-optische omzetters omvatten. Deze delen
vallen wel onder het begrip «kabel» maar zouden niet onder het
begrip «niet-actieve delen» vallen. Voorts kan worden opgemerkt dat het begrip «kabel» in hoofdstuk
5 een ruimere betekenis heeft dan alleen de fysieke geleidingsdraad: ook ondergrondse
ondersteuningswerken, beschermingswerken en signaalinrichtingen behoren daartoe.
Dit zijn functionele begrippen die in hoge mate techniek-onafhankelijk zijn.
Overigens wordt noch in de Kaderrichtlijn noch in de andere Europese richtlijnen
gesproken van «niet-actieve delen van elektronische communicatienetwerken».2. Begrenzing nettenDe leden van de CDA-fractie vroegen vervolgens hoe een netwerk moet worden
gedefinieerd. Waar in het wetsvoorstel wordt gesproken over «netwerk»,
slaat dit terug op de term «openbaar elektronisch communicatienetwerk».
Dit begrip is reeds gedefinieerd in artikel 1.1, onderdeel h van de Telecommunicatiewet,
dat de implementatie behelst van artikel 2 van de Kaderrichtlijn.Bij de onderhavige wijziging van het Burgerlijk Wetboek wordt gesproken
van «net». Dit begrip is niet vast gedefinieerd. Verwezen zij
naar de tweede nota van wijziging (Kamerstukken II 2005/06, 29 843, nr.
9, pagina 6 en 7), waar het begrip «net» nader wordt toegelicht.
Een net bestaat uit één of meer kabels of leidingen, die bestemd
zijn voor transport van vaste, vloeibare of gasvormige stoffen, van energie
of van informatie (voorgestelde artikel 5:20 BW). Het is overigens ook denkbaar
dat een net uit een enkele kabel of leiding bestaat. Gedacht kan worden aan
elektriciteitsnetten, gasnetten, de riolering, waterleidingnetten en elektronische
communicatienetwerken. Daarnaast bestaan er netten van buisleidingen waardoor
aardolie en gevaarlijke stoffen worden vervoerd. Netten voor personen of stuksvervoer,
zoals wegennetten en spoornetten, vallen niet onder het begrip net in het
voorgestelde 5:20 BW. Per net verschilt wat er toe behoort, met andere woorden
hoe een net is begrensd. Dit is met name van belang voor de grens tussen een
net en de aansluiting van degene die op dat net is aangesloten. Een elektronisch
communicatienetwerk bijvoorbeeld, eindigt daar waar de abonnee toegang krijgt
tot het net. In de meeste gevallen zal dit het fysieke netwerkaansluitpunt
zijn.Voor een aantal netten is in een bijzondere wet een definitie opgenomen.
Voor de bepaling van de omvang van een dergelijk net zal deze definitie bepalend
zijn. Voorbeelden hiervan zijn ten eerste artikel 1, eerste lid, onderdeel
i van de Elektriciteitswet 1998, dat een (elektriciteits)net definieert als «één
of meer verbindingen voor het transport van elektriciteit en de daarmee verbonden
transformator-, schakel-, verdeel- en onderstations en andere hulpmiddelen,
behoudens voor zover deze verbindingen en hulpmiddelen liggen binnen de installatie
van een producent of van een afnemer». Andere voorbeelden zijn artikel
1, eerste lid, onderdelen c en d van de Gaswet, die het gasproductienet en
het gastransportnet definiëren en artikel 1.1, onderdeel e van de Telecommunicatiewet
dat een elektronisch communicatienetwerk definieert. Hierbij zij opgemerkt
dat de in bijzondere wetten gehanteerde definities in hoge mate techniek-onafhankelijk
zijn. Zo vallen onder het begrip «elektronisch communicatienetwerk»
alle middelen die het mogelijk maken om signalen over te brengen, ongeacht
of dit nu via fysieke kabels, of via radiogolven gebeurt. Het is derhalve
een functionele omschrijving, die de keuze voor de techniek in het midden
laat. Evenwel wordt hier gewezen op het feit dat de voorgestelde doorknipregeling
van de verticale natrekking ziet op de eigendom van zaken. Niet-fysieke (draadloze)
verbindingen zijn geen zaak en worden dan ook niet nagetrokken.De begrenzing van een net kan ook uit de op een wet gebaseerde bepalingen
of uit gemeentelijke verordeningen blijken. De grenzen van netten waarvan
de afgrenzing niet bij bijzondere wet wordt gedefinieerd, zoals bijvoorbeeld
de buisleidingen voor transport van chemicaliën, worden door de verkeersopvattingen
bepaald. Hoe een dergelijk net in concreto is afgebakend, en waar
de grens ligt van de eigendom van met elkaar verbonden netten, blijkt uit
de inschrijving in de openbare registers voor registergoederen.Hiernaast vroegen de leden van de CDA-fractie wat precies onder een «aansluiting»
moet worden verstaan. Ook dit begrip is niet gedefinieerd in het wetsvoorstel.
Dit hangt samen met het feit dat dit begrip niet voorkomt in de tekst van
het wetsvoorstel. Wel heeft het relevantie voor de afbakening van het net.
Voor de invulling van dit begrip moet evenals voor het begrip net primair
in de betreffende bijzondere wet gekeken worden. Bijvoorbeeld de Elektriciteitswet
1998 geeft in artikel 1, eerste lid, onderdeel b een definitie van een aansluiting,
de Gaswet in artikel 1, onderdeel m, en de Telecommunicatiewet, in artikel
1.1, onderdeel k.3. Onroerend karakter en omvang nettenDe leden van de CDA-fractie stelden een aantal vragen over wanneer een
net of onderdelen daarvan als één onroerende zaak moeten worden
beschouwd. Allereerst zij opgemerkt dat dit wetsontwerp niet regelt wat wel
of geen zelfstandige zaak is. Wel doorbreekt het de verticale natrekking van
netten die bestaan uit één of meer kabels en leidingen. De vragen
die hier gesteld worden, betreffen dan ook niet het wetsvoorstel, maar de
vraag wanneer hier van een zelfstandige zaak kan worden gesproken.Overeenkomstig de huidige rechtspraak moet een net in zijn totaliteit
als één onroerende zaak worden beschouwd. Het voorgestelde artikel
5:20, tweede lid BW knipt de figuur van netten los van de regels van artikel
5:20, eerste lid, mede voor wat betreft de in dat lid vermelde «verticale
natrekking», die uit artikel 5:20, eerste lid, onderdeel e voortvloeit
en erop neerkomt dat gebouwen en werken in beginsel worden nagetrokken door
de grond. Zoals bij alle zaken strekt de eigendom van een net zich uit tot
alle bestanddelen van dat net. Dat volgt uit artikel 3:4 BW in verbinding
met artikel 5:3 BW, en leidt hier tot horizontale natrekking.Bij netten moet voorts in het oog worden gehouden dat zij deelbaar zijn.
Het is dus mogelijk dat een deel van het oorspronkelijke net aan een andere
eigenaar wordt overgedragen en zo een zelfstandige onroerende zaak wordt.
Voor de vraag waar de grens dan kan worden getrokken, komt het aan op de verkeersopvatting,
wat zowel van maatschappelijke als van technische punten afhangt. Wat de techniek
betreft, gaat het erom of de aansluiting redelijkerwijs weer afgesloten kan
worden. Wat de maatschappelijke kant betreft, gaat het erom of die aansluiting
tegelijk een redelijk kenbare afscheiding vormt. Het sluitstuk is dat de precieze
plaats van de aansluiting zal moeten blijken uit de in de openbare registers
met betrekking tot de overdracht in te schrijven stukken.Gevolg van een en ander is dat netwerken die grote afstanden omspannen
en zijn aangelegd door een (wellicht internationaal) consortium zeer wel één
onroerende zaak kunnen vormen, ook als binnen dit net verschillende spanningsniveaus
bestaan, zolang de netten maar in eigendom van dat consortium zijn. In de
elektriciteitswereld kan een net bestaan uit delen met verschillende spanningen.
Binnen een net kunnen dus verschillende spanningsniveaus heersen.De leden van de CDA-fractie vroegen in dit verband of de eigendom van
fibre pairs mogelijk is, en of de doorbreking van artikel 5:20, tweede lid
BW ook voor fibre pairs geldt. Allereerst zij opgemerkt dat dit wetsontwerp
geen verandering teweeg brengt in de eigendomsituatie waar het glasvezelverbindingen
betreft. Artikel 5.6 van de huidige Telecommunicatiewet doorbreekt immers
al de verticale natrekking van openbare elektronische communicatienetwerken.
Toegespitst op de concrete vraag van deze leden: in veel gevallen zullen glasvezelverbindingen
deel uitmaken van een meer omvattend elektronisch communicatienetwerk.
De eigendom berust dan bij de eigenaar van dat meeromvattende netwerk. Dat
is niet anders als een glasvezelverbinding een op zichzelf staande communicatieverbinding
is tussen twee locaties, zoals bijvoorbeeld het geval kan zijn bij een glasvezelverbinding
tussen de rekencentra van twee universiteiten. Op grond van de definitie in
artikel 1.1, onderdeel e van de Telecommunicatiewet is deze op zichzelf staande
verbinding een elektronisch communicatienetwerk, waarbij de eigendom berust
bij de bevoegde aanlegger.4. Repareren overdrachten en zekerheidsrechtenDe leden van de CDA-fractie vestigden de aandacht op een eventuele reparatieslag
in verband met de vaststelling van het onroerend karakter van kabels. De thans
voorgestelde regeling, die de eigendom van het net legt bij, kort gezegd,
de bevoegde aanlegger, beoogt een naar het huidige recht bestaande onzekerheid
op te heffen. In veel gevallen komt de nieuwe regeling neer op een bevestiging
van het resultaat waartoe men ook op grond van de bestaande rechtspraak dient
te komen. Dat brengt mee dat van een reparatieslag van enige omvang als gevolg
van dit wetsvoorstel geen sprake zal zijn. Indien de betrokken partijen aanleiding
zien hun verhouding nader te regelen, is zulks mogelijk. Het overgangsrecht,
dat inhoudt dat de nieuwe regeling ook voor bestaande verhoudingen onmiddellijk
werkt (zie artikel 155, eerste lid van de Overgangswet nieuw Burgerlijk Wetboek),
zal dat vaak onnodig maken, maar sluit het ook niet uit. Eventuele geschillen
over de eigendom zullen langs de weg van het voorgestelde artikel 155, tweede
lid van de Overgangswet nieuw Burgerlijk Wetboek kunnen worden berecht.Het is niet te verwachten dat in de praktijk veel pandrechten op kabels
of leidingen volgens de regels betreffende roerende zaken zijn gevestigd,
nu onder het huidige recht de mening dat deze objecten roerend zijn, nauwelijks
verdedigers vindt. Deze mening is bovendien afgewezen in de arresten van de
Hoge Raad van 6 juni 2003. Een en ander brengt mee dat administratieve
lasten ten gevolge van dit wetsvoorstel ook nauwelijks zijn te verwachten.5. Fiscale aspectenDe leden van de CDA-fractie vroegen hoe het beleid ter zake van de fiscale
consequenties van de kabelnetwerkarresten uit 2003 is ingericht. Waar het
de overdrachtsbelasting betreft, is een vrijstelling ingevoerd bij het belastingplan
2006. Een samenvatting van het desbetreffende beleid is opgenomen in de memorie
van toelichting en de nota naar aanleiding van het verslag bij dit belastingplan
(Kamerstukken II 2005/06, 30 306, nr. 3, pagina 11 en Kamerstukken II
2005/06, 30 306, nr. 6, pagina 23–24). Deze beleidslijn komt op
het volgende neer. Op basis van de arresten van de Hoge Raad van 6 juni
2003 wordt de overdracht van kabelnetten voor de heffing van overdrachtsbelasting
aangemerkt als een belastbaar feit. Aangezien voor de datum van de arresten
het roerend karakter daarvan ter discussie stond en heffing van overdrachtsbelasting
over netten niet is beoogd, is een integrale vrijstelling ingevoerd voor de
verkrijging van netten. Naast een vrijstelling voor de directe verkrijging
van netten werd, om te bereiken dat ook de indirecte verkrijging van netten
zonder overdrachtsbelasting plaatsvindt, tevens de verkrijging van aandelen
in een onroerende zaak lichaam, dat kabelnetwerken tot zijn bezittingen rekent,
vrijgesteld. Beide bepalingen traden in werking met terugwerkende kracht tot
en met 6 juni 2003, te weten de datum van de voornoemde arresten. Met
deze terugwerkende kracht wordt gewaarborgd dat uiteindelijk geen overdrachtsbelasting
zal zijn verschuldigd over transacties die zich op of na de datum van de arresten
hebben voorgedaan. Indien ter zake van deze transacties overdrachtsbelasting
is voldaan, zal deze worden teruggegeven; inspecteurs doen dit zo veel mogelijk
uit eigen beweging. Om doelmatigheidsredenen zal de Belastingdienst geen naheffingsaanslagen
opleggen over transacties die zich vóór 6 juni 2003 hebben
voorgedaan. De voorschriften inzake het ambtshalve verlenen van verminderingen
of teruggaven leiden in deze situatie niet tot het ambtshalve verlenen van
teruggave.Voornoemde leden vroegen voorts naar de stand van zaken inzake de heffing
van OZB. Uit overleg met het departement van Binnenlandse Zaken is gebleken
dat zich voor zover bekend geen gevallen voordoen waarin de waarde van het
onroerend goed is getaxeerd (op basis van de WOZ) en vervolgens OZB is geheven
over de eigendom van onroerende kabelnetwerken, zodat het thans niet nodig
is op dit punt aanvullend beleid te formuleren. Wel is bekend dat in enkele
gevallen precariorechten zijn geheven. Het beleid ten aanzien van precariorechten
in relatie tot de onderhavige ondergrondse netwerken is dat deze vrijgesteld
zouden moeten worden. De minister van BZK heeft daartoe een voorstel van wet
in voorbereiding. Het streven is om dat wetsvoorstel in het najaar aan te
bieden aan de Raad van State.De leden van de CDA-fractie merkten verder op dat er onduidelijkheid bestaat
over het heffen van precario. Volgens vaste jurisprudentie geldt dat als gemeenten
gedoogplichtig zijn, zij geen precario mogen heffen (zie ook pagina 10 van
de memorie van toelichting). Voor lege buizen gold tot 19 mei 2004 geen
gedoogplicht. Dat betekent dat gemeenten desgewenst tot die datum precario
hadden kunnen heffen, voor zover de Gemeentewet dat toestond. Vanaf 19 mei
2004 is dat niet meer mogelijk, omdat vanaf die datum ook voor lege buizen
een gedoogplicht geldt.Wat de werking van het voorgestelde achtste lid van artikel 5.2 betreft:
als na tien jaar voor een niet in gebruik genomen lege buis geen gedoogplicht
meer geldt, mag – binnen de grenzen van de Gemeentewet – precario
worden geheven vanaf het moment dat de gedoogplicht is vervallen. Dat verandert
overigens niets aan de gedoogplicht vóór dat moment: die gold
op grond van het voorgestelde artikel 5.15. Het is niet zo dat deze gedoogplicht
geacht moet worden nooit te hebben gegolden.Verwezen zij overigens ook naar hetgeen hiervoor is gezegd over de voorgenomen
vrijstelling van precario voor ondergrondse netwerken. Hierbij moet worden
bedacht dat ongebruikte infrastructuur, waaronder lege buizen, niet is aan
te merken als elektronisch communicatienetwerk in de zin van artikel 1.1,
onderdeel e van de Telecommunicatiewet en daarom niet onder die vrijstelling
van precario voor ondergrondse netwerken zal vallen.6. Rol gemeentenDe leden van de CDA-fractie gaven aan dat een gemeente die als netwerkeigenaar én
als grondeigenaar opereert, geen andere positie mag innemen dan andere kabel-
en leidingeigenaren. In het wetsvoorstel zijn diverse bepalingen opgenomen
om te voorkomen dat gemeenten in hun rol van coördinerend bestuursorgaan
zichzelf bevoordelen, bepalingen die in het traject van de parlementaire behandeling
nog verder zijn aangescherpt. In het bijzonder kunnen de leden 5 en 7 van
artikel 5.14 in dit verband worden genoemd. Voorts biedt ook de ministeriële
regeling op grond van artikel 5.4, zesde lid, de mogelijkheid nadere regels
te stellen die belangenverstrengeling tegengaan (zie ook pagina 3 van de vierde
nota van wijziging). Tot slot kan worden opgemerkt dat ook de in de Algemene
wet bestuursrecht vastgelegde beginselen van behoorlijk bestuur waarborgen
bieden dat een gemeente haar coördinerende bevoegdheden niet oneigenlijk
gebruikt. 7. Overdraagbaarheid en derdenwerking instemmingsbesluitVolgens de leden van de fractie van het CDA bestaat met betrekking tot
artikel 5.4 onduidelijkheid over de overdraagbaarheid en derdenwerking van
het instemmingsbesluit. Het instemmingsbesluit is een besluit in de zin van
de Algemene wet bestuursrecht, dat is gericht tot de aanbieder van een openbaar
elektronisch netwerk, die het instemmingsbesluit heeft aangevraagd. Indien
een andere aanbieder dan degene die de aanvraag heeft gedaan, in plaats van
de aanvrager werkzaamheden wenst uit te voeren, dan dient deze andere aanbieder
zelf een aanvraag in te dienen. Indien sprake is van dezelfde werkzaamheden,
op dezelfde plaats en op hetzelfde tijdstip, dan ligt het in de rede dat burgemeester
en wethouders eenzelfde instemming zullen verlenen en dat dit op korte termijn
kan plaatsvinden. De afweging is dan namelijk reeds gemaakt. Het instemmingsbesluit
is niet overdraagbaar. Overigens zal naar verwachting in de praktijk het aantal
situaties waarin er behoefte bestaat aan overdraagbaarheid van het instemmingsbesluit
gering zijn. Een aanbieder zal namelijk pas een aanvraag indienen, wanneer
hij voldoende concreet kan aangeven waar, wanneer en op welke wijze hij werkzaamheden
wil verrichten. De kans dat de aanbieder tussen het moment van aanvraag en
het moment van uitvoering van de werkzaamheden, alsnog de bevoegdheid tot
het uitvoeren van werkzaamheden wil overdragen aan een andere aanbieder, is
gering. Het wetsvoorstel laat overigens wel toe dat een derde in opdracht
van de aanbieder daadwerkelijk de werkzaamheden uitvoert.8. Arresten Hoge RaadDe leden van de CDA-fractie wezen op het arrest van de Hoge Raad van 3 december
2004, LJN AR 0264. In dit arrest wordt een interpretatie gegeven van het begrip «door
of vanwege» in het eerste lid van het voorgestelde artikel 5.8. Zij
vroegen of «door of vanwege» moet worden geïnterpreteerd
overeenkomstig het arrest van de Hoge Raad in de zin dat als de gedoogplichtige
zelf niet daadwerkelijk opdrachtgever is van de werkzaamheden waarvoor de
kabels moeten worden verlegd, de aanbieder van een communicatienetwerk de
kosten van verlegging ook niet hoeft te betalen. Het arrest van de Hoge Raad
heeft betrekking op de eerste twee leden van artikel 37 van de Wet op de telecommunicatievoorzieningen
(Wtv). Inhoudelijk komen deze leden overeen met het eerste lid van het voorgestelde
artikel 5.8. Ook de betekenis van «door of vanwege» in artikel
5.8 is niet anders dan die in artikel 37 Wtv. De in het arrest van de Hoge
Raad gegeven interpretatie geldt dus ook voor artikel 5.8.De leden van de CDA-fractie wezen daarnaast ook op het arrest van de Hoge
Raad van 4 november 2005, LJN AT6837, waarin is bepaald dat bouwrijp
maken van een perceel op zichzelf niet kan worden aangemerkt als «uitvoering
van werken». Ook in dit arrest gaat het om de verplaatsingsregeling
uit artikel 37 Wtv. Een vergelijkbare regeling is opgenomen in artikel 5.7
van de huidige Telecommunicatiewet en in artikel 5.8, eerste lid van het wetsvoorstel.
De Hoge Raad stelt vast dat aan de uitdrukking «uitvoering van werken»
de betekenis moet worden toegekend van het totstandbrengen van een werk van
stoffelijke aard. De Hoge Raad verwijst daarbij naar andere gevallen waarin
de wet een dergelijke uitdrukking gebruikt, zoals bijvoorbeeld in artikel
7:750 BW. Vervolgens geeft de Hoge Raad aan dat het bouwrijp maken van een
perceel, op zichzelf niet kan worden aangemerkt als uitvoering van werken
in de zin van artikel 37 Wtv. Uitvoering van werken, zo stelt de Hoge Raad,
heeft betrekking op een ander werk dan het bouwrijp maken van de grond als
zodanig. Dat is overigens ook expliciet aangegeven in de memorie van toelichting
(zie pagina 57 en 58). Omdat het toch wenselijk is dat bij bouwrijp maken
de gedoogplichtige in bepaalde gevallen gevrijwaard blijft van
de verplaatsingskosten, is het tweede lid van artikel 5.8 opgenomen. Verwezen
zij naar pagina 58 van de memorie van toelichting voor een nadere motivering
en naar hetgeen de Minister van Economische Zaken bij de mondelinge behandeling
van het wetsontwerp in de Tweede Kamer hierover heeft gezegd (Handelingen
II 2006/07, nr. 70, pagina 4411–4412).9. Vergoeding voor andere maatregelen dan verplaatsingDe leden van de CDA-fractie vroegen of op de voet van het voorgestelde
artikel 5.8, tweede lid, het derde lid niet zou moeten worden uitgebreid,
zodat daarin niet alleen sprake is van «verplaatsen», maar de
vergoedingsplicht ook zou moeten gelden voor andere maatregelen dan verplaatsing,
zoals het plaatsen van damwanden en kunstwerken. Kennelijk hebben de leden
van het CDA hier een situatie op het oog dat verplaatsing van kabels niet
nodig is, omdat alternatieve maatregelen (zoals het plaatsen van damwanden)
toereikend zijn. Allereerst kan worden opgemerkt dat het plaatsen van damwanden
of het treffen van andere voorzieningen geen alternatief zal zijn bij het
bouwrijp maken van grond. Want dan moet de grond vrij van kabels worden opgeleverd.
De situatie waar de leden van het CDA op doelen, zal daarom alleen aan de
orde zijn als het gaat om de uitvoering van werken (het eerste lid van het
voorgestelde artikel 5.8). In die gevallen mag worden aangenomen dat het plaatsen
van damwanden of het treffen van andere voorzieningen een onderdeel zullen
vormen van het uitvoeren van het eigenlijke werk zelf. Het is daarom niet
waarschijnlijk dat wel damwanden zullen worden geplaatst, terwijl het hoofdwerk
zelf niet wordt uitgevoerd. Mocht zo’n situatie in de praktijk zich
toch voordoen, dan zal een aanbieder die zijn kosten vergoed wil hebben zich
indien partijen er onderling niet uitkomen moeten wenden tot de civiele rechter.10. Kadastrale registratie en zekerheidsrechtenDe leden van de fracties van de SGP en de CU vroegen zich af of de gekozen
insteek met betrekking tot kadastrale registratie van netwerken niet tot grote
praktische problemen zal leiden, in verband met problemen bij het achterhalen
van de oorspronkelijke aanlegger of diens rechtsopvolger en de eventuele financiële
gevolgen hiervan. Het is niet aannemelijk dat de kadastrale registratie van
netwerken tot grote praktische problemen zal leiden. Bij objecten als waarom
het hier gaat, zal het zelden moeilijk zijn vast te stellen wie als aanlegger
heeft te gelden. Ook is niet te verwachten dat kabels en leidingen, ook als
zij lang geleden zijn aangelegd, dikwijls in andere handen zullen zijn overgegaan.
Inderdaad zal in geval van geschil via een procedure uitgemaakt kunnen worden
wie als aanlegger of als rechtsopvolger van de aanlegger heeft te gelden.
Het is wenselijk dat, zo onzekerheid bestaat ten aanzien van de vraag wie
eigenaar van de leiding is, zulks definitief wordt vastgesteld en dat dit
dan ook door inschrijving in de openbare registers krachtens het voorgestelde
artikel 3:16 BW publiek wordt gemaakt. De nieuwe regeling strekt ertoe te
bevorderen dat dit in de praktijk ook gebeurt. Nu het resultaat van de nieuwe
regeling in belangrijke mate strookt met het resultaat waartoe ook de huidige
rechtspraak vaak komt, worden geen belangrijke financiële gevolgen verwacht
op dit punt.De leden van de fracties van de SGP en de CU vroegen verder of de wijziging
van het Kadasterbesluit er toe leidt dat bij kadastrale registratie van netwerken
geen sprake zal zijn van perceelsgewijze registratie. De registratie in het
Kadaster van netwerken vindt inderdaad niet meer direct perceelsgewijze plaats,
maar door de aanduiding van het net (hoofdletter en nummer). Informatie over
een net kan door het Kadaster overigens wel perceelsgewijze worden
verstrekt. De toe te kennen kadastrale aanduiding gaat namelijk uit van de
indiening van een kadastrale kaart waarop het net is ingetekend. Er is door
het Kadaster dus antwoord te geven op de vraag of inzake een kadastraal perceel
een net is ingeschreven.De leden van de fracties van de SGP en de CU wezen in dit verband op het
feit dat kadastrale registratie van de aanleg van netten niet verplicht is,
in tegenstelling tot de kadastrale registratie van overdracht van netten.
Zij meenden dat er een probleem ontstaat als de kabel- of leidingbeheerder
zijn netwerk in onderpand heeft gegeven ter zekerheid van een geldlening.
Omzetting van een (mogelijk reeds nietig) pandrecht in een recht van hypotheek
betekent inderdaad dat er dan sprake zal zijn van kadastrale registratie.
De leden meenden dat problemen met betrekking tot de onderzoeksplicht daardoor
alleen maar zullen toenemen en vroegen zich af of de uitvoerbaarheid van het
wetsvoorstel niet te ingewikkeld wordt. Dit vormt mijns inziens geen groot
probleem voor de uitvoerbaarheid van het wetsvoorstel. Verwezen zij naar het
antwoord op de vraag van de leden van de CDA-fractie op dit punt, onder paragraaf 4.
Ten aanzien van de veronderstelling van deze leden dat slechts de overdracht
van een net dient te worden ingeschreven, zij opgemerkt dat degene die nalatig
is een nieuw aangelegd net in te schrijven, te maken krijgt met derdenbeschermingsbepalingen
van met name artikel 3:24 tot en met 3:26 BW. In dat geval kan onbekendheid
met of onjuistheid van ingeschreven feiten een verkrijger van dat net niet
worden tegengeworpen. Ten overvloede zij verder nog opgemerkt dat in de toekomst
de aanleg (voordat het als net tot stand is gekomen) en de verwijdering van
een net reeds kan worden ingeschreven in het kadaster, zie de voorgestelde
aanvulling van artikel 3:17, eerste lid BW.11. Norm voor gevaarzetting of hinderDe leden van de fracties van de SGP en de CU stelden verder een vraag
in verband met hinder of gevaarzetting als gevolg van andere infrastructuren
in bestaande situaties. Artikel 5.9 beoogt hinderlijke en gevaarzettende ligging
van kabels ten opzichte van andere infrastructuur te voorkomen. Deze bepaling
geldt voor werkzaamheden die in het kader van de aanleg, instandhouding of
opruiming van kabels worden verricht vanaf het moment van inwerkingtreding
van deze wet. Dit nieuwe regime heeft geen terugwerkende kracht. Dat betekent
dat hinder als gevolg van de aanleg van kabels
vóór het moment van inwerkingtreding van deze wet, niet onder
artikel 5.9 valt. Hinder als gevolg van de instandhouding
van bestaande kabels valt echter wel onder artikel 5.9. Zoals is
aangegeven in de memorie van toelichting bij artikel 5.9, zal er in bestaande
situaties, waar er bij de aanleg sprake was van meer hinder dan nodig, een
succesvol beroep op onrechtmatige daad kunnen worden gedaan. Bij de behandeling
in de Tweede Kamer is daaraan toegevoegd dat een wettelijke regeling geen
oplossing kan bieden voor die problemen omdat niet in zijn algemeenheid kan
worden bepaald in welke gevallen kabels in het verleden verwijtbaar hinderlijk
zijn aangelegd. De vraag of de aanleg van een kabel onrechtmatig is geweest,
moet worden ingevuld aan de hand van de vraag of bij de aanleg de nodige zorgvuldigheid
die in het maatschappelijk verkeer betamelijk is, is betracht. De leden vragen
zich af of de norm «de nodige zorgvuldigheid» voor alle partijen
duidelijk is. Deze norm kan niet in algemeen geldende zin worden ingevuld,
omdat daarbij alle omstandigheden van het concrete geval een rol spelen. Van
geval tot geval zal moeten worden beoordeeld of sprake is van in acht nemen
van de nodige zorgvuldigheid bij de aanleg van een kabel of leiding. Net als
bij alle andere gevallen van onrechtmatige daad, is het uiteindelijk aan de
rechter om te beoordelen of door de aanlegger daarbij de nodige zorgvuldigheid
in acht is genomen. De leden van de fracties van de SGP en de CU verwezen naar een arbitrale
uitspraak van het Nederlands Arbitrage Instituut (NAI). Ter voorkoming van
gerechtelijke procedures vroegen zij mij de relevante normen voor onderlinge
ligging te bevestigen. Of netten gevaar of hinder veroorzaken of zouden kunnen
veroorzaken is sterk situatie-gebonden. Daarom zijn vaste normen die voor
alle situaties van toepassing zijn, niet te geven. De NEN-normen waarnaar
wordt verwezen, dateren uit 1964 en de techniek is inmiddels veel verder ontwikkeld.
Het zou daarom te beperkend zijn als partijen uitsluitend van de NEN-normen
uit moeten gaan. Dat geldt overigens niet alleen voor deze NEN-normen, maar
meer in het algemeen voor normen zoals hier bedoeld. Het vastleggen van gedetailleerde
normen voor zeer vele, zeer uiteenlopende en technisch wijzigende situaties
wordt dan ook niet zinvol geacht.Benadrukt moet worden dat de civielrechtelijke zorgvuldigheid in dit verband
een bijzonder belangrijke rol speelt. De NEN-normen waaraan de NAI-uitspraak
refereert, vormen al jaren een referentiekader voor de tussen partijen in
het verkeer te betrachten zorgvuldigheid, welke doorwerkt in het burgerlijke
(aansprakelijkheids)recht. De uitspraak bevestigt het belang hiervan. De civielrechtelijke
weg wordt het meest aangewezen geacht om normen van dien aard verder in te
vullen. Deze weg wordt geprefereerd boven publiekrechtelijke handhaving van
gedetailleerd vast te leggen normen. Het is daarbij maar de vraag of dat het
aantal potentiële gerechtelijke procedures zou verminderen, het effect
zou waarschijnlijk zijn dat een andere rechter met deze problematiek wordt
belast. Bovendien moet bedacht worden dat dergelijke normen alleen kunnen
gelden voor nieuwe situaties, niet voor bestaande.Voorts vroegen de leden van de fracties van de SGP en de CU te bevorderen
dat de telecomsector zich constructief opstelt om gevaarlijke en hinderlijke
situaties op te heffen. Als in de praktijk dergelijke situaties worden aangetroffen,
dan is het – vanzelfsprekend – de verantwoordelijkheid van de
betrokken partijen om daar een einde aan te maken. Zij hebben daar gezamenlijk
belang bij. Opgemerkt zij dat partijen hebben aangegeven met elkaar in kaart
te zullen brengen waar zich potentieel gevaarlijke situaties bevinden en om
hiervoor gezamenlijk een oplossing te vinden. Aan die verantwoordelijkheid
wordt door partijen dus ook invulling gegeven.De Minister van Economische Zaken,J. G. Wijn 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20062007-29834-C.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl