Aanpassingswet veiligheidsregio's; Advies Raad van State en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-26 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31968, nr. 4

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

17-06-2009

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2008-2009

31968 nr. 4

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31968Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 52 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 968Aanpassing van een aantal wetten aan de Wet veiligheidsregio’s
en enkele wijzigingen in de Wet veiligheidsregio’s (Aanpassingswet veiligheidsregio’s)nr. 4ADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT1Hieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 23 oktober
2008 en het nader rapport d.d. 2 juni 2009, aangeboden aan de Koningin
door de minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties. Het advies
van de Raad van State is cursief afgedrukt.Bij Kabinetsmissive van 8 juli 2008, no. 08.002031, heeft Uwe
Majesteit, op voordracht van de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,
bij de Raad van State ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel van wet
tot aanpassing van wetten aan de Wet veiligheidsregio’s, met memorie
van toelichting.Het voorstel strekt tot aanpassing van bestaande crisiswetgeving aan het
voorstel van Wet veiligheidsregio’s (WVR), dat in behandeling is bij
de Tweede Kamer der Staten-Generaal. In de WVR worden veiligheidsregio’s
ingesteld, waarin politie, brandweer en spoedeisende medische hulp samenwerken
bij het bestrijden van bovenlokale rampen en het oplossen van bovenlokale
crises.De Raad van State onderschrijft de strekking van het wetsvoorstel, maar
maakt opmerkingen over de afstemming van crisiswetten op de Wet veiligheidsregio’s
in het algemeen en in enkele bijzondere wetten. Hij is van oordeel dat in
verband daarmee aanpassing van het voorstel wenselijk is.Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 8 juli
2008, nr. 08.002031, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
inzake het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.Dit advies, gedateerd, 23 oktober 2008, nr. W04.08 0253/I, bied
ik U hierbij aan.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal, nadat met de opmerkingen van de Raad
rekening zal zijn gehouden.1a. Afstemming van crisiswetten op de Wet veiligheidsregio’sIn de WVR worden veiligheidsregio’s ingesteld, die territoriaal
overeenkomen met de politieregio’s. Binnen deze regio’s gaan politie,
brandweer en spoedeisende medische hulp samenwerken, op operationeel niveau
aangestuurd vanuit een gemeenschappelijke meldkamer. De korpsbeheerder van
het regionale politiekorps wordt voorzitter van de veiligheidsregio; met de
andere burgemeesters vormt hij het bestuur van de regio. Bij een ramp of crisis
van meer dan plaatselijke betekenis heeft de voorzitter van de veiligheidsregio
het opperbevel. Als voorbereiding daarop krijgt het bestuur van de veiligheidsregio
belangrijke taken bij de planvorming rond rampen en crises.Nederland kent een groot aantal crisiswetten, dat op het terrein van vrijwel
alle ministers ligt. Ieder soort crisis vergt een eigen aanpak. Bij een crisis
berust de landelijke coördinatie meestal bij een of meer sectorministers;
de veiligheidsregio’s vormen (een deel van) het uitvoerend apparaat
op regionaal en plaatselijk niveau. Bij de parlementaire behandeling van de
WVR merkte de regering op:«Wanneer een crisis zich bovenlokaal manifesteert, is het consequent
om de betreffende [crisis]bevoegdheden ingevolge de sectorale wetten
toe te kennen aan de voorzitter van de veiligheidsregio, die dan immers tevens
beschikt over de benodigde bevoegdheden ter handhaving van de openbare orde.
In de aanpassingswetgeving bij deze wet zal er in worden voorzien dat de betreffende
burgemeesterlijke bevoegdheden ingevolge deze sectorwetten in het geval van
een bovenlokale crisis overgaan naar de voorzitter van de veiligheidsregio [...]
Op basis van de inventarisatie van de crisiswetgeving wordt – gelet
op het advies van de Raad van State – bezien welke wetgeving overigens
in bovenstaande zin moet worden aangepast.»1Het voorliggende wetsvoorstel lijkt, ook gelet op het opschrift, bedoeld
te zijn om uitvoering te geven aan deze toezegging.De toegezegde inventarisatie van de crisiswetgeving is intussen uitgevoerd;
de resultaten zijn neergelegd in het 221 bladzijden tellende rapport «Crisis
en recht – Schema’s bevoegdheden en verplichtingen tijdens crises»,
opgesteld door het Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties.2Het is niet helemaal duidelijk of dit rapport is benut bij het opstellen
van het wetsvoorstel. De toelichting maakt er geen melding van. Het rapport
noemt 109 wetten en wetsvoorstellen die voorzien in crisisbevoegdheden.3 In het wetsvoorstel worden 27 wetten en wetsvoorstellen
gewijzigd.4 In 22 gevallen gaat het om technische
wijzigingen, zoals afstemming van terminologie of aanpassing van verwijzingen.
In twee gevallen worden «zachte» bevoegdheden toegekend aan het
bestuur of de voorzitter van de veiligheidsregio, zoals de bevoegdheid om
te worden geraadpleegd door de commissaris van de Koning of de bevoegdheid
om een verzoek bij hem in te dienen.5 De enige
drie wetten waarin daadwerkelijk wordt voorzien in taken en bevoegdheden van
de veiligheidsregio’s zijn de Havenbeveiligingswet, het voorstel van
Wet publieke gezondheid en de Wet op de strandvonderij.6 Daarmee is niet gezegd dat alle andere 106 wetten en wetsvoorstellen,
genoemd in«Crisis en recht», alsnog gewijzigd zullen moeten worden;
er kunnen redenen zijn om dat niet te doen, bijvoorbeeld omdat sommige crisiswetten
niet voorzien in crisisbevoegdheden van lokale of regionale organen, maar
op dat punt terugvallen op de Gemeentewet.Zoals blijkt uit het hiervoor weergegeven citaat onderkent ook de regering
dat het van belang is de crisiswetten stelselmatig door te lichten om vast
te stellen of afstemming op de WVR noodzakelijk is. De Raad adviseert, indien
dit onderzoek nog niet heeft plaatsgevonden, het alsnog te doen, het wetsvoorstel
waar nodig aan te vullen, en de resultaten van het onderzoek in de toelichting,
of in een bijlage daarbij, op te nemen.b. De hiervoor bedoelde doorlichting zal, zo meent de Raad, in ieder
geval betrekking kunnen hebben op drie onderwerpen, die nu worden besproken.PlanvormingHet bestuur van de veiligheidsregio krijgt belangrijke taken bij de planvorming
rond rampen en crises: het moet elke vier jaar een beleidsplan, een risicoprofiel
en een crisisplan7 opstellen, voor categorieën
inrichtingen, categorieën rampen en luchtvaartterreinen rampbestrijdingsplannen
opstellen8 en een uniforme informatie- en communicatievoorziening
inrichten.9 De planvorming wordt van het gemeentelijke
naar het regionale niveau gebracht, omdat, zo stelde de regering, voor een
multidisciplinaire voorbereiding en uitvoering van de rampbestrijding en crisisbeheersing
regionale samenwerking noodzakelijk is.10Uit de toelichting blijkt niet dat stelselmatig is nagegaan of er in afzonderlijke
crisiswetten regelingen te vinden zijn voor de planvorming rond crises waarvan
het wenselijk is die af te stemmen op de regels voor planvorming in de
WVR.1 Dit onderwerp komt meer concreet aan de
orde in de punten 5 en 6 van dit advies.Bestuurlijke drukteBij de oprichting van veiligheidsregio’s zal voorkomen moeten worden
dat er aan de bestaande organen eenvoudig een wordt toegevoegd: dat zal slechts
leiden tot bestuurlijke drukte. In zijn advies over de WVR formuleerde de
Raad als vuistregel: hoe ingewikkelder de situatie, des te groter het belang
van een eenvoudige bevelsstructuur. De regering heeft deze vuistregel onderschreven.2 Meer concreet heeft de regering uitgesproken dat tijdens
het operationele optreden het primaat komt te liggen bij de voorzitter van
de veiligheidsregio; de rol van de provincie bij het operationele optreden
wordt kleiner.3Dit kan van belang zijn bij het
doorlichten van de crisiswetgeving, en wel in alle fasen van het overheidsoptreden,
niet slechts tijdens de repressie. Telkens wanneer een bestaande bevoegdheid
wordt neergelegd bij een nieuw orgaan, zal overwogen moeten worden die bevoegdheid
weg te halen bij het orgaan dat de bevoegdheid tot dan toe had. Dit is onder
meer aan de orde in de punt 3b van dit advies.Repressief optredenIn het stelsel van de WVR vindt bij een bovenlokale ramp of crisis opschaling
plaats naar de voorzitter van de veiligheidsregio. Het lijkt voor de hand
te liggen om dit stelsel in beginsel door te vertalen naar de bijzondere crisiswetten:
indien de crisisbevoegdheden die in de verschillende crisiswetten worden geregeld
van elkaar – of van die in de WVR – verschillen, zonder dat daar
een bijzondere reden voor bestaat, kunnen er horizontale en verticale afstemmingsproblemen
ontstaan.4 Het gaat er met name om dat de regionale
leiding bij bovenlokale crises berust bij de voorzitter van de veiligheidsregio,
en dat die leiding niet wordt gedeeld met de commissaris van de Koning of
de burgemeester, zodat daadwerkelijk sprake is van eenhoofdige leiding. Dit
speelt onder andere in de punten 3a en 4 van dit advies.Samenvattend adviseert de Raad, bij het hiervoor, onder a, besproken onderzoek
in ieder geval aandacht te besteden aan de planvorming bij rampen en crises,
de bestuurlijke drukte die zich bij rampenbestrijding en crisisbeheersing
kan voordoen, en het voorkomen van afstemmingsproblemen bij het repressief
optreden.1. Afstemming van crisiswetten op de Wet veiligheidsregio’sTen tijde van de voorbereiding van onderhavig wetsvoorstel was de bundel «Crisis
en recht» nog niet beschikbaar. Naar aanleiding van de opmerkingen van
de Raad heeft de doorlichting van de in de bundel ’Crisis en recht’
opgenomen wetten, alsnog plaatsgevonden. De betreffende wetten zijn onderzocht
op de volgende kenmerken:a) Is er sprake van een bevoegdheid ten behoeve van de rampenbestrijding
en crisisbeheersing waarbij een vorm van decentraal bestuur betrokken is?b) Is er sprake van een planvoorschrift of een ander wettelijk voorschrift
dat (deels) betrekking heeft op de voorbereiding op rampenbestrijding en crisisbeheersing?Het onderzoek heeft een aantal uiteenlopende wettelijke bepalingen opgeleverd,
waarvan is bezien of aanpassing wenselijk is in verband met de invoering van
de Wet veiligheidsregio’s. Daarbij is tevens rekening gehouden met het
verminderen van de bestuurlijke drukte.PlanvormenBij de doorlichting zijn de volgende sectorale planvormen naar voren gekomen
die (deels) relevant zijn voor de rampenbestrijding en crisisbeheersing binnen
de veiligheidsregio:• het havenveiligheidsplan van de havenautoriteit, genoemd in artikel
11b van de Havenbeveiligingswet;• het calamiteitenplan voor waterstaatswerken, genoemd in artikel
69 van de Waterstaatswet 1900 en artikel 5.24 van de Waterwet;• het beveiligingsplan voor luchtvaartterreinen, genoemd in artikel
37e van de Luchtvaartwet; en• de besluiten tot het vaststellen van een gevaarlijke stoffenroute
door provincies en gemeenten, genoemd in de artikelen 16 en 18 van de Wet
vervoer gevaarlijke stoffen.Vanwege de coördinerende rol van de voorzitter van de veiligheidsregio
bij de rampenbestrijding en crisisbeheersing ben ik met de Raad van mening
dat het noodzakelijk is de afstemming met de veiligheidsregio bij het vaststellen
van de plannen van andere crisispartners nader te regelen. Daarom is dit wetsvoorstel
aangevuld met bepalingen die ertoe strekken het bestuur van de veiligheidsregio
in de gelegenheid te stellen zienswijzen kenbaar te maken voorafgaand aan
de vaststelling van de bovengenoemde plannen of besluiten.De Raad geeft ten aanzien van het calamiteitenplan voor waterstaatswerken
en het havenveiligheidsplan in overweging om het bestuur van de veiligheidsregio
te belasten met de planvorming dan wel met de goedkeuring daarvan (de punten
5 en 6 van het advies). Deze aanbevelingen van de Raad zijn niet opgevolgd,
omdat het stelsel van de Wet veiligheidsregio’s niet meebrengt dat alle
planvorming tot de verantwoordelijkheid van het bestuur van de veiligheidsregio
gaat behoren. De sector die zelf verantwoordelijk is voor het uitvoeren van
een plan, behoort ook de verantwoordelijkheid te dragen voor het opstellen
van dat plan. Bovendien bevat een aantal van de genoemde planvoorschriften
bepalingen die slechts ten dele relevant zijn voor de rampenbestrijding en
crisisbeheersing. Zo bevatten bijvoorbeeld het havenveiligheidsplan en het
beveiligingsplan voor luchtvaartterreinen, naast regels over procedures bij
een incident waarbij sprake kan zijn van een ramp of crisis, vooral regels
over de beveiliging in normale omstandigheden.Bestuurlijke drukteTen aanzien van de bepalingen waarvoor in het onderhavige wetsvoorstel
een wijziging van de bevoegdheid wordt voorgesteld, is nagegaan of het mogelijk
is de bestuurlijke drukte te verminderen, dan wel te voorkomen dat deze toeneemt.
Hierbij onderschrijf ik het uitgangspunt van de Raad, dat wanneer een bestaande
bevoegdheid wordt neergelegd bij een nieuw orgaan, overwogen moet worden die
bevoegdheid weg te nemen bij het orgaan dat deze bevoegdheid tot dan toe had.
Het wetsvoorstel bevat in totaal tien wijzigingen, waarbij de bevoegdhedenstructuur
wordt gewijzigd. In vijf van die wijzigingen gaat het om opschaling van de
bevoegdheden van de burgemeester naar de voorzitter van de veiligheidsregio
bij een bovenlokale ramp of crisis. In die gevallen blijft de burgemeester
die bevoegdheid uitoefenen bij de bestrijding van een lokale ramp of crisis.
Bij een bovenlokale ramp of crisis is uitsluitend de voorzitter van de veiligheidsregio
bevoegd tot de uitoefening van die bevoegdheden. Deze wijzigingen worden voorgesteld
voor de Havenbeveiligingswet (artikel XVI)1,
de Wet bestrijding ongevallen Noordzee (artikel XXII), de Wet op de strandvonderij
(artikel XXIII), de Wet openbare manifestaties (artikel XI) en de Wet publieke
gezondheid (artikel XXXVI). In het verlengde van deze wijzigingen ligt de
voorgestelde wijziging van artikel 17.2 van de Wet milieubeheer (artikel XIV).
Vanwege de rol van de voorzitter van de veiligheidsregio bij een bovenlokale
ramp of crisis moet een milieu-incident met bovengemeentelijke gevolgen aan
hem worden gemeld en niet langer aan de commissaris van de Koning.De voorgestelde wijziging van artikel 23 van de Scheepvaartverkeerswet
(artikel XVIII) bevat een vermindering van de bestuurlijke drukte. De huidige
procedure, waarbij het verzoek om bijstand van de burgemeester via de Minister
van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties uiteindelijk door de Minister
van Verkeer en Waterstaat wordt overgebracht aan de Gemeenschappelijke Nautische
Autoriteit, is onnodig omslachtig. Thans wordt voorgesteld dat de voorzitter
van de veiligheidsregio een verzoek om bijstand aan de Gemeenschappelijke
Nautische Autoriteit rechtstreeks tot de Minister van V&W kan richten.Met de voorgestelde wijzigingen voor de artikelen 69, vijfde en zesde
lid, en 72, vierde lid, van de Waterstaatswet 1900 (artikel XX) en de artikelen
5.24, derde lid, en 5.25, vierde lid, van de Waterwet (artikel XXI) wordt
de bestuurlijke drukte verminderd, doordat de afstemming van het calamiteitenplan
alleen hoeft plaats te vinden met de besturen van de veiligheidsregio’s
en niet meer door de besturen van de regionale brandweer en de colleges van
burgemeester en wethouders. Eveneens wordt voorgesteld de evaluatie van een
veiligheidsincident bij waterstaatswerken uitsluitend aan het bestuur van
de veiligheidsregio te zenden.De aanpassing van bevoegdheden in relatie tot de bestuurlijke drukte in
de Kernenergiewet (artikel XIII) wordt besproken onder punt 3b.Repressief optredenBij dit onderwerp is beoordeeld of de wettelijke bepaling leidt tot afstemmingsproblemen
met het eenhoofdig bovenlokaal gezag van de voorzitter van de veiligheidsregio.
Hierbij is afgewogen in hoeverre de betreffende bevoegdheid interfereert met
de bevoegdheden van de voorzitter van de veiligheidsregio in geval van een
bovenlokale ramp of crisis. Met name de samenhang met de openbare ordebevoegdheden
is daarbij van belang. Naar aanleiding van de doorlichting zijn twee wijzigingen
met betrekking tot het repressief optreden aan het wetsvoorstel toegevoegd.
Voor de artikelen 5 tot en met 9 van de Wet openbare manifestaties wordt voorgesteld
dat deze bevoegdheden van de burgemeester in geval van een bovenlokale ramp
of crisis overgaan naar de voorzitter van de veiligheidsregio. Omdat het hier
gaat om openbare ordebevoegdheden worden deze bepalingen toegevoegd aan de
opsomming in artikel 39, eerste lid van de Wet veiligheidsregio’s1 (artikel XI). De eerder genoemde wijziging van artikel
17.2, derde lid, onder c, van de Wet milieubeheer (artikel XIV) houdt eveneens
verband met de afstemming bij het repressief optreden.2. Crisis en opschalingEen onduidelijkheid in de WVR is, hoe bij een bovenlokale crisis besloten
wordt tot opschaling van de burgemeester naar de voorzitter van de veiligheidsregio.Bij een lokale ramp of crisis blijft de openbare orde-taak bij het orgaan
dat die taak onder normale omstandigheden ook uitoefent: de burgemeester.
Heeft een ramp of crisis meer dan plaatselijke betekenis, dan dient deze taak
bij uitsluiting te berusten bij de voorzitter van de veiligheidsregio.2 De beslissing om op te schalen lijkt in alle gevallen
toe te komen aan de voorzitter zelf.3Bij een bovenlokale ramp is dat een verstandige benadering, omdat een
ramp vrijwel altijd kan worden bestreden door instanties binnen de regio –
al dan niet met hulp vanuit een aangrenzende regio. Bij een bovenlokale crisis
ligt de situatie anders. Bij zulke crises heeft doorgaans een minister doorzettingsmacht;
de toepasselijke crisiswet voorziet daar dan in. In het stelsel van de WVR
komen de openbare orde-taken van de burgemeester tijdens een bovenlokale crisis
bij uitsluiting te liggen bij de voorzitter van de veiligheidsregio; het decentrale
uitvoeringsapparaat dat de bevoegde crisisminister bijstaat, staat dus onder
leiding van de voorzitter. Hier ontstaat echter bestuurlijke onduidelijkheid.– De WVR hanteert een materieel crisisbegrip. Een crisis is «een
situatie waarin een vitaal belang van de samenleving is aangetast of dreigt
te worden aangetast».4 Door deze materiële
definitie is niet nauwkeurig omschreven welke crisiswetten en crisisbevoegdheden
er zijn.5– De voorzitter van de veiligheidsregio bepaalt kennelijk zelf wanneer
hem crisisbevoegdheden toekomen (en dientengevolge de burgemeesters in de
regio hun crisisbevoegdheden verliezen). De situatie wordt onduidelijk wanneer
de voorzitters van verschillende veiligheidsregio’s het besluit tot
opschaling op verschillende momenten nemen; dat kan leiden tot chaos en verwarring,
en onduidelijkheid over de rechtmatigheid van het overheidsoptreden.– Het spreekt ook niet vanzelf dat, tijdens een crisis, alle 25
voorzitters van een veiligheidsregio tot opschaling overgaan. Sommige crises
betreffen slechts een deel van het land. Bij, bij voorbeeld, wateroverlast
in het gebied tussen de Maas en de Waal zal het niet snel nodig zijn dat de
voorzitter van de veiligheidsregio Groningen de openbare orde-taak
voor de hele regio op zich neemt. Ook zijn er crises die niet of nauwelijks
gevolgen hoeven te hebben voor de openbare orde op lokaal of regionaal niveau.1– Onduidelijkheid kan eveneens ontstaan bij toepassing van het staatsnoodrecht.
In de noodwetgeving wordt duidelijk geregeld welke organen onder welke voorwaarden
en omstandigheden noodbevoegdheden kunnen uitoefenen. De verhouding van deze
noodbevoegdheden tot het wetsbegrip «crisis» is niet direct duidelijk.
Geen van de noodwetten of noodbepalingen, genoemd in de Coördinatiewet
uitzonderingstoestanden, wordt in het voorliggende wetsvoorstel gewijzigd.
De veiligheidsregio krijgt hier dus geen rol toebedeeld. Is echter tevens
sprake van een crisis, dan is de voorzitter van de veiligheidsregio op die
grond wel, en zelfs exclusief, bevoegd.De Raad vraagt hier aandacht voor. Juist tijdens crises
moet glashelder zijn wie wanneer waartoe bevoegd is, en welke organen tijdelijk
niet bevoegd zijn. Dat is juist bij openbare orde-bevoegdheden, waarmee diep
kan worden ingegrepen in de rechten en vrijheden van burgers, van wezenlijk
belang.Deze onduidelijkheid kan worden voorkomen door, naast
een materieel, ook een formeel en procedureel begrip «crisis»
in te voeren. Dat zou er op neerkomen dat de minister die belast is met het
bestrijden van een bepaald soort crisis altijd dient vast te stellen:– dat er een crisis is,– of er aanleiding is om openbare orde-taken op te schalen naar
de voorzitter van de veiligheidsregio,– zo ja, voor welke regio’s dat geldt,2 en– op welk moment de opschaling ingaat.Daarbij zou bepaald kunnen worden dat de minister een
crisis slechts afkondigt in overeenstemming met het gevoelen van de ministerraad,
tenzij de vereiste spoed zich daartegen verzet.3Deze procedure zou het beste kunnen worden geregeld
in de WVR, die immers zal gelden als een algemene wet voor rampen en crises.
Daarbij zou tevens bepaald moeten worden voor welke sectorale crisiswetten
(en eventueel voor welke noodwetten) deze procedure zal gelden; dat zou bij
voorbeeld kunnen in de vorm van een lijst in een bijlage aan het slot van
de wet.2. Crisis en opschalingDe Raad constateert terecht dat het in bepaalde situaties nodig kan zijn
dat op nationaal niveau wordt bepaald dat er, mogelijk in verschillende gebieden,
een bovenlokale crisis is en dat de crisisbevoegdheden in die gebieden tegelijkertijd
moeten worden opgeschaald naar het niveau van de veiligheidsregio’s.
Als daarin niet wordt voorzien, kunnen er situaties ontstaan waarbij niet
helder is wie welke bevoegdheden heeft.Artikel 42 van de wet veiligheidsregio’s bepaalt dat de commissaris
van de Koning, in zijn hoedanigheid van rijksorgaan, de bevoegdheid heeft
om de voorzitter van de veiligheidsregio ten tijde van een ramp of crisis
van meer dan regionale betekenis een aanwijzing te geven aan de betrokken
voorzitters van de veiligheidsregio’s. Langs deze weg kan er in voorkomende
gevallen worden voorzien dat de opschaling van crisisbevoegdheden in die veiligheidsregio’s
tegelijkertijd plaatsvindt. Hiermee wordt materieel hetzelfde bereikt als
met de procedurele regeling die de Raad voorstelt. De oplossing met toepassing
van artikel 42 van de Wet veiligheidsregio’s geniet naar mijn oordeel
de voorkeur, omdat de opschaling naar de voorzitter van de veiligheidsregio
ziet op de overgang van openbare ordebevoegdheden. Dat is een zaak die naar
zijn aard in de algemene bestuurlijke kolom thuishoort en derhalve onder verantwoordelijkheid
van de Minister van BZK dient te geschieden, al dan niet na overleg met of
op verzoek van de minister op wiens beleidsterrein de crisis plaatsvindt.In onderhavig wetsvoorstel worden slechts enkele technische aanpassingen
van het staatsnoodrecht voorgesteld. Ik zie, evenals de Raad, de noodzaak
het staatsnoodrecht meer inhoudelijk en integraal te herzien, mede in het
licht van de vernieuwde bevoegdhedenstructuur van de Wet veiligheidsregio’s.
Een dergelijke herziening van het staatsnoodrecht is echter te omvangrijk
om in deze Aanpassingswet te regelen, te meer omdat daarbij mogelijke wijzigingen
in de bevoegdhedenstructuur op nationaal niveau moeten worden betrokken. Zodra daarover meer duidelijkheid bestaat, zal de herziening van de
noodwetgeving ter hand worden genomen.3. Kernenergieweta. In de Kernenergiewet zoals die in het voorliggende wetsvoorstel
wordt gewijzigd, wordt niet voorzien in opschaling naar de voorzitter van
de veiligheidsregio: bij ongevallen met categorie A-objecten is de minister
verantwoordelijk; bij ongevallen met categorie B-objecten de burgemeester.1 Volgens de toelichting is hiervoor gekozen omdat een
ongeval met een categorie B-object in beginsel van niet meer dan plaatselijke
betekenis is.2Deze stelling komt niet direct overtuigend over, omdat de Kernenergiewet
wel degelijk voorziet in de mogelijkheid een ongeval met een categorie B-object
op te schalen indien het ongeval «meer dan plaatselijke betekenis»
heeft; de minister is dan bevoegd.3De Raad adviseert te bezien of het wenselijk is het stelsel van de WVR –
opschaling naar de veiligheidsregio – te volgen.b. In het stelsel van de Kernenergiewet zijn drie bestuursniveaus
betrokken bij het bestrijden van ongevallen met categorie A-objecten: het
rijk, de provincie en de gemeente. Met het wetsvoorstel krijgt ook het bestuur
van de veiligheidsregio taken op dit punt. De minister zal informatie moeten
verstrekken aan, en – zoveel mogelijk – overleg moeten voeren
met, de commissaris van de Koning, de voorzitter van de veiligheidsregio en
de burgemeester.4 Met vier bestuursniveaus zal,
zo meent de Raad, de bestuurlijke drukte toenemen. Dat kan nadelige gevolgen
hebben voor een effectief optreden, met name in de repressieve fase. Bovendien
zal elk van de vier bestuursniveaus over toereikende ambtelijke deskundigheid
moeten beschikken, omdat het anders zijn verantwoordelijkheid voor dit beleidsterrein
niet kan waarmaken; dat is echter weinig doelmatig.De Raad adviseert deze bepaling te vereenvoudigen.3. Kernenergieweta. De bestrijding van een kernongeval is in de Kernenergiewet op
twee niveaus belegd:– bij een ongeval met een categorie B-object is er een lokale aanpak;– bij een ongeval met een categorie A-object is er een centrale/nationale
aanpak.De Raad constateert terecht dat een ongeval met een categorie B-object
bovenlokale betekenis kan hebben, waardoor opschaling noodzakelijk kan zijn.
In dat geval vindt de bestrijding van een ongeval met een categorie B-object
plaats op de wijze van de bestrijding van een ongeval met een A-object, dat
wil zeggen op nationaal niveau (artikel 42, eerste lid, van de Kernenergiewet).
Opschaling naar het niveau van de veiligheidsregio acht ik in dat geval niet
wenselijk bij de bestrijding van kernongevallen, omdat er dan een extra bestuurlijke
laag wordt toegevoegd.Wel heeft de voorzitter van de veiligheidsregio een taak bij de handhaving
van de openbare orde en veiligheid bij een kernongeval met bovenlokale gevolgen.
Dit komt onder andere tot uiting in de voorgestelde wijziging van artikel
49, eerste en tweede lid, van de Kernenergiewet, waarin de voorzitter van
de veiligheidsregio wordt opgedragen mee te werken aan de uitvoering van de
maatregelen die de minister treft bij een kernongeval. De rol van de voorzitter
van de veiligheidsregio bij een kernongeval wordt beschreven in de toelichting
bij artikel XIII, onderdeel G.b. Ten aanzien van artikel 42 van de Kernenergiewet is aan het advies
van de Raad gevolg gegeven door de overlegverplichting met de commissaris
van de Koning te schrappen. Door de invoeging van het bestuur van de veiligheidsregio
in artikel 41 van de Kernenergiewet en van de voorzitter van de veiligheidsregio
in artikel 42 van de Kernenergiewet, ontstond een situatie waarin 4 bestuurslagen
betrokken waren bij een ongeval met een B-object met meer dan lokale betekenis.
Nu de rol van de provincie in de koude fase is overgenomen door het bestuur
van de veiligheidsregio, en de voorzitter van de veiligheidregio in de warme
fase over de bevoegdheden van de burgemeester beschikt op grond
van artikel 39 van de Wet veiligheidsregio’s, is het overleg met de
commissaris van de Koning niet langer noodzakelijk.Ten aanzien van de kennisgeving in artikel 49, tweede lid, van de Kernenergiewet
daarentegen blijft het van belang dat de commissaris, gelet op diens verantwoordelijkheden
met betrekking tot het milieu en het waterbeheer, op de hoogte wordt gehouden
van de maatregelen die de minister treft. Ook kan zijn medewerking van belang
zijn voor de uitvoering van de maatregelen van de minister.4. Wet inzake de luchtverontreinigingIn het stelsel van de Wet inzake de luchtverontreiniging kan de commissaris
van de Koning een inrichting doen sluiten of buiten werking stellen indien –
kort gezegd – zeer ernstige luchtverontreiniging dreigt. Hij kan in
buitengewone omstandigheden ook algemene voorschriften vaststellen.1 De burgemeester kan hem verzoeken om een van deze bevoegdheden
te gebruiken.2In het wetsvoorstel wordt geregeld dat ook de voorzitter van de veiligheidsregio
zo’n verzoek kan doen «in geval van een ramp of crisis van meer
dan plaatselijke betekenis, of van een ernstige vrees voor het ontstaan daarvan».3 Dit criterium komt nauwkeurig overeen met dat in artikel
33 WVR; daar houdt het echter in dat de openbare orde-taken bij uitsluiting
komen te liggen bij de voorzitter van de veiligheidsregio. Aldus wordt de
eenhoofdige leiding, zoals voorzien in de WVR, bij een luchtverontreinigingscrisis
doorkruist door de commissaris van de Koning.De Raad adviseert op dit punt aan te sluiten bij het stelsel van de WVR.4. Wet inzake de luchtverontreinigingDe bevoegdheden van de commissaris van de Koning om maatregelen te treffen
bij ernstige luchtverontreiniging moeten worden gezien in het brede kader
van de taken van het provinciebestuur op het terrein van het milieubeheer.
Met de introductie van het eenhoofdig gezag in de Wet veiligheidsregio’s
wordt niet beoogd alle crisisbevoegdheden op verschillende beleidsterreinen
ten tijde van een bovenlokale ramp of crisis over te dragen aan de voorzitter
van de veiligheidsregio. Dat blijft beperkt tot de crisisbevoegdheden die
aan de burgemeester zijn toevertrouwd, omdat de burgemeester tevens over de
openbare ordebevoegdheden beschikt. In een dergelijk geval is het zaak dat
de crisisbevoegdheid en de openbare ordebevoegdheden in één
hand blijven. Dat is in het onderhavige geval niet aan de orde. Het advies
van de Raad om deze bevoegdheden over te dragen aan de voorzitter van de veiligheidsregio
is daarom niet opgevolgd.De voorgestelde aanpassingen van de artikelen 44 en 49 van de Wet inzake
de luchtverontreiniging komen te vervallen. Bij nadere bestudering is gebleken
dat artikel 84 van die wet de voorzitter van de veiligheidsregio reeds de
bevoegdheid geeft om een verzoek tot het treffen van maatregelen in te dienen
bij de commissaris van de Koning.5. HavenbeveiligingswetIn het stelsel van de Havenbeveiligingswet is de burgemeester het verantwoordelijke
orgaan voor de goedkeuring van het beveiligingsplan van een haven.4 De Havenbeveiligingswet wordt in het wetsvoorstel op
enkele ondergeschikte punten aangepast,5 maar
de rol van de burgemeester bij het beveiligingsplan verandert niet.In de opzet van de WVR behoort de planvorming rond rampen en crises in
het algemeen – zoals het opstellen van een beleidsplan, een risicoprofiel
en een crisisplan6, en het opstellen van rampbestrijdingsplannen 7 – tot de taken van het bestuur van de veiligheidsregio.
De Raad geeft in overweging te bepalen dat het beveiligingsplan van de haven
wordt goedgekeurd door het bestuur van de veiligheidsregio, zodat wordt aangesloten
bij het stelsel van de WVR.5. HavenbeveiligingswetIn de Havenbeveiligingswet is de burgemeester aangewezen als havenautoriteit.
Een belangrijk onderdeel van zijn taak is het (doen) opstellen van een havenveiligheidsbeoordeling
en, wanneer nodig, een havenveiligheidsplan (artikelen 11a en 11b van de Havenbeveiligingswet).
Het havenveiligheidsplan bevat eisen met betrekking tot de maritieme veiligheid
en regelt voor een groot deel de beveiliging van de haven. Het plan gaat ten
dele over de procedures in geval van een incident waarbij sprake kan zijn
van een ramp of crisis. Hierbij moet onder andere worden gedacht aan terroristische
aanslagen die een ramp tot gevolg hebben.De Havenbeveiligingswet kent twee planvormen. Het beveiligingsplan voor
een havenfaciliteit, waarvoor de burgemeester een certificaat ter goedkeuring
afgeeft en het havenveiligheidsplan dat de burgemeester moet opstellen en
goedkeuring behoeft van de Minister van Verkeer en Waterstaat.De taken van de burgemeester ten aanzien van deze planvormen hangen nauw
samen met zijn taken en bevoegdheden als havenautoriteit, en hebben daarmee
in belangrijke mate een sectorale inbedding. Er is alleen al daarom geen aanleiding
om deze taken bij het bestuur van de veiligheidsregio’s te beleggen.
Op grond van de EG-verordening en de EG-richtlijn moet de havenautoriteit
worden belast met deze taken. Wanneer de taken van de burgemeester met betrekking
tot de planvormen in de Havenbeveiligingswet over zouden gaan naar de veiligheidsregio,
zou dat moeten gelden voor alle taken en bevoegdheden van de havenautoriteit.
Dat is onwenselijk.Wel heeft het havenveiligheidsplan en de daaraan voorafgaande risicobeoordeling
zodanige raakvlakken met de rampenbestrijding en crisisbeheersing dat er aanleiding
is om de afstemming met de veiligheidsregio te regelen. De havenveiligheidsbeoordeling
kan informatie bevatten die relevant is voor het risicoprofiel en crisisplan
van de veiligheidsregio. Daarom wordt in artikel 11a voorgesteld dat de havenveiligheidsbeoordeling
wordt toegezonden aan het bestuur van de veiligheidsregio. Tevens is het van
belang dat het havenveiligheidsplan goed op het crisisplan wordt afgestemd.
Daarvoor wordt in artikel 11b van de Havenbeveiligingswet een afstemmingsverplichting
voorgesteld.6. Waterstaatswet 1900De Waterstaatswet 1900 legt de verantwoordelijkheid voor het opstellen
van het calamiteitenplan, en voor het houden van oefeningen, bij de beheerder
van elk waterstaatswerk; dat kunnen zijn de Minister van Verkeer en Waterstaat,
gedeputeerde staten, het dagelijks bestuur van een waterschap of het college
van burgemeester en wethouders. Gedeputeerde staten houden toezicht op de
uitoefening van deze taak.1 Zoals opgemerkt behoort
in het stelsel van de WVR de planvorming tot de taken van het bestuur van
de veiligheidsregio. Dat geldt ook voor het vaststellen van een oefenbeleidsplan.2De Raad geeft in overweging het bestuur van de veiligheidsregio te belasten
met de planvorming in de Waterstaatswet 1900, of in ieder geval met de toezichthoudende
taak die nu bij gedeputeerde staten berust.6. Waterstaatswet 1900De waterbeheerder is verantwoordelijk voor de waterstaatswerken, ook in
situaties waarin er sprake is van een calamiteit. Er is daarom geen aanleiding
om het opstellen van het calamiteitenplan, genoemd in artikel 69 van de Waterstaatswet
1900 vanwege de introductie van de veiligheidsregio’s over te dragen
aan het bestuur van de veiligheidsregio.De toezichthoudende taak op het waterbeheer ligt, met uitzondering van
de rijkswateren, primair bij de provincies. Dat geldt voor het toezicht op
de planvorming, maar ook voor het feitelijke beheer en het daadwerkelijk optreden
bij een calamiteit. De provincie kan besluiten tot het instellen of opheffen
van waterschappen dan wel het toedelen van beheerstaken. Vanuit het sectorale
perspectief gezien is het daarom allerminst voor de hand liggend, het toezicht
op de planvorming bij de veiligheidsregio neer te leggen. Bovendien
zou het toezicht worden versnipperd, omdat er vaak meerdere veiligheidsregio’s
bij binnen één een waterschap zijn gelegen. Het advies van de
Raad is daarom niet opgevolgd. Belangrijk is wel dat de afstemming met de
veiligheidsregio’s voldoende is gewaarborgd. Dit is reeds geregeld in
artikel 69, tweede, vijfde en zesde lid, van de waterstaatswet 1900. Deze
bepalingen worden in het voorstel in overeenstemming gebracht met de Wet veiligheidsregio’s.7. Voorstel van wet ambulancezorgDe regeling van de rampenbestrijding en de crisisbeheersing in de WVR
hangt nauw samen met de ambulancezorg, onder meer omdat ambulancezorg zal
worden verleend vanuit de meldkamer van de veiligheidsregio. Sinds de Raad
over het voorstel van Wet ambulancezorg (WAZ) heeft geadviseerd, is er het
een en ander in veranderd. Na inwerkingtreding van de WAZ, de WVR en het voorliggende
wetsvoorstel zal de vergunningverlening voor ambulancezorg als volgt verlopen.– Bij algemene maatregel van bestuur worden beleidsuitgangspunten
voor de toetsing van vergunningaanvragen vastgesteld.1– Het bestuur van de veiligheidsregio, het regionale politiecollege
en de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties in zijn hoedanigheid
van korpsbeheerder van het Korps landelijke politiediensten sluiten een convenant.
Waar het gaat om de meldkamerfunctie bevat het convenant in ieder geval afspraken
over de locatie, het beleid en beheer, de financiën, de prestaties, de
ondersteunende systemen en de samenwerking van politie met brandweer, geneeskundige
hulpverlening en ambulancezorg in de meldkamer.2– Het bestuur van de veiligheidsregio stelt de eisen vast waaraan
de Regionale Ambulancevoorziening met betrekking tot de meldkamer voor de
ambulancezorg moet voldoen; die hebben betrekking op de locatie, het beleid
en beheer, de financiën, de prestaties, de ondersteunende systemen, de
voorbereiding op en het daadwerkelijk optreden bij ongevallen, rampen en crises
en de samenwerking van ambulancezorg met brandweer, geneeskundige hulpverlening
en politie in de meldkamer3– een opsomming
die grotendeels, maar niet helemaal, overeenkomt met die in het vorige gedachtestreepje.– De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport stelt bij ministeriële regeling de eisen vast waaraan de ambulancezorg
moet voldoen. De eisen kunnen per regio verschillen. Voor zover deze eisen
betrekking hebben op de meldkamer stelt hij deze vast overeenkomstig de eisen
die de besturen van de veiligheidsregio’s hebben vastgesteld, zoals
beschreven in het vorige gedachtestreepje.4– De vergunning wordt verleend door de Minister van Volksgezondheid,
Welzijn en Sport. Het bestuur van de veiligheidsregio brengt daarbij een zwaarwegend
advies uit.5 Deze procedure is niet alleen complex
en, naar de Raad vreest, tijdrovend, maar ook bestuurlijk onhelder. De Raad
wijst op twee aspecten.Ten eerste ligt het niet direct voor de hand om beleidsuitgangspunten
vast te leggen in een algemene maatregel van bestuur. Een algemene maatregel
van bestuur is immers niet een beleidsdocument maar bevat algemeen verbindende
voorschriften.Ten tweede zijn de verantwoordelijkheden onhelder.
Het bestuur van de veiligheidsregio zal zich bij het formuleren van eisen
moeten houden aan het convenant (genoemd in het tweede streepje), dat deels
dezelfde inhoud zal hebben; bij het vaststellen van de ministeriële regeling
(vierde streepje) zal de Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport die
eisen, voor zover betrekking hebbend op de meldkamer weer moeten overnemen.
Met dat al wordt onhelder welk bestuursorgaan waarvoor verantwoordelijk is.De Raad acht het aangewezen dit stelsel eenvoudiger
en helderder vorm te geven. Hij adviseert in de toelichting in te gaan op
de vraag hoe dat zou kunnen geschieden, en zo nodig het wetsvoorstel aan te
passen.7. Wet ambulancezorgDe opmerking van de Raad betreffende het opnemen van beleidsuitgangspunten
in een algemene maatregel van bestuur betreft de systematiek van vergunningsverlening
in de Wet ambulancezorg. Deze opmerking valt buiten het kader van dit wetsvoorstel,
waarin de afstemming van de Wet ambulancezorg op de systematiek van de Wet
veiligheidsregio’s wordt geregeld. Nadere aanpassing van de systematiek
van de Wet ambulancezorg is niet aan de orde.De Raad typeert de procedure voor het vaststellen van de eisen voor de
Regionale ambulancevoorziening als complex. Vanwege de systematiek van de
Wet ambulancezorg en de Wet veiligheidsregio’s is deze complexe procedure
echter noodzakelijk om de onderscheiden verantwoordelijkheden van de verschillende
partners te waarborgen ten aanzien van de samenwerking in de meldkamer. De
memorie van toelichting bij het wetsvoorstel is aangevuld met een nadere uitwerking
van de verschillende verantwoordelijkheden van de regionale ambulancevoorziening,
het bestuur van de veiligheidsregio, de politie, de Minister van Binnenlandse
Zaken en Koninkrijksrelaties en de Minister van Volksgezondheid, Welzijn en
Sport. De memorie van toelichting is tevens aangevuld met een bespreking en
beoordeling van de alternatieven.8. Voor redactionele kanttekeningen verwijst de Raad naar de bij
het advies behorende bijlage.8. Redactionele kanttekeningenDe in de bijlage opgenomen kanttekeningen van louter redactionele aard
hebben in vrijwel alle gevallen tot aanpassing geleid, zij het soms licht
afwijkend van het alternatief dat door de Raad van State in overweging werd
gegeven; de uitzonderingen worden hieronder toegelicht.– Ten aanzien de Wet rechtspositionele voorzieningen rampbestrijders
(artikel VIII) wordt het gebruik van de termen «zwaar ongeval»
en «dat ongeval» gehandhaafd, omdat dezelfde terminologie wordt
gebruikt in de verdragen met het Koninkrijk België en de Bondsrepubliek
Duitsland (Respectievelijk Trb. 1984, 155 en Trb. 1988, 95). Aan deze verdragen wordt gerefereerd in
artikel 1, onderdeel b, onderdelen 3° en 4°, van de Wet rechtspositionele
voorzieningen rampbestrijders.– Ten aanzien van de Belemmeringenwet Landsverdediging, de Vorderingswet
en de Noodwet arbeidsvoorziening (artikelen XII, XXV en XXIX) geldt dat in
dit wetsvoorstel uitsluitend de rechtstreekse verwijzingen naar de Wet rampen
en zware ongevallen zijn vervangen door een verwijzing naar de vervangende
artikelen in de Wet veiligheidregio’s. Overige aanpassingen zullen plaatsvinden
bij de modernisering van de noodwetgeving (zie slot van het tweede punt van
dit nader rapport).– De door de Raad voorgestelde aanvulling van artikel 49c van de
Kernenergiewet (artikel XIII) wordt achterwege gelaten, aangezien uitsluitend
de burgemeester verantwoordelijk is bij ongevallen met categorie B-objecten
(zie punt 3a).– Artikel 7, derde lid, van de Wet ambulancevervoer (artikel XXXIII)
komt niet te vervallen. Het bestuur van de veiligheidsregio neemt, als de
Wet veiligheidsregio’s en de Wet ambulancezorg beide in werking zijn
getreden, de plaats in van het bestuur van het openbaar lichaam, bedoeld in
artikel 4 van de Wet geneeskundige hulpverlening bij ongevallen en rampen.
De Raad stelt terecht dat de Wet veiligheidsregio’s niet langer het
bestuur van de veiligheidsregio de bevoegdheid geeft om regels over het ambulancevervoer
te stellen. Dit is om de reden dat het bestuur van de veiligheidsregio, zonder
meer het bevoegd gezag is van het ambulancegedeelte van de meldkamer. Hoewel
om die reden, strikt genomen, artikel 7, derde lid, geschrapt zou kunnen worden,
meen ik dat het vanwege de duidelijkheid, de voorkeur verdient het artikellid
-in een gewijzigde redactie- te behouden. Dat komt dan te luiden: Bij de in
het eerste lid bedoelde beslissing worden de aanwijzingen van het bestuur
van de veiligheidsregio in acht genomen. Artikel XXVI, onderdeel C, is op
deze wijze aangepast.– De opmerking van de Raad om artikel XXVII, onderdeel E, te schrappen
wordt niet overgenomen. In de voorgestelde wijziging wordt artikel 18 van
de Wet ambulancezorg geschrapt, dat een wijziging van de Wet geneeskundige
hulpverlening bij ongevallen en rampen (Wet ghor) bevat. Op het moment dat
het onderhavige wetsvoorstel kracht van wet krijgt en in werking treedt, treedt
ook de Wet veiligheidsregio’s in werking en wordt de Wet
ghor ingetrokken. De Wet ghor kan dan niet meer via artikel 18 van de Wet
ambulancezorg gewijzigd worden. Dat artikel is dan overbodig.9. Overige wijzigingenTot slot zijn er nog enkele wijzigingen die niet voortvloeien uit het
advies van de Raad van State.De wijziging van artikel 16, tweede lid, van de Politiewet 1993 (artikel
VI) voorziet erin dat de Minister van BZK, in een situatie als bedoeld in
artikel 39 van de Wet veiligheidsregio’s, aanwijzingen kan geven aan
de voorzitter van de veiligheidsregio’s ten aanzien van de in dat artikel
genoemde politietaak.In de Wet veiligheidsregio’s (artikel XI) worden diverse wijzigingen
voorgesteld:– de wijziging van de artikelen 1 en 32, hangen samen met een duidelijkere
wijze van definiëren van het begrip GHOR;– de wijziging van de artikelen 18, 66 (zie onderdeel G, onder 1),
69 en 71 betreft het herstellen van terminologische inconsistenties;– de wijziging van artikel 50 betreft het herstellen van een verkeerde
verwijzing;– in artikel 55, vijfde lid vervalt de grondslag voor het stellen
van nadere regels over de specifieke uitkering voor de kosten voortvloeiende
uit het opsporen en ruimen van explosieven uit de Tweede Wereldoorlog in verband
met een gewijzigde financieringsstructuur via het gemeentefonds;– aan artikel 66, tweede lid, wordt onderdeel d toegevoegd en een
nieuw artikel 66a wordt opgenomen waarin de wettelijke taak van het NIFV wordt
uitgebreid met de huidige taken van de Landelijke Faciliteit Rampenbestrijding,
vooruitlopend op de wettelijke regeling van een ondersteuningsorganisatie
Fysieke Veiligheid;– de wijziging in artikel 70 hangt samen met het toevoegen van onderdeel
d aan het tweede lid van artikel 66;– in artikel 78, zesde lid, wordt een verwijzing naar artikel 42
opgenomen;– de bijlage wordt gewijzigd in verband met de herindeling van de
gemeenten Alkemade, Jacobswoude, Bennebroek en Bloemendaal.In de artikelen 39, 40, 43 en 44 van de Wet publieke gezondheid (artikel
XXXVI) worden enkele verschrijvingen hersteld.De artikelen XXXIVa, XXXIVb en XXXIVc bevatten bepalingen van overgangsrecht
in verband met de overdracht van taken naar het NIFV zoals voorzien in de
artikelen 66 en 66a.In artikel XXXVII zijn enkele om te hangen algemene maatregelen van bestuur
en regelingen toegevoegd.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal, nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,H.D. Tjeenk WillinkIk moge U verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en
de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal
te zenden.De minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,G. ter HorstBijlage bij het advies van de Raad van State betreffende no. W04.080253/I
met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.– In Artikel I, «Burgerlijk wetboek» vervangen door:
Burgerlijk Wetboek.– In Artikel II een wijziging opnemen van artikel 443 van het Wetboek
van Strafrecht in verband met de bevoegdheid van de voorzitter van de veiligheidsregio
om, bij een ramp of crisis van meer dan plaatselijke betekenis, op basis van
artikel 176, eerste lid, van de Gemeentewet juncto artikel 33, eerste lid,
van het voorstel van Wet veiligheidsregio’s, algemeen verbindende voorschriften
vast te stellen.– In Artikel II, voor «In artikel 1a_,» invoegen: Artikel
III.– In Artikel IV en Artikel VII, onderdeel A, onderdeel 1, «de
artikelen 47 tot en met 49» telkens wijzigen in: «de artikelen
47 en 48», aangezien artikel 49 is geschrapt (Kamerstukken II 2007/2008,
31 117, nr. 7, onderdeel CC – deze wijziging is overigens nog niet
verwerkt in artikel 46, eerste lid, van het voorstel van Wet veiligheidsregio’s).– In artikel 1, eerste lid, onderdeel b, onderdelen 1° tot en
met 4° van de Wet rechtspositionele voorzieningen rampbestrijders (Artikel
VII, onderdeel A) de woorden «of een zwaar ongeval» en «en
zware ongevallen» schrappen.– In artikel 1, eerste lid, onderdeel c, onderdeel 2°, van de
Wet rechtspositionele voorzieningen rampbestrijders (Artikel VII, onderdeel
A, van het wetsvoorstel) verduidelijken wat wordt bedoeld met «een andere
gezondheidsdienst als bedoeld in artikel 27, eerste lid, van de Wet veiligheidsregio’s».– In artikel 3 van de Wet rechtspositionele voorzieningen rampbestrijders
(dat deels wordt gewijzigd in Artikel VII, onderdeel B, van het wetsvoorstel)
de zinsnede «of dat ongeval» vervangen door: of die crisis. Voorts
in Artikel VII, onderdeel B, «wordt vervangen door» vervangen
door: vervangen door.– In artikel VIII de citeertitel van de Wet tegemoetkoming schade
bij rampen en zware ongevallen wijzigen in: Wet tegemoetkoming schade bij
rampen.– Bij de eerste drie wetten genoemd in Artikel XI en de wet genoemd
in artikel XIV telkens het Staatsbladnummer vermelden (aanwijzing 87 van de
Aanwijzingen voor de regelgeving (Ar)).– Artikel X als volgt redigeren: «In artikel 1, eerste lid,
onderdeel a, van de Belemmeringenwet Landsverdediging wordt ’de bestrijding
van rampen en zware ongevallen in buitengewone omstandigheden als bedoeld
in hoofdstuk V van de Wet rampen en zware ongevallen’ vervangen door:
de bestrijding van rampen en crises in buitengewone omstandigheden als bedoeld
in paragraaf 12 van de Wet veiligheidsregio’s.»– De nieuwe tekst van artikel 41 van de Kernenergiewet (Artikel
XI, onderdeel B) geheel uitschrijven.– Artikel XI, onderdeel H, als volgt formuleren: «Artikel
49b wordt als volgt gewijzigd: 1. In het eerste lid wordt ’De burgemeester
van de gemeente’ vervangen door: De voorzitter van de veiligheidsregio.
2. In het tweede en derde lid wordt «De burgemeester» telkens
vervangen door: De voorzitter van de veiligheidsregio.»– In Artikel XI van het wetsvoorstel artikel 49c van de Kernenergiewet
aanvullen met het oog op de situatie dat de voorzitter van de veiligheidsregio,
op basis van artikel 33, eerste lid, WVR juncto de artikelen 173 en 175 respectievelijk
176 van de Gemeentewet, bevelen of voorschriften geeft.– In Artikel XVII, na «crisisplannen», invoegen: «als
bedoeld in artikel 14 van de Wet veiligheidsregio’s». Voorts in
de bestaande tekst van artikel 69, tweede lid, van de Waterstaatswet 1900
na «rampbestrijdingsplannen» invoegen: als bedoeld in artikel
15 van die wet.– In artikel 23, tweede lid, van de Vorderingswet (gewijzigd in
Artikel XX van het wetsvoorstel), de zinsnede «de bestrijding van rampen
en zware ongevallen» wijzigen in: de rampenbestrijding. Voorts van de
gelegenheid gebruik maken om in deze bepaling «Onze Minister van Binnenlandse
Zaken» te wijzigen in: Onze Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties.– In artikel 50, eerste lid, onderdeel d, van de Noodwet Arbeidsvoorziening
(gewijzigd in artikel XXII van het wetsvoorstel de zinsneden «de bestrijding
van rampen en zware ongevallen» en «het bestrijden van een ramp
of een zwaar ongeval» telkens wijzigen in: de rampenbestrijding.– Artikel 7, derde lid, van de Wet ambulancevervoer (gewijzigd in
Artikel XXVI, onderdeel C) schrappen, nu de WVR het bestuur van de veiligheidsregio
geen bevoegdheid geeft om regels (of regelen) ten aanzien van de meldkamer
vast te stellen.– Artikel XXVII, onderdeel E, schrappen, aangezien de Wet geneeskundige
hulpverlening bij ongevallen en rampen wel degelijk zal moeten worden afgestemd
op de Wet ambulancezorg voor de duur dat deze wetten tegelijkertijd gelding
hebben.– In Artikel XXVIII, onderdeel A, «Regionale Ambulancevoorziening,
bedoeld in artikel 1 van de Wet ambulancezorg» wijzigen in: «Regionale Ambulancevoorziening: de rechtspersoon, bedoeld
in artikel 1, eerste lid, onderdeel d, van de Wet ambulancezorg.»– In Artikel XXVIII, onderdeel B, «ambulancevervoerder»
wijzigen in: ambulancevervoerders.– In artikel 27 WVR de term «ambulancevervoerders» telkens
wijzigen in: de Regionale Ambulancevoorziening.– Artikel XXVIII, onderdeel C, onderdeel 2, als volgt formuleren:
In het tweede lid wordt «het ambulancevervoer» vervangen door:
de daadwerkelijke ambulancezorg.– Artikel XXVIII, onderdeel C, onderdeel 7, als volgt formuleren:
In het zesde lid (nieuw) wordt «ambulancevervoerders» vervangen
door: Regionale Ambulancevoorzieningen.– In Artikel XXVIII, onderdeel D, «ambulancevervoerder»
wijzigen in: ambulancevervoerders.– In de aanhef van Artikel XXVIII «Op het tijdstip dat»
wijzigen in: Indien. Het artikel kan namelijk geen wijziging brengen in het –
tot wet verheven en in werking getreden – voorstel van Wet veiligheidsregio’s op het tijdstip dat het voorstel van Wet ambulancezorg –
na tot wet te zijn verheven - in werking treedt,
tenzij de Wet ambulancezorg in werking treedt tegelijk met, of later dan,
de Wet veiligheidsregio’s. Voorts «nadat» wijzingen in:
na.– Nu ervoor is gekozen om op diverse plaatsen in het voorstel van
Wet publieke gezondheid (Artikel XXIX van het wetsvoorstel) naast de burgemeester
de voorzitter van de veiligheidsregio te noemen, dit uit oogpunt van leesbaarheid
eveneens doen in de artikelen 34, vierde lid, 47, 51, 54, 55 en 56 (genoemd
in artikel 6, derde lid).– Op diverse plaatsen in Artikel XXIX rekening houden met het feit
dat de te vervangen zinsnede niet telkens luidt «de burgemeester»
maar ook wel «De burgemeester».– In Artikel XXIX, onderdeel A, «als» vervangen door
een komma.– In artikel 32, derde lid, van de Wet publieke gezondheid (Artikel
XXIX, onderdeel H) de voorzitter van de veiligheidsregio opnemen.– In Artikel XXX van het wetsvoorstel een nieuwe wettelijke grondslag
geven voor alle uitvoeringsregelingen, gebaseerd op de wetten die in artikel
59 van het voorstel van Wet veiligheidsregio’s worden ingetrokken; indien
het de bedoeling is dat uitvoeringsregelingen vervallen, dat in de toelichting
vermelden (aanwijzingen 227 en 243 Ar).XNoot1De oorspronkelijke tekst van het voorstel van wet en van de memorie van
toelichting zoals voorgelegd aan de Raad van State is ter inzage gelegd bij
het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot1Kamerstukken II 2006/07, 31 117, nr. 3, blz. 44. De Raad van State
had in zijn advies over het voorstel van Wet veiligheidsregio’s gevraagd
om een overzicht van de verschillende wettelijke grondslagen voor crisisoptreden
door de onderscheiden vakministers (Kamerstukken II 2006/07, 31 117,
nr. 4, punt 2b).XNoot2Kamerstukken II 2007/08, 29 668, nr. 23, bijlage.XNoot3Niet meegeteld zijn wetten die in het voorliggende wetsvoorstel worden
ingetrokken.XNoot4Opnieuw worden wetten die worden ingetrokken niet meegeteld.XNoot5Wijziging van de Kernenergiewet en de Wet inzake de luchtverontreiniging
(artikelen XI en XII).XNoot6Artikelen XV, XXIX en XIX.XNoot7Artikelen 12 tot en met 14 WVR.XNoot8Artikel 15 WVR.XNoot9Artikel 20 WVR.XNoot10Kamerstukken II 2006/07, 31 117, nr. 3, blz. 18.XNoot1In het schema van het rapport «Crisis en recht» is planvorming
geen afzonderlijke rubriek. Het is echter een wezenlijk onderdeel van de rampenbestrijding
en crisisbeheersing.XNoot2Kamerstukken II 2006/07, 31 117, nr. 4, punt 3b.XNoot3Kamerstukken II 2006/07, 31 117, nr. 3, blz. 13.XNoot4Kamerstukken II 2006/07, 31 117, nr. 4, punt 2c.XNoot1In het nader rapport wordt de nummering van het gewijzigde wetsvoorstel
gehanteerd.XNoot1Voor artikelen van het voorstel voor een Wet veiligheidsregio’s
wordt verwezen naar het vernummerde wetsvoorstel, zoals dat aanhangig is gemaakt
bij de Eerste Kamer (Kamerstukken I 2008/09, 31 117, nr. A).XNoot2Artikel 33, eerste lid, WVR.XNoot3In de nota naar aanleiding van het verslag bij de WVR merkt de regering
op: «De voorzitter van de veiligheidsregio is, wanneer een ramp of crisis
zich bovenlokaal voordoet of dreigt voor te doen, verantwoordelijk voor opschaling.»
(Kamerstukken II 2007/08, 31 117, nr. 6, blz. 65).XNoot4Artikel 1 WVR.XNoot5De kredietcrisis die zich op dit moment voordoet vormt een illustratie.
Deze crisis kan worden geduid als een crisis in de zin van artikel 1 van de
WVR. De kredietcrisis kon tot nu toe echter worden opgelost zonder gebruikmaking
van crisisbevoegdheden; wel had de regering de behoefte om zulke bevoegdheden
te regelen voor gevallen waarin die wel nodig zouden zijn. Daartoe is de Wet
op het financieel toezicht intussen gewijzigd (Stb. 2008, 394).XNoot1Bijvoorbeeld bij een veiligheidsdreiging rond een vliegtuig in de lucht,
of bij een crisis in de bankensector. Ook bij zulke crises kunnen echter openbare
orde-problemen ontstaan: bij problemen rond een vliegtuig als het neerstort;
bij een crisis in de bankensector als de klanten massaal hun spaartegoeden
willen opnemen.XNoot2Vanzelfsprekend zal de opschaling op een later tijdstip kunnen worden
uitgebreid tot andere regio’s, als de feiten daartoe aanleiding geven.XNoot3Sommige crisiswetten voorzien hierin (bij voorbeeld artikel 42 van de
Kernenergiewet); het ligt voor de hand dit in zulke gevallen te uniformeren
of althans te harmoniseren, om onnodige verschillen te voorkomen. Artikel
38 WVR bepaalt nu alleen dat de crisisminister de Minister van Binnenlandse
Zaken en Koninkrijksrelaties op de hoogte stelt als hij crisisbevoegdheden
uitoefent.XNoot1Artikel 40 van de Kernenergiewet. Het wetsvoorstel brengt geen wijziging
in het tweede lid, tweede volzin, waarin de coördinerende rol van de
burgemeester is geregeld.XNoot2Toelichting op artikel XI, onderdeel A.XNoot3Artikel 42, eerste lid, van de Kernenergiewet.XNoot4Artikelen 42, eerste lid, en 49, tweede lid, van de Kernenergiewet zoals
gewijzigd in het wetsvoorstel.XNoot1Artikelen 43 en 48 van de Wet inzake de luchtverontreiniging.XNoot2Artikelen 44 en 49 van de Wet inzake de luchtverontreiniging.XNoot3Artikel XII, onderdelen A en B, van het wetsvoorstel.XNoot4Artikelen 6 tot en met 11 van de Havenbeveiligingswet.XNoot5Artikel XV van het wetsvoorstel.XNoot6Artikelen 12 tot en met 14 WVR.XNoot7Artikel 15 WVR.XNoot1Artikelen 67 tot en met 71 van de Waterstaatswet 1900.XNoot2Artikel 12, tweede lid, onderdeel d, WVR.XNoot1Artikel 5, tweede lid, onderdeel b, zoals luidend in Kamerstukken I, 2005/06,
29 835, A.XNoot2Artikel 17 WVR; artikel 29, vierde lid, WVR, zoals gewijzigd en vernummerd
tot vijfde lid in Artikel XXVIII, onderdeel C, onderdeel 4, van het wetsvoorstel).XNoot3Artikel 29, vierde lid, WVR, zoals gewijzigd in Artikel XXVIII, onderdeel
C, onderdeel 4, van het wetsvoorstel.XNoot4Artikel 4, eerste en derde lid, zoals gewijzigd in Artikel XXVII, onderdeel
C, van het wetsvoorstel.XNoot5Artikel 3 WAZ; artikel 5 WAZ zoals gewijzigd in Artikel XXVII, onderdeel
D, van het wetsvoorstel. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31968-4.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl