Goedkeuring verdrag inzake bescherming van kinderen tegen seksuele uitbuiting en seksueel misbruik (Trb. 2008, 58); Nota naar aanleiding van het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-24 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31808, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

15-04-2009

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2008-2009

31808 nr. 5

10-04-2009

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31808Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 40 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 808 (R1872)Goedkeuring van het op 25 oktober 2007 te Lanzarote tot stand gekomen
Verdrag van de Raad van Europa inzake de bescherming van kinderen tegen seksuele
uitbuiting en seksueel misbruik (Trb. 2008, 58)nr. 5NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 10 april 20091. InleidingHet stemt de regering tot voldoening dat de leden van de aan het woord
zijnde fracties het Verdrag van de Raad van Europa inzake de bescherming van
kinderen tegen seksuele uitbuiting en seksueel misbruik (hierna: het Verdrag)
verwelkomen en het onderhavige voorstel van rijkswet, dat strekt tot goedkeuring
van het Verdrag, ondersteunen. In deze nota ga ik, mede namens de minister
van Buitenlandse Zaken en de minister voor Jeugd en Gezin, in op de in het
verslag gestelde vragen en gemaakte opmerkingen. Ik volg daarbij zoveel mogelijk
de volgorde van het verslag. De vragen en opmerkingen bieden gelegenheid nader
in te gaan op doel en inhoud van het Verdrag, de voorgestelde wetgeving ter
uitvoering van het Verdrag en het Nederlandse beleid inzake de bestrijding
van seksuele uitbuiting en seksueel misbruik. Wanneer dit wenselijk is, zal
ik op vragen en opmerkingen gezamenlijk ingaan.De leden van de fractie van het CDA vroegen
naar de meerwaarde van een eventuele toetreding door de Europese Gemeenschap
tot het Verdrag. De leden van de fractie van de VVD
vroegen wanneer de besluitvorming over toetreding door de Europese Gemeenschap
zal plaatsvinden. In antwoord op deze vragen breng ik graag naar voren dat
op grond van artikel 300 van het EG-Verdrag het initiatief tot toetreding
van de Europese Gemeenschap tot het Verdrag bij de Europese Commissie ligt.
Op voorstel van de Commissie kan de Raad besluiten tot toetreding. Vooralsnog
heeft de Commissie daartoe nog geen initiatief genomen. Dit houdt mogelijk
verband met de beperkte meerwaarde van toetreding door de Europese Gemeenschap
tot het onderhavige Verdrag. Het Verdrag bestrijkt immers slechts zeer beperkt
de terreinen die vallen onder de bevoegdheden van de Europese Gemeenschap.
Van toetreding door de Europese Gemeenschap tot het Verdrag zou niettemin
een belangrijk politiek signaal kunnen uitgaan. Overigens zal de Europese
Commissie naar verwachting nog deze maand een voorstel doen tot aanpassing
van het het kaderbesluit van de Raad van de Europese Unie ter bestrijding
van seksuele uitbuiting van kinderen en kinderpornografie (2004/68/JHA). Doel
van de aanpassing is om voornoemd kaderbesluit op hetzelfde beschermingsniveau
als het Verdrag te brengen. In antwoord op de vraag van de leden van de fractie van de SP of het Verdrag kinderen ook bescherming biedt tegen wat deze leden
omschrijven als seksuele verwaarlozing, wijs ik graag op artikel 22 van het
Verdrag. In voornoemd artikel wordt strafbaar gesteld het opzettelijk een
kind laten aanschouwen van seksueel misbruik of seksuele handelingen voor
seksuele doeleinden. In het Verdrag wordt dit gedrag aangeduid als het corrumperen
van kinderen. Deze bepaling beoogt kinderen die de leeftijd voor seksuele
meerderjarigheid nog niet hebben bereikt, te beschermen tegen schadelijke
invloeden in de seksuele of persoonlijke ontwikkeling. In het voorstel van
wet tot uitvoering van het Verdrag wordt voorgesteld deze strafbaarstelling
in het Wetboek van Strafrecht op te nemen (Kamerstukken II 2008/09, 31 810,
nr. 2). In antwoord op een andere vraag kan ik deze leden berichten dat
de in artikel 22 van het Verdrag omschreven gedraging valt onder de definitie
van seksuele uitbuiting en seksueel misbruik zoals omschreven in artikel 3,
onder b, van het Verdrag. Als gevolg daarvan zijn ook de preventieve en beschermende
maatregelen zoals in het Verdrag genoemd op deze gedraging van toepassing.In reactie op de vraag van deze leden in hoeverre het Verdrag aandacht
besteed aan de problematiek van pooierboys, merk ik op dat voorzover bij die
problematiek sprake is van seksueel misbruik of seksuele uitbuiting zoals
in het Verdrag omschreven, het Verdrag van toepassing is. Daarbij dient te
worden aangetekend dat de problematiek van pooierboys zich niet beperkt tot
kinderen. Ook volwassen personen kunnen het slachtoffer zijn van pooierboys.
De activiteiten van pooierboys kunnen worden gekwalificeerd als mensenhandel.
Meer dan het onderhavige Verdrag omvat het Verdrag van de Raad van Europa
inzake bestrijding van mensenhandel (Trb. 2006,
99) dan ook bepalingen die op de problematiek van pooierboys zijn toegesneden.
Voornoemd verdrag heeft een alomvattend karakter en ziet niet alleen op de
strafrechtelijke bestrijding van mensenhandel, maar ook op het voorkomen ervan
en op de bescherming van slachtoffers. Op deze plaats veroorloof ik mij deze
leden verder te verwijzen naar de memorie van toelichting behorende bij het
voorstel van rijkswet tot goedkeuring van dat verdrag (Kamerstukken II 2007/08,
31 429, nr. 3).Voorts vroegen de leden van de SP-fractie
hoe de ketenaanpak kindermishandeling er concreet uit komt te zien. Tevens
vroegen deze leden, onder verwijzing naar artikel 10 van het Verdrag, welke
organisaties onderdeel uitmaken van deze ketenaanpak. In antwoord op deze
vragen breng ik graag het volgende naar voren. In het kader van de regionale
aanpak kindermishandeling wordt op het niveau van de 35 centrumgemeenten een
sluitende ketenaanpak kindermishandeling gerealiseerd. De keten bestrijkt
preventie, signalering, melden en stoppen van kindermishandeling, en het bieden
van een passend hulpaanbod voor slachtoffers. Concreet gaat het om bijvoorbeeld
huisartsen, jeugdgezondheidszorg/Centrum voor Jeugd en Gezin, Bureau Jeugdzorg,
GGD, maatschappelijk werk, onderwijsinstellingen, ziekenhuizen, geestelijke
gezondheidszorg, politie en openbaar ministerie, maatschappelijke opvang etc.
De samenstelling van de keten verschilt per regio, omdat deze afhankelijk
is van de regionaal beschikbare voorzieningen.In antwoord op een vraag van de leden van de fractie van de VVD kan ik berichten dat tot nu toe (april 2009) 34 staten het Verdrag
hebben ondertekend. Alleen Griekenland heeft het Verdrag geratificeerd. Andere
lidstaten werken – net als Nederland – op dit moment aan het totstandbrengen
van de benodigde uitvoeringswetgeving. De vraag van de leden van de VVD-fractie naar de door Staten partijen bij het Verdrag
gemaakte voorbehouden kan op dit moment, met uitzondering van Griekenland
dat geen voorbehouden heeft gemaakt, dus nog niet worden beantwoord. 2. Artikelsgewijze toelichting2.1 Hoofdstuk I (Doelstellingen, beginsel van non-discriminatie
en begripsomschrijvingen)De leden van de fractie van het CDA vroegen
nader aan te geven waar volgens het Verdrag de scheidslijn ligt tussen seksuele
uitbuiting en seksueel misbruik. Zij vroegen tevens of dezelfde scheidslijn
ook geldt ten aanzien van volwassen slachtoffers van deze delicten. Graag
beantwoord ik deze vragen als volgt. Het Verdrag beoogt niet een scheidslijn
te trekken tussen seksueel misbruik en seksuele uitbuiting. Artikel 3, onder
b, van het Verdrag definieert seksuele uitbuiting en seksueel misbruik samen
als de in de artikelen 18 tot en met 23 van het Verdrag omschreven strafbare
gedragingen. Het gebruik van beide begrippen is vooral bedoeld om aan te geven
dat het Verdrag – in tegenstelling tot andere internationale instrumenten
op dit terrein – naast seksuele uitbuiting ook seksueel misbruik omvat.Niettemin kan in zijn algemeenheid worden gesteld dat seksuele uitbuiting
van seksueel misbruik kan worden onderscheiden door het exploitatieve karakter
van het feit. De dader handelt bij uitbuiting in veel gevallen vanuit commerciële
motieven. Dit onderscheidend criterium geldt evenzeer bij volwassen slachtoffers.Niet zelden is bij uitbuiting sprake van grensoverschrijdende georganiseerde
criminaliteit. Vanuit dat gegeven richten internationale instrumenten zich
voornamelijk op bescherming van kinderen tegen seksuele uitbuiting. Wat betreft
de in deze instrumenten opgenomen strafbaarstellingsverplichtingen gaat het
dan veelal om kinderpornografie, kinderprostitutie en kinderhandel, omdat
bij die feiten vaak sprake is van een commerciële component. Zij beogen
onder andere effectieve internationale samenwerking ter bestrijding van deze
feiten te bewerkstelligen. Zoals ik hierboven heb aangegeven gaat het onderhavige
Verdrag een stap verder door zich ook te richten op seksueel misbruik.2.2 Hoofdstuk II (Preventieve maatregelen)De leden van de fractie van het CDA vroegen
of er betrouwbaar onderzoek is naar het effect van publiekscampagnes. De leden
van de SP-fractie stelden een aanverwante vraag.
Zij vroegen wat het effect is geweest van de publiekscampagne in het kader
van het Actieplan aanpak kindermishandeling. In reactie op deze vragen merk
ik graag het volgende op. De publiekscampagne kindermishandeling is in maart
2009 gestart. Over de effecten daarvan kan derhalve op dit moment nog niet
worden gerapporteerd. Voorafgaand aan de campagne is er wel een nulmeting
uitgevoerd. Gedurende de campagne zal ook onderzoek naar de effecten worden
gedaan door het gebruik van de website te meten en door periodiek en steekproefsgewijs
burgers te bevragen over hun bekendheid met het onderwerp. Na afloop van de
campagne zal een eindmeting worden uitgevoerd.Naar aanleiding van de vraag van de leden van de CDA-fractie of het Meldpunt Kinderporno ook goede contacten heeft met
internetproviders, merk ik op dat enkele internetproviders betrokken zijn
geweest bij de oprichting van het meldpunt in 1995. Thans zijn er internetproviders
die het meldpunt sponsoren.De leden van de fractie van de SP vroegen
hoeveel meldingen zijn binnengekomen bij het meldpunt en of deze meldingen
hebben bijgedragen aan het voorkomen en bestrijden van kinderpornografie.
In antwoord op deze vraag breng ik naar voren dat de meest recente cijfers
over het aantal bij het meldpunt binnengekomen meldingen zijn bekendgemaakt
in het jaarverslag over 2008 van het meldpunt. Het meldpunt ontving
in dat jaar in totaal 8155 meldingen. Dat is een stijging ten opzichte van
2007 met 728 meldingen.Op grond van de eigen beoordeling door het meldpunt ging het bij 3356
unieke meldingen om strafbare afbeeldingen. Het grootste deel van deze meldingen
betrof afbeeldingen die op buitenlandse sites werden gehost, zoals de Verenigde
Staten (1250), Azië (570), EU landen (452) en Rusland (189). Die meldingen
zijn door het meldpunt zo mogelijk doorgestuurd naar zusterorganisaties in
de desbetreffende landen, waarmee in het internationaal verband van INHOPE
wordt samengewerkt. Het Meldpunt deed 532 keer melding van verspreiding van
kinderporno vanuit Nederland bij het Team Kinderporno van het Korps Landelijke
Politie Diensten (KLPD). Ten opzichte van 2007 (750) is dat aantal meldingen
enigszins afgenomen, maar nog steeds veel hoger dan voorafgaande jaren. Op
het moment dat ook het KLPD oordeelt dat sprake is van strafbaar materiaal
geeft dat aanleiding tot opsporingsonderzoek.Voorts vroegen de leden van de fractie van het CDA naar de wijze waarop de ons omringende landen, in het bijzonder
de Scandinavische landen, omgaan met het blokkeren van websites waarop kinderpornografie
wordt doorgegeven. Graag breng ik daarover het volgende naar voren. Op 15 september
2008 heb ik uw Kamer, gelijktijdig met het WODC-onderzoek «Filteren
van kinderporno op internet», mijn standpunt over het filteren en blokkeren
van websites met kinderpornografische afbeeldingen toegezonden (Kamerstukken
II 2007/08, 28 684, nr. 166). In voornoemd rapport wordt gedetailleerd
beschreven hoe in een aantal van de ons omringende landen met deze materie
wordt omgegaan en hoe aldaar de samenwerking met internetproviders verloopt.
Op deze plaats volsta ik met een verkorte weergave daarvan. In Europa zijn
grofweg twee modellen in gebruik. In de eerste plaats het zogenoemde Scandinavische
model, dat door Zweden en Noorwegen wordt gehanteerd. Daarnaast is er het
zogenoemde Engelse model.Het Scandinavische model is organisatorisch gezien gebaseerd op een in
eerste instantie vrijwillige publiek-private samenwerking tussen de politie
en internetproviders. De bij dit model gehanteerde technologie is gericht
op het blokkeren van internetdomeinen.Het Engelse model is organisatorisch gezien gebaseerd op zelfregulering
door internetproviders, die daarbij worden ondersteund door een non-gouvernementele
organisatie, de Internet Watch Foundation. Bezien vanuit de technologie is
dit model gericht op het blokkeren van URL’s. In vergelijking tot het
Scandinavische model is het Engelse model complexer en kostbaarder, maar ook
fijnmaziger.In reactie op de aanverwante vraag van de leden van de SP-fractie naar de actuele stand van zaken in Nederland op dit punt
kan ik berichten dat ik – zoals ook in de hierboven genoemde brief aan
uw Kamer is aangegeven – in augustus 2008 overleg heb gevoerd met vertegenwoordigers
van verschillende internetproviders. De internetproviders hebben bij die gelegenheid
aangegeven in te zien een belangrijke verantwoordelijkheid te dragen in het
voorkomen van de verspreiding van kinderpornografie op internet. Sinds september
2008 wordt gewerkt aan de verdere uitwerking van een aanpak die op de leest
van het hierboven beschreven Engelse model is geschoeid. Onderdeel daarvan
is de gezamenlijke oprichting van een platform om kinderpornofilters te ontwikkelen
en een blacklist van websites bij te houden. Naar verwachting zullen in het
voorjaar van 2009 een aanzet voor een gedeeld referentiekader en een voorstel
voor de structuur van het platform gereed zijn.De leden van de fractie van de PvdA vroegen
of artikel 5 van het Verdrag de verplichting impliceert om een verklaring
omtrent gedrag (VOG) voor vrijwilligers die werken met kinderen, verplicht
te stellen. In antwoord daarop kan ik berichten dat een dergelijke
verplichting niet uit artikel 5, derde lid, van het Verdrag kan worden afgeleid.
Artikel 5 van het Verdrag maakt bewust een onderscheid tussen enerzijds de
verplichtingen in het eerste en tweede lid, die zich richten tot «personen
die regelmatig met kinderen in aanraking komen» en anderzijds de verplichting
in het derde lid, die zich richt op «beroepen waarbij men regelmatig
in aanraking komt met kinderen». Ook in het toelichtend rapport behorend
bij het Verdrag wordt dit onderscheid gemaakt. Ik verwijs op deze plaats evenwel
graag naar mijn brief van 13 november 2007 (Kamerstukken II 2007/08,
31 200 VI, nr. 43), waarin ik een pakket aan maatregelen uiteen
heb gezet dat het risico op seksueel misbruik binnen vrijwilligersorganisaties
beoogt te beperken. De aanvraag van een VOG en een meldprotocol maken daar
onderdeel vanuit.De leden van de SP-fractie vroegen in dit
verband naar de mogelijkheden voor gemeenten om vrijwilligersorganisaties
te ondersteunen om de risico’s op kindermishandeling te beperken. Voorts
vroegen deze leden wanneer uw Kamer de in voornoemde brief aangekondigde basisset
gedragsregels en het bijbehorende protocol kan verwachten. Deze vragen beantwoord
ik graag als volgt. Gemeenten kunnen, zodra het pakket aan maatregelen gereed
is – hetgeen naar verwachting komende zomer het geval zal zijn –
de invoering ervan in de eerste plaats stimuleren door voorlichting. Daarnaast –
en belangrijker – kunnen gemeenten de invoering verplichten door het
pakket als subsidievoorwaarde op te nemen. Dit zal ik tijdig onder de aandacht
brengen van bestuursorganen die subsidies verstrekken aan vrijwilligersorganisaties
die met kinderen werken, om te bewerkstelligen dat zij het pakket als voorwaarde
opnemen bij subsidieverlening. Daarmee geef ik uitvoering aan de motie van
de leden Arib, Teeven en Azough van 13 november 2007 (Kamerstukken II
2007/08, 31 200 VI, nr. 38).In het kader van artikel 5, derde lid, van het Verdrag vroegen de leden
van de VVD-fractie hoe in andere landen wordt
voorkomen dat personen die zijn veroordeeld voor het plegen van een zedenmisdrijf,
toegang verkrijgen tot beroepen waarin sprake is van regelmatig contact met
kinderen. Voorts vroegen deze leden hoe kan worden voorkomen dat een veroordeelde
in een ander land een dergelijk beroep gaat uitoefenen. In antwoord op deze
vragen breng ik graag het volgende naar voren. Binnen de Europese Unie bestaan
grote verschillen tussen de nationale wetgevingen wat betreft de wijze waarop
ontzettingen uit het beroep zijn geregeld. Er zijn zowel strafrechtelijke,
administratiefrechtelijke als civielrechtelijke systemen in gebruik. Wel kennen
vrijwel alle lidstaten een systeem waarbij een persoon een verklaring omtrent
gedrag of een uittreksel uit het strafregister dient te overleggen om toegang
tot bepaalde beroepen te krijgen. Dat systeem maakt het mogelijk om ook rekening
te houden met buitenlandse veroordelingen, zolang de informatie over die in
het buitenland opgelegde veroordelingen beschikbaar is. Een efficiënte
uitwisseling van gegevens uit het strafregister maakt dat vergelijkbare consequenties
kunnen worden verbonden aan een veroordeling opgelegd in een ander land als
aan een nationale veroordeling. Zulks betekent dat een verklaring omtrent
gedrag in Nederland kan worden geweigerd op grond van een buitenlandse veroordeling.
Het EU-Kaderbesluit betreffende uitwisselingen van gegevens uit het strafregister
beoogt de uitwisselingen van informatie over strafrechtelijke veroordelingen
en in het strafregister opgenomen ontzettingen uit rechten tussen de lidstaten
van de Europese Unie verder te verbeteren. In het kaderbesluit wordt ook ingegaan
op de informatieuitwisseling naar aanleiding van veroordelingen wegens zedenmisdrijven
gepleegd tegen kinderen. De Raad heeft voornoemd kaderbesluit onlangs vastgesteld. 2.3 Hoofdstuk III (Gespecialiseerde autoriteiten en coördinerende
instanties)De leden van de fractie van het CDA vroegen
mij nader toe te lichten waarom in verband met artikel 14, derde lid, van
het Verdrag de Wet tijdelijk huisverbod wordt genoemd. Graag breng ik daarover
het volgende naar voren. Artikel 14, derde lid, van het Verdrag verplicht
ertoe in een situatie van seksueel misbruik in het gezin de verdachte uit
huis te kunnen verwijderen. De inzet van de civielrechtelijke en strafrechtelijke
instrumenten zal daarbij voorop staan. In aanvulling daarop kan evenwel in
voorkomend geval ook de Wet tijdelijk huisverbod worden toegepast. In antwoord
op de vraag van deze leden over de publiekscampagne kindermishandeling, verwijs
ik graag naar mijn antwoord hierboven op enkele aanverwante vragen over de
publiekscampagne.Naar aanleiding van een vraag van de leden van de VVD-fractie merk ik graag op dat tussen de minister voor Jeugd en
Gezin en mij duidelijke afspraken zijn gemaakt ten aanzien van de verdeling
van de verantwoordelijkheid voor nationale maatregelen inzake coördinatie
en samenwerking op het gebied van de bescherming van kinderen tegen seksuele
uitbuiting en seksueel misbruik. Deze afspraken komen erop neer dat ik als
minister van Justitie primair verantwoordelijk ben voor alle aspecten van
de bescherming van kinderen die een strafrechtelijke component kennen, zoals
de vervolging van verdachten, en dat de minister voor Jeugd en Gezin primair
verantwoordelijk is voor alle civiele aspecten van de bescherming van kinderen,
zoals de jeugdzorg en de kinderbescherming. Er vindt regelmatig overleg plaats
over het geheel van het te voeren beleid inzake de bescherming van kinderen
tegen seksuele uitbuiting en seksueel misbruik, alsmede met betrokken collega’s
zoals de minister en staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport.Over de stand van zaken met betrekking tot het toezicht op de naleving
van de kinderrechten kan ik de leden van de VVD-fractie
melden dat het kamerlid Arib onlangs haar initiatiefwetsvoorstel tot wijziging
van de Wet Nationale ombudsman, dat het mogelijk maakt dat er een onafhankelijke
Kinderombudsman wordt benoemd, bij uw Kamer aanhangig heeft gemaakt. Ik wacht
de behandeling door de Tweede Kamer van dit voorstel verder af. Hiermee heb
ik ook een aanverwante vraag van de leden van de SP
over artikel 10, tweede lid, van het Verdrag beantwoord.2.4 Hoofdstuk IV (Beschermende maatregelen en hulp aan
slachtoffers)De leden van de fracties van het CDA, de PvdA, de SP en de ChristenUnie stelden een aantal verwante vragen over artikel
12 van het Verdrag. De leden van de fractie van het CDA vroegen of professionals voldoende bekend zijn met het feit dat
zij, ondanks het beroepsgeheim, vermoedens van seksuele uitbuiting en seksueel
misbruik kunnen melden. De leden van dePvdA-fractie
vroegen in dit verband of niet zou moeten worden voorzien in een wettelijke
meld- of aangifteplicht. De leden van de SP-fractie
stelden enkele vragen over het gebruik door (vrijwilligers-) organisaties
van een meldcode. De leden van de fractie van de ChristenUnie, ten slotte, vroegen mij toe te lichten of er ingevolge artikel
88 van de Wet op de beroepen in de individuele gezondheidzorg, artikel 7:454
BW en artikel 272 van het Wetboek van Strafrecht niet toch wettelijke belemmeringen
bestaan voor professionals om een vermoeden van seksuele uitbuiting of seksueel
misbruik te melden.In reactie op deze vragen breng ik graag het volgende naar voren. In artikel
53, derde lid, van de Wet op de Jeugdzorg is het meldrecht kindermishandeling
opgenomen. Dit meldrecht houdt in dat alle beroepskrachten – ook degenen
die op grond van een wettelijk voorschrift of op grond van hun
ambt op beroep tot geheimhouding zijn verplicht – wettelijk het recht
hebben om vermoedens van kindermishandeling te melden bij het Advies- en Meldpunt
Kindermishandeling. Het meldrecht vrijwaart de professional van aansprakelijkheid
voor de gevolgen van het doorbreken van het beroepsgeheim, mits daarbij zorgvuldig
is gehandeld. De Nederlandse wetgeving voldoet derhalve aan de verplichting
in artikel 12 van het Verdrag. Met het voorgaande hoop ik de vraag van de
leden van de ChristenUnie terzake voldoende te
hebben beantwoord.In antwoord op de vraag van de leden van de PvdA-fractie
merk ik op dat de overwegingen om niet over te gaan tot de invoering van een
meldplicht uiteen zijn gezet in de brief van 9 september 2008 van de
minister voor Jeugd en Gezin, de staatssecretaris van VWS en ondergetekende
aan uw Kamer terzake de aanpak van kindermishandeling (Kamerstukken II 2007/08,
28 345, nr. 71). De ervaringen met een meldplicht in het buitenland
en het geringe draagvlak onder professionals, hebben geleid tot de conclusie
dat een meldplicht niet het beoogde effect sorteert. In de desbetreffende
brief is evenwel tegelijkertijd aangegeven dat een wettelijke verankering
van het verplicht gebruik van een meldcode daarentegen belangrijke meerwaarde
heeft. De kabinetsvoornemens daaromtrent, in het bijzonder de voorgenomen
indiening van een voorstel voor een Wet meldcode kindermishandeling en huiselijk
geweld, zijn uiteengezet in de brief aan uw Kamer van 20 november 2008
(Kamerstukken II 2008/09, 28 345, nr. 72). Ik veroorloof mij de
leden van de fractie van de SP naar voornoemde
brief te verwijzen voor een antwoord op de door deze leden gestelde vragen
over het regeringsbeleid ter bevordering van het verplicht gebruik van een
meldcode. In antwoord op een andere vraag van de fractie van de SP merk ik op dat, zoals ook in laatstgenoemde brief is aangegeven,
een verplicht gebruik van een meldcode zou kunnen gaan gelden in onder meer
de sectoren gezondheidszorg, jeugdzorg, onderwijs en maatschappelijke opvang.Ten slotte merk ik naar aanleiding van vragen van het CDA en de SP op dat het gebruik van een
meldcode zowel het ontwikkelen van antennes voor het herkennen van kindermishandeling
bevordert, als ook duidelijkheid geeft over hoe terzake te handelen. Het geven
van voorlichting over het beroepsgeheim en het meldrecht vindt thans reeds
plaats en zal ook nadrukkelijk onderdeel uitmaken van de implementatie van
het aangekondigde wetsvoorstel.Ik deel de mening van de SP-fractie dat alleenstaande
minderjarige vreemdelingen die het slachtoffer zijn van kinderprostitutie,
bijzondere opvang behoeven. Het gaat daarbij om minderjarige slachtoffers
van mensenhandel. In het kader van het Nationaal Actieplan Mensenhandel is
daarvoor veel aandacht. In het geval van een minderjarig slachtoffer wordt
in voogdij voorzien door de Stichting NIDOS.2.5 Hoofdstuk V (Interventieprogramma’s of -maatregelen)In reactie op de vraag van de leden van de fractie van de SP naar het beleid ter voorkoming dat veroordeelde zedendelinquenten
na terugkeer in de maatschappij recidiveren, verwijs ik graag naar de door
de staatssecretaris van Justitie tijdens het vragenuur van 3 maart 2009
aangekondigde brief over dit onderwerp. Deze brief – die uw Kamer in
de maand april zal worden toegestuurd – zal uitvoerig ingaan op de bestaande
wettelijke mogelijkheden om recidive te voorkomen. Daarnaast zal een aantal
concrete maatregelen worden beschreven die ervoor moeten zorgdragen dat veroordeelde
zedendelinquenten tijdens en na hun terugkeer niet opnieuw recidiveren. 2.6 Hoofdstuk VI (Materieel strafrecht)De leden van de fractie van het CDA constateerden
dat in Nederland de leeftijd voor seksuele meerderjarigheid op zestien jaar
is gesteld. Deze leden vroegen aan te geven welke uitzonderingen er zijn op
het in de memorie van toelichting vermelde uitgangspunt dat het plegen van
seksuele handelingen met een persoon vanaf die leeftijd in beginsel niet strafbaar
is. Graag breng ik daarover het volgende naar voren. De belangrijkste uitzondering
wordt gevormd door het feit dat een ieder strafrechtelijk wordt beschermd
tegen seksuele handelingen die onvrijwillig plaatsvinden (onder dwang of geweld,
of bedreiging daarmee). In die gevallen is sprake van verkrachting (artikel
242 Sr) of aanranding (artikel 246 Sr). Voor de strafrechtelijke bescherming
van kinderen geldt daarnaast een aantal bijzondere bepalingen. Een aantal
daarvan richt zich tot ieder kind (iedere persoon beneden de leeftijd van
18 jaar). Zo is het plegen van seksuele handelingen met een persoon beneden
de leeftijd van 18 jaar strafbaar, indien sprake is van misbruik van overwicht,
misleiding of een afhankelijkheidsrelatie (artikelen 248a en 249 Sr). Voorts
zijn het plegen van seksuele handelingen met een minderjarige prostituee (artikelen
245 en 248b Sr) en het vervaardigen van kinderpornografie (artikel 240b Sr)
strafbaar. Ten slotte is het uitbaten van een persoon beneden de leeftijd
van 18 jaar voor het verrichten van seksuele handelingen strafbaar (artikel
273f Sr).In reactie op de aanverwante vraag van deze leden over de vervolging van
kinderpornografie wanneer het materiaal is vervaardigd door personen van 16
of 17 jaar die met vervaardiging hebben ingestemd en het materiaal uitsluitend
voor eigen gebruik in het bezit hebben, merk ik op dat mij geen signalen uit
de rechtspraktijk hebben bereikt dat de toepassing van het opportuniteitsbeginsel
in die gevallen tot problemen leidt.In antwoord op de vraag van de leden van de CDA-fractie
hoe landen als Zweden en Noorwegen, die een ander beleid terzake prostitutie
kennen, omgaan met de leeftijd in artikel 19 van het Verdrag, breng ik graag
het volgende naar voren. Artikel 19 van het Verdrag verplicht tot strafbaarstelling
van een aantal gedragingen terzake kinderprostitutie. Deze bepaling beoogt
iedere persoon beneden de leeftijd van 18 jaar tegen deze gedragingen te beschermen.
Vanzelfsprekend staat het Staten Partijen geheel los van het Verdrag vrij
om een hogere leeftijd dan 18 jaar te hanteren of zelfs iedere persoon, ongeacht
diens leeftijd, tegen deze gedragingen te beschermen. Zo kent Zweden een algehele
strafbaarstelling van klanten van prostitutie, ook wanneer het een meerderjarige
prostituee betreft die vrijwillig werkzaam is.In antwoord op de vraag van de leden van de CDA-fractie
of het op internet een kind aanzetten tot het plegen van ontuchtige handelingen
onder de reikwijdte van de in artikel 23 van het Verdrag omschreven strafbaarstelling
valt, merk ik graag het volgende op. Voor strafbaarheid op grond van artikel
23 van het Verdrag is – voorzover voor de beantwoording van de vraag
van deze leden relevant – vereist dat betrokkene een voorstel doet voor
een ontmoeting, gevolgd door een handeling die zich richt op het verwezenlijken
van die ontmoeting. In de situatie zoals door de leden van de fractie van
het CDA omschreven, zal daar niet altijd sprake
van zijn. Graag wijs ik evenwel op artikel 248a Sr. Dat artikel biedt een
grondslag om strafrechtelijk op te treden in het geval een minderjarige via
internet met gebruik van middelen (giften, beloften of misbruik van uit feitelijke
verhoudingen voortvloeiend overwicht) wordt aangezet tot het aannemen van
seksueel getinte houdingen of het plegen van seksuele handelingen met zichzelf
of met een derde en dit voor de verdachte te zien is op een webcam (vgl. Rechtbank
Zutphen, 1 maart 2006, LJN AV3246). In reactie op een vraag van de leden van de PvdA-fractie
over artikel 26 van het Verdrag, merk ik op dat niet goed voorstelbaar is
dat publiekrechtelijke rechtspersonen, daargelaten het feit dat sommige strafrechtelijke
immuniteit genieten, zich schuldig zullen maken aan het plegen van de in het
Verdrag omschreven strafbare feiten.In reactie op de vraag van de leden van de SP-fractie
wie zal bepalen welke gedragingen als het currumperen van kinderen strafbaar
zijn, merk ik graag op dat het uiteindelijke oordeel daarover aan de rechter
is. De vrees van deze leden voor censuur en moraalpolitie deel ik niet. Zowel
op grond van de omschrijving van het strafbaar te stellen gedrag in artikel
22 van het Verdrag als op grond van de ter uitvoering van dat verdragsartikel
voorgestelde delictsomschrijving in het reeds door mij genoemde voorstel van
wet tot uitvoering van het Verdrag, is naar mijn mening voldoende voorzienbaar
welke handelingen strafbaar worden.Het verheugt mij dat de leden van de fractie van de VVD met instemming kennis hadden genomen van de door mij ter uitvoering
van het Verdrag voorgenomen uitbreiding van de strafbaarstelling terzake kinderpornografie.
In antwoord op een vraag van deze leden over de toepassing van voorlopige
hechtenis in kinderpornozaken merk ik op dat artikel 240b Sr zulks mogelijk
maakt in de gevallen waarin dat nodig is. Dat geldt straks evenzeer bij een
verdenking terzake de gedraging als voorzien door de voorgestelde uitbreiding.Graag bericht ik de leden van de VVD-fractie,
in antwoord op een vraag van deze leden daarover, dat de in artikel 25, tweede
lid, van het Verdrag opgenomen aansporing tot vestiging van rechtsmacht over
feiten begaan in het buitenland tegen een eigen onderdaan of ingezetene, door
mij is overgenomen. Ik veroorloof het mij ook op dit punt verder te verwijzen
naar meergenoemde uitvoeringswetgeving, in het bijzonder artikel IV van het
voorstel van wet.In reactie op de vraag van deze leden of de uitbreiding van rechtsmacht
zoals die thans voortvloeit uit het Verdrag aanleiding geeft tot een algemene
regeling terzake het passieve nationaliteitsbeginsel, breng ik graag het volgende
naar voren. In het kader van de uitvoering van het Verdrag van de Raad van
Europa inzake bestrijding van mensenhandel heb ik een uitbreiding van extraterritoriale
rechtsmacht voorgesteld, onder andere ook ten aanzien van het passieve nationaliteitsbeginsel.
Bij die gelegenheid heb ik tevens onderzoek naar de wettelijke regeling inzake
extraterritoriale rechtsmacht aangekondigd (Kamerstukken II 2007/08, 31 391,
nr. 3, p. 9). Op dit moment wordt dit onderzoek, in opdracht van het
WODC, uitgevoerd door de Universiteit van Maastricht. De resultaten van het
onderzoek kunnen belangrijke bouwstenen opleveren voor een eventuele heroverweging
van de regeling van rechtsmacht. Zodra dit onderzoek is afgerond, zal ik uw
Kamer de uitkomsten ervan doen toekomen, vergezeld van een kabinetsstandpunt
terzake.2.7 Hoofdstuk VII (Onderzoek, vervolging en procesrecht)Naar aanleiding van hetgeen in artikel 33 van het Verdrag is bepaald terzake
de verjaringstermijn voor de in het Verdrag omschreven strafbare feiten, vroegen
de leden van de fractie van het CDA waarom niet
is gekozen voor het volledig afschaffen van de verjaringstermijn. In reactie
daarop wil ik erop wijzen dat de huidige bepaling, waarin partijen worden
verplicht te voorzien in een verjaringstermijn van zodanige duur dat het mogelijk
is om ook nadat het slachtoffer meerderjarig is geworden nog een vervolging
in te stellen, wordt beschouwd als een punt van belangrijke toegevoegde waarde
ten opzichte van andere internationale instrumenten. Het afschaffen van de
verjaringstermijn voor de in het Verdrag omschreven feiten was
ook overigens niet de Nederlandse inzet tijdens de onderhandelingen over het
Verdrag. Het in de Nederlandse strafwetgeving geldende verjaringsregime voor
zedenmisdrijven biedt voldoende mogelijkheden voor het tijdig instellen van
strafvervolging. Er bestaat naar mijn mening geen aanleiding om de verjaringstermijn
voor zedenmisdrijven af te schaffen. Graag verwijs ik naar de conclusies die
mijn ambtsvoorganger daarover eerder met de Tweede Kamer heeft gedeeld en
die ik ook nu nog van harte kan onderschrijven (Kamerstukken II 2005/06, 28 495,
nr. 13).Met de leden van de fractie van de SP ben
ik van mening dat er voldoende gespecialiseerde capaciteit beschikbaar moet
zijn voor de opsporing en vervolging van seksuele uitbuiting en seksueel misbruik.
Bij het openbaar ministerie is de afgelopen jaren al flink in capaciteit geïnvesteerd.
Voorts is per 1 november 2008 de landelijk coördinerend officier
van justitie voor de aanpak van kinderpornografie benoemd bij het landelijk
parket.Bij de politie speelt op dit moment een viertal relevante trajecten. Over
een aantal daarvan heb ik uitvoerig met uw Kamer gesproken tijdens het debat
over de voortgang van de aanpak van kinderpornozaken op 12 februari 2009.
In de eerste plaats wordt, zoals ik tijdens voornoemd debat heb aangekondigd,
voorzien in de tijdelijke inzet (ongeveer twee jaar) van twee teams samengesteld
uit bovenregionale recherchecapaciteit, aangevuld met gespecialiseerde capaciteit
op het terrein van digitale recherche. De inzet van deze extra capaciteit
zal worden gebruikt voor het wegwerken van de werkvoorraad kinderpornozaken.
Daarbij zal de inzet zich geleidelijk verleggen van de aanpak van personen
die kinderpornografie downloaden en bezitten, naar de commerciële producenten,
verspreiders en personen die het vreselijke misbruik plegen dat aan het materiaal
ten grondslag ligt. In de tweede plaats is door de Raad van Hoofdcommissarissen
een verbeterplan aangenomen dat in de periode 2009–2010 zal worden uitgevoerd.
Dit verbeterplan heb ik recentelijk, voorzien van mijn reactie, uw Kamer doen
toekomen (Kamerstukken II 2008/09, 31 700 VI, nr. 114). Naast aandacht
voor de inzet van capaciteit, omvat dit verbeterplan de opzet van een monitoringsinstrument,
innovatie van werkmethoden, uitwisseling van good practices en het borgen
van uniformiteit in de opsporing van kinderpornografie. Voorts wijs ik graag
op het landelijk project cybercrime (2008–2012) dat moet voorzien in
uitbreiding en verbetering van digitale opsporingscapaciteit en digitaal forensisch
onderzoek. Ten slotte wijs ik op de proeftuin opsporing kinderpornografie,
hetwelk tot doel heeft om effectievere en efficiëntere werkmethoden te
ontwikkelen en toe te passen.In het tweede voortgangsbericht over de aanpak van kinderpornografie –
dat ik uw Kamer in mei zal doen toekomen – zal ik uw Kamer nader informeren
over de stand van zaken met betrekking tot de bovengenoemde trajecten.De leden van de VVD-fractie stelden een aanverwante
vraag. Zij vroegen om een toelichting terzake het aanvullend pakket aan maatregelen
dat door het Productteam Bestrijding Kinderporno bij het KLPD de komende tijd
zal worden geïmplementeerd. In reactie op deze vraag merk ik op dat het
aanvullend pakket aan maatregelen waaraan deze leden refereerden, onderdeel
uitmaakt van het hierboven vermelde verbeterplan van de Raad van Hoofdcommissarissen.2.8 Hoofdstuk VIII (Vastleggen en opslaan van gegevens)In reactie op een vraag van de leden van de VVD-fractie
naar de uitwisseling van DNA-gegevens in het kader van internationale rechtshulp
merk ik op dat Nederland in juli 2008 is gestart met het on-line uitwisselen
van DNA-profielen met Oostenrijk op basis van het Verdrag van Prüm. Later
dat jaar volgden de uitwisseling met Duitsland, Slovenie, Luxemburg en Spanje. De DNA-profielen uit de Nederlandse DNA-databank voor strafzaken
worden op basis van het principe «hit/no hit» rechtstreeks geautomatiseerd
vergeleken met de DNA-profielen uit de DNA databanken van deze andere lidstaten
die partij zijn bij het verdrag, zonder dat daarvoor een rechtshulpverzoek
nodig is. Op die wijze kan snel worden achterhaald of een DNA-profiel van
een spoor uit een nog niet opgeloste strafzaak verband houdt met een strafzaak
in een andere lidstaat. Indien sprake is van een zogenoemde «hit»
kunnen vervolgens met behulp van een rechtshulpverzoek de bij dat profiel
behorende persoons- en zaaksgegevens worden opgevraagd. Tot het einde van
2008 zijn vele duizenden DNA-profielen met deze staten uitgewisseld, hetgeen
ertoe heeft geleid dat de vergelijking van de Nederlandse DNA-profielen met
de genoemde staten eind 2008 in 474 gevallen een hit opleverde, waarvan er
239 betrekking hadden op Duitsland. Deze vorm van gegevensuitwisseling is
een belangrijke stap in de bestrijding van diverse vormen van grensoverschrijdende
criminaliteit en zal de komende jaren worden uitgebreid. Bij het Besluit 2008/615/JBZ
van de Raad van 23 juni 2008 inzake de intensivering van de grensoverschrijdende
samenwerking, in het bijzonder ter bestrijding van terrorisme en grensoverschrijdende
criminaliteit is de inhoud van het Verdrag van Prüm namelijk omgezet
in regelgeving van de Europese Unie. Dit betekent dat de komende tijd ook
de overige EU-lidstaten zullen aansluiten bij het systeem van uitwisseling
van DNA-profielen, zoals vormgegeven bij het Verdrag van Prüm.2.9 Hoofdstuk X (Toezichtsmechanisme)De leden van de fractie van de VVD vroegen
wie straks eventueel namens Nederland deel zal gaan uitmaken van het Comité
van Partijen. De samenstelling van het Comité van Partijen is eerst
aan de orde op het moment dat tien lidstaten het Verdrag hebben geratificeerd.
Op de vraag van deze leden naar een Nederlandse vertegenwoordiger wil ik in
dit stadium van het ratificatieproces niet vooruitlopen.2.10 Hoofdstuk XIII (Slotbepalingen)De leden van de CDA-fractie kan ik berichten
dat ingevolge artikel 45, eerste lid, van het Verdrag ondertekening van het
Verdrag openstaat voor de lidstaten van de Raad van Europa, voor de Europese
Gemeenschap en voor Staten die geen lidstaat zijn, maar hebben deelgenomen
aan de onderhandelingen. Laatstgenoemde Staten betreffen Canada, Japan, Mexico,
de Verenigde Staten en de Heilige Stoel. Voorts kunnen na inwerkingtreding
van het Verdrag onder de voorwaarden als genoemd in artikel 46, eerste lid,
van het Verdrag andere Staten worden uitgenodigd om tot het Verdrag toe te
treden. Op dit moment (april 2009) hebben 34 lidstaten van de Raad van Europa
het Verdrag ondertekend. Het is mij niet bekend of Staten die geen lid van
de Raad van Europa zijn, zouden willen toetreden.De minister van Justitie,E. M. H. Hirsch Ballin 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31808-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl