Toekomst van de intensieve veehouderij; Brief van de Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-03 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28973, nr. 18

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

21-01-2008

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2007-2008

28973 nr. 18

16-01-2008

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamKernboodschapUitdagingen voor de veehouderijMijn visieMijn ambitieMijn aanpakVervolgtrajectOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28973Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 31 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 973Toekomst van de intensieve veehouderijnr. 18BRIEF VAN DE MINISTER VAN LANDBOUW, NATUUR EN VOEDSELKWALITEITAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 16 januari 2008Tijdens het debat over de LNV-begroting op 31 oktober jl. heb ik
u kort de kernpunten van mijn toekomstvisie op de veehouderij uiteengezet.
Ik heb toen aangegeven dat ik deze visie binnenkort nader zou toelichten.
Hierbij bied ik u de uitgewerkte visie aan.KernboodschapIn 15 jaar moet de veehouderij in Nederland zich hebben ontwikkeld tot
een in alle opzichten duurzame veehouderij, met een breed draagvlak in de
samenleving. Dan bedoel ik een veehouderij die produceert met respect voor
mens, dier en milieu waar ook ter wereld. Die inzet zie ik als een van mijn
belangrijkste opgaven in mijn beleid voor voedsel, natuur en landbouw. Ik
ben me bewust van het gevoelige karakter van de discussie over de veehouderij.
Voedsel en natuur raken onze basisbehoeften. De veehouderij heeft daar alles
mee te maken. Ze produceert immers voedsel én gaat over vogels en zoogdieren,
over levende wezens dus. Dat vraagt om een grote betrokkenheid bij en verantwoordelijkheid
voor welzijn en gezondheid. Houden van dieren mag zich verheugen in grote
maatschappelijke aandacht met zowel positieve als negatieve opvattingen en
emoties. Uit ervaring kan ik zeggen dat het een voorrecht is om met dieren
te mogen werken. Die ervaring maakt me vastbesloten mijn ambitie van een duurzame
veehouderij waar te maken. Hoe dan ook, mijn oproep aan betrokken partijen
in politiek, sector en samenleving is de discussie over de veehouderij op
basis van verantwoordelijkheid, respect en vertrouwen met elkaar te voeren.Uitdagingen voor de veehouderijDe veehouderij staat op een belangrijk kruispunt in zijn bestaan. In de
naoorlogse jaren lag de nadruk op verhoging van de productie. In de jaren
80 en 90 hadden we in Nederland echter de grenzen bereikt van wat ons milieu
aankon. Bovendien kreeg ons land te maken met enkele grote uitbraken
van dierziekten zoals varkenspest, aviaire influenza en mond- en klauwzeer.
Het besef groeide dat het anders moest. Het moest duurzamer. Inmiddels zijn
er grote stappen richting een duurzamere veehouderij gezet. Er zijn echter
ook nieuwe uitdagingen bijgekomen. Die wil ik samenvatten in vier punten:Allereerst de internationalisering van de voedselketen
en het wereldvoedselvraagstuk. De wereld verstedelijkt snel. Daardoor
neemt zowel de fysieke als de psychologische afstand tussen voedselproductie
en consumptie toe. Daarnaast leidt de mondiale bevolkingsgroei en de toenemende
welvaart in landen als China en India tot een grotere vraag naar vlees en
zuivelproducten. De druk op het mondiale ecosysteem neemt daarmee toe. Bovendien
neemt de vraag naar energiegewassen toe. Zelfvoorziening per land is hierbij
geen oplossing. Dat is niet de manier waarop je de groeiende urbane bevolking
van een verantwoord en gezond voedselpakket voorziet. Ook ontneem je boeren
uit ontwikkelingslanden daarmee de mogelijkheid hun inkomen te verbeteren
door te exporteren. De ontwikkeling gaat dan ook terecht een andere kant op:
vrije wereldmarkt en afbouw van Europese bescherming. De Nederlandse veehouderij
ontkomt, kortom, niet aan internationale concurrentie, evenmin aan de noodzaak
van duurzaam produceren.Daarmee samen hangen de mondiale uitdagingen van energie
en klimaat. De veehouderij zal toe moeten naar klimaaten energieneutrale
ketens. De emissie van CO2, methaan, lachgas en andere broeikasgassen
moet worden beperkt. Ook kan de veehouderij een bijdrage leveren aan de productie
van duurzame energie. Die uitdagingen gelden niet alleen vanuit milieuoptiek,
maar ook vanuit de wetenschap dat de schaarste aan fossiele brandstoffen tot
grote politieke onrust in de wereld kan leiden.Een derde uitdaging is de trend van kwantiteit naar
kwaliteit. In onze Noordwest-Europese samenleving zijn mensen steeds
meer op zoek naar kwaliteit van leven. Niet alleen neemt daarmee de vraag
naar gezond en gemakkelijk voedsel van hoge kwaliteit toe, maar ook de behoefte
aan beleving van natuur en recreatie. Bovendien verandert de maatschappelijke
opvatting over de vraag hoe dieren gehouden zouden moeten worden. De aandacht
voor dierenwelzijn is dan ook geen hype, maar onderdeel van een bredere ontwikkeling
in de maatschappij, en een nieuwe kijk op duurzaamheid. De veehouderij zal
moeten voldoen aan de groeiende vraag naar kwaliteit en beleving van voedsel
en voedselproductie. Tegelijkertijd zal de consument zijn verantwoordelijkheid
moeten nemen en moeten beseffen dat kwaliteit een prijs heeft. Zichtbaarheid,
transparantie en verbinding zijn hierbij de kernwoorden.Tenslotte zijn er in Europa demografische ontwikkelingen, zoals vergrijzing, bevolkingsafname, multiculturalisering en verstedelijking
van het platteland die nieuwe eisen zullen stellen aan producten en de wijze
van productie door de veehouderij. Bovendien zal het marktperspectief van
de veehouderij veranderen. Innovatie, diversiteit en kwaliteit zijn daarbij
kernwoorden.Deze nieuwe uitdagingen maken, enerzijds, dat de veehouderij van de 21e
eeuw, net als iedere andere gezonde economische sector, niet kan ontkomen
aan de dynamiek van de vrije markt. Anderzijds zal verduurzaming in de veehouderij
in goede samenwerking tussen sector, samenleving en overheid moeten plaatsvinden,
ook op internationaal niveau. We staan daarbij voor enkele belangrijke vraagstukken.
Een hoog niveau van dierenwelzijn is bijvoorbeeld een maatschappelijke waarde
met eigen principes, maar die waarde kan botsen met andere belangrijke waarden,
zoals goede arbeidsomstandigheden en bescherming van het milieu.Ook kan de Nederlandse veehouderij zich uit de markt prijzen. Hoe promoten
we dan het dierenwelzijn, en voor welke dieren zetten we ons in, ook de buitenlandse?
Schaalvergroting is een andere uitdaging: het is onvermijdelijk vanwege internationale
concurrentie, het maakt investeren in milieu en dierenwelzijn gemakkelijker.
Tegelijkertijd zijn de landschappelijke inpassing en de aandacht voor het
individuele dier belangrijke elementen. Wat is mijn antwoord op deze uitdagingen?Mijn visieMijn antwoord is dat de Nederlandse veehouderij verduurzaamt in al zijn facetten: people, planet en profit. Die visie
vraagt niet om een trendbreuk, maar wel om een duurzaamheidsprong. Systeeminnovaties
zijn daarbij cruciaal. Ik zie over 15 jaar een palet aan productiesystemen
die alle zijn gestoeld op een verantwoorde filosofie, nl. het leveren van
kwaliteitsproducten met respect voor mens, dier en milieu. Dat kan gaan om
voedsel, energie, maatschappelijke diensten en grondstoffen voor andere economische
sectoren. Kringlopen zijn vergaand gesloten, verbindingen met omgeving en
maatschappij open. Een hoogwaardige technologie
ondersteunt een verantwoorde filosofie bij het
oplossen van dilemma’s. Hoe zie ik dit concreet?Op het gebied van people zie ik een veehouderij
die qua productiewijze, beleving en verbinding inspeelt op maatschappelijke
wensen. Veehouders staan financieel op eigen benen, maar krijgen in gebieden
waar hun bedrijf een noodzakelijke rol speelt als hoeder van de identiteit
van een uniek cultuurlandschap een maatschappelijke bijdrage. Veehouderij
is dan immers een publiek goed, als baken van rust, ruimte, herkenbaarheid
en groen. In zulke gebieden, maar ook rond onze steden, zie ik bovendien veel
verbrede bedrijven ontstaan. Deze bedrijven spelen een cruciale rol in het
verbinden van stad en land, van mens, voedsel en natuur. Ook de productie
van streekproducten zal daarbij een toenemende rol spelen. Boeren zullen soms
een klein bedrijf hebben dat nicheproducten produceert, zoals vlees van een
bepaald varkensras dat een unieke smaak heeft, en soms een groot bedrijf,
zoals een boerderij met 10 000 varkens. Beide bedrijfstypen zullen qua
architectuur en bedrijfsvoering goed moeten passen in het landschap en bij
de wensen van de maatschappij.Naast de mens zal in de veehouderij het dier centraal staan. Stallen en
bedrijfsvoering zijn tegen die tijd om het dier heen gebouwd op een wijze
die wordt gedragen door de samenleving. Het vee vertoont natuurlijk gedrag,
krijgt daglicht en ondergaat nauwelijks tot geen fysieke ingrepen. Tegen de
meeste bestrijdingsplichtige dierziekten kan gevaccineerd worden. Het gebruik
van medicijnen is sterk teruggebracht door preventieve gezondheidsmaatregelen
en het fokken van robuuste dieren. Ook doen veehouders veel aan preventie.
Transport van slachtvee over lange afstand vindt niet meer plaats. Tenslotte
zijn de dieren voor burgers zichtbaar, ofwel in het landschap, ofwel op het
bedrijf.Op het gebied van planet zie ik een veehouderij
die bijdraagt in de voorziening van duurzame energie. De milieuverliezen in
de vorm van broeikasgassen, ammoniak, fijn stof en geur zijn vergaand geminimaliseerd.
Bedrijfsvoering en een brede toepassing van nieuwe technologieën zorgen
voor een nagenoeg gesloten productiecyclus. Voer-mest kringlopen zijn grotendeels
gesloten op bedrijfs-, nationaal of Noordwest-Europees niveau.Het veevoer dat van buiten die regio wordt geïmporteerd is gegarandeerd
duurzaam geproduceerd. Qua ecologische voetafdruk zijn biologische en gangbare
veehouderij naar elkaar toe gegroeid, maar vanuit verschillende concepten
van duurzame veehouderij. Daarnaast zijn er vanuit de markt nieuwe
productieconcepten ontstaan die alle een eigen invulling geven aan het concept
duurzame veehouderij, als teken van de toegenomen maatschappelijke diversiteit
en technische mogelijkheden.Op het gebied van profit zie ik een veehouderij
die kan concurreren op de wereldmarkt. Nederland richt zich daarbij op het
kwaliteitssegment van de Noordwest-Europese markt: wat uit Nederland komt
is topklasse! Naast prijs staat daarbij kwaliteit voorop. De Aziatische groeimarkt
wordt vooral bediend vanuit Brazilië en de VS, al vinden ook Nederlandse
kwaliteitsproducten, zoals zuivel, daar hun weg. Het voedselpatroon in Noordwest-Europa
verschuift langzaam van vlees naar plantaardige eiwitten en verse dierlijke
kwaliteitsproducten uit de regio. De supermarkten nemen bovendien alleen nog
maar dierlijke producten af die duurzaam geproduceerd zijn. Consumenten zijn
in staat snelle, bewuste en verantwoorde keuzes te maken door duidelijke labels
en voorlichting over productiewijzen en gezond en veilig eten. Daarnaast houden
maatschappelijke organisaties de consument, de producent én de overheid
scherp. In het kader van de WTO zijn aspecten als dierenwelzijn en milieu
in de onderhandelingsagenda opgenomen. Anderzijds zijn met ontwikkelingslanden
afspraken gemaakt om markttoegang te verbeteren, dumping van producten te
voorkomen en een duurzame landbouw ter plekke te stimuleren.Mijn ambitieOm deze visie te realiseren moeten aan het eind van deze kabinetsperiode
de opgaven en het tijdpad naar een integraal duurzame veehouderij binnen 15
jaar duidelijk zijn voor samenleving, sector en overheid. Mijn ambitie tot
2011 kent zes speerpunten:• Allereerst systeeminnovaties: Hier
ga ik fors op inzetten. Op dit moment worden er innovatieve stal- en houderijsystemen
ontwikkeld die integraal duurzaam zijn. Voorbeelden zijn het Rondeel en de
Plantage voor de legpluimveehouderij. Ook voor koeien en varkens worden innovatieve
systemen ontwikkeld. Bovendien kunnen de biologische houderijsystemen nog
verder ontwikkeld worden. Kruisbestuiving is in deze uitdaging de regel. De
eerste systemen worden inmiddels al in praktijk gebracht. Systeeminnovaties
kosten tijd, maar in 2011 moeten zowel voor kippen, koeien als varkens de
eerste systemen operationeel zijn. Niet alleen dient minimaal vijf procent
van alle stallen tegen die tijd integraal duurzaam te zijn. Er moet ook een
duidelijk perspectief zijn op grootschalige toepassing in de jaren daarna.
De sector en de samenleving worden actief betrokken bij het ontwerpen van
nieuwe stal- en houderijsystemen. Daarnaast speelt Wageningen UR in dit innovatietraject
een belangrijke rol, maar ook partijen als de Faculteit Diergeneeskunde van
de Universiteit Utrecht worden betrokken. Bovendien gaat het innovatienetwerk
een inspirerende en stimulerende rol spelen. Cruciaal is hierbij de verbinding
tussen kennis/onderzoek en praktijk.• Ten tweede het welzijn en de gezondheid van
dieren: Dit is een van de prioriteiten uit het coalitieakkoord. In
de Nota Dierenwelzijn leg ik niet alleen de principes en het afwegingskader
voor dierenwelzijn neer, maar ook de nationale en de internationale inzet
voor de komende periode. De ambitielat van veehouders ligt hoog, de naleving
wordt beter, en diervriendelijke consumptie, en daardoor productie, wordt
gestimuleerd. Ook wordt de dialoog met de samenleving over dierenwelzijn versterkt
en wordt er een nieuwe agenda opgesteld voor kennis en onderzoek. Parallel
hieraan zie ik de Nationale Agenda Diergezondheid. Het toekomstige diergezondheidsbeleid
zal zich nog meer dan voorheen richten op een integrale afweging van alle
maatschappelijke belangen. Het diergezondheidsbeleid zal sterkere verbindingen leggen tussen de productiewijze in de veehouderij en de wensen van
de samenleving.• Ten derde maatschappelijke inpassing:
Mensen moeten de veehouderij weer kunnen beleven en weten hoe hun voedsel
wordt geproduceerd. Ook het belang en de bekendheid van streekproducten moet
worden versterkt. Boeren kunnen op regionaal niveau afstemmen hoe ze deze
ambities in hun gebied willen vormgeven. De verbrede bedrijven kunnen daar
een sleutelrol in spelen. Ook moeten moderne, grotere veehouderij bedrijven
goed worden ingepast in hun omgeving. In 2011 is de verbinding tussen veehouderij
en maatschappij structureel sterk: de veehouderij staat midden in de samenleving.
Dat moet blijken uit concrete initiatieven van boeren, al dan niet met maatschappelijke
organisaties. Dieren moeten door de burgers te zien zijn via webcams in stallen
of in bezoekersruimten op het bedrijf. Burgers – jong, oud, allochtoon
en autochtoon – komen vaker op de boerderij. De kennis over voedselproductie
door de boer is bij stedelingen aanzienlijk vergroot waardoor deze bewuster
zijn vlees, eieren en melkproducten inkoopt.• Ten vierde energie en milieu: Voor
milieu liggen er harde afspraken op diverse terreinen. In 2011 zullen de milieuverliezen
in de vorm van broeikasgassen, ammoniak, fijn stof en geur stevig zijn teruggebracht
en moet er een duidelijk tijdpad zijn richting minimalisering van de milieuverliezen.
Ik zet mij in voor een adequaat Vierde Actieprogramma Nitraat. Bovendien zal
ik me hard maken voor een tweede derogatie voor de Nitraatrichtlijn in 2009
die zich goed verhoudt met de vereiste waterkwaliteit van de Kaderrichtlijn
Water. Daarbij gaat het mij in de kern om een optimaal gebruik van dierlijke
mest en het beperken van kunstmest: om een kleiner energiebeslag dus. Met
de veehouderij is verder een tijdpad opgesteld om de sector energie-efficiënt
te maken en om te bouwen tot een producent van duurzame energie. Tussen bedrijfsleven
en NGO’s zijn afspraken gemaakt over uitgangspunten en criteria voor
duurzame sojaketens, een internationaal erkend certificeringsysteem voor de
mainstream soja, handel, en de verwerking en consumptie van sojabonen, -olie
en -schroot. Daardoor importeert de EU alleen nog duurzaam geproduceerde soja.
Kleinschalige sojaproducenten worden ondersteund om aan de certificeringeisen
te kunnen voldoen. Regionale alternatieven voor soja worden gestimuleerd om
de ontwikkeling van grotendeels gesloten systemen (waaronder de voer-mest
kringloop) op Europees niveau te bevorderen.• Ten vijfde markt en ondernemerschap:
De administratieve en nalevingslasten voor veehouders gaan verder terug. Hetzelfde
geldt voor belemmeringen voor innovaties. Wat betreft internationale handel
krijgen non-trade concerns, zo mogelijk in deze WTO-ronde, maar vooral in
toekomstige onderhandelingen veel meer aandacht. Dit kan gebeuren door het
opnemen van een zogenaamde «continuation clause» in het nieuwe
Landbouwakkoord, uiteraard met oog voor de gevolgen voor ontwikkelingslanden.In de onderhandelingen rond het toekomstige Gemeenschappelijke Landbouwbeleid
streef ik naar versterking van innovatief en duurzaam ondernemerschap waarin
boeren kunnen inspelen op flexibeler wereldmarktprijzen. Bovendien streef
ik naar een milieu- en diervriendelijker beleid. Boeren moeten zoveel mogelijk
financieel op eigen benen staan, maar ze moeten een eerlijke beloning krijgen
voor maatschappelijke diensten waarvoor geen markt is te ontwikkelen. Ook
moet de veehouderij worden ondersteund in gebieden waar haar aanwezigheid
voor behoud van onze unieke agrarische cultuurlandschappen noodzakelijk is.• Ten slotte verantwoord consumeren:
Dit laatste speerpunt acht ik cruciaal voor een duurzame veehouderij.
Een belangrijke rol is hierbij weggelegd voor de consument, maatschappelijke
organisaties én marktpartijen, zoals de verwerkende industrie, de retail,
de foodservice en de horeca. In 2011 moet de gemiddelde consument zich bewust
zijn van de impact van zijn consumptiegedrag op mens, milieu en dierenwelzijn,
waar ook ter wereld. Hij moet dan echter ook een duidelijke keuze hebben in
meer of minder onderscheidende duurzame producten zodat hij via het winkelwagentje
zijn invloed kan laten gelden. Enerzijds zal ik stimuleren dat toeleveranciers,
producenten en supermarkten duurzaam geproduceerde producten ontwikkelen en
in de markt zetten. Anderzijds wil ik de consumentenvraag naar dergelijke
producten stimuleren. In het kader van mijn visie «Voedsel en consument»
zal ik nader ingaan op de uitwerking van deze ambitie.Mijn aanpakHoe wil ik die ambities waarmaken? Als minister van Landbouw, Natuur en
Voedselkwaliteit wil ik de sector en de samenleving niet vanuit Den Haag een
blauwdruk opleggen van een duurzame veehouderij. Ik geloof daar niet in. Mijn
vertaling van het concept duurzame veehouderij is anders. De concrete invulling
in zijn veelkleurige en diverse verschijningsvormen moet vanuit de dynamiek
en het samenspel tussen de ondernemers en de samenleving zelf komen. In mijn visie kan een duurzame veehouderij dan ook vele
gezichten hebben: grondgebonden, niet-grondgebonden, grootschalig, kleinschalig,
etc. Een duurzame veehouderij is bovendien vitaal en innovatief, aangezien
maatschappelijke eisen voor wat duurzaam is, in de tijd kunnen veranderen.
De veehouderij moet de ruimte krijgen flexibel hierop in te kunnen spelen.
Waar het om gaat is dat aan de hoogste mogelijke voorwaarden op het gebied
van people, planet en profit is voldaan: gezonde en sterke dieren in een duurzaam
en dus diervriendelijk houderijsysteem, internationaal concurrerend, een gesloten
kringloop qua milieubelasting en voldoen aan maatschappelijke wensen qua productiewijze
en beleving. Schaal op zich is voor mij dan ook
geen onderwerp, het gaat om de uitwerking op al deze voorwaarden. Voor een
megabedrijf is dus ruimte, mits men er in slaagt
het project in te passen in de wensen van de samenleving, bijvoorbeeld door
aan te sluiten bij landschappelijke kenmerken in de architectuur, door de
dieren onder te brengen in overzichtelijke stallen, door transparantie en
verbindend ondernemerschap. Bovendien verwacht ik bij het ontwerp en de inrichting
van megastallen een extra «plus» voor aspecten als dierenwelzijn,
diergezondheid, arbeidsomstandigheden, agrologistiek, hergebruik, en milieu.
Ondernemers met megastallen moeten een maatschappelijke voorhoedepositie willen
waarmaken. Wat dat betekent kan per ontwerp verschillen. De concrete uitwerking
moet dus per geval worden bekeken.De sector zal met provincies, gemeenten en maatschappelijke organisaties
bekijken hoe men tot een aanvaardbare afweging kan komen tussen de verschillende
aspecten van duurzaamheid. Met de minister van VROM zal ik betrokken partijen
faciliteren in deze discussie.De overheid stelt de randvoorwaarden vast waarbinnen ondernemers en maatschappelijke
organisaties kunnen werken aan verduurzaming. Ik zal nagaan of er maatregelen
mogelijk zijn die effectief een duurzaamheidsprong kunnen bevorderen. Dat
betekent dat ik niet principieel nee wil zeggen
tegen ingrijpen in de markt. Prijsbeleid in klassieke zin kan me echter niet overtuigen. Niet alleen blijken de juridische,
administratieve en handelstechnische bezwaren ronduit overweldigend, het is
ook duur, zoals de uitkomsten van het prijsexperiment bij de biologische landbouw
leren. Kortom, het werkt niet. Bovendien is er weinig draagvlak voor zo’n
beleid bij boeren en supermarkten. Ook dit argument moet niet
onderschat worden: verduurzaming is in mijn ogen een manier van denken en
doen. Het moet tussen de oren van de mensen zitten. Ik wil vooral stimuleren,
niet voorschrijven. Dan gaan de luiken dicht. Wel wil ik duidelijke normen
stellen, met een helder tijdpad. Ook zal ik de optie van dwang nadrukkelijk
open houden als de ambitie en de wil ontbreekt om een doorbraak richting duurzaamheid
te forceren. Die indruk heb ik evenwel totaal niet. De vele initiatieven die
innovatieve ondernemers en maatschappelijke organisaties op dit moment nemen,
zullen met een extra duw in de rug van de overheid in de komende jaren het
punt kunnen bereiken dat ze de norm zullen gaan worden voor de afwachtende
middenmoot.In een benadering waarbij de dynamiek en het samenspel tussen de ondernemers
en de samenleving centraal staat, dient ook aandacht te zijn voor de houding
en het gedrag van consumenten. Zij hebben met hun aankoopgedrag invloed op
de wijze waarop voedsel geproduceerd wordt. Op dit moment zet ik diverse instrumenten
in om bewuster aankoopgedrag bij consumenten te stimuleren en ik heb de ambitie
om dit de komende jaren actief te blijven doen.Met welke instrumenten wil ik deze omslag bewerkstelligen? De belangrijkste
zijn:• Innovatiesubsidies om voorlopers in
de veehouderij financieel te steunen bij de ontwikkeling van nieuwe producten,
procédés, systemen en technologieën.• Fiscale instrumenten voor duurzame
investeringen, gekoppeld aan de maatlat duurzame veehouderij, die ik met mijn
collega van VROM verder wil ontwikkelen.• Investeringssteun voor duurzame investeringen
in bijvoorbeeld integraal duurzame stalsystemen.• Onderzoek, zoals de lopende onderzoeken
naar systeeminnovaties of de maatschappelijke kosten en baten van de intensieve
veehouderij.• Stimuleringsgelden voor onder meer
netwerken van innovatieve ondernemers en maatschappelijke organisaties, of
het bevorderen van duurzame grondstoffenketens zoals soja.• EU en nationale wetgeving om duurzaamheid
te bevorderen.• Geld voor agrarisch onderwijs, voor
stimuleren duurzaamheid bij de bron.• Ten slotte werk ik aan de ontwikkeling van nieuwe,
innovatieve instrumenten gericht op het stimuleren van de consumenttot
een duurzaam en bewust aankoopgedrag, zoals etikettering, convenanten met
marktpartijen en maatschappelijke organisaties, publiek-private maatschappelijke
programma’s, internationale afspraken, voorlichting, educatie, bewustwording
en ondersteuning van marktontwikkeling voor nieuwe, duurzaam geproduceerde
producten. Een duurzame veehouderij kan immers alleen bereikt worden als overheid,
producent en consument deze ambitie in woord en daad waarmaken. De kritische
burger zal zich ook als kritische en verantwoordelijke consument moeten gedragen.VervolgtrajectDit is mijn voorlopige pakket aan instrumenten,
maar op dat pakket alleen kan de opgave van duurzaamheid niet stoelen. Ook
de andere betrokkenen zullen duidelijkheid moeten geven over hun inzet: boeren,
toeleveranciers, verwerkende industrie, retail, catering, horeca, maatschappelijke
organisaties. Ik moedig hen aan ook hun pakket op tafel te leggen als basis
voor een gezamenlijke aanpak. Met deze partijen wil ik het komend jaar concrete
lange termijn ketenafspraken maken over een breed scala aan onderwerpen die
een duurzame voedselproductie en -consumptie aangaan, waaronder de verduurzaming
van de veehouderij. Nog vóór de zomer van 2010 wil
ik de voortgang richting duurzaamheid evalueren in overleg met de sector en
maatschappelijke organisaties. Dan zal ik bezien of een verandering van aanpak
en ambitie nodig is.De minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit,G. Verburg 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28973-18.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl