Wet Victor; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24549, nr. 15

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

20-06-2000

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

24549 nr. 15

13-06-2000

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24549Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 30 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 549Voorstel van wet van de leden Van Heemst en O.P.G. Vos tot wijziging
van de Woningwet en enige andere wetten in verband met maatregelen na sluiting
van woningen, woonketen, woonwagens en andere gebouwen, alsmede de bij die
ruimten behorende erven ten gevolge van verstoring van de openbare orde of
overtreding van artikel 2 of 3 van de Opiumwet (Wet Victor)nr. 15NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET NADER VERSLAGOntvangen
13 juni 2000Met belangstelling hebben wij kennis genomen van het nader verslag van
de vaste commissie voor Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties. Wij hebben
met voldoening vastgesteld dat de fracties die aan het nader verslag hebben
bijgedragen, in het algemeen positief hebben gereageerd op de wijzigingen
die wij in het wetsvoorstel hebben aangebracht. Op de vragen die bij deze
fracties nog zijn overgebleven, geven wij thans graag antwoord, in de hoop
dat daarmee de openbare beraadslaging over het voorstel voldoende is voorbereid.De leden van de fractie van de PvdA stelden enkele vragen met betrekking
tot de inschrijving in de openbare registers van het besluit tot sluiting
van een overlastgevend pand.Voor een goed begrip maken wij twee opmerkingen vooraf. In de eerste plaats
dient onderscheid te worden gemaakt tussen het besluit tot sluiting (geregeld
in artikel 174a van de Gemeentewet) en het inschrijven van dat besluit in
de openbare registers op grond van het voorgestelde artikel III. Het besluit
tot sluiting gaat aan die inschrijving vooraf; zonder dat besluit kan er geen
inschrijving plaatsvinden. In de tweede plaats merken wij op dat het inderdaad
kan voorkomen dat een eigenaar het niet eens is met een sluiting, maar dat
het ook goed mogelijk is dat hij het daar juist wel mee eens is. Daarbij denken
wij aan gevallen waarin een verhuurder tevergeefs pogingen heeft gedaan om
aan de verstoring van de openbare orde door de huurder een einde te maken.
In de situatie dat een eigenaar het niet eens zal zijn met de sluiting, denken
wij vooral aan eigenaar-bewoners die zelf dergelijk gedrag vertonen, of aan
verhuurders die dergelijk gedrag impliciet of expliciet toestaan.Aangezien een besluit tot sluiting wordt aangemerkt als een beschikking1, zijn de daarop betrekking hebbende bepalingen van de
Algemene wet bestuursrecht van toepassing. Zo dient het besluit zorgvuldig
te worden voorbereid, hetgeen bijvoorbeeld inhoudt dat belanghebbenden moeten
worden gehoord over een voorgenomen sluiting. Voorts dient de belanghebbende
in de gelegenheid te worden gesteld binnen een bepaalde termijn zelf maatregelen
te treffen waardoor de verstoring van de openbare orde wordt beëindigd
(artikel 174a, vierde lid, van de Gemeentewet). Verder wijzen wij erop dat
een besluit tot sluiting niet op zichzelf staat, maar een schakel is in een
meeromvattend proces van pogingen om aan de overlast gevende situatie of de
overtredingen een einde te maken. De eigenaar kan derhalve niet worden «overvallen»
met een sluiting. Is het besluit tot sluiting uiteindelijk genomen, dan kan
de eigenaar daartegen bezwaar maken en eventueel beroep instellen. De inschrijving
is geen beschikking; daartegen kan de eigenaar dus niet opkomen. Dit is ook
niet nodig, gelet op de rechtsbescherming waarmee het besluit tot sluiting
is omgeven.In de praktijk werkt een en ander als volgt uit. De burgemeester doet
het besluit tot sluiting zo spoedig mogelijk inschrijven in de openbare registers.
Mocht later, in bezwaar of beroep blijken dat het besluit ten onrechte is
genomen, dan zal die nieuwe beschikking (na heroverweging in bezwaar, onder
herroeping van het primaire besluit), of de uitspraak van de rechter ook in
de openbare registers worden ingeschreven (zie artikel 3:17, eerste lid, onder
j, van het Burgerlijk Wetboek). De verantwoordelijkheid hiervoor ligt primair
bij de burgemeester (zie uitgebreider hierover: kamerstukken II 1983/84, 17 496,
nr. 6, blz. 8); desgewenst kan de eigenaar een dergelijke beschikking of uitspraak
ook zelf laten inschrijven.De situatie met betrekking tot een eenmaal gegeven besluit tot sluiting
dat óf niet wordt aangevochten, óf in bezwaar en beroep in stand
blijft, is als volgt. De sluiting geldt voor een bepaalde termijn (aangegeven
in het besluit), hetgeen wordt vermeld bij de inschrijving in de openbare
registers (zie artikel 174a, derde lid, eerste volzin, van de Gemeentewet).
Uit die registers blijkt derhalve dan ook dat die termijn op een bepaald moment
verstreken is en dat de last (het besluit tot sluiting) niet meer op het pand
rust. In deze situatie hoeft er derhalve geen actie te worden ondernomen,
noch door de gemeente, noch door de eigenaar. Indien de sluiting wordt verlengd
(zie artikel 174a, derde lid, van de Gemeentewet), dan zal ook dat worden
ingeschreven in de openbare registers.De vraag van de leden, of er zich een situatie kan voordoen dat het pand
blijft ingeschreven, terwijl naar het oordeel van de eigenaar geen sprake
meer is van overlast, is met het voorgaande in feite al beantwoord. Als die
situatie zich al voordoet, is die maar van beperkte duur (namelijk tot het
einde van de termijn die in het besluit tot sluiting is opgenomen). Voorstelbaar
is dat de eigenaar, indien er een einde is gekomen aan de ordeverstorende
gedragingen, de burgemeester verzoekt het besluit tot sluiting in te trekken
(dus vóórdat de termijn van het besluit is verstreken). Naar
onze mening zal de burgemeester hier niet snel toe zijn geneigd, omdat de
sluiting wellicht nog geboden is om de «criminele sfeer» die rond
het gesloten pand hangt, te laten verdwijnen. Mocht de burgemeester hiertoe
besluiten, dan zal dat besluit ook worden ingeschreven in de openbare registers.
Ook dan geldt dat de primaire verantwoordelijkheid hiervoor bij de burgemeester
ligt.Deze leden vroegen zich voorts af hoe onterechte aanschrijvingen kunnen
worden voorkomen en welke waarborgen de procedure bevat om onnodige kosten
voor de gemeente te vermijden.Allereerst merken wij op dat een aanschrijving op grond van het voorgestelde
artikel 16a pas aan de orde is als er door een gemeente al een heel traject
is afgelegd met betrekking tot de misdragingen in een pand. Zoals hiervoor
al is gezegd, is een voorwaarde voor het doen uitgaan van de aanschrijving
de sluiting van een pand. De procedure om te komen tot een dergelijk besluit
is omgeven met allerlei waarborgen. Uiteindelijk kan een rechterlijk oordeel
worden gevraagd over het besluit tot sluiting. Dezelfde zorgvuldige procedure
geldt ook voor het aanschrijvingsbesluit. Dus ook hier geldt dat het besluit
zorgvuldig moet worden voorbereid, hetgeen onder andere inhoudt dat de belangen
zorgvuldig moeten worden afgewogen, dat het besluit evenredig moet zijn en
dat de belanghebbenden in beginsel moeten worden gehoord. Voorts
staat ook bezwaar en beroep open tegen de aanschrijving alsmede het vragen
van een voorlopige voorziening. Gelet op het bovenstaande achten wij dat de
beslissing van burgemeester en wethouders om tot een dergelijke aanschrijving
over te gaan met dermate veel waarborgen is omgeven, dat de kans dat er een
onterechte aanschrijving uitgaat vrijwel nihil is te achten. Wij verwachten
dan ook niet dat gemeenten op dit punt wezenlijke financiële risico's
lopen.De leden van de VVD-fractie vroegen of het voor gemeenten niet verstandiger
zou zijn om meteen gebruik te maken van het voorgestelde artikel 16a, eerste
lid, onder b, van de Woningwet, op grond waarvan de eigenaar van het gesloten
overlast gevende pand dit pand in beheer van een derde dient te geven. Zij
wezen op het risico dat, indien de eigenaar op grond van het voorgestelde
artikel 16a, eerste lid, onder b (bedoeld zal zijn: onder a), van die wet
een kandidaat voor het gebruik van het pand naar voren kan schuiven, die kandidaat
van hetzelfde allooi is als degene die door de sluiting werd gedwongen het
gebruik van het pand te staken.Het risico waarop deze leden doelden, is inderdaad niet geheel uit te
sluiten. De kans dat een dergelijke kandidaat het pand vervolgens werkelijk
in gebruik mag nemen, is naar ons oordeel vrijwel nihil. Op grond van het
derde lid van artikel 16a is immers de instemming van burgemeester en wethouders
met de voorgedragen kandidaat vereist. Om te kunnen beoordelen of deze kandidaat
er een is die naar verwachting niet opnieuw voor overlast zal zorgen, kan
de burgemeester op grond van artikel 15, eerste lid, onder b, 2°, van
de Wet politieregisters over de desbetreffende kandidaat desgewenst gegevens
uit de politieregisters opvragen. Op grond van bijvoorbeeld ervaringen met
de eigenaar die bij eerdere sluitingen zijn opgedaan, kan het evenwel inderdaad
verstandig zijn om gebruik te maken van de mogelijkheid op grond van het voorgestelde
artikel 16a, eerste lid, onder b, van de Woningwet de eigenaar het pand in
beheer van een derde te laten geven. Het gaat naar ons oordeel echter te ver
ervan uit te gaan dat het verstandig is in alle gevallen van deze mogelijkheid
gebruik te maken. Daarmee zou onvoldoende recht worden gedaan aan het ook
door deze leden onderschreven uitgangspunt dat zo min mogelijk wordt getornd
aan het eigendomsrecht van betrokkene. Dat impliceert dat, indien er geen
aanleiding is om ervoor te kiezen het pand in beheer van een derde te laten
geven, de eigenaar de ruimte moet worden gelaten om zelf het pand, in overeenstemming
met burgemeester en wethouders, in gebruik van een derde te geven.Overigens geeft ook de mogelijkheid dat de eigenaar het pand niet in gebruik
doch in beheer van een derde geeft, op zich nog geen garantie dat de overlast
niet terugkeert. Daarom is het van belang dat burgemeester en wethouders ook
met een kandidaat voor het beheer dienen in te stemmen. Dat sluit echter nog
niet uit dat de eigenaar een kandidaat-beheerder naar voren schuift die van
onbesproken gedrag is, maar in feite als stroman van de eigenaar optreedt
om het pand vervolgens weer in gebruik van bijvoorbeeld drugsdealers te geven.
Slechte ervaringen met de eigenaar op dit punt kunnen een goede reden zijn
deze te binden aan een keuze uit een door burgemeester en wethouders opgestelde
lijst met namen van kandidaten voor het beheer van het pand. De mogelijkheid
daartoe is in het tweede lid van het voorgesteld artikel 16a opgenomen. Het
is in dat geval niet goed denkbaar dat spoedig opnieuw overlast ontstaat.De vraag van deze leden of er mogelijkheden zijn om oude, openbare orde
verstorende huurders te weren, is hiermee in feite ook reeds beantwoord. Indien
burgemeester en wethouders op grond van slechte ervaringen met de eigenaar
ervoor kiezen deze te binden aan een keuze uit een door hen opgestelde lijst
met namen van kandidaat-beheerders, mag er in principe van worden
uitgegaan dat het om beheerders gaat die het pand uitsluitend aan nette huurders
in gebruik zullen geven.De leden van de CDA-fractie wilden weten of het niet verstandiger zou
zijn geweest de vervolgmaatregelen op te nemen in de definitieve wet Victoria
en of hierover contact met de regering heeft plaatsgevonden. Wij erkennen
dat het initiatiefvoorstel inmiddels een lange voorgschiedenis heeft. Het
is nu niet meer van belang daar uitvoerig op terug te blikken of op in te
gaan. We brengen slechts in herinnering dat twee maal advies aan de Raad van
State is gevraagd, afstemming met de later ingediende wet Victoria heeft plaatsgeonden
en dat een van de indieners niet langer deel uitmaakt van de Kamer Met de
regering is indertijd de afspraak gemaakt dat de wet Victoria zich zou richten
op ontruiming plus sluiting en de wet Victor op de vervolgmaatregelen. Er
is geen aanleiding geweest op deze taakafbakening terug te komen.De leden van deze fractie vroegen voorts op welke motieven wij de gedachte
baseren dat de voorgestelde aanschrijvingsbevoegdheid effectief zal zijn.
Is de beoogde categorie huiseigenaren – zo vroegen zij zich af –
nog gevoelig voor aanschrijvingen?Op deze vraag is geen algemeen geldend antwoord te geven. Sommige huiseigenaren
zullen gevoeliger voor de aanschrijving zijn dan andere. Wij verwachten dat
de meeste huiseigenaren uiteindelijk wel bereid zullen zijn de aanschrijving
uit te voeren, omdat zij anders het risico lopen dat burgemeester en wethouders
met toepassing van het voorgestelde artikel 16a, derde lid, tweede en derde
volzin, zelf de aanschrijving zullen doen uitvoeren, waardoor zij op dit punt
de regie over hun eigendom kwijt raken. Ook bestaat het risico dat hen anders
met toepassing van diezelfde bepaling een last onder dwangsom wordt opgelegd.De leden van de CDA-fractie vroegen ook of is nagegaan of de met het wetsvoorstel
beoogde doelen niet kunnen worden bereikt met bestaande instrumenten uit de
Woningwet of de Huisvestingswet.Het aanschrijvingsinstrumentarium uit de Woningwet is niet bruikbaar gebleken.
Hoofdstuk 3, afdeling 2, geeft gemeenten de bevoegdheid om een aanschrijving
te doen uitgaan. Dit zijn aanschrijvingen die verband houden met het niet
voldoen aan de voorschriften die zijn genoemd in de artikelen 14–20
van de Woningwet; het gaat hierbij om bouwtechnische aspecten in brede zin.
Een aanschrijving op andere gronden dan in de Woningwet genoemd, is derhalve
niet mogelijk. Om deze reden kan dus geen gebruik worden gemaakt van de Woningwet,
ook niet van de door de leden aangegeven artikelen waarin wordt gerept van
«ernstige hinder». Bedoelde ernstige hinder slaat op situaties
waarin de geconstateerde gebreken snel moeten worden verholpen omdat die ernstige
hinder veroorzaken. In de aanschrijving kan dat dan worden vermeld, hetgeen
tot gevolg heeft dat er dan een aantal bijzondere bepalingen gelden (bijvoorbeeld
dat bij voorraad aan de aanschrijving moet worden voldaan, ondanks het feit
dat de aanschrijving nog niet onherroepelijk is (zie artikel 21, tweede lid,
van de Woningwet)). Derhalve dient het voorgestelde artikel 16a in de Woningwet
te worden opgenomen, om een aanschrijving als beoogd met het wetsvoorstel
te kunnen doen uitgaan.Met betrekking tot de Huisvestingswet kan mutatis mutandis hetzelfde worden
opgemerkt. De bevoegdheden die de Huisvestingswet bevat, zijn gegeven met
het oog op de verdeling van (schaarse) woonruimte. De bevoegdheden mogen niet
worden gebruikt met het oog op andere doelen, zoals het verstoren van de openbare
orde.De beleidsregels die gemeenten ter uitvoering van het voorgestelde artikel
16a van de Woningwet, zullen maken, zullen per gemeente kunnen verschillen.
Daar is niets op tegen. Integendeel, deze beleidsregels zullen kunnen worden
afgestemd op de lokale mogelijkheden en omstandigheden, waardoor
maatwerk mogelijk is. Omdat die lokale mogelijkheden en omstandigheden nu
eenmaal per gemeenten verschillen, zullen ook de beleidsregels per gemeenten
niet steeds dezelfde zijn. Zo zal niet elke gemeente goed in staat zijn een
lijst met namen van kandidaat-gebruikers vast te stellen, bijvoorbeeld omdat
de gemeente geen woningdistributiesysteem kent. In zo'n geval zal in de beleidsregels
van de gemeente tot uiting kunnen komen dat de optie dat de gemeente de eigenaar
zo'n lijst met namen voorlegt, niet aan de orde is.De door een gemeente vastgestelde beleidsregels zullen de met het nader
gewijzigde wetsvoorstel beoogde vereenvoudiging niet ongedaan maken. Deze
vereenvoudiging heeft betrekking op de regels die een uniform karakter kunnen
hebben en daarom centraal kunnen worden vastgesteld. Met het vaststellen van
beleidsregels kunnen gemeenten – zoals hiervóór ook reeds
is gesteld – voor lokaal maatwerk zorgen.De leden van de CDA-fractie vroegen voorts of een geldboete van de eerste
categorie niet aan de lage kant is, gezien de grote financiële belangen
die voor de eigenaar van een drugspand op het spel kunnen staan. Wij begrijpen
de zorg die uit deze vraag spreekt. Van de voorgestelde boete gaat hoogstwaarschijnlijk
geen grote dreiging uit. Maar we mogen aannemen dat de eigenaar die met criminele
activiteiten bezighoudt ophoudt zich van geen enkele financiele sanctie iets
aantrekt. Bovendien moet de hoogte van de boete de ernst en de aard van de
overtreding weerspiegelen. Het gaat hier «slechts» om de sanctie
op het niet nakomen van een administratieve verplichting. Al met al zien wij
geen reden het voorstel op dit punt aan te scherpen.De leden van de fractie van D66 vroegen of de voorgestelde aanschrijvingsbevoegdheid
niet op een eenvoudigere manier te regelen zou zijn. Zij dachten hierbij aan
het stellen van voorwaarden bij opheffing van de sluiting van een pand.De door deze leden geopperde gedachte kan in bepaalde gevallen zeker tot
een aanvaardbare oplossing leiden. Wij denken dan aan gevallen waarin een
eigenaar onder louter de dreiging van de sluiting van zijn pand nog niet bereid
was mee te werken aan het beëindigen van de overlast, maar op grond van
het enkele feit dat het pand gesloten is en als gevolg daarvan mogelijk een
inkomstenbron van hem droog is komen te staan, alsnog eieren voor zijn geld
kiest. Er zijn echter ook gevallen waarin de eigenaar een minder grote bereidheid
tot medewerking aan de dag legt. Voor die gevallen is de voorgestelde aanschrijvingsbevoegdheid
nodig, omdat daaraan ook dwangmiddelen zijn verbonden: in het derde lid van
het voorgestelde artikel 16a van de Woningwet is voor burgemeester en wethouders
de bevoegdheid opgenomen om, indien de eigenaar de aanschrijving negeert,
zelf de aanschrijving uit te voeren of in plaats daarvan de eigenaar een last
onder dwangsom op te leggen. Een ander probleem dat met het stellen van voorwaarden
aan opheffing van de sluiting niet goed is te verhelpen, is de slechte staat
waarin het pand mogelijk verkeert. Het zou als een vorm van «detournement
de pouvoir» kunnen worden uitgelegd, indien aan de opheffing van de
sluiting de voorwaarde zou worden verbonden dat het pand eerst moet worden
opgeknapt. Immers, de staat van het pand geeft niet direct overlast, het is
de wijze van bewoning die dat doet. Onderdeel b van het voorgestelde artikel
16a, tweede lid, van de Woningwet geeft evenwel de mogelijkheid de eigenaar
ertoe te verplichten de woning weer op te knappen. Los van deze overwegingen
dient de voorgestelde regeling ook de rechtszekerheid en rechtsgelijkheid.
Als het geheel aan de gemeenten zou worden overgelaten welke (eigen) regels
men na een sluiting hanteert, zou dat tussen gemeenten tot onnodige verschillen
in aanpak kunnen leiden aan de hand van regels die wellicht niet steeds even
toegankelijk zijn. De leden van deze fractie vroegen of de voorgestelde bevoegdheden in de
Woningwet niet een beetje als een vreemde eend in de bijt moeten worden gezien.
Zij stelden in dit verband dat alle openbare orde bevoegdheden van de burgemeester
hun wettelijke grondslag in de Gemeentewet hebben.Wij kunnen goed begrijpen dat over de plaats van de voorgestelde regeling
discussie mogelijk is. Wij zien echter niet goed in dat de regeling in de
Woningwet een vreemde eend in de bijt zal vormen. Het gaat hier om een aanschrijvingsbevoegdheid
met betrekking tot gebouwen, zoals die meer in de Woningwet voorkomen. Bovendien
zullen verschillende andere bepalingen uit die wet op de uitoefening van deze
bevoegdheid van toepassing dienen te zijn. Dat alle openbare orde bevoegdheden
hun wettelijke grondslag in de Gemeentewet hebben, is niet juist. Dergelijke
bevoegdheden komen ook in andere wetten voor. Zo kent de Wet op de openbare
manifestaties verschillende bevoegdheden waarmee wanordelijkheden bij bijvoorbeeld
betogingen kunnen worden bestreden of voorkomen. Overigens zou te zijner tijd
nog kunnen worden overwogen om de voorgestelde aanschrijvingsbevoegdheid op
te nemen in de aangekondigde Wet op de openbare orde en veiligheid, die tot
doel zal hebben alle bevoegdheden op dit terrein te bevatten. (Zie het Integraal
Veiligheidsprogramma 26 604). Wel zal ook dan naar de samenhang met andere
bepalingen uit de Woningwet moeten worden gekeken en naar het aspect dat de
voorgestelde bevoegdheid ook een vervolg geeft op een sluitingsbevoegdheid
uit de Opiumwet die strekt tot toepassing van bestuursdwang wegens overtreding
van voorschriften uit die wet.De leden van deze fractie vroegen voorts of het niet gewenst is in de
wet termijnen op te nemen voor de duur van het gebruik c.q. het beheer.Wij menen dat aan het opnemen van een maximale termijn in de wet voor
de duur van het gebruik c.q. het beheer meer nadelen dan voordelen zijn verbonden.
Een voordeel zou zijn dat met het stellen van een maximale termijn de rechtszekerheid
zou zijn gediend. De rechtszekerheid zou in dit verband echter pas echt zijn
gediend, indien die termijn betrekkelijk kort zou zijn. Immers, een lange
termijn zou voor het moment waarop het gebruik c.q. beheer weer in handen
van de eigenaar zou komen, weinig praktische betekenis hebben. Een betrekkelijk
korte termijn zou echter het nadeel hebben dat sneller wellicht naar het middel
van onteigening moet worden gegrepen. Het stellen van een maximale termijn
zou in dat opzicht dus juist tot de disproportionaliteit kunnen leiden die
deze leden met het stellen van zo'n termijn denken te vermijden. Uiteraard
betekent dit niet dat het in gebruik c.q. beheer geven van een derde tot in
de lengte der jaren zou moeten kunnen voortduren. De uitoefening van de aanschrijvingsbevoegdheid
moet erop gericht zijn dat uiteindelijk weer een normale woonsituatie optreedt.
Is daar na verloop van tijd geen reëel uitzicht op, dan is er uiteindelijk
het middel van onteigening, waarmee moet worden voorkomen dat de bestaande
situatie te lang blijft voortduren.Naar aanleiding van onderdeel c van het voorgestelde artikel 16a, tweede
lid, van de Woningwet vroegen de leden van deze fractie aan welke andere voorwaarden
wordt gedacht die aan de uitvoering van de aanschrijving worden gesteld.In de toelichting op de tweede nota van wijziging hebben wij gewezen op
bet voorbeeld dat burgemeester en wethouders een minimumduur stellen waarvoor
de eigenaar het gebouw in gebruik c.q. beheer van een derde moet geven. Het
kan immers niet zo zijn dat de eigenaar door een zeer korte contractsduur
met de gebruiker c.q. beheerder af te spreken de bedoeling van de aanschrijving
onderuit haalt. Overigens heeft het gemeentebestuur ook zeggenschap over de
contractsduur via het instemmingvereiste dat in het derde lid van artikel
16a is opgenomen. De leden van deze fractie vroegen ook of niet kon worden volstaan met
de mogelijkheid dat de aangeschrevene zelf een kandidaat voor het gebruik
c.q. beheer zoekt. Die kandidaat vergt immers – zo stelden zij –
te allen tijde de instemming van het gemeentebestuur.Dat een door de eigenaar voorgedragen kandidaat de instemming van het
gemeentebestuur vergt, sluit niet uit dat een kwaadwillende eigenaar met kandidaten
komt over wie geen overeenstemming is te bereiken. Als met deze eigenaar reeds
eerder dergelijke ervaringen zijn opgedaan, zal het verspilde moeite en tijd
kunnen zijn om hem in eerste instantie opnieuw zelf kandidaten te laten voordragen.
Een lijst met namen waaruit de eigenaar moet kiezen, kan in dat geval het
proces aanmerkelijk bespoedigen.De leden van de fractie van D66 vroegen naar de wijze waarop burgemeester
en wethouders tot een lijst van mogelijke nieuwe gebruikers kunnen komen en
voorts welke gebruikers het zal kunnen betreffen.Burgemeester en wethouders dienen zich te baseren op het in hun gemeente
geldende stelsel van woonruimteverdeling. Daarbij tekenen wij aan dat deze
stelsels per gemeente kunnen verschillen; een factor die hierbij van belang
is, is of er schaarste is aan woningen. Mogelijke gebruikers zijn derhalve
diegenen die voldoen aan de criteria van het in een gemeente geldende stelsel
van woonruimteverdeling.De leden van de fracties van GPV en RPF lieten zich kritisch uit over
de vraag of een wettelijke grondslag moet worden gegeven voor vervolgmaatregelen
na ontruiming en sluiting. Wij zijn ervan overtuigd dat een dergelijke grondslag
uit oogpunt van veiligheid en leefbaarheid gewenst en noodzakelijk is. Ook
de betrouwbaarheid en dus het gezag van de overheid hangt af van het beschikbaar
zijn van een adequaat wettelijke intstrumentarium om overlast aan te pakken.
De reactie van de VNG (brief aan de Vaste Kamercommissie voor Binnenlandse
Zaken en Koninkrijksrelaties d.d.6 april 2000 op ons gewijzigde voorstel)
laat zien dat de gemeenten met het voorstel instemmen.De leden van deze fracties meenden voorts dat het met het oog op het eigendomsrecht
het overwegen waard is om, wanneer een eigenaar de aanschrijving niet uitvoert,
geen bestuursdwang toe te passen maar enkel de eigenaar een last onder dwangsom
op te leggen.Wij zien onvoldoende reden deze leden hierin te volgen. Op grond van de
Algemene wet bestuursrecht staat het een gemeentebestuur in beginsel vrij
om bestuursdwang dan wel de last onder dwangsom toe te passen, óók
indien de toepassing van bestuursdwang een beperking van het eigendomsrecht
impliceert. In dit licht bezien zien wij geen aanleiding om met betrekking
tot het voorgestelde artikel 16a van de Woningwet een andere lijn te volgen.Voor wat betreft de proportionaliteit van onteigening beklemtonen wij
dat het gaat om het allerlaatste middel dat wordt ingezet als een en ander
maal is vastgesteld dat de eigenaar voortdurend criminele en overlastgevende
praktijken in en rond een drugspand toestaat en zelfs bevordert. De opbouw
van ons voorstel en de daarbij behorende toelichting maken voldoende
duidelijk dat terughoudend en behoedzaam met deze mogelijkheid moet worden
omgegaan. Tegelijkertijd is het naar ons oordeel een onmisbaar onderdeel van
het instrumentarium dat gemeenten zouden moeten kunnen inzetten.De leden van de fracties van GPV en RPF waren tot slot van mening dat
de voorgestelde onteigeningsmaatregel deels haar dreigende werking ontbeert.
Zij wezen daarbij op het feit dat, als het gemeentebestuur na sluiting van
de woning besluit niet de procedure van het voorgestelde artikel
16a van de Woningwet te volgen, het niets met de voorgestelde onteigeningsmogelijkheid
kan beginnen.Wij menen dat, indien het niet nodig blijkt te zijn de procedure van het
voorgestelde artikel 16a van de Woningwet te volgen, er nimmer voldoende reden
is om met het oog op de handhaving van de openbare orde tot onteigening over
te gaan. Onteigening zou in dat geval afstuiten op het subsidiariteitsbeginsel,
op grond waarvan eerst minder vergaande middelen als – in casu –
de aanschrijvingsbevoegdheid moet worden benut.Van HeemstO. P. G. Vos XNoot1Zie kamerstukken II 1995/96, 24 699, nr. 3, blz. 10. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24549-15.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl