Goedkeuringswet DIS-Overeenkomst; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26439, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

25-03-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

26439 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamInhoudsopgaveI. OVEREENKOMST OPGESTELD OP GROND VAN ARTIKEL K.3 VAN
HET VERDRAG BETREFFENDE DE EUROPESE UNIE INZAKE HET GEBRUIK VAN INFORMATICA
OP DOUANEGEBIED A. Algemeen 1. Inleiding2. Het Douane lnformatie Systeem3. Historie4. Kosten DISB. Artikelsgewijze toelichting HOOFDSTUK I. DEFINITIESHOOFDSTUK II. INSTELLING VAN EEN DOUANE-INFORMATIESYSTEEMHOOFDSTUK III. FUNCTIONEREN EN GEBRUIK VAN HET DOUANE-INFORMATIESYSTEEMHOOFDSTUK IV. WIJZIGING VAN GEGEVENSHOOFDSTUK V. BEWAREN VAN GEGEVENSHOOFDSTUK VI. BESCHERMING VAN PERSOONSGEGEVENSHOOFDSTUK VII. INSTITUTIONELE STRUCTUURHOOFDSTUK VIII. TOEZICHT OP DE BESCHERMING VAN PERSOONSGEGEVENSHOOFDSTUK IX. BEVEILIGING VAN HET DISHOOFDSTUK X. VERANTWOORDELIJKHEID EN AANSPRAKELIJKHEIDHOOFDSTUK XI. UITVOERING EN SLOTBEPALINGENII. AKKOORD BETREFFENDE DE VOORLOPIGE TOEPASSING TUSSEN
EEN AANTAL LID-STATEN VAN DE EUROPESE UNIE VAN DE OP BASIS VAN ARTIKEL K.3
VAN HET VERDRAG BETREFFENDE DE EUROPESE UNIE OPGESTELDE OVEREENKOMST INZAKE
HET GEBRUIK VAN INFORMATICA OP DOUANEGEBIEDIII. PROTOCOL, OPGESTELD OP GROND VAN ARTIKEL K.3 VAN
HET VERDRAG BETREFFENDE DE EUROPESE UNIE, BETREFFENDE DE PREJUDICIËLE
UITLEGGING, DOOR HET HOF VAN JUSTITIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, VAN
DE OVEREENKOMST INZAKE HET GEBRUIK VAN INFORMATICA OP DOUANEGEBIED A. AlgemeenB. Artikelsgewijze toelichtingIV. VERPLICHTING TOT HET STELLEN VAN PREJUDICIËLE
VRAGENV. AANWIJZING VAN DE DOUANEADMINISTRATIE BEDOELD IN ARTIKEL
10 VAN DE OVEREENKOMSTVI. BEVOEGDHEDEN TER IMPLEMENTATIE VAN ARTIKEL 15 VAN
DE OVEREENKOMSTVII. AANWIJZING CONTROLEAUTORITEIT PERSOONSGEGEVENSVIII. SAMENLOOPBEPALINGIX. KONINKRIJKSPOSITIEOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26439Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 57 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 439Goedkeuring van de op 26 juli 1995 te Brussel tot stand gekomen Overeenkomst
opgesteld op grond van Artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese
Unie inzake het gebruik van informatica op douanegebied (Trb. 1995, 287);
van het op 26 juli 1995 te Brussel tot stand gekomen Akkoord betreffende de
voorlopige toepassing tussen een aantal Lid-Staten van de Europese Unie van
de op basis van Artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie opgestelde
Overeenkomst inzake het gebruik van informatica op douanegebied (Trb. 1995,
288); en van het op 29 november 1996 te Brussel tot stand gekomen Protocol,
opgesteld op grond van Artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese
Unie, betreffende de prejudiciële uitlegging, door het Hof van Justitie
van de Europese Gemeenschappen, van de Overeenkomst inzake het gebruik van
informatica op douanegebied (Trb. 1997, 39)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING1Inhoudsopgave blz.  I.
Overeenkomst opgesteld op grond van Artikel K.3 van het Verdrag betreffende
de Europese Unie inzake het gebruik van informatica op douanegebied3A.
Algemeen31. Inleiding32. Het Douane lnformatie Systeem43.
Historie54. Kosten DIS6B. Artikelsgewijze toelichting7HOOFDSTUK
I. Definities7HOOFDSTUK II. Instelling van een douane-informatiesysteem7HOOFDSTUK
III. Functioneren en gebruik van het douane-informatiesysteem7HOOFDSTUK
IV. Wijziging van gegevens9HOOFDSTUK V. Bewaren van gegevens10HOOFDSTUK
VI. Bescherming van persoonsgegevens10HOOFDSTUK VII. Institutionele
structuur12HOOFDSTUK VIII. Toezicht op de bescherming van persoonsgegevens12HOOFDSTUK
IX. Beveiliging van het DIS12HOOFDSTUK X. Verantwoordelijkheid
en aansprakelijkheid13HOOFDSTUK XI. Uitvoering en slotbepalingen13  II.
Akkoord betreffende de voorlopige toepassing tussen een aantal Lid-Staten
van de Europese Unie van de op basis van Artikel K.3 van het Verdrag betreffende
de Europese Unie opgestelde Overeenkomst inzake het gebruik van informatica
op douanegebied14  III. Protocol, opgesteld op
grond van Artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, betreffende
de prejudiciële uitlegging, door het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen, van de Overeenkomst inzake het gebruik van informatica op
douanegebied14A. Algemeen14B. Artikelsgewijze toelichting15  IV.
Verplichting tot het stellen van prejudiciële vragen16  V.
Aanwijzing van de douaneadministratie bedoeld in artikel 10 van de Overeenkomst17  VI.
Bevoegdheden ter implementatie van artikel 15 van de Overeenkomst17  VII.
Aanwijzing controleautoriteit persoonsgegevens18  VIII. Samenloopbepaling19  IX.
Koninkrijkspositie20I. OVEREENKOMST OPGESTELD OP GROND VAN ARTIKEL K.3 VAN
HET VERDRAG BETREFFENDE DE EUROPESE UNIE INZAKE HET GEBRUIK VAN INFORMATICA
OP DOUANEGEBIED A. Algemeen 1. InleidingIn 1989 hebben de Directeuren-Generaal der Douane van de lidstaten van
de Europese Economische Gemeenschap in het kader van de bestaande intergouvernementele
samenwerking tussen douaneadministraties de Groep Wederzijdse Bijstand 1992
(GWB 1992) ingesteld. Deze Groep kreeg onder meer de opdracht te bezien welke
maatregelen op het gebied van de samenwerking tussen de douanediensten nodig
zouden zijn in verband met de door de voltooiing van de interne markt af te
schaffen controles aan de binnengrenzen, op terreinen die niet onder communautaire
jurisdictie vallen. Daarbij ging het met name om de verbetering en intensivering
van de samenwerking tussen de douanediensten bij de controle en opsporing
van inbreuken op de nationale wetgeving betreffende gevoelige goederen die
een bedreiging kunnen vormen voor de volksgezondheid, de openbare zedelijkheid
en -veiligheid. Hieronder vallen bijvoorbeeld ook drugs en wapens.Op grond van de op 7 september 1967 te Rome tot stand gekomen Overeenkomst
tussen België, de Bondsrepubliek Duitsland, Frankrijk, Italië, Luxemburg
en Nederland inzake wederzijdse bijstand tussen de onderscheiden douane-administraties
(Trb. 1968, 172; hierna te noemen het Verdrag van 1967) waren de toenmalige
lidstaten van de Europese Gemeenschappen reeds overeengekomen dat zij elkaar
wederzijdse bijstand zouden verlenen met betrekking tot het waarborgen van
een eenvormige toepassing van douanetarieven in de Gemeenschap en ter voorkoming,
opsporing en bestrijding van strafbare feiten op het gebied van de douanewetten.Nadat Verordening (EEG) nr. 1468/81 van de Raad van 19 mei 1981 betreffende
de wederzijdse bijstand tussen de administratieve autoriteiten van de Lid-Staten
en samenwerking tussen deze autoriteiten met de Commissie, met het oog op
de juiste toepassing van de douane- en landbouwvoorschriften (PbEG L144) tot
stand was gekomen, is het zwaartepunt van het Verdrag van 1967 komen te liggen
op de wederzijdse bijstand tussen douaneadministraties op gebieden die tot
de uitsluitende bevoegdheid van de lidstaten bleven behoren.Verordening 1468/81 is inmiddels vervangen door Verordening (EG) nr. 515/97
van de Raad van 13 maart 1997 betreffende de wederzijdse bijstand tussen de
administratieve autoriteiten van de lidstaten en de samenwerking tussen deze
autoriteiten en de Commissie met het oog op de juiste toepassing van de douane-
en landbouwvoorschriften (PbEG L82), met het doel de samenwerking te versterken
door nieuwe regels op communautair niveau vast te stellen. Bij deze verordening
werd een communautair Douane Informatie Systeem (DIS) opgezet.Aangezien een volledige herziening van het Verdrag van 1967 niet op korte
termijn haalbaar leek, heeft de GWB 1992 in haar studie prioriteit gegeven
aan een beperkter juridisch kader ten behoeve van de ontwikkeling van een
specifiek instrument ter verbetering van de gegevensuitwisseling, het DIS.
Het DIS moet een snelle en betrouwbare gegevensuitwisseling mogelijk maken
tussen de douanediensten van de lidstaten van de Europese Unie. Daarvoor werd
van groot belang geacht dat er directe communicatie kan plaatsvinden tussen
de grote douanekantoren aan de buitengrenzen. Voorzien zou moeten worden in
de opslag van informatie in geautomatiseerde gegevensbestanden die ter beschikking staan voor risico-analyse en op die wijze bijdragen aan gerichte en
effectieve douanecontroles aan de buitengrenzen. Omdat het huidige Verdrag
van 1967 slechts ziet op de uitwisseling van gegevens, werd de onderhavige
Overeenkomst inzake het gebruik van informatica op douanegebied (hierna te
noemen de DIS-Overeenkomst) noodzakelijk geacht een juridische basis te bieden
voor de geautomatiseerde verzameling, opslag en bewerking van gegevens en
de daarbij behorende gegevensbescherming. Dat mag uitsluitend plaatsvinden
met het doel inbreuken op de nationale wetgeving van de lidstaten inzake grensoverschrijdend
goederenverkeer te voorkomen, te onderzoeken en te bestrijden. De in de DIS-Overeenkomst
geregelde samenwerking tussen de douanediensten vindt plaats in nauw overleg
met andere bij de voorkoming, opsporing en bestrijding van inbreuken op de
nationale wetgeving betrokken diensten, zoals de Economische Controle Dienst
en de Algemene lnspectie Dienst. Inmiddels is op 18 december 1997 te Brussel
de Overeenkomst inzake wederzijdse bijstand en samenwerking tussen de douane-administraties
(WBS-Verdrag) (Trb. 1998, 174) tot stand gekomen. Dit verdrag vervangt het
Verdrag van 1967. 2. Het Douane lnformatie SysteemHet DIS bouwt voort op een reeds bestaand communicatiesysteem dat destijds
tussen de douanediensten van de lidstaten van de Europese Economische Gemeenschap
onderling en tussen deze lidstaten en de Europese Commissie, werd ontwikkeld.
Dit zogenaamde SCENT-systeem (System Customs Enforcement Network) is een geautomatiseerd
systeem voor berichtenverkeer tussen de douaneadministraties van de lidstaten
en de Europese Commissie ten behoeve van de bestrijding van fraude bij de
toepassing van EG-wetgeving op het terrein van handelspolitieke en landbouwpolitieke
maatregelen.Naast het communautaire DIS dat is ingesteld bij bovengenoemde Verordening
515/97 ter bestrijding van inbreuken op de communautaire douanewetgeving,
wordt bij de DIS-Overeenkomst een soortgelijk systeem ingesteld ter bestrijding
van inbreuken op nationale wetten.Aangezien de beide systemen vrijwel dezelfde doelstellingen en toepassingsmodaliteiten
hebben, is besloten de systemen via één technische infrastructuur
te laten functioneren. In artikel 23, derde lid, van Verordening 515/97 is
bepaald dat de douaneautoriteiten van de lidstaten in het kader van de in
artikel K.1 van het op 7 februari 1992 te Maastricht tot stand gekomen Verdrag
betreffende de Europese Unie (Trb. 1992, 74; hierna te noemen het EU-Verdrag)
bedoelde douanesamenwerking gebruik kunnen maken van de materiële infrastructuur
van het communautaire DIS. De beide systemen zullen echter strikt gescheiden
functioneren wat betreft de opslag en de raadpleging van gegevens. Slechts
autoriteiten, aangewezen door de lidstaten, zullen toegang hebben tot het
bij de DIS-Overeenkomst ingestelde intergouvernementele systeem. Samenwerking
vindt plaats in nauw overleg met andere diensten die bij het voorkomen, onderzoeken
en bestrijden van inbreuken op de nationale wetgeving zijn betrokken. Bij
de aanwijzing van douaneautoriteiten is aansluiting gezocht bij de omschrijving
zoals daaraan gegeven in de douanewetten.Het gaat om een centraal computersysteem in Brussel, met in de lidstaten
de benodigde terminals om toegang tot dit systeem te verschaffen. Met andere
woorden het beheer van het systeem vindt plaats in Brussel en niet door de
afzonderlijke lidstaten.Daar waar het Schengen Informatie Systeem (SIS) primair gericht is op
persoonsgebonden informatie, is het DIS gericht op specifieke douanegegevens
ten aanzien van verdachte zendingen, vervoermiddelen, methoden en goederenstromen
(artikel 3 van de DIS-Overeenkomst). Voor het gebruik en de wijziging van de gegevens zijn in eerste instantie
de lidstaten verantwoordelijk. Toegang tot het DIS hebben alleen daartoe door
de lidstaten aangewezen nationale douane-administraties. Voor Nederland zijn
dit de onder de Directie Douane te Rotterdam ressorterende Douanedistricten
en het Douane Informatie Centrum (DIC) alsmede de vestigingen van de Fiscale
Inlichtingen en Opsporingsdienst (FIOD). In het kader van het verdrag van
1967 gelden de Economische Controle Dienst (ECD) en de Algemene Inspectie
Dienst (AID) ook als douaneautoriteit. Gezien de samenhang tussen het DIS
en de samenwerking in het kader van het verdrag van 1967 hebben ook de ECD
en AID toegang tot het DIS.De nationale verantwoordelijkheid voor het DIS ligt bij het DIC, dat zorgt
voor de juiste werking van het DIS en de coördinatie van het berichtenverkeer.Aan de opslag van gegevens is een bewaartermijn gebonden (artikel 12 van
de DIS-Overeenkomst) en er zijn regels voor de bescherming van persoonsgegevens.
Deze moet tenminste liggen op het niveau van het op 28 januari 1981 in het
kader van de Raad van Europa tot stand gekomen Verdrag tot bescherming van
personen met betrekking tot de geautomatiseerde verwerking van persoonsgegevens
(Trb. 1988, 7; hierna te noemen het Verdrag van 1981). Zo zijn er ook bepalingen
opgenomen die het personen mogelijk maken om inzicht te krijgen in de over
hen opgeslagen informatie. Het toezicht wordt op nationaal niveau uitgeoefend
door de nationale controleautoriteit (voor Nederland is dit de Registratiekamer)
en op Europees niveau door de Gemeenschappelijke controleautoriteit. Deze
laatste bestaat uit vertegenwoordigers van de verschillende nationale controleautoriteiten.
Elke lidstaat is verantwoordelijk voor de juistheid, actualiteit en rechtmatigheid
van de door hem ingevoerde gegevens in het DIS en is aansprakelijk voor de
eventuele schade die een persoon lijdt in de lidstaat door het gebruik van
het DIS. 3. HistorieBij brief van 28 oktober 1992 heeft de Staatssecretaris van Financiën
de Vaste Commissie voor Financiën van de Tweede Kamer geïnformeerd
over de DIS-Overeenkomst. In deze brief werd melding gemaakt van een voorgenomen
ondertekening van de DIS-Overeenkomst op 23 november 1992 en marge van de
vergadering van de Ecofinraad.Ondertekening werd echter pas geëffectueerd op 26 juli 1995 omdat
één lidstaat alsnog bezwaren opperde tegen zekere onderdelen
van het recht op kennisneming van gegevens in het DIS.Bij de inwerkingtreding van het EU-Verdrag op 1 november 1993 was de DIS-Overeenkomst
vrijwel gereed, maar door de nieuwe context was het nodig oplossingen te vinden
voor een aantal institutionele vraagstukken. Nu het EU-Verdrag eerder in werking
was getreden dan de DIS-Overeenkomst rees de vraag of een verdrag onder die
omstandigheden nog wel de meest geëigende vorm was voor regelgeving betreffende
de niet-communautaire douanesamenwerking tussen de lidstaten.De institutionele context van het Verdrag werd daarom gewijzigd zodat
de DIS-Overeenkomst nu valt binnen het kader van artikel K.3, tweede lid,
onder c, van het EU-Verdrag. Ook de overige bepalingen van Titel VI van het
EU-Verdrag zijn op douanesamenwerking van toepassing, waarmee deze materie
behoort tot het toepassingsbereik van de zogenaamde derde (Justitie/Binnenlandse
Zaken) pijler. In plaats van een Uitvoerend Comité wordt in de onderhavige
DIS-Overeenkomst een Comité ingesteld dat verantwoording verschuldigd
is aan de Raad (artikel 16).Tenslotte rees de vraag of conform artikel K.3, onder c, derde alinea,
van het EU-Verdrag bevoegdheden toegekend konden worden aan het Hof van Justitie
van de Europese Gemeenschappen in de DIS-Overeenkomst. Eenzelfde
discussie speelde bij de totstandkoming van de op 26 juli 1995 te Brussel
tot stand gekomen Overeenkomst op grond van artikel K.3 van het Verdrag betreffende
de Europese Unie tot oprichting van een Europese Politiedienst (Europol-Overeenkomst)
(Trb. 1995, 282) en de eveneens op 26 juli te Brussel tot stand gekomen Overeenkomst
opgesteld op grond van artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese
Unie aangaande de bescherming van de financiële belangen van de Europese
Gemeenschappen (Trb. 1995, 289).Nederland had de voorkeur voor een rol van het Hof van Justitie van de
Europese Gemeenschappen, vastgelegd in de tekst van de drie genoemde verdragen
zelf, teneinde door het desgevraagd geven van prejudiciële beslissingen
een uniforme uitleg te waarborgen. De Beneluxlanden, gesteund door Duitsland,
Italië en Oostenrijk hebben regelmatig te kennen gegeven dat een prejudiciële
bevoegdheid van het Hof voor hen essentieel was. Het Verenigd Koninkrijk keerde
zich echter tegen een rol van het Hof bij verdragen gesloten in het kader
van de derde pijler en achtte iedere bevoegdheid van het Hof onwenselijk.In 1995 werd, om de impasse te doorbreken, besloten de paragraaf aangaande
de prejudiciële bevoegdheid van het Hof uit alle drie bovengenoemde verdragen
te schrappen en werd overeenstemming bereikt om via aparte protocollen de
toekenning van bevoegdheden aan het Hof van Justitie te regelen. Het Protocol
bij de DIS-Overeenkomst geeft aan elk der lidstaten de mogelijkheid om door
middel van een verklaring de bevoegdheid van het Hof van Justitie om bij wijze
van prejudiciële beslissing een uitspraak te doen over de uitlegging
van de DIS-Overeenkomst, te erkennen. Wat betreft de inhoud van het Protocol
wordt verwezen naar deel III van deze toelichting.Tegelijk met de DIS-Overeenkomst is ook het Akkoord inzake de voorlopige
toepassing van de DIS-Overeenkomst ondertekend. Wat betreft de functie van
dit Akkoord wordt verwezen naar deel II van deze toelichting. 4. Kosten DISDe kosten die verbonden zijn aan het functioneren en het gebruik van het
intergouvernementele DIS door de lidstaten op hun grondgebied komen ten laste
van de lidstaten. Op basis van het bruto nationaal product van een lidstaat
wordt het aandeel in de totale kosten van het intergouvernementele DIS van
een lidstaat berekend. Aangezien het DIS voortbouwt op het reeds bestaande
communautaire SCENT-systeem en aan dit systeem ook gegevens worden verstrekt
op basis van de communautaire Verordening 515/97 komen de kosten van het (intergouvernementele)
DIS, voorzover deze onverbrekelijk verbonden zijn met de werking van het communautaire
DIS, voor rekening van de EG-begroting.Hierbij kan gedacht worden aan kosten ten behoeve van de installatie en
werking van de centrale computer, onderhoud en vervanging van de centrale
computer, ontwikkeling en installatie van programmatuur voor de werking van
de nationale terminals en voor de centrale computer, ontwikkeling en installatie
van functies die zowel voor communautaire als voor niet communautaire doeleinden
kunnen worden gebruikt, een help desk voor alle problemen in verband met de
werking van het systeem en opleiding van de nationale gebruikers. Bij de overige
uitgaven die voortvloeien uit de tenuitvoerlegging van de DIS-Overeenkomst
moet gedacht worden aan uitgaven welke betrekking hebben op de toekomstige
ontwikkeling van het DIS, zoals de uitbreiding van het aantal monitoren of
het gebruik van de specifieke technische functies in verband met titel VI
van het EU-Verdrag. De kosten zullen derhalve zeer beperkt zijn. B. Artikelsgewijze toelichting HOOFDSTUK I. DEFINITIESArtikel 1 bevat definities van een aantal termen die in het verdrag worden
gebruikt. De term «nationale wetten» duidt wetten aan die door
douaneautoriteiten worden toegepast met betrekking tot grensoverschrijdende
bewegingen van goederen die zijn onderworpen aan verboden, beperkingen of
bijzondere vormen van toezicht, alsmede met betrekking tot de illegale internationale
handel in verdovende middelen. Het gaat daarbij in Nederland om een aantal
wettelijke maatregelen inzake het internationale goederenverkeer ten aanzien
van welke de douane een controlerende of opsporende bevoegdheid is toegekend,
zoals op het gebied van een aantal bijzondere goederen, bijvoorbeeld de Opiumwet,
de Wet wapens en munitie en het Uitvoerbesluit strategische goederen 1963. HOOFDSTUK II. INSTELLING VAN EEN DOUANE-INFORMATIESYSTEEMArtikel 2, eerste lid, regelt de instelling van het DIS en het tweede
lid omschrijft de doelstelling van het systeem, namelijk het ondersteunen
van de douaneadministraties bij het voorkomen, onderzoeken en bestrijden van
overtredingen van nationale wetten. Door een snelle en betrouwbare gegevensuitwisseling
moet de doeltreffendheid van de samenwerkings- en controleprocedures van de
douaneadministraties van de lidstaten vergroot worden. Het woord «voorkomen»
verwijst hier naar de controlerende taak van de douane, dat wil zeggen het
toezicht op het goederenverkeer. Deze taak is te onderscheiden van de opsporende
taak van de douane, hier aangeduid als onderzoeken. HOOFDSTUK III. FUNCTIONEREN EN GEBRUIK VAN HET DOUANE-INFORMATIESYSTEEMArtikel 3 geeft de technische structuur van het DIS weer en bepaalt dat
gegevens alleen in het DIS mogen worden ingevoerd voorzover van belang voor
het bereiken van de doelstelling van het verdrag zoals weergegeven in artikel
2, tweede lid. Er worden zes categorieën genoemd waarin gegevens kunnen
worden opgenomen. Gebleken is dat er grote behoefte bestaat aan specifieke
douanegegevens omtrent verdachte zendingen, vervoermiddelen, goederenstromen
en methoden, die andere systemen, die in gebruik zijn genomen, vanwege hun
primaire gerichtheid op persoonsgebonden informatie niet of slechts ten dele
kunnen leveren. De hier genoemde categorieën komen tegemoet aan die specifieke
behoefte aan informatie over de goederen(stromen).De Commissie krijgt de zorg opgedragen van het technisch beheer van de
infrastructuur van het informatiesysteem en brengt daarover verslag uit aan
het Comité, bedoeld in artikel 16 van de DIS-Overeenkomst (hierna te
noemen het Comité), dat bestaat uit vertegenwoordigers van de douaneadministraties
van de lidstaten.Artikel 4 staat slechts toe persoonsgegevens in het DIS op te nemen in
de categorieën (i) tot en met (iv) genoemd in artikel 3. Het invoeren
is beperkt tot een achttal soorten persoonsgegevens. Aanvankelijk waren in
artikel 4 twintig categorieën opgenomen, maar er is toch voor gekozen
om de categorieën gegevens te beperken tot dezelfde die voorkomen in
het Schengen lnformatie Systeem (SIS).Artikel 4 bevat verder een verbod om persoonsgegevens als vermeld in artikel
6 van het Verdrag van 1981 (bijvoorbeeld ras, politieke overtuiging) in het
DIS op te nemen. Artikel 5 omschrijft de doeleinden waartoe gegevens in de categorieën
i) tot en met iv) van artikel 3 kunnen worden opgenomen en schrijft voor dat
persoonsgegevens alleen mogen worden ingevoerd indien concrete aanwijzingen
bestaan, met name op grond van eerdere illegale handelingen, dat de persoon
betrokken is of zal worden bij ernstige overtredingen van de nationale wetten.Het is niet de bedoeling een databank op te richten van personen die verdacht
zijn of zijn geweest en namen in te voeren zonder dat daarvoor zeer gegronde
redenen en aanwijzingen zijn.Artikel 6 omschrijft nader welke informatie kan worden doorgegeven aan
een lidstaat die een verzoek in het DIS heeft ingevoerd in het geval sprake
is van acties ingevolge artikel 5, eerste lid. In het tweede lid van dit artikel
is in het kader van de gerichte controle onderzoek van goederen, vervoermiddelen
en personen slechts mogelijk, voorzover toegelaten door en in overeenstemming
met de wetten, regelingen en procedures van de lidstaat waar het onderzoek
plaatsvindt.Artikel 7 schrijft voor dat rechtstreekse toegang tot gegevens in het
DIS uitsluitend is voorbehouden aan de nationale autoriteiten die zijn aangewezen
door de lidstaten. De Nederlandse autoriteiten die op grond van artikel 7
rechtstreekse toegang hebben tot gegevens in het DIS zijn de onder de Directie
Douane te Rotterdam ressorterende Douanedistricten en het Douane lnformatie
Centrum, dat tevens de bevoegde instantie is die de nationale verantwoordelijkheid
draagt voor het douane-informatiesysteem, alsmede de vestigingen van de Fiscale
Inlichtingen- en Opsporingsdienst (FIOD). Tevens gelden voor Nederland in
het kader van het Verdrag van 1967 de Economische Controle Dienst (ECD) en
de Algemene lnspectie Dienst (AID) als douaneautoriteit.Elke lidstaat informeert de andere lidstaten en het Comité over
de in het land aangewezen bevoegde autoriteiten en in hoeverre elke genoemde
autoriteit toegang heeft tot bepaalde gegevens en met welke doeleinden. Het derde lid van dit artikel voorziet in de mogelijkheid dat internationale
of regionale organisaties (zoals de Wereld Douane Organisatie) toegang krijgen
tot het DIS mits de lidstaten daartoe unaniem een protocol bij de DIS-Overeenkomst
sluiten. Nagegaan moet dan worden of in de relatie tot die organisaties de
wederkerigheid en de toereikendheid van de maatregelen ter bescherming van
de persoonlijke levenssfeer met betrekking tot die gegevens is verzekerd.
Een dergelijk protocol is nog niet tot stand gekomen.Tevens zal bij een dergelijke regeling rekening dienen te worden gehouden
met eventuele adviezen van de in artikel 18 genoemde Gemeenschappelijke Controleautoriteit.Artikel 8 beperkt het gebruik van de gegevens verkregen uit het DIS tot
hetgeen noodzakelijk is om de doelstelling van het verdrag te bereiken. Indien
toestemming verkregen wordt van de lidstaat die de gegevens in het DIS heeft
ingevoerd, mogen de gegevens ook gebruikt worden voor andere doeleinden. Dat
moet gebeuren in overeenstemming met de geldende wetgeving met betrekking
tot de bescherming van persoonsgegevens van de lidstaat die de gegevens wil
gaan gebruiken. Het spreekt vanzelf dat het niveau van gegevensbescherming
minstens gelijkwaardig is aan het niveau dat voortvloeit uit het Verdrag van
1981.Ook dient rekening te worden gehouden met beginsel 5.5. van Aanbeveling
R (87) van het Comité van Ministers van de Raad van Europa. Beginsel
5.5. betreft voorwaarden en veiligheidsmaatregelen waaraan verzoeken om uitwisseling
en doorgeven van gegevens moeten voldoen.Het tweede lid bepaalt dat het gebruik van gegevens uit de DIS alleen
mag plaatsvinden door de door de lidstaat aangewezen nationale autoriteiten die bevoegd zijn te handelen om de doelstelling van het verdrag te
bereiken. Een lijst van deze bevoegde autoriteiten wordt door elke lidstaat
aan de andere lidstaten en het Comité toegezonden.Voor gebruik van gegevens uit het DIS door andere dan de in het tweede
lid aangewezen nationale autoriteiten, niet-lidstaten, internationale- en
regionale organisaties, is eveneens toestemming nodig van de lidstaat die
de gegevens heeft ingevoerd. Wanneer gegevens worden verstrekt aan andere
autoriteiten en instanties, dient dat te gebeuren onder strenge veiligheidsmaatregelen,
waarvan de bijzonderheden moeten worden doorgegeven aan de Gemeenschappelijke
Controleautoriteit, bedoeld in artikel 18.Artikel 9 bepaalt dat het invoeren van gegevens in het DIS en het gebruik
van gegevens uit het DIS worden beheerst door de wettelijke regelingen van
de lidstaat die de gegevens invoert, respectievelijk gebruikt. Daarbij zij
opgemerkt dat voor zover de DIS-Overeenkomst ter zake strengere bepalingen
bevat, deze voorrang hebben boven de nationale bepalingen.In artikel 10 wordt bepaald dat een bevoegde douaneadministratie aangewezen
wordt die de nationale verantwoordelijkheid draagt voor het DIS. Het ligt
in de bedoeling het Douane Informatie Centrum met deze taak te belasten. Als
bevoegde instantie draagt het Douane Informatie Centrum (DIC) zorg voor de
coördinatie van het berichtenverkeer en de juiste werking van het DIS.
Indien nodig kan het maatregelen nemen om aan de bepalingen van de DIS-Overeenkomst
te voldoen.Het DIC draagt tevens zorg voor de coördinatie van het berichtenverkeer
dat plaatsvindt in het kader van Verordening 515/97. HOOFDSTUK IV. WIJZIGING VAN GEGEVENSUitgangspunt van artikel 11 is dat de lidstaat die gegevens heeft ingevoerd
bevoegd is deze te wijzigen, verbeteren of te verwijderen. In beginsel kan
de gegevensverstrekkende lidstaat vaak als enige over de feitelijke juistheid
of rechtmatigheid van de invoer of de opslag van de gegevens een oordeel geven.
De gegevensverstrekkende lidstaat dient te zorgen dat gegevens worden verbeterd
wanneer blijkt dat een gegeven feitelijk onjuist is of in strijd met de DIS-Overeenkomst
is opgenomen. Ingevolge het derde lid rust op de andere lidstaten de verplichting
om, indien zij van mening zijn dat bepaalde gegevens onjuist zijn, dit door
te geven aan de gegevensverstrekkende lidstaat. De lidstaat die de gegevens
heeft verbeterd of verwijderd, heeft de verplichting de overige lidstaten
daarvan op de hoogte te brengen. Het vierde lid regelt gevallen waarin gegevens
uit verschillende lidstaten niet met elkaar overeenstemmen. De lidstaat die
opmerkt bij het invoeren van gegevens in het DIS dat een signalering niet
overeenkomt met een eerdere signalering, brengt de lidstaat die de eerdere
signalering in het systeem heeft gebracht, hiervan op de hoogte. Gezamenlijk
wordt getracht de juiste signalering te bepalen. Indien dat niet lukt blijft
de eerste signalering behouden, maar worden nieuwe gegevens die niet in strijd
zijn met de eerste signalering wel in het systeem opgenomen. In het vijfde
lid wordt verder voorzien dat beslissingen die in een van de lidstaten worden
genomen door rechtbanken of andere bevoegde autoriteiten met betrekking tot
wijziging, aanvulling, verbetering of verwijdering van gegevens, waar nodig,
worden uitgevoerd in de andere lidstaten. In dit lid wordt gesproken over
beslissingen als bedoeld in artikel 15, vierde lid (in artikel 11 is abusievelijk
vermeld artikel 14, lid 4).Met betrekking tot het uitvoeren van beslissingen van nationale rechtbanken
of andere bevoegde autoriteiten wordt opgemerkt dat deze regeling is ontleend
aan artikel 111, tweede lid, van de op 19 juni 1990 ondertekende Overeenkomst
ter uitvoering van het op 14 juni 1985 te Schengen gesloten Akkoord
(Trb. 1990, 145) (hierna te noemen «Schengen-Uitvoeringsovereenkomst»). HOOFDSTUK V. BEWAREN VAN GEGEVENSOp grond van artikel 12 worden de gegevens in het DIS tenminste jaarlijks
bezien om te verzekeren dat gegevens niet langer worden bewaard dan nodig
om het doel te bereiken waarvoor zij waren opgenomen. De lidstaat die de gegevens
verstrekt heeft kan besluiten dat deze gegevens nog een jaar bewaard blijven.
Gegevens waarvan niet expliciet gesteld is dat ze bewaard moeten worden, worden
automatisch naar een beperkt toegankelijk deel van het systeem overgebracht.
De lidstaten die de gegevens verstrekt hebben, worden hiervan, aldus het derde
lid, een maand van tevoren in kennis gesteld. Deze gegevens blijven nog een
jaar in het systeem aanwezig, maar onder beperkte toegankelijkheid. Dit betekent
dat, onverminderd het bepaalde in artikel 15, deze gegevens uitsluitend toegankelijk
zijn voor een vertegenwoordiger van het Comité en voor de controleautoriteiten
als bedoeld in artikel 17, eerste lid, en artikel 18, eerste lid. De controleautoriteit
bedoeld in artikel 17, eerste lid, is in Nederland de Registratiekamer. De
in artikel 18, eerste lid, bedoelde controleautoriteit is de Gemeenschappelijke
Controleautoriteit, waarin vertegenwoordigers zitten van de nationale controleautoriteiten. HOOFDSTUK VI. BESCHERMING VAN PERSOONSGEGEVENSIn overeenstemming met het primaire doel van het DIS, namelijk het tegengaan
van inbreuken op de douanewetgeving, zullen de aan te leggen gegevensbestanden
voornamelijk gegevens over goederen, goederenbewegingen en fraudetrends bevatten.
Om een effectieve douanecontrole aan de buitengrenzen te realiseren zal het
DIS echter ook gegevens over personen die met dergelijke goederen of goederenbewegingen
in verband worden gebracht, registreren. Met het oog op de gerechtvaardigde
belangen van de betrokken personen is in de DIS-Overeenkomst een uitgebreide
regeling van de privacy-aspecten, verbonden aan de opslag en het gebruik van
persoonsgegevens, neergelegd. Deze regeling is gebaseerd op de beginselen
van het Verdrag van 1981 en stemt goeddeels overeen met de privacy-regeling
als neergelegd in de Schengen-Uitvoeringsovereenkomst.Op grond van artikel 13 dient iedere lidstaat, alvorens toegang te hebben
tot het DIS, nationale wetgeving ingevoerd te hebben die voorziet in bescherming
van persoonsgegevens op een niveau dat ten minste gelijk is aan hetgeen voortvloeit
uit de beginselen van het Verdrag van Straatsburg van 1981. De huidige lidstaten
van de Europese Unie hebben allen het Verdrag van 1981 bekrachtigd en de wetgeving
in alle lidstaten is dan ook in overeenstemming met deze beginselen. Krachtens
het tweede lid kan gegevensverstrekking op grond van de DIS-Overeenkomst pas
plaatsvinden indien de nationale wetgeving van de betrokken lidstaten ook
feitelijk in werking getreden is. Tevens is een vereiste dat de lidstaten
een nationale controleautoriteit hebben aangewezen, in overeenstemming met
artikel 17.Bij het DIS is geen sprake van nationale bestanden in de verschillende
lidstaten, maar van een centraal gegevensbestand dat via terminals in de lidstaten
geraadpleegd kan worden. Het DIS dient echter volgens het derde lid wel in
iedere lidstaat te worden beschouwd als een nationaal gegevensbestand dat
is onderworpen aan die nationale wetgeving alsmede aan in de DIS-Overeenkomst
neergelegde bepalingen die strenger mochten zijn. Zo wordt een hoog niveau
van gegevensbescherming gegarandeerd. Artikel 14 bepaalt dat het in iedere lidstaat onrechtmatig is om persoonsgegevens
uit het DIS te gebruiken voor andere doeleinden dan die van het DIS, zoals
aangegeven in het tweede lid van artikel 2. Elke lidstaat heeft een algemene
zorgplicht met betrekking tot de opgeslagen gegevens.Het kopiëren van gegevens naar nationale gegevensbestanden is slechts
toegestaan van informatie die een lidstaat zelf heeft ingevoerd in het DIS,
alsmede van gegevens die zijn ingevoerd door een andere lidstaat, voor zover
deze daartoe uitdrukkelijke toestemming geeft overeenkomstig artikel 8.Artikel 15 betreft het recht van de betrokken persoon op kennisneming
van informatie die omtrent hemzelf is opgenomen in het DIS. Verzoeken om een
dergelijke kennisneming dienen te worden behandeld naar de wetten, regelingen
en procedures van de lidstaat waar het verzoek wordt gedaan. In Nederland
dient dit verzoek te worden gericht aan de Minister van Financiën, die
in artikel 6, eerste lid, van het onderhavige voorstel van wet wordt aangewezen
als het bestuursorgaan dat inzake deze verzoeken bevoegd is.De tweede volzin van het eerste lid laat de mogelijkheid open dat, voor
zover het nationale recht aldus bepaalt, de controle-autoriteit, bedoeld in
artikel 17 van de DIS-Overeenkomst, beslist over de kennisneming van persoonsgegevens
door de belanghebbende. Deze bepaling is opgenomen op verzoek van die lidstaten
die de beslissing, in eerste instantie, over een verzoek tot kennisneming
niet bij de uitvoerende macht willen leggen doch meteen in de handen van een
onafhankelijke instantie willen geven. Het Nederlandse recht voorziet niet
in een dergelijke rol voor de Registratiekamer, die in artikel 7 van het onderhavige
wetsvoorstel wordt aangewezen als controle-autoriteit. Zowel artikel 34, tweede
lid, van de Wet persoonsregistraties alsook artikel 47, eerste lid, van het
bij koninklijke boodschap van 14 februari 1998 ingediende voorstel van wet
houdende regels inzake de bescherming van persoonsgegevens (Wet bescherming
persoonsgegevens) voorzien alleen in een adviserende rol voor de Registratiekamer
onderscheidenlijk het College bescherming persoonsgegevens indien de Minister
van Financiën de kennisname van de persoonsgegevens weigert. Nu blijkens
de bewoordingen van artikel 15, eerste lid, tweede alinea, van de DIS-Overeenkomst
de lidstaten niet verplicht zijn tot het toekennen aan de controleautoriteit
(in casu de Registratiekamer) van een bevoegdheid om bindende besluiten te
nemen naar aanleiding van verzoeken tot kennisneming, wijziging of verwijdering,
is besloten om niet alsnog een dergelijke bevoegdheid te creëren, doch
aan te sluiten bij het systeem van de Wet Persoonsregistaties dat voorziet
in een adviserende rol. Dit laat onverlet dat artikel 17, tweede lid, van
de Overeenkomst Nederland wel verplicht tot het creëren van de bevoegdheid
voor de Registratiekamer om, op verzoek van belanghebbende, een onderzoek
in te stellen. Dit is geschied bij artikel 7, tweede en derde lid, van het
onderhavige voorstel van wet.De derde volzin van het eerste lid legt de verplichting op dat verstrekking
van een gegeven aan een lidstaat eerst wordt voorgelegd aan de lidstaat die
de gegevens heeft ingebracht. Dit verzoek, zo staat in het tweede lid, mag
worden geweigerd indien daardoor een lopend onderzoek in gevaar wordt gebracht
of indien de rechten en vrijheden van anderen daardoor in het gedrang zouden
kunnen komen.Het derde lid van dit artikel geeft een betrokken persoon verder het recht
om gegevens in het DIS die op hemzelf betrekking hebben, maar die feitelijk
onjuist zijn en zijn opgenomen of opgeslagen in het DIS in strijd met de doelstelling
van het DIS of in strijd met de bepalingen van artikel 5 van het Verdrag van
1981, te doen verbeteren of te laten verwijderen.Het vierde lid legt tevens het recht van die persoon vast om een rechtsvordering
in te stellen of een klacht in te dienen bij de rechter of de bevoegde autoriteit teneinde een dergelijke verbetering of verwijdering gedaan
te krijgen of toegang tot gegevens of een schadevergoeding te verkrijgen.
De beslissing van een rechtbank of een andere bevoegde autoriteit, tot verbetering
of verwijdering van, of het verkrijgen van toegang tot gegevens, dient, voorzover
noodzakelijk, ook in de andere lidstaten te worden uitgevoerd. De lidstaten
hebben zich er onderling toe verplicht om onherroepelijke beslissingen van
een rechtbank of een andere bevoegde autoriteit uit te voeren. HOOFDSTUK VII. INSTITUTIONELE STRUCTUURArtikel 16 stelt een Comité in dat verantwoordelijk is voor de
juiste toepassing van de DIS-Overeenkomst. Het is samengesteld uit vertegenwoordigers
van de douaneadministraties van de lidstaten.Het Comité is behalve voor de tenuitvoerlegging en de juiste toepassing
van de DIS-Overeenkomst, tevens verantwoordelijk voor de juiste werking van
de technische en operationele aspecten van het DIS. Dit geeft aan dat dit
Comité zowel beleids- als beheerstaken heeft. Voor de belangrijke beleidszaken
met betrekking tot de uitvoering van de DIS-Overeenkomst is de Raad politiek
verantwoordelijk. Jaarlijks brengt het Comité verslag uit aan de Raad
over de doeltreffendheid en de goede werking van het DIS. Volgens het vierde
lid wordt de Commissie bij de werkzaamheden van het Comité betrokken. HOOFDSTUK VIII. TOEZICHT OP DE BESCHERMING VAN PERSOONSGEGEVENSArtikel 17 legt de lidstaten de verplichting op om nationale controleautoriteiten
aan te wijzen die een onafhankelijk toezicht uitoefenen op persoonsgegevens
in het DIS. Een ieder heeft het recht om, in overeenstemming met de wetten,
regelingen en procedures van de lidstaat, waar het verzoek is ingediend, aan
elke nationale controleautoriteit te vragen een onderzoek in te stellen naar
op hemzelf betrekking hebbende persoonsgegevens en het gebruik dat daarvan
wordt gemaakt. Indien nodig gebeurt dit in overleg met de controleautoriteiten
van andere lidstaten. Artikel 7 van de van het onderhavige voorstel van wet
voorziet in deze aanwijzing, alsmede in de incorporatie in het nationale recht
van het recht van belanghebbende dit verzoek in te dienen.Artikel 18 regelt de instelling van een Gemeenschappelijke Controleautoriteit.
Zij oefent onafhankelijk toezicht uit op het functioneren van het DIS en stelt
onderzoeken in naar toepassings- en interpretatiemoeilijkheden die zich eventueel
voordoen bij het functioneren van het systeem, mogelijke problemen in verband
met de uitoefening van het onafhankelijke toezicht door de nationale controleautoriteiten
en bij de uitoefening van rechten van kennisneming door personen. Om dit toezicht
te kunnen uitoefenen heeft de Gemeenschappelijke Controleautoriteit toegang
tot het DIS. HOOFDSTUK IX. BEVEILIGING VAN HET DISArtikel 19 bepaalt dat de bevoegde autoriteiten van de lidstaten en het
Comité alle noodzakelijke beveiligingsmaatregelen nemen met betrekking
tot het DIS om onbevoegde toegang te voorkomen. Hiertoe worden in het tweede
lid enige bijzondere maatregelen genoemd. Het derde lid regelt de controle
door het Comité.Artikel 20 bepaalt dat de ingevolge artikel 10 aangewezen bevoegde douaneadministratie,
voor Nederland het Douane informatie Centrum (DIC), verantwoordelijk is voor
de in artikel 19 genoemde beveiligingsmaatregelen met betrekking
tot de terminals op het grondgebied van de betreffende lidstaat. Tevens voert
deze bevoegde douaneadministratie de jaarlijkse toetsing uit die wordt vereist
op grond van artikel 12. HOOFDSTUK X. VERANTWOORDELIJKHEID EN AANSPRAKELIJKHEIDArtikel 21, eerste lid, legt iedere lidstaat de verantwoordelijkheid op
voor de juistheid, actualiteit en rechtmatigheid van de gegevens die hij heeft
opgenomen in het DIS en voor het naleven van de bepalingen van artikel 5 van
het Verdrag van Straatsburg van 1981. Volgens het tweede lid is een lidstaat
aansprakelijk in overeenstemming met zijn eigen wetten, regelingen en procedures,
voor de schade toegebracht aan een persoon door het gebruik van het DIS door
die lidstaat. Wanneer bijvoorbeeld een persoon schade lijdt door het gebruik
van lidstaat A van gegevens die lidstaat B heeft ingevoerd in het DIS, is
lidstaat A verantwoordelijk voor de vergoeding van de schade aan deze persoon.
Dit betekent dat een persoon, die schade lijdt door gebruik van het DIS, zijn
rechtsvordering kan richten aan de lidstaat die de gegevens heeft gebruikt
en niet behoeft na te gaan welke lidstaat de gegevens heeft ingevoerd. In
het derde lid is een regeling opgenomen voor de terugbetaling tussen lidstaten
onderling van een eventueel betaalde schadevergoeding.Artikel 22. De in het eerste lid bedoelde kosten zijn de steeds terugkerende
kosten in verband met de werking en het gebruik van het DIS, zoals bijvoorbeeld
de kosten in verband met de aansluiting op het openbare telecommunicatienet,
de kosten van telefonische communicatie en de kosten van onderhoud van de
terminals in de lidstaten. Deze kosten, gemaakt op het grondgebied van de
lidstaten, komen ten laste van de lidstaten. De kosten van het centrale deel
en de daaraan verbonden terminals en personeel en de vergaderingen van het
Comité, worden verdeeld tussen de lidstaten op basis van hun bruto
nationaal product. HOOFDSTUK XI. UITVOERING EN SLOTBEPALINGENArtikel 23 voorziet dat informatie rechtstreeks wordt uitgewisseld tussen
de autoriteiten van de lidstaten.Artikel 27 Artikel 27 bevat een regeling voor geschillenbeslechting tussen
de lidstaten onderling en tussen de lidstaten en de Commissie. Bij geschillen
tussen de lidstaten onderling zullen deze, evenals bij Europol, in eerste
instantie worden besproken volgens de procedure van Titel VI van het Unie-verdrag.
Dit houdt in dat geschillen eerst in het K.4 Comité worden opgebracht,
vervolgens in het Comité van Permanente Vertegenwoordigers en –
zo er nog geen oplossing is gevonden – het probleem kan worden voorgelegd
aan de Raad. Mocht langs deze weg na zes maanden nog geen oplossing zijn gevonden,
dan kan de zaak door een bij het geschil betrokken partij worden voorgelegd
aan het Hof op basis artikel 27, eerste lid, tweede volzin van de DIS-Overeenkomst.
Hierin onderscheidt de DIS-Overeenkomst zich van de Europol-Overeenkomst.
In de Europol-Overeenkomst is in de Overeenkomst alleen neergelegd dat, mocht
de procedure van titel VI van het Unieverdrag geen uitkomst bieden, de betrokken
partijen in onderlinge overeenkomstemming een verbintenis aangaan betreffende
de wijze waarop het geschil zal worden geregeld. Vervolgens hebben veertien
van de vijftien betrokken partijen in een verklaring bij de Europol-Overeenkomst
neergelegd dat zij in een dergelijk geval het geschil stelselmatig zullen
voorleggen aan het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen.Anders dan bij de Europol-Overeenkomst hebben dus alle betrokken partijen
de rechtsmacht van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
aanvaard ten aanzien van geschillen tussen lidstaten. Gezien het verband tussen
het in deze Overeenkomst geregelde douane-informatiesysteem en het systeem
dat zijn rechtsgrondslag vindt in de Verordening (EG) nr. 515/97 van de Raad
van 13 maart 1997 betreffende de wederzijdse bijstand tussen de administratieve
autoriteiten van de lidstaten en de samenwerking tussen deze autoriteiten
en de Commissie met het oog op de juiste toepassing van de douane- en landbouwvoorschriften
(PbEG L82), had geen van de partijen hiertegen bezwaren. Dat, anders dan in
de bij Europol-Overeenkomst afgelegde verklaringen, artikel 27, eerste lid,
niet spreekt van stelselmatig voorleggen, doch middels het woord «kan»
een facultatieve rechtsmacht creëert heeft geen gevolgen voor het Nederlandse
beleid inzake het voorleggen van zaken aan het Hof; de rechtsmacht van het
Hof kan niet door de andere betrokken partij worden geblokkeerd. II. AKKOORD BETREFFENDE DE VOORLOPIGE TOEPASSING TUSSEN
EEN AANTAL LID-STATEN VAN DE EUROPESE UNIE VAN DE OP BASIS VAN ARTIKEL K.3
VAN HET VERDRAG BETREFFENDE DE EUROPESE UNIE OPGESTELDE OVEREENKOMST INZAKE
HET GEBRUIK VAN INFORMATICA OP DOUANEGEBIEDAangezien voor de inwerkingtreding van de DIS-Overeenkomst de bekrachtiging
door alle lidstaten is vereist, betekent dit dat een lidstaat de inwerkingtreding
van de DIS-Overeenkomst op zou kunnen houden.Om te voorkomen dat een fraudebestrijdend instrument als het DIS nog niet
zou kunnen gaan functioneren zolang niet alle lidstaten bekrachtigd hebben,
zijn de lidstaten in het onderhavige Akkoord overeengekomen dat de DIS-Overeenkomst
voorlopig kan worden toepast, namelijk na de achtste bekrachtiging van het
Akkoord.Hiertoe worden in artikel 3 van het Akkoord de benodigde overgangsmaatregelen
opgenomen. III. PROTOCOL, OPGESTELD OP GROND VAN ARTIKEL K.3 VAN
HET VERDRAG BETREFFENDE DE EUROPESE UNIE, BETREFFENDE DE PREJUDICIËLE
UITLEGGING, DOOR HET HOF VAN JUSTITIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, VAN
DE OVEREENKOMST INZAKE HET GEBRUIK VAN INFORMATICA OP DOUANEGEBIED A. AlgemeenIn paragraaf 3 van het algemene deel van onderdeel I van deze toelichting
is reeds aangegeven dat de meeste lidstaten de voorkeur gaven aan een rol
van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen in de tekst van de
DIS-Overeenkomst zelf, zodat op die manier de uniforme uitleg van de Overeenkomsten
gewaarborgd zou zijn. Dat is echter niet mogelijk gebleken, aangezien het
Verenigd Koninkrijk iedere bevoegdheid van het Hof van Justitie onwenselijk
achtte. Uiteindelijk heeft het Verenigd Koninkrijk ten aanzien van de op 26
juli 1995 te Brussel tot stand gekomen Europol-Overeenkomst (Trb. 1995, 282),
onder druk van de overige lidstaten, geaccepteerd dat prejudiciële bevoegdheden
aan het Hof zouden moeten worden toegekend. Ten aanzien van de DIS-Overeenkomst duurde het tot november 1996 eer het
Verenigd Koninkrijk zijn bezwaren liet varen en akkoord ging met een Protocol
waarin de prejudiciële uitlegging door het Hof van Justitie werd geregeld (Trb. 1997, 39), op eenzelfde wijze als dat bij de Europol-Overeenkomst
was geregeld.Het onderhavige Protocol geeft aan elk der lidstaten de mogelijkheid om
door middel van een verklaring de bevoegdheid van het Hof van Justitie van
de Europese Gemeenschappen om bij wijze van prejudiciële beslissing een
uitspraak te doen over de uitlegging van de DIS-Overeenkomst, te erkennen.
Hiertoe staan twee modaliteiten open: elke rechterlijke instantie van de desbetreffende
lidstaat danwel elke rechterlijke instantie van de desbetreffende lidstaat
waarvan de beslissingen volgens het nationale recht niet vatbaar zijn voor
hoger beroep, kan zich tot het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
richten.Nederland heeft voor de meest ruime optie gekozen. Daarbij heeft ons land
voorts een verklaring afgelegd waarbij het zich het recht voorbehoudt in zijn
nationale wetgeving te bepalen dat wanneer een vraag die betrekking heeft
op de uitlegging van de DIS-Overeenkomst aan de orde komt in een zaak die
aanhangig is bij een «laatste» rechterlijke instantie, deze de
zaak aan het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen moet voorleggen.
Deze verklaring is in lijn met de verplichting die is neergelegd in artikel
177 van het op 25 maart 1957 te Rome tot stand gekomen Verdrag tot oprichting
van een Europese Gemeenschap (Trb. 1957, 91; hierna te noemen EG-Verdrag)
waar de prejudiciële bevoegdheid van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen is geregeld ten aanzien van het gemeenschapsrecht. Ingevolge
het laatste lid van dat artikel is een nationale rechterlijke instantie waarvan
de beslissingen volgens het nationale recht niet vatbaar zijn voor hoger beroep,
gehouden zich tot het Hof van Justitie te wenden indien ten aanzien van dat
gemeenschapsrecht een vraag is opgeworpen. B. Artikelsgewijze toelichtingArtikel 1 verleent aan het Hof van Justitie de bevoegdheid om onder de
in het Protocol vastgestelde voorwaarden uitspraak te doen over de interpretatie
van de DIS-Overeenkomst. Hoewel aannemelijk is dat slechts een beperkt aantal
bepalingen van de DIS-Overeenkomst daadwerkelijk voor de nationale rechter
aan de orde zullen komen is er voor geopteerd deze bepalingen niet uitdrukkelijk
in het Protocol te specificeren. Zo wordt het risico vermeden dat het Hof
ten aanzien van sommige bepalingen ten onrechte niet bevoegd zou zijn terwijl
deze, wellicht anders dan werd voorzien, toch bij de nationale rechter aan
de orde komen. Bovendien wordt aldus de schijn voorkomen dat het Hof eventueel
niet bevoegd zou zijn zich uit te spreken over de samenhang van verschillende
bepalingen die slechts gedeeltelijk onder de expliciet omschreven bevoegdheid
van het Hof zouden vallen. Artikel 1 heeft geen betrekking op de interpretatie
van het Protocol zelf. Praktisch beschouwd betekent dit met name dat niet
bij wijze van prejudiciële vraag de interpretatie van artikel 2 van het
Protocol aan het Hof kan worden voorgelegd; de overige bepalingen betreffen
immers niet bepalingen die het voorwerp zullen vormen van een door de nationale
rechter te beslechten geschil.Artikel 2 van het Protocol geeft aan welke rechterlijke instanties van
de lidstaten bevoegd zijn bij wijze van prejudiciële beslissing een uitspraak
te doen over de uitlegging van de DIS-Overeenkomst. Artikel 2, tweede lid,
voorziet in twee varianten. In de eerste variant is uitsluitend iedere rechterlijke
instantie van die lidstaat waarvan de beslissingen niet vatbaar zijn voor
hoger beroep, bevoegd het Hof van Justitie te verzoeken bij prejudiciële
beslissing een uitspraak te doen over de uitlegging van de DIS-Overeenkomst
indien deze instantie een beslissing op dit punt noodzakelijk acht voor het
wijzen van haar vonnis. In de tweede variant heeft elke rechterlijke instantie
van die lidstaat deze bevoegdheid. Het feit dat deze keuzemogelijkheid
in het Protocol is opgenomen reflecteert het verschil dat tussen de lidstaten
bestond met betrekking tot de aanvaardbaarheid van een rol voor het Hof van
Justitie ten aanzien van de DIS-Overeenkomst.Nederland heeft bij de ondertekening van het Protocol door middel van
een verklaring de keuze gemaakt voor artikel 2, tweede lid, onder b, van het
Protocol. Dit betekent dat alle rechterlijke instanties in Nederland een prejudiciële
beslissing kunnen verzoeken. Ook België, Duitsland, Finland, Griekenland,
Italië, Luxemburg, Oostenrijk en Portugal opteerden voor de variant van
artikel 2, tweede lid, onder b. Geen van beide varianten voorziet in een verplichting
voor de nationale rechter tot het stellen van prejudiciële vragen. Dit
is anders in bijvoorbeeld artikel 177 van het EG-Verdrag, maar in beginsel
weer vergelijkbaar met de regeling in het op 19 december 1988 te Brussel tot
stand gekomen Eerste Protocol betreffende de uitlegging door het Hof van Justitie
van de Europese Gemeenschappen van het Verdrag inzake het recht dat van toepassing
is op verbintenissen uit overeenkomst (Trb. 1989, 49). Artikel 2 van het onderhavige
Protocol laat partijen echter vrij in hun nationale regelgeving wel een dergelijke
verplichting op te nemen. Het recht om hiertoe over te gaan heeft een aantal
staten, te weten Duitsland, Griekenland, Nederland en Oostenrijk, bij de ondertekening
van het Protocol ook uitdrukkelijk voorbehouden. In artikel 4 van het onderhavige
voorstel van wet is deze verplichting tot het stellen van prejudiciële
vragen opgenomen.Artikel 3, eerste lid, van het Protocol bepaalt dat het Protocol betreffend
het Statuut van het Hof van Justitie en het Reglement voor de procesvoering
van het Hof van toepassing zijn. De prejudiciële procedure op grond van
het onderhavige Protocol wijkt derhalve niet af van de procedure die van toepassing
is indien de prejudiciële vraag primair of secundair gemeenschapsrecht
betreft.Het tweede lid regelt dat ook een lidstaat die geen van de in artikel
2 van het Protocol voorziene verklaringen heeft afgelegd, en wiens rechterlijke
instanties daardoor niet bevoegd zijn tot het stellen van prejudiciële
vragen met betrekking tot de DIS-Overeenkomst, gerechtigd is tot het indienen
van memories of schriftelijke opmerkingen in zaken die voor het Hof aanhangig
zijn. Deze bepaling is van belang omdat in een dergelijke lidstaat de regels
waarvan het Hof van Justitie een interpretatie heeft gegeven ook moeten worden
toegepast. Doordat de desbetreffende lidstaat schriftelijke opmerkingen kan
indienen kan het Hof van Justitie zo volledig mogelijk worden geïnformeerd. IV. VERPLICHTING TOT HET STELLEN VAN PREJUDICIËLE
VRAGENArtikel 4 bevat de verplichting tot het stellen van prejudiciële
vragen. Dit artikel is een invulling van de verklaring die Nederland heeft
afgelegd bij de ondertekening van het in artikel 2 van het onderhavige voorstel
van wet genoemde protocol. Deze verplichting is identiek aan de verplichting
opgenomen in artikel 6 van de Wet van 24 december 1997 tot goedkeuring van
de Europol-Overeenkomst en het daarbijbehorend Protocol betreffende de prejudiciële
uitlegging door het Hof van Justitie (Stb.1997, 775). V. AANWIJZING VAN DE DOUANEADMINISTRATIE BEDOELD IN ARTIKEL
10 VAN DE OVEREENKOMSTArtikel 10 van de DIS-Overeenkomst verplicht de lidstaten tot het aanwijzen
van een bevoegde douaneadministratie die de nationale verantwoordelijkheid
draagt voor het Douane-informatiesysteem. Deze douaneadministratie is verantwoordelijk
voor het nemen van de nodige maatregelen om te voldoen aan de bepalingen van
de Overeenkomst, zoals het uitvoering geven aan buitenlandse onherroepelijke
vonnissen betreffende verwijdering, wijziging of kennisname van persoonsgegevens.
Gezien het belang van een duidelijke regeling voor deze taak die verband houdt
met de bescherming van persoonsgegevens bepaalt artikel 5 dat deze douaneadministratie
bij ministeriële regeling zal worden aangewezen, en dat regels voor de
uitvoering van haar taak zullen worden gesteld. Overigens kan worden opgemerkt
dat na de inwerkingtreding van het bij koninklijke boodschap van 14 februari
1998 ingediende voorstel van wet houdende regels inzake de bescherming van
persoonsgegevens (Wet bescherming persoonsgevens) het College bescherming
persoonsgegevens in het kader van haar toezichthoudende taak zoals bedoeld
in artikel 17 van de DIS-Overeenkomst bestuursdwang kan toepassen. Artikel
8, vijfde en zesde lid, van het onderhavige voorstel van wet, voorziet erin
dat het College bescherming persoonsgegevens de bevoegdheid tot bestuursdwang
van artikel 65 van voornoemde voorstel van wet ook kan uitoefenen ten aanzien
van gegevens in het Douane-informatiesysteem die door de Nederlandse douaneadministratie
zijn ingevoerd. Naleving door Nederland van de verdragsverplichting tot het
uitvoeren van de onherroepelijke beslissingen, bedoeld in artikel 15, vierde
lid, van de DIS-Overeenkomst kan aldus door het College bescherming persoonsgegevens
worden afgedwongen. VI. BEVOEGDHEDEN TER IMPLEMENTATIE VAN ARTIKEL 15 VAN
DE OVEREENKOMSTArtikel 15 van de DIS-Overeenkomst ziet op de rechten van personen met
betrekking tot de persoonsgegevens in het DIS, met name op het recht tot kennisneming,
het recht persoonsgegevens te doen verbeteren en te doen verwijderen alsook
op de toegang tot een rechtbank of andere autoriteit om deze rechten te waarborgen.
De DIS-Overeenkomst bepaalt dat deze rechten worden uitgeoefend in overeenstemming
met de wetten, regelingen en procedures van de lidstaat waarin op deze rechten
een beroep wordt gedaan. Artikel 6 van het onderhavige voorstel van wet verzekert
dat de autoriteiten op nationaal niveau daartoe over de nodige bevoegdheden
beschikken.Het eerste en tweede lid van artikel 6 hebben betrekking op de verwezenlijking
van het recht tot kennisneming en het recht tot verandering en verbetering
van ten onrechte ingevoerde gegevens. Zoals hierna ook zal worden uiteengezet
bij de toelichting op artikel 7 van het onderhavige voorstel van wet is de
houder van het systeem niet eenduidig aan te wijzen, nu de partijen bij de
DIS-Overeenkomst gezamenlijk de zeggenschap hebben over het systeem. Voor
de verwezenlijking van de rechten van personen met betrekking tot persoonsgegevens,
met name bij verzoeken tot kennisneming, verbetering en verwijdering, knoopt
de Wet persoonsregistraties echter aan bij het begrip houder. Het eerste en
tweede lid van artikel 6 scheppen niet alleen duidelijkheid voor de belanghebbende
over het bestuursorgaan tot welke hij een verzoek kan richten doch scheppen
ook de bevoegdheid voor de Minister van Financiën om, in overeenstemming
met het verdrag en de toepasselijke nationale wetgeving, op dit verzoek te
beslissen. Het derde lid van artikel 6 ziet op de rechtsgang die voor belanghebbenden
openstaat. Dit lid verzekert dat de bevoegdheden van de rechtbank zoals opgenomen
in artikel 34 van de Wet persoonsregistraties van overeenkomstige toepassing
zijn ten aanzien van verzoeken met betrekking tot het DIS. VII. AANWIJZING CONTROLEAUTORITEIT PERSOONSGEGEVENSZoals reeds is uiteengezet in de toelichting op artikel 17 van de DIS-Overeenkomst
zijn de lidstaten verplicht om een nationale controleautoriteit aan te wijzen
die onafhankelijk is. Gelet op het feit dat de Registratiekamer aan dat vereiste
voldoet en bij haar de benodigde deskundigheid aanwezig is, is ervoor gekozen
de Registratiekamer aan te wijzen. Hiervoor pleit tevens dat de Registratiekamer
deze taak ook vervult ten aanzien van het communautaire DIS de wet van 29
april 1998 tot aanwijzing van een controleautoriteit als bedoeld in artikel
37 van verordening (EG) nr. 515/97 van de Raad van de Europese Unie van 13
maart 1997 betreffende de wederzijdse bijstand tussen de administratieve autoriteiten
van de lidstaten en de samenwerking tussen deze autoriteiten en de Commissie
met het oog op de juiste toepassing van de douane- en landbouwvoorschriften
(PbEG L 82) (Stb. 1998, 268). In overeenstemming met artikel 23, derde lid,
van bovengenoemde verordening wordt de materiële infrastructuur van het
communautaire DIS-systeem gebruikt voor het DIS zoals ingesteld bij de DIS-Overeenkomst.Onder de Wet persoonsregistraties heeft de Registratiekamer slechts een
beperkte jurisdictie ten aanzien van zich niet in Nederland bevindende persoonsregistraties.
Deze jurisdictie is afhankelijk van de vestiging van de houder in Nederland
en beperkt zich tot de bescherming van persoonsgegevens van in Nederland gevestigde
personen. Hierbij is de houder gedefinieerd als degene die zeggenschap heeft
over de persoonsregistratie. Omdat het DIS dat zijn rechtsbasis vindt in de
DIS-Overeenkomst gebruik maakt van de technische infrastructuur van het communautaire
DIS komt de systeemarchitectuur van beide systemen met elkaar overeen. Juist
gezien het communautaire karakter van het communautaire DIS is het niet opgedeeld
in nationale compartimenten; hierin onderscheidt het DIS zich van het Schengen
Informatie Systeem dat bestaat uit een nationaal deel bij elk der Overeenkomstsluitende
Partijen en een technisch ondersteunende functie, zoals bepaald in artikel
92 van de Schengen-Uitvoeringsovereenkomst. Door deze ongedeelde structuur
van het DIS zijn de lidstaten niet ondubbelzinnig aan te wijzen als houder
van een bepaald deel. Bovendien eist de DIS-Overeenkomst dat een ieder, en
niet alleen ingezetenen van Nederland, zich tot de Registratiekamer kunnen
wenden. Derhalve is het uitoefenen van toezicht op het DIS aan te merken als
een nieuwe taak voor de Registratiekamer. Artikel 37, zesde lid, Wet persoonsregistraties
eist dan dat deze taak bij wet wordt opgedragen. Artikel 7, eerste lid, voorziet
hierin. Voor het uitoefenen van dit toezicht beschikt de Registratiekamer
over de noodzakelijke bevoegdheden. Uit de aanwijzing van de Registratiekamer
als controleautoriteit vloeit voort dat artikel 17 van de DIS-Overeenkomst
aan de Registratiekamer de bevoegdheid van toegang tot het DIS toekent. Verder
bepaalt artikel 17 van de DIS-Overeenkomst dat dit toezicht wordt uitgeoefend
in overeenstemming met de nationale wetgeving. Artikel 7, tweede lid, verzekert
dat de Registratiekamer de bevoegdheden, haar toegekend in artikel 45 en 46
Wet persoonsregistraties, ook kan aanwenden ten behoeve van het toezicht op
het DIS.De bevoegdheid van de Registratiekamer als controleautoriteit bij het
DIS is niet beperkt tot gegevens ingevoerd door Nederlandse douaneautoriteiten
of tot klachten van Nederlandse ingezetenen. Een dergelijke beperking zou
het klachtrecht illusoir maken: het zal voor betrokkenen in eerste instantie
veelal onduidelijk zijn welke douaneautoriteit binnen de EU de gegevens heeft
ingevoerd, terwijl ook gegevens over personen die buiten de EU zijn gevestigd
in het systeem kunnen zijn opgenomen. De DIS-Overeenkomst beoogt een zo ruim
mogelijke toegang tot de controleautoriteiten. Daarom bepaalt artikel 17,
tweede lid, van de DIS-Overeenkomst dat een ieder bij elke controleautoriteit
een verzoek kan indienen teneinde persoonsgegevens die op hemzelf betrekking
hebben te controleren. Artikel 7, derde lid, van deze goedkeuringswet verzekert
de incorporatie in het nationale recht van deze internationaalrechtelijke
bepaling.De vertegenwoordigers van de Registratiekamer zullen ook deel uitmaken
van de Gemeenschappelijke Controleautoriteit die is ingesteld bij artikel
18 van de DIS-Overeenkomst. Zoals uiteengezet in de toelichting bij artikel
18 van de DIS-Overeenkomst zal deze Gemeenschappelijke Controleautoriteit
toezicht houden op het functioneren van het DIS.De, overigens geringe, kosten bij de Registratiekamer worden in principe
binnen de desbetreffende begroting opgevangen. Mochten zich bijzondere ontwikkelingen
voordoen dan zal nader overleg tussen de betrokken departementen volgen. VIII. SAMENLOOPBEPALINGHet bij koninklijke boodschap van 14 februari 1998 ingediende voorstel
van wet houdende regels inzake de bescherming van persoonsgegevens (Wet bescherming
persoonsgegevens) maakt het noodzakelijk om voor de verwijzingen naar de Registratiekamer
en de Wet persoonsregistraties in artikel 6 en 7 van het onderhavige voorstel
van wet een samenloopbepaling op te nemen.Het eerste en tweede lid van artikel 8 van het onderhavige voorstel van
wet hebben betrekking op de rechtsgang voor de belanghebbende. Indien het
bij koninklijke boodschap van 14 februari 1998 ingediende voorstel van wet
houdende regels inzake de bescherming van persoonsgegevens (Wet bescherming
persoonsgegevens) tot wet wordt verheven, zullen de bevoegdheden van de rechtbank
zoals neergelegd in artikel 45, 47 en 50 van laatstgenoemde voorstel van wet
van overeenkomstige toepassing zijn ten aanzien van het DIS.Het derde tot en met achtste lid van artikel 8 van het onderhavige voorstel
van wet hebben betrekking op de positie van de Registratiekamer als onafhankelijke
controleautoriteit. Het bij koninklijke boodschap van 14 februari ingediende
voorstel van wet houdende regels inzake de bescherming van persoonsgegevens
(Wet bescherming persoonsgegevens) wijzigt de benaming van de Registratiekamer
in College bescherming persoonsgegevens en geeft een nieuwe regeling voor
de taken van dit zelfstandige bestuursorgaan. Naast de in deze wet zelf opgedragen
taken kunnen aan het College bescherming persoonsgegevens taken worden opgedragen
bij wet of ingevolge verdrag. Artikel 4 van de Wet bescherming persoonsgegevens
koppelt de jurisdictie van het College bescherming persoonsgegevens aan de
verwerking van persoonsgegevens in het kader van activiteiten van een vestiging
van verantwoordelijke in Nederland. Hierbij wordt de verantwoordelijke in
artikel 1 van de Wet bescherming persoonsgegevens gedefinieerd als de natuurlijk
of rechtspersoon die of het bestuursorgaan dat, alleen of tezamen met anderen,
bevoegd is het doel van en de middelen voor de verwerking van
persoonsgegevens vast te stellen. Weliswaar is de lidstaat Nederland als één
van de verantwoordelijken te beschouwen, doch ook deze jurisdictie is niet
afdoende voor de taken van de controleautoriteit in het kader van de DIS-Overeenkomst.
De DIS-Overeenkomst eist dat de controleautoriteit in Nederland ook toezicht
houdt op de verwerking van persoonsgegevens in het kader van de activiteiten
van de douaneadministraties van andere EU-lidstaten. Nu de Wet bescherming
persoonsgegevens zelf niet in een afdoende bevoegdheid van het College bescherming
persoonsgegevens voorziet, eist artikel 52, eerste lid, van de Wet bescherming
persoonsgegevens dat deze taak bij wet of ingevolge verdrag aan het College
bescherming persoonsgegevens wordt opgedragen. Aangezien de DIS-Overeenkomst
de keuze van de controleautoriteit overlaat aan de lidstaten zelf, vloeit
de bevoegdheid van het College bescherming persoonsgegevens niet zonder meer
voort uit de DIS-Overeenkomst; de DIS-Overeenkomst biedt ook niet de mogelijkheid
om middels een te deponeren verklaring de nationale controleautoriteit aan
te wijzen. Derhalve is ook onder de Wet bescherming persoonsgegevens een wettelijke
bepaling waarin het College bescherming persoonsgegevens wordt aangewezen
noodzakelijk. Het derde tot en met achtste lid van artikel 8 voorzien erin
dat de verwijzingen in artikel 7 naar de Wet persoonsregistraties worden vervangen
door verwijzingen naar de Wet bescherming persoonsgegevens; tevens wordt «Registratiekamer»
vervangen door de benaming «College bescherming persoonsgegevens».De Wet bescherming persoonsgegevens kent ook een vernieuwing in vergelijking
met de Wet persoonsregistraties. Artikel 65 van de Wet bescherming persoonsgegevens
geeft het College bescherming persoonsgegevens de bevoegdheid tot het uitoefenen
van bestuursdwang. Deze bevoegdheid kan het College bescherming persoonsgegevens
gebruiken naar aanleiding van uit te oefenen toezicht. Het gebruik van deze
bevoegdheid moet dus worden gezien als een vervolg op het in het kader van
artikel 17 van de DIS-Overeenkomst uit te oefenen toezicht. Het vijfde en
zesde lid van artikel 8 van het onderhavige voorstel van wet verzekert dat
deze bevoegdheid tot het uitoefenen van bestuursdwang ook gebruikt kan worden
ten aanzien van het DIS. Voor zover deze bestuursdwang echter het verwijderen
van ten onrechte opgenomen gegevens betreft is deze bevoegdheid beperkt tot
gegevens die zijn ingevoerd door Nederlandse autoriteiten. Binnen de systematiek
van de DIS-Overeenkomst is het verwijderen en wijzigen van gegevens voorbehouden
aan de lidstaat die deze gegevens heeft ingevoerd. IX. KONINKRIJKSPOSITIEDe Overeenkomst, het Akkoord en het Protocol zullen wat betreft het Koninkrijk
der Nederlanden alleen gelden voor Nederland. De Minister van Financiën,G. ZalmDe Staatssecretaris van Buitenlandse Zaken,D. A. BenschopDe Minister van Justitie,A. H. Korthals XNoot1Genoemde Tractatenbladen zijn ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire
Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26439-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl