Wijziging van de Mediawet en de Tabakswet (implementatie wijziging richtlijn "Televisie zonder grenzen"); Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26256, nr. 6

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

06-04-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

26256 nr. 6

30-03-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI. ALGEMEEN 1. Inleiding2. Richtlijn 97/36 en de implementatie daarvan De bevoegdheid van lidstaten ten aanzien van omroeporganisatiesEvenementen van aanzienlijk belang voor de samenlevingTelewinkelenSchorsing van doorgifte van televisieprogrammas vanuit
andere lidstaten3. BedrijfseffectenII. ARTIKELSGEWIJS Onderdeel A (invoegen artikel 1, onderdeel yy, Mediawet)Onderdeel B (wijziging artikel 4 Mediawet)Onderdeel C (wijziging artikel 53a Mediawet)Onderdeel D (wijziging artikel 56a Mediawet)Onderdeel E (invoegen artikelen 72 en 73 Mediawet)Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26256Toon alle publicaties in het hoofddossier

 
 
 Heruitgave en origineel

Kamerstuk 26256, nr. 6 h1Heruitgave van deze publicatie

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 72 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 256Wijziging van de Mediawet en de Tabakswet (implementatie wijziging richtlijn
«Televisie zonder grenzen»)nr. 6NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 30 maart 1999De regering is de leden van de diverse fracties erkentelijk voor de door
hen in het verslag van de vaste commissie voor Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen
vermelde vragen en opmerkingen. Hieronder wordt daarop ingegaan in de hoop
dat de beantwoording daarvan mag bijdragen aan een spoedige afronding van
het wetsvoorstel. I. ALGEMEEN 1. InleidingDe leden van de CDA-fractie vragen of het waar is dat het aantal kabelabonnementen
afneemt en wat dat betekent voor de noodzakelijke kabelbedekking.De regering gaat er van uit dat deze leden deze vraag stellen in verband
met het begrip open net. Uit cijfers van de VECAI (over de jaren 1994–1998)
blijkt dat van alle Nederlandse huishoudens tussen de 86% en 88% een kabelabonnement
heeft (in 1998 88%). Er wordt dus geen afname van het aantal abonnementen
geconstateerd. Overigens wijst de regering deze leden er op dat in de definitie
van open net een bereik van ten minste 85% van alle huishoudens in Nederland
wordt gebruikt. Die huishoudens kunnen echter ook op een andere manier dan
via de kabel worden bereikt. Zo wordt bijvoorbeeld circa 5% van de Nederlandse
huishoudens via de satelliet bereikt. Vele omroepen verspreiden hun programma
inmiddels zowel via kabel als satelliet. Het daadwerkelijke bereik via de
verschillende verspreidingswijzen dient bij elkaar opgeteld te worden om te
constateren of een televisieprogramma in minimaal 85% van de Nederlandse huishoudens
is te ontvangen. Er mag van worden uitgegaan dat indien een huishouden een
kabelabonnement opzegt men dat doet omdat men inmiddels via een andere weg
televisieprogrammas kan ontvangen. Het bereik hoeft dan dus niet te dalen.De leden van de fracties van RPF en GPV vragen waarom de richtlijn niet
tijdig is geïmplementeerd en wat de gevolgen daarvan zijn.De vertraging in de implementatie is te wijten aan het feit dat de voorbereiding
van deze regelgeving, in het bijzonder de wettelijke basis voor de lijst
van evenementen, gecompliceerder was en daardoor langer duurde dan vooraf
werd voorzien. Wat de gevolgen van de vertraging betreft merkt de regering
op dat het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen (hierna: het Hof)
in haar jurisprudentie heeft bepaald dat de lidstaat die de door de richtlijn
voorgeschreven maatregelen niet tijdig heeft getroffen, het niet nakomen van
de uit de richtlijn voortvloeiende verplichtingen niet aan de particulier
kan tegenwerpen. Dat betekent in dit geval dat verplichtingen die uit de richtlijn
97/36 voortvloeien vóór omzetting in de Mediawet en het Mediabesluit
(nog) niet aan omroeporganisaties opgelegd kunnen worden. Uit de jurisprudentie
van het Hof vloeit tevens voort dat, in het geval een richtlijn niet tijdig
in nationaal recht is omgezet, bepalingen van richtlijnen die rechten met
zich meebrengen en inhoudelijk gezien onvoorwaardelijk en voldoende nauwkeurig
lijken te zijn, door particulieren tegen de Staat ingeroepen kunnen worden.
In dat licht heeft het Commissariaat voor de Media 6 januari 1999 een persbericht
doen uitgaan waarin wordt gewezen op de verruiming van de mogelijkheden voor
telewinkelen die met ingang van 30 december 1998 rechtstreeks voortvloeit
uit de betreffende richtlijn.Voorts vragen deze leden hoe voornoemde datum zich verhoudt tot de in
de begrotingstoelichting aangekondigde afzonderlijke implementatie van de
Europese regels met betrekking tot het uitzenden van beelden die jeugdigen
kunnen schaden.Het wetsvoorstel ten behoeve van een betere bescherming van jeugdigen
tegen voor hen schadelijke audiovisuele en mediaproducten betreft (mede) een
implementatie van (het gewijzigde) artikel 22 van richtlijn 89/552. Daarvoor
geldt derhalve eveneens de uiterste implementatiedatum van 30 december 1998.
Eerder genoemde gevolgen van het niet halen van een implementatiedatum die
voortvloeien uit jurisprudentie van het Hof zijn ook hier van toepassing.
In casu betreft het verplichtingen die (nog) niet kunnen worden opgelegd.De leden van de fracties van RPF en GPV vragen ten slotte waarom het laatstgenoemde
wetsvoorstel nog niet is ingediend en wanneer dit te verwachten is.De regering hecht eraan de bescherming van jeugdigen tegen schadelijke
audiovisuele beelden op een samenhangende wijze voor alle betrokken branches
te doen geschieden. Het daartoe strekkende beleid is uiteengezet in de notitie
Niet voor alle leeftijden (kamerstukken II 1996/97, 25 266, nr. 1). Zelfregulering
neemt daarbij een centrale plaats in. Voor televisie vergt dit een zodanig
toetsingskader dat enerzijds voldaan is aan de verplichtingen voortvloeiend
uit de richtlijn en anderzijds de regeling niet leidt tot een zelfreguleringsorgaan
dat het karakter van een ZBO heeft. Onderzoek naar en overleg over vormgeving
van de geconditioneerde zelfregulering heeft meer tijd gevergd dan voorzien.
Het wetsvoorstel wordt in april om advies aan de Raad van State voorgelegd.
Naar verwachting zal het voor de zomer bij het parlement worden ingediend. 2. Richtlijn 97/36 en de implementatie daarvan De bevoegdheid van lidstaten ten aanzien van omroeporganisatiesDe leden van de PvdA-fractie vragen op welk niveau van wetgeving en door
welk orgaan de bepaling van de bevoegdheid van Nederland ten aanzien van omroepinstellingen
plaatsvindt.Naar aanleiding daarvan merkt de regering op dat artikel 2 van de richtlijn
(het zogenaamde jurisdictie-artikel) in de huidige Mediawet reeds was geïmplementeerd
door een verwijzing naar dat artikel van de richtlijn. Door het wetsvoorstel
wordt deze verwijzing gehandhaafd. Zoals in het nader rapport inzake dit wetsvoorstel
is uiteengezet is ook de Commissie van de Europese Gemeenschappen
van mening dat de implementatie van het hiervoor bedoelde artikel aldus kan
plaatsvinden. De bepaling van de bevoegdheid vindt in deze algemene zin derhalve
plaats op het niveau van de wet in formele zin. Of een omroepinstelling in
concreto onder de bevoegdheid van Nederland valt kan vervolgens door een ieder
worden vastgesteld door de criteria van artikel 2 van de richtlijn op de desbetreffende
omroepinstelling toe te passen. In de praktijk vindt deze vaststelling plaats
door het Commissariaat voor de Media dat is belast met de bestuursrechtelijke
handhaving van het bij of krachtens de Mediawet bepaalde.Ook de leden van de VVD-fractie merken op dat de implementatietermijn
van de richtlijn inmiddels verstreken is en informeren naar de gevolgen daarvan.Hiervoor mag de regering verwijzen naar haar eerdere antwoord op een gelijke
vraag van de leden van de fracties van RPF en GPV (zie par. 1). Voorts vragen deze leden de regering een reactie te geven op het voorstel
de richtlijnimplementatie niet bij afzonderlijke wet te realiseren maar op
te nemen in de voorgenomen concessiewetgeving. Zij menen dat dit niet strijdig
zou zijn met de richtlijn.De regering is hier om een aantal redenen geen voorstander van. Vast beleid
is dat Europese richtlijnen tijdig worden geïmplementeerd. Nu dit door
omstandigheden niet is gelukt, blijft het streven van de regering de richtlijn
zo spoedig mogelijk te implementeren. Bovendien heeft de richtlijnimplementatie,
anders dan de leden van de VVD-fractie aannemen, geen rechtstreekse relatie
met de voorgenomen concessiewetgeving voor de publieke omroep. De evenementenlijst
geldt immers niet specifiek voor de publieke omroep maar voor alle zogenoemde
open netten die zonder extra betaling aan het publiek worden aangeboden. De
lijst geldt derhalve ook voor commerciële open netten. Bovendien spreekt
het voorliggende wetsvoorstel zich niet uit over de inhoud van de evenementenlijst.
Deze zal in overleg met de Kamer vastgesteld worden in het kader van een wijziging
van het Mediabesluit. Het wetsvoorstel biedt hiervoor slechts de basis en
regelt bovendien een aantal andere zaken die voortvloeien uit de richtlijn
en in het geheel los staan van de concessiewetgeving.De leden van de VVD-fractie vragen verder of de regering voldoende rekening
heeft gehouden met de gevolgen van het opstellen van een lijst voor commerciële
omroepen en kabelexploitanten. Ook vragen zij of er geen sprake is van ongewenste
overheidsinmenging in de bedrijfsvoering van particuliere organisaties.Bij het opstellen van de lijst zullen de belangen van rechthebbenden,
omroeporganisaties etc. worden afgezet tegen het belang van het publiek om
bepaalde belangrijke evenementen op een open net te kunnen zien.Terecht constateren de leden van de VVD-fractie dat opname van een evenement
op de lijst geen uitzending daarvan kan garanderen. Zij menen tevens dat de
verplichte uitzending op een open net tot prijsstijgingen zou kunnen leiden
voor de abonnees van kabelnetten, omdat de kosten van deze uitzendingen toch
ergens op verhaald moeten worden. De situatie rond A-2000 in Amsterdam vinden
zij in dat verband illustratief en leerzaam.De regering kan deze redenering niet delen. Zij is van oordeel dat de
evenementenlijst een mitigerende werking zal hebben op de prijs van uitzendingen
van sportwedstrijden, waarvan de uitzendrechten de laatste jaren sterk zijn
gestegen. Doelstelling van de lijst is dat evenementen voor een breed publiek
toegankelijk en betaalbaar blijven middels uitzending daarvan door wat in
de Engelse tekst van de richtlijn «free television» wordt genoemd.
Het begrip open net is daarom in het wetsvoorstel zo gedefinieerd dat het,
afgezien van de omroepbijdrage en het tarief dat in rekening wordt gebracht
voor het door de kabelexploitant met inachtneming van artikel
82i van de Mediawet vast te stellen aantal programma's, moet gaan om kosteloze
televisie. De kosten kunnen derhalve niet verhaald worden op de kabelabonnee,
omdat dat zou strijden met de basisdoelstelling van het instrument van een
lijst. Zou uitzending op het open net te duur zijn dan is het gevolg dat in
het geheel geen uitzending zal plaatsvinden. In dat geval zijn niet alleen
de kijkers de dupe, maar natuurlijk ook de rechthebbenden, die in het geheel
geen vergoeding voor hun rechten ontvangen. Het is daarom aannemelijk dat
dergelijke situaties zich niet of slechts incidenteel zullen voordoen.Voorts vragen de leden van deze fractie wat het standpunt van de regering
is ten aanzien van een meer geïndividualiseerd televisie-aanbod en hoe
dat zich verhoudt tot het voorliggende wetsvoorstel. In dat verband spreken
zij de vrees uit dat het wetsvoorstel de ontwikkeling van een meer geïndividualiseerd
aanbod al dan niet middels decoders eerder zal vertragen dan bevorderen.Met deze leden is de regering van mening dat het vergroten van de keuzevrijheid
van de burger een goede zaak is. De burger is er echter naar het oordeel van
de regering niet mee gebaat indien hij, onder het mom van meer keuzevrijheid,
voor hetzelfde programma-aanbod aanzienlijk meer zou moeten betalen of voor
dezelfde prijs veel minder te zien krijgt. Zolang de kabelexploitanten de
huidige dominante positie in de programmadistributie innemen, blijft dat een
punt van zorg voor het overheidsbeleid. Op deze problematiek zal nader ingegaan
worden in de kabelnotitie die aan de Kamer is toegezegd. Voor wat betreft
het voorliggende wetsvoorstel wijst de regering er nogmaals op dat dit geen
uitgewerkte evenementenlijst bevat en dat de discussie over de inhoud van
de lijst gevoerd zal kunnen worden aan de hand van een concreet voorstel voor
zon lijst in het kader van de wijziging van het Mediabesluit.De leden van de D66-fractie vragen de regering of de wijziging van artikel
2 van richtlijn 89/552, inzake de bevoegdheid van lidstaten ten aanzien van
omroeporganisaties, materiële veranderingen met zich meebrengt en bijvoorbeeld
tot een andere positie zal leiden van het Commissariaat voor de Media ten
aanzien van (formeel) in het buitenland gevestigde commerciële omroepen.Naar aanleiding van de wijziging van artikel 2 van de richtlijn, waarnaar
artikel 4 van de Mediawet verwijst, heeft het Commissariaat voor de Media
nader bepaald welke omroeporganisaties onder de bevoegdheid van Nederland
vallen. In dat kader heeft het Commissariaat in november 1997 de beschikking
genomen dat de Holland Media Groep (HMG), met betrekking tot de programmas
RTL4 en RTL5, onder Nederlandse bevoegdheid en derhalve onder het toezicht
van het Commissariaat valt. Overigens is door HMG en CLT beroep aangetekend
tegen de door het Commissariaat genomen beslissing op bezwaar. De rechtbank
in Amsterdam heeft, in een door voornoemde partijen aangespannen kort geding-procedure,
in een voorlopige voorziening de uitvoering van de beslissing van het Commissariaat
geschorst tot er uitspraak in de bodemprocedure is gedaan. De wijziging van
artikel 2 van de richtlijn heeft tot nu toe niet geleid tot een materiële
verandering in de zin dat andere lidstaten de bevoegdheid hebben over omroeporganisaties
die eerder onder de bevoegdheid van Nederland vielen.De leden van de fracties van RPF en GPV vragen de regering wat de consequenties
zijn van de implementatie van (het gewijzigde) artikel 2 van de richtlijn
voor de positie van de op Nederland gerichte commerciële omroepen. Daarnaast
vragen deze leden wat de gevolgen zijn van de wijziging van het bevoegdheidsartikel
in de richtlijn voor de relatie tussen de Minister en het Commissariaat voor
de Media enerzijds en de commerciële omroepen anderzijds. De regering gaat ervan uit dat met de «relatie tussen» wordt
gedoeld op de bevoegdheid ten aanzien van (op Nederland gerichte) commerciële
omroeporganisaties. De leden van de D66-fractie hebben hiervoor een vergelijkbare
vraag gesteld. De regering verwijst de leden naar het antwoord op die vraag. Evenementen van aanzienlijk belang voor de samenlevingDe leden van de PvdA-fractie vragen de regering hoe de Tweede Kamer betrokken
zal worden bij de vaststelling van de lijst van evenementen.De regering heeft reeds eerder laten weten voornemens te zijn de Kamer
bij de uiteindelijke vaststelling van de evenementenlijst te betrekken (kamerstukken
II 1998/99, 26 200 VIII, nr. 6, blz. 36). Het volgen van de voorhangprocedure,
bedoeld in artikel 175 van de Mediawet, lijkt daarbij minder praktisch en
effectief, omdat dan de inhoud van de lijst reeds vaststaat en de Kamer alleen
zijn invloed kan uitoefenen door regeling bij wet af te dwingen. Dat laatste
zou tot grote vertraging in de totstandkoming van de lijst leiden, hetgeen
de regering ongewenst acht omdat zij betrokken partijen zo snel mogelijk duidelijkheid
wil bieden. Beter lijkt het mij daarom de Kamer eerder en in minder formele
zin te betrekken bij het opstellen van de lijst. In dit kader is een voorlopig
voorstel voor een evenementenlijst bij deze nota gevoegd (zie bijlage 1).
Het gaat daarbij om een concept-groslijst, die mede de discussie over de inhoud
van de evenementenlijst op gang heeft gebracht. Deze groslijst zal, mede gelet
op de geleverde commentaren van de belanghebbende partijen (zie bijlage 2),
dan ook zeker nog worden aangepast. Bedoelde documenten bieden de Kamer mijns
inziens echter nuttige informatie om zich een oordeel te vormen over het type
evenementen dat al dan niet voor plaatsing op de lijst in aanmerking zou komen.
De groslijst biedt daarbij houvast om de commentaren beter te kunnen begrijpen.
Ik hecht eraan daarover het oordeel van de Kamer te vernemen alvorens een
meer definitief ontwerp van een evenementenlijst aan de ministerraad zal worden
voorgelegd. Ten slotte merk ik op dat dit wetsvoorstel en initiatieven van
de Europese Commissie (waaronder het consultatiedocument «The European
model of sport») de aanzet hebben gegeven tot een brede maatschappelijke
discussie tussen betrokken partijen over de veranderende relatie tussen sport
en media. In dat verband wordt onder auspiciën van het NOC*NSF op 31
maart 1999 een symposium gehouden. Aangezien het symposium van directe betekenis
is voor de doelstelling en invulling van de evenementenlijst, zijn ook de
leden van de vaste kamercommissies voor OCenW en voor VWS daarvoor uitgenodigd.Deze leden stellen vervolgens de vraag wat de gevolgen zijn van het feit
dat in het geval van een cultureel evenement niet is voldaan aan de voorwaarde
dat het moet gaan om een evenement dat van tevoren wordt georganiseerd door
een organisator die de juridische mogelijkheid heeft de rechten voor dat evenement
te verkopen.Het gevolg daarvan is dat een dergelijk evenement niet op de lijst geplaatst
wordt en ook niet hoeft te worden. In bovengenoemd geval is er immers geen
sprake van een rechthebbende. Dit betekent dat een ieder de mogelijkheid heeft
om opnamen van het betreffende evenement te maken. Ook een open net heeft
derhalve de mogelijkheid over een dergelijk evenement een uitzending te verzorgen.De leden van de PvdA-fractie geven aan er vanuit te gaan dat de aandacht
in de lijst, anders dan in de memorie van toelichting, met name zal uitgaan
naar culturele evenementen.De regering is met deze leden van mening dat niet alleen sportevenementen,
maar ook culturele evenementen van aanzienlijk belang voor de samenleving
kunnen zijn. Om die reden bevat de bijgevoegde voorlopige lijst een aantal
culturele evenementen. Echter, in een sportminnend land als Nederland
komen relatief meer sportevenementen voor plaatsing op een lijst in aanmerking,
omdat deze eerder voldoen aan de in artikel 72 van het wetsvoorstel (minimaal)
gestelde criteria. Om die reden zal, ondanks dat de aandacht van de regering
gericht is op beide categorieën evenementen, de definitieve lijst naar
verwachting meer sport- dan culturele evenementen bevatten. Uiteraard is het
mogelijk de lijst later aan te passen indien het cultuurlandschap daartoe
aanleiding geeft.De leden van de fractie van de VVD spreken de vrees uit dat het plaatsen
van een evenement op de lijst zal leiden tot prijsopdrijving zodat het verwerven
van uitzendrechten onbetaalbaar zal worden en evenementen dus niet langer
uitgezonden zullen worden en vragen of de regering deze zorg deelt. Verder
vragen zij of de regering inzicht kan geven in de financiële consequenties
en in hoeverre de regering hiermee bij het opstellen van een lijst rekening
zal houden.De leden van de fractie van de VVD geven niet precies de redenering aan
van de stelling dat plaatsing van een evenement op de lijst zal leiden tot
exorbitante prijsverhogingen. Zoals eerder vermeld, deelt de regering deze
mening van de leden van de VVD-fractie niet. Rechthebbenden en omroeporganisaties
hebben tot nu toe zelf zorg gedragen voor een bepaalde prijsontwikkeling.
Dat heeft de afgelopen jaren geleid tot een forse verhoging van de bedragen
die werden betaald om de uitzendrechten op bepaalde evenementen te kunnen
verwerven. Betaalkanalen worden geacht meer te kunnen bieden dan open netten,
omdat zij de betaalde bedragen kunnen omslaan op hun abonnees. Een betaalkanaal
zal er dan naar streven de exclusieve uitzendrechten te verwerven, omdat een
abonnee natuurlijk niet bereid is een hoog bedrag te betalen indien het evenement
ook kosteloos kan worden bekeken. Indien het door plaatsing op een lijst voor
een betaalkanaal niet langer mogelijk is om op exclusieve basis een bepaald
evenement uit te zenden, zal het betaalkanaal dus ook niet langer bereid zijn
die hoge bedragen te betalen. De redenering is dan dat daarvan een mitigerende
werking zal uitgaan op de bedragen die betaald worden om bepaalde uitzendrechten
te verwerven. Rechthebbenden hebben er overigens geen belang bij om uitzendrechten
onbetaalbaar te laten worden, omdat er dan geen enkele omroep meer bereid
zal zijn die rechten te verwerven en het evenement niet langer via de televisie
onder de aandacht van het publiek zal worden gebracht. Wat dat betreft heeft
de regering vertrouwen in de markt om dat zelf te regelen. De lijst dient
er echter toe het recht van het publiek op adequate informatievoorziening
veilig te stellen en benadert het onderwerp dus vanuit een andere optiek.
Overigens zal bij de invulling van de lijst rekening worden gehouden met de
belangen van betrokken partijen, waaronder het belang van de verdere ontwikkeling
van betaalkanalen. De regering kan in deze zeer complexe marktsituaties geen
exact inzicht geven in de financiële consequenties.De leden van de VVD-fractie bepleiten een grote terughoudendheid met politieke
bemoeienis met wat concreet op de televisie wordt uitgezonden en vragen hoe
de regering hier tegenover staat.De regering is het daar volledig mee eens. Wat concreet wordt uitgezonden
is een zaak van de omroepen zelf. Dat doet niet af aan het feit dat de inhoud
van de evenementenlijst een onderwerp van politieke discussie is en dat ook
behoort te zijn. Plaatsing van een evenement op de lijst betekent niet meer,
maar ook niet minder, dan dat de uitzending van zon evenement in ieder geval
op een open net kan plaatsvinden. Of uitzending ook daadwerkelijk plaatsvindt
en in welke vorm is een zaak van de open net-omroepinstellingen en de aanbieders
van de rechten op het evenement. Daar heeft de politiek geen bemoeienis mee.Deze leden stellen vervolgens de vraag of de regering inzicht kan bieden
inzake de vraag hoe vaak de lijst zal worden opgesteld. De frequentie van het wijzigen van de in het Mediabesluit op te nemen
lijst van evenementen is afhankelijk van de volgende omstandigheden. Allereerst
zal in verband met de rechtszekerheid van betrokken partijen wijziging van
de lijst niet al te frequent kunnen plaatsvinden. De lijst zal, om haar doel
te kunnen blijven dienen, wel aangepast moeten kunnen worden aan een (veranderd)
sport- en/of cultuurlandschap. Een voorbeeld kan gevonden worden in de thans
groeiende populariteit in Nederland van het darten als gevolg van het succes
van een nationale deelnemer. Indien die populariteit blijft groeien en op
een hoog niveau constant blijft, kan dat ertoe leiden dat aan de in het wetsvoorstel
gestelde voorwaarden wordt voldaan. Plaatsing op de lijst kan dan wellicht
gewenst zijn. Daarentegen kan het ook voorkomen dat op een bepaald moment
een op de lijst geplaatst cultureel of sportevenement niet meer als van aanzienlijk
belang voor de samenleving geacht kan worden. De regering acht het van belang
dat om de vier jaar een analyse plaatsvindt van deze omstandigheden met, indien
noodzakelijk en gewenst, daarop volgend een wijziging van het Mediabesluit
ten behoeve van een aanpassing van de lijst.De leden van de VVD-fractie zijn van mening dat, hoewel het belang van
adequate toegang van burgers tot evenementen van algemeen belang wordt gedeeld,
wetgeving in dezen pas dient te worden opgesteld indien deze toegang onder
druk staat. Deze leden vragen de regering welke aanwijzingen zij heeft dat
het onder druk staan van die toegang nu of in de toekomst het geval zal zijn.De regering kan de redenering van deze leden, dat wetgeving pas noodzakelijk
is indien de toegang tot evenementen onder druk staat, niet delen. De doelstelling
van artikel 3 bis van de richtlijn is een adequate toegang van de burger tot
actuele verslaggeving van evenementen van algemeen belang voor een betaalbare
prijs. Dat is ook het uitgangspunt van de voorgestelde regeling in de Mediawet.
De afweging die derhalve gemaakt dient te worden is of een bepaald evenement
van dusdanig belang voor de samenleving wordt geacht dat plaatsing op de lijst
noodzakelijk en gewenst is. De in artikel 72 van het wetsvoorstel genoemde
voorwaarden zijn daarbij van belang. De kans dat een evenement achter een
decoder verdwijnt dient naar de mening van de regering niet het uitgangspunt
te zijn ten aanzien van het wel of niet plaatsen van een evenement op de lijst.
Dat uitgangspunt is juist een gevolg van de omstandigheid dat een evenement
van aanzienlijk belang voor de samenleving is. Bovendien is de vraag of het
in alle gevallen mogelijk is (op tijd) te weten of de toegang tot een evenement
onder druk staat. De regering meent dat de kans dat de markt niet of niet
voldoende voor uitzending op een open net zal zorgen, nauwelijks te meten
is. Om die reden zal, als dat uitgangspunt gehanteerd wordt, in bijna alle
gevallen regelgeving pas tot stand komen als datgene wat juist voorkomen had
moeten worden al is geschied. Ten slotte is de rechtszekerheid van partijen
niet gebaat bij het uitgangspunt van deze leden. Indien een bepaald evenement
niet op de lijst is geplaatst, dan is er voor een betaalkanaal op dat moment
geen belemmering om de rechten voor dat evenement te verwerven. Indien plaatsing
op de lijst daarna toch gewenst is, omdat (zoals later blijkt) de toegang
onder druk is komen te staan, dan kan het betaalkanaal zijn rechten niet meer
exploiteren. Het is ook om die reden gewenst een evenement op de lijst te
plaatsen in het stadium dat het van aanzienlijk belang voor de samenleving
wordt geacht en plaatsing gewenst is.Welke aanwijzingen de regering heeft of nu of in de toekomst evenementen
onder druk (komen te) staan is voor wat betreft de toekomst, zoals boven aangegeven,
moeilijk te beantwoorden. De huidige situatie kan op dat punt afgemeten worden
aan de evenementen die door een betaalkanaal worden uitgezonden. Zoals hiervoor
reeds gesteld dient die situatie echter niet het uitgangspunt
te zijn voor het plaatsen van (die) evenementen op de lijst.Voorts vragen deze leden of in dat verband aangegeven kan worden wat de
kijkcijfers waren van recente evenementen die zij van algemeen belang acht,
zoals het WK voetbal en de Elfstedentocht, en of op basis van die kijkcijfers
de conclusie valt te trekken dat adequate toegang tot deze evenementen onder
druk staat.De regering kan op basis van cijfers opgesteld door de dienst Kijk- en
Luisteronderzoek van de NOS inzicht verschaffen in de kijkcijfers van uitzendingen
van evenementen. Hierna worden de gemiddelde kijkcijfers genoemd van de wedstrijden
van het Nederlandse elftal tijdens het Wereldkampioenschap voetbal (1990,
1994 en 1998) en Europees Kampioenschap voetbal (1992, 1996), de finales daarvan
en de gemiddelde kijkcijfers (over de gehele dag genomen) van de Elfstedentocht
(1997).WK 1990: 5 983 750 kijkers (45% kijkdichtheid). De finale: 4 150 000
kijkers (31,2% kdh.).EK 1992: 6 232 222 kijkers (46,2% kdh.). De finale: 4 102 500
kijkers (30,4% kdh.).WK 1994: 5 292 727 kijkers (38,6% kdh.). De finale: 3 795 000
kijkers (27,7% kdh.).EK 1996: 5 678 333 kijkers (40,3% kdh.). De finale: 4 220 000
kijkers (30% kdh.).WK 1998: 6 532 667 kijkers (46,6% kdh.). De finale: 4 607 500
kijkers (32,9% kdh.).Elfstedentocht 1997: 3 535 000 kijkers (25,1% kdh.). Op het
moment van de finish van de wedstrijdschaatsers was het aantal kijkers 4 525 000
(32,1% kdh.). De gegevens van de daarvoor gehouden Elfstedentocht(en) zijn
niet meer beschikbaar aangezien de cijfers van de Dienst KLO niet verder teruggaan
dan 1988. Of de adequate toegang tot deze evenementen onder druk staat kan
niet (enkel) uit kijkcijfers worden afgeleid. Hoge kijkcijfers maakt het kopen
van rechten uiteraard aantrekkelijker, echter naar de mening van de regering
valt op basis van enkel kijkcijfers niet de conclusie te trekken dat adequate
toegang tot die evenementen onder druk staat. Daarbij spelen vele factoren
een rol. Bijvoorbeeld: zijn de rechten beschikbaar, wat is de prijs van de
rechten en hoe vaak vindt een evenement plaats. Ook vormt, zoals gezegd, de
omstandigheid dat de toegang tot een evenement wel of niet onder druk staat
niet het uitgangspunt van de regeling. Kijkdichtheid kan een indicatie zijn
voor het belang van een evenement voor de samenleving en is daarom één
van de voorwaarden zoals opgenomen in artikel 72 van het wetsvoorstel.Voorts wijzen de leden van de VVD-fractie er nogmaals op dat naar hun
mening de vraag welke uitzendingen van algemeen belang zijn onderdeel hoort
te zijn van een meer brede afweging. De behandeling van de concessiewetgeving
voor de publieke omroep achten zij daar beter voor geschikt.Hiervoor heeft de regering op een gelijke vraag van deze leden reeds opgemerkt
dat zij dit standpunt niet deelt en de redenen daarvoor uiteengezet (zie onder
«De bevoegdheid van lidstaten ten aanzien van omroeporganisaties»).De leden van de VVD-fractie menen dat op de argumentatie en criteria van
het wetsvoorstel voor de selectie van evenementen van algemeen belang het
nodige valt af te dingen.De in artikel 72 van het wetsvoorstel genoemde criteria vinden hun oorsprong
in een document van de Europese Commissie, waarin zij heeft aangegeven welke
voorwaarden onder meer een rol spelen bij de notificatieprocedure genoemd
in artikel 3 bis, tweede lid, van de richtlijn. Zoals in het wetsvoorstel
is opgenomen kan een evenement op de lijst geplaatst worden indien in ieder
geval aan twee van de genoemde voorwaarden wordt voldaan. Echter ook andere
omstandigheden kunnen van belang zijn bij de overweging ten aanzien
van het opstellen of wijzigen van de lijst. Er dient bijvoorbeeld een afweging
te worden gemaakt van de belangen van de betrokken partijen, zoals omroeporganisaties
en rechthebbenden.Deze leden zijn van mening dat het feit dat de overheid belang hecht aan
en investeert in sport, nog niet betekent dat uitzending van alle topsportevenementen
een algemeen belang is. De regering is het daarmee eens, het algemeen belang
is inderdaad afhankelijk van meerdere factoren. In de memorie van toelichting
bij het wetsvoorstel heeft de regering het aanwenden van gemeenschapsgeld
genoemd tegen de achtergrond van de zinsnede in de nota «Wat sport beweegt»,
waarin als beleid is neergelegd dat media-uitingen ten aanzien van sport betaalbaar
en breed toegankelijk moeten blijven. De regering is van mening dat het aanwenden
van gemeenschapsgeld een belangrijke factor is bij de beoordeling van het
maatschappelijk belang van een bepaald evenement.De regering neemt met instemming kennis van het feit dat ook de leden
van de VVD-fractie verslaglegging van evenementen die een samenbindend element
in de samenleving vormen, van algemeen belang achten. Deze leden stellen voorts
dat het zeer de vraag is of alleen kwalificatiewedstrijden van internationale
sportevenementen een dermate hoog algemeen belang vertegenwoordigen dat het
exclusief uitzenden via een betaalkanaal moet worden uitgesloten. Het in de
memorie van toelichting gemaakte onderscheid tussen de kwalificatiewedstrijden
van een evenement, het eindtoernooi en de finale is een uiteenzetting van
de nadere invulling van de betreffende regeling. Daarbij is aangegeven dat
in het geval van kwalificatiewedstrijden in het bijzonder de wedstrijden van
het Nederlands team van nationaal belang zijn. Daarnaast kan het echter gewenst
zijn wedstrijden waarin het nationale team niet deelneemt op de lijst te plaatsen.Het voorgaande sluit aan bij de vraag van de leden van de VVD-fractie
welk algemeen belang gediend is met het uitzenden van wedstrijden waarbij
geen nationaal team is betrokken. De regering wil in dit kader de navolgende
voorbeelden noemen. In de verslaggeving van een internationaal sportevenement
kan het, naast de wedstrijden van het nationaal team, van belang geacht worden
eveneens de wedstrijden van de andere teams bijvoorbeeld uit dezelfde poule
op de lijst te plaatsen. Het kan voor het publiek immers evenzeer van groot
belang zijn te weten hoe het de tegenstanders van het nationale team (in de
poule) vergaat. Daarnaast kan een (halve) finale van een bepaald evenement,
ook al speelt het nationale team daarin niet mee, van aanzienlijk belang voor
de samenleving worden geacht.De leden vragen de regering of voetbalwedstrijden in het kader van de
zogenoemde Champions League van algemeen belang geacht kunnen worden. Deze
vraag wordt ook gesteld ten aanzien van halve finales en finales van dat evenement,
zonder deelname van Nederlandse clubteams.In de bijgevoegde voorlopige lijst van evenementen is de Champions League
(voetbal), voor wat betreft de wedstrijden van de Nederlandse clubs en de
finalewedstrijd, opgenomen in de lijst van rechtstreekse en volledige uitzendingen.
De andere wedstrijden die worden gespeeld in het kader van dat evenement zijn
opgenomen in de lijst «uitgesteld gedeeltelijk» (samenvattingen).
Zoals in de beantwoording van een eerdere vraag van de PvdA-fractie reeds
is aangegeven betreft het echter een voorlopige lijst waarover de discussie
inhoudelijk gevoerd zal worden aan de hand van een concreet voorstel voor
een lijst in het kader van de wijziging van het Mediabesluit.Ten slotte vragen deze leden in dit verband of de regering een overzicht
kan geven van het procentuele aandeel van sport in de uitzendingen en de uitgaven
van de publieke omroep over de afgelopen jaren. Deze informatie kan de regering verstrekken. Alvorens dat te doen, wil
zij de leden er echter nogmaals op wijzen dat de lijst niet alleen betrekking
heeft op de publieke omroep, maar eveneens van toepassing is op commerciële
(open) netten. Het procentuele aandeel van sportuitzendingen ten opzichte
van de totale uitzendduur van de publieke omroep was in 1994 13%, in 1995
11%, in 1996 13% en in 1997 13%. In uren (sportuitzendingen) is dat respectievelijk
1379, 1125, 1464 en 1421. De direct aan sport toe te rekenen kosten van de
publieke omroep bedroegen voor televisie in 1994 77 miljoen gulden, in 1995
71 miljoen gulden, in 1996 114 miljoen gulden en in 1997 113 miljoen gulden.
Het procentuele aandeel van de aan sport toegerekende kosten ten opzichte
van het totale budget van de publieke omroep in de jaren 1994, 1995, 1996
en 1997 is respectievelijk 6,5%, 6,0%, 9,4% en 9,5%. Ter vergelijking, het
aandeel van informatie bedroeg over 1996 21,3% en het aandeel kunst bedroeg
over 1996 4,4%. In het jaar 1997 was dat respectievelijk 22,4% en 3,9%. Voornoemde
cijfers zijn gebaseerd op het verder vertrouwelijke bedrijfstakkenonderzoek
van Reyn, de Blaey Accountants.De leden van de CDA-fractie vragen wanneer de regering denkt een definitieve
lijst te kunnen publiceren.Zoals eerder reeds op de vragen van de leden van de PvdA-fractie en de
VVD-fractie werd geantwoord zal de inhoud van de evenementenlijst in overleg
met de Kamer vastgesteld worden in het kader van een wijziging van het Mediabesluit.
Het streven is een definitieve lijst in het najaar te publiceren.Voorts stellen de leden van de CDA-fractie de vraag waarom de lijst geen
onderscheid maakt tussen publieke en commerciële omroepen.De doelstelling van de regeling inzake de lijst (brede toegang van het
publiek tot evenementen van aanzienlijk belang voor de samenleving) is gekoppeld
aan uitzending op een open net, waarbij inderdaad geen onderscheid gemaakt
wordt tussen publieke en commerciële (open) netten. Een brede toegang
van het publiek tot de evenementen op de lijst wordt gegarandeerd indien uitzending
plaats kan vinden door omroepinstellingen met een voldoende bereik (in het
wetsvoorstel is dat minimaal 85%) en waarvoor geen extra betalingen worden
gevraagd. Het begrip open net wordt nader uitgelegd in de hierna opgenomen
beantwoording van een vraag van de leden van de D66-fractie inzake dat begrip
en de relatie daarvan met het pakket in de zin van artikel 82i van de Mediawet.De leden van de CDA-fractie vragen de regering vervolgens hoe de lijst
van evenementen eruit ziet.In het hiervoor gegeven antwoord op de vraag van de leden van de PvdA-fractie
hoe de Tweede Kamer betrokken zal worden bij de vaststelling van de lijst
is aangegeven dat bij deze nota het voorlopige voorstel voor een evenementenlijst
en de commentaren van betrokken partijen aan de Kamer beschikbaar worden gesteld.
Deze voorlopige lijst zal worden aangepast mede gelet op de bijgevoegde reacties
van betrokken partijen en het overleg met betrokken ministeries. Daarbij wordt
het oordeel van de Kamer op het bijgevoegde voorlopige voorstel voor een lijst
gevraagd alvorens een meer definitief ontwerp aan de ministerraad zal worden
voorgelegd.Ten slotte wordt door deze leden de vraag gesteld of de garantie gegeven
kan worden dat de NOS niet in financiële problemen zal geraken als gevolg
van de omvang van deze lijst.Naast dat de lijst van toepassing is op zowel de publieke omroep als de
commerciële (open) netten, houdt de lijst van evenementen niet een verplichting
tot uitzending in. De regeling houdt in dat indien een evenement dat op de
lijst is geplaatst wordt uitgezonden, uitzending in ieder geval op een open
net (publiek of commercieel) moet plaatsvinden. Het is echter
aan de omroeporganisaties zelf om te bepalen of zij de rechten van (op de
lijst geplaatste) evenementen wenst te verwerven. De NOS zal derhalve door
de (omvang van de) lijst niet in financiële problemen kunnen geraken.De leden hadden voorts behoefte aan meer duidelijkheid omtrent de definitie
van open net. Die definitie zou volgens deze leden immers kunnen inhouden
dat pan-Europese zenders die op Nederland gericht zijn onder de definitie
vallen. Naar de mening van de leden van de CDA-fractie mag dat niet de bedoeling
zijn.De regering deelt deze mening niet. Doelstelling van de regeling is dat
de uitzending van evenementen van aanzienlijk belang door het merendeel van
het publiek tegen een betaalbare prijs gevolgd moet kunnen worden. Lidstaten
mogen op grond van de feitelijke situatie in die lidstaat zelf bepalen wat
zij als open net kwalificeren. Indien een «buitenlandse/ pan-Europese»
zender voldoet aan de in de Mediawet gestelde eisen is er sprake van een open
net in de zin van de lijst van evenementen. Als voorbeeld kan in dit verband
genoemd worden de landelijke Belgische openbare omroepdienst, waarvan de televisieprogrammas
op grond van artikel 82i van de Mediawet verplicht in het in dat artikel bedoelde
pakket moeten worden opgenomen. Zowel op grond van het bereikbaarheidscriterium
als het kostencriterium is er in dit geval sprake van een open net in de zin
van de Mediawet. Om voornoemde doelstelling van de regeling te bereiken maakt
het ook niet uit of het om uitzending door een binnenlandse of buitenlandse
omroep gaat. Bovendien mogen lidstaten op grond van het vrije verkeer van
diensten geen onderscheid maken tussen binnenlandse of buitenlandse open net-omroepen.De leden van de CDA-fractie hebben voorts een aantal vragen over het begrip
open net en het ontbreken van een uitzendplicht. Zo wordt gevraagd of een
open net rechten kan doen gelden op grote internationale sportevenementen
in Nederland.Op de lijst zullen evenementen worden geplaatst die van aanzienlijk belang
zijn voor de Nederlandse samenleving. Dat behoeven echter niet alleen evenementen
te zijn die in Nederland worden georganiseerd of alleen betrekking hebben
op Nederlandse deelnemers. Ook internationale evenementen kunnen op de lijst
worden geplaatst, los van de vraag waar ze worden georganiseerd. Vervolgens
bepaalt de regeling dat een omroep die niet voldoet aan de eisen van een open
net, dat evenement niet op exclusieve basis in Nederland mag uitzenden. Plaatsing
op de lijst is niet een soort uitzendrecht voor open netten. Een open net
kan op basis van deze regeling niet afdwingen dat een rechthebbende uitzendrechten
aan hem verstrekt. Er is dan ook geen uitzendplicht voor open netten. Immers,
indien een rechthebbende geen uitzendrechten aan een open net wil verstrekken,
kan het open net ook niet worden gedwongen het evenement uit te zenden. De
richtlijn regelt het grensoverschrijdend televisieverkeer en ziet niet op
de positie van rechthebbenden. Daarbij komt dat, zoals hiervoor in het antwoord
op een vraag van de leden van de VVD-fractie is aangegeven, wat concreet wordt
uitgezonden een zaak van de omroepen zelf is. Deze regeling beoogt zo weinig
mogelijk in te grijpen in de positie van rechthebbenden en omroeporganisaties.Ook vragen deze leden wat er gebeurt indien een open net een evenement
van de lijst niet wil uitzenden.Indien geen enkel open net belangstelling heeft voor uitzending van een
bepaald evenement van de lijst, betekent dit dat programmanetten die niet
als open net kunnen worden aangemerkt het evenement niet mogen uitzenden.
Het gebrek aan belangstelling zal zich naar het oordeel van de regering niet
voordoen als gevolg van het feit dat het desbetreffende evenement op zichzelf
niet interessant is, aangezien op de lijst uitsluitend evenementen worden
geplaatst die van aanzienlijk belang voor de samenleving worden geacht. Wel
is het mogelijk dat het gebrek aan belangstelling van de open netten voortkomt
uit het feit dat de uitzendrechten van het evenement te duur
zijn. Zoals eerder op een vraag van de leden van de VVD-fractie reeds werd
geantwoord (zie onder «De bevoegdheid van lidstaten ten aanzien van
omroeporganisaties») verwacht de regering dat een dergelijke situatie
zich niet of slechts incidenteel zal voordoen, omdat dan niet alleen de kijkers
maar ook de rechthebbenden de dupe zullen zijn. De regering acht het niet
gewenst een programmanet dat niet als een open net kan worden aangemerkt,
in een dergelijk geval toch de mogelijkheid te bieden het evenement uit te
zenden. Dat zou er namelijk toe kunnen leiden dat een rechthebbende de regeling
kan omzeilen door het evenement te duur te maken voor uitzending op een open
net.De leden van de CDA-fractie vragen de regering meer duidelijkheid te geven
over (internationale) sportevenementen, gelet op het feit dat bij de voorronden
van een evenement slechts de wedstrijden van het Nederlandse team als van
nationaal belang worden gezien. Daarnaast wordt de vraag gesteld of voorgaande
conclusie betekent dat het Nederlandse volk de andere wedstrijden op een open
net moet missen.De regering is het met deze leden eens dat in het geval van (de voorronden
van) sportevenementen, naast de wedstrijden van het nationale team, ook andere
in dat kader gespeelde wedstrijden van zodanig belang voor de samenleving
kunnen zijn dat plaatsing op de lijst wenselijk is. In de hiervoor opgenomen
beantwoording van een vraag van de leden van de VVD-fractie inzake kwalificatiewedstrijden
van internationale sportevenementen is hier nader op ingegaan.Deze leden stellen vervolgens de vraag of de staatssecretaris bereid is
zeker te stellen dat ook eerdergenoemde (samenvattingen van) kwalificatiewedstrijden
waarin het nationaal team niet deelneemt een plaats zullen krijgen op het
open net.In de bij de nota gevoegde voorlopige lijst is al een onderscheid gemaakt
tussen volledige of gedeeltelijke rechtstreekse verslaggeving en volledige
of gedeeltelijke uitgestelde verslaggeving. Bijvoorbeeld ten aanzien van het
Europees Kampioenschap en Wereldkampioenschap voetbal zijn in de voorlopige
lijst (rechtstreeks, geheel) tevens (alle) wedstrijden van de poule waarin
het Nederlands elftal speelt opgenomen. Op de voorlopige samenvattingenlijst
staat de rest van de wedstrijden van deze toernooien. Zoals reeds op een vraag
van deze leden en de leden van de PvdA-fractie en de VVD-fractie werd geantwoord
zal, mede op basis van de geleverde commentaren van betrokken partijen en
het oordeel van de Kamer, een meer definitief ontwerp (in het kader van een
wijziging van het Mediabesluit) aan de ministerraad worden voorgelegd.Voorts vragen deze leden hoe kan worden gegarandeerd dat het «open
net» de betreffende evenementen uitzendt.Zoals in de beantwoording op de eerder vraag van deze leden inzake het
ontbreken van een uitzendplicht is aangegeven, kan de regeling om de daarbij
genoemde redenen geen garantie bieden dat een open net een (op de lijst geplaatst)
evenement uitzendt. Daarbij is aangetekend dat het niet te verwachten is dat
een dergelijke situatie zich meer dan incidenteel zal voordoen, omdat dan
niet alleen de kijkers maar ook de rechthebbenden de dupe zullen zijn.De leden van de CDA-fractie stellen ten slotte nog een vraag over het
verwerven van uitzendrechten door omroepen voor evenementen die op de lijst
staan en of daarover iets in Europees verband wordt vastgelegd.Aan de wijze van verwerven van uitzendrechten verandert de regeling inzake
een lijst van belangrijke evenementen niets. De regeling gaat over het gebruik
maken van uitzendrechten door omroeporganisaties in hun programmering. De
evenementen die in de lijst worden opgenomen mogen niet op exclusieve basis
worden uitgezonden in programmas van omroeporganisaties die niet aan de eisen
van een open net voldoen. In dat kader hoeft over het verwerven van uitzendrechten
in Europees verband dan ook niets te worden vastgelegd. Wel wordt bekeken
of in Europees verband over bepaalde internationale evenementen
gezamenlijke consultatie met rechthebbenden kan worden gepleegd, omdat naar
alle waarschijnlijkheid alle lidstaten die evenementen wel op een lijst zullen
opnemen. Het gaat dan om evenementen zoals de Olympische Spelen en het EK
en WK voetbal.De leden van de D66-fractie geven aan zich te kunnen scharen achter de
gedachte dat belangrijke evenementen op een open net dienen te worden uitgezonden,
maar vragen wanneer de regering denkt een dergelijke lijst opgesteld te hebben.
Verder vragen deze leden aan de regering om betrokken te worden bij het opstellen
van een lijst en wanneer de desbetreffende algemene maatregel van bestuur
tegemoet gezien kan worden.Het doet de regering deugd dat ook de leden van de D66-fractie het idee
van een lijst van belangrijke evenementen die op een open net dienen te worden
uitgezonden, ondersteunt. Zoals uit eerder gegeven antwoorden op vragen van
de leden van fracties van de PvdA, VVD en CDA reeds blijkt, hecht ook de regering
belang aan de betrokkenheid van de Kamer bij het opstellen van een lijst van
belangrijke evenementen. Het streven is een definitieve lijst in het najaar
te publiceren.De leden van de fractie van D66 vragen verder hoe het begrip open net
moet worden uitgelegd en of het daarbij gaat om de vijftien televisieprogrammas
zoals geregeld in artikel 82i van de Mediawet. Daarnaast vragen zij of daaronder
ook een pluspakket van een kabelexploitant valt dat achter een filter, maar
vóór een decoder wordt aangeboden.Uit de richtlijn vloeit voort dat voor de omschrijving van het begrip
«open net» twee criteria van belang zijn: het aantal huishoudens
dat minimaal het programma moet kunnen ontvangen (bereik) en de kosten die
voor de ontvangst van het programma aan de kijker in rekening worden gebracht
(betaalbaarheid). De regering heeft voor het minimaal te behalen publieksbereik
gekozen voor een ondergrens van 85% van alle huishoudens in Nederland. Het
maakt daarbij niet uit hoe de huishoudens die programmas ontvangen: via ether,
satelliet of kabel. Het gaat daarbij om het daadwerkelijk ontvangen van een
programma. Uit cijfers van de dienst Kijken Luisteronderzoek van de NOS van
februari 1999 blijkt dat een behoorlijk aantal binnen- en buitenlandse publieke-
en commerciële omroepen door meer dan 85% van alle huishoudens wordt
ontvangen. Het tweede criterium heeft zoals gezegd betrekking op de betaalbaarheid.
In de omschrijving van het begrip «open net» in het wetsvoorstel
wordt de betaalbaarheid gerelateerd aan de omroepbijdrage en het tarief dat
de kabelexploitant in rekening brengt voor de ontvangst van een door hem met
inachtneming van artikel 82i van de Mediawet vast te stellen aantal programma's.
Het voornoemd artikel bepaalt dat het daarbij dient te gaan om een pakket
van ten minste 15 televisieprogramma's. Het is aan de kabelexploitant om aan
te geven welk pakket hij aanmerkt als het met inachtneming van artikel 82i
van de Mediawet vast te stellen pakket. Het maakt daarbij niet uit hoe hij
dit pakket noemt. De termen basispakket, pluspakket en standaardpakket komen
immers in de Mediawet niet voor. Het voldoen aan het criterium «betaalbaarheid»
in relatie tot het begrip «open net» wordt gewaarborgd door het
bepaalde in artikel 82j van de Mediawet. Dat de kabelexploitant daarnaast
de mogelijkheid heeft om met gebruikmaking van een filter desgewenst een beperkter
pakket aan te bieden dan het met inachtneming van artikel 82i vast te stellen
pakket, staat daar los van. De kabelexploitant bepaalt derhalve mede of er
in een concreet geval sprake is van een open net. Dat is het geval indien
ten minste 85% van alle huishoudens in Nederland het desbetreffende programma
tegen geen andere kosten ontvangt, dan de kosten genoemd in de omschrijving
van het begrip «open net». In de aan de Kamer toegezegde
kabelnotitie zal in een breder kader worden ingegaan op de problematiek inzake
pakketsegmentatie en de bijbehorende tarieven.Vervolgens vragen de leden van de D66-fractie of de evenementenlijst de
facto medebepalend wordt voor de vrijheid voor programmaraden om bepaalde
pakketten samen te stellen. Zij vragen daarbij of een programmaraad gedwongen
is een zender, die een uitzendrecht voor een op de lijst geplaatst evenement
heeft verworven, in het basispakket op te nemen.Zoals in het hiervoor gegeven antwoord is aangegeven wordt in de omschrijving
van het begrip «open net» verwezen naar het door de kabelexploitant
met in achtneming van artikel 82i van de Mediawet vast te stellen aantal programma's.
Daarbij is niet van belang hoe hij dit pakket noemt. Het advies van de programmaraad
is derhalve van invloed op de vraag of een programmanet voldoet aan de criteria
van een open net. De adviezen van de programmaraden kunnen immers tot gevolg
hebben dat een programmanet niet langer in ten minste 85% van alle huishoudens
in Nederland tegen de kosten als bedoeld in het wetsvoorstel te ontvangen
is.Deze leden vragen de regering verder om commentaar op de brief van de
NOS aan de Kamer inzake het begrip «open net» en (het gevaar van)
pan-Europese zenders.Zoals hiervoor op een vergelijkbare vraag van de leden van de CDA-fractie
is geantwoord mogen lidstaten op grond van het vrij dienstenverkeer geen onderscheid
maken tussen binnenlandse of buitenlandse open net-omroepen. De doelstelling
van de regeling is een brede toegang van het publiek tot de op de lijst geplaatste
evenementen, of dat nu geschiedt door een (op Nederland gerichte) «buitenlandse
zender» of door een binnenlandse zender. De door de NOS voorgestelde
aanpassing van de wettekst door het toevoegen van «binnenlandse»
aan omroeporganisaties acht de regering derhalve niet wenselijk en Europeesrechtelijk
gezien niet mogelijk.Door deze leden wordt vervolgens ten aanzien van het pan-Europese «gevaar»
verwezen naar (de ondervanging door) de «praktische criteria»
inzake de jurisdictie van een lidstaat ten aanzien van omroeporganisaties.
Daarbij wordt de zender Eurosport genoemd als mogelijk voorbeeld van een (formeel)
in het buitenland gevestigde omroepinstelling.Allereerst dient er, zoals hiervoor beschreven, nogmaals op gewezen te
worden dat het ten aanzien van de in de Mediawet gehanteerde definitie van
open net er niet toe doet of een omroeporganisatie in Nederland of buiten
Nederland is gevestigd, zolang maar aan de op dat punt gesteld eisen in de
Mediawet wordt voldaan. Indien een omroeporganisatie niet aan de definitie
van open net voldoet mag deze een op de lijst geplaatst evenement niet op
exclusieve basis in Nederland uitzenden. Dat geldt eveneens voor een omroeporganisatie
die onder de jurisdictie van een andere lidstaat valt. Het in de richtlijn
gehanteerde systeem van de wederzijdse erkenning brengt met zich mee dat iedere
lidstaat een in andere lidstaat opgestelde lijst van evenementen dient te
respecteren. Ten overvloede kan worden vermeld dat er in het geval van Eurosport
geen sprake is van een binnenlandse commerciële omroeporganisatie.Ten slotte vragen de leden van de D66-fractie hoe de regering staat tegenover
de wens van de NOS om ten aanzien van kwalificatierondes voor de eindronde
van belangrijke sportevenementen alle wedstrijden in de poule waarin Nederland
deelneemt, op de evenementenlijst op te nemen.In de beantwoording van vragen van de leden van de VVD-fractie en de CDA-fractie
ten aanzien van kwalificatieronden voor de eindronde van internationale sportevenementen
heeft de regering aangegeven dat ook wedstrijden waarin het Nederlandse team
niet meespeelt van aanzienlijk belang voor de samenleving geacht kunnen worden.
Meer concreet is daarbij verwezen naar de bij de nota gevoegde
voorlopige lijst van evenementen die aangeeft welke evenementen voor plaatsing
op een meer definitieve lijst in aanmerking zouden kunnen komen. Zoals daar
aangegeven zijn ten aanzien van bepaalde sportevenementen tevens wedstrijden
in de poule waarin Nederland deelneemt in de lijst rechtstreeks, volledig
(A) en de lijst uitgesteld, gedeeltelijk (D) opgenomen.De leden van de fractie van de SP zetten vraagtekens bij de criteria die
in het wetsvoorstel zijn opgenomen om te bepalen of een evenement op de lijst
moet worden geplaatst. Zij vragen of deze criteria niet dusdanig ruim zijn
dat subjectieve beoordeling niet valt uit te sluiten.Zoals eerder op een vraag van de leden van de VVD-fractie is geantwoord,
vloeien de vier criteria die in het wetsvoorstel zijn opgenomen, en overigens
niet uitputtend zijn bedoeld, voort uit een document van de Europese Commissie.
De Europese Commissie heeft de lidstaten erop gewezen dat de op grond van
artikel 3 bis, tweede lid, van de richtlijn te notificeren regelingen inzake
evenementenlijsten aan die criteria worden getoetst. De Commissie beoordeelt
mede aan de hand van die criteria of een lijst proportioneel is gezien het
doel van de regeling (adequate informatievoorziening van het publiek). Die
toetsingsbevoegdheid gaat overigens niet zo ver dat de Europese Commissie
tot in detail gaat bepalen hoe een lijst er uit komt te zien. Verder wordt
getoetst of een lijst op een duidelijke en transparante wijze tot stand is
gekomen. Dit veronderstelt onder andere dat er overleg met belanghebbenden
is gevoerd. Mede gezien de betrokkenheid van de Kamer en de latere toetsing
door de Europese Commissie, acht de regering het gevaar van een subjectieve
lijst gering.De leden van de fracties van RPF en GPV zijn benieuwd naar de mate van
transparantie van de besluitvorming met betrekking tot de lijst en vragen
met wie overleg wordt gevoerd en op welke wijze overleg met belanghebbenden
plaats vindt.Zoals uit de als bijlage bijgevoegde stukken blijkt is diverse malen met
belanghebbenden (omroeporganisaties, sportbonden en andere rechthebbenden)
schriftelijk van gedachten gewisseld. Daarnaast is ook mondeling overleg gevoerd.
Ook is er interdepartementaal overleg met de direct betrokken ministeries
(VWS en EZ). Zoals uit eerdere antwoorden blijkt hecht de regering er aan
ook de opvattingen van de Kamer te vernemen. Ten slotte vindt er ook nog een
notificatie plaats richting Europese Commissie. Al met al is er in de ogen
van de regering sprake van zorgvuldige en transparante voorbereiding inzake
de besluitvorming om tot een «definitieve» lijst te komen.Ook vragen deze leden wanneer de algemene maatregel van bestuur waarin
de lijst van belangrijke evenementen wordt opgenomen, wordt vastgesteld. Verder
vragen zij of deze algemene maatregel van bestuur aan de Kamer wordt voorgelegd
en of de regering bereid is de Kamer door middel van een voorhangprocedure
daarbij te betrekken.Vergelijkbare vragen zijn gesteld door de fracties van de PvdA, VVD, CDA
en D66. Over het hanteren van een voorhangprocedure is eerder een vraag gesteld
door de leden van de PvdA-fractie. De regering verwijst de leden van de fracties
van RPF en GPV naar de eerder gegeven antwoorden.De leden van de fracties van RPF en GPV vragen verder of het juridisch
mogelijk is een lijst op te stellen van categorieën van programma's die
juist verplicht achter de decoder moeten, en of de regering bereid is het
opstellen van zo'n lijst te overwegen.Bij het mediabeleid van de regering staat het beginsel van de uitingsvrijheid
centraal. Dit beginsel wordt in zijn algemeenheid ingeperkt door de verantwoordelijkheid
van een ieder jegens de wet; met andere woorden, wat verboden
is mag niet, ook niet op de televisie. Te denken valt bijvoorbeeld aan kinderporno.
Daarnaast bestaat overeenkomstig artikel 7, tweede lid, van de Grondwet de
mogelijkheid bij wet voor radio en televisie specifieke regels te stellen.
Daarbij geldt dat er een zwaarwegend maatschappelijk belang in het geding
dient te zijn. Richtlijn 89/552 bestrijkt een aantal onderwerpen waar sprake
is van een groot maatschappelijk belang en formuleert de minimum-eisen waaraan
de desbetreffende wetgeving in de lidstaten moet voldoen, zulks zonder onderscheid
naar publieke dan wel commerciële omroep. Artikel 22, eerste lid, van
de richtlijn schrijft thans een algeheel verbod voor ten aanzien van programma-onderdelen
die ernstige schade bij jeugdigen kunnen veroorzaken. Dat geldt derhalve ook
voor het aanbod achter de decoder. Voor het in artikel 22, tweede lid, genoemde
aanbod van programma-onderdelen dat schadelijk kan zijn voor jeugdigen, bereidt
de regering een stelsel van geconditioneerde zelfregulering voor. Dat wil
zeggen een stelsel waarvan de deugdelijkheid door middel van een erkenningsregeling
is gewaarborgd. Uitzendtijden en het gebruik van decoders zullen zeker elementen
vormen in het beoogde stelsel. De regering acht het introduceren van een wettelijke
regeling voor een lijst van categorieën die verplicht achter de decoder
moeten, strijdig met het eerder genoemde systeem van zelfregulering. TelewinkelenDe leden van de CDA-fractie vragen of telewinkelboodschappen voor tabaksproducten
in de toekomst in Nederland wel denkbaar zijn.Naar het oordeel van de regering is dit inderdaad denkbaar. In dat geval
is er evenwel sprake van overtreding van het verbod van telewinkelboodschappen
voor tabaksproducten, dat ingevolge artikel 1, onderdeel 15, van richtlijn
97/36 (wijziging artikel 13 richtlijn 89/552) in de Nederlandse wetgeving
dient te worden verwerkt. In artikel II van het wetsvoorstel (wijziging Tabakswet)
wordt aan deze verplichting uitvoering gegeven.Voorts vragen deze leden of de regering het gewenst vindt dat de sponsormogelijkheden
van de publieke omroep verruimd worden door sponsoring door producenten van
geneesmiddelen toe te staan.De regering volgt in dezen de richtlijn en de trend in Europa. Zij ziet
geen overwegende bezwaren in deze verruiming, die in de praktijk beperkt van
aard zal zijn. De publieke omroep is zich terdege bewust van de nadelige effecten
van een ruimhartig sponsorbeleid. De raad van bestuur van de NOS ontwikkelt
momenteel een beleid voor de beoordeling van de toelaatbaarheid van sponsoring
bij de publieke omroep en wil daarbij uitdrukkelijk de schijn van commerciële
beïnvloeding vermijden. In dat licht verwacht de regering geen directe
nadelen voor het imago van de publieke omroep door deze verruiming. Overigens
zal de regering in het kader van het wetsvoorstel concessiewet het sponsorregime
voor de publieke omroep ten principale nog eens goed afwegen tegenover de
publieke taakstelling van de publieke omroep. Zij denkt in dat verband dan
eerder aan een beperking van de categorieën te sponsoren programmas dan
aan een verdere beperking in de aard van de sponsors.De leden van de D66-fractie vragen wat de wijzigingen inzake telewinkelboodschappen
concreet betekenen voor de huidige telewinkeluitzendingen die met name 's
nachts volop te volgen zijn en of de richtlijn op dit punt onderscheid maakt
tussen uitzendingen overdag en s nachts. De leden van de fracties van RPF
en GPV stellen een vraag met dezelfde strekking, zij het dat de nadruk daarbij
ligt op de uitzendingen overdag.Voorop staat dat de programmas van de publieke omroepinstellingen ingevolge
de Mediawet geen telewinkelboodschappen mogen bevatten. De wijziging van richtlijn
89/552 voorzover deze betrekking heeft op telewinkelboodschappen,
heeft in Nederland dan ook uitsluitend gevolgen voor de programmas van de
commerciële omroepinstellingen. De wijzigingen inzake onder meer de herkenbaarheid
en toegestane duur van de telewinkelboodschappen zullen worden geïmplementeerd
door wijziging van het Mediabesluit.In de richtlijn wordt geen onderscheid gemaakt tussen uitzendingen overdag
en s nachts. Wel wordt er onderscheid gemaakt tussen:a. omroepinstellingen die zich niet uitsluitend met telewinkelen bezighouden
enb. omroepinstellingen die zich uitsluitend met telewinkelen bezighouden.De onder b bedoelde omroepinstellingen mogen desgewenst 24 uur per dag
telewinkelboodschappen uitzenden. In de gevallen waarop door de genoemde fracties
wordt gedoeld zal het in het algemeen gaan om telewinkelboodschappen, die
worden verzorgd door een onder b bedoelde omroepinstelling (met een buitenlandse
licentie). Die telewinkelboodschappen worden dan uitgezonden op hetzelfde
kanaal als waarop het programma wordt uitgezonden van een onder a bedoelde
omroepinstelling (met een Nederlandse of buitenlandse licentie), maar niet
onder verantwoordelijkheid van een onder a bedoelde omroepinstelling. In het
verleden is door het Commissariaat voor de Media geconstateerd dat de zendtijd
die door een onder a bedoelde omroepinstelling niet wordt gebruikt, door deze
omroepinstelling tegen betaling ter beschikking wordt gesteld aan een onder
b bedoelde omroepinstelling. Door de implementatie van de bepalingen inzake
telewinkelboodschappen zal er aan deze situatie niets veranderen. Indien het
gaat om telewinkelboodschappen die worden verzorgd door een onder a bedoelde
omroepinstelling ligt de situatie anders. In dat geval mogen in het programma
ten hoogste acht blokken van telewinkelboodschappen worden opgenomen, waarvan
de totale duur ten hoogste drie uur per dag is.In de vragen van de hiervoor genoemde fracties klinkt de bezorgdheid door
over de talloze telewinkelprogrammas die niet alleen in de weinig bekeken
uren, maar ook overdag over de kijkers uitgestort worden. De regering deelt
deze bezorgdheid. Naar de mening van de regering ligt hier een taak voor de
kabelexploitanten en de programmaraden. Het is de taak van de kabelexploitant
om, geadviseerd door de programmaraad en met inachtneming van artikel 82i
van de Mediawet, het programmapakket samen te stellen. Hij heeft dan ook in
beginsel de mogelijkheid om voor een meer zinvolle invulling van dat pakket
zorg te dragen.De leden van de SP-fractie vragen waarom in Nederland inhoudelijke normen
inzake reclame en telewinkelen niet bij of krachtens de wet worden geregeld.Met de zogenaamde inhoudelijke normen inzake reclame en telewinkelen wordt
in dit verband gedoeld op de artikelen 12 tot en met 16 van richtlijn 89/552.
Met uitzondering van de verboden met betrekking tot tabaksproducten en geneesmiddelen
worden deze inhoudelijke normen in Nederland inderdaad niet bij of krachtens
de wet geregeld, maar door zelfregulering door de meest betrokken partijen.
Dit is in lijn met het algemene beleid van de regering om bij het bepalen
van de keuze voor een mogelijkheid tot overheidsinterventie om een doelstelling
te bereiken zoveel mogelijk aan te sluiten bij het zelfregulerend vermogen
in de betrokken sector of sectoren (zie ook aanwijzing 8 van de Aanwijzingen
voor de regelgeving). Het instrument van zelfregulering heeft wat dit onderwerp
betreft tot dusverre naar tevredenheid gewerkt. De regering ziet dan ook geen
aanleiding om nu bij de implementatie van de richtlijnbepalingen inzake het
telewinkelen voor een andere aanpak te kiezen. Schorsing van doorgifte van televisieprogrammas vanuit
andere lidstatenDe leden van de CDA-fractie vragen de regering wat er op tegen is een
schorsingsbepaling in de zin van artikel 2 bis van de richtlijn in de Mediawet
op te nemen. Voorts wordt de vraag gesteld of de regering met deze leden van
mening is dat van een dergelijke bepaling een preventieve werking uit kan
gaan.De regering beziet het instrument van wetgeving altijd zeer kritisch.
Indien andere instrumenten toepasbaar zijn om het doel te bereiken verdienen
deze de voorkeur. Mede in dat licht is de regering dan ook van oordeel dat
de implementatie van de richtlijn in andere lidstaten op het punt van de bescherming
van jeugdigen te samen met de met de beoogde Nederlandse wettelijke regeling
op dit punt voldoende is. Over de implementatie van de richtlijn en de uitvoering
daarvan vindt intensief overleg plaats tussen vertegenwoordigers van de Europese
commissie en van de lidstaten. Door de instelling van een contactcomité
(artikel 23a van de herziene richtlijn) heeft dit overleg een vaste plaats
verkregen. Deze versterking van de structuur voor overleg en afstemming heeft
de Nederlandse regering in haar eerdere argumentatie bevestigd om de schorsingsbevoegdheid
niet in onze wetgeving op te nemen. De regering is niet van oordeel dat implementatie
in dit geval een aanvullend preventief effect zou hebben. De leden van de D66-fractie vragen op welke termijn het aparte wetsvoorstel
ten aanzien van de bescherming van jeugdigen tegemoet kan worden gezien en
of daarin duidelijkheid zal worden gegeven over het onderzoek naar de wenselijkheid
van de «geweldchip».Op een eerdere vraag van de fracties van de RPF en het GPV is reeds aangegeven
dat indiening van het bedoelde wetsvoorstel voor de zomer te verwachten is.
Het mogelijke eigen Nederlandse onderzoek naar de geweldchip volgt een afzonderlijk
traject dat allereerst afhankelijk is van het onderzoek dat de Europese Commissie
thans ingevolge artikel 22 bis van de richtlijn uitvoert. De regering beschouwt
een «geweldchip» als een potentieel goed instrument voor ouders
om het kijkgedrag van hun kinderen te sturen. Eventuele invoering daarvan
is echter gekoppeld aan de vervanging van televisietoestellen. Mede door de
aanzienlijke tijd dat dit zal vergen beschouwt de regering de invoering van
zon voorziening niet als een alternatief voor de door haar beoogde zelfregulering,
maar als een mogelijke aanvulling daarop.De leden van de SP-fractie kunnen niet instemmen met het voorstel de schorsingsbevoegdheid
van een lidstaat op grond van artikel 2 bis van de richtlijn niet in de Mediawet
op te nemen. De leden van de CDA-fractie hebben hiervoor de vraag gesteld
waarom de regering niet van de bevoegdheid tot implementeren gebruik maakt.
De regering verwijst in dit verband naar de beantwoording op die vraag.De leden van de fracties van RPF en GPV vragen of de implementatie niet
selectief en onvolledig plaatsvindt doordat de regering geen gebruik maakt
van de mogelijkheid tot implementatie van de schorsingsbevoegdheid genoemd
in artikel 2 bis, tweede lid, van de richtlijn. Deze leden vragen voorts of
andere lidstaten dit onderdeel van de richtlijn wel geïmplementeerd hebben
en van de mogelijkheid om te schorsen gebruik hebben gemaakt.Op basis van de eerder genoemde argumenten in de toelichting en de beantwoording
op eerder gestelde vergelijkbare vragen van de leden van de CDA-fractie en
de SP-fractie acht de regering de implementatie van de richtlijn niet selectief
en onvolledig doordat geen gebruik wordt gemaakt van de mogelijkheid artikel
2 bis, tweede lid, van de richtlijn in de Mediawet op te nemen.
De Europese Commissie heeft laten weten dat de volgende lidstaten een regeling
ten aanzien van de procedure in artikel 2 bis, tweede lid, van de richtlijn
in hun nationale wetgeving hebben getroffen: Verenigd Koninkrijk, Ierland,
België, Luxemburg, Portugal, Oostenrijk, Duitsland, Finland en Denemarken.
Daarbij dient te worden aangetekend dat van die lidstaten alleen het Verenigd
Koninkrijk ook daadwerkelijk de procedure van artikel 2 bis, tweede lid, van
de richtlijn heeft gebruikt.De leden van de fracties van RPF en GPV vragen vervolgens hoe de herhaling
van de vroegere argumenten voor het niet opnemen van de mogelijkheid tot schorsing
zich verhoudt tot het aangekondigde wetsvoorstel ten aanzien van de bescherming
van jeugdigen tegen schadelijke beelden.Zoals in antwoord op een eerdere vraag van de fractie van het CDA is aangegeven,
is de regering van oordeel dat het opnemen van de schorsingsbevoegdheid in
onze wetgeving geen wezenlijke bijdrage zal leveren aan de bescherming van
jeugdigen tegen schadelijke beelden. Dit laat onverlet het voornemen van de
regering om de Nederlandse wetgeving op dit laatste punt aan te scherpen.Verder vragen deze leden naar de inhoud van het aangekondigde wetsvoorstel
over de bescherming van jeugdigen tegen schadelijke invloeden van audiovisuele
media en naar het verrichten van een experiment met een chip die niet alleen
beelden met geweld maar ook pornografie kan weren.De inzet van de regering is om de invloed van beelden met geweld via de
media terug te dringen door middel van een verbod (in de Mediawet) en een
verbeterd systeem van zelfregulering. Daarbij krijgt de zelfregulering een
wettelijke verankering in de Mediawet. Daarbij worden de eisen geformuleerd
waaraan de zelfregulering moet voldoen om voor erkenning in aanmerking te
komen. Die eisen hebben onder meer betrekking op de classificatie, de behandeling
van klachten en het toezicht. In het wetsvoorstel wordt verder de regelgeving
ten aanzien van film en video aangescherpt en de Wet op de filmvertoningen
ingetrokken.In de schriftelijke reactie op de motie Stellingwerf (kamerstukken II
1998/99, 26 200, nr. 46) is reeds aangegeven (kamerstukken II, 1998/99,
26 200, nr. 50, blz. 4) dat een classificatie die gebruikt wordt door
voorzieningen als een v-chip in de regel meerdere criteria kent, waaronder
ook pornografie (zie het rapport «Blokkeringstechnieken tegen geweld
via de audiovisuele media» van N.J. Baas, WODC/Ministerie van Justitie
1996). Dit element zal daarom in eventuele experimenten meegenomen worden.
Of er sprake zal zijn van een Nederlands experiment op dit terrein, hangt
af van de uitkomsten van het onderzoek dat de Europese Commissie ingevolge
artikel 22 bis van de richtlijn thans uitvoert.De leden van de fracties van de RPF en het GPV vragen op dit punt ten
slotte hoever het staat met de voorbereiding van het zelfreguleringsorgaan
van de audiovisuele branches en de betrokkenheid van de Filmkeuring daarbij.In de brief van 8 oktober 1997 aan de Tweede Kamer (kamerstukken II 1997/98,
25 266, nr. 4) is inzicht gegeven in de voortgang van het overleg tussen
en met de branche-organisaties over de implementatie van het voorgenomen beleid.
Daarbij werd onder meer aangegeven dat de vormgeving van het beoogde landelijk
steunpunt per 1 januari 1998 gereed zou kunnen zijn, maar dat de feitelijke
invoering van het classificatie- en productvoorlichtingssysteem in verband
met de noodzakelijke wetswijzigingen gefaseerd per medium zal moeten plaatsvinden.
De genoemde datum bleek niet haalbaar, omdat de vormgeving van het instituut
in de praktijk in belangrijke mate afhankelijk is van de wijze waarop het
classificatiesysteem bij de omroepen zal gaan functioneren. Het daarvoor noodzakelijke
zorgvuldig overleg met de branche en met het Commissariaat voor
de Media over de aanpassing van de Mediawet en de consequenties daarvan heeft
meer tijd gevergd dan aanvankelijk werd verwacht. Inmiddels is een startsubsidie
verleend om de oprichting van het «Nederlands Instituut voor Classificatie
van Audiovisuele Media (NICAM)» te bespoedigen. Naar verwachting zal
het NICAM in april officieel worden opgericht. In het voorjaar van 1999 kan
dan de zelfregulering van de videobranche, die niet gekoppeld is aan nog te
wijzigen wetgeving, door het NICAM overgenomen worden. Tevens kan het NICAM
de voorbereidingen om bij het inwerkingtreden van het wetsvoorstel de zelfregulering
voor film en televisie van start te doen gaan intensief ter hand nemen. De
beoogde oprichters van het NICAM zijn:voor de filmbranche: de Nederlandse Federatie voor de Cinematografie (NFC);voor de videobranche: de NVPI (aanbieders en importeurs), NVDO en NVGD
(detailhandel);voor de omroep: VESTRA (commerciële omroep) en NOS (publieke omroep). Daarnaast zijn er contacten gelegd met verscheidene andere instellingen
die bij de distributie van audiovisueel materiaal betrokken zijn. Op deze
wijze ontstaat een breed draagvlak voor de zelfregulering.Aan het voorbereidend overleg nemen verder deel vertegenwoordigers van
de betrokken ministeries (VWS, Justitie en OCenW) en van het Audiovisueel
Platform en de voorzitter en vice-voorzitter van de Nederlandse Filmkeuring.
De betrokkenheid van de laatstgenoemden strookt met intentie van de regering
dat de expertise en deskundigheid van de Nederlandse Filmkeuring op het terrein
van de ontwikkeling van normen en criteria, de contacten met het veld, het
inzicht in wat schadelijk is voor het kind, de kennis over en relaties met
buitenlandse classificatie-instituten, enz. zullen worden ingebracht in het
nieuwe stelsel. 3. BedrijfseffectenDe leden van de PvdA-fractie vragen of de voorgestelde verruiming van
de sponsormogelijkheden wenselijk is en tot een verbetering van de wetgeving
leidt. Deze leden wezen er daarbij op dat ingevolge de richtlijn de naam of
het imago van een sponsor mag worden aangeprezen.Zoals hiervoor op een vraag van de leden van de CDA-fractie (zie par.
2 onder «Telewinkelen») is geantwoord volgt de regering in dezen
de richtlijn en de trend in Europa. In de artikelsgewijze toelichting op artikel
I, onderdeel D, van het wetsvoorstel (kamerstukken II 1998/99, 26 256,
nr. 3, blz. 12–13) is aangegeven dat eventuele misstanden op dit terrein
kunnen worden aangepakt door middel van de (reeds bestaande) daarop betrekking
hebbende wettelijke bepalingen. Artikel 52b van de Mediawet bepaalt op welke
wijze de sponsors in een gesponsord programma-onderdeel van een publieke omroep
dienen te worden vermeld. In tegenstelling tot het in richtlijn 89/552 bepaalde
mag de vermelding door middel van naam, handelsmerk, logo of beeldmerk van
de sponsor niet zodanig zijn vormgegeven dat de sponsor wordt aangeprezen
(voor de commerciële omroepinstellingen: zie artikel 52h van het Mediabesluit).
Ook mogen ingevolge artikel 52b, derde lid, van de Mediawet in een gesponsord
programma-onderdeel geen producten of diensten van een sponsor worden getoond
of vermeld, indien deze een sponsorbijdrage in geld heeft verstrekt. Wat de
commerciële omroepinstellingen betreft bepaalt artikel 52h, derde lid,
van het Mediabesluit dat in een gesponsord programma-onderdeel producten of
diensten van personen, bedrijven of instellingen mogen worden vermeld of vertoond,
indien het publiek niet, door middel van specifieke aanprijzingen of anderszins,
wordt aangespoord tot het kopen of huren van die producten of tot het afnemen
van die diensten. De regering is van mening dat er daarmee voldoende wettelijke waarborgen zijn om ongewenste effecten van de voorgestelde
verruiming tegen te gaan.De leden van de D66-fractie vragen in welke mate de voorgestelde wijzigingen
van de Mediawet inzake de verruiming van de sponsormogelijkheden voortvloeien
uit richtlijn 89/552.Zoals in de artikelsgewijze toelichting op artikel I, onderdeel D, van
het wetsvoorstel is aangegeven (kamerstukken 1998/99, 26 256, nr. 3,
blz. 12) wordt gebruik gemaakt van de door de richtlijn geboden ruimte om
de sponsormogelijkheden voor de publieke en commerciële omroepinstellingen
te verruimen. Ingevolge artikel 3 van de richtlijn staat het de lidstaten
echter vrij, van de onder hun bevoegdheid vallende omroepinstellingen de naleving
van strengere of meer gedetailleerde voorschriften te eisen op de gebieden
die onder de richtlijn vallen.Naar aanleiding van een daartoe strekkende vraag van de leden van de SP-fractie
merkt de regering op dat de voorgestelde verruiming van de sponsormogelijkheden
niet in strijd is met het huidige Reclamebesluit geneesmiddelen. Ook na de
door deze leden bedoelde aanscherping van de normstelling is dit niet het
geval, aangezien deze betrekking zal hebben op reclame en gunstbetoon.Voorts hadden deze leden bezwaar tegen de voorgestelde verruiming van
de sponsormogelijkheden voor publieke omroeporganisaties.Hiervoor heeft de regering naar aanleiding van vragen van leden van de
PvdA-fractie uiteengezet waarom zij bedoelde verruiming in het wetsvoorstel
heeft opgenomen. De regering verwijst naar dit antwoord. II. ARTIKELSGEWIJS Onderdeel A (invoegen artikel 1, onderdeel yy, Mediawet)De leden van de PvdA-fractie vragen of onder de definitie van «open
net» ook pan-Europese zenders als Eurosport vallen.Zoals op eerdere vergelijkbare vragen van de leden van de CDA-fractie
en de D66-fractie is vermeld (zie par. 2 onder «Evenementen van aanzienlijk
belang voor de samenleving») is het antwoord op die vraag afhankelijk
van het voldoen aan de in de Mediawet gesteld eisen ten aanzien van het begrip
«open net». Indien daaraan wordt voldaan dient voornoemde vraag
positief beantwoord te worden. Onderdeel B (wijziging artikel 4 Mediawet)Naar aanleiding van een daartoe strekkende vraag van de leden van de D66-fractie
merkt de regering op dat er ten aanzien van de bepaling van de jurisdictie
over omroepinstellingen die een radioprogramma verzorgen inderdaad een andere
regeling komt te gelden dan ten aanzien van omroepinstellingen die een televisieprogramma
verzorgen. De regeling over omroepinstellingen die een televisieprogramma
verzorgen dient namelijk volledig te sporen met de richtlijn, terwijl dat
voor de regeling over omroepinstellingen die een radioprogramma verzorgen
niet het geval is. In het eerste geval (televisie) is daarom een aanpassing
van artikel 4 van de Mediawet noodzakelijk, terwijl in het tweede geval (radio)
de huidige regeling kan worden gehandhaafd. De reden voor handhaving van de
laatstbedoelde regeling is dat een radio-uitzending door middel van een aardse
omroepzender op een frequentie die in internationaal verband voor de bedekking
van (een gedeelte van) Nederland is toegewezen, toezicht daarop door Nederland
rechtvaardigt. Onderdeel C (wijziging artikel 53a Mediawet)De leden van de D66-fractie vragen de regering welke materiële betekenis
het schrappen van de bepaling die de termijn tussen bioscooproulatie en televisievertoning
regelt naar verwachting zal hebben voor de uitzending van films. Verder vragen
deze leden of dit in het algemeen zal neerkomen op een versnelling van de
uitzending van films. Ook vragen zij welke gevolgen dit heeft voor de Nederlandse
speelfilmindustrie en voor de mogelijkheden van de Nederlandse omroep om speelfilms
(mee) te financieren. De leden van de SP-fractie vragen of dit effect zal
hebben op het bioscoopbezoek en of de regering bereid is dit te onderzoeken.De regering verwacht niet dat het vervallen van de wettelijk vastgelegde
«windowregeling» zal leiden tot de versnelling van televisievertoning
waarop de D66-fractie doelt. Een termijn van 18 of 24 maanden is nodig
om maximale inkomsten te verwerven uit andere kanalen dan televisievertoning
op een open net, te weten videoverkoop en betaaltelevisie. In Nederland bestaat
op dit punt overeenstemming tussen de distributeurs, bioscoopexploitanten
en filmproducenten. In de samenwerkingsovereenkomst tussen het Nederlands
Fonds voor de Film, Cobo-fonds en de NOS wordt in het geval van coproducties
uitgegaan van 18 maanden voor speelfilms met een budget tot 1,5 miljoen gulden
en 24 maanden voor speelfilms met een hoger budget. Deze overeenkomst voorziet
reeds in de mogelijkheid van het afwijken van deze termijn als de filmproducent
en de distributeur daartoe toestemming geven. De publieke omroep mag bovendien
een speelfilm in elk geval eerder uitzenden indien de filmproducent en distributeur
zelf besluiten de periode tussen zaalvertoning, video-exploitatie en betaaltelevisie
te verkorten. Een dergelijke flexibiliteit is naar het oordeel van de regering
ook gewenst en kan publieke en commerciële omroeporganisaties stimuleren
tot het investeren in filmproducties. Indien een omroeporganisatie (publiek
of commercieel) optreedt als belangrijkste financier ligt het immers in de
rede dat het filmproduct eerder voor televisievertoning aan het brede publiek
beschikbaar komt, dan wanneer primair sprake is van investeerders die liefst
zoveel mogelijk inkomsten uit de andere vertonings- en exploitatiemogelijkheden
zien. Door het voortbestaan van privaatrechtelijke overeenkomsten en de daarin
bestaande flexibiliteit is de materiële betekenis van het schrappen van
de bepaling over de vertoningsvolgorde gering. In antwoord op de vraag van
de SP-fractie kan dan ook worden gesteld dat deze wetswijziging niet veel
effect zal hebben op het bioscoopbezoek. Naar het oordeel van de regering
is nader onderzoek hiernaar dan ook niet noodzakelijk.De leden van de fracties van RPF en GPV vragen of de wijziging van artikel
53a van de Mediawet gevolgen heeft voor de leeftijdsclassificatie van films
en de daaraan gekoppelde uitzendtijden, met name op het punt van onderscheid
tussen publieke en commerciële omroep.Er bestaat geen inhoudelijke relatie tussen de regeling ter bescherming
van jeugdigen tegen voor hen schadelijke programma-onderdelen (artikel 53
van de Mediawet) en de periode die ligt tussen het in roulatie brengen en
de vertoning op televisie van een film (artikel 53a van de Mediawet). Ook
wordt er wat dit onderwerp betreft geen onderscheid gemaakt tussen publieke
en commerciële omroep. De artikelen 53 en 53a van de Mediawet zijn van
toepassing op de publieke omroep. Artikel 53 is krachtens artikel 71g, eerste
lid, van de Mediawet, van overeenkomstige toepassing op de commerciële
omroep. Artikel 52m van het Mediabesluit regelt de materie van artikel 53a
voor de commerciële omroep. Onderdeel D (wijziging artikel 56a Mediawet)De leden van de VVD-fractie hebben eveneens moeite met de uitbreiding
van de sponsormogelijkheden voor de publieke omroep.Zoals hiervoor is aangegeven bij soortgelijke opmerkingen van de leden
van de fracties van het CDA en van de SP wil de regering de discussie over
het sponsorregime voor de publieke omroep voeren bij de behandeling van het
wetsvoorstel concessiewet. In dat wetsvoorstel zal zij met concrete voorstellen
komen om de sponsormogelijkheden van de publieke omroep nauwkeurig te regelen.
De nu voorgestelde beperkte verruiming doet aan dat voornemen in de ogen van
de regering geen afbreuk. Onderdeel E (invoegen artikelen 72 en 73 Mediawet)De leden van de VVD-fractie vragen waarom de voorwaarden in artikel 72
van het wetsvoorstel zijn opgenomen, en of het niet voor de hand ligt om uitsluitend
te toetsen aan de hand van voorwaarden a en b.Zoals op eerdere vergelijkbare vragen van de leden van de fracties van
de VVD en SP is geantwoord, vloeien de vier (niet uitputtende) voorwaarden
voort uit een document van de Europese Commissie. Naar aanleiding van het
advies van de Raad van State zijn deze voorwaarden opgenomen in het wetsvoorstel.Indien een evenement ook in het verleden altijd al op een open net werd
uitgezonden en daarbij kon rekenen op een grote kijkdichtheid (voorwaarde
c) toont dat aan dat het evenement grote populariteit geniet. Voorwaarde d
heeft een samenbindend element in zich, namelijk de deelname van het nationale
team. Naast de voorwaarden genoemd onder a en b zijn de voorwaarden onder
c en d mede bepalend voor de vraag of een evenement van aanzienlijk belang
voor de samenleving is en derhalve in aanmerking komt voor plaatsing op de
evenementenlijst.De Staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen,F. van der Ploeg 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26256-6.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl