Wijziging Wetboek van Strafrecht en Wetboek van Strafvordering omtrent taakstraffen; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26114, nr. B

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

11-08-1998

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

26114 nr. B

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State van 21 april 1998, no. W03.97.0794,
met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26114Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 30 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 114Wijziging van het Wetboek van Strafrecht en het Wetboek van Strafvordering
en enige andere wetten omtrent de straf van onbetaalde arbeid ten algemenen
nutte (taakstraffen)BADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORTHieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 21 april
1998 en het nader rapport d.d. 20 juli 1998, aangeboden aan de Koningin door
de minister van Justitie. Het advies van de Raad van State is cursief afgedrukt. Bij Kabinetsmissive van 4 december 1997, no. 97.005879, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Minister van Justitie, bij de Raad van State ter overweging
aanhangig gemaakt het voorstel van wet met memorie van toelichting tot wijziging
van het Wetboek van Strafrecht en het Wetboek van Strafvordering en enige
andere wetten omtrent de straf van onbetaalde arbeid ten algemenen nutte (taakstraffen).Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 4 december
1997, nr. 97.005879, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
inzake het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.
Dit advies, gedateerd 21 april 1998, No. W03.97.0794, bied ik U hierbij aan.1. In overeenstemming met het rapport «Het Recht Ten Uitvoer Gelegd»
van de commissie-Korthals Altes, wordt in het wetsvoorstel onder meer voorgesteld
de toepassing van taakstraffen door het openbaar ministerie bij wege van transactie
mogelijk te maken op basis van het te wijzigen artikel 74, tweede lid, van
het Wetboek van Strafrecht (WvS) (Artikel I, onderdeel E). Deze vorm van transactie
heeft, aldus de toelichting op de Artikelen I, onderdeel E, en II, onderdeel
T, het voordeel dat afdoening snel kan plaatsvinden, dat zittingscapaciteit
wordt bespaard en dat bijvoorbeeld tegen bepaalde vormen van socialezekerheidsfraude
adequaat kan worden opgetreden wanneer geldboeten minder voor de hand liggen
en een vrijheidsstraf als een te zware sanctie wordt aangemerkt. Voor de verdachte
wordt als voordeel genoemd dat hij sneller weet waar hij aan toe is en dat
de nadelen die aan een openbare zitting zijn verbonden, worden vermeden. Tegenover
de in de memorie van toelichting uiteengezette voordelen staan de evidente
bezwaren, waarop de Nederlandse Vereniging voor Rechtspraak (advies van 6
mei 1996 naar aanleiding van de concept-beleidsnota) heeft gewezen. De Raad
van State wijst voorts op de argumenten die door de toenmalige Minister van
Justitie naar voren zijn gebracht tegen de mogelijkheid taakstraffen bij wijze
van transactie op te leggen tijdens de behandeling van het wetsvoorstel waarbij
de straf van arbeid ten algemenen nutte werd geïntroduceerd (kamerstukken
II 1986/87, 20 074, nr. 3, blz. 9). Vooralsnog acht het college niet
genoegzaam aangetoond dat de voorgestelde uitbreiding van de transactiebevoegdheid
ten principale noodzakelijk is. De Raad beschouwt een taakstraf die de vrijheid
van handelen van de verdachte aanzienlijk beperkt in tijd, plaats en activiteiten
zodanig ingrijpend van aard dat zij in beginsel slechts door de rechter behoort
te worden opgelegd, binnen het kader van de normale procedure
die leidt tot het opleggen van de hoofdstraffen gevangenisstraf en hechtenis.
Dit is anders wanneer het gaat om taakstraffen voor een relatief beperkt aantal
uren. De transactiebevoegdheid van het openbaar ministerie in het wetsvoorstel
betreft echter maximaal 240 uren, en geeft daarmee naar de opvatting van de
Raad een voor transactie te grote ruimte. Het college wijst er ter vergelijking
op dat naar geldend recht (artikel 22b juncto artikel 22d, derde lid, WvS)
slechts de rechter onbetaalde arbeid kan opleggen en wel tot eenzelfde maximum
aantal uren. Dit maximum komt overeen met zes maanden gevangenisstraf. Naar
het oordeel van de Raad geeft de memorie van toelichting, bezien vanuit een
oogpunt van effectieve rechtshandhaving, een onvoldoende rechtvaardiging voor
toekenning van de transactiebevoegdheid in de voorgestelde omvang. Wanneer
aan het openbaar ministerie de bevoegdheid wordt toegekend om voor een beperkt
aantal uren taakstraffen op te leggen, dient de effectiviteit daarvan op grond
van ervaringsgegevens aannemelijk te zijn. De resultaten van het in de memorie
van toelichting genoemde experiment, waarbij het openbaar ministerie te Amsterdam
sinds februari 1997 het transactiemodel kan toepassen, zijn nog onbekend en
geenszins staat vast dat de verwachte snelheid van afdoening door middel van
deze vorm van transactie vanuit een oogpunt van preventie van substantieel
belang is. De Raad adviseert de argumentatie voor het toekennen van de voorgestelde
transactiebevoegdheid te versterken en tevens het in het voorstel vervatte
maximale aantal uren waar deze bevoegdheid voor wordt toegekend substantieel
te beperken.1. De Raad van State geeft aan bezwaren te hebben tegen de mogelijkheid
voor het openbaar ministerie om bij wijze van transactie het verrichten van
onbetaalde arbeid onderscheidenlijk het volgen van een leerproject aan te
bieden. Hij beschouwt een taakstraf die de vrijheid van handelen van de verdachte
aanzienlijk beperkt in tijd, plaats en activiteiten zodanig ingrijpend van
aard dat zij in beginsel slechts door de rechter behoort te worden opgelegd.
De transactie-variant is volgens de Raad slechts mogelijk indien het om een
relatief beperkt aantal uren gaat.De mogelijkheid voor het openbaar ministerie om bij wijze van transactie
een project dat ook als taakstraf kan worden opgelegd, aan te bieden, is niet
nieuw. Bij de herziening van het jeugdstrafrecht in 1995 werd deze mogelijkheid
reeds ingevoerd. Inmiddels zijn hiermee goede ervaringen opgedaan. Deze ervaringen
worden ondersteund door die thans bij het experiment voor volwassenen in Amsterdam
worden opgedaan. Daar wordt in gevallen van sociale steunfraude gebruik gemaakt
van de transactiemogelijkheid. In de memorie van toelichting (bij artikel
I, onderdeel F, en artikel II, onderdeel F) wordt uitgebreid ingegaan op de
ervaringen die bij het experiment zijn opgedaan.In reactie op de aanbeveling van de Raad om het aantal uren terug te brengen
is het wetsvoorstel aangepast. Thans kunnen maximaal 120 uren onbetaalde arbeid
of leerproject bij wijze van transactie worden aangeboden. In het voor advies
voorgelegde wetsvoorstel was dit 240 uur, waarvan niet meer dan 120 uur onbetaalde
arbeid. In de thans voorgestelde regeling is geen beperking aangebracht in
het aantal uren onbetaalde arbeid. Indien bijvoorbeeld het aantal uren onbetaalde
arbeid tot de helft van 120 uur zou worden beperkt, zou het om zaken gaan
die onder de oude regeling niet aan de rechter zouden worden voorgelegd. Van
vermindering van de werklast van de zittende magistratuur, hetgeen wordt beoogd
met de mogelijkheid van transactie, zou dan geen sprake meer zijn. De memorie
van toelichting is met bovenstaande argumentatie aangevuld.2. Het voorgestelde artikel 22b, tweede lid, WvS (Artikel I, onderdeel
C, van het wetsvoorstel) bepaalt dat bij of krachtens algemene maatregel van
bestuur nadere regels worden gesteld over de inhoud van de taakstraf, de tenuitvoerlegging
van de taakstraf en de rechten en plichten van de tot een taakstraf veroordeelde.
Vanwege het ingrijpende karakter van de taakstraf, die gepaard kan gaan met
aanzienlijke beperkingen in de bewegingsvrijheid van de veroordeelde, adviseert
de Raad de woorden «of krachtens» te laten vervallen, zulks mede
in aansluiting op de opmerking in de toelichting dat kan worden volstaan met
een algemene maatregel van bestuur. Tevens verdient het aanbeveling dit artikelonderdeel
aan het slot van de regeling inzake taakstraffen – na het
voorgestelde artikel 22j WvS – op te nemen. Het vorenstaande geldt evenzeer
voor het voorgestelde artikel 77n, tweede lid, WvS (Artikel I, onderdeel L,
van het wetsvoorstel).2. Vanwege het ingrijpende karakter van de taakstraf adviseert de Raad
de nadere regels die gesteld kunnen gaan worden op het niveau van een algemene
maatregel van bestuur te geven.Omdat op dit moment niet is te overzien over welke onderwerpen exact nadere
regels zullen worden gesteld, is de mogelijkheid om ook regels krachtens algemene
maatregel van bestuur te kunnen stellen, gehandhaafd. Zoveel mogelijk zullen
de regels echter bij algemene maatregel van bestuur worden gesteld.Aan het advies van de Raad om de bepaling aan het eind van de regeling
op te nemen is gevolg gegeven.3. De taakstraf bestaat op grond van het voorgestelde artikel 9, tweede
lid, tweede volzin, WvS, uit een werkstraf, bestaande in het verrichten van
onbetaalde arbeid, of een leerstraf, zijnde het volgen van een leerproject,
of een combinatie van beide (Artikel I, onderdeel A, onder 2, van het wetsvoorstel). Het College van procureurs-generaal heeft in zijn adviezen van 18 april
1996 en 12 juni 1997 opgemerkt dat de mogelijkheid van oplegging van uitsluitend
een leerstraf voor volwassenen moet worden ontraden, nu deze, gelet op wetenschappelijk
onderzoek, onvoldoende als straf wordt ervaren.De Centrale Raad voor Strafrechtstoepassing en het College van advies
voor de justitiële kinderbescherming daarentegen hebben in hun gemeenschappelijk
advies van 23 mei 1997 naar voren gebracht veel waarde te hechten aan de inhoud
van de leerstraf. Zij zijn evenwel van oordeel dat er grote behoefte bestaat
aan een langere experimenteerfase. In de toelichting wordt slechts zeer summier
op deze standpunten ingegaan. De Raad betwijfelt of het uitsluitend opleggen
van een leerstraf zowel door degene die deze moet ondergaan als door de buitenwereld
als een daadwerkelijke vorm van leedtoevoeging zal worden ervaren. De Raad
acht ten minste een fundamentele beschouwing over de waarde van de mogelijkheid
van enkele oplegging van een leerstraf noodzakelijk, waarbij tevens aandacht
dient te worden besteed aan met de leerstraffen opgedane ervaringen.3. De Raad betwijfelt of het uitsluitend opleggen van een leerstraf zowel
door degene die deze moet ondergaan als door de buitenwereld als een daadwerkelijke
vorm van leedtoevoeging zal worden ervaren.In reactie hierop wordt thans in de memorie van toelichting (bij artikel
I, onderdeel A) verwezen naar evaluatierapporten over leerstraffen alsmede
naar een onderzoek onder de Nederlandse bevolking over de beeldvorming ten
aanzien van taakstraffen. Uit de evaluatierapporten blijkt dat ook een leerstraf
door de deelnemer als straf wordt ervaren. Voor een werkstraf wordt aangegeven
dat het hard werken is, het werk zelden leuk is, de gestrafte zich aan allerlei
afspraken moet houden en steeds gecontroleerd wordt. Bij een leerstraf komt
daarbij dat de gestrafte wordt onderworpen aan een confronterende en indringende
methodiek, waarbij hij zich bloot moet geven. Uit het onderzoek onder de bevolking
blijkt dat deze met name voor delicten als openlijke geweldpleging een taakstraf,
en daarbinnen ook leerstraffen, gepast vindt. Juist bij deze delicten is een
leerstraf zinvol, omdat de daders dan geconfronteerd (kunnen) worden met hun
eigen gedrag en kunnen leren om zich op een andere wijze te gedragen.4. In de toelichting wordt vermeld dat het transactiemodel een aanzienlijke
waarde heeft bij verdachten van socialezekerheidsfraudes. Deze delicten werden
in het verleden vaak niet vervolgd omdat een vrijheidsstraf een te zware sanctie
werd bevonden en het opleggen van een geldboete evenmin voor de hand lag. In het licht ook van de op 1 februari 1997 door het College van procureurs-generaal
vastgestelde Richtlijn fraude sociale uitkeringen (Stcrt. 12) en de hierin
vervatte driedeling in categorieën overtreders van sociale verzekeringswetten,
rijst de vraag op welke categorie overtreders in de toelichting wordt gedoeld,
nu in beginsel voor degenen die tot deze categorieën behoren op goede
gronden kan worden verdedigd dat, gezien hun financiële situatie, een geldboete niet of minder voor de hand ligt. In de toelichting dient
hieraan aandacht te worden besteed.4. Naar aanleiding van de vraag van de Raad in welke gevallen genoemd
in de Richtlijn fraude sociale uitkeringen van het College van procureurs-generaal
het transactiemodel zou kunnen worden toegepast, is in de memorie van toelichting
(bij artikel I, onderdeel F, en artikel II onderdeel F) aangegeven dat het
gaat om delicten in de categorie III, met een nadeel tussen f 12 000,–
en f 33 000,–.5. De verbreding van het toepassingsbereik van de taakstraf door de strafrechter
alsmede de introductie van de transactiemogelijkheid door het openbaar ministerie
roepen de vraag op of als gevolg van beperkte capaciteit geen plaatsingsproblemen
en discrepanties in de tenuitvoerlegging zullen ontstaan die samenhangen met
het feit dat zij zijn opgelegd door organen, waarvan het ene wel en het andere
niet uit eigen hoofde belast is met en de verantwoordelijkheid draagt voor
de uitvoering van taakstraffen. De Raad adviseert in de toelichting hierop
in te gaan.5. De Raad waarschuwt voor plaatsingsproblemen en discrepanties in de
tenuitvoerlegging indien taakstraffen zowel door de rechter kunnen worden
opgelegd als bij wijze van transactie door het openbaar ministerie kunnen
worden aangeboden.In de planning van het aantal plaatsen voor taakgestraften is rekening
gehouden met een toename die zal ontstaan ten gevolge van de introductie van
de mogelijkheid van transactie. Ik verwacht dan ook geen plaatsingsproblemen.
Bij eventuele (tijdelijke) pieken in het aanbod van personen die een taakstraf
dienen te ondergaan zal de volgorde van tenuitvoerlegging worden bepaald door
de volgorde van binnenkomst van de zaken bij de reclassering. De memorie van
toelichting is met het voorgaande aangevuld (algemeen deel, paragraaf 4).6. Met betrekking tot het voorgestelde artikel 22e WvS wordt in de toelichting
opgemerkt dat nu het ook mogelijk is dat de reclassering de taakstraf «uitbesteedt»
aan derden (bijvoorbeeld het project met Staatsbosbeheer), het openbaar ministerie
desgewenst ook daar inlichtingen kan inwinnen. De Raad wijst erop dat de in
artikel 22e gebruikte woorden «lichamen en personen die werkzaam zijn
op het gebied van de reclassering» beperkt dienen te worden uitgelegd,
en geen basis scheppen voor een zodanig inlichtingenrecht van het openbaar
ministerie ten aanzien van lichamen en personen die geen formele taken hebben
op het gebied van de reclassering. In de toelichting wordt erkend dat genoemde
terminologie enigszins is verouderd. Het verdient aanbeveling artikel 22e
aan te passen aan de kennelijk gegroeide praktijk en niet de voorgenomen Wet
op de reclassering op dit punt af te wachten.6. Naar aanleiding van een passage in de memorie van toelichting dat bij
de tenuitvoerlegging van taakstraffen ook derden een taak kunnen vervullen,
merkt de Raad op dat de in artikel 22e gebruikte woorden «lichamen en
personen die werkzaam zijn op het gebied van de reclassering» beperkt
uitgelegd dienen te worden. De Raad adviseert dan ook om deze bepaling aan
te passen.De desbetreffende zin uit de memorie van toelichting is geschrapt. Ook
indien de reclassering voor de tenuitvoerlegging van taakstraffen derden inschakelen
die geen reclasseringsinstelling zijn, draagt de reclassering de verantwoordelijkheid
voor het project. Artikel 5 van de Reclasseringsregeling 1995 geeft daarnaast
de mogelijkheid dat instellingen van maatschappelijke dienstverlening of personen
die zich als vrijwilliger aanbieden onder verantwoordelijkheid van de stichting
bepaalde reclasseringswerkzaamheden verrichten. Het openbaar ministerie zal
zich ook in deze gevallen voor informatie wenden tot de reclassering. Een
aanpassing van de terminologie van artikel 22e is daarom thans niet nodig
en zal eventueel opnieuw worden bezien in het licht van de nieuwe wetgeving
voor de reclassering.7. In de toelichting op het voorgestelde artikel 22c, derde lid, WvS wordt
opgemerkt dat als moment van aanvang voor de taakstraf geldt het moment waarop
de veroordeelde met de reclassering het contract ondertekent waarin de
wijze van tenuitvoerlegging van de taakstraf is weergegeven. De Raad acht
dit moment van aanvang niet zonder meer begrijpelijk. Immers, met deze interpretatie
schiet het voorgestelde artikel 22g, eerste lid, WvS, op grond waarvan het
openbaar ministerie de tenuitvoerlegging van vervangende hechtenis kan bevelen,
tekort in de gevallen waarbij de veroordeelde feitelijk niet met zijn taakstraf
aanvangt. De Raad adviseert artikel 22g, eerste lid, aan te passen. Hetzelfde
geldt voor het voorgestelde artikel 77p, eerste lid, WvS (Artikel I, onderdeel
N, van het wetsvoorstel). Bovendien adviseert het college, gelijk ook is geschied
door het College van procureurs-generaal, het moment van aanvang van de taakstraf
te preciseren in verband met de toepassing van de gratiebepaling in artikel
559 WvSv (Artikel II, onder e, van het voorstel).7. De Raad van State geeft aan dat artikel 22g, eerste lid, tekort schiet
in gevallen dat de tot een taakstraf veroordeelde feitelijk niet met de taakstraf
aanvangt.Artikel 22g, eerste lid, (alsmede het vergelijkbare artikel 77p, eerste
lid) is met het oog hierop aangepast. In de memorie van toelichting is zowel
bij artikel 22c als bij de bepaling over gratie aangegeven dat het moment
van aanvang van de taakstraf het moment is waarop de veroordeelde het contract
met de reclassering afsluit waarin de wijze van tenuitvoerlegging van de taakstraf
is weergegeven.8. Uit de artikelen 369 en 376 van het Wetboek van Strafvordering (WvSv)
juncto het koninklijk besluit van 24 december 1925 (Stb. 484) volgt dat de
politierechter slechts een gevangenisstraf van ten hoogste zes maanden mag
opleggen. Deze zes maanden zijn het totaal van voorwaardelijk en onvoorwaardelijk
opgelegde gevangenisstraf. In plaats van zes maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf
kan de politierechter op basis van de geldende regeling (artikel 22b juncto
artikel 22d, derde lid, eerste volzin, WvS) maximaal 240 uren arbeid ten algemenen
nutte opleggen. Op basis van het wetsvoorstel (artikel 9, vierde lid juncto artikel 22c,
tweede lid, juncto de hiervoor genoemde bepalingen op basis van het WvSv)
kan de politierechter maximaal een gevangenisstraf opleggen van zes maanden
onvoorwaardelijk en een taakstraf van 480 uren. Hij kan, aldus de toelichting,
ook kiezen voor een gevangenisstraf van zes maanden, waarvan een maand voorwaardelijk,
en een taakstraf van maximaal 480 uren.De Raad stelt vast dat daarmee de feitelijke competentie van de politierechter
aanzienlijk wordt uitgebreid en de betekenis van het maximum van zes maanden
gevangenisstraf als grens van zijn competentie belangrijk wordt verminderd.
Daarvoor is een principiële verantwoording vereist. De toelichting dient
ten minste hieraan aandacht te besteden.8. De Raad stelt vast dat met de voor advies voorgelegde regeling de feitelijke
competentie van de politierechter aanzienlijk wordt uitgebreid en de betekenis
van het maximum van zes maanden gevangenisstraf als grens van zijn competentie
belangrijk wordt verminderd.In het wetsvoorstel is competentie van de politierechter voor het maximum
dat hij aan gevangenisstraf kan opleggen niet veranderd. Doordat de taakstraf
in het wetsvoorstel tot zelfstandige hoofdstraf wordt verheven is de vroegere
verplichte koppeling van deze straf aan zes maanden gevangenisstraf komen
te vervallen. Ten aanzien van het opleggen van een gevangenisstraf van meer
dan zes maanden acht ik het, gelet op de zwaarte van een dergelijke sanctie,
noodzakelijk dat dit door de meervoudige kamer van de rechtbank geschiedt.
Een taakstraf is evenwel geen vrijheidsbenemende straf, zodat dit argument
daar niet op gaat. De politierechter is ook niet beperkt in de hoogte van
een op te leggen boete, terwijl evenmin specificaties zijn aangebracht in
bijvoorbeeld de waarde van verbeurd te verklaren inbeslaggenomen voorwerpen.
Nu de voorgestelde regeling op uitdrukkelijk verzoek van de rechterlijke macht
tot stand is gekomen wil ik deze handhaven. Conform de suggestie van de Raad
is de memorie van toelichting (bij artikel I, onderdeel A) met bovenstaande
argumenten aangevuld.9. Op grond van artikel 12i WvSv kan de officier van justitie door het
gerechtshof worden bevolen alsnog tot vervolging over te gaan. Zoals in artikel
74b WvS wordt aangegeven voor in het kader van een transactie (voor een deel)
reeds betaalde boete wordt in het voorgestelde derde lid van artikel 74b WvS aangegeven dat ook met een in het kader van een transactie
(voor een deel) ondergane onbetaalde arbeid of leerproject door de rechter
bij de veroordeling wordt rekening gehouden. Aldus wordt uitgegaan van een veroordelende uitspraak. Het voorgestelde
artikel 74b houdt evenwel geen rekening met de omstandigheid dat de rechter
uiteindelijk niet tot een veroordeling komt. De reeds verrichte activiteiten
binnen het kader van bij wege van transactie ten uitvoer gelegde taakstraffen
kunnen in dat geval niet worden teruggedraaid. In verband hiermee lijkt in
aansluiting op de regeling van artikel 89 WvSv een aanvullende voorziening
op haar plaats, omdat van betrokkene niet kan worden gevergd dat hij daarvoor
een civiele vordering instelt. De Raad adviseert het wetsvoorstel op dit punt
aan te vullen.9. Conform het advies van de Raad van State is de regeling in artikel
74b Sr uitgebreid met een mogelijkheid voor schadevergoeding voor de gevallen
waarin in het kader van een transactie reeds onbetaalde arbeid is verricht
of een leerproject is gevolgd en de rechter in het kader van artikel 12i Sv
alsnog vervolging heeft bevolen, welke vervolging niet leidt tot oplegging
van een straf of maatregel. Hiertoe zijn de artikelen 89, derde tot en met
zesde lid, en 90, 91 en 93 Sv van overeenkomstige toepassing verklaard (Artikel
I, onderdeel G).10. Het voorgestelde artikel 77n WvS (Artikel I, onderdeel L, van het
voorstel) bepaalt dat in het vonnis waarbij taakstraf wordt opgelegd, de rechter
voor het geval dat de veroordeelde de taakstraf niet naar behoren verricht,
vervangende hechtenis zal worden toegepast. Het voorgestelde vijfde lid, van
dat artikel bepaalt dat de vervangende hechtenis ten minste een dag beloopt
en ten hoogste zes maanden. Voor elke twee uren van de taakstraf wordt niet
meer dan een dag opgelegd. Het voorgestelde artikel 77m, zesde lid, WvS (Artikel I, onderdeel K,
onder 4) schrijft voor dat indien meer dan één taakstraf wordt
opgelegd, het totaal aantal uren niet meer dan 240 bedraagt. Gelet op dit
maximaal aantal uren, valt niet te begrijpen waarom gekozen wordt voor een
maximale termijn van de vervangende hechtenis van zes maanden; een termijn
van vier maanden ligt meer in de rede. Het voorgestelde artikel 77n, vijfde
lid, dient te worden heroverwogen.10. De Raad adviseert, gelet op het maximaal aantal uren taakstraf de
maximale termijn van de vervangende hechtenis voor jeugdigen op vier maanden
te bepalen. Artikel 77n, vijfde lid, is op deze wijze aangepast.11. Voor redactionele kanttekeningen verwijst het college naar de bij
het advies behorende bijlage.11. De redactionele kanttekeningen van de Raad van State zijn verwerkt.
In verband met de wijziging van 19 februari 1998 van de Aanwijzingen voor
de regelgeving zijn eveneens enkele redactionele wijzigingen aangebracht.12. In het advies op wetsvoorstel 24 834 (Wijziging van enige bepalingen
in het Wetboek van Strafvordering inzake het rechtsgeding voor de politierechter
en de mededeling van vonnissen en arresten met het oog op het instellen van
een rechtsmiddel en van de bepalingen in het Wetboek van Strafrecht betreffende
het kennisgeven en het ingaan van de proeftijd bij een voorwaardelijke veroordeling)
merkte de Raad van State bij het voorgestelde artikel 366a Sv op, dat de daarin
opgenomen procedure van betekening van vonnissen waarbij een voorwaardelijke
veroordeling wordt uitgesproken, zich ook leende bij oplegging van een taakstraf.
In het nader rapport heb ik destijds aangegeven dit advies bij de herziening
van de bepalingen over de onbetaalde arbeid te zullen bezien. Artikel II,
onderdeel D, wijzigt artikel 366a Sv conform het toenmalige advies van de
Raad.13. De regel waarin is aangegeven dat een verzoek om gratie buiten behandeling
blijft in de periode dat de rechter nog geen beslissing heeft genomen op een
bezwaar tegen de beslissing van het openbaar ministerie om de vervangende
hechtenis ten uitvoer te leggen, is vanuit systematische overwegingen verplaatst
van artikel 558 Sv naar artikel 13 van de Gratiewet. De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De waarnemend Vice-President van de Raad van State,P. J. Boukema Ik moge U verzoeken het hierbij gevoegde gewjizigde voorstel van wet en
de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal
te zenden.De Minister van Justitie,W. Sorgdrager Bijlage bij het advies van de Raad van State van 21 april 1998, no. W03.97.0794,
met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.– Het voorgestelde artikel 22e van het Wetboek van Strafrecht (WvS),
overeenkomstig aanwijzing 28, eerste lid, van de Aanwijzingen voor de regelgeving
(Ar) formuleren.– In het voorgestelde artikel 22f, tweede lid, WvS «zendt»
vervangen door: betekent.– In de voorgestelde artikelen 74, vierde lid, en 77f, tweede lid,
WvS, «is het bepaalde bij of krachtens» vervangen door: zijn.– Met betrekking tot de voorgestelde wijziging van artikel 77h,
eerste lid, WvS, het onderdeel c incorporeren in de onderdelen a en b van
dat artikel.– In het voorgestelde artikel 77n WvS overeenkomstig aanwijzing
82, eerste lid, Ar, «bepaald» vervangen door: genoemd. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26114-B.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl