Ontwerpbesluiten Unie-Verdrag; Brief regering; Geannoteerde agenda Informele JBZ-Raad, 21-22 januari 2010
Staten-Generaal — Kamerstuk Brief regering
Datum: 2014-06-30 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Tweede Kamer der Staten-Generaal
 2
 Vergaderjaar 2009-2010
 
 
 
 KST139887
 2009-2010
 
 23 490
 Ontwerpbesluiten Unie-Verdrag
 
 
 
 
 Nr. 
 595
 BRIEF VAN DE MINISTERS VAN JUSTITIE, VAN BINNENLANDSE ZAKEN EN KONINKRIJKSRELATIES
EN VAN DE STAATSSECRETARIS VAN JUSTITIE
 Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
 
 Den Haag, 14 januari 2010
 
 Hierbij bieden wij u aan de geannoteerde agenda van de informele bijeenkomst
van de Raad Justitie en Binnenlandse Zaken van 21–22 januari a.s.
 
 De agenda van deze informele bijeenkomst en de bijbehorende discussie-documenten
kwamen op 12 januari jl. beschikbaar, waardoor deze geannoteerde agenda
u pas nu kan worden toegezonden.
 
 De agenda bestaat uit zes onderwerpen:
 1. De interne veiligheidsstrategie
 2. Terrorismebestrijding
 3. Legale migratie en integratie onder het Verdrag van Lissabon –
de weg vooruit
 4. Een gemeenschappelijk beleid voor justitie na inwerkingtreding van
het Verdrag van Lissabon
 5. Een Europa voor familie- en eigendomsrechten
 6. Slachtoffers
 
 Wij kijken uit naar een zinvolle gedachtewisseling over deze belangrijke
onderwerpen die richtinggevend zijn voor toekomstige samenwerking op het terrein
van vrijheid, veiligheid en recht.
 
 De minister van Justitie,
 E. H. M. Hirsch Ballin
 De minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijkrelaties,
 G. ter Horst
 De staatssecretaris van Justitie,
 N. Albayrak 
 
 Geannoteerde agenda van de informele bijeenkomst van het
Gemengd Comité en de Raad Justitie en Binnenlandse Zaken, 21–22 januari
2010 te Toledo (Spanje)
 1. Plenaire sessie I: De interne veiligheidsstrategie
 In een beknopt document, dat gericht is op het informeren van de Europese
burger, wil het Spaanse Voorzitterschap vastleggen wat de EU onder de interne
veiligheid verstaat. In deze veiligheidsstrategie zal uiteengezet worden wat
de gezamenlijke dreigingen en uitdagingen voor de EU zijn;
 het document zal een EU intern veiligheidsbeleid bevatten, incl. de ondersteunende
principes; en het document zal een Europees veiligheidsmodel definiëren,
bestaande uit gezamenlijke middelen en verbintenissen.
 
 De gezamenlijke uitdagingen zijn terrorisme (in elke vorm), georganiseerde
criminaliteit, cybercriminaliteit, grensoverschrijdende criminaliteit, natuurlijke
of door de mens veroorzaakte rampen en een aantal andere gemeenschappelijke
fenomenen die de veiligheid raken van de mensen in Europa (zoals verkeersongelukken).
Om deze fenomenen aan te pakken, hebben lidstaten hun eigen nationale veiligheidsbeleid
en strategieën en ook regionale mechanismen en samenwerking.
 
 Wanneer deze niet voldoende blijken te zijn, zal er een Europese benadering
moeten zijn. Een voorbeeld hiervan is een analyse van gezamenlijke toekomstige
situaties en scenario’s. Het voornaamste doel van de interne veiligheidsstrategie
is het ontwikkelen van gezamenlijke middelen en beleid om gezamenlijke dreigingen
aan te pakken met behulp van een integrale benadering. Hiervoor zal een veiligheidsmodel
gebruikt worden dat gebruikt maakt van en mede gericht is op een effectiever
gebruik van bestaande EU-agentschappen en netwerken. De strategie moet gericht
zijn op preventie en anticipatie en zich kenmerken door een proactieve en
door informatie gestuurde benadering. Een alomvattend beleid met betrekking
tot informatie-uitwisseling is noodzakelijk voor een goede strategie. Verder
moet de strategie omvatten de operationele samenwerking, waar nodig ook justitiële
samenwerking in strafzaken, geïntegreerd grensmanagement, een verbintenis
tot innovatie en training, en flexibiliteit om aan te passen aan toekomstige
uitdagingen. Het ontwikkelen, monitoren en implementeren van de Interne Veiligheidsstrategie
zal een van de prioritaire taken van het Comité voor Interne Veiligheid
(COSI) moeten zijn.
 
 Het Voorzitterschap heeft de lidstaten in een discussiedocument drie vragen
voorgelegd. Onderstaand treft u deze vragen en de Nederlandse antwoorden aan.
 1
 
 Wat zijn de belangrijkste aspecten die vervat moeten
zijn in de Interne Veiligheidsstrategie?
 
 
 Nederland zet met betrekking tot de inhoud van de strategie in op de volgende
onderwerpen:
 • De strategie moet het gehele veiligheidsterrein beslaan («All
hazard-aanpak»).
 • Er zal aandacht moeten zijn voor verbetering van de operationele
samenwerking, zowel op EU- als ook op regionaal niveau, bijvoorbeeld in het
kader van grensoverschrijdende samenwerking.
 • De strategie moet gericht zijn op een multidisciplinaire aanpak
van criminaliteit.
 • Het is van belang regionale risico’s te identificeren op
basis van EU brede risico analyses. 
 • Versterken van civiele bescherming.
 • De strategie moet voldoende aandacht besteden aan de rol van Europese
agentschappen als Europol, Eurojust en Frontex.
 2
 
 Zijn de ministers het erover eens dat IVS niet alleen
traditionele dreigingen zal moeten bevatten, maar ook andere dreigingen die
impact hebben op de Interne Veiligheid. Hoe zouden we moeten reageren op zulke
dreigingen vanuit het perspectief van de Interne Veiligheid?
 
 
 De IVS zal alle mogelijk dreigingen moeten omvatten en flexibel zijn,
zodat het aangepast kan worden aan nieuwe dreigingen. De onderliggende principes
en richtlijnen die voor het Europese Veiligheidsmodel ontwikkeld worden, moeten
van toepassing zijn op alle nieuwe en «andere» dreigingen.
 3
 
 Hoe zou de IVS dreigingen die ontstaan buiten de EU
grenzen aan de orde moeten stellen?
 
 
 De IVS zal een geïntegreerde benadering moeten bevatten, die de interne
veiligheid benadert met een externe dimensie. De EU zal zich daarbij niet
moeten beperken tot samenwerking tussen de rechtshandhavinginstanties in de
lidstaten alleen, maar ook met landen buiten de EU. Daarnaast zullen gezamenlijke
externe dreigingen geïnventariseerd moeten worden. Evenals binnen de
EU zal er gebruik moeten worden gemaakt van bilaterale, multilaterale en regionale
samenwerkingsverbanden
 2. Plenaire sessie II: Terrorismebestrijding
 Het Spaanse Voorzitterschap nodigt de lidstaten uit om van gedachte te
wisselen over de volgende punten:
 1. informatiedeling tussen betrokken diensten over onder meer tegen financiering
van terrorisme, modus operandi, wapens en explosieven;
 2. gemeenschappelijke wetenschappelijke onderzoeken, bijvoorbeeld gericht
op nieuwe detectiemethoden van explosieven;
 3. betere samenwerking met derde landen en regio’s om te voorkomen
dat deze landen terroristen de kans bieden om er te trainen en terroristische
aanslagen voor te bereiden;
 4. verbetering van de beveiliging van burgerluchtvaart en andere vitale
infrastructuren;
 5. delen van beste praktijken inzake de aanpak van radicalisering en rekrutering;
 6. betrekken van het Comité Securité Interieur (COSI) bij
de coördinatie van de maatregelen die genomen moeten worden.
 
 Nederland kan het Voorzitterschap steunen in de keuze van de gespreksonderwerpen.
De meer precieze invulling van deze onderwerpen door het Voorzitterschap is
nog onduidelijk.
 
 Informatiedeling is cruciaal voor de bestrijding van terrorisme. Nederland
is van mening dat informatiestromen zo veel mogelijk moeten plaatsvinden via
bestaande kanalen en voorzieningen. Nieuwe informatiestromen moeten worden
ontwikkeld volgens de Informatie Management Strategie, die op de laatste JBZ-Raad
is aangenomen.
 
 Nederland meent dat Europol gevraagd kan worden onderzoeken naar modus
operandi vanuit opsporingsoptiek te initiëren, begeleiden en uit te voeren,
alsmede te werken aan een gezamenlijk Europees begrippenkader. 
 
 Op dit moment worden Europese maatregelen voor de beveiliging van meest
risicovolle precursoren voor zelfgemaakte explosieven uitgewerkt. Volgens
Nederland zou het gemeenschappelijk wetenschappelijke onderzoek zich, naast
detectie van (precursoren voor) explosieven, ook kunnen richten op onderwerpen
als de kritieke drempelwaarden van risicovolle precursoren voor zelfgemaakte
explosieven. Daarnaast kan ook structureel onderzoek naar ontstaan en aanpak
van gewelddadig extremisme worden gedaan, en naar de controle van personen-
en goederenstromen.
 
 Het Spaanse Voorzitterschap onderstreept dat samenwerking tussen de EU
en derde landen op het terrein van sociale en economische ontwikkeling en
capaciteitsopbouw kan helpen voorkomen dat landen een vrijhaven voor terroristische
trainingskampen en uitvalsbases worden. Nederland onderschrijft dit en spant
zich al geruime tijd in voor versterking van de terrorismebestrijdingcapaciteit
in een aantal prioritaire regio’s en derde landen, zoals Pakistan en
Jemen. Nederland is voorstander van verdere versterking van de EU-samenwerking
op dit terrein.
 
 Voor wat betreft de verbetering van de beveiliging van de burgerluchtvaart
is het Nederlandse standpunt dat de Europese regelgeving zodanig aangepast
dient te worden dat security scanners structureel ingezet kunnen worden. Natuurlijk
geldt dat de inzet van deze scanners, net zoals op Schiphol, vanuit het oogpunt
van de volksgezondheid veilig dient te zijn en dat de inbreuk op de privacy
van passagiers zo minimaal mogelijk is. Nederland is ervan overtuigd dat door
het gebruik van een security scan met een automatisch detectiealgoritme (waarbij
er geen beelden meer zijn en deze dus niet door een beveiligingsmedewerker
bekeken kunnen worden) de privacy voldoende gewaarborgd is. Uit onafhankelijk
onderzoek is bovendien gebleken dat het type security scan dat op Schiphol
wordt ingezet geen risico’s voor de gezondheid oplevert.
 
 Ten aanzien van het punt delen van beste praktijken inzake tegengaan radicalisering
en rekrutering is het Nederlandse standpunt dat er bijzondere aandacht dient
te blijven bestaan voor Europese samenwerking op het terrein van internet.
Nederland zal zich in samenwerking met de Europese Commissie inzetten voor
meer publiek-private samenwerking bij het bestrijden van illegaliteit op het
internet. Nederland zal verder bijdragen aan de verdere ontwikkeling van een
Europees lokaal netwerk gericht op uitwisseling van beste lokale praktijken
gericht op het tegengaan van radicalisering.
 
 Nederland is voorstander van het betrekken van COSI bij de coördinatie
van maatregelen die moeten worden genomen, maar meent dat de precieze invulling
daarvan nog eerst nader moet worden bezien.
 3. Plenaire sessie III: Legale migratie en integratie
onder het Verdrag van Lissabon – de weg vooruit
 Het Spaanse Voorzitterschap beoogt tijdens deze sessie de reflectie en
discussie over legale migratie en integratie tussen de lidstaten te bevorderen.
Hiertoe heeft het Voorzitterschap in een discussiedocument de lidstaten drie
vragen voorgelegd. Onderstaand treft u deze vragen en de Nederlandse antwoorden
aan.
 1
 
 Hoe kan het gemeenschappelijk Europees immigratiebeleid
onder de werking van het Verdrag van Lissabon dichterbij worden gebracht?
 
 
 Nu sinds de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon ook ten aanzien
van de legale migratie de gewone wetgevingsprocedure van toepassing
is, waarbij de lidstaten overigens zelf onverkort bevoegd blijven te bepalen
hoeveel onderdanen worden toegelaten, zal Nederland in dit verband pleiten
voor de spoedige hervatting van de behandeling van het voorstel voor een richtlijn
betreffende één enkele aanvraagprocedure voor een gecombineerde
vergunning voor onderdanen van derde landen om op het grondgebied van een
lidstaat te verblijven en werken en betreffende een gemeenschappelijk pakket
rechten voor werknemers uit derde landen die legaal in een lidstaat verblijven.
 2
 
 Welke door het Stockholm Programma geduide beleidsrichtsnoeren
dienen te worden geprioriteerd in het Actieplan?
 
 
 Nederland hecht eraan dat er bij de uitvoering van het Beleidsplan legale
migratie prioriteit wordt gegeven aan het voorstel voor een richtlijn inzake
de procedures voor binnenkomst en tijdelijk verblijf van binnen een onderneming
overgeplaatste personen. Nederland meent dat de richtlijn positief kan bijdragen
aan een versterking van het Europees concurrentievermogen en de economische
vitaliteit in Europa.
 
 Voorts hecht Nederland aan de herziening van de richtlijn inzake het recht
op gezinshereniging. Nederland meent dat bezwaren ingevolge openbare orde,
in tegenstelling tot hetgeen thans het geval is, ook aan de referent moeten
kunnen worden tegengeworpen.
 
 Omdat Nederland hecht aan een eenduidiger en verder vereenvoudigd, Europees
toelatingsbeleid, waarbij vraaggestuurde toelatingssystemen rekening houden
met de prioriteiten, behoeften en competenties van elke lidstaat, geeft Nederland
prioriteit aan de voorgenomen consolidatie van de wetgeving op het terrein
van legale migratie, waarbij de bestaande bepalingen worden vereenvoudigd
en de toepassing en samenhang ervan worden verbeterd.
 
 Voorts meent Nederland dat, teneinde het recht op vrij verkeer van personen
binnen de EU te waarborgen, streng en effectief moet worden opgetreden tegen
elke vorm van fraude en misbruik. Samenwerking tussen lidstaten en met de
Commissie is op dit terrein onontbeerlijk. Nederland ondersteunt mitsdien
nadrukkelijk het verzoek aan de Commissie om de tenuitvoerlegging en toepassing
van de voorschriften relevant bij de uitoefening van het recht van vrij verkeer
te bewaken teneinde misbruik en fraude te voorkomen.
 3
 
 Welke prioriteiten (binnen het wettelijk kader van
het Verdrag van Lissabon) achten de lidstaten op het terrein van integratie
wenselijk?
 
 
 Nederland benadrukt wat betreft de evaluatie en waar nodig herziening
van de richtlijn gezinshereniging de wenselijkheid voor meer aandacht voor
versterking van integratie en emancipatie zoals verwoord in de brief van de
Minister voor Wonen, Wijken en Integratie en de Minister en de Staatssecretaris
van Justitie inzake de Kabinetsaanpak huwelijks- en gezinsmigratie van 2 oktober
2009.
 
 Bij de herziening van onderhavige richtlijn onderstreept Nederland voorts
het belang van een gezamenlijke inzet bij het bestrijden van schijnhuwelijken
en schijnrelaties, het tegengaan van gedwongen huwelijken en polygamie en
de aanpak van referenten die zich schuldig hebben gemaakt aan huwelijk geweld
of andere vormen van relationeel geweld. 
 
 Nederland hecht aan de ontwikkeling van kernindicatoren op een beperkt
aantal betrokken beleidsterreinen om de resultaten van het integratiebeleid
te monitoren en aldus de vergelijkbaarheid van nationale ervaringen te vergroten
en het Europese leerproces te versterken.
 
 Tot slot wordt betreurd dat er voor wat betreft het Stockholm Programma
onvoldoende steun bleek voor opname van een verwijzing naar de problemen die
intra-EU-mobiliteit van EU-onderdanen met zich brengt, mede gelet op de onmogelijkheid
van een verplichtend karakter van inburgeringvereisten voor EU-onderdanen.
De regering zal zich er desalniettemin voor inzetten om steun te verwerven
voor een open discussie over integratie van EU-burgers.
 4. Plenaire sessie IV: Een gemeenschappelijk beleid
voor justitie na inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon
 Tijdens deze sessie wil het Voorzitterschap van gedachten wisselen over
de wijze waarop onder het Verdrag van Lissabon een gemeenschappelijk beleid
voor justitie kan worden ontwikkeld op basis van het Stockholm Programma.
Het Voorzitterschap schetst eerst de institutionele verworvenheden van Lissabon
en legt in het discussiedocument zes vragen voor aan de Raad. Onderstaand
treft u deze vragen en de Nederlandse antwoorden aan.
 1
 
 Op welke wijze zouden initiatieven van lidstaten ten
aanzien van juridische samenwerking in strafzaken moeten worden ontwikkeld?
 
 
 In artikel 76 VWEU wordt weliswaar aangegeven dat lidstaatinitiatieven
nog steeds kunnen worden genomen door tenminste een kwart van de lidstaten
(d.w.z. zeven lidstaten). Nederland, dat jarenlang heeft gestreden voor de
communautaire methode, is echter van mening dat als regel de Commissie wetgevingshandelingen
dient te initiëren en dat lidstaatinitiatieven uitzondering dienen te
blijven. Verder dienen ook lidstaatinitiatieven altijd van een gedegen impactassessment
te zijn voorzien. Echter, als lidstaatinitiatieven worden ontplooid is het
zaak dat de initiërende lidstaten transparantie betrachten en alle andere
lidstaten de gelegenheid bieden te worden betrokken bij de opstelling van
een initiatief.
 2
 
 Op welke wijze kan effectieve evaluatie van beleidsimplementatie
op het terrein van JBZ in evenwicht worden gebracht met voldoende ontwikkeling
op het terrein van justitie?
 
 
 De implementatie van de kaderbesluiten – voortaan richtlijnen –
vertoont een aanzienlijke achterstand. Slechts één kaderbesluit
(Europees Aanhoudingsbevel) werkt tussen alle lidstaten. Nederland is van
mening dat deze achterstand zo snel mogelijk dient te worden weggewerkt. Daartoe
zijn extra maatregelen nodig. Zo zou de Commissie per richtlijn dienen te
inventariseren waar de problemen bij de implementatie zitten en bijeenkomsten
voor experts uit de lidstaten te organiseren die gewijd zijn aan de bespreking
en het vinden van oplossingen voor die problemen. Ook het Nederlandse initiatief
voor aanvullend evaluatiesysteem, zoals opgenomen in het Stockholm Programma,
is erop gericht dat er follow-up plaatsvindt van de bevindingen.
 
 Wat betreft nieuwe instrumenten dient door een gedegen impact assessment
vooraf en expliciete aandacht tijdens de onderhandelingen voor de implementatie
moeten voorkomen dat na aanneming soortgelijke vertragingen ontstaan als tot
nu toe bij de kaderbesluiten. De Commissie dient verder ook na
aanneming na te gaan of expert-bijeenkomsten over de implementatie nodig zijn.
 3
 
 Op welke wijze dient voortgegaan te worden met voorstellen
die vervallen zijn door de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon?
 
 
 Nederland is van mening dat per vervallen voorstel bekeken dient te worden
nagegaan of het voorstel op voldoende draagvlak bij lidstaten en EP kan rekenen
om er mee verder te gaan. Dit kan door een bespreking in CATS. Nederland is
er in geval van voortzetting van de besprekingen, voorstander van om zoveel
mogelijk op basis van Commissievoorstellen te werken.
 4
 
 Op welke wijze dient de wetgevende samenwerking tussen
het Europees Parlement, de Raad en de Commissie te worden ontwikkeld?
 
 
 Nederland is van mening dat iedere instelling, conform artikel 13 VEU,
dient te handelen binnen de grenzen van de bevoegdheden die haar in de Verdragen
zijn toegedeeld en volgens de daarin bepaalde procedures, voorwaarden en doelstellingen.
 5
 
 Op welke wijze dient de samenwerking tussen de Raad
en de Commissie te worden ontwikkeld als het gaat om onderhandelingen op het
terrein van justitie en veiligheid van de Europese Unie met derde landen?
 
 
 De door het Verdrag van Lissabon toegenomen institutionele complexiteit
op het terrein van JBZ vraagt volgens Nederland een betere coördinatie
tussen de externe activiteiten van de Commissie, de Raad en agentschappen
zoals Europol, Eurojust en Frontex. Nederland ziet hierbij een rol voor de
Hoge Vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid.
 
 Bij onderhandelingen met derde landen is het van groot belang, dat de
juiste volgorde wordt aangehouden, te weten eerst inventarisatie van de behoeften
van de Unie, en op strafrechtelijk terrein vooral van de lidstaten. Immers
zij werken met de derde landen samen. Daarna een verkenning van de wensen
van een derde land en een realistische rapportage daarvan aan de Raad, opdat
kan worden bezien of er enig zicht is op een voor regeling die voor de lidstaten
meerwaarde oplevert. Het dossier Japan met het bekende slechte resultaat leert
dat deze stappen essentieel zijn.
 6
 
 In welke mate is juridische samenwerking in burgerlijke
en strafzaken geschikt voor nauwere samenwerking?
 
 
 In artikel 20 VEU wordt aangegeven dat met nauwere samenwerking wordt
beoogd de verwezenlijking van de doelstellingen van de Unie te bevorderen,
haar belangen te beschermen en haar integratieproces te versterken. Hiertoe
kan worden overgegaan op momenten dat nagestreefde doelstellingen niet binnen
een redelijke termijn door de Unie in haar geheel kunnen worden verwezenlijkt.
Nederland is van mening dat er zoveel mogelijk dient te worden gestreefd naar
oplossingen, ook op het terrein van burgerlijke en strafzaken, voor alle 27
lidstaten. De door het Verdrag van Lissabon geïntroduceerde gewone besluitvormingsprocedure
met gekwalificeerde meerderheidsbesluitvorming in de Raad en medebeslissing
van het Europees Parlement, die ook voor het grootste deel van het JBZ-terrein
van toepassing is, maakt dergelijke oplossingen mogelijk.
 5. Plenaire sessie V: Een Europa voor familie- en
eigendomsrechten
 Tijdens deze sessie wil het Voorzitterschap van gedachten wisselen over
familie- en eigendomsrechten. In het discussiedocument legt het Voorzitterschap
drie vragen voor aan de Raad. Onderstaand treft u deze vragen en de Nederlandse
antwoorden aan.
 1
 
 Dienen de werkzaamheden ten aanzien van erfenissen
worden gericht op het faciliteren van transnationale erfenissen ten gunste
van de burger, maar zonder het materiële recht van de lidstaten te beïnvloeden?
 
 
 Nederland is van mening dat dat het geval dient te zijn. Dit is overigens
precies de insteek van de ontwerp-verordening erfrecht die nu op werkgroepniveau
wordt besproken.
 2
 
 Is er behoefte aan een instrument dat het toepasselijk
recht ten aanzien van huwelijksvermogensrecht verduidelijkt?
 
 
 Destijds heeft Nederland positief gereageerd op het Groenboek over het
huwelijksvermogensrecht. Het onderwerp hangt heel nauw samen met het erfrecht.
Alleen daarom al is het handig om bij een regeling van het toepasselijk recht
inzake nalatenschappen vervolgens ook de regels voor het toepasselijk recht
inzake huwelijksvermogensrecht te harmoniseren.
 Bij interlidstatelijke huwelijken kunnen de betrokken echtelieden er zo
in elk geval op rekenen dat op hen overal hetzelfde huwelijksvermogensrecht
wordt toegepast ongeacht waar zij in de EU wonen.
 3
 
 Is het noodzakelijk om zo snel mogelijk een voorstel
te presenteren over de herziening van de Verordening Brussel I waarin, met
bepaalde waarborgen, het exequatur wordt afgeschaft ten gunste van rechtstreekse
uitvoering van vonnissen in de gehele Unie?
 
 
 Brussel I (Verordening 44/2001 inzake de bevoegdheid, erkenning en tenuitvoerlegging
van beslissingen in burgerlijke en handelszaken) is inmiddels ruim zeven jaar
in werking. Brussel I is voor de rechtspraktijk een van de belangrijkste verordeningen
op het terrein van het burgerlijk procesrecht. Zij regelt welke rechter bevoegd
is in een internationale burgerlijke of handelszaak en hoe op een eenvoudige
wijze een beslissing gegeven in de ene lidstaat in een andere lidstaat kan
worden erkend en ten uitvoer gelegd.
 
 Vervolgstappen van de afschaffing van het exequatur zullen uiteraard gepaard
moeten gaan met de noodzakelijke waarborgen, zoals onder meer, maar niet noodzakelijkerwijs
beperkt tot minimumnormen voor de betekening van stukken en verstekvonnissen.
 
 Nederland is voorstander van een spoedig voorstel tot herziening van de
Verordening Brussel I. 
 6. Werklunch: slachtoffers
 Tijdens de lunch van de ministers van Justitie zal worden gesproken over
het onderwerp slachtoffers. Op 15 januari a.s. zal in Madrid een seminar
plaatsvinden over dit onderwerp («Slachtoffers in het centrum van Europees
justitie»). De conclusies daarvan zullen waarschijnlijk tijdens de Informele
JBZ-Raad worden gepresenteerd en dienen als voorbereiding voor een door de
Commissie uit te brengen alomvattend voorstel ten aanzien van slachtoffers.
 
 In dit verband is van belang dat er een Spaans initiatief ligt voor een
richtlijn inzake een Europees beschermingsbevel (European
Protection Order, EPO). Kern hiervan is dat de beschermde persoon een beschermingsmaatregel «meeneemt»
naar een andere lidstaat via wederzijdse erkenning van bijvoorbeeld een contact-
of gebiedsverbod.
 
 In het discussiedocument legt het Voorzitterschap drie vragen voor aan
de Raad. Onderstaand treft u deze vragen en de Nederlandse antwoorden aan.
 1
 
 Wat zijn de essentiële uitstaande punten die moeten
worden geadresseerd om een betere ondersteuning te geven aan slachtoffers
van misdaad? Welke rol kunnen harmonisatie en wederzijdse erkenning in dit
opzicht spelen?
 
 
 Essentieel is dat binnen de Europese Unie gekomen wordt tot een eenduidige
implementatie van de verplichtingen van het kaderbesluit over de positie van
het slachtoffer in het strafproces. Inmiddels heeft een evaluatie plaatsgevonden
van dit kaderbesluit. Gebleken is dat de lidstaten op uiteenlopende wijze
invulling hebben gegeven aan de verplichtingen van het kaderbesluit. Het is
van groot belang dat de Commissie binnen afzienbare termijn met een voorstel
komt tot aanpassing van het kaderbesluit, op basis van de uitkomsten van de
evaluatie. Uitgangspunt bij de herziening van het kaderbesluit behoort een
optimalisatie van de implementatie te zijn, om ervoor te zorgen dat alle lidstaten
een goede basisvoorziening voor de ondersteuning van slachtoffers creëren.
Harmonisatie en wederzijdse erkenning kunnen een belangrijke rol spelen bij
het toezicht op de naleving van opgelegde contact- of gebiedsverboden. De
bestaande kaderbesluiten van de Raad over de overdracht van het toezicht op
de naleving van gestelde voorwaarden bij opschorting van voorlopige hechtenis
of bij een opgelegde proeftijdvoorwaarde (kaderbesluit 2008/947/JBZ en kaderbesluit
2009/829/JBZ) zouden dan ook als uitgangspunt moeten dienen voor het zetten
van verdere stappen op het gebied van harmonisatie of wederzijdse erkenning.
 2
 
 Welke benadering dient te worden gekozen ten aanzien
van het toekomstige alomvattende voorstel en welke elementen zou dat voorstel
moeten bevatten?
 
 
 Ten aanzien van het toekomstige alomvattende voorstel is het van belang
dat gekomen wordt tot eenduidige en heldere verplichtingen op het gebied van
de informatievoorziening aan en de ondersteuning van slachtoffers. De toegang
tot slachtofferondersteuning moet in elke lidstaat gewaarborgd zijn. Dit omvat
een juiste en snelle informatieverstrekking, ondersteuning van slachtoffers
bij het uitoefenen van hun rechten en ondersteuning bij het verhalen van schade
op de dader, ongeacht de vraag of een slachtoffer in de lidstaat woont waar
het strafbare feit gepleegd is of in een andere lidstaat. 
 3
 
 Uitgaande van de aanname dat solidariteit met slachtoffers
van misdaad dient te worden vergroot met meer dan louter morele steun, steunt
u dan het inzicht dat een effectieve betrokkenheid met slachtoffers financiële
en/of materiële inspanningen van de EU en/of lidstaten vergt? Als dat
het geval is, aan de hand van welke criteria dienen die verplichtingen te
worden verdeeld?
 
 
 Een effectieve betrokkenheid met slachtoffers vergt de nodige financiële
en materiële inspanningen, in eerste instantie van de lidstaten zelf.
Binnen de EU behoort Nederland tot de lidstaten die de meeste geldelijke middelen
ter beschikking stellen ten behoeve van de slachtofferhulp. Het is van belang
dat ook in de andere lidstaten voor dit doel voldoende middelen vrij worden
gemaakt. Zonodig zouden hiervoor op het niveau van de Unie aanvullende regels
vastgesteld kunnen worden.