Wet aanpassing arbeidsduur; Voorlopig verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19992000-26358, nr. 52a

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

08-12-1999

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

26358 nr. 52a

03-12-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26358Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 30 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 358Regels inzake het recht op aanpassing van de arbeidsduur (Wet aanpassing
arbeidsduur)nr. 52aVOORLOPIG VERSLAG VAN DE VASTE COMMISSIE VOOR SOCIALE ZAKEN EN WERKGELEGENHEID1Vastgesteld 3 december 1999Het voorbereidend onderzoek gaf de commissie aanleiding tot het maken
van de volgende opmerkingen en het stellen van de volgende vragen.De leden van de CDA-fractie deelden mee te
hebben kennis genomen van dit wetsvoorstel. In het wetsvoorstel wordt het
(geclausuleerd) recht op eenzijdige aanpassing van de arbeidstijd mogelijk
gemaakt. De leden van deze fractie zijn voorstander van deeltijdarbeid in
het kader van een goede afbakening van taken op het gebied van zorg en arbeid.
Werknemers behoren daarin invloed te kunnen uitoefenen op hun arbeidstijden.
Modern gezinsbeleid maakt het noodzakelijk dat beide partners in goed overleg,
zoveel als mogelijk, zelfstandig keuzes kunnen maken in de verdeling tussen
beroepsarbeid en zorgarbeid.De regering heeft, dit alles ook overwegende, gekozen voor een wettelijk
geregeld geclausuleerd recht van werknemers op aanpassing van de oorspronkelijk
bedongen arbeidstijd. De eerste vraag die daarbij moet worden gesteld is of
de koploperspositie van ons land ook niet zeker gesteld zou kunnen worden
via gerichte stimuleringsmaatregelen. Met andere woorden is deze wet echt
nodig?Een ander punt betreft het ook door de Raad van State genoemde primaat
van sociale partners. Wil de regering duidelijk aangeven wat naar haar mening
de contracteervrijheid van sociale partners tenminste dient in te houden?
Wat behoort in het kader van de contracteervrijheid niet tot het primaat van
de politiek?Hoe verhoudt deze inperking van de contracteervrijheid zich tot ILO-conventie
98, waarin het recht van organisatie en van collectief onderhandelen is voorgeschreven?Wil de regering deze vragen beantwoorden, mede in het licht van de nog
te presenteren onderdelen van wat in zijn geheel de Kaderwet arbeid en zorg
zou moeten worden? (memorie van toelichting blz. 1).De regering zegt dat met de uitkomsten van dit wetsvoorstel de flexibiliteit
van de onderneming of van de dienst wordt vergroot. De werkgevers bestrijden
dat. Kan de regering duidelijk maken waarop haar veronderstelling is gegrond? Wil de regering ook ingaan op de flexibiliteit van wetgeving versus de
flexibiliteit van de collectieve arbeidsovereenkomst, c.q. bedrijfs-CAO's?De werkgelegenheid zal volgens de memorie van toelichting groeien met
maximaal 70 000 banen van 38 uur. Gezien de huidige spanningen op de
arbeidsmarkt heeft de minister van Economische Zaken recent aangedrongen op
verlenging van de werktijden, zowel in uren als in jaren. Hoe verhoudt deze
zienswijze zich met de nu door de regering voorgestelde arbeidstijdverkorting,
die het gevolg zal zijn van deze wet? Welke visie heeft de regering op het
vraagstuk van de spanning op de arbeidsmarkt, inclusief de vele vacatures?Werknemers moeten 4 maanden van tevoren kenbaar maken dat men korter of
langer wil gaan werken. Is het mogelijk om van deze termijnen af te wijken,
bijv. in een collectieve regeling voor een sector? Zo nee, hoe moet dan bijv.
in het onderwijs worden omgegaan met de voor het school- of cursusjaar vast
te stellen roosters? Of kan het vastgestelde rooster voor de looptijd van
dat rooster worden gezien als zwaarwegend bedrijfs- of dienstbelang?De baten en lasten van dit wetsvoorstel kunnen kennelijk weinig concreet
worden weergegeven (zie memorie van toelichting blz. 9). Is het echt niet
mogelijk om zo'n punt gedegen te onderzoeken en van houdbare conclusies te
voorzien, alvorens een wetsvoorstel als dit in te dienen? Valt er nog iets
te zeggen over de stijging van de arbeidskosten, zulks in het licht van de
toch al oplopende aiq? Is in dit kader nog relevante informatie ingewonnen
inzake de concurrentieverhoudingen internationaal en in het bijzonder in de
Europese Unie? Als er niet meer gedegen informatie voorhanden is, is dit wetsvoorstel
dan geen sprong in het duister?Tot slot vroegen de leden van de CDA-fractie of artikel 2 lid 12 uitsluitend
geldt voor particuliere ondernemingen of in voorkomende gevallen ook voor
(overheids)diensten met minder dan 10 werknemers?De leden van de VVD-fractie merkten op met
belangstelling, maar ook kritisch te hebben kennis genomen van het voorliggende
wetsvoorstel. Zij maken graag van de gelegenheid gebruik de regering nog enkele
vragen te stellen.De staatssecretaris benadrukt herhaaldelijk dat flexibiliteit één
van de uitgangspunten van de wet is en dan zowel flexibiliteit van werknemers
als van werkgevers (zie o.a. TK 102–5891). Wat de staatssecretaris onder
flexibiliteit verstaat, is niet duidelijk, maar deze leden verstaan daaronder
het hebben van meer mogelijkheden/variatie/keuze bij de vraag naar c.q. het
aanbod van arbeid dan tevoren. Het tegenovergestelde (minder mogelijkheden/
keuzes dan voorheen) definiëren zij als rigidisering. Is de staatssecretaris
het met deze omschrijving van flexibiliteit eens. Zo niet, wat verstaat zij
er dan onder?De leden van de VVD-fractie zeiden erg voor flexibiliteit te zijn, maar
dit voor de werkgever in dit wetsvoorstel niet gerealiseerd te zien. Een voorbeeld
ter illustratie: naar aanleiding van een vraag van de SGP-fractie omtrent
een vacature van 38 uur, waarbij de werkgever weer een full-timer wil aantrekken, antwoordt de staatssecretaris dat een
herplaatser (deeltijdwerker die meer wil gaan werken) voorgaat. «Is
er geen sprake van een grond voor afwijzing van het verzoek om aanpassing
van de arbeidsduur, dan zal hij (de werkgever) voor de resterende uren een
andere deeltijd-werknemer moeten zoeken» (nota naar aanleiding van het
verslag nr. 5 p. 10).Had de werkgever dus tot nu toe de keuze om zelf te beslissen hoe hij
bij vertrek van een full-time medewerker de vrijgekomen plaats opvulde (opnieuw een fulltimer, twee deeltijders etc.), nu wordt zijn beslissingsruimte
ingeperkt als er een verzoek tot vermeerdering van arbeidsduur van één
(of meer) zittende werknemer(s) ligt, met andere woorden, door keuzes die
anderen om hen moverende redenen maken. Wat de werkgever wil (om hem moverende
redenen) is kennelijk niet relevant, tenzij het een zwaarwichtig bedrijfsbelang
betreft. Conclusie; de werkgever heeft minder keuze dan tot nu toe. Is de
staatssecretaris het hier mee eens?Kan de staatssecretaris meedelen wat het verschil is tussen een bedrijfsbelang
sec en een zwaarwichtig bedrijfsbelang en is zij het met deze leden eens dat
honorering van een verzoek van de werknemer tot aanpassing van de arbeidsduur
zelfs in strijd kan zijn met het bedrijfsbelang omdat het niet zwaarwichtig
genoeg is.Deelt de staatssecretaris de zorg van deze leden dat dit tot een zee van
jurisprudentie kan leiden?Volgens de staatssecretaris is de bedoeling van de wet «het recht
van de werknemers, overigens op een evenwichtige manier, de belangen van de
werkgever in aanmerking nemend, te versterken. Dat betekent dat de werkgever
niet een tweeregelig briefje behoort te schrijven, maar een fatsoenlijke brief
met motivering en informatie waardoor te controleren is of het voorgestelde
wel of niet kan» (TK 10–616/617).Naar de mening van de leden van de VVD-fractie is het evenwicht tussen
belangen van werkgever en werknemer in dit wetsvoorstel zoek. Ten eerste,
de werkgever is verantwoordelijk voor de continuïteit van zijn organisatie
en hoe hij deze wil opbouwen en inrichten. Privé keuzes van zijn werknemers
worden, als dit wetsvoorstel wet wordt, op hem afgewenteld. De werkgever moet
kijken of het door de werknemer voorgestelde kan; of de werkgever het wil,
is kennelijk niet meer aan de orde, terwijl toch de basis van een overeenkomst,
ook van een arbeidsovereenkomst, wilsovereenstemming over de essentalia van
de overeenkomst is. Ten tweede, de werkgever moet een uitgebreide motivatie
geven in reactie op het verzoek van de werknemer, terwijl de werknemer zijn
keuze voor meer of minder werken niet hoeft te motiveren. In termen van de
staatssecretaris tijdens de behandeling in de Tweede Kamer: «het doel
van deze wet is het in het leven roepen van een recht, ongeacht de motieven
van de werknemer. De bedrijfsbelangen zijn geobjectiveerd» (TK102–5897).Kan de staatssecretaris nog eens aangeven waarom zij vindt dat in dit
wetsvoorstel op een evenwichtige manier met de belangen van de werkgever is
omgegaan?De staatssecretaris vervolgt haar betoog in de Tweede Kamer als volgt:
«wij hebben geprobeerd subjectieve elementen uit de wet laten. Hoe moeten
wij die persoonlijke motieven afwegen tegen de zwaarwegende bedrijfsbelangen».
Het is niet duidelijk wie die «wij» zijn, maar is de staatssecretaris
niet van mening dat het afwegen van de belangen van de ene partij tegen de
belangen van de ander een normale juridische bezigheid is waar ook (kanton)rechters
veel ervaring mee hebben?Tijdens de behandeling in de Tweede Kamer is herhaalde malen de vraag
aan de orde geweest of de werknemer binnen 2 jaar een nieuw verzoek in kan
dienen tot wijziging van de arbeidsduur bijv. omdat zijn persoonlijke omstandigheden
zijn gewijzigd. De staatssecretaris heeft daarbij weliswaar steeds geantwoord
dat zij geen persoonlijke motiveringen en subjectieve elementen in de wettekst
wil, maar het lijkt erop, aldus de leden van de VVD-fractie, dat zij de deur
op een kier zet, daarbij soms verwijzend naar goed werkgeverschap (zie TK
101–5841/42 en TK 5897/98). Voor alle duidelijkheid wilden deze leden
hierover nog een vraag stellen. Stel, een werknemer dient binnen twee jaar
een nieuw verzoek in (vanwege veranderde persoonlijke omstandigheden,
bijv. overlijden van de partner), inhoudende dat hij/zij meer (om financiële
redenen) of juist minder (zorg voor de kinderen) wil gaan werken. Ook al wordt
de werkgever om menselijke redenen geacht dat verzoek te honoreren, zo hij
hiertoe enigszins in staat is, de vraag is of hij hiertoe juridisch met een
beroep op goed werkgeverschap kan worden gedwongen, daarbij mede in acht nemend
dat de subjectieve elementen aan de kant van de werknemer in deze wet geen
rol spelen.De leden van de VVD-fractie zouden vervolgens graag duidelijkheid hebben
over artikel 2, zesde lid (de spreiding van de uren) in relatie tot de arbeidstijden.
Stel de normale werktijden van een bedrijf zijn van 8.30 tot 17.00 uur. Een
full-time medewerker wil halftime gaan werken maar dan niet binnen de normale
arbeidstijden van 8.30 tot 12.30 uur maar (om hem/haar moverende redenen)
van 7.30 tot 11.30 uur. Kan de werkgever dit weigeren met als argument dat
deze tijden buiten de normale werktijden vallen of moet hij dit nader motiveren.
Met andere woorden zijn de gebruikelijke werktijden als zodanig voldoende
motivatie of in termen van het wetsontwerp een «zodanig belang dat de
wens van de werknemer daarvoor naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid
moet wijken» of niet? Voldoet de werkgever aan artikel 2, lid 7 tweede
volzin als hij de werknemer schriftelijk laat weten het verzoek niet te kunnen
honoreren met als opgave van redenen dat de door de werknemer gevraagde tijden
buiten de normale arbeidstijden vallen (zie de nota naar aanleiding van het
verslag p. 29, artikelsgewijze opmerking bij artikel 2, lid 8, nu lid 7 jo.
lid 10).Stelt de wetgever aan de eisen van redelijkheid en billijkheid uit lid
6 andere eisen dan aan die van zwaarwegende bedrijfsbelangen uit lid 5?In de nota naar aanleiding van het verslag antwoordt de staatssecretaris
op vragen over een verzoek om aanpassing van de arbeidsduur in de zin van
vermeerdering, terwijl de werknemer langdurig ziek is en feitelijk geen werkzaamheden
verricht of vlak voor een periode van zwangerschaps- en bevallingsverlof,
dat de werkgever uiteraard op grond van zwaarwegende bedrijfs- of dienstbelangen
het verzoek kan afwijzen, omdat hij indien hij het verzoek zou honoreren,
meer loon moet betalen, terwijl de werknemer voor de extra uren geen arbeidsprestatie
verricht (p. 23). Deze situatie bracht de leden van de VVD-fractie tot de
vraag of deze situatie alszodanig een zwaarwegend bedrijfsbelang is of dat
er nog andere argumenten moeten zijn bijv. dat de werkgever dat niet kan betalen.Is de staatssecretaris van mening dat vrouwelijke werknemers die van plan
zijn binnen afzienbare termijn zwanger te geraken en kort daarvoor om aanpassing
(uitbreiding) van de arbeidsduur verzoeken zich niet als goed werknemer gedragen
c.q. misbruik maken van de Ziektewet? Zijn er mogelijkheden om evidente gevallen
van misbruik aan te pakken?Het wetsvoorstel gaat uit van een onmiddellijke inwerkingtreding, zo stelden
de leden van de VVD-fractie vast. Is de staatssecretaris niet van mening dat
bedrijven en organisaties de gelegenheid moeten krijgen om hun personeelsbestand
te screenen en zich voor te bereiden op de inwerkingtreding van deze wet.
Kan de staatssecretaris zich voorstellen dat het in de praktijk voorkomt dat
werkgevers in deze tijd van krapte op de arbeidsmarkt deeltijders in dienst
hebben over wier (professionele) capaciteiten zij niet echt tevreden zijn,
maar die zij (al dan niet tijdelijk) in dienst hebben omdat het om een kleine
deeltijdbaan gaat. Vindt de staatssecretaris het redelijk dat (zonder overgangstermijn)
werkgevers straks genoodzaakt zijn deze werknemers, indien zij daarom verzoeken,
voor een grotere omvang in dienst te nemen omdat van hun geschiktheid wordt uitgegaan (nota naar aanleiding van het verslag p. 13)? Dit geldt
temeer daar het beëindigingverbod van artikel 3 ook geldt voor het niet
verlengen van een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd (idem p. 30).De leden van de VVD-fractie deelden tenslotte mee met meer dan gemiddelde
belangstelling uit te zien naar het antwoord van de regering en hun definitieve
standpunt mede daardoor te laten bepalen.De leden van de PvdA-fractie deelden mee graag
te willen weten of de staatssecretaris bereid is alsnog een oproep aan de
Stichting van de Arbeid te doen om persoonlijke omstandigheden mee te laten
wegen t.o.v. zwaarwegende bedrijfs- en dienstbelangen. Dit omdat de meerderheid
van de Tweede Kamer daarvoor was, maar dit alleen niet tot uiting heeft gebracht
doordat een fractie per ongeluk verkeerd gestemd heeft.Deze leden vroegen voorts of een CAO-afspraak (genoemd in artikel 11),
waarbij afgesproken wordt om van één of meer onderdelen van
artikel 2 af te wijken, algemeen verbindend verklaard zal worden. Wat is de
opvatting van de staatssecretaris hierover?De leden van de fractie van GroenLinks merkten
op dat dit wetsvoorstel uiteindelijk een belangrijk onderdeel zal vormen van
de Algemene wet arbeid en zorg. Waarom heeft de regering ervoor gekozen deze
wet de naam Aanpassing Arbeidsduur mee te geven en niet alvast in de naamgeving
een voorschot op die nieuwe wet te geven, bijvoorbeeld door dit wetsvoorstel
Eerste Fase AWAZ te dopen? Zal hierdoor niet verwarring kunnen ontstaan over
de precieze reikwijdte van dat toekomstige wetsvoorstel? Had het trouwens
niet voor de hand gelegen om ook alvast bestaande verlofvormen in die nieuwe
wet te incorporeren, als die daar uiteindelijk toch ook een plaats in moeten
krijgen. Zouden dergelijke maatregelen het proces in de richting van die AWAZ
niet wat meer vaart hebben kunnen geven?Om een verzoek om aanpassing van de arbeidsduur in te kunnen dienen moet
een werknemer een jaar in dienst zijn. Een vergelijkbare bepaling is te vinden
in de regeling van het ouderschapsverlof en overigens ook in het gesneuvelde
initiatief-Rosenmöller. Maar wat is nu eigenlijk precies de juridische
legitimatie van zo'n drempel? Is deze drempel niet voornamelijk geboren uit
angst voor de situatie dat een sollicitant zomaar een functie accepteert om
maar een voet tussen de deur te hebben en vervolgens vrij snel een andere
arbeidsduur voor te stellen? Wordt hier niet een karikatuur gemaakt van de
aspirant-werknemer en zijn ambities?In het derde lid van artikel 2 staat dat de werknemer ten hoogste eenmaal
per twee jaren, nadat een werkgever een verzoek om aanpassing heeft ingewilligd
of afgewezen, opnieuw een verzoek kan indienen. Wat betekent dat nu eigenlijk
concreet? Een werknemer dient na een dienstverband van een jaar voor de eerste
keer een verzoek om aanpassing in. Dat verzoek wordt afgewezen of ingewilligd.
Vervolgens breekt een tijdvak van twee jaar aan waarin de werknemer opnieuw
zo'n verzoek mag indienen. Stel dat hij dat na drie maanden al doet. Volgens
de voorgestelde norm lijkt dat mogelijk te zijn. Vervolgens wordt ook op dat
verzoek een beslissing gegeven, positief of negatief. Dan breekt toch opnieuw
een tijdvak van twee jaar aan, waarbinnen de werknemer wederom, bijvoorbeeld
na een week, een nieuw verzoek kan indienen? Kortom, is deze volzin eigenlijk
geen overbodige en verwarrende en daarom onwenselijke bepaling?De leden van de GroenLinks-fractie wilden aan de hand van een drietal
casusposities verduidelijking over de vermeerdering van de arbeidsduur. 1. Stel, bij een bedrijf werken twee werknemers, ieder voor 30 uur per
week. Er komt een uitbreiding van taken en middelen, voor tien uur per week.
Beide werknemers willen die tien extra uren invullen en zij richten allebei
een verzoek daartoe aan de werkgever. De werkgever zal inwilliging van dat
verzoek niet aan beiden kunnen weigeren, want daarvoor heeft hij geen argument.
Is hij verplicht de uren over beide werknemers te verdelen of mag hij de voorkeur
geven aan een van hen, bijvoorbeeld de jongste, degene met de beste kwalificaties
of degene met het laagste ziekteverzuim? In hoeverre kan hij zich dan nog
jegens de ander op zwaarwegende bedrijfsbelangen beroepen?2. Stel, een bedrijf breidt uit en een part-timer wil meer uren. De werkgever
vindt dat deze werknemer niet zo best functioneert en wil het verzoek daarom
van de hand wijzen. Mag dat? Zo neen of zo ja, worden daardoor de verhoudingen
niet al te zeer op scherp gesteld?3. Stel, bij een bedrijf komt tijdelijk een hoeveelheid extra werk. Een
deeltijdwerknemer wil dat extra werk wel voor zijn of haar rekening nemen.
De werkgever weet evenwel niet hoe lang de hausse zal duren. Voorziet de procedure
conform dit wetsvoorstel in de mogelijkheid dat voor een bepaalde tijd aanpassing
(vermeerdering) van de arbeidsduur wordt verleend? Wat zijn dan de arbeidsrechtelijke
consequenties, bijvoorbeeld als de werknemer uiteindelijk niet meer naar de
oude arbeidsomvang terug wil?Uitsluitend ten aanzien van de vermeerdering is afwijking van de wet mogelijk
bij CAO of bij akkoord met OR of PVT. Systematisch gezien is dit een wat wonderlijke
constructie. Het kan ertoe leiden dat een werknemer met de wet in de hand
vermindering kan claimen, maar vervolgens, wellicht zelfs anders dan hij of
zij verwacht, geen terugkeeroptie blijkt te hebben als hij of zij na een paar
jaar weer de oude aanstellingsomvang terug wil. Hoe beoordeelt de staatssecretaris
dit merkwaardige resultaat?Werkgevers met minder dan tien werknemers zijn niet aan deze wet gebonden,
maar dienen een regeling te treffen met betrekking tot het recht van werknemers
op aanpassing van de arbeidsduur. Wat is naar de visie van het kabinet het
praktische verschil dat door deze bepaling tussen kleine en grotere werkgevers
wordt aangebracht? Wie wordt geacht de naleving van die bepaling te bevorderen?
Welke verwachtingen mogen aan zo'n bedrijfsregeling worden gesteld? Vindt
het kabinet dat er voor hem een taak is weggelegd in het ijveren voor dergelijke
regelingen? Wat is de sanctie als een werkgever niet zo'n regeling treft?
Geldt dan alsnog de wettelijke bepaling?De rechter zal uiteindelijk moeten beoordelen of een werkgever al dan
niet terecht weigert in te gaan op en verzoek om aanpassing van de arbeidsduur.
Welke mogelijkheden zal zo'n rechter hebben om de motieven van de werkgever
te toetsen? Ligt het niet voor de hand te veronderstellen dat de rechter hoogstens
vrij marginaal zal kunnen toetsen?De leden, behorende tot de fracties van de RPF/GPV, sprekend mede namens de SGP-fractie,
deelden mee dat het doel van dit wetsvoorstel om combinatie van arbeid en
zorg beter mogelijk te maken, door de fracties van RPF-GPV en SGP wordt onderschreven.
De groei van het aantal vrouwen en mannen dat in deeltijd werkt, beoordelen
zij positief. Dat aantal kan zeker nog verder groeien. De eerste verantwoordelijkheid
hiervoor ligt naar hun zienswijze bij sociale partners. Laten deze het zozeer
afweten dat hiervoor een algemene wettelijke verplichting voor de werkgevers
nodig is zoals in dit wetsvoorstel geregeld? Op dit punt waren deze
fracties nog niet volledig overtuigd. Er is immers al jurisprudentie, waarin
de rechter verkorting van de werktijd tegen de zin van de werkgever toestaat
(zie artikel Staatscourant 27 sept. 1999). Wat zal deze wet daar in de praktijk
aan toevoegen?In de Sociale Nota is vermeld dat 13 procent van de mannen en 12 procent
van de vrouwen minder zou willen werken. Is bekend of deze mannen en vrouwen
bij het uiten van die wens de financiële consequenties mede in de afweging
hebben betrokken? Is bekend hoevelen van dezen metterdaad een verzoek bij
hun werkgever hebben ingediend en bot hebben gevangen zonder dat daarvoor
gronden werden aangevoerd die in dit wetsvoorstel als legitiem zijn erkend?
Zijn er te dien aanzien klachten bekend ten aanzien van ondernemingen met
meer dan tien werknemers?Zou het risico van afwijzing van een verzoek door de werkgever niet verminderen,
wanneer het wettelijk recht per verzoek beperkt wordt tot bijv. 20 procent
van de overeengekomen arbeidsduur of acht uur per week? Dat laat onverlet
het recht van partijen om in een cao of in een individuele situatie een verdergaande
aanpassing overeen te komen.Als een ondernemer die zelf eigenaar is van het bedrijf, zich beroept
op zwaarwegende bedrijfsbelangen om een verzoek tot verkorting van de arbeidsduur
te weigeren, is hij dan verplicht aan de werknemer financieel opening van
zaken te geven ter motivering van zijn weigering? Kan de rechter hem dwingen
dergelijk bewijs over te leggen, ook als de ondernemer die gegevens uit concurrentieoverwegingen
geheim wil houden?Hoe werkt het beroep op zwaarwegende bedrijfsbelangen, indien meer werknemers
tegelijk, of voor dezelfde dag in de week, vermindering van arbeidstijd aanvragen,
terwijl één verzoek niet, maar alle samen wel problemen voor
de bedrijfsvoering oplevert? Kan een werkgever dan in vrijheid het verzoek
van de éne werknemer inwilligen en dat van de ander afwijzen? Kan de
rechter hier eventueel gelijke behandeling afdwingen? Komt een afweging van
de individuele belangen van de verzoekers niet in strijd met het uitgangspunt
van dit wetsvoorstel dat deze voor de werkgever geen rol mogen spelen?Wat betreft het recht op verlenging van arbeidstijd vroegen de leden van
deze fracties zich af, wat de rechtsgrond is om iemand die al in deeltijd
werkt – en als interne sollicitant toch al een voorsprong zal hebben,
als zijn werkgever behoefte heeft aan meer arbeidskracht – rechtens
een voorsprong te geven boven een werkzoekende werkloze, die ook wel graag
een deeltijdbaan zou willen hebben. Valt dit te rijmen met het grondrecht
op gelijke behandeling?De voorzitter van de commissie,Kneppers-HeijnertDe griffier van de commissie,NieuwenhuizenXNoot1Samenstelling: Ginjaar (VVD), Jaarsma (PvdA), Veling (RPF/GPV), Van Leeuwen
(CDA), Van den Berg (SGP), Hofstede (CDA), Bierman (OSF), Hessing (D66), Ruers
(SP), Wolfson (plv. voorzitter), De Jong (CDA), Swenker (VVD), Kneppers-Heijnert
(VVD) (voorzitter) en De Wolff (GL). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19992000-26358-52a.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl