Wijziging Wet werk en bijstand e.e.a. wetten i.v.m. EG-richtlijn vrij verkeer en verblijf burgers Europese Unie; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30493, nr. 6

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

28-04-2006

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

30493 nr. 6

21-04-2006

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeenArtikel I (wijziging van de Wet werk en bijstand WWB)Artikel II en III (Wijziging van de WSF 2000 en van de
WTOS)Artikel V (voorbehoud EVSMB)Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30493Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 50 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 493Wijziging van de Wet werk en bijstand, van de Wet studiefinanciering
2000, van de Wet tegemoetkoming onderwijsbijdrage en schoolkosten en van de
Vreemdelingenwet 2000 in verband met de totstandkoming van richtlijn 2004/38/EG
betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van
de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, alsmede goedkeuring
van een daarmee samenhangend voorbehoud bij het Europees verdrag inzake sociale
en medische bijstandnr. 6NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 21 april 2006De regering heeft met belangstelling kennis genomen van het verslag van
de vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Het doet ons genoegen
dat de commissie aangeeft dat zij – onder voorbehoud van een voldoende
beantwoording van de in het verslag gestelde vragen en gemaakte opmerkingen –
de openbare behandeling van het wetsvoorstel genoegzaam voorbereid acht.AlgemeenDe leden van de CDA-fractie merken terecht op dat terdege moet worden
gelet op mogelijk onverwachte en onvoorziene neveneffecten van het «vrij
verkeer» in Europa. Dit te meer gelet op de grote verschillen in de
diverse lidstaten tussen de sociale wetgeving. De regering is verheugd te
constateren dat de leden van de CDA en de PvdA-fractie hebben aangeven zich
erin te kunnen vinden dat er een driemaandentermijn geldt voor het ontstaan
van bijstandsrechten van Unieburgers.De regering hecht er in dit verband aan nogmaals te benadrukken dat het
onderhavige wetsvoorstel ertoe strekt om enkele onderdelen van de Wet werk
en bijstand (WWB), van de Wet studiefinanciering 2000 (WSF 2000), van de Wet
tegemoetkoming onderwijsbijdrage en schoolkosten (WTOS) en van de Vreemdelingenwet
2000 (Vw 2000) af te stemmen op richtlijn 2004/38/EG. Deze richtlijn strekt
tot vervanging en integratie van een reeks van eerdere richtlijnen, die in
de loop der jaren successievelijk tot stand waren gekomen, en waarin de verblijfsrechten
waren geregeld voor verschillende categorieën van Unieburgers die binnen
het gebied van de Europese Unie van hun migratierechten gebruik wensten te
maken.Wat de verblijfsrechten betreft zal de richtlijn in hoofdzaak worden geïmplementeerd
via een wijziging van hoofdstuk 8 van het Vreemdelingenbesluit 2000, waarover
de Raad van State inmiddels heeft geadviseerd, en waarvan het nader rapport
thans gereed is. Het nu voorliggende wetsontwerp bevat enkele aanvullende
voorzieningen, in het bijzonder erop gericht de aanspraken op bijstand en
op studiefinanciering en tegemoetkoming op grond van de WTOS af te stemmen
op de in de richtlijn neergelegde systematiek van verblijfsrechten. Voorts
regelt onderdeel IV van het onderhavige wetsvoorstel de (gedeeltelijke) afschaffing
van het verblijfsdocument voor burgers van de Unie en de verlaging van de
strafbaarstelling van het zich niet houden aan de inschrijfplicht in de vreemdelingenadministratie.De leden van de CDA-fractie vragen zich af hoeveel Unieburgers op dit
moment, dus vóór de implementatie van de richtlijn, een beroep
doen op de bijstand, op de onderwijsvoorzieningen en op de Vreemdelingenwet
2000; of dat beroep een stijgend verloop kent en of deze richtlijn in de praktijk
ook zal leiden tot een inperking van dit beroep.Wat het recht op bijstand betreft geldt het volgende. Als gevolg van de
dérapportage doelstelling van de WWB wordt geen informatie aan gemeenten
uitgevraagd over hoeveel EU-burgers een beroep op de WWB hebben gedaan. Uit
de recentste bijstandskenmerkenstatistiek van het CBS (situatie december 2004)
blijkt dat in totaal 3660 Unieburgers een periodieke algemene bijstandsuitkering
ontvangen, waarvan 295 uit de lidstaten die per 1 mei 2004 zijn toegetreden.
Het totale aantal Unieburgers dat bijstand ontvangt bedraagt dus ongeveer
1% van het totaal aantal bijstandontvangers in Nederland.Ten aanzien van de vraag of de richtlijn in de praktijk zal leiden tot
een inperking van het beroep op bijstand, wijst de regering erop dat zij met
de voorgestelde wijziging van de WWB wil voorkomen dat de groep Unieburgers
die op dit moment – als gevolg van de eigen financiële middeleneis –
géén recht op bijstand heeft, dit na de implementatie van de
richtlijn als gevolg van het wegvallen van deze middeleneis wél zou
krijgen. Tot op heden wordt er in het kader van de uitvoering van de WWB van
uitgegaan dat geen recht op bijstand toekomt aan EU-onderdanen die slechts
korte tijd in het land verblijven, tenzij zij over een document beschikken
waaruit de rechtmatigheid van het verblijf blijkt. Ten aanzien van niet-actieven
en werkzoekenden wordt een dergelijk document niet afgegeven indien de betrokkenen
over onvoldoende eigen bestaansmiddelen beschikken. De richtlijn 2004/38/EG
stelt voor het verkrijgen van een rechtmatig verblijf gedurende de eerste
drie maanden van het verblijf in een andere lidstaat evenwel niet als voorwaarde
dat betrokkene over voldoende financiële middelen moet beschikken; een
identiteitsdocument is voldoende voor het verkrijgen van een rechtmatig verblijfsrecht.
Omdat de richtlijn tevens bepaalt dat de lidstaat in deze gevallen niet verplicht
is om betrokkenen een recht op bijstand toe te kennen gedurende deze vrije
termijn, heeft de regering gekozen voor een wijziging van de WWB op dit punt.
Hierdoor heeft de betreffende groep Unieburgers die thans géén
bijstandsrechten heeft, dit na de implementatie van de richtlijn óók
niet.Wat het beroep op onderwijsvoorzieningen betreft geldt het volgende. Op
dit moment ontvangen ongeveer 12 500 studerenden uit andere EU-landen
een tegemoetkoming in de kosten van de toegang tot het onderwijs (les- dan
wel collegegeld), de zogeheten Raulinvergoeding. De overgrote meerderheid
van deze studerenden zijn studenten in het hoger onderwijs. In de beroepsopleidende
leerweg van het MBO zijn er zo’n 40 deelnemers die een Raulinvergoeding
krijgen.Daarnaast zijn er ongeveer 4000 EU-studenten die volledige studiefinanciering
krijgen omdat zij zelf of hun ouders behoren tot de kring van de economisch
actieve burgers of omdat zij reeds vijf jaar in Nederland verblijven. Deze
aantallen zijn sinds 2003 niet noemenswaardig gestegen. In het voortgezet
onderwijs ontvangt thans een tiental EU-scholieren van 18 jaar en ouder een
Raulinvergoeding.Enkele tientallen (ouders van) EU-scholieren maken aanspraak op de (volledige)
tegemoetkomingen in de onderwijsbijdrage en de schoolkosten.De richtlijn en het wetsontwerp leiden niet tot een inperking van de aanspraken
van EU-studenten op studiefinanciering of een tegemoetkoming op grond van
de WTOS, in vergelijking met de huidige situatie. Met de implementatie van
de richtlijn komen economisch niet-actieve EU-studenten na vijf jaar legaal
verblijf in Nederland op gelijke voet als Nederlandse studenten in aanmerking
voor volledige studiefinanciering of tegemoetkoming op grond van de WTOS voor
VO-scholieren van 18 jaar en ouder. Hoewel geen exacte gegevens bekend zijn
over de nationaliteit van de EU-studenten die studiefinanciering of WTOS-tegemoetkoming
ontvangen, geven de aantallen EU-studenten die gebruik maken van de bedoelde
voorzieningen geen aanleiding aan te nemen dat studenten uit de nieuwe lidstaten
van de Europese Unie extra beroep op deze voorzieningen doen. Er is geen substantiële
stijging geweest sinds 1 mei 2004 die daarop zou wijzen.Wat het beroep op de Vreemdelingenwet 2000 betreft: In 2004 werd in circa
17 700 gevallen beroep gedaan op de Vreemdelingenwet 2000 in de zin van
aanvragen om toetsing aan het gemeenschapsrecht en afgifte van een verblijfsdocument.
In 2005 werden circa 26 800 zodanige aanvragen ontvangen. Het aantal
inwilligingen bedroeg in 2004: circa 12 200; in 2005 bedroeg het aantal
inwilligingen circa 21 600.Zowel de leden van het CDA als de PvdA vragen informatie over de implementatie
van de richtlijn in andere lidstaten van de Unie, inclusief de Scandinavische
landen. Naar aanleiding hiervan merkt de regering op dat vier lidstaten op
30 januari 2006 hebben aangegeven de implementatietermijn niet te zullen
halen (België, Italië, Finland en Luxemburg). Drie andere lidstaten
hadden toen de richtlijn reeds geïmplementeerd: Oostenrijk, Slovenië
(gedeeltelijk) en Slowakije (gedeeltelijk). De andere lidstaten hebben meegedeeld
van plan te zijn de implementatie tijdig te laten plaatsvinden. Het secretariaat
van de EFTA heeft meegedeeld de uitbreiding van de richtlijn tot de staten
van de EFTA (Noorwegen, IJsland en Liechtenstein) te bezien in overeenstemming
met de Overeenkomst inzake de Europese Economische Ruimte.Naar aanleiding van het onderdeel van het advies van de Raad van State,
waarin de Raad een zekere spanning tussen het primaire en secundaire gemeenschapsrecht
signaleert vragen de leden van de CDA-fractie zich af of de regering niet
deze gevaren die de Raad van State noemt onderkent, en of deze spanning tussen
het primaire EG-recht en het secondaire recht zich niet in die mate zal voordoen
dat de op basis van deze Richtlijn tot stand gebrachte beschermingsmaatregelen
niet overeind zullen kunnen blijven. In dit verband verzochten zij ook in
te gaan op het proportionaliteitsvereiste.Wat de bijstandsrechten betreft merkt de regering op dat er geen uitspraken
van het Hof van Justitie(EG) zijn waaruit voortvloeit dat een niet-actieve
of werkzoekende gedurende de eerste maanden van verblijf reeds aanspraak zou
kunnen maken op bijstandsuitkeringen. Daarentegen heeft het Hof van Justitie
(EG) in zijn uitspraak van 23 maart 2004 (zaak C-138/02, Collins) wel
uitdrukkelijk overwogen dat het als rechtmatig kan worden beschouwd dat slechts
inkomenssteun aan werkzoekenden wordt verstrekt indien een werkelijke
band tussen de nationale arbeidsmarkt en de werkzoekende is aangetoond, er
b.v. uit blijkende dat de persoon in kwestie tijdens een redelijke periode
effectief werk heeft gezocht in de betrokken lidstaat. De regeling in richtlijn
2004/38/EG sluit hier goed bij aan.Wat het recht op studiefinanciering betreft onderkent de regering dat
er voor wat betreft de aanspraak op studiefinanciering een zekere spanning
lijkt te zitten tussen enerzijds de tekst van artikel 18 EG en de bijbehorende
jurisprudentie en anderzijds richtlijn 2004/38/EG. Het Hof heeft in het arrest
Bidar (arrest van 15 maart 2005, zaak C-209/03) voor het eerst uitgesproken
dat studiefinanciering voor levensonderhoud onder de reikwijdte van het EG-verdrag
valt. Dit betekent in principe dat EU-studenten die niet op basis van richtlijn
93/96/EEG in Nederland verblijven terzake van de studiefinanciering voor levensonderhoud
gelijk moeten worden behandeld als Nederlandse burgers. Richtlijn 93/96/EEG
geeft EU-studenten die voor het volgen van een studie in het gastland verblijven
expliciet geen aanspraak op studiefinanciering voor levensonderhoud. Richtlijn
93/96/EEG wordt nu vervangen door richtlijn 2004/38/EG, in deze laatstgenoemde
richtlijn worden gastlanden niet verplicht om gedurende de periode voor het
verwerven van het duurzame verblijfsrecht (in de regel na een legaal verblijf
van vijf jaren) aanspraak op studiefinanciering voor levensonderhoud toe te
kennen (artikel 24, tweede lid). In het Bidar arrest geeft het Hof een uitleg
over beperkingen die lidstaten kunnen opleggen in het kader van de toekenning
van studiefinanciering voor levensonderhoud in een casus waarin richtlijn
2004/38/EG nog niet bestond ten tijde van de feiten (rond 2001), maar wel
ten tijde van de uitspraak (2004). Het Hof heeft dus in deze zaak een kader
gegeven gebaseerd op het EG-verdrag, maar wellicht ook vooruitkijkend naar
de richtlijn. De uitspraak van het Hof van Justitie is in lijn met artikel
24, tweede lid, van de richtlijn in de zin dat in beide gevallen erkend wordt
dat lidstaten niet ongebreideld studiefinanciering behoeven toe te kennen
aan studenten die Unieburger zijn, maar geen onderdaan van de desbetreffende
lidstaat; beperkingen van de kant van de lidstaten zijn toegestaan. Duidelijk
is verder dat die beperkingen voorwaarden rondom verblijfsduur kunnen inhouden.
Verschil tussen Bidar en de richtlijn is dat het in de Bidar zaak ging om
een verblijfseis van drie jaar, terwijl de richtlijn vijf jaar toelaat. Aangezien
het Hof niet heeft uitgesproken dat artikel 24, tweede lid, van de richtlijn
in strijd is met het gemeenschapsrecht, wordt er vanuit gegaan dat deze voorwaarde,
op basis van artikel 24, tweede lid, van de richtlijn mogelijk is.Het proportionaliteitsbeginsel houdt in dat indien de Gemeenschap moet
of mag optreden zij niet verder dient te gaan dan nodig is om de verdragsdoelstellingen
te realiseren. De richtlijn strekt tot vervanging en integratie van een reeks
van eerdere richtlijnen, die in de loop der jaren successievelijk tot stand
waren gekomen, en waarin de verblijfsrechten waren geregeld voor verschillende
categorieën van Unieburgers (en hun familieleden) die binnen het gebied
van de Europese Unie van hun migratierechten gebruik wensten te maken. De
richtlijn codificeert daarnaast de jurisprudentie naar aanleiding van deze
eerdere richtlijnen.Het Hof heeft in eerdere rechtspraak benadrukt dat het toepassen van voorwaarden
en beperkingen op grond van artikel 18 EG proportioneel dient te zijn en door
de rechter kan worden getoetst. Zoals eerder in het nader rapport aangegeven,
is bij de opstelling van richtlijn 2004/38/EG gestreefd naar een balans tussen
enerzijds het belang van een onbelemmerd personenverkeer binnen het grondgebied
van de EU, en anderzijds de door het Gemeenschapsrecht erkende belangen van
de lidstaten. Naast overwegingen inzake openbare orde, openbare veiligheid
en volksgezondheid moet bij het laatste o.m. worden gedacht aan overwegingen
inzake de financierbaarheid van de (niet geharmoniseerde) sociale stelsels;
ten gevolge van migratiebewegingen zou onder omstandigheden een disbalans
kunnen ontstaan tussen enerzijds de mate waarin personen–direct of indirect –
bijgedragen aan de financiering van de sociale stelsels, en anderzijds de
mate waarin aan personen de voordelen uit die stelsels toekomen. Richtlijn
2004/38/EG, in de vorm waarin deze thans voorligt, vormt de resultante van
deze afwegingen.De leden van de PvdA-fractie vragen hoe de voorgestelde regeling voor
het recht op bijstand voor mensen uit EU-landen en de voorgestelde regeling
voor het recht op studiefinanciering voor mensen uit EU/EER-landen zich verhouden
tot de opbouw van rechten voor mensen die afkomstig zijn uit niet-EU-landen
(waaronder ook huwelijksmigranten en arbeidsmigranten).Wat betreft het recht op bijstand geldt het volgende: Vreemdelingen die
afkomstig zijn uit de niet-EU-landen hebben geen recht op bijstand indien
en zolang zij zonder verblijfsvergunning gedurende de zgn. «vrije termijn»
van drie maanden in Nederland verblijven. Aan arbeidsmigranten wordt geen
verblijfsvergunning verstrekt indien zij over onvoldoende bestaansmiddelen
zullen kunnen beschikken en dientengevolge een beroep op bijstand zouden kunnen
doen. Dit vloeit voort uit de toetsingscriteria welke zijn neergelegd in de
op deze personen van toepassing zijnde Wet arbeid vreemdelingen. Evenmin wordt
een verblijfsvergunning (regulier voor bepaalde tijd) verleend aan niet-actieven
met onvoldoende eigen bestaansmiddelen. Een verblijfsvergunning voor huwelijksmigratie
wordt slechts verleend indien de betrokkenen tenminste over een eigen inkomen
zullen kunnen beschikken van 120% van het minimumloon in geval van
gezinsvorming, en 100% van de gezinsnorm ingevolge de Wet werk en bijstand
in geval van gezinshereniging, zodat ook hier een beroep op bijstand niet
aan de orde kan zijn. Vreemdelingen die op asielgronden tot Nederland worden
toegelaten hebben recht op bijstand nadat aan hen een verblijfsvergunning(asiel)
is verleend.Wat de studiefinanciering betreft: Personen uit niet-EU-landen aan wie
ten behoeve van studie of voor het verrichten van arbeid een verblijfsvergunning
voor bepaalde tijd is verleend hebben geen aanspraak op studiefinanciering
of tegemoetkoming op grond van de WTOS. Zij hebben recht op studiefinanciering
of een tegemoetkoming op grond van de WTOS als zij deze vergunning hebben
verkregen in het het kader van gezinsvorming of gezinshereniging, als alleenstaande
minderjarige asielzoeker, dan wel in het kader van adoptie. Ook personen aan
wie een verblijfsvergunning (asiel) is verleend hebben recht op studiefinanciering.
Tenslotte geldt algemeen dat een recht op studiefinanciering bestaat voor
personen die beschikken over een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd,
welke na 5 jaar rechtmatig verblijf in beginsel wordt verleend.De leden van de PvdA fractie vragen daarnaast om een overzicht van de
voorwaarden voor de verschillende groepen binnen de Vreemdelingenwet 2000
om een niet-tijdelijk verblijfsrecht te krijgen en een overzicht van de rechten
en plichten op grond van de Europese richtlijnen. Binnen de Vreemdelingenwet
2000 bestaan algemene en bijzondere voorwaarden voor de toekenning van een
niet-tijdelijk verblijfsrecht. De algemene voorwaarden zijn: geldige machtiging
tot voorlopig verblijf die overeenkomt met het aangegeven verblijfsdoel, geldig
document voor grensoverschrijding, duurzaam en zelfstandig beschikken over
voldoende middelen van bestaan, geen gevaar voor de openbare orde of veiligheid,
geen gevaar voor de volksgezondheid, geen arbeid in strijd met de Wet arbeid
vreemdelingen, en voldoen aan de beperkingen die aan de vergunning worden
verbonden. Daarnaast dient de vreemdeling in alle gevallen schriftelijk aan
te tonen dat aan de algemene en ook de bijzondere voorwaarden is voldaan.
In alle gevallen wordt geverifieerd of inderdaad aan de voorwaarden is voldaan.
Als beperking of bijzondere voorwaarde geldt bijvoorbeeld dat men verblijft
bij een bepaalde persoon (huwelijkspartner) of arbeid verricht
voor een bepaalde werkgever, dan wel dat een partner een garantverklaring
ondertekent.De voorwaarden van de richtlijn zijn van toepassing op burgers van de
Unie die zich in Nederland wensen te vestigen. Van hen wordt geen machtiging
tot voorlopig verblijf verlangd, wel een geldig document voor grensoverschrijding,
werk of voldoende middelen van bestaan, een ziektekostenverzekering, in geval
van studie inschrijving als student; zij mogen door hun persoonlijk gedrag
geen actuele, daadwerkelijke en ernstige bedreiging van de openbare orde of
veiligheid vormen en voorts geen gevaar voor de volksgezondheid. De burger
van de Unie heeft geen verblijfsdocument nodig. Wel is hij verplicht zich
in te schrijven in de vreemdelingenadministratie en daarbij kunnen bewijzen
worden verlangd dat hij aan de voorwaarden voor verblijf voldoet. Er mag echter
niet stelselmatig worden geverifieerd of inderdaad aan de voorwaarden voor
verblijf is voldaan. Dat is slechts toegestaan in geval van redelijke twijfel
of daaraan (nog) is voldaan. Een en ander zal worden opgenomen in hoofdstuk
8 van het Vreemdelingenbesluit 2000. Welke gegevens en bescheiden moeten worden
verstrekt of overgelegd kan worden geregeld in het Voorschrift Vreemdelingen
2000.Voor familieleden van de burger van de Unie die niet zelf burger van de
Unie zijn geldt dat zij nog wel een verblijfsdocument moeten aanvragen en
dat zij daarbij bewijzen moeten overleggen dat zij aan de voorwaarden van
de richtlijn voldoen. Ook dat wordt geregeld in hoofdstuk 8 Vreemdelingenbesluit
2000.Het recht op voorzieningen, verstrekkingen en uitkeringen is ingevolge
de Koppelingswet (en de artikelen 10 en 11 Vw 2000) afhankelijk van de aard
van het verblijfsrecht. Uitgangspunt is dat geen recht op voorzieningen, verstrekkingen
en uitkeringen bestaat, indien geen sprake is van rechtmatig verblijf in de
zin van artikel 8 Vreemdelingenwet 2000.Artikel I (wijziging van de Wet werk en bijstand WWB)De leden van de CDA-fractie merken op dat een vreemdeling die na rechtmatig
in Nederland te hebben verbleven een bezwaar- en beroepsprocedure heeft lopen
tegen de weigering van voortgezet verblijf, recht heeft op bijstand. Zij vragen
zich af of deze persoon dat recht op bijstand ook heeft wanneer hij na afwijzing
van dit bezwaar in hoger beroep gaat?De regering wijst in dit verband op het volgende. Als hoofdregel geldt
dat slechts bijstandsrechten bestaan voor personen met een niet-Nederlandse
nationaliteit indien deze rechtmatig – d.w.z. met verblijfsvergunning
of met een EU-verblijfsrecht – in Nederland woonachtig zijn. Op deze
rechtmatigheidseis geldt slechts een uitzondering in geval de desbetreffende
persoon rechtmatig in het land heeft verbleven, doch waarbij hem geen voortgezet
verblijf meer wordt toegestaan. In een dergelijk geval bestaat krachtens het
Besluit gelijkstelling vreemdelingen WWB, IOAW, IOAZ, WVG en WWIK aanspraak
op bijstandsrechten op gelijke voet als Nederlanders indien een van de navolgende
omstandigheden zich voordoet:a. gedurende de termijn waarbinnen bezwaar of administratief beroep tegen
de weigering van voortgezette toelating dan wel intrekking van de toelating
mogelijk is (in de regel: 4 weken);b. zolang een (tijdig) tegen de weigering van voortgezette toelating of
de intrekking van de toelating ingesteld bezwaar of administratief beroep
nog niet tot een beslissing heeft geleid;c. in geval, naar aanleiding van een daartegen ingesteld beroep bij de
administratieve rechter, door deze een voorlopige voorziening is getroffen,
strekkende tot opschorting van de werking van het besluit tot weigering van
voortgezet verblijf of intrekking van de toelating;d. in geval de gezondheidstoestand van de vreemdeling of een van zijn
gezinsleden zich tegen uitzetting verzet.In dit verband vragen de leden van het CDA tevens wanneer wordt geregeld
dat Unieburgers die na een periode van drie maanden een beroep- of bezwaarschrift
indienen om langer in Nederland te kunnen blijven, uitgesloten worden van
het recht op bijstand. De regering heeft in de Memorie van Toelichting op
het wetsvoorstel het voornemen uitgesproken om een wijziging in genoemd Besluit
gelijkstelling Vreemdelingen aan te brengen, dat er toe strekt dat de gelijkstelling
niet geldt indien het bezwaar of het beroep betrekking heeft op voortgezet
verblijf, in aansluiting op het verblijf gedurende 3 maanden die Unieburgers
op grond van artikel 6 van de Richtlijn algemeen toekomt. Hiermee wil de regering
voorkomen dat Unieburgers – in het bijzonder niet-actieven en werkzoekenden –
enkel door het verstrijken van de driemaandstermijn automatisch bijstandsrechten
zouden verwerven. De desbetreffende besluitwijziging zal ter advisering aan
de Raad van State worden voorgelegd nadat de Tweede Kamer zich heeft uitgesproken
over het nu voorliggende wetsvoorstel. Beoogd wordt deze besluitwijziging
gelijktijdig met het de nu voorliggende wijziging van de WWB in werking te
doen treden.Hoe kunnen Unieburgers gedurende de eerste periode van drie maanden dat
zij in Nederland verkeren recht op aanvullende bijstand hebben, zo vragen
de leden van de CDA-fractie zich af. Zij vragen de regering dit te verduidelijken
aan de hand van een aantal praktijkvoorbeelden.De regering antwoordt hierop als volgt. De Unieburger die in de eerste
drie maanden van zijn verblijf een beroep op de bijstand doet, heeft in beginsel
recht op aanvullende bijstand als hij in Nederland economisch actief is en
het merendeel van zijn inkomsten verkrijgt uit reële en daadwerkelijke
arbeid en het inkomen dat hij daarmee verdient niet marginaal of bijkomstig
is. Dit vloeit voort uit het EG-recht. In het algemeen moet meer dan 50%
van de betreffende bijstandsnorm worden verkregen uit arbeid. Indien bijvoorbeeld
een Unieburger in Nederland gedurende 24 uur per week werkt en daarmee een
inkomen verdient dat onder de voor hem of haar van toepassing zijnde bijstandsnorm
ligt, dan is er in beginsel recht op aanvullende bijstand. Dit beroep op de
openbare kas kan niet als reden voor verblijfsbeëindiging worden aangemerkt.In dit verband hebben de leden van de PvdA-fractie vragen over hoe deze
wetgeving zich verhoudt tot andere sociale zekerheidsrechten die iemand heeft
opgebouwd, waaronder de WW en de WIA. Als voorbeeld wordt gesteld dat iemand
twee jaar in Nederland heeft gewerkt en daarmee drie maanden WW-recht heeft
opgebouwd. Zij vragen zich af welke belemmeringen er daarna dan gelden voor
het verkrijgen van bijstand en op welk moment opnieuw wordt overwogen of het
verblijfsrecht in het geding is. Het antwoord van de regering hierop luidt
dat er ook – net als zij in het hier bovenstaande heeft opgemerkt –
na het bereiken van de maximale termijn WW in beginsel recht op (aanvullende)
bijstand is. Het beroep dat een Unieburger op de bijstand doet in geval van
werkloosheid is geen reden om automatisch over te gaan tot intrekking van
het verblijfsrecht wegens een beroep op de openbare kas; wel kan – afhankelijk
van de omstandigheden van het geval – het beroep op bijstand aanleiding
zijn om nader te bezien of er aanleiding is tot beëindiging van het verblijfsrecht;
hierbij zal het proportionaliteitsvereiste in acht moeten worden genomen.
In het Vreemdelingenbesluit 2000 zal worden geregeld dat – indien iemand
onvrijwillig werkloos wordt en tenminste één jaar gewerkt heeft –
het verblijfsrecht niet beëindigd wordt, indien die persoon zich heeft
ingeschreven als werkzoekende bij het Centrum voor Werk en Inkomen.
Daarmee wordt uitvoering gegeven aan artikel 7, derde lid, onder b, van de
richtlijn.Daarnaast vragen de leden van de PvdA fractie of dit ook voor bepaalde
groepen van mensen geldt die niet uit een EU-land komen. De regering merkt
in dit verband het volgende op.Vreemdelingen die geen Unieburger zijn en die op andere gronden dan asiel
zijn toegelaten tot Nederland krijgen op aanvraag een verblijfsvergunning
voor bepaalde tijd. Deze vergunning kan worden ingetrokken indien de vreemdeling
over onvoldoende middelen van bestaan beschikt. Dit laatste wordt op het document
van de vreemdeling opgenomen met de vermelding: «beroep op publieke
middelen kan gevolgen hebben voor het verblijfsrecht». Bij een beroep
op bijstand wordt het recht van verblijf opnieuw getoetst en dat kan tot gevolg
hebben dat de verblijfsvergunning wordt ingetrokken, waardoor het recht op
bijstand vervalt. Na een verblijf van minimaal 5 jaar op basis van een verblijfsvergunning
voor bepaalde tijd kan de vreemdeling in aanmerking komen voor een vergunning
voor onbepaalde tijd. Bij verlening daarvan vervalt de beperking dat hij eigen
middelen van bestaan moet hebben.De leden van de CDA fractie vragen zich af of de regering, lettend op
de afschaffing van het verblijfsdocument voor Unieburgers, kan uitleggen hoe
aan een Unieburger die hier langer dan drie maanden, maar korter dan vijf
jaar woont, bijstand kan worden geweigerd.In antwoord hierop merkt de regering het volgende op. Bij het beroep op
bijstand door Unieburgers wordt onderscheid gemaakt tussen «economisch
actieven» (werkenden) en «economisch niet-actieven» (buiten
vrije termijn, niet werkenden, gepensioneerden, arbeidsongeschikten). Beide
groepen EU-burgers zijn voor wat betreft het recht op bijstand gelijkgesteld
met Nederlanders. Echter conform het bepaalde in de vreemdelingen regelgeving
kan het beroep op bijstand door een EU-burger die tot deze groep behoort,
gevolgen hebben voor zijn of haar verblijfsrecht. Of het inderdaad gevolgen
heeft wordt door de IND aan de hand van de individuele situatie van betrokkene
beslist. Indien de IND overgaat tot intrekking van het verblijfsrecht, vervalt
ook het recht op bijstand, omdat er dan geen sprake meer is van een rechtmatig
verblijf in de zin van artikel 11 WWB. De leden van de CDA-fractie vragen
of bij de beoordeling van het recht op bijstand, onderscheid wordt gemaakt
tussen Unieburgers uit de oude en nieuwe lidstaten. Het antwoord van de regering
op deze vraag luidt dat dit niet het geval is.De leden van het CDA vragen voorts naar het nut, gelet op de rechten die
Unieburgers hebben binnen de Unie, om in een andere lidstaat een EG-verblijfskaart
aan te vragen.De richtlijn schrijft in de artikelen19 en 20 voor dat er op aanvraag
een duurzame verblijfskaart wordt verstrekt ten bewijze van het duurzame verblijfsrecht,
dat in ingevolge artikel 17 van de richtlijn in een aantal gevallen eerder
kan ontstaan dan na vijf jaren rechtmatig verblijf. Het wordt voor de houder
van een dergelijk document gemakkelijker om zijn duurzame verblijfsrecht aan
te tonen, doordat hij niet meer met andere bewijsmiddelen behoeft te doen.De leden van de PvdA fractie geven aan zich te kunnen voorstellen dat
er een driemaandentermijn geldt voor het ontstaan van een (gedeeltelijk) recht
op bijstand van Unieburgers. Niettemin vragen zij of in geval van broodnood
de bijstandstoepassing kan plaatsvinden. Het gaat dan om een klein bedrag
voor voeding. Te denken valt aan iemand die volledig bestolen is of overvallen.
De periode waarover in een dergelijk geval bijstand wordt verstrekt (volksgezondheid)
is als regel zeer kort.In verband daarmee wil de regering het volgende opmerken. Burgers uit
andere lidstaten die zich slechts korte tijd in Nederland bevinden kunnen
in het algemeen als toeristen worden beschouwd. Toeristen behoren niet tot
de kring van rechthebbenden van de WWB. Van hen wordt namelijk verwacht dat
zij tijdens een vakantie in eigen dan wel het buitenland, beschikken over
voldoende middelen om te voorzien in de kosten van verblijf en tevens risicoverzekeringen
hebben afgesloten tegen de gevolgen van eventuele onvoorziene situaties. In
dat opzicht wordt de Nederlandse en buitenlandse toerist die verblijf houden
in Nederland, gelijk behandeld. De regering ziet niet in waarom de WWB voor
deze gevallen moet worden opengesteld.De PvdA fractie vraagt voorts om een nadere toelichting op het begrip
openbare orde en veiligheid en volksgezondheid. Het gaat haar met name om
wie het gaat als er uitzonderingen op het verblijfsrecht gemaakt worden op
basis van openbare orde en veiligheid en volksgezondheid.Bedoelde uitzonderingen gelden gelijkelijk voor burgers van de Unie en
hun familieleden, ongeacht hun nationaliteit, indien zij de burger van de
Unie vergezellen of nareizen indien die burger zich in een andere lidstaat
vestigt dan waarvan hij de nationaliteit bezit.Ingevolge artikel 27 van de richtlijn kunnen beperkingen worden gesteld
aan het recht van verkeer en verblijf om redenen van openbare orde, openbare
veiligheid en volksgezondheid. Voor ontzegging van verblijf of beëindiging
ervan op grond van de openbare orde of openbare veiligheid is vereist dat
de betrokkene door zijn persoonlijk gedrag een actuele, werkelijke en ernstige
bedreiging van de openbare orde of openbare veiligheid vormt. De richtlijn
bevat op dit punt een codificatie van de rechtspraak van het Europese Hof
van Justitie (met name Bouchereau). Artikel 29 van de richtlijn regelt dat
de lidstaat personen die het verblijfsrecht genieten binnen drie maanden na
de datum van binnenkomst aan een kosteloos medisch onderzoek kunnen onderwerpen
met het oog op het afgeven van een verklaring dat zij niet lijden aan een
potentieel epidemische ziekte. Daarbij valt te denken aan tuberculose aan
de ademhalingsorganen en voorts ziekten zoals SARS. De medische onderzoeken
mogen ingevolge artikel 29 van de richtlijn overigens geen systematisch karakter
dragen. Een en ander wordt geregeld in het Vreemdelingenbesluit 2000.De leden van de PvdA-fractie geven aan dat zij de gekozen formulering
voor het begrip woonachtig in artikel 11 WWB onduidelijk vinden. Zij verzoeken
om een nadere toelichting op het begrippen woonachtig. Omdat het hebben van
gescheiden woonplaatsen en woonlanden binnen een relatie tussen mensen een
normale samenlevingsvorm is, vragen zij om een meer precieze definitie. In
dit verband vragen zij ook om een reactie op het voorbeeld dat iemand met
echtgenote in Nederland verblijft, na vier maanden werk vindt, doch een week
voor werkaanvaarding een ernstig auto-ongeluk krijgt op grond waarvan hij
vier maanden in het ziekenhuis moet verblijven. Is bijstandsverlening mogelijk
met het oog van het verblijf van de echtgenote in Nederland, zo vragen zij.Naar aanleiding hiervan merkt de regering het volgende op. Het is thans
reeds zo dat slechts aanspraken op bijstand bestaan in geval een persoon in
Nederland woonachtig is. Krachtens artikel 40 WWB bestaat dit bijstandsrecht
jegens de gemeente alwaar de belanghebbende zijn woonplaats heeft. Voor het
geval de betrokken persoon niet in een bepaalde gemeente woonachtig is, is
in artikel 11 van het Besluit van 10 oktober 2003 houdende regels ter
uitvoering van de WWB (Staatsblad 387) een bijzondere voorziening getroffen.In het wetsontwerp is dit woonplaatsvereiste thans ook in artikel 11 van
de WWB zelf opgenomen, teneinde er geen enkele onduidelijkheid over te laten
bestaan dat personen die zich slechts tijdelijk in Nederland ophouden in Nederland
geen bijstandsaanspraken kunnen doen gelden. Dit sluit aan bij
de verantwoordelijkheidverdeling die in internationaal verband gebruikelijk
is, inhoudende dat de staat waar de betrokkene woonachtig is in principe verantwoordelijk
is voor de basisinkomensvoorziening in geval hij niet over voldoende eigen
bestaansmiddelen beschikt.In de WWB wordt de term «woonplaats» gebruikt. Hiermee wordt
gedoeld op de plaats waar de belanghebbende zijn «woonstede» heeft
als bedoeld in de artikelen 10 en 11 van Boek 1 van het BW. Het begrip is
synoniem aan het begrip «ingezetene», zoals dat wordt gebruikt
in het kader van de volksverzekeringen. In het Engels wordt het wonen in het
algemeen aangeduid als «ordinary residence», en in Duitsland wordt
de term «gewöhnlicher Aufenthalt» gebruikt.Waar iemand woont, dient te worden beoordeeld op basis van de feitelijke
omstandigheden waarin de belanghebbende verkeert. Hieromtrent bestaat een
omvangrijke jurisprudentie, zowel nationaal als internationaal. Voor de beantwoording
van de vraag of iemand binnen Nederland woont, is van belang of er tussen
de betrokkene en Nederland een persoonlijke band van duurzame aard bestaat.
Hierbij moet worden vastgesteld of de betrokkene het middelpunt van zijn maatschappelijk
leven in Nederland heeft1.Doorslaggevend is in welke mate betrokkene een juridische binding, een
economische binding en een sociale binding met Nederland heeft. In sommige
gevallen is één van deze bindingen zo sterk dat deze op zichzelf
reeds tot ingezetenschap leidt. In andere gevallen is geen van deze bindingen
op zichzelf beschouwd voldoende sterk om aan te kunnen nemen dat de belanghebbende
zijn woonplaats in Nederland heeft, maar moet op grond van een complex van
factoren worden vastgesteld of de betrokken persoon in Nederland zijn woonplaats
heeft. Belangrijke factoren zijn in dit verband o.m. of de betrokkenen in
Nederland een permanente woning heeft, of hij ook nog een woning buiten Nederland
aanhoudt, waar zijn gezinsleden verblijven en of het doel waarvoor hij zich
in Nederland ophoudt naar zijn aard al dan niet tijdelijk is. De duur van
het verblijf is op zichzelf niet bepalend.Bij de beoordeling is tevens van belang of en in hoeverre er (nog) sprake
is van binding met een ander land dan Nederland. In principe kan gesteld worden
dat de band met Nederland sterker is naarmate de band met een ander land,
zoals het land van herkomst, zwakker is.Uiteraard is de toetsing van het woonplaatsvereiste het meest precair
op het moment dat iemand zijn woonplaats verlegt. In reactie op het door de
leden van de PvdA-fractie gegeven voorbeeld kan worden opgemerkt, dat het
enkele feit, dat een arbeidsovereenkomst is afgesloten met een werkgever in
Nederland teneinde alhier arbeid te gaan verrichten onvoldoende is om aan
te nemen dat betrokkene of zijn echtgenoot inwoners van Nederland zijn. Dit
zou echter anders kunnen komen te liggen, indien in verband met die toekomstige
arbeidsrelatie reeds een woning in Nederland is betrokken, zeker indien dit
gepaard is gegaan met het opgeven van de woning buiten Nederland. Het is echter
aan de bevoegde gemeente om, oordelende op basis van de feitelijke omstandigheden
van het geval, tot een oordeel over het recht op bijstand te komen. Tegen
dit oordeel kunnen zo nodig rechtsmiddelen worden aangewend.Artikel II en III (Wijziging van de WSF 2000 en van de
WTOS)De leden van de CDA-fractie vragen hoe op dit moment het gebruik is van
de WSF 2000 en de WTOS door studenten uit de andere Unielanden, of het aantal
van deze studenten toeneemt, in hoeverre zij momenteel een beroep op studiefinanciering
kunnen doen en hoe dit in de toekomst zal veranderen bij de invoering van
leerrechten en het collegegeldkrediet.Hiervoor is reeds ingegaan op het gebruik van de WSF 2000 en de WTOS door
studenten uit de andere EU-landen. Alle studenten uit andere EU-landen
hebben aanspraak op studiefinanciering en tegemoetkoming op grond van de WTOS
voorzover deze bestemd is ter dekking van de kosten van toegang tot het onderwijs.
De tegemoetkoming op grond van de WTOS voor ouders van leerlingen onder de
18 jaar in het voortgezet onderwijs en het beroepsonderwijs valt hier geheel
onder. Studiefinanciering en tegemoetkoming op grond van de WTOS voor scholieren
van 18 jaar en ouder (WTOS VO-18+), wordt verstrekt als voorziening voor zowel
de kosten van toegang tot het onderwijs als de kosten van levensonderhoud.
Tot het arrest Bidar werd ervan uitgegaan dat aanspraak op voorzieningen ter
bestrijding van de kosten van levensonderhoud alleen bestaat voor studenten
die behoren tot de kring van de «economisch actieven». Dat wil
zeggen dat alleen studenten die (voormalig) migrerend werknemer, (voormalig)
migrerend zelfstandige of een familielid van iemand met die hoedanigheid zijn,
aanspraak hebben op de gehele studiefinanciering of WTOS VO-18+ . EU-studenten
die niet behoren tot de kring van de «economisch actieven» hebben
wel een gelijke aanspraak op de studiefinanciering of WTOS VO 18+ voorzover
die bestemd is ter bestrijding van de kosten van toegang tot het onderwijs.
Hiertoe is de Raulinvergoeding in het leven geroepen. Een vergoeding die gelijk
is aan het deel van de studiefinanciering of de WTOS VO 18+ dat Nederlandse
studenten en scholieren ontvangen als tegemoetkoming in de kosten van het
college- of het lesgeld. De uitspraak Bidar maakte duidelijk dat ook niet-economisch
actieve EU-studenten aanspraak kunnen verwerven op de voorzieningen ter bestrijding
van de kosten van levensonderhoud. Omdat aan een uitspraak van het Hof van
Justitie direct gevolg dient te worden gegeven, is reeds overgegaan tot het
verstrekken van volledige studiefinanciering of WTOS VO-18+ aan studenten
of scholieren die tenminste vijf jaar in Nederland verblijven. Met de onderhavige
regelgeving wordt deze praktijk gecodificeerd.De invoering van het collegegeldkrediet betekent dat Nederlandse studenten
als tegemoetkoming in de kosten van toegang tot het onderwijs aanspraak krijgen
op het collegegeldkrediet. De overige studiefinanciering (basisbeurs, aanvullende
beurs/aanvullende lening, basislening en reisvoorziening) wordt dan verstrekt
als ondersteuning in de kosten van levensonderhoud. Gelet op het voorgaande
krijgen alle EU-studenten dan aanspraak op het collegegeldkrediet en de economisch
actieve EU-studenten en de niet-economisch actieve EU-studenten die meer dan
vijf jaar in Nederland verblijven aanspraak op de gehele studiefinanciering.De invoering van leerrechten heeft op zich zelf genomen geen invloed op
de aanspraak op studiefinanciering.De leden van de PvdA-fractie vragen de regering aan te geven hoe groot
de groep is die op dit moment aanspraak maakt op de Raulinvergoeding en in
hoeverre de regering een groei van de groep niet-actieve studerenden uit EU/EER
landen verwacht door deze wetswijziging.Hiervoor is reeds ingegaan op het gebruik van de Raulinvergoeding door
studenten uit de andere EU-landen. De onderhavige wetswijziging codificeert
de bestaande praktijk met betrekking tot de voorzieningen voor EU-studenten.
De recente verandering in deze praktijk betreft de aanspraak van niet-economisch
actieve EU-studenten op volledige studiefinanciering na vijf jaar verblijf
in Nederland. Het ligt niet in de lijn der verwachting dat dit invloed van
betekenis zal hebben op het aantal niet-economisch actieve EU-studenten in
Nederland.De leden van de PvdA-fractie vragen de regering de AMvB op basis van de
WSF 2000 en de WTOS in concept naar de Kamer toe te zenden voor de plenaire
behandeling van het wetsontwerp.Gelet op de implementatietermijn (30 april) is het voorstel voor
de AMvB reeds aan de Raad van State aangeboden. In verband hiermee kan helaas,
gelet op de geheimhoudingsplicht, op dit moment niet aan het verzoek van de leden van de PvdA-fractie worden voldaan. De voorgestelde aanpassing
betreft een aanpassing van het Besluit studiefinanciering 2000 en het Besluit
tegemoetkoming onderwijsbijdrage en schoolkosten. Deze aanpassing bestaat
er uit dat bepaald wordt dat de niet-economisch actieve EU-studenten/scholieren
die minder dan vijf jaar in Nederland verblijven in aanmerking komen voor
het deel van de studiefinanciering of de tegemoetkoming op grond van de WTOS,
dat bestemd is als ondersteuning in de kosten van toegang tot het onderwijs.
Daarmee wordt de bestaande uitvoeringspraktijk gecodificeerd.De leden van de PvdA-fractie hebben vragen over de termijn die de regering
stelt voor het verkrijgen van duurzaam verblijfsrecht en daarmee recht op
volledige studiefinanciering. In relatie hiermee stelden zij de vraag of de
regeringkan aangeven wat de extra geschatte kosten zouden zijn wanneer gekozen
zou worden voor een termijnstelling zoals geadviseerd door de Raad van State
(individuele toets) of de termijnstelling volgend uit het arrest-Bidar (drie
jaar).De kosten van het verlenen van aanspraak aan EU-studenten na drie jaar
verblijf in Nederland worden geschat op 10 miljoen euro per jaar. Een inschatting
van de kosten die gepaard zouden gaan als de aanspraak van EU-studenten op
volledige studiefinanciering afhangt van een individuele toetsing is moeilijk
te maken. Een dergelijke toetsing zou uitspraken moeten doen over de band
die een EU-student met Nederland heeft. Het is erg lastig om daar een sluitende
regeling voor te ontwerpen. De kans lijkt groot dat een dergelijke regeling
vanwege de daarmee gepaard gaande subjectieve weging, steeds verder opgerekt
zal worden waarmee steeds meer EU-studenten als gevolg van hun band met Nederland
aanspraak zullen maken op volledige studiefinanciering. Dergelijke subjectieve
criteria zijn bovendien moeilijk te controleren. Een dergelijke regeling zal
naast de vermoedelijke aanzuigende werking ook grote uitvoeringslasten met
zich brengen.Artikel V (voorbehoud EVSMB)De leden van de CDA-fractie verzochten om een nadere uitleg van het voorbehoud
bij het EVSMB. Terzake zij verwezen naar de artikelsgewijze toelichting bij
artikel V. De kern is, dat er wordt vastgelegd, dat Nederland zich, door zijn
binding aan het EVSMB, op het punt van bijstandsverlening niet tot méér
verplicht dan hetgeen voortvloeit uit het EG-verdrag en de daarop gebaseerde
richtlijn 2004/38/EG. Hiermee wordt elke twijfel weggenomen, dat uit de algemene
regeling van het EVSMB verdergaande aanspraken op bijstand zouden kunnen voortvloeien.Mede namens de Staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap,
M. Rutte, de Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie, en de Minister
van Buitenlandse Zaken,De Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,H. A. L. van HoofXNoot1(zie bijvoorbeeld CRvB 29 april 1998, RSV 1998/205, «USZ»
1998/175). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30493-6.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl