Wijziging Wet op de omzetbelasting 1968 i.v.m. invoering omzetbelastingregeling elektronische diensten (e-commerce); Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28887, nr. B

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

28-05-2003

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2002-2003

28887 nr. B

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State van 16 april 2003, no. W06.03.0111/IV,
met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.Voorstel van wetMemorie van toelichting
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28887Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 33 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 887Wijziging van de Wet op de omzetbelasting 1968 in verband met de –
in beginsel tijdelijke – invoering van een omzetbelastingregeling voor
elektronische diensten (e-commerce)BADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORTHieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 16 april
2003 en het nader rapport d.d. 16 mei 2003, aangeboden aan de Koningin
door de staatssecretaris van Financiën. Het advies van de Raad van State
is cursief afgedrukt.Bij Kabinetsmissive van 27 maart 2003, no. 03.001392, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Staatssecretaris van Financiën, bij de Raad van
State ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel van wet met memorie van
toelichting tot wijziging van de Wet op de omzetbelasting 1968 in verband
met de – in beginsel tijdelijke – invoering van een omzetbelastingregeling
voor elektronische diensten (e-commerce).Het voorstel voorziet in de implementatie van richtlijn 2002/38/EG1 De Raad van State twijfelt aan de uitvoerbaarheid en
handhaafbaarheid van de belastingplicht in Nederland voor aanbieders uit landen
buiten de Europese Unie (EU) voor de elektronische diensten die zij hier aan
particulieren en niet-ondernemers verlenen. Tevens is de Raad van oordeel,
dat het voorstel onvoldoende is uitgewerkt voor de gevallen waarin deze aanbieders
ondanks een identificatie in Nederland of een andere lidstaat geen of te weinig
omzetbelasting betalen. De Raad adviseert het voorstel op dit punt aanmerkelijk
uit te breiden.Blijkens de mededeling van de plaatsvervangend Directeur van Uw kabinet
van 27 maart 2003, no. 03 001392, machtigde Uwe Majesteit de Raad van
State zijn advies inzake het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan
mij te doen toekomen. Dit advies, gedateerd 16 april 2003, no. W06.03.0111/IV,
bied ik U hierbij aan.Naar aanleiding van het advies van de Raad merk ik het volgende op.1. Het voorstel implementeert richtlijn 2002/38/EG. Uitgangspunt is dat
de elektronisch geleverde diensten worden belast in het land van consumptie
en niet meer in het land van herkomst. Een belangrijk gevolg hiervan is onder
meer, dat aanbieders uit landen buiten de EU omzetbelasting moeten gaan betalen
over hun in de EU behaalde omzet aan particuliere afnemers en andere niet-ondernemers.
Artikel 6, tweede lid, onderdeel f, van de Wet op de omzetbelasting 1968 (hierna:
Wet OB 1968) bepaalt daartoe, dat zogenoemde elektronische diensten die worden
verleend door niet in de EU gevestigde ondernemers (niet-EU-aanbieders) worden
verricht op de plaats waar degene aan wie de dienst wordt verleend, woont
of gevestigd is. Deze regeling is uitvoerbaar en handhaafbaar indien de niet-EU-aanbieder
door één van de lidstaten kan worden aangesproken.
Weliswaar wordt aan de niet-EU-aanbieders de mogelijkheid van identificatie
geboden, maar in de toelichting wordt niet aangegeven, op welke wijze de omzetbelastingheffing
wordt gehandhaafd indien de niet-EU-aanbieder zich niet identificeert en niet
vrijwillig aan de betalingverplichting voldoet. De Raad is er door het voorstel
niet van overtuigd, dat in laatstgenoemd geval de omzetbelastingheffing daadwerkelijk
kan worden geëffectueerd. Kenmerkend voor elektronische diensten is nu
eenmaal dat de aanbieder geen enkele relatie met het land van de afnemer behoeft
te hebben, het zeer moeilijk is op de hoogte te geraken van de dienstverlening
en de betaling voor de diensten veelal buiten het normale bankverkeer om gaat.De Raad adviseert in de toelichting uitgebreid in te gaan op de mogelijkheden
de dienstverlening uit landen buiten de EU op te sporen alsmede op de wijze
waarin de handhaving van de omzetbelastingheffing is voorzien ten aanzien
van niet-EU-aanbieders die zich niet identificeren. Indien de uitvoering van
het voorstel niet effectief geregeld zou kunnen worden, adviseert de Raad
aan te geven welke stappen in Europees verband zullen worden genomen teneinde
de uitvoerbaarheid van de aan de richtlijn ten grondslag liggende uitgangspunten
te verbeteren.1. UitvoerbaarheidDe Raad vraagt in te gaan op de wijze waarop de heffing van omzetbelasting
van elektronische diensten wordt gehandhaafd in de situatie waarin de niet-EU-aanbieder
zich niet identificeert en niet vrijwillig aan zijn betalingsverplichting
voldoet. Daarbij adviseert de Raad om in de toelichting uitgebreid in te gaan
op de mogelijkheden om de dienstverlening uit landen buiten de Europese Unie
op te sporen. Voorts zou volgens de Raad moeten worden aangegeven welke stappen
in Europees verband zullen worden genomen om de uitvoerbaarheid van de richtlijn
te verbeteren. Aan deze wensen van de Raad heb ik gevolg gegeven in onderdeel
1.4 van de memorie van toelichting.2. De Raad wijst erop, dat in richtlijn 2002/38/EG de elektronische diensten
zijn omschreven als de «langs elektronische weg verrichte diensten,
onder andere de in bijlage L beschreven diensten».1 De definitie van elektronische diensten in het voorstel sluit daarbij
niet aan door de aanwijzing bij ministeriële regeling te laten plaatsvinden.2 In zoverre is de implementatie onvolledig. De omstandigheid
dat de in richtlijn 2002/38/EG gegeven omschrijving niet strak omlijnd is
en ook niet kan zijn gelet op de ontwikkelingen die zich in de digitale informatiemaatschappij
voordoen, doet er niet aan af dat er geen ruimte is het gebied van deze diensten
te verruimen of te beperken buiten het terrein dat uiteindelijk door het Hof
van Justitie zal worden afgepaald. Naar het oordeel van de Raad dient de aanwijzing
bij ministeriële regeling van de elektronische diensten niet in het voorstel
te worden opgenomen, maar zou de bemoeienis van de minister zich kunnen beperken
tot het publiceren van interpreterende resoluties, waarin de resultaten van
het overleg binnen het Raadgevend Comité voor de BTW worden vastgelegd.
Op deze wijze kan worden bereikt dat de rechtspraak van het Hof van Justitie
steeds bepalend is voor de uitleg van het begrip «elektronische dienst»
en dat er ook in de periode die nodig is voor de aanpassing van de voorziene
ministeriële regeling, geen verschil tussen het in Nederland en elders
in de lidstaten gehanteerde begrip ontstaat. De Raad adviseert artikel 2a
Wet OB 1968 in deze zin aan te passen.2. Definitie van elektronische dienstenDe Raad is van oordeel dat door het voorstel de aanwijzing van «elektronische
diensten» bij ministeriële regeling te laten plaatsvinden, de definitie
van dit begrip niet aansluit bij de tekst van de Richtlijn e-commerce. Terzake
merk ik het volgende op. Het is wellicht goed nogmaals te expliciteren dat
in de Richtlijn e-commerce, anders dan de Raad min of meer suggereert, geen
definitie wordt gegeven van elektronische diensten. De richtlijn spreekt slechts
over «diensten die langs elektronische weg worden verricht» en
geeft vervolgens voor de definiëring van deze diensten een vijftal voorbeelden
in bijlage L bij de Zesde BTW-richtlijn. Met de Raad ben ik van mening dat
het toepassingsgebied van deze diensten uiteindelijk door het Hof van Justitie
van de Europese Gemeenschappen zal worden afgepaald. Daarnaast bestaat echter
tevens de mogelijkheid dat de Raad van de Europese Unie genoemde bijlage L
zal aanvullen met voorbeelden van elektronische diensten. In het oorspronkelijke voorstel van wet werden elektronische diensten –
in overeenstemming met de tekst van de Richtlijn e-commerce – in artikel
2a, onderdeel q, van de Wet op de omzetbelasting 1968, beschreven als diensten
die langs elektronische weg worden verricht. Tevens werd voorgesteld de aanwijzing
van deze elektronische diensten bij ministeriële regeling te concretiseren,
waarbij in eerste instantie werd gedacht aan het opnemen van de voorbeelden
van bijlage L in een ministeriële regeling. De Raad adviseert echter
om de aanwijzing bij ministeriële regeling niet op te nemen in het voorstel
van wet, maar om aan te sluiten bij de omschrijving in de Richtlijn e-commerce.
Voorts adviseert de Raad de ministeriële bemoeienis te beperken tot het
publiceren van interpreterende resoluties. Hiermee wordt volgens de Raad bereikt
dat de jurisprudentie van het Hof van Justitie steeds bepalend is voor de
uitleg van het begrip «elektronische diensten» en dat in de periode
die eventueel nodig zou zijn voor een aanpassing van de ministeriële
regeling geen verschil van interpretatie ontstaat tussen de lidstaten over
het gehanteerde begrip. Naar aanleiding van het advies van de Raad heb ik
het voorgestelde artikel 2a en de memorie van toelichting gewijzigd. Het advies
van de Raad resulteert namelijk in een feitelijke uitwerking die vergelijkbaar
is met die welke mij in het oorspronkelijke voorstel voor ogen stond, en past
derhalve goed binnen de doelstelling om snel en doeltreffend te kunnen inspelen
op ontwikkelingen in deze nieuwe vorm van dienstverlening die gevolgen hebben
voor de heffing van BTW.3. De in artikel 28s Wet OB 1968 opgenomen regeling is een faciliterende
regeling voor niet-EU-aanbieders teneinde voor hen de voldoening aan formaliteiten
en de betaling van de aan de lidstaten verschuldigde omzetbelasting te vereenvoudigen.
Richtlijn 2002/38/EG brengt geen wijziging in de heffingsbevoegdheid van de
lidstaten. Iedere lidstaat afzonderlijk houdt het recht corrigerend op te
treden, indien te weinig omzetbelasting over de in de desbetreffende lidstaat
verrichte diensten door de niet-EU-aanbieder is betaald; richtlijn 2002/38/EG
heeft geen betrekking op de wijze waarop de belastingdienst van de lidstaat
van verbruik de correctie kan effectueren indien een andere lidstaat de lidstaat
van identificatie is. Verordening (EG) nr. 792/2002 van de Raad van 7 mei
2002 tot tijdelijke wijziging van Verordening (EEG) nr. 18/92 wat betreft
aanvullende maatregelen inzake elektronische handel (PbEG L 128) regelt in
samenhang met richtlijn 2002/38/EG alleen de doorbetaling van de door de lidstaat
van identificatie ontvangen belastingbedragen aan de lidstaten van verbruik
en de informatie-uitwisseling op grondslag van de in de melding elektronische
diensten verkregen gegevens. Verdergaande bemoeienis van de lidstaat van identificatie
met de heffing en invordering van de buitenlandse omzetbelasting zou meebrengen,
dat de belastingdienst van die lidstaat en detail op de hoogte zou moeten
zijn van de wet- en regelgeving – en de toepassing in de praktijk daarvan –
op dat terrein in alle andere lidstaten, alsmede dat de rechter in de lidstaat
van identificatie de buitenlandse wetgeving inzake de omzetbelastingheffing
maar ook boeten en mogelijk andere straffen bij overtreding van die wetgeving
zou moeten toepassen en opleggen.De melding elektronische diensten komt overeen met de aangifte als bedoeld
in artikel 19 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (AWR) voor de voldoening
van in een tijdvak verschuldigde belasting. De melding elektronische diensten
en de gelijktijdige betaling van belasting moeten duidelijk onderscheiden
worden van de mogelijkheid voor de inspecteur een naheffingsaanslag op te
leggen, indien de in Nederland verschuldigde belasting geheel of gedeeltelijk
niet is betaald. De Raad adviseert, teneinde deze duidelijkheid te verkrijgen,
het voorgestelde artikel 28s, vijfde lid, Wet OB 1968 niet in artikel 28s
Wet OB 1968 maar in een afzonderlijke bepaling op te nemen, waarin het regime
voor de naheffing volledig wordt uitgeschreven met inbegrip van de verwijzingen
naar de van overeenkomstige toepassing zijnde bepalingen van de AWR. In ieder
geval dient te worden verduidelijkt dat de in artikel 28s, vijfde lid, Wet
OB 1968 opgenomen term «de verschuldigde belasting» betrekking
heeft op de in Nederland verschuldigde omzetbelasting.In dat artikel kan ook worden geregeld op welke wijze de niet-EU-aanbieder
aan zijn betalingsverplichting moet voldoen, omdat richtlijn 2002/38/EG de
lidstaat van identificatie niet aanwijst als de lidstaat die ook de betalingen
op naheffingsaanslagen moet ontvangen of daartoe invorderingsmaatregelen moet
nemen. Tevens zal een regeling dienen te worden getroffen voor de wijze waarop
naheffing plaatsvindt, indien een andere lidstaat dan Nederland door de niet-EU-aanbieder
is gekozen als lidstaat van identificatie en uit de informatie-uitwisseling
blijkt dat niet op tijd of te weinig Nederlandse omzetbelasting is gemeld
of betaald.De Raad adviseert het voorstel in deze zin aan te vullen.4. De in artikel 28s Wet OB 1968 opgenomen regeling is een wijze van voldoen
aan formaliteiten en betalingsverplichting die niet is opgenomen in de AWR.
Voor de niet-EU-aanbieder geldt ook voor de diensten die in Nederland plaatsvinden,
niet de bepaling van artikel 19 AWR inzake de heffing van belasting bij wege
van voldoening of afdracht op aangifte. Hij moet een elektronische melding
bij de inspecteur doen met gelijktijdige betaling van de verschuldigde belasting
bij de ontvanger binnen 20 dagen na het einde van een kwartaal onder opgave
van het registratienummer en een splitsing van het verschuldigde bedrag naar
lidstaten.Het opnemen van een eigen heffingstelsel maakt dat de bepalingen van de
AWR die betrekking hebben op de in die wet geregelde heffingstelsels niet
van toepassing zijn. Hierdoor wordt onder meer de rechtsbescherming van de
niet-EU-aanbieders beperkt in geval van een geschil met de belastingdienst,
omdat artikel 24 AWR toepassing mist, en kan hij geen uitstel van het doen
van de melding krijgen. De Raad adviseert in ieder geval de regeling van het
eigen heffingstelsel zodanig uit te breiden dat het gelijkwaardig wordt aan
de thans in de AWR opgenomen heffingstelsels.Daarbij komt echter dat de Raad, door hetgeen in de toelichting daaromtrent
is opgenomen, er niet van overtuigd is dat het in artikel 28s Wet OB 1968
bepaalde de meest doelmatige implementatie van richtlijn 2002/38/EG is. De
ontvanger zal de van de niet-EU-aanbieder ontvangen betaling als zodanig moeten
herkennen en boeken. Daartoe is op een of andere wijze ook een bericht aan
de ontvanger nodig. Bij het stelsel van heffing bij wege van voldoening functioneert
de aangifte tevens als geleidebiljet van de betaling. De melding zou voor
de ontvanger als een digitale aangifte kunnen gelden die de verwerking van
de betaling vereenvoudigt. Ook de doorbetaling aan de lidstaten van de aan
hen verschuldigde belasting zou bij een directe melding aan de ontvanger kunnen
worden vereenvoudigd. De meerwaarde van de melding aan de inspecteur boven
het thans in de praktijk goed functionerende stelsel van heffing bij wege
van voldoening is aldus niet aannemelijk gemaakt. Evenmin is het onderscheid
tussen de verplichting belasting te voldoen en de verplichting belasting te
betalen voor de Raad – zo er al een praktisch verschil tussen de beide
verplichtingen zou bestaan – voldoende zwaarwegend om een eigen stelsel
te rechtvaardigen.De Raad adviseert opnieuw te bezien of niet alsnog meer aansluiting gevonden
kan worden met de heffing van belasting bij wege van voldoening op aangifte
en te volstaan met een schakelbepaling.3. en 4. Formeelrechtelijke aspectenDe bijzondere regeling van de nieuwe afdeling 7 beoogt – zoals de
Raad terecht opmerkt – een vereenvoudigde regeling in het leven te roepen
voor de afwikkeling van het doen van aangifte en betaling van verschuldigde
omzetbelasting over elektronische diensten door niet-EU-aanbieders. Nu het
om niet in de Europese Unie gevestigde belastingplichtigen gaat en om de moeilijk
grijpbare categorie van zogeheten on-line diensten, heeft de communautaire
wetgever hierin aanleiding gezien met een op deze omstandigheden afgestemde
bijzondere regeling te komen. Daarbij is tegelijkertijd bepaald en afgesproken
de regeling na enige tijd te evalueren. De verwerking van de Richtlijn e-commerce
in de Nederlandse wetgeving implementeert de communautaire bepalingen rekening
houdend met de filosofie die daaraan op dit moment ten grondslag ligt. Deze
filosofie is dat zo min mogelijk verplichtingen in het leven worden geroepen
en dat de noodzakelijke verplichtingen op een zo eenvoudig mogelijke wijze
kunnen worden afgewikkeld.Teneinde aan dit uitgangspunt recht te doen is ervoor gekozen vooralsnog
een, in beginsel op zichzelf staand, eenvoudig systeem van doen van aangifte
(melding elektronische diensten) en betaling van de verschuldigde belasting
in het leven te roepen. De Richtlijn e-commerce is immers meer afgestemd op
het zo eenvoudig mogelijk maken van het nakomen van verplichtingen, dan op
het opleggen van administratieve verplichtingen en het eventueel creëren
van nieuwe controlemogelijkheden gericht op nakoming en het afdwingen
van verplichtingen. De implementatie in de Nederlandse wetgeving vormt uiteraard
de weerslag van deze benadering.De naheffingsmogelijkheid dient in dit licht te worden bezien. Het is
juist dat waar in Nederland als land van identificatie onvoldoende melding
wordt gemaakt van activiteiten in andere lidstaten dan wel wanneer over die
activiteiten onvoldoende belasting in Nederland wordt betaald, Nederland ter
zake daarvan geen nadere stappen jegens de niet-EU-aanbieder onderneemt. In
de omgekeerde situatie, in een andere lidstaat van identificatie is geen of
onvoldoende BTW betaald over activiteiten in Nederland, wil Nederland zelfstandig
kunnen naheffen. Dit is mogelijk gemaakt met het van overeenkomstige toepassing
verklaren van artikel 20 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (hierna:
AWR) in artikel 28s, vijfde lid. Teneinde in de wettekst beter tot uitdrukking
te brengen dat het bij deze naheffingsbevoegdheid alleen kan gaan om verschuldigdheid
van belasting wegens in Nederland verrichte activiteiten, ongeacht de keuze
van lidstaat van identificatie, heb ik de tekst van het vijfde lid aangepast.
Voor de suggestie van de Raad de naheffingsbevoegdheid in een apart en meer
uitgebreid artikel op te nemen, zie ik evenwel geen aanleiding. Uiteraard
is het zo dat met het van overeenkomstige toepassing verklaren van artikel
20 van de AWR ook die artikelen van de AWR van toepassing zijn die bepalingen
bevatten over de naheffing van artikel 20. Dit geldt bijvoorbeeld voor artikel
23 AWR, dat bezwaar mogelijk maakt tegen, onder andere, de naheffingsaanslag.Wat betreft de door de Raad gesuggereerde behoefte aan een aparte wettelijke
regeling voor de betaling zij opgemerkt dat, waar de wet uitgaat van betaling
bij de ontvanger, bij gelegenheid van de melding in de praktijk een op de
on-line situatie toegesneden praktische betaalwijze zal worden aangeboden.
De twijfel van de Raad of te allen tijde de betalingen door niet-EU-ondernemers
door de ontvanger kunnen worden gelieerd met de gedane meldingen deel ik dan
ook niet. Naar mijn inschatting zullen hiervoor werkbare en praktische oplossingen
worden gevonden.Hoewel de melding elektronische diensten en de betaling, die beide zijn
opgenomen in de bijzondere regeling, in essentie hetzelfde zijn als hetgeen
wordt aangeduid met de begrippen aangifte en voldoening, is in deze regeling
met opzet gekozen voor andere begrippen om het onderscheid tussen de bijzondere
regeling en het algemene fiscale heffingssysteem te accentueren. Het is op
dit moment de bedoeling te volstaan met een eenvoudige regeling en daar eerst
ervaring mee op te doen. Op het punt van de rechtsbescherming zou deze keuze
voor een eenvoudig systeem ertoe kunnen leiden dat sprake is van minder rechtsbescherming.
Daarbij dient evenwel te worden bedacht dat hoewel inderdaad geen formele
bezwaarmogelijkheid openstaat, dit onverlet laat dat een niet-EU-aanbieder
die een melding of een betaling heeft gedaan zich te allen tijde tot de inspecteur
respectievelijk ontvanger kan wenden met een gemotiveerd verzoek tot correctie.
Een dergelijke soepele procedure past mijns inziens beter bij deze bijzondere
regeling dan een formele, aan nationale termijnen gebonden, bezwaarprocedure.5. Artikel 28r Wet OB 1968 regelt de identificatie van de niet-EU-aanbieder.
De Raad merkt op dat daarbij niet de voorwaarden zijn geïmplementeerd,
waaronder de lidstaat van identificatie de identificatie kan doorhalen. Artikel
26quater, onderdeel B 4, van de gewijzigde Richtlijn1 bepaalt, dat deze doorhaling door de lidstaat plaatsvindt, indien
de niet-EU-aanbieder meldt, dat hij niet langer elektronische diensten verricht,
of anderszins kan worden aangenomen dat zijn belastbare activiteiten beëindigd
zijn, of hij niet langer aan de voorwaarden voldoet om gebruik te kunnen maken
van de bijzondere regeling, of hij bij voortduring niet aan de voorschriften
van de bijzondere regeling voldoet.De Raad adviseert de doorhaling van de identificatie alsnog in het voorstel
op te nemen en met de nodige waarborgen te omkleden omdat het doorhalen van
de identificatie mogelijk het herleven van fiscale verplichtingen in Nederland
en andere lidstaten kan oproepen. Onder meer dient daarbij te worden voorzien
in een voor bezwaar en beroep vatbare beschikking teneinde rechterlijke toetsing
mogelijk te maken.In dit kader merkt de Raad tevens op, dat in het voorstel niet is opgenomen
dat de niet-EU-aanbieder die kiest voor identificatie in één
van de lidstaten, is ontheven van de aangifteverplichtingen voor de omzetbelastingheffing
over de in Nederland aan particulieren en andere niet-ondernemers
verleende elektronische diensten.De Raad adviseert het voorstel op dit punt aan te vullen.5. Keuzeregime bijzondere regelingDe Richtlijn e-commerce bevat het voorschrift in enkele gevallen de identificatie
van de niet-EU-aanbieders door te halen (artikel I, lid 3: artikel 26quater,
onderdeel B, lid 4). De Raad suggereert deze bepaling over te nemen in de
wet en rechtsbescherming te bieden door de mogelijkheid van bezwaar en beroep
tegen een besluit tot doorhaling van de identificatie open te stellen. Onder
de huidige omstandigheden ben ik van mening dat er vooralsnog geen behoefte
is aan een dergelijke regeling. In de praktijk zullen contacten tussen niet-EU-aanbieders
en de Belastingdienst gericht zijn op een vlotte en efficiënte afwikkeling
van een en ander. In dat kader passen geen zware procedures. Een bericht van
een niet-EU-aanbieder over aanvang dan wel beëindiging van elektronische
diensten binnen de Europese Unie zal de Belastingdienst serieus nemen.Het wetsvoorstel bevat niet de door de Raad gesuggereerde ontheffing van
aangifteverplichtingen in Nederland bij identificatie in een andere lidstaat
dan Nederland. Hoewel er wel belastingschuld ontstaat in Nederland bij transacties
aan in Nederland gevestigde afnemers, gaat de Richtlijn e-commerce uit van
aangifteplicht in de lidstaat van identificatie. Er is geen noodzaak de door
de Raad gevraagde ontheffing van aangifteverplichtingen op te nemen. In de
lidstaat van identificatie dient de in de gehele Europese Unie verschuldigd
geworden belasting te worden aangegeven en betaald. Deze regeling geldt ook
voor Nederland en is overgenomen in de Nederlandse wetgeving ingeval wordt
gekozen voor identificatie in Nederland. Daaraan is toegevoegd de bepaling
dat indien – in Nederland – verschuldigde belasting niet of niet
geheel is betaald, deze kan worden nageheven. Deze bepaling strekt ertoe,
wanneer de niet-EU-aanbieder heeft gekozen voor identificatie in Nederland
of in een andere lidstaat, het Nederlandse heffingsbelang zeker te stellen
ingeval in Nederland of in een andere lidstaat te weinig – in Nederland –
verschuldigde belasting is betaald.6. Richtlijn 2002/38/EG bepaalt dat voor de zogenoemde listing elektronische
middelen kunnen worden gebruikt.1 De voorgestelde
wijziging van artikel 37a Wet OB 1968 sluit daar niet volledig op aan door
het gebruik van elektronische middelen afhankelijk te stellen van toestemming
van de inspecteur.De Raad adviseert in dat artikel enkel te bepalen dat het gebruik van
elektronische middelen is toegestaan.6. Listing met behulp van elektronische middelenNaar het oordeel van de Raad sluit de voorgestelde wijziging van artikel
37a van de Wet OB niet volledig aan bij de bepaling in de Richtlijn e-commerce.
De Raad meent dat de voorgestelde wijziging tot gevolg heeft dat de zogeheten
listing eerst na toestemming van de inspecteur op elektronische wijze kan
geschieden. Anders dan de Raad echter veronderstelt wordt met de voorgestelde
wijziging geenszins bewerkstelligd dat het gebruik van elektronische middelen
feitelijk afhankelijk wordt gesteld van toestemming van de inspecteur. Integendeel,
de wijziging beoogt juist de huidige tekst in die zin te wijzigen dat de inspecteur –
anders dan thans het geval is – altijd toestaat dat elektronische middelen
worden gebruikt voor het indienen van de listing. Voorts kan hij toestaan
dat deze gegevens ook op een andere wijze dan als beschreven in het onderhavige
artikel worden ingediend. Indachtig het bepaalde in artikel 2, lid 4, van
de Richtlijn e-commerce is verder bepaald dat bij ministeriële regeling
nadere regels kunnen worden gesteld inzake het indienen van de listing op
elektronische wijze. Ik ben dan ook van mening dat met de formulering in het
wetsvoorstel recht is gedaan aan de tekst van de Richtlijn e-commerce, alsmede
aan doel en strekking ervan.7. Richtlijn 2002/38/EG is op 7 mei 2002 vastgesteld met 1 juli 2003 als
beoogde datum van inwerkingtreding van het regime. Eerst op 25 maart 2003
is het voorstel ter advisering aangeboden. De Raad merkt op, dat op deze wijze
slechts korte tijd resteert voor de parlementaire behandeling wil de in richtlijn
2002/38/EG bepaalde datum worden gehaald. De Raad adviseert in de toelichting op de reden voor deze procedure in
te gaan.7. ProcedureOp 25 maart 2003 is het wetsvoorstel ter advisering aangeboden aan de
Raad van State voor het uitbrengen, terwijl de beoogde datum van inwerkingtreding
1 juli 2003 is. Ik heb het advies van de Raad opgevolgd om in de memorie van
toelichting in te gaan op de reden voor de korte tijd die resteert voor de
parlementaire behandeling.8. Voor redactionele kanttekeningen verwijst het college naar de bij het
advies behorende bijlage.8. Redactionele kanttekeningenIk heb het voorstel van wet aangepast aan de door de Raad bij het eerste,
tweede en vierde gedachtestreepje geplaatste redactionele kanttekening. De
redactionele kanttekening bij het derde gedachtestreepje heb ik niet overgenomen,
omdat gelet op het ontbreken van overeenkomstige bepalingen in de Wet OB een
verwijzing als de Raad bedoelt niet mogelijk is. Artikel 28s, zesde lid, beoogt
namelijk slechts te regelen dat geen aftrek van voorbelasting plaatsvindt
bij de periodieke melding elektronische diensten in Nederland, maar dat deze
voorbelasting dient te worden teruggevraagd in de lidstaat waar zij is voldaan
overeenkomstig de dertiende Richtlijn van de Raad van de Europese Gemeenschappen
van 17 november 1986 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten
inzake omzetbelasting (nr. 86/560/EEG, PbEG L 326). Het spreekt voor zichzelf
dat de bestaande wettelijke bepalingen die betrekking hebben op een dergelijk
verzoek om teruggaaf van in Nederland betaalde voorbelasting daarmee automatisch
van toepassing zijn. De door de Raad voorgestelde redactionele kanttekening
ten aanzien van de memorie van toelichting heb ik overgenomen.Bij nader inzien heb ik artikel II, tweede lid, in die zin gewijzigd dat
de eventuele wijzigingen in de Wet OB die nodig zijn als de speciale regeling
voor aanbieders van e-commerce in de Zesde BTW-richtlijn vervalt, plaatsvinden
bij algemene maatregel van bestuur in plaats van bij koninklijk besluit. Ten
slotte is van de gelegenheid gebruik gemaakt om een aantal wijzigingen van
redactionele aard aan te brengen in het wetsvoorstel en in de memorie van
toelichting, en is bijlage D bij de memorie van toelichting aangevuld met
een inmiddels beschikbaar gekomen Nederlandse vertaling van het document van
het Raadgevend Comité voor de BTW.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal, nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk WillinkIk moge U verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en
de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal
te zenden.De Staatssecretaris van Financiën,S. R. A. van Eijck Bijlage bij het advies van de Raad van State van 16 april 2003, no. W06.03.0111/IV,
met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.Voorstel van wet– Verwijzingen naar Europese regelgeving, in de aanhef en verder,
gelet op aanwijzing 341 van de Aanwijzingen voor de regelgeving (Ar), standaardiseren.– In artikel I, onder D, in artikel 28r, derde lid, onderdeel b,
van de Wet op de omzetbelasting 1968 (hierna: Wet OB 1968), «het belastingnummer»
vervangen door: het eventuele belastingnummer.– In artikel I, onder D, in artikel 28s, zesde lid, Wet OB 1968,
verwijzen naar de overeenkomstige bepalingen in de Wet OB 1968.– In artikel II, tweede lid, «het vervallen van deze richtlijn»
vervangen door: het vervallen van dat artikel.Memorie van toelichting– Verwijzingen naar Europese regelgeving, in de inhoudsopgave en
verder, gelet op aanwijzing 341 Ar, standaardiseren. XNoot1Richtlijn nr. 2002/38/EG van de Raad van de Europese Gemeenschappen van
7 mei 2002 tot wijziging, voor een gedeelte tijdelijk, van Richtlijn nr. 77/388/EEG
met betrekking tot de regeling inzake de belasting over de toegevoegde waarde
die van toepassing is op bepaalde diensten die langs elektronische weg worden
verricht alsook op radio- en televisieomroepdiensten (PbEG L 128).XNoot1Richtlijn 2002/38/EG, artikel 1, onder a.XNoot2Artikel I, onder A, Wet OB 1968, artikel 2a, eerste lid, onder q.XNoot1De in de aanduiding van richtlijn 2002/38/EG vermelde richtlijn nr.77/388/EEG.XNoot1Richtlijn 2002/38/EG, artikel 2, vierde lid. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28887-B.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl