Wet vermindering afdracht loonbelasting en premie voor de volksverzekeringen; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24458, nr. B

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

24-10-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24458 nr. B

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State van 4 september 1995,
no. W06.95.0407, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging
geeft.
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24458Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 50 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 458Wet vermindering afdracht loonbelasting en premie voor de volksverzekeringenBADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORTHieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 4 september
1995 en het nader rapport d.d. 13 oktober 1995, aangeboden aan de Koningin
door de staatssecretaris van Financiën, de minister van Sociale Zaken
en Werkgelegenheid en de minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen.
Het advies van de Raad van State is cursief afgedrukt. Bij Kabinetsmissive van 28 juli 1995, no. 95.006012, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Staatssecretaris van Financiën, mede namens de Ministers
van Sociale Zaken en Werkgelegenheid en van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen,
bij de Raad van State ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel van wet
met memorie van toelichting, houdende vermindering afdracht loonbelasting
en premie voor de volksverzekeringen.Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw Kabinet van 28 juli 1995,
nr. 95.006012, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies inzake
het bovengenoemde voorstel van wet rechtstreeks aan de eerste ondergetekende
te doen toekomen.Dit advies, gedateerd 4 september 1995, nr. W06.95.0407, bieden wij U
hierbij aan.1. De Raad van State stelt vast dat de voorgestelde regeling opnieuw de
fiscale wetgeving ingewikkelder maakt en aldus in genen dele bijdraagt tot
vereenvoudiging van die wetgeving, en dat wederom aanmerkelijke uitvoeringslasten
op het bedrijfsleven en op de belastingdienst worden gelegd. Over de omvang
van die uitvoeringslasten, ook in relatie tot de budgettaire omvang van de
onderscheidene maatregelen, worden geen gegevens verstrekt. Voor de beoordeling
van het wetsvoorstel is bovendien bezwaarlijk, dat geen zicht op de beoogde
gunstige gevolgen van de voorgestelde maatregelen geboden wordt, aangezien
enig cijfermatig inzicht in onder meer de geraamde werkgelegenheidseffecten
van de reductie van de loonkostenwig ontbreekt. De conclusie dat een verlaging
van loonkosten effectief is als instrument om de vraag naar arbeid te stimuleren
kan overigens niet alleen op een berekening van de hoogte van de wig worden
gebaseerd. Voorts acht de Raad de gekozen verdeling van de budgettaire ruimte
over verschillende elkaar ten dele overlappende doelgroepen belangrijk achterstaan
bij een meer geconcentreerde maatregel. Door dit alles worden gevolgen in
het leven geroepen die de doeltreffendheid van de maatregelen bedreigen. Daarnaast
is een beschouwing over de fraudegevoeligheid van de voorgestelde maatregelen
wenselijk. De Raad is van mening dat voor de beoordeling van de effectiviteit van
de beoogde maatregelen, alsmede voor de lasten daarvan, een met cijfers toegelichte
motivering past. Deze dient alsnog in de toelichting te worden opgenomen,
waarbij in ieder geval aandacht moet worden geschonken aan de hiervoor vermelde
aspecten. De Raad moet zich een oordeel voorbehouden over de effectiviteit
van de voorgestelde vermindering loonkosten lage lonen nu met betrekking tot
de effectiviteit in het onderdeel Vermindering loonkosten lage lonen van de
toelichting wordt medegedeeld, dat de vermindering lage lonen voor circa 1
miljoen personen zal gelden, maar dat het budgettaire beslag van de maatregel
moet passen in de totale budgettaire ruimte voor 1996 ten behoeve van werkgelegenheid
en evenwichtiger inkomensverdeling en dat het bedrag van de vermindering nader
bij wet zal worden vastgesteld.In de Miljoenennota 1995 schrijft de regering dat, om een betere aansluiting
tussen vraag en aanbod van arbeid te bevorderen – met name voor laaggeschoolden –,
in deze kabinetsperiode een einde zal worden gemaakt aan het algemeen verbindend
verklaren van de looncomponent voor de onderste loonschalen van de collectieve
arbeidsovereenkomsten (c.a.o.'s), en dat daarnaast de mogelijkheid wordt gecreëerd
om aan bepaalde sectoren en voor bepaalde tijd specifieke dispensatie te verlenen
van de Wet minimumloon. In dit licht moet in de toelichting aandacht worden
gegeven aan de vraag in hoeverre de voorgestelde grenzen van 115 en 130 percent
van het wettelijk minimumloon voor de desbetreffende verminderingen in overeenstemming
zijn met dit beleid.Uit de toelichting kan voorts niet worden afgeleid op welke wijze de voorgestelde
maatregelen (per saldo) zullen uitwerken bij de overheid als werkgever en
de met haar gelijkgestelde werkgevers. De Raad is van oordeel dat deze onduidelijkheid
moet worden weggenomen.1. De Raad van State merkt op dat de voorgestelde regeling de fiscale
wetgeving ingewikkelder maakt.Wij merken op dat de keuze voor een regeling in de fiscaliteit is gelegen
in een gedegen afweging van elementen van doelmatigheid en efficiency. Daarbij
is mede in de afweging betrokken dat de nu voorgestelde regeling «meelift»
in de bestaande fiscale regelgeving. Dit biedt overtuigende voordelen ten
opzichte van andere mogelijke oplossingen waarvoor geheel nieuwe structuren
opgezet hadden moeten worden. Bovendien komen als gevolg van het voorstel
elders overheidsregelingen die gepaard gaan met administratieve lasten te
vervallen. Wij wijzen daarbij op de ZFW-franchise en de Wet bevordering arbeidsinpassing
(voorheen Vermeend/Moor). De Raad gaat aan deze overwegingen voorbij.De Raad verzoekt om nader inzicht in de effectiviteit van de voorgestelde
maatregelen.Bij de invulling van het lastenverlichtingspakket 1996 heeft de regering
naast een algemene verlaging van arbeidskosten voor werkgevers ook besloten
tot verlaging van arbeidskosten voor werkgevers met betrekking tot specifieke
arbeidsmarktgroepen. Deze groepen hebben ieder hun eigen specifieke factoren
die hun arbeidsmarktpositie bepalen. Een activerend financieel arbeidsmarktbeleid
ten behoeve van deze groepen heeft daarom meer kans van slagen naarmate de
maatregelen meer worden toegesneden op de arbeidsmarktsituatie waarin deze
groepen verkeren. Uit de Macro Economische Verkenning 1996 van het Centraal
Planbureau blijkt dat de werkgelegenheid voor 1996 mede op basis van de beleidsvoornemens
van het kabinet voor 1996, waarvan ook dit wetsvoorstel onderdeel uitmaakt,
naar verwachting zal toenemen met 100 000 arbeidsplaatsen. Naar onze
mening dienen de in dit wetsvoorstel opgenomen maatregelen als onderdeel van
het totale beleidspakket te worden beoordeeld. Een geïsoleerde beoordeling
van de voorgestelde maatregelen zou geen recht doen aan de onderlinge samenhang
met andere beleidsvoornemens van het kabinet op het gebied van werkgelegenheid.
Een schatting van de verwachte kwantitatieve effecten van de in dit wetsvoorstel
opgenomen maatregelen op de werkgelegenheid is niet voorhanden. Wel kan uit
een onderzoek van het Centraal Planbureau naar een vergelijking tussen de
werkgelegenheidseffecten van een BTW-verlaging en een afdrachtskorting in
kwalitatieve zin worden afgeleid dat een vermindering van loonheffing met
een vast bedrag op zich effectief kan zijn voor de werkgelegenheid met name
aan de onderkant van de arbeidsmarkt. Een betrouwbare schatting van de administratieve
gevolgen is moeilijk. De beperking van de administratieve gevolgen voor het
bedrijfsleven en de overheid heeft nadrukkelijk de aandacht gehad. Bij de
uitwerking van de voorstellen is aansluiting gezocht bij gegevens waarover
de werkgever reeds op een of andere manier beschikt. Het streven is daarbij
gericht op het voorkomen van extra administratieve werkzaamheden. De praktijk
zal op dit punt echter worden gevolgd. Indien mocht blijken dat de voorgestelde
maatregelen onevenredig veel administratieve lasten meebrengen waardoor het
beoogde gebruik van de maatregelen en hun effectiviteit op de werkgelegenheid
worden belemmerd, zal nader worden bezien of vereenvoudigingen mogelijk zijn.Met betrekking tot de vermindering lage lonen merken wij op dat over het
bedrag van de vermindering lage lonen inmiddels besluitvorming heeft plaatsgevonden.
Dit bedrag hebben wij gesteld op f 1185. Het bedrag van f 1185 voor
de vermindering lage lonen is alsnog in dit wetsvoorstel opgenomen. Voorts
is in het kader van de afwegingen met betrekking tot koopkrachtontwikkeling
en werkgelegenheid besloten de reikwijdte van de vermindering lage lonen ten
aanzien van werknemers jonger dan 23 jaar te beperken door in de vermindering
lage lonen ten behoeve van deze groep differentiatie aan te brengen. Deze
differentiatie houdt in dat voor iedere leeftijd van 15 jaar tot en met 23
jaar een oplopend toetsloon en een oplopende vermindering worden vastgesteld.
Bepalend voor de van toepassing zijnde bedragen is het moment van loonbetaling.
De vrijval van budgettaire middelen als gevolg van deze differentiatie is
gebruikt voor het bereiken van een evenwichtig koopkrachtbeeld. Met de hiervoor
aangegeven invulling van de vermindering lage lonen is een budgettair beslag
gemoeid van f 500 mln. De toelichting is ter zake aangepast.Naar aanleiding van de vraag van de Raad een beschouwing te geven over
de fraudegevoeligheid van de voorgestelde maatregelen, merken wij het volgende
op. De in dit wetsvoorstel voorziene verminderingen komen uitsluitend ten
goede van werkgevers; werknemers hebben alleen via het werkgelegenheidseffect
baat bij deze verminderingen. Voor de werkgever gelden een aantal criteria.
De hoogte van de verminderingen is afhankelijk van de arbeidsduur van de werknemer.
Bij de vermindering lage lonen, de vermindering langdurig werklozen en de
vermindering onderwijs is voorts de hoogte van het loon van de werknemer van
belang. Het is in theorie denkbaar dat werkgevers een langere arbeidsduur
dan de werkelijke opgeven ten einde op die wijze een hogere vermindering te
kunnen toepassen. Om dit zo veel mogelijk tegen te gaan is voorgeschreven
dat hetzij wordt uitgegaan van de vastgelegde overeengekomen arbeidsduur,
hetzij van de feitelijke arbeidsduur. Voor het laatste geval wordt administratie
van de arbeidsduur voorgeschreven. In alle gevallen is de bedoelde fraude
dus alleen mogelijk indien de werknemer daaraan meewerkt. Hij heeft daarbij
geen baat. Mede om deze reden mag niet bij voorbaat worden aangenomen dat
de werknemer bereid is aan dergelijke fraude zijn medewerking te verlenen. De Raad vraagt in de toelichting aandacht te besteden aan de vraag in
hoeverre de grenzen van 115% en 130% van het wettelijk minimumloon voor de
verminderingen in overeenstemming zijn met het kabinetsvoornemen om een einde
te maken aan het algemeen verbindend verklaren van de looncomponent voor de
onderste loonschalen van collectieve arbeidsovereenkomsten en het creëren
van de mogelijkheid om aan bepaalde sectoren voor bepaalde tijd specifieke
dispensatie te verlenen van de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag.De door de Raad genoemde kabinetsvoornemens en het onderhavige voorstel
liggen in elkaars verlengde en vullen elkaar aan. Sommige daarvan, zoals het
niet algemeen verbindend verklaren en de vermindering lage lonen, hebben een
algemene werking. Andere, zoals de vermindering voor langdurig werklozen en
de dispensatie, zijn meer specifiek van aard. De grenzen van 115% en 130%
zijn enerzijds ingegeven door de beoogde gerichte werking op de onderkant
van de arbeidsmarkt en anderzijds door de budgettaire ruimte. In de memorie
van toelichting is overeenkomstig het verzoek van de Raad hierop nader ingegaan.De Raad merkt op dat uit de toelichting niet kan worden afgeleid op welke
wijze de voorgestelde maatregelen (per saldo) zullen uitwerken bij de overheid
als werkgever en de met haar gelijkgestelde werkgevers. De Raad is van oordeel
dat deze onduidelijkheid moet worden weggenomen. De voorgestelde maatregelen werken voor de overheid als werkgever neutraal
uit. Gegeven de huidige salarisstructuur komt de overheid als werkgever niet
of nauwelijks in aanmerking voor de vermindering lage lonen. Met de vermindering
voor langdurige werklozen is bij de vaststelling van de betreffende uitgaven
rekening gehouden. In de memorie van toelichting is dit punt verduidelijkt.2. De voorgestelde vermindering onderwijs heeft onder meer betrekking
op het leerlingwezen. De wijze waarop de overeenkomsten in de verschillende
sectoren van het bedrijfsleven vorm hebben gekregen verschilt, terwijl ook
de beloning voor de leerlingen niet op dezelfde wijze geregeld is. Op grond
van de voorgestelde regeling komen de leerlingstelsels waarin geen arbeidsovereenkomst
wordt gesloten in het geheel niet in aanmerking voor de loonkostenfaciliteit,
terwijl voor de sectoren, waarin de beloning van de leerling boven het toetsloon
ligt, de lonen met ingang van de nieuwe c.a.o. in neerwaartse zin moeten worden
bijgesteld om voor facilitering in aanmerking te komen. Naar het oordeel van
de Raad verliest de faciliteit op deze wijze veel van haar aantrekkelijkheid.
In de toelichting dient uitgebreider te worden ingegaan op de motieven die
de gekozen vormgeving van de faciliteit noodzakelijk hebben gemaakt.2. De Raad merkt op dat op grond van de voorgestelde regeling leerlingstelsels
waarin geen arbeidsovereenkomst wordt gesloten in het geheel niet in aanmerking
komen voor de loonkostenfaciliteit, terwijl voor de sectoren waarin de beloning
van de leerling boven het toetsloon ligt, de lonen met ingang van de nieuwe
CAO in neerwaartse zin moeten worden bijgesteld om voor faciliëring in
aanmerking te komen. Naar het oordeel van de Raad verliest de faciliteit op
deze wijze veel van haar aantrekkelijkheid. De Raad vraagt in de toelichting
uitgebreider in te gaan op de motieven die de gekozen vormgeving van de faciliteit
noodzakelijk hebben gemaakt.De vermindering onderwijs heeft wat betreft het leerlingwezen tot doel
het aantal leerplaatsen uit te breiden. De vormgeving van de faciliteit is
erop gericht de belemmerende werking van de arbeidskosten daarbij te ondervangen,
ook rekening houdend met het gegeven dat het gaat om personen in opleiding.
In de sectoren in het leerlingwezen waar geen arbeidsovereenkomst wordt afgesloten,
wordt zakgeld betaald. De hieraan verbonden kosten zijn al laag. Daarom is
er geen reden deze kosten te verminderen. De grens van 130% is enerzijds ingegeven
door de beoogde gerichte werking op de onderkant van de arbeidsmarkt en anderzijds
door de budgettaire ruimte. De toelichting is op dit punt aangevuld.3. Het budget dat gemoeid is met de vermindering onderwijs voor zoveel
dat betrekking heeft op Assistenten in Opleiding en Onderzoekers in Opleiding
wordt geheel in mindering gebracht op het bedrag van 500 miljoen gulden dat
is gereserveerd ten behoeve van de stimulering van het midden- en kleinbedrijf.
Reeds de vormgeving van de faciliteit, die enkel kan worden genoten indien
de inhoudingsplichtige een privaatrechtelijke rechtspersoon is, sluit een
zeer belangrijk gedeelte van het midden- en kleinbedrijf uit van deze faciliteit,
terwijl ook de werkzaamheden als zodanig slechts in zeer beperkte mate door
het midden- en kleinbedrijf zullen worden gecontracteerd. Naar het oordeel
van de Raad dient in het onderdeel Budgettaire aspecten van de toelichting
te worden aangegeven welk gedeelte van het budgettaire beslag (130 miljoen
gulden) is toe te rekenen aan het leerlingwezen en welk gedeelte aan de contractresearch,
alsmede op grond van welke motieven het gehele bedrag ten laste van de reservering
van 500 miljoen gulden is gebracht.3. De Raad merkt op dat de vermindering voor assistenten in opleiding
en onderzoekers in opleiding wier salaris door de private sector wordt gefinancierd
slechts wordt toegekend aan privaatrechtelijke rechtspersonen. Dit is volgens
de Raad niet in overeenstemming met de financiering van de faciliteit uit
de middelen die zijn gereserveerd voor het midden- en kleinbedrijf.Het is juist dat het bedrag voor de faciliteit AIO's en OIO's niet geheel
aan het midden- en kleinbedrijf ten goede komt. Naar de laatste inzichten
zal met de faciliteit voor assistenten in opleiding en onderzoekers in opleiding
in de jaren 1999 en 2000 ongeveer f 1,5 mln belastinggeld uit de reservering
van f 500 mln voor het midden- en kleinbedrijf gemoeid zijn. Het kabinet
acht het, gezien het geringe budgettaire beslag van de faciliteit voor AIO's
en OIO's verantwoord om deze uit de voor het MKB-pakket beschikbare middelen
te financieren.4. De vermindering onderwijs voor zoveel deze betrekking heeft op contractresearch
(contractresearch-vermindering) kan cumuleren met de Speur- en Ontwikkelingswerkvermindering
(S&O-vermindering). In de toelichting wordt aan de verhouding tussen de
contractresearch- vermindering en de S&O-vermindering geen aandacht besteed.
Naar het oordeel van de Raad is er van aanmerkelijke overlapping van beide
verminderingen sprake. Dragend moet worden gemotiveerd waarom naast de S&O-vermindering
nog de noodzaak tot invoering van de contractresearch- vermindering bestaat,
alsmede waarom cumulatie van beide verminderingen mogelijk is.4. De Raad constateert dat een overlapping optreedt van de vermindering
voor speur- en ontwikkelingswerk (S&O) en de vermindering voor assistenten
in opleiding en onderzoekers in opleiding die zich bezighouden met contractresearch.
Naar aanleiding daarvan merken wij het volgende op.De S&O-faciliteit ziet met name op verbreding van het draagvlak voor
kennisontwikkeling in het kader van de technologische vernieuwing en de bevordering
van de start van innovatieve projecten. Het accent ligt op de versterking
van het concurrentievermogen van de Nederlandse economie. De faciliteit voor
AIO's/OIO's beoogt met name om bedrijven te stimuleren bij te dragen aan opleidingstrajecten
voor deze personen, waarbij tevens bruikbare kennis wordt geproduceerd. Naar
onze mening zijn er derhalve zowel raakvlakken als verschillen tussen beide
faciliteiten, op grond waarvan cumulatie niet bezwaarlijk is. Daar komt bij
dat een samenloopregeling, indien wenselijk, uitvoeringstechnisch buitengewoon
gecompliceerd zou worden. Ook om deze reden geven wij er de voorkeur aan het
voorstel op dit punt niet aan te passen.5. De Raad is niet overtuigd door de motivering die ten aanzien van de
invoering van de vermindering kinderopvang wordt gegeven. Indien als gevolg
van een eerder genomen beslissing aan de gemeenten wordt overgelaten op welke
wijze zij middelen aan de kinderopvang ten goede willen laten komen, past
het niet ten laste van de algemene middelen te voorzien in een faciliteit
met als motief dat het risico aanwezig is dat de gemeenten met name de tegemoetkoming
van f 2 000,– aan werkgevers die kinderopvangplaatsen huren,
niet zullen continueren. Wanneer geoordeeld wordt dat door het beleid van
de gemeenten de vraag naar bedrijfsplaatsen, die dragend zijn voor het voortbestaan
van de kinderopvang, negatief kan worden beïnvloed, hetgeen bedreigend
kan zijn voor de kinderopvang, dient dit in de eerste plaats aanleiding te
zijn terugneming van de decentralisatiemaatregel te overwegen. Het treffen
van een centrale maatregel als de nu voorgestelde ter compensatie van de nadelen
van een tegelijk doorgevoerde decentralisatie vormt een omweg die de regelgeving
onnodig ingewikkeld maakt. In de toelichting dient te worden aangegeven welk
bedrag zal worden overgeheveld naar het Gemeentefonds, en welk gedeelte van
dit bedrag op de tegemoetkomingen aan werkgevers betrekking heeft. Tevens
moet worden vermeld of de overheveling van de gelden zal worden gekort met
het budget dat voor de vermindering kinderopvang is uitgetrokken teneinde
«dubbele» facilitering te voorkomen.5. De Raad is er niet van overtuigd dat de komende decentralisatie van
het kinderopvangbeleid dient te leiden tot invoering van de vermindering kinderopvang.
De Raad stelt dat, indien de decentralisatie negatieve effecten teweeg brengt,
de decentralisatie zelf ter discussie zou moeten staan. Anderzijds ligt het,
indien tot decentralisatie is besloten, niet meer in de rede een centrale
maatregel te treffen.De Raad legt in het advies een directe relatie tussen de komende decentralisatie
en het invoeren van de vermindering kinderopvang. Die relatie ligt naar het
oordeel van het kabinet minder direct. Reeds bij de aanvang van het rijksstimuleringsbeleid
voor de kinderopvang in 1990 stond vast dat na afloop van een tijdelijke stimuleringsperiode
het beleidsterrein van de kinderopvang naar het lokale niveau zou worden gebracht.
Dit voornemen is vastgelegd in artikel 19 van de Welzijnswet 1994 (Staatsblad
1994, 447) en zal per 1 januari 1996 worden geëffectueerd. Dit betekent
dat de bestuurlijke verantwoordelijkheid voor lokale kinderopvangvoorzieningen
op lokaal niveau terecht komt. Het Rijk zal daarvoor het kinderopvangbudget,
onder doorvoering van een korting, overdragen aan de gemeenten via de algemene
uitkering gemeentefonds.Een aanzienlijk deel van de capaciteit in de kinderopvang (ruim 30%) wordt
gehuurd door werkgevers die kinderopvang als secundaire arbeidsvoorwaarde
voor het personeel bieden. Deze faciliteiten voor werknemers worden veelal
op centraal niveau (bij CAO of bedrijfsregeling) geregeld. Om werkgevers tot
het bieden van kinderopvang te stimuleren, kent de Stimuleringsmaatregel kinderopvang
thans een bepaling op grond waarvan werkgevers die kinderopvang voor hun werknemers
huren, een financiële tegemoetkoming kunnen krijgen. Deze regeling wordt,
als onderdeel van de Stimuleringsmaatregel, uitgevoerd door de gemeenten.
Zij hebben daarbij een zekere mate van beleidsvrijheid. Gebleken is echter
dat het via een decentrale regeling faciliëren van initiatieven van werkgevers
ingewikkeld was. CAO-afspraken inzake kinderopvang worden door werkgevers
en werknemers op centraal niveau gemaakt, terwijl de financiële tegemoetkoming
ter ondersteuning van die afspraken decentraal, via de gemeenten moet worden
verkregen. Deze structuur kon er in de praktijk toe leiden dat ondernemingen
met vestigingen in meer dan één gemeente, geconfronteerd werden
met verschillende wijzen van uitvoering door de gemeenten van deze financiële
tegemoetkoming. Vanuit deze constateringen komt het kabinet tot de conclusie
dat faciliteiten voor werkgevers beter via een centrale dan via een decentrale
regeling geboden kunnen worden.Voorts hebben wij gevolg gegeven aan het verzoek van de Raad in de memorie
van toelichting op te nemen het bedrag dat wordt overgeheveld naar het Gemeentefonds
en het budgettaire beslag dat is gemoeid met de tegemoetkoming van f 2000
van gemeenten aan werkgevers. Er bestaat geen inhoudelijke relatie tussen
de decentralisatiekorting en dit bedrag aan tegemoetkomingen voor werkgevers.
Evenmin bestaat er een relatie tussen de dekking van de vermindering kinderopvang
en de korting die bij decentralisatie van het kinderopvangbudget wordt doorgevoerd.
In de memorie van toelichting zal dit worden aangegeven.6. Reeds in het advies dat de Raad heeft uitgebracht over het voorstel
van wet tot vermindering van af te dragen loonbelasting bij loon voor speur-
en ontwikkelingswerk (Kamerstukken II 1993/94, 23 477, B) heeft de Raad
erop gewezen dat de inbedding in het fiscale systeem van maatregelen die in
de sfeer van andere ministeries gelegen zijn, belangrijke complicaties oproept,
onder meer doordat de toekenningsprocedure en de uitbetalingsprocedure door
verschillende stelsels van rechtshandhaving en -bescherming worden beheerst.
De omstandigheid dat een inhoudingsplichtige, die door inhouding van de loonheffing
geldmiddelen van de overheid onder zich houdt, in technische zin op een snelle
en effectieve wijze subsidies en andere tegemoetkomingen zou kunnen verrekenen,
weegt in het algemeen niet tegen deze complicaties op. Naar het oordeel van
de Raad moet dit leiden tot een terughoudende opstelling om in het fiscale
recht dergelijke verrekening mogelijk te maken. Alleen in gevallen dat de
tegemoetkoming eenvoudig – en zonder bijzondere controlemaatregelen –
door de belastingadministratie kan worden vastgesteld, kan inbedding in het
fiscale systeem overwogen worden, zij het dat ook indien aan deze voorwaarde
is voldaan terughoudendheid wat aantal en omvang betreft geboden is. Dit vergt
naar het oordeel van de Raad het vaststellen van stringente criteria waaraan
de invoering van een dergelijke mogelijkheid moet voldoen, alsmede een gedegen
afweging van de gevallen waarin dit wordt toegestaan. De Raad mist deze brede
afweging in de toelichting ten aanzien van de voorgestelde aanmerkelijke vergroting
van het aantal gevallen waarin een afdrachtkorting is voorzien. In de toelichting
dient hieraan uitgebreider aandacht gegeven te worden.6. De Raad merkt op dat hij reeds in zijn advies over het wetsvoorstel
tot vermindering van af te dragen loonbelasting bij loon voor speur- en ontwikkelingswerk
(Kamerstukken II 1993/94, 23 477, B) erop heeft gewezen dat de inbedding
in het fiscale systeem van maatregelen die in de sfeer van andere ministeries
gelegen zijn, complicaties oproept, onder meer doordat de toekenningsprocedure
en de uitbetalingsprocedure door verschillende stelsels van rechtshandhaving
en -bescherming wordt beheerst. De omstandigheid dat een inhoudingsplichtige
in technische zin op een snelle en effectieve wijze subsidies en andere tegemoetkomingen
zou kunnen verrekenen, weegt in de visie van de Raad in het algemeen niet
tegen deze complicaties op. Naar het oordeel van de Raad moet dit leiden tot
een terughoudende opstelling bij het in de fiscaliteit mogelijk maken van
een dergelijke verrekening. In de visie van de Raad kan alleen in gevallen
waarin de tegemoetkoming eenvoudig en zonder bijzondere controlemaatregelen
door de belastingadministratie kan worden vastgesteld, inbedding in het fiscale
systeem worden overwogen, zij het dat ook indien aan deze voorwaarde is voldaan
terughoudendheid wat aantal en omvang betreft geboden is. Dit vergt naar het
oordeel van de Raad het vaststellen van stringente criteria waaraan de invoering
van een dergelijke mogelijkheid moet voldoen, alsmede een gedegen afweging
van de gevallen waarin dit wordt toegestaan. Wij hebben gevolg gegeven aan
het verzoek van de Raad aan deze afweging in de toelichting uitgebreider aandacht
te besteden. Overigens merken wij op deze plaats reeds op dat wij bij de in
dit wetsvoorstel opgenomen verminderingen ernaar hebben gestreefd de criteria
zo duidelijk en eenvoudig mogelijk vast te stellen ten einde de regeling voor
de werkgever zo uitvoerbaar mogelijk te maken. Daardoor wordt het tevens voor
de Belastingdienst mogelijk te controleren of de verminderingen op de juiste
wijze worden toegepast. Voorts merken wij op dat, voor zover bekend, bij de
door de Raad genoemde faciliteit voor speur- en ontwikkelingswerk zich de
door de Raad gevreesde problemen niet hebben voorgedaan.7. De voorgestelde verminderingen lage lonen, langdurig werklozen en onderwijs
vervallen direct en volledig bij het overschrijden van het toetsloon. In de
toelichting is geen aandacht gegeven aan de gevolgen die deze regeling heeft
voor de beloningsstructuur en het aannemingsbeleid van de werkgevers. In de
toelichting dient nader te worden ingegaan op deze grensproblematiek.7. De Raad constateert dat de toetsloongrenzen in de verminderingen lage
lonen, langdurig werklozen en onderwijs mogelijk van invloed zullen zijn op
de beloningsstructuur en het aannemingsbeleid van werkgevers.In dit verband dienen de vermindering lage lonen en de verminderingen
langdurig werklozen en onderwijs los van elkaar te worden bezien.De vermindering langdurig werklozen en de vermindering onderwijs worden
toegepast voor een beperkte tijdsduur. De verminderingen hebben tot doel om
het aannemen van langdurig werklozen, respectievelijk leerlingen te bevorderen.
Door middel van een tijdelijke vermindering van de loonkosten hoopt het kabinet
de indiensttreding van langdurig werklozen en leerlingen te bevorderen en
dienstverbanden die zonder de faciliteiten niet tot stand waren gekomen mogelijk
te maken. Na de periode waarvoor de vermindering is toegekend, zal de werknemer
doorgaans een op de reguliere beloningsstructuur aansluitende arbeidsproduktiviteit
hebben opgebouwd.De vermindering lage lonen wordt toegekend aan een werkgever voor elke
bij hem in dienst zijnde werknemer die niet meer dan 115% WML verdient. De
eventuele met de overgang van 115% WML naar boven de 115% WML samenhangende
effecten zijn bewust geaccepteerd met de keuze voor het nu voorliggende voorstel.
Indien de vermindering stapsgewijs zou afnemen voor loonbedragen boven 115%
WML zou dat er toe leiden dat een deel van de voor de vermindering lage lonen
beschikbare middelen neer zou slaan bij werkgevers van werknemers met beloningen
boven de 115% WML. Dit zou hebben betekend dat het bedrag per werknemer substantieel
lager vastgesteld had moeten worden. Dit zou een negatieve invloed hebben
gehad op de effectiviteit van het instrument.8. Het voorgestelde artikel 6 voorziet in een tijdsevenredige vermindering
van de verminderingen lage lonen, langdurig werklozen en onderwijs bij niet
volledige arbeidsduur. Deze regeling brengt een afzonderlijke registratie
van de benodigde gegevens voor de daarvoor in aanmerking komende werknemers
met zich, hetgeen een verdere verzwaring van de administratieve last voor
de werkgever vormt. Ook is het zogenoemde «kolom 14 loon» in vele
gevallen niet zonder nadere correcties te gebruiken als vergelijkingsmaatstaf
voor het toetsloon. Naar het oordeel van de Raad dient inzicht gegeven te
worden in de (budgettaire) gevolgen van een minder verfijnde regeling, indien
in beginsel enkel wordt uitgegaan van reeds in de loonadministratie beschikbare
gegevens. In de toelichting dient dit onder meer te worden aangegeven voor
het geval de vermindering wordt gegeven per dag, waarbij wordt uitgegaan van
kolom 2 van de loonstaat, indien het overeengekomen uurloon (of een daartoe
herleid uurloon uit het week- of maandloon) minder bedraagt dan het toetsuurloon
(herleid uit het voorgestelde toetsloon), alsmede voor het geval de vermindering
wordt gegeven per uur indien het overeengekomen uurloon minder bedraagt dan
het toetsuurloon. Deze budgettaire gevolgen dienen daarbij te worden afgezet
tegen de additionele administratieve lasten die de voorgestelde regeling oproept. Het enkele feit dat de werkgever een tegemoetkoming in de loonkosten ontvangt
en hij bereid zal zijn kosten voor de aanpassing van zijn administratie te
maken zolang de hieruit voortvloeiende meerkosten minder bedragen dan de te
ontvangen tegemoetkoming, ontslaat de faciliterende overheid niet van de verplichting
tot het uiterste te gaan om de administratieve lasten te beperken teneinde
de netto-prikkel van de faciliteit zo groot mogelijk te doen zijn. De Raad
is er ten aanzien van dit aspect niet van overtuigd dat in het voorstel de
uiterste grenzen van de beperking van de administratieve verplichtingen zijn
verkend.In het onderdeel Inleiding van I. ALGEMEEN van de toelichting wordt verwezen
naar overleg met het bedrijfsleven over een goed uitvoerbare uitwerking van
de technische aspecten van de vermindering. In de toelichting dient nader
te worden uiteengezet welke varianten met de daarbij behorende «kostenplaatjes»
in dit overleg zijn betrokken geweest, en welke motieven de doorslag hebben
gegeven voor de voorgestelde keuze van uitwerking.8. De Raad merkt op dat het voorgestelde artikel 6 voorziet in tijdsevenredige
verminderingen lage lonen, langdurig werklozen en onderwijs bij niet volledige
arbeidsduur. In de visie van de Raad brengt deze regeling een afzonderlijke
registratie van de benodigde gegevens voor de daarvoor in aanmerking komende
werknemers met zich, hetgeen een verdere verzwaring van de administratieve
last voor de werkgever vormt. Ook is het zogenoemde «kolom 14 loon»
in veel gevallen niet zonder nadere correcties te gebruiken als maatstaf voor
het toetsloon.Zoals in de paragraaf Uitvoeringsaspecten en administratieve lasten van
de memorie van toelichting is uiteengezet heeft het toepassen van het instrument
van de vermindering invloed op de administratieve lasten voor werkgevers.
Daarbij is ernaar gestreefd extra administratieve lasten zo veel mogelijk
te voorkomen. Wij zijn ons ervan bewust dat het voorgestelde artikel 6 gepaard
gaat met een verzwaring van de administratieve lasten voor werkgevers. Dit
artikel kan echter niet worden gemist, omdat anders de werkgevers voor deeltijdarbeiders
een te hoge vermindering zouden kunnen ontvangen. De werkgever zou bij voorbeeld
eerder van de vermindering lage lonen, de vermindering langdurig werklozen
en de vermindering onderwijs gebruik kunnen maken, als het loon van de deeltijdwerker
niet wordt gecorrigeerd naar voltijdbasis. Bovendien ontstaat het gevaar dat
een voltijdbaan in twee of meer deeltijdbanen zou worden gesplitst. Overigens
zij met betrekking tot de arbeidstijd opgemerkt dat het hier hetzij gaat om
de overeengekomen arbeidstijd welke hoe dan ook al vastligt, hetzij om de
feitelijke arbeidsduur die toch al moet worden geregistreerd om het uit te
betalen loon te kunnen berekenen. Het gaat dus niet zozeer om het administreren
van nieuwe gegevens als wel om het bijeenbrengen van reeds aanwezige gegevens
en loonadministratie.De Raad vraagt inzicht in de budgettaire gevolgen van een minder verfijnde
regeling, gebaseerd op in de loonadministratie aanwezige gegevens.In het algemeen kan worden opgemerkt dat de systematiek van de vermindering
afdracht loonbelasting en premie voor de volksverzekeringen op zodanige wijze
is vormgegeven dat zoveel mogelijk aansluiting wordt gevonden bij gegevens
die de werkgever reeds ter beschikking heeft. Hierbij kan worden gewezen op
het gebruik van de contractueel overeengekomen arbeidsduur en van een loonbegrip
dat reeds voor fiscale doeleinden wordt gehanteerd.Een systeem waarin aansluiting wordt gezocht bij het aantal gewerkte dagen
leidt naar het inzicht van het kabinet niet tot een bevredigende oplossing.
Het bergt namelijk het risico in zich dat werknemers met een deeltijd-dienstverband
van enkele uren per week, al dan niet alleen op papier, vijf dagen van een
of enkele uren per week gaan werken, waar zij normaliter slechts een of twee
dagen per week zouden hebben gewerkt. Aangezien het bedrag van de afdrachtskorting
voor een voltijd werknemer op kan lopen tot bijna f 5700 op jaarbasis,
zouden dergelijke gedragseffecten leiden tot een aanzienlijk budgettair beslag.
Bovendien is het onwenselijk dat een situatie wordt gecreëerd waarin
alleen werkgevers die er voor kiezen «gebruik» te maken van deze
mogelijkheid, hiervan profiteren.Met betrekking tot de door de Raad genoemde uurloonvarianten kan worden
opgemerkt dat deze niet wezenlijk afwijken van de op dit moment in het wetsvoorstel
opgenomen systematiek. Zoals de Raad aangeeft, zouden het toetsuurloon en
het feitelijke uurloon herleid moeten worden uit het in het wetsvoorstel opgenomen
toetsloon en feitelijke maand- of weekloon. In feite is dit punt dan ook te
herleiden tot de vraag waar het startpunt van de uit te voeren berekeningen
dient te liggen, bij een uurbedrag of bij een maandbedrag.De Raad constateert er niet van overtuigd te zijn dat in het voorstel
de uiterste grenzen van de beperking van de administratieve verplichtingen
zijn verkend.In dit verband moge er allereerst op gewezen worden dat de werkgeversorganisaties
in een vroeg stadium zijn uitgenodigd voor technisch overleg over het voorstel.
Mede op basis van dit technisch overleg is, met het oog op beperking van de
administratieve lasten, besloten voor deze regeling een voltijd-dienstbetrekking
te fixeren op 32 uur en een toetsloon te kiezen waarmee wordt aangesloten
bij een fiscaal loonbegrip. Daarnaast dient echter te worden opgemerkt dat
het besluitvormingsproces rondom een complex wetsvoorstel als het onderhavige
een voortdurende afweging vergt van enerzijds doelmatigheids- en anderzijds
rechtvaardigheidsoverwegingen. Zo zou het, vanuit het oogpunt van de administratieve-lastendruk,
doelmatiger zijn geweest om geen deeltijdfactor te introduceren, maar de faciliteit
voor voltijders en deeltijders op één vast bedrag te stellen.
De manipulatiemogelijkheden die op die manier zouden zijn ontstaan en de ongelijke
behandeling van verschillende typen werknemers hebben in de gemaakte afweging
uiteindelijk toch de doorslag gegeven om een deeltijdfactor in het wetsvoorstel
op te nemen.De Raad vraagt in de toelichting nader uiteen te zetten welke varianten
in het overleg met het bedrijfsleven zijn betrokken geweest met de daarbij
behorende «kostenplaatjes», en welke motieven de doorslag hebben
gegeven voor de voorgestelde uitwerking van de keuze.Het overleg met het bedrijfsleven waarnaar in het onderdeel Inleiding
van de memorie van toelichting wordt verwezen, betrof een technisch overleg
over de afdrachtskorting. Daarbij is in het bijzonder aandacht besteed aan
de vraag of de voorstellen uitvoerbaar zouden zijn voor de werkgevers. Daarbij
is met name ingegaan op de positie van deeltijdwerkers, jongere werknemers
en de fictieve dienstbetrekking. Voorts is nagegaan of het werken met contractuele
arbeidsduur in alle gevallen tot bevredigende uitkomsten zou leiden. Het overleg
hierover heeft geleid tot bijstelling van het aanvankelijke concept. Zoals
in de memorie van toelichting en ook hiervóór al is aangeduid
heeft het overleg geleid tot het hanteren van 32 uur als referentiepunt voor
voltijdswerk en een optieregeling voor feitelijk gewerkte uren. Voorts zijn
ook de fictieve dienstbetrekkingen die gelijkenis vertonen met een echte dienstbetrekking,
op verzoek van de werkgeversorganisaties onder de werking van de faciliteit
gebracht.9. In het onderdeel Vermindering loonkosten ex-langdurig werklozen van
de toelichting wordt ingegaan op de verschillen met de huidige Wet bevordering
arbeidsinpassing (Wba). In dat kader wordt opgemerkt dat de beperking van
de vermindering langdurig werklozen tot 48 maanden mede is ingegeven om te
voorkomen dat in geval van een eventuele minimumloondispensatie in korte tijd
een forse loonkostenstijging voor de werkgever optreedt. Deze passage van
de toelichting behoeft nadere verduidelijking, in het bijzonder ten aanzien
van het gelegde verband tussen de onderscheiden regelingen.9. De Raad merkt op dat de beperking van de vermindering langdurig werklozen
tot 48 maanden mede is ingegeven om te voorkomen dat ingeval van eventuele
minimumloondispensatie in korte tijd een forse loonkostenstijging voor de
werkgever optreedt.Wij hebben gevolg gegeven aan het verzoek van de Raad in de memorie van
toelichting in het onderdeel Vermindering loonkosten ex-langdurig werklozen
een nadere verduidelijking te geven, in het bijzonder ten aanzien van het
gelegde verband tussen de onderscheidene regelingen.10. Op grond van het voorgestelde artikel 11 trekt de Arbeidsvoorzieningsorganisatie
(hierna te noemen: Avo) in een aantal gevallen bij beschikking de verklaring
langdurig werkloze in. Op grond van de dienovereenkomstige bepalingen van
de Wba (artikel 4, derde lid, juncto artikel 3 Wba) vervalt de verklaring.
In dit laatste systeem is de beslissing van de directeur als bedoeld in artikel
4, derde lid, juncto artikel 3, derde lid, Wba dat een verklaring niet vervalt
noodzakelijk. Deze noodzaak ontbreekt in het voorgestelde systeem ten aanzien
van artikel 11, tweede lid, aangezien de Avo reeds de bevoegdheid heeft de
beschikking als bedoeld in artikel 11, eerste lid, onderdeel a, niet te nemen.
Het voorgestelde artikel 11, tweede lid, dient te worden heroverwogen. Naar het oordeel van de Raad verdient het tevens aanbeveling de verplichting
van de Avo om de inspecteur in kennis te stellen van de intrekking van de
verklaring in artikel 11 op te nemen.10. De Raad wijst erop dat op grond van het voorgestelde artikel 11 de
Arbeidsvoorzieningsorganisatie in een aantal gevallen bij beschikking de verklaring
langdurig werkloze intrekt en dat op grond van de dienovereenkomstige bepalingen
van de Wet bevordering arbeidsinpassing (Wba) de verklaring vervalt. De Raad
is van oordeel dat in het voorgestelde systeem de noodzaak van een beslissing
van de directeur als bedoeld in artikel 4, derde lid, juncto artikel 3, derde
lid, Wba ontbreekt en vraagt het voorgestelde artikel 11, tweede lid, te heroverwegen.In het eerste lid van artikel 11 krijgt de Arbeidsvoorzieningsorganisatie
de bevoegdheid om de verklaring in te trekken. Er is hier sprake van een gebonden
beschikking. De Arbeidsvoorzieningsorganisatie heeft niet de bevoegdheid om
in de in het eerste lid omschreven situaties niet over te gaan tot het intrekken
van de verklaring. Het is gewenst dat de Arbeidsvoorzieningsorganisatie toch
deze bevoegdheid krijgt. Met name wordt hierbij gedacht aan de situatie dat
er om economische redenen voor een of meer werknemers een ontslagvergunning
wordt verleend, maar deze ontslagen niet leiden tot verdringing. De bevoegdheid
van de Arbeidsvoorzieningsorganisatie om niet over te gaan tot intrekken van
de verklaring wordt in het tweede lid geregeld. Voor alle betrokkenen bij
de uitvoering van deze wet is het van belang dat de Arbeidsvoorzieningsorganisatie
in deze situaties ook een voor een ieder kenbaar besluit neemt om niet over
te gaan tot intrekken van de verklaring. De tekst van artikel 11, tweede lid,
is derhalve niet gewijzigd. Wel is de artikelsgewijze toelichting op dit punt
aangepast en uitgebreid omdat de bestaande tekst aanleiding gaf tot onduidelijkheden
omtrent de bevoegdheid van de Arbeidsvoorzieningsorganisatie.Naar het oordeel van de Raad verdient het tevens aanbeveling de verplichting
van de Arbeidsvoorzieningsorganisatie om de inspecteur in kennis te stellen
van de intrekking van de verklaring langdurig werkloze in artikel 11 op te
nemen.Zoals in de memorie van toelichting is vermeld wordt de inspecteur van
de intrekking van de verklaring langdurig werkloze in kennis gesteld. Wij
hebben het niet nodig geacht dit administratief voorschrift uitdrukkelijk
in artikel 11 op te nemen, omdat een en ander reeds wordt geregeld door artikel
3:41 van de Algemene wet bestuursrecht. Overigens voorziet ook de Algemene
wet inzake rijksbelastingen reeds in de mogelijkheid van gegevensuitwisseling
tussen de Arbeidsvoorzieningsorganisatie en de Belastingdienst.11. De inhoudingsplichtige wordt op grond van de artikel 11, eerste lid,
onderdeel n, en vijftiende lid, van de Wet op de loonbelasting 1964 (Wet LB'64)
en de artikelen 6, eerste lid, en 13 van de Uitvoeringsregeling loonbelasting
reeds geconfronteerd met het begrip beroepsmatige kinderopvang (artikel 11,
vijftiende lid, Wet LB'64). De voorgestelde vermindering kinderopvang wordt
echter alleen verleend buiten het geval van de verzorging van kinderopvang
door de inhoudingsplichtige zelf, indien direct of indirect betalingen hebben
plaatsgevonden aan instellingen of personen waarvoor krachtens artikel 20,
eerste lid, van de Welzijnswet 1994 bij gemeentelijke verordening regels zijn
gesteld met betrekking tot de kwaliteit. De Raad ziet de noodzaak niet in
dat de inhoudingsplichtige belast moet worden met de toepassing van twee begrippen
(beroepsmatige) kinderopvang. Artikel 11, vijftiende lid, Wet LB'64 en het
voorgestelde artikel 16 dienen op elkaar te worden afgestemd.11. De Raad wijst erop dat de inhoudingsplichtige op grond van artikel
11, eerste lid, onderdeel n, en vijftiende lid, van de Wet op de loonbelasting
1964 en de artikelen 6, eerste lid, en 13 van de Uitvoeringsregeling loonbelasting
1990 reeds wordt geconfronteerd met het begrip beroepsmatige kinderopvang.
In artikel 16 van het onderhavige wetsvoorstel is thans een nieuw begrip beroepsmatige
kinderopvang geïntroduceerd.Wij kunnen instemmen met de gedachte van de Raad artikel 11, vijftiende
lid, van de Wet op de loonbelasting 1964 en het voorgestelde artikel 16 op
elkaar af te stemmen, ten einde te voorkomen dat de inhoudingsplichtige moet
werken met twee begrippen (beroepsmatige) kinderopvang. Bij de totstandkoming
van artikel 11, vijftiende lid, van de Wet op de loonbelasting 1964 (Kamerstukken
II 1994/95, 23 871, nr. 5) was het nog niet mogelijk te verwijzen naar
artikel 20 van de Welzijnswet, omdat destijds de algemene maatregel van bestuur
waarin kwaliteitseisen voor bepaalde vormen van kinderopvang worden gesteld
nog in voorbereiding was. Thans is deze algemene maatregel van bestuur in
een stadium gekomen, dat aanpassing van artikel 11, vijftiende lid, van de
Wet op de loonbelasting 1964 wel mogelijk is. Op deze wijze wordt gevolg gegeven
aan de wens van de Raad beide bepalingen op elkaar af te stemmen. Dezelfde
stroomlijning wordt thans voorgesteld voor de aftrekregeling van artikel 46
van de Wet op de inkomstenbelasting 1964.12. In het onderdeel Vermindering loonkosten kinderopvang van de toelichting
wordt gesteld dat – naast de indirecte betaling aan de toegelaten aanbieder
van kinderopvang – ook als kosten van kinderopvang in aanmerking worden
genomen de door de werknemer zelf gemaakte kosten voor kinderopvang. Dit is
niet in overeenstemming met het voorgestelde artikel 16, eerste lid. De toelichting
dient aan het voorstel van wet te worden aangepast.12. Wij hebben gehoor gegeven aan het verzoek van de Raad de in het onderdeel
Vermindering loonkosten kinderopvang opgenomen toelichting in overeenstemming
te brengen met artikel 16, eerste lid.13. Met betrekking tot de vermindering zeevaart en de S&O-vermindering
is in de toelichting gesteld dat geen inhoudelijke wijziging is beoogd van
de Wet belasting- en premiefaciliteit voor de zeevaart 1995 dan wel van de
Wet bevordering speur- en ontwikkelingswerk. De Raad merkt op, dat zowel de
percentages in artikel 17, tweede lid, als in artikel 21, eerste lid, thans
niet van kracht zijn. Het is de Raad bekend, dat wijzigingen van die percentages
tot de in het voorstel genoemde worden voorbereid. Naar het oordeel van de
Raad moeten de thans vigerende percentages in het voorstel van wet worden
opgenomen of de desbetreffende onderdelen van de voorgenomen wijzigingen van
de desbetreffende wetten met de daarbij behorende toelichtingen in het onderhavige
voorstel worden verwerkt. Het voorstel dient in deze zin te worden aangepast,
waarbij de eerstgenoemde mogelijkheid de voorkeur van de Raad heeft.13. De Raad merkt op dat met betrekking tot de vermindering zeevaart en
de S&O-vermindering in de toelichting is gesteld dat geen inhoudelijke
wijziging is beoogd van de Wet belasting- en premiefaciliteit voor de zeevaart
1995 dan wel van de Wet bevordering speur- en ontwikkelingswerk. De Raad wijst
erop dat zowel de percentages in artikel 17, tweede lid, als in artikel 21,
eerste lid, thans niet van kracht zijn, maar dat het de Raad bekend is dat
wijzigingen van die percentages tot de in het voorstel genoemde worden voorbereid.Wij hebben gevolg gegeven aan het verzoek van de Raad het voorstel van
wet zodanig aan te passen, dat de geldende percentages weer in het voorstel
worden opgenomen. Wij zijn voornemens – zonodig – op een later
tijdstip de samenloop te regelen met de wetsvoorstellen die voorzien in aanpassing
van vorengenoemde percentages. Dit kan bij nota van wijziging geschieden.14. Met betrekking tot het onderdeel Budgettaire aspecten van de toelichting
merkt de Raad het volgende op. Voor de financiering van de vermindering langdurig werklozen is het budgettair
beslag van de Wba-regeling beschikbaar. Structureel zou het daarbij om een
bedrag van 443 miljoen gulden gaan. In het rapport van de Sociaal-Economische
Raad van 17 maart 1995, SER 95/03, is daarvoor een bedrag van 242 miljoen
gulden vermeld. In de toelichting dient hierop nader te worden ingegaan.Tevens dienen de bedragen voor zover zij ten laste van de werknemersfondsen
komen in de toelichting te worden opgenomen.14. De Raad constateert dat in het rapport van de Sociaal-Economische
Raad over de herziening van de Wet bevordering arbeidsinpassing (17 maart
1995, SER 95/03) is vermeld dat een bedrag van f 242 mln. beschikbaar
zou zijn voor de financiering van de op grond van genoemde wet te verlenen
subsidies, terwijl in het onderhavige wetsvoorstel is opgenomen dat structureel
f 443 mln. uit het budget voor de Wba beschikbaar is ter bekostiging
van de vermindering langdurig werklozen.Als basis voor de berekening van het structureel beschikbare bedrag is
de cijferreeks uit het SER-rapport genomen waarin reeds de doorwerking van
de herziene kortingssystematiek was verwerkt. Voor 1996 was in dat kader,
ook in het SER-rapport, uitgegaan van een budgettair beslag van 290 mln. In
de in het SER-rapport opgenomen cijferreeks is echter geen rekening gehouden
met het additionele budgettaire beslag van het banenpool volume. In de in
het wetsvoorstel opgenomen cijfers is daarmee wel rekening gehouden. Dit resulteert
in de in het wetsvoorstel genoemde structurele vrijval van f 443 mln.Voorts hebben wij gevolg gegeven aan het verzoek van de Raad de bedragen
voor zover zij ten laste van de werknemersfondsen komen in de memorie van
toelichting op te nemen.15. Op grond van de artikelen 10, derde lid, 13, en 15 kunnen bij ministeriële
regeling nadere regels worden gesteld door andere ministers dan die van Financiën.
Naar het oordeel van de Raad is dit niet juist, nu de onderhavige wet als
een belastingwet is geduid. De Raad adviseert ook ten aanzien van deze bepalingen
de uitvoeringsregelingen te doen vaststellen door de Minister van Financiën
in overeenstemming met of na overleg met de desbetreffende andere minister.15. Naar het oordeel van de Raad is het, nu de onderhavige wet een belastingwet
is, niet juist dat op grond van de artikelen 10, derde lid, 13 en 15 bij ministeriële
regeling nadere regels worden gesteld door andere ministers dan die van Financiën.
De Raad adviseert ook met betrekking tot deze bepalingen de uitvoeringsregelingen
te doen vaststellen door de Minister van Financiën in overeenstemming
met of na overleg met de desbetreffende andere minister.Wij zijn het met de Raad eens dat, nu het gaat om een belastingwet, de
verantwoordelijkheid voor uitvoeringsbepalingen primair bij de Minister van
Financiën behoort te liggen. In deze lijn is in het voorstel dan ook,
in artikel 1, vierde lid, bepaald dat de ministeriële regelingen worden
uitgevaardigd door de Minister van Financiën, waar nodig na overleg of
in overeenstemming met de minister op wiens beleidsterrein de desbetreffende
faciliteit is gelegen.Dat neemt niet weg dat wij menen dat uitzonderingen moeten kunnen worden
gemaakt. Bij wijze van voorbeeld zij gewezen op het voorgestelde artikel 10,
derde lid. Hierin krijgt de Minister van Sociale zaken en Werkgelegenheid
de bevoegdheid nadere regels te stellen met betrekking tot de afgifte door
de Arbeidsvoorzieningsorganisatie van een verklaring langdurig werkloze. Het
zou niet juist zijn de Minister van Financiën te laten optreden op dit
specifieke terrein van de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Wij
menen daarom aan de suggestie van de Raad inzoverre geen gevolg te moeten
geven.Deze opzet is overigens niet nieuw. Verwezen zij naar de artikelen 10,
derde lid, en 26, tweede lid, van de Wet op de inkomstenbelasting 1964.16. In artikel 30, eerste lid, zijn de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
en de Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen niet genoemd, hoewel
deze ministers of de door hen aangewezen ambtenaren op grond van de in de
artikelen 10, derde lid, 13, en 15 bedoelde ministeriële regelingen belast
kunnen gaan worden met handelingen die op de uitvoering van de onderhavige
wet betrekking kunnen hebben. Naar het oordeel van de Raad dient het voorstel
met de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid en de Minister van Onderwijs,
Cultuur en Wetenschappen, alsmede met de door hen aangewezen ambtenaren te
worden aangevuld teneinde te bereiken dat op deze handelingen het algemene
stelsel van regels van de Algemene wet bestuursrecht van toepassing is. Evenzo dient de regeling te worden aangevuld met door de Minister van
Verkeer en Waterstaat aangewezen ambtenaren, mede gelet op het voorgestelde
artikel 18, vierde lid.16. De Raad merkt terecht op dat in de ministeriële regelingen, bedoeld
in de artikelen 10, derde lid, 13 en 15, bepaalde bestuursorganen kunnen worden
aangewezen om bepaalde handelingen te verrichten. Voor zover dat anderen dan
de inspecteur betreft, dient ook voor die bestuursorganen de in artikel 30,
eerste lid, geregelde uitzondering te gelden.De opmerking van de Raad heeft ons aanleiding gegeven de tekst van artikel
30, eerste lid, aan te passen.17. In het voorgestelde artikel 30, vierde lid, is het begrip «zelfstandigenaftrek»
niet opgenomen, hoewel de S&O-belastingplichtigen (artikel 1, eerste lid,
onderdeel k) onder de rechtsmacht van het College van Beroep voor het bedrijfsleven
zijn gebracht. Het artikel dient met dit begrip te worden aangevuld.17. In artikel 30, vierde lid, zijn enige in het onderhavige wetsvoorstel
opgenomen fiscale begripsbepalingen onder de rechtsmacht van het College van
Beroep voor het bedrijfsleven gebracht. Het begrip zelfstandigenaftrek speelt
in het onderhavige wetsvoorstel geen rol. Er is daarom geen aanleiding gevolg
te geven aan de suggestie van de Raad om artikel 30, vierde lid, aan te vullen
met het begrip zelfstandigenaftrek.18. Op grond van artikel 32 kan de minister ter bevordering van een goede
uitvoering van de onderhavige wet nadere, zo nodig afwijkende regels vaststellen.
In het licht van de aanwijzingen 25 en 26 van de Aanwijzingen voor de regelgeving
dienen in de toelichting de contouren van deze regelgeving te worden geschetst.18. Naar het oordeel van de Raad dienen in het licht van de aanwijzingen
25 en 26 van de Aanwijzingen voor de regelgeving in de toelichting reeds de
contouren van artikel 32 te worden geschetst, op grond waarvan de minister
ter bevordering van een goede uitvoering van de onderhavige wet nadere, zo
nodig afwijkende regels kan vaststellen.Deze bepaling biedt de mogelijkheid snel te reageren op onvoorziene situaties
die zich met betrekking tot het onderhavige wetsvoorstel in de praktijk kunnen
gaan voordoen, bij voorbeeld op het administratieve vlak van inhoudingsplichtigen.
De toelichting is op dit punt aangevuld.19. In de toelichting is in het onderdeel Uitvoeringsaspecten en administratieve
lasten geen aandacht gegeven aan de gevolgen van de voorgestelde maatregelen
voor de werklast van de administratieve rechter, in het bijzonder met betrekking
tot de beslissingen van de Avo, alsmede de belastingrechter. Hierin dient
alsnog te worden voorzien.19. Wij hebben gehoor gegeven aan het verzoek van de Raad om in de memorie
van toelichting aandacht te besteden aan de gevolgen van de voorgestelde maatregelen
voor de werklast van de administratieve rechter, in het bijzonder met betrekking
tot de beslissingen van de Arbeidsvoorzieningsorganisatie en de belastingrechter.Hieromtrent merken wij het volgende op. Naar het zich laat aanzien zullen
geschillen met betrekking tot de onderhavige wet sterk feitelijk van aard
zijn. Dergelijke geschillen lenen zich slecht voor beslechting door de rechter.
Partijen zullen daarom doorgaans in een eerder stadium een oplossing trachten
te vinden. Het is mede met het oog daarop thans onmogelijk te kwantificeren
hoe groot de overigens bij nieuwe wetgeving onvermijdelijke – vergroting
van de druk voor de belastingrechter en het College van Beroep voor het bedrijfsleven
zullen zijn.20. Voor enkele redactionele kanttekeningen verwijst het college naar
de bij het advies behorende bijlage.20. Aan de eerste redactionele kanttekening van de Raad is gevolg gegeven.
De tweede redactionele kanttekening behelst de suggestie de hoofdstukken Arabisch
te nummeren. Het onderhavige wetsvoorstel betreft een belastingwet. De hoofdstukken
van belastingwetten plegen Romeins te worden genummerd. Wij hebben gemeend
deze uitzondering op de regel te moeten blijven volgen.Van de gelegenheid is gebruik gemaakt het voorstel nog op een aantal punten
te wijzigen en aan te vullen. Het betreft de volgende punten:– In artikel 1, vierde lid, zijn in de onderdelen a, b en c, de
bepalingen met betrekking tot de uitvaardiging van ministeriële regelingen
herzien.– In artikel 5, eerste lid, onderdeel a, is een leeftijdstabel opgenomen
met betrekking tot de vermindering lage lonen en zijn de aftrekbedragen ingevuld.
Voorts zijn in de onderdelen b en c de bedragen van de vermindering langdurig
werklozen en de vermindering onderwijs verhoogd van f 4000 naar f 4500.– In artikel 7 is een leeftijdstabel opgenomen met betrekking tot
het toetsloon voor de vermindering lage lonen.– In artikel 10, eerste lid, onderdeel a, zijn de kortdurende en
kleine dienstbetrekkingen van de vermindering langdurig werklozen uitgesloten.– In artikel 12 is aan de delegatiebepaling toegevoegd: zo nodig
onder voorwaarden.– Aan artikel 13 is een delegatiebepaling toegevoegd op grond waarvan
de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid regels kan stellen met betrekking
tot het verstrekken van inlichtingen ten behoeve van een evaluatie van de
vermindering lage lonen en de vermindering langdurig werklozen.– In artikel 16 is het percentage van de vermindering kinderopvang
verhoogd van 15 naar 20.– Artikel 31 is aangepast in verband met de invoering van een leeftijdstabel
voor het toetsloon voor de vermindering lage lonen.– In artikel 41 is de overgangsregeling met betrekking tot de vermindering
onderwijs herzien.– Het oorspronkelijke artikel 42 is vervallen. Dit artikel bevatte
een anti-cumulatiebepaling voor de samenloop van de vermindering onderwijs
en subsidie op grond van de Kaderregeling bedrijfstaksgewijze scholing 1995.– Het in artikel 44 vernummerde artikel 45 is aangevuld met het
vervallen van Hoofdstuk VII van de Wet op de loonbelasting 1964.– In het in artikel 48 vernummerde artikel 49 is de bepaling verband
houdend met de afschaffing van de ZFW-franchise aangepast.– In een nieuw artikel 52 is een evaluatiebepaling opgenomen met
betrekking tot de vermindering langdurig werklozen.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal, nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,W. Scholten Wij mogen U verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet
en de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal
te zenden.De Staatssecretaris van Financiën,W. A. F. G. Vermeend De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,A. P. W. Melkert De Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen,J. M. M. RitzenBijlage bij het advies van de Raad van State van 4 september 1995,
no. W06.95.0407, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging
geeft.– In artikel 14, eerste lid, onder b, het woord onderscheidenlijk
plaatsen na «de Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk onderzoek».– De hoofdstukken arabisch nummeren, in overeenstemming met aanwijzing
97 van de Aanwijzingen voor de regelgeving. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24458-B.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl