Herziening van het afstammingsrecht alsmede van de regeling van adoptie; Nadere memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19971998-24649, nr. 11d

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

03-12-1997

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

24649 nr. 11d

28-11-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24649Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 27 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 649Herziening van het afstammingsrecht alsmede van de regeling van adoptienr. 11dNADERE MEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 28 november 1997De vragen en opmerkingen van de leden van de vaste commissie voor Justitie
beantwoord ik graag als volgt.De leden van de VVD-fractie gaan dieper in op het door hen in het voorlopig
verslag naar voren gebrachte punt dat bij de erkenning niet is bepaald dat
een kind slechts één vader kan hebben, zodat voorkomen wordt
dat een tijdens huwelijk geboren kind door een andere man erkend zou kunnen
worden of dat achtereenvolgens twee erkenningen zouden kunnen plaatsvinden.
Het laatste achten deze leden overigens van minder grote orde. Een dergelijke
bepaling kan voor de duidelijkheid in ieder geval geen kwaad. Dat geef ik
deze leden onmiddellijk toe.Ook zonder een dergelijke bepaling zullen in de praktijk, naar ik meen,
geen problemen optreden. Zoals ik in de memorie van antwoord al memoreerde,
zal de ambtenaar van de burgerlijke stand in een geval dat een man een kind
van een met een andere man gehuwde vrouw wil erkennen, weigeren een akte van
erkenning op te maken. De grond voor deze weigering is gebaseerd op artikel
18b, tweede lid, Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek. Een ambtenaar van de burgerlijke
stand weigert een akte van de burgerlijke stand op te maken, indien hij van
oordeel is dat de Nederlandse openbare orde zich hiertegen verzet. Mede in
het licht van de nu gevoerde discussie mag van een ambtenaar van de burgerlijke
stand verwacht worden dat hij weigert een akte van erkenning op te maken in
een geval dat een tweede vader zich meldt.Hetzelfde geldt voor een notaris die bij gegronde redenen (artikel 6 van
de huidige Wet op het Notarisambt) moet weigeren een akte op te maken.De leden van de CDA-fractie, die van de PvdA-fractie en die van de D66-fractie
vragen in te gaan op de opinie van Prof. Mr J. De Boer in NJB 24 oktober 1997,
afl. 38, blz. 1762, Geen KIK zonder alimentatieplicht, en op het artikel van
Dr. Caroline Forder.In de opinie van Prof. Mr J. de Boer wordt ervoor gepleit een alimentatieplicht
in te voeren ten aanzien van de bekende donor.In het onderhavige wetsvoorstel is een duidelijk onderscheid gemaakt tussen
de biologische vader, de verwekker en de donor. Overkoepelend begrip is het
biologisch vaderschap. Zowel de verwekker als de donor zijn biologisch de
vader van het kind. De verwekker is degene die zelf het kind verwekt
heeft, de donor per definitie niet. Jegens een verwekker kan een onderhoudsplicht
worden vastgesteld. De verwekker kan, indien de moeder en/of het kind van
twaalf jaren of ouder toestemming weigeren tot erkenning, aan de rechter vervangende
toestemming tot erkenning vragen. Jegens de verwekker kan het vaderschap gerechtelijk
worden vastgesteld. Een donor is niet onderhoudsplichtig jegens het kind.
Tegen de wil van de moeder en/of het kind van twaalf jaren of ouder zal hij
het kind niet kunnen erkennen. Tegen hem kan het vaderschap niet gerechtelijk
worden vastgesteld.Bij het doordenken van de positie van donoren is geen onderscheid gemaakt
tussen onbekende, bekende en «goede bekende»-donoren. Niet voor
zover het betreft de alimentatieplicht, ook niet waar het betreft de mogelijkheid
van vervangende toestemming tot erkenning en van gerechtelijke vaststelling
van het vaderschap.Uit de opinie van Prof. de Boer blijkt dat De Ruiter wel zou voelen voor
een alimentatieplicht van de «goede bekende»-donor, hetgeen niet
geheel op één lijn valt te stellen met de bekende donor. Onduidelijk
is verder of de aanvankelijk onbekende, maar later bekend geworden donor ook
valt onder de noemer «bekende donoren» die alimentatieplichtig
zouden moeten zijn.Achterliggende vraag bij dit alles is mijns inziens of in geval van een
bekende, een onbekende, maar bekend geworden donor of in geval van een goede
bekende donor verondersteld mag worden dat er een zodanige intentie tot vaderschap
is dat daaraan van rechtswege een onderhoudsplicht tegenover het kind gekoppeld
wordt. En waarom dan niet jegens de onbekende donor?Vervolgens rijst dan de vraag waarom de bekende donor niet ook de mogelijkheid
zou moeten hebben vervangende toestemming tot erkenning te verkrijgen, als
moeder en/of kind toestemming tot erkenning weigeren en waarom jegens hem
het vaderschap niet gerechtelijk zou moeten kunnen worden vastgesteld.Het doordenken van de opinie van Prof. Mr J. De Boer levert mijns inziens
zoveel haken en ogen op dat ik op dit moment wil vasthouden aan het hierboven
gemaakte onderscheid. Ik pleit ervoor eerst eens de praktijk van deze regelgeving
af te wachten, voordat in wetgeving ad hoc op grensgevallen ingespeeld wordt.Dr. Caroline Forder gaat in haar artikel in op de situatie van artikel
200, derde lid. Daarin staat dat vader noch moeder het door huwelijk ontstane
vaderschap kunnen ontkennen, indien de man heeft ingestemd met een daad die
de verwekking van het kind tot gevolg kan hebben gehad. Omdat van instemming
van de vrouw niet wordt gerept, veronderstelt Dr. Forder dat ook als die instemming
ontbreekt (Dr. Forder noemt bij voorbeeld het geval van verkrachting door
een derde met instemming van de man) de vrouw het vaderschap van haar echtgenoot
niet kan ontkennen. Een dergelijke uitleg van deze bepaling zal niemand voor
redelijk houden. Ik ben er dan ook niet bang voor dat, mocht zich ooit een
dergelijk geval voordoen, de moeder van het kind het vaderschap van haar echtgenoot
zal kunnen ontkennen. Terecht mag verondersteld worden dat artikel 200, derde
lid, alleen ziet op de gevallen waarin er aan de zijde van de moeder van vrijwilligheid
sprake is.De leden van de CDA-fractie vragen welke landen zonder uitzondering, zoals
gemeld in de memorie van antwoord, de eenpersoonsadoptie kennen. Bedoeld zijn
hier de landen van de Europese Unie. Deze leden vragen voorts of deze landen
een algemene mogelijkheid tot eenpersoonsadoptie kennen of een beperkte mogelijkheid
daartoe. De landen van de Europese Unie kennen vrijwel alle een algemene mogelijkheid
tot eenpersoonsadoptie. Ik ben niet geheel zeker of dit ook geldt voor de
zuidelijke landen (uitgezonderd Spanje). In ieder geval is er een
algemene mogelijkheid tot eenpersoonsadoptie in de ons direct omringende landen,
zoals Duitsland, Frankrijk, Engeland, België, Luxemburg en Denemarken.De leden van de CDA-fractie vragen waarom de voorkeur is gegeven aan een
algemene mogelijkheid van eenpersoonsadoptie boven de mogelijkheid van adoptie
door één persoon in bijzondere omstandigheden, bij voorbeeld
na het overlijden van een der toekomstige adoptiefouders tijdens de adoptieprocedure.De zogenoemde postume adoptie, waarop de leden van de CDA-fractie doelen,
als ook de stiefouderadopties hebben in het huidige adoptierecht al regeling
gevonden. Deze vormen van adoptie zijn thans echter geconstrueerd als tweepersoonsadopties.
In geval van postume adoptie wordt de overleden ouder geacht het kind te hebben
geadopteerd. In geval van stiefouderadoptie adopteert de echtgenoot, tevens
ouder van het kind, zijn eigen kind mede.Ik heb mijzelf de vraag gesteld waarom een postume adoptie, waarbij op
voorhand vaststaat dat vooralsnog het kind door één ouder zal
worden verzorgd en opgevoed, wel doorgang kan vinden, terwijl bij voorbeeld
een adoptie van een kind dat een aantal jaren door zijn of haar pleegmoeder
(wellicht een familielid) alleen is verzorgd en opgevoed, niet is toegestaan.
Uiteraard is er het verschil van het (toevallige) overlijden van de echtgenoot-adoptant
in geval van postume adoptie. Naar mijn oordeel vormt dit verschil onvoldoende
rechtvaardiging om in dit geval een dergelijke adoptie wel toe te staan en
in andere gevallen niet. Voor mij is dit reden geweest om de eenpersoonsadoptie
algemeen in te voeren.Dit neemt niet weg dat ik van oordeel ben dat adoptie een ingrijpende
maatregel is, die met terughoudendheid dient te worden toegepast. Die terughoudendheid
heb ik echter niet primair willen zoeken in een beperking van de toegang tot
de adoptie, maar in de voorwaarden waaronder adoptie mogelijk is. In het bijzonder
doel ik dan op de beperking van de mogelijkheden om aan de weigering van de
oorspronkelijke ouders om in te stemmen met de adoptie voorbij te gaan. Naar huidig recht wordt een adoptie niet uitgesproken als de oorspronkelijke
ouder of ouders daarmee niet instemt. Maar na twee jaren kan een nieuw verzoek
tot adoptie gedaan worden. Dan kan aan de tegenspraak voorbij worden gegaan,
indien de rechter de adoptie in het kennelijk belang van het kind acht. Deze
regeling is in het wetsvoorstel niet overgenomen. Daarvoor in de plaats is
aangegeven onder welke omstandigheden aan de tegenspraak voorbij gegaan mag
worden. De positie van de oorspronkelijke ouder(s) wordt hiermee duidelijk
versterkt.De leden van de PvdA-fractie vragen of het geen aanbeveling verdient om
de afdoening van dit wetsvoorstel uit te stellen totdat er meer helderheid
bestaat over de vraag of en hoe de voorstellen van de Commissie Kortmann tot
wetswijziging moeten leiden. Deze leden zouden het een slecht idee vinden
wetgeving op het terrein van het familierecht regelmatig te veranderen, als
daartoe geen noodzaak is.De leden van de D66-fractie merken op dat, indien het standpunt van het
kabinet op de voorstellen van de Commissie Kortmann zou inhouden dat de wetgeving
op het punt van adoptie gewijzigd zou moeten worden, zij de voorkeur eraan
geven de behandeling van het onderhavige wetsvoorstel op te schorten. Zij
vragen hierop mijn reactie.De reactie van het kabinet op de voorstellen van de Commissie Kortmann
is in voorbereiding. Ik streef ernaar deze reactie voor het einde van het
jaar door het kabinet akkoord bevonden te hebben. Uiteraard kan ik, zonder
de mening van het kabinet te kennen, op de inhoud van deze reactie nu nog
niet vooruitlopen.De leden van de fracties van de PvdA en D66 doelen in hun vraagstelling
vooral op de voorstellen van de commissie over de adoptie. Gesteld al dat deze voorstellen integraal overgenomen zouden worden, dan kan ik niet
voorspellen op welke termijn zij gerealiseerd zouden kunnen zijn. Gelet op
het ingrijpende karakter van de voorstellen verwacht ik echter niet dat de
uitvoering ervan heel snel gerealiseerd zal zijn. Dat zou betekenen dat het
onderhavige wetsvoorstel wellicht geruime tijd zal moeten blijven rusten,
voordat nieuwe voorstellen uw Kamer zouden hebben bereikt.Daartegenover staat dat het na zeventien jaren, waarin een voorontwerp
van wet en drie wetsvoorstellen zijn gemaakt, nu eindelijk gelukt is om de
herziening van het afstammingsrecht zo ver te krijgen als zij nu is. De modernisering
van het afstammings- en adoptierecht, zoals die in dit wetsvoorstel gestalte
heeft gekregen, wordt door de praktijk gewenst. Een voorbeeld van een voor
de burgerlijke stand wenselijk geachte verandering betreft de afschaffing
van het huidige artikel 198. De rechtspraak van de Hoge Raad hierover geeft
in de praktijk nogal wat toepassingsproblemen. Een andere, wenselijk geachte
verandering betreft de afschaffing van de regel dat een 306 dagen na ontbinding
van het huwelijk geboren kind de ex-echtgenoot tot vader heeft (uitgezonderd
het geval dat het huwelijk door overlijden wordt ontbonden). Dit zal in de
toekomst vele verzoeken tot ontkenning van het vaderschap kunnen voorkomen.Wat het adoptierecht betreft, is het bekend dat in de lagere rechtspraak
van de stringente toepassing van de adoptieregels door de Hoge Raad wordt
afgeweken, bij voorbeeld als het gaat om adoptie na echtscheiding. Ook in
dit opzicht wordt door het nieuwe recht duidelijkheid geschapen.In zijn rechtspraak over het afstammingsrecht – vaak mede gebaseerd
op artikel 8 EVRM – heeft de Hoge Raad zich tot nu toe steeds terughoudend
opgesteld. Dat wil zeggen dat de Hoge Raad zich beperkte tot overwegingen
aangaande de verenigbaarheid van de aan de orde zijnde wettelijke regel met
artikel 8 EVRM en geen oplossing buiten de wet om aanreikte. Deze terughoudendheid
heeft ertoe geleid dat in een aantal gevallen voor partijen geen bevredigende
oplossing voor hun probleem kon worden geboden. Dit betekent dat de wetgever
zijn verantwoordelijkheid moet nemen. Indien de wetgever dit nu niet doet,
moet het niet voor onmogelijk gehouden worden dat de Hoge Raad – en
anders wel de lagere rechtspraak – zich anders zou kunnen gaan opstellen.
Het lijkt mij niet wenselijk, als straks bij voorbeeld moet blijken dat de
komende jaren in het ene arrondissement eenpersoonsadopties worden toegestaan,
maar in het andere niet, om een extreem, maar wel aan de praktijk ontleend
voorbeeld te noemen.Gelet op dit alles zou ik het betreuren als de behandeling van dit wetsvoorstel
thans wordt opgeschort.De leden van de fractie van de PvdA en het CDA vragen mijn reactie op
de brief van de heer J. Schepel van 29 oktober 1997, gericht aan de directie
wetgeving van het Ministerie van Justitie, welke in afschrift aan u is toegezonden.In de aanhef van deze brief merkt de heer Schepel op dat hij eerder een
brief over het desbetreffende punt aan de stafafdeling Wetgeving Privaatrecht
van het Ministerie van Justitie heeft gezonden, waarop hij nimmer een reactie
heeft ontvangen. Deze eerdere brief heeft het ministerie helaas nimmer bereikt.
Er zijn allerlei naspeuringen gedaan om deze brief alsnog te achterhalen,
maar die hebben niets opgeleverd. Het is jammer dat dit zo is gelopen, aangezien
hierdoor communicatiemisverstanden zijn ontstaan die anders voorkomen hadden
kunnen worden. Met de heer Schepel is dit en is de verdere inhoud van zijn
brief intussen besproken.Over de drie opmerkingen van de heer Schepel met betrekking tot het nieuwe
onderdeel g van artikel 228 noemt, merk ik graag het volgende op.In de eerste plaats geeft de heer Schepel er de voorkeur aan in de tekst
te spreken van «de echtgenoot of levensgezel van het andere geslacht
van een ouder» in plaats van «de ouder», omdat er twee ouders
kunnen zijn, van wie de ene een nieuwe echtgenoot of levensgezel
van het andere geslacht heeft.Voor het gebruik van een bepaald lidwoord is gekozen, omdat het gaat om
een specifieke situatie, waarin de nieuwe partner van de ouder het kind adopteert.
Zowel voor het gebruik van een bepaald als voor het gebruik van een onbepaald
lidwoord valt iets te zeggen. Voor de betekenis van de bepaling is er geen
verschil.In de tweede plaats merkt de heer Schepel op dat uit de bepaling, zoals
deze nu luidt, voortvloeit dat het niet zo kan zijn dat, in geval van stiefouderadoptie,
de oorspronkelijke ouders nog samen het gezag uitoefenen. Dat is inderdaad
beoogd. Het verstrekkende gevolg van stiefouderadoptie, namelijk de verbreking
van de familierechtelijke betrekkingen met een van beide oorspronkelijke ouders,
valt naar mijn oordeel niet goed te rijmen met het op het tijdstip van het
verzoek tot stiefouderadoptie nog bestaande gezamenlijke gezag van beide ouders.
Dit gezamenlijk gezag impliceert op zijn minst dat de ouders belangrijke beslissingen
over het kind gezamenlijk nemen en dat er betrokkenheid van beide ouders bij
het wel en wee van het kind is. In een dergelijk geval moet niet een van beide
ouders met een verzoek tot stiefouderadoptie geconfronteerd te hoeven worden.
Als in de praktijk het gezamenlijk gezag van de ouders geen betekenis meer
heeft, zal eerst daaraan een einde moeten komen, hoe omslachtig dit de heer
Schepel ook voorkomt.In de derde plaats merkt de heer Schepel op dat de voorgestelde bepaling
ervan uitgaat dat het gezamenlijk gezag ook kan liggen bij de ouder en zijn
nieuwe echtgenoot of levensgezel van het andere geslacht. Ook dit is juist.Dit speelt in op de nieuwe wetgeving inzake gezamenlijk gezag en gezamenlijke
voogdij, zoals deze onlangs door de Eerste Kamer is aanvaard. Het betreft
de wet van 30 oktober 1997 houdende wijziging van, onder meer, Boek 1 van
het Burgerlijk Wetboek in verband met invoering van gezamenlijk gezag voor
een ouder en zijn partner en van gezamenlijke voogdij, Stb. 506. Deze wet
treedt op 1 januari 1998 in werking.De leden van de PvdA-fractie gaan ervan uit dat het voorliggende wetsvoorstel
niet zal worden ingevoerd, voordat wetsvoorstel 25 407 (aanpassingswet
geregistreerd partnerschap) wordt ingevoerd. Dat is juist. De aanpassingswet
geregistreerd partnerschap zou op 1 januari a.s. in werking moeten treden.
In de planning van de automatisering, voorlichting e.d. is iedereen van deze
inwerkingtredingsdatum uitgegaan. Er is verder in deze planning vanuit gegaan
dat het onderhavige wetsvoorstel op 1 maart of 1 april van het komende jaar
in werking zou kunnen treden.De leden van de PvdA-fractie vragen vervolgens verduidelijking naar aanleiding
van het antwoord op de eerder gestelde vragen over artikel 200, tweede tot
en met vierde lid. De nadere vragen betreffende de situatie dat de man instemt
met een daad die de verwekking van het kind tot gevolg kan hebben gehad. In
de wet is deze instemming zo ruim mogelijk geformuleerd om ervoor te zorgen
dat daaronder zowel valt de instemming met geslachtsgemeenschap door de vrouw
met een andere man als bij voorbeeld ook de instemming met kunstmatige donorinseminatie
of met in vitro fertilisatie met gebruikmaking van donorzaad. In de praktijk
zal het niet gaan om een zo ruime instemming als nodig voor een goede wettelijke
omschrijving, maar om een instemming met hetzij kunstmatige donorinseminatie,
hetzij in vitro fertilisatie met gebruikmaking van donorzaad hetzij met geslachtsgemeenschap
met een andere man. In de praktijk zal met andere woorden de instemming steeds
op een bepaalde vorm van bevruchting anders dan door de man zelf betrekking
hebben. In het door de heer Vlaardingerbroek gegeven voorbeeld betreft het
de instemming van de man met kunstmatige donorinseminatie, dus geen instemming
met gemeenschap met een andere man in het conceptietijdvak. Daaraan
is de man dan ook niet gebonden. De vraag of de vrouw dit gegeven niet mag
verzwijgen, is naar mijn oordeel van een andere orde. Dat is een kwestie die
speelt in de onderlinge relatie.Het is niet de bedoeling dat over deze meer uitzonderlijke situaties bij
voorbeeld door de burgerlijke stand uitgebreid voorlichting gegeven wordt.Wel is in het verleden steeds in de richting van spermabanken en ziekenhuizen
waar ivf wordt toegepast, benadrukt dat het van belang is dat duidelijk blijkt
van de instemming van beide partners met de te volgen behandeling.Ook om andere redenen, zoals bij voorbeeld in verband met de vraag wat
er gebeurt met eventueel overblijvende embryo's bij ivf, is dit van belang.Ten slotte vragen deze leden of er geen gevaar bestaat dat de voorgestelde
regeling in strijd komt met het EVRM, gelet op de zaak Kroon (EHRM, 27 oktober
1994, A 297-C, NJ 1995, 248).In de zaak Kroon ging het om de beperkingen voor de moeder om het vaderschap
te ontkennen (art. 198, huidig Boek 1 B.W.) , waardoor het voor de verwekker
van het kind onmogelijk was om het kind te erkennen. In de nu aan de orde
zijnde gevallen zou het gaan om een onmogelijkheid voor de vader om het vaderschap
te ontkennen, overigens zonder dat daarvoor een erkenning door de verwekker
in de plaats treedt. Afgezien van de vraag of er wel een onmogelijkheid voor
de vader is om het vaderschap te ontkennen – in het door de heer Vlaardingerbroek
genoemde voorbeeld is die onmogelijkheid er niet – , is het ook overigens
de vraag of de gevallen wel voldoende vergelijkbaar zijn. Essentieel in de
zaak Kroon was immers dat de verwekker het kind wilde erkennen. In dit geval
gaat het uitsluitend om de mogelijkheid van ontkenning van het vaderschap.De leden van de PvdA-fractie maken voorts enige opmerkingen over artikel
205. Zij vinden het met name niet duidelijk waarom misbruik van omstandigheden
alleen relevant is als het heeft plaats gevonden tijdens de minderjarigheid.
Deze beperking komt hen betrekkelijk willekeurig voor, als voor het overige
wel de vernietiging mogelijk is op grond van alle in boek 3:44 en 6:228 BW
genoemde omstandigheden.In artikel 205 (en thans nog in artikel 225 Boek 1 BW) is een eigen regeling
getroffen voor de vernietigbaarheid van de erkenning wegens wilsgebreken.
Daarin is niet alleen wat betreft het beroep op misbruik van omstandigheden
een beperking in tijd aangebracht, ook in ander opzicht zijn er verschillen
tussen de in Boek 1 B.W. opgenomen regeling en de algemene regels voor vernietigbaarheid
van rechtshandelingen. Zo verjaart een rechtsvordering tot vernietiging van
een rechtshandeling wegens dwang, dwaling of misbruik van omstandigheden binnen
drie jaren nadat de invloed heeft opgehouden te werken. De termijn waarbinnen
een verzoek tot vernietiging van een erkenning wegens dwang, bedrog of misbruik
van omstandigheden kan worden gedaan is een jaar, nadat de invloed heeft opgehouden
te werken. De eerstgenoemde termijn is een verjaringstermijn die vatbaar is
voor stuiting en voor verlenging. Zij mag niet ambtshalve door de rechter
worden toegepast. Van de in Boek 1 B.W. genoemde termijn mag worden aangenomen
dat deze van openbare orde is en ambtshalve door de rechter dient te worden
toegepast.Al deze verschillen vloeien voort uit de gedachte van een zekere terughoudendheid
in de mogelijkheden om een erkenning aan te tasten en daarmee een kind zijn
juridische ouder te ontnemen. In dit licht past ook de beperking van de toepassing
van de grond van misbruik van omstandigheden tot de periode van de minderjarigheid.Deze leden vragen verder of ook artikel 6:228 BW mogelijk aanvullend zou
kunnen werken ten aanzien van het meerderjarige kind. Analogische toepassing
van artikel 6:228 BW moet voor dit geval inderdaad niet worden uitgesloten.Ik heb kennis genomen van de uitspraak van het gerechtshof Amsterdam over
de herroeping van adoptie door iemand die daartoe een verzoek deed kort nadat
de officiële termijn was verstreken. Het hof heeft zijn beslissing in
hoge mate gebaseerd op de omstandigheden van het concrete geval. Gelet hierop
geeft deze uitspraak op zichzelf geen aanleiding om de wet aan te passen.
De kwestie van de korte termijn van herroeping van de adoptie zal ik evenwel
als punt van extra aandacht in het hoofd houden.Op de vraag van de leden van de fractie van D66 over opschorting van de
behandeling van dit wetsvoorstel ben ik hierboven bij een soortgelijke vraag
van de leden van de PvdA-fractie ingegaan. De Staatssecretaris van Justitie,E. M. A. Schmitz 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19971998-24649-11d.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl