Belastingplan 2006; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30306, nr. 4

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

27-09-2005

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

30306 nr. 4

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekeningLichaam
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30306Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 60 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 306Wijziging van enkele belastingwetten (Belastingplan 2006)nr. 4ADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT1Hieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 14 september
2005 en het nader rapport d.d. 19 september 2005, aangeboden aan de Koningin
door de staatssecretaris en de minister van Financiën. Het advies van
de Raad van State is cursief afgedrukt.Bij Kabinetsmissive van 30 augustus 2005, no.05.003101, heeft Uwe
Majesteit, op voordracht van de Staatssecretaris van Financiën, mede
namens de Minister van Financiën, bij de Raad van State ter overweging
aanhangig gemaakt het voorstel van wet houdende wijziging van enkele belastingwetten
(Belastingplan 2006), met memorie van toelichting.Het voorstel omvat het Belastingplan 2006. De Raad van State onderschrijft
de strekking van het wetsvoorstel, maar plaatst kanttekeningen bij de voorgestelde
inwerkingtreding van de tonnageregeling, de regelingen voor filmstimulering
en de woningcorporaties, alsmede de herijking van de dividendbelastingheffing
en de codificering van enkele besluiten in de loonbelastingsfeer. De Raad
is van oordeel dat in verband daarmee aanpassing van het voorstel wenselijk
is.Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 30 augustus
2005, no.05.003101, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
inzake het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan de eerste ondergetekende
te doen toekomen. Dit advies, gedateerd 14 september, no. W06.05 0391/IV,
bieden wij U hierbij aan.Wij willen allereerst onze waardering uitspreken over de voortvarendheid
waarmee de Raad zijn advies op het bovengenoemde wetsvoorstel heeft uitgebracht.
Deze voortvarendheid stelt de regering – evenals in vorige jaren –
in staat het Belastingplan op Prinsjesdag aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal
te kunnen aanbieden.Naar aanleiding van het advies merken wij het volgende op.1. BelastingplanZoals de Raad meermalen heeft opgemerkt, dienen in een belastingplan alleen
die maatregelen te worden opgenomen die direct betrekking hebben op het budgettaire
en koopkrachtbeeld van het komende jaar. Daarnaast kunnen in een wetsvoorstel
de maatregelen worden opgenomen die niet direct betrekking hebben op het budgettaire
en koopkrachtbeeld van het komende jaar maar waarvan de inwerkingtreding per
begin van het volgende kalenderjaar nodig of gewenst is. In de
afgelopen jaren zijn de fiscale maatregelen op deze wijze in wetsvoorstellen
opgenomen.De Raad stelt vast dat in het Belastingplan 2006 deze splitsing niet is
gemaakt en dat ook wijzigingsvoorstellen die eerder passen in een technische
herstelwet, zijn opgenomen. Het bijeenbrengen van maatregelen van uiteenlopende
aard in een wetsvoorstel legt druk op de besluitvorming. Deze druk is alleen
aanvaardbaar indien de samenhang van de verschillende maatregelen mede het
karakter van het wetsvoorstel bepaalt, zoals bij een belastingplan in bovengenoemde
zin het geval is.De Raad adviseert opnieuw er strikt de hand aan te houden alleen de maatregelen
die direct betrekking hebben op het budgettaire en koopkrachtbeeld van het
komende jaar in een belastingplan op te nemen.1. De Raad adviseert alleen maatregelen die direct betrekking hebben op
het budgettaire en koopkrachtbeeld van het komende jaar in het Belastingplan
op te nemen. Volgens de Raad kunnen in een wetsvoorstel bij het Belastingplan
ook maatregelen worden opgenomen die niet rechtstreeks betrekking hebben op
het budgettaire en koopkrachtbeeld, maar waarvan de inwerkingtreding per begin
van het volgende kalenderjaar nodig of gewenst is. In aansluiting op deze
opmerkingen van de Raad zijn wij van mening dat vanwege de ingebouwde tijdsdruk
op de besluitvorming van het Belastingplan een zorgvuldige afweging vereist
is over welke maatregelen passen in het Belastingplan. De samenstelling van
het Belastingplan past onzes inziens in hoofdzaak binnen het door de Raad
gehanteerde kader. We merken hierbij wel op dat een beperkt aantal maatregelen,
dat strikt genomen buiten het door de Raad gehanteerde kader valt, om redenen
van wetgevingseconomie niet in een separaat wetsvoorstel is opgenomen.2. TonnageregelingDe in de Overige fiscale maatregelen 2005 (Wet van 16 december 2004,
Stb. 654) opgenomen wijzigingen in de tonnageregeling zijn nog niet in werking
getreden in afwachting van de goedkeuring van de Europese Commissie. Voorgesteld
wordt nu in navolging van Denemarken deze wijzigingen te versoepelen ten aanzien
van het vlagvereiste, dat wordt beperkt tot schepen die de belastingplichtige
in eigendom of mede-eigendom heeft of door hem in rompbevrachting worden gehouden,
en uit te breiden met scheepsmanagement-activiteiten; daarentegen vervalt
de uitbreiding van de tonnageregeling ten aanzien van kabelleggers, onderzoekschepen
en kraanschepen.Tevens wordt aangekondigd, dat de aangepaste wijzigingen van de tonnageregeling
ook zonder uitdrukkelijke toestemming van de Europese Commissie op 1 januari
2006 in werking zullen treden. De Nederlandse regering heeft de Europese Commissie
meermalen verzocht een beslissing inzake de voorgestelde tonnageregeling te
geven, maar die is uitgebleven. In de toelichting wordt opgemerkt, dat Nederland
zich nu genoodzaakt ziet de wijzigingen van de tonnageregeling op 1 januari
2006 in werking te laten treden.De Raad ziet die noodzaak niet in. De afweging tussen het met terugwerkende
kracht invoeren van een regeling en het moeten terugvorderen van ongeoorloofde
staatssteun dient door te slaan naar de eerstgenoemde mogelijkheid. Het afgaan
op de faciliteiten die de tonnageregeling biedt, is voor de sector in beide
varianten onzeker zolang de Europese Commissie geen uitsluitsel heeft gegeven,
maar eerstgenoemde mogelijkheid lijkt het minst belastend.De Raad adviseert eerst na de beslissing van de Europese Commissie de
gewijzigde tonnageregeling in werking te laten treden.2. Met de in het Belastingplan 2006 voorgestelde maatregelen wordt de
Nederlandse wetgeving in overeenstemming gebracht met de herziene Communautaire
richtsnoeren betreffende staatssteun voor het zeevervoer. Tevens is in het
voorstel van wet aandacht gegeven aan de concurrentiepositie van het Nederlandse
zeevervoer.De Raad wijst er op dat de Europese Commissie nog geen goedkeuring heeft
gegeven voor de in het Belastingplan 2006 opgenomen regelingen. Om die reden
moet zijns inziens een afweging worden gemaakt tussen het met terugwerkende
kracht invoeren van een regeling en het risico van het moeten terugvorderen
van ongeoorloofde staatssteun. Het afgaan door de sector op faciliteiten die
de regeling biedt, is in beide varianten onzeker zolang de Commissie geen
zekerheid heeft gegeven, waarbij de eerste variant het minst bezwarend
lijkt. De Raad adviseert om de gewijzigde tonnageregeling eerst na goedkeuring
in werking te laten treden.Vooropgesteld wordt dat het gaat om het in lijn brengen van de Nederlandse
regelingen met het nieuwe steunkader voor de zeescheepvaart, zoals die door
de Europese Commissie is vastgesteld in richtsnoeren. Daarbij moet een lidstaat
aan de Europese Commissie melden dat en op welke wijze de richtsnoeren in
de nationale regelingen worden opgenomen (conform artikel 88, lid 1, EG – «dienstige
maatregelen»). Ten aanzien van de voorgestelde maatregelen is aan deze
meldingsplicht voldaan.Hoewel het de voorkeur verdient dat met inwerkingtreding van de maatregelen
wordt gewacht tot de Europese Commissie vastlegt dat Nederland de voorgestelde
dienstige maatregelen aanvaardt en daarvan officieel mededeling doet aan de
Nederlandse regering conform hetgeen is bepaald in artikel 19, lid 1, van
Verordening (EG) nr. 659/1999, wordt daar in dit geval niet voor gekozen.
Het risico dat de Europese Commissie naar aanleiding van de voorgestelde maatregelen
een formele onderzoeksprocedure zal starten wordt daarbij als zeer klein ingeschat.
Tevens geldt dat de Nederlandse regelgeving al op 30 juni 2005 aan de
richtsnoeren had moeten voldoen. Ook aan niet tijdige invoering kleven risico's.
In de afweging van de risico's, en om het nadeel dat de sector ondervindt
van het verder uitstellen van de inwerkingtreding te beperken, is besloten
om vast te houden aan de in het wetsvoorstel opgenomen inwerkingtredingsdatum
van 1 januari 2006.Voor wat betreft de reeds in het wetsvoorstel Overige fiscale maatregelen
2005 (Wet van 16 december 2004, Stb. 654) opgenomen maatregelen is een
dergelijke melding al een aantal keren schriftelijk gebeurd, waarbij is verzocht
om vastlegging dat Nederland de voorgestelde dienstige maatregelen aanvaardt
en daarvan officieel mededeling te doen aan de Nederlandse regering, voor
de eerste keer bij brief van 15 september 2004. De Europese Commissie
heeft tot op heden niet gereageerd op de door Nederland verzonden brieven,
anders dan dat werd aangegeven dat de toepassing van de regelingen voor de
zeescheepvaart op kabelleggers, onderzoekschepen en kraanschepen onverenigbaar
is met de herziene Communautaire richtsnoeren. Voorgesteld wordt om de uitbreiding
met de genoemde typen schepen in het hiervoor genoemde wetsvoorstel te laten
vervallen. Daarnaast wordt, in lijn met het door de Europese Commissie goedgekeurde
Deense voorstel, voorgesteld het vlagvereiste te versoepelen. Het risico dat
de Europese Commissie een terugvorderingsprocedure inzake onrechtmatige staatssteun
zal starten, is om bovengenoemde redenen verwaarloosbaar.Voor wat betreft de regeling voor scheepsmanagementactiviteiten geldt
dat deze eveneens zijn gemeld bij de Europese Commissie, zij het voor de eerste
keer bij brief van 3 augustus 2005. Omdat de bedoelde regeling niet afwijkt
van de letterlijke tekst van de herziene Communautaire richtsnoeren, lijkt
het waarschijnlijk dat de Europese Commissie hiermee zal instemmen. Gezien
het vorenstaande en de betrokken risico's afwegende, is de regering van
mening dat het de voorkeur verdient om het wetsvoorstel met betrekking tot
de regelingen voor de zeescheepvaart niet aan te passen.3. FilmstimuleringIn de toelichting wordt opgemerkt dat besloten is naar aanleiding van
de motie-Verhagen het filmstimuleringsbeleid structureel voort te zetten.
De Raad heeft eerder negatief geadviseerd over de wijze waarop aan dit stimuleringsbeleid
vorm is gegeven. In het advies inzake het Belastingplan 2002 II – Economische
infrastructuur (Kamerstukken II 2001/02, 28 034, A) merkte de Raad het
volgende op:«21. De Raad heeft bij de invoering van de faciliteit voor de Nederlandse
filmindustrie opgemerkt dat zou moeten worden toegelicht waarom deze maatregel
van toepassing zal zijn voor de filmindustrie en niet voor andere vergelijkbare
activiteiten. In het nader rapport is erop gewezen dat Nederland goede mogelijkheden
biedt voor een in de economische en culturele infrastructuur verweven bedrijfstak
film. Om de filmindustrie een duw in de goede richting te geven, zijn maatregelen
voorgesteld die zijn gericht op het verbeteren van de financiële en economische
infrastructuur, waardoor de investeringsbereidheid en het productievolume
kan worden vergroot. De voorgenomen maatregelen betreffen niet zozeer een
steunprogramma als wel het geven van een impuls aan de filmindustrie
(Kamerstukken II 1997/98, 25 688, B, blz. 3).In de brief van 11 juni 2001 aan de Voorzitter van de Tweede Kamer
is de evaluatie van de stimuleringsmaatregelen opgenomen. Uit deze evaluatie
blijkt onder meer, dat vooral sprake is geweest van fiscale oriëntatie
in plaats van marktoriëntatie en dat serieuze toetsing van commerciële
perspectieven van een film in bepaalde gevallen achterwege blijft. De verbetering
van de financiële en economische infrastructuur is niet aan te wijzen.
Het is de investeerders veeleer om de fiscale aftrekpost te doen geweest.
Doordat financiële instellingen zeer actief inspeelden op de mogelijkheden
van de fiscale stimuleringsmaatregelen, heeft daarenboven de FINE niet de
voortrekkersrol kunnen vervullen die haar bij de opzet van het pakket filmstimuleringsmaatregelen
was toebedacht (Kamerstukken II 2000/01, 25 434, nr. 5).Naar het oordeel van de Raad rechtvaardigt deze evaluatie niet dat voortgegaan
moet worden op de weg de filmindustrie fiscaal sterker te stimuleren dan andere
culturele beleggingen. De beleggingen in durfkapitaal, waartoe de culturele
beleggingen behoren, zijn aanmerkelijk fiscaal gefaciliëerd door de vrijstelling
van de vermogensrendementsheffing, de extra heffingskorting en de mogelijkheid
verliezen ten laste van het box I-inkomen af te trekken. Tot de culturele
beleggingen zullen onder meer projecten die in het belang zijn van de Nederlandse
film gerekend worden (het voorgestelde artikel 5.18a van de Wet inkomstenbelasting
2001) (Wet IB 2001). Deze faciliteiten stellen investeerders reeds een redelijk
rendement in het vooruitzicht dat nodig is om durfkapitaal te genereren. Voorzover
gevreesd zou moeten worden dat met behulp van deze fiscale faciliteiten onvoldoende
durfkapitaal uit de markt aan te trekken is, zou de voorgenomen maatregel
in de vorm van publiek-private samenwerking sterker kunnen worden ingezet.
De Raad mist in de toelichting een deugdelijke vergelijking van het te bereiken
rendement bij toepassing van de faciliteiten voor durfkapitaal en de filminvesteringsaftrek,
nu in figuur 3 geabstraheerd is van vrijstellingen in box III. De keuze voor
filminvesteringsaftrek en tegen durfkapitaal is daardoor niet onderbouwd.
Deze keuze is temeer opvallend omdat bij de uitwerking van hetgeen tot de
culturele beleggingen dient te worden gerekend, in het voorstel van Wet wijziging
van enkele belastingwetten (herstel van onjuistheden) (Kamerstukken II 2000/01,
27 746) de projecten die in het belang zijn van de Nederlandse film als
culturele projecten zijn aangewezen.De Raad adviseert niet de weg op te gaan van de invoering van een filminvesteringsaftrek.
Het verlenen van deze investeringsaftrek staat haaks op de opzet van de Wet
IB 2001 alleen aan «echte» ondernemers ondernemersfaciliteiten
te verlenen. Daarenboven wordt deze filminvesteringsaftrek niet aan «echte»
ondernemers maar alleen aan pseudo-ondernemers verleend, en vindt in afwijking
van de gebruikelijke regeling slechts een beperkte desinvesteringsbijtelling
plaats. Deze inbreuken op het systeem maken de «systeemfout» nog
groter. Voor een tijdelijke en gebudgetteerde regeling moet zo'n systeemfout
niet gemaakt worden.De Raad adviseert niet over te gaan tot de invoering van een filminvesteringsaftrek
en de faciliëring van Nederlandse films ondergebracht te houden bij de
regeling voor durfkapitaal.»Nu wordt voorgesteld een nagenoeg gelijke regeling structureel in de Wet
inkomstenbelasting 2001 (Wet IB 2001) op te nemen, herhaalt de Raad zijn bedenkingen.
Deze bedenkingen worden vergroot nu de voorgestelde wijziging ertoe leidt
dat de regeling gecompliceerder wordt in systematiek en uitvoering; in het
bijzonder speelt dit doordat, met het loslaten van het fiscale winstbegrip,
fiscaal aftrekbare verliezen van een film-cv tot 130% van de inleg
van de participanten kunnen belopen en een nieuwe objectieve vrijstelling
wordt ingevoerd. De staatssecretaris onderkent dit eveneens en heeft al een
onderzoek aangekondigd naar een eenvoudiger variant die gebaseerd is op belastingheffing
in Box III1.Daarnaast wijst de Raad er op dat uit de in bijlage 1 opgenomen voorbeelden
is af te leiden dat een substantieel gedeelte van dit uit de markt aangetrokken
kapitaal als belastinguitgave vervolgens ten laste van 's Rijksschatkist
wordt gebracht. Het per saldo door de investeerders bijgedragen «echt
eigen» kapitaal aan de filmindustrie is zo gering ten opzichte van het
totaal benodigde kapitaal, dat dit het invoeren van de belastinguitgave met
al zijn gecompliceerde regelingen en administratieve lasten niet
rechtvaardigt, nog afgezien van het risico dat een deel van met de faciliteit
gemoeide gelden weglekt naar het buitenland. Dit alles wijst in de richting
dat een volledig rechtstreekse subsidiëring in deze situatie meer voor
de hand ligt dan de voorgestelde regeling. Een volledige subsidiëring
zou in afwachting van de resultaten van het aangekondigde onderzoek ook een
overbrugging kunnen vormen, zodat niet nu mogelijk tijdelijk de voorgestelde
complexe regeling behoeft te worden ingevoerd.Tenslotte wijst de Raad er op dat, ingeval het echt alleen maar gaat om
een fiscale aftrekpost, de regeling ook vorm zou kunnen krijgen in het als
aftrekbare gift in aanmerking nemen van gerealiseerde verliezen op door SenterNovem
geaccordeerde filmprojecten.De Raad adviseert de invoering van een structurele regeling voor filmstimulering
te heroverwegen.3. De keuze voor de fiscaliteit als instrument om film te stimuleren vloeit
voort uit de motie Verhagen c.s. waaraan ook de Raad refereert (kamerstukken
II 2004/05, 29 800, nr. 4). Om met deze keuze in plaats van met een rechtstreekse
subsidie invulling te geven aan de doelstellingen van het filmstimuleringsbeleid,
is het nodig een enigszins ingewikkeld bouwwerk aan fiscale middelen te construeren.
De bedenkingen die de Raad heeft bij het vervolgen van deze in 1998 ingeslagen
weg, ter zake waarvan de Raad dus al eerder negatief adviseerde, zijn begrijpelijk.
Evenzeer is het begrijpelijk dat de Raad zich opnieuw afvraagt of de stimulering
van film niet beter anders georganiseerd kan worden dan door fiscale stimulering
via de film-CV. Echter, een overstap naar ander beleid is niet opportuun,
op dit moment niet althans. De Staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en
Wetenschap, M.C. van der Laan, en eerste ondergetekende hebben in hun brief
van 12 juli 2005 (kamerstukken II 2004/05, 25 434, nr. 24) de Voorzitter
van de Tweede Kamer der Staten-Generaal geschreven te onderzoeken hoe de bestaande
regeling voor de film-CV zou kunnen worden vervangen door – enigerlei
vorm van subsidie, gecombineerd met – een op box III gebaseerde fiscale
regeling. Uitgangspunt zal daarbij zijn dat een mix ontstaat van een fiscale
stimulans in de vorm van de bestaande faciliteiten (vrijstelling in box III
en een heffingskorting) voor cultureel beleggen en een vorm van subsidiëring.
Te denken valt daarbij aan een garantiefonds, een matchingbijdrage of, zoals
de Raad adviseert, een rechtstreekse subsidie. Bedoelde combinatie is nodig
omdat de hiervóór bedoelde fiscale stimulans op zichzelf onvoldoende
zal zijn om beleggers te interesseren voor een belegging in een film, gezien
de daaraan verbonden risico's en de te verwachten rendementen. Mede met
het oog op de voor deze sector noodzakelijke continuïteit is het wenselijk
in de tussentijd (tot uiterlijk 1 juli 2007) de ook in de eerderbedoelde
brief van 12 juli 2005 aangekondigde maatregelen door te voeren. Door
op deze wijze voort te bouwen op het bestaande beleid wordt voorkomen dat
marktpartijen onverwacht een volkomen nieuwe financieringsmethodiek in het
leven zouden moeten roepen.4. WoningcorporatiesDe in artikel 5, eerste lid, onderdeel d, van de Wet op de vennootschapsbelasting
1969 (Wet Vpb 1969) opgenomen vrijstelling voor lichamen toegelaten om op
de voet van de Woningwet (Stb. 1991, 439) werkzaam te zijn in het belang van
de volkshuisvesting is omstreden. In de brief van 18 februari 2002, nr.
AFP2002/00014, heeft de staatssecretaris aangegeven dat het kabinet voornemens
was om, in lijn met het kabinetsstreven naar afschaffing van subjectieve belastingvrijstellingen,
met ingang van 1 januari 2003 de subjectieve vrijstelling van vennootschapsbelasting
voor woningcorporaties te laten vervallen, en dat deze daardoor belastingplichtig
zouden worden. Bij brief van 23 december 2002 is echter nader aangegeven
dat het streven (geworden) was om de woningcorporaties niet voor al hun activiteiten
te belasten. In het Belastingplan 2004 is vervolgens een voorstel opgenomen
dat de vrijstelling voor woningcorporaties beperkt tot hun kernactiviteiten,
waardoor de commerciële activiteiten, zoals de bouw van koopwoningen
en de makelaardij, buiten de vrijstelling vallen (Kamerstukken II 2003/04,
29 210). De uitwerking van het voorstel waarbij een koppeling werd aangebracht
met het Besluit beheer sociale-huursector, bleek niet realiseerbaar. Voorgesteld
wordt nu de vrijstelling te beperken tot de in de Wet Vpb 1969 zelfstandig
omschreven kernactiviteiten van de sociale woningcorporaties.De Raad merkt op dat de rechtvaardiging van de vrijstelling van de woningcorporaties
is gevonden in de eisen die de overheid stelt om de status van toegelaten
instelling te verkrijgen en te behouden (Aanhangsel Handelingen I 1992/93,
nr. 17). Deze eisen zijn neergelegd in de artikelen 70 en volgende van de
Woningwet. Hierin wordt onder meer bepaald dat stichtingen, die zich ten doel
stellen uitsluitend op het gebied van de volkshuisvesting werkzaam te zijn
en niet beogen uitkeringen te doen anders dan in het belang van de volkshuisvesting,
kunnen worden toegelaten als instellingen, uitsluitend in het belang van de
volkshuisvesting werkzaam. De toegelaten instellingen dienen bij voorrang
personen die door hun inkomen of door andere omstandigheden moeilijkheden
ondervinden bij het vinden van hun passende huisvesting, te huisvesten. Bij
het in gebruik geven van door hen beheerde woningen met een verhoudingsgewijs
lage huurprijs dienen zij zo veel mogelijk voorrang te geven aan woningzoekenden
die, gelet op hun inkomen, in het bijzonder op die woningen zijn aangewezen.
Zij moeten daarbij voldoen aan voorschriften betreffende het verwerven, bouwen,
bezwaren en vervreemden van onroerende zaken, het treffen van voorzieningen
aan woningen, het verhuren van woningen, de wijze van beheer van woningen,
de exploitatie van woningen, de bestemming van batige saldi, het financiële
beleid en beheer, de verslaglegging, de inrichting van de administratie en
overleg met en verplichtingen ten opzichte van huurders.Tussen deze eisen en de voorgestelde omschrijving van de kernactiviteiten
zit licht, zoals in de toelichting ook is gesteld, waardoor de rechtvaardiging
voor de vrijstelling zwakker wordt. Tevens is in aanmerking te nemen dat een
vrijstelling minder betekenis heeft naarmate het (fiscale) resultaat geringer
is; bij verlieslatende activiteiten is een vrijstelling zelfs een belastende
regeling. Sociale woningbouw is veelal zwak tot niet renderend.Daarbij komt dat de corporaties zich sterker zijn gaan manifesteren op
het terrein buiten de sociale woningbouw. Belastingvrijstelling voor woningcorporaties
is dan ook niet meer vanzelfsprekend, mede gelet op de Europese regels inzake
staatssteun. De Raad wijst in dit kader ook op het voorstel om een bestemmingsheffing
te leggen op verhuurders van woningen met een huur beneden de maximale huur
voor toekenning van de huurtoeslag, waardoor met name de woningcorporaties
getroffen worden, en op artikel 20, derde lid, van het Besluit locatiegebonden
subsidies 2005. waarbij de legesvrijstelling voor sociale verhuurders, die
was opgenomen in artikel 34 van het besluit Woninggebonden Subsidies 1995,
is komen te vervallen.Het voorstel zal tot administratieve lasten en geschillen leiden in verband
met de scheiding tussen de vrijgestelde en niet-vrijgestelde activiteiten,
in het bijzonder ten aanzien van werkzaamheden die voor beide activiteiten
gemeenschappelijk worden uitgevoerd.Alles overziende adviseert de Raad de in artikel 5, eerste lid, onderdeel
d, Wet Vpb 1969 opgenomen vrijstelling voor de woningcorporaties opnieuw te
bezien.4. Met de voorgestelde tekst wordt aangesloten bij het voorstel zoals
dat onderdeel uitmaakte van het Belastingplan 2004. Daarmee werd beoogd een
beperking aan te brengen in het beslag op de algemene middelen dat het gevolg
is van de in artikel 5, eerste lid, onderdeel d, bedoelde belastinguitgave.
Werd daartoe ingevolge het amendement Giskes een formeel criterium gehanteerd,
meer in het bijzonder door aansluiting te zoeken bij het Besluit beheer sociale
huursector, thans wordt voorgesteld een materieel criterium te hanteren. Het
voorgestelde criterium is meer eigen aan de fiscaliteit, maar heeft, zo constateert
de Raad terecht, tot effect dat bij toepassing van de vrijstelling verschillende
normenkaders een rol gaan spelen. De Raad wijst in dit verband op de vereisten
waaraan woningcorporaties moeten voldoen, om toegelaten instelling te kunnen
zijn en de voorgestelde omschrijving van kernactiviteiten. Wij zijn niet van
mening dat met de voorgestelde tekst wordt getreden in doelstellingen die
met de kernactiviteiten van de woningcorporaties samenhangen. De beperking
van de vrijstelling beoogt zo uit te werken dat een woningcorporatie belastingplichtig
kan zijn voor die werkzaamheden waarmee in concurrentie wordt getreden met
andere aanbieders van overeenkomstige werkzaamheden. De woningcorporatie kan
in de situatie waarin activiteiten verliesgevend zijn, de voorgestelde maatregel
als belastend ervaren. Afschaffen van de vrijstelling brengt evenwel niet
met zich dat dit anders komt te liggen. Alsdan zullen activiteiten op het
gebied van de sociale woningbouw, voor zover deze structureel
verliesgevend zijn, over het algemeen niet als het drijven van een onderneming
worden aangemerkt, en kunnen deze verliezen dus niet afgezet worden tegen
de winsten van de commerciële activiteiten.De keuze voor een partiële vrijstelling betekent dat een grens wordt
getrokken tussen activiteiten die wel en niet in de heffing worden betrokken.
Voor de woningcorporatie ontstaat een zeker belang opbrengsten zo veel mogelijk
toe te rekenen aan vrijgestelde activiteiten en kosten aan activiteiten die
wel in de heffing van vennootschapsbelasting worden betrokken. Dit is geen
nieuw fenomeen. Ook het feit dat het moeten onderscheiden tussen belaste en
onbelaste activiteiten tot administratieve lasten leidt, is voorzien (in de
toelichting geraamd op een toename van € 1 mln.). Woningcorporaties
zullen met het oog op dit onderscheid een gescheiden administratie moeten
gaan voeren. Het voorstel beoogt de verzwaring van de administratieve lasten
overigens te beperken door bij gemengde activiteiten de vrijstelling te handhaven
als in een gebouw de gebruiksoppervlakte naast die van bedrijfsonroerendgoed
voor tenminste 80% bestaat uit gebruiksoppervlakte van sociale huurwoningen.
Toch zal ook dit aspect van het voorstel naar verwachting niet kunnen voorkomen
dat door de voorgestelde wijziging geschillen zullen toenemen. Echter, het
is niet de verwachting dat vragen betreffende de toerekening van opbrengsten
of kosten aan bepaalde activiteiten ver af staan van beantwoording van de
vraag of die activiteiten belast of onbelast zijn. Dit soort problematiek
is wederom niet specifiek voor woningcorporaties maar een bekend fenomeen
bij lichamen met een partiële vennootschapsbelastingplicht.5. DividendbelastingVoorgesteld wordt de voorwaarden voor een onbelaste inkoop van eigen aandelen
te versoepelen. Dit voorstel staat niet op zich. In het recente voorstel inzake
Versterking fiscale rechtshandhaving is de codificering van de zogenoemde
opstapresolutie opgenomen. Naast de invoering van de Wet IB 2001 wijzen ook
deze voortdurende (kleine) aanpassingen van de Wet op de dividendbelasting
1965 (Wet div.bel. 1965) er op, dat de dividendbelastingheffing aan herijking
toe is.De nauwe verbinding tussen de inkomstenbelastingheffing en de dividendbelastinginhouding
als voorheffing is verbroken bij de invoering van de Wet IB 2001. Het object
van heffing van de dividendbelasting is niet meer gelijk aan het object van
de in box III van de Wet IB 2001 opgenomen vermogensrendementsheffing. Daarmee
ligt de tijd achter ons dat voor de binnenlandse verhouding het object en
het tijdstip van de dividendbelastingheffing nauwkeurig moesten aansluiten
bij de in de inkomstenbelasting te betrekken opbrengst van aandelen. Dit schept
ruimte om de dividendbelasting robuust op te zetten in een bronheffing die
het internationaal aanvaarde heffingsrecht op uitgaande dividenden verzekert
en zodanig hoog is dat bij de onderhandelingen over verdragen ter voorkoming
van dubbele belasting de mogelijkheid blijft bestaan voor een adequate wederzijdse
vermindering van de bronheffing. Zoals de Raad in het advies inzake de Versterking
fiscale rechtshandhaving reeds opmerkte, behoeft met betrekking tot het object
van de dividendbelastingheffing niet gemillimeterd te worden aangezien die
heffing alleen nog in de buitenlandse verhouding betekenis heeft. Niet alle
uitkeringen waarin op grond van de voor de Wet op de inkomstenbelasting 1964
ontwikkelde basisconceptie een winstelement is te onderkennen, behoeven in
de buitenlandse verhouding in de heffing te worden betrokken. Aangesloten
kan worden bij de omstandigheid dat in buitenlandse stelsels andere criteria
gelden en bijvoorbeeld de inkoop van eigen aandelen als een vervreemding en
niet (deels) als een winstuitkering wordt aangemerkt. Overwogen dient te worden
teneinde een robuuste en transparante heffing te krijgen de dividendbelastingheffing
te beperken tot de contante winstuitkeringen.De Raad adviseert in de toelichting op dit perspectief in te gaan.5. Wij onderschrijven de constatering van de Raad dat door de invoering
van Wet IB 2001 de directe link tussen de inkomstenbelasting en dividendbelasting
is losgelaten. Hoewel dit op zich ruimte biedt voor aanpassingen, voldoet
het concept van de opbrengst van aandelen dat inderdaad is gebaseerd op het
inkomensbegrip van de Wet IB 1964 nog steeds als uitgangspunt voor de dividendbelasting. Een beperking tot enkel contante winstuitkeringen
zou leiden tot uitholling van de heffingsgrondslag en daarmee de heffing niet
robuuster maken. Ook gaat het in het voorstel niet om gemillimeter; met de
inkoop van eigen aandelen zijn juist grote financiële belangen gemoeid.
Het beperken van de dividendbelasting tot de contante winstuitkeringen zou
kunnen leiden tot aanzienlijke verschuivingen tussen contante winstuitkeringen
en inkoop van aandelen. De heffing van dividendbelasting zou op deze wijze
gefrustreerd worden. Aangezien het niet in het voornemen ligt substantiële
aanpassingen in het inkomstenbegrip door te voeren, is een schets van een
nieuw perspectief voor de dividendbelasting thans niet aan de orde.6. Eindheffing loonbelastingVoorgesteld wordt een tweetal goedkeurende beleidsbesluiten te codificeren.
Deze besluiten hebben betrekking op het verstrekken van spaarpunten en geschenken
en maken het mogelijk dat de verstrekker de fiscale gevolgen voor zijn rekening
neemt.Het Besluit van 26 april 2001, CPP2001/91M, ziet op de fiscale behandeling
van spaarsystemen in de zakelijke sfeer. Exploitanten van zulke systemen bieden
ondernemers de mogelijkheid om bij bepaalde zakelijke transacties aan hun
afnemers of werknemers van hun afnemers een bonus te verstrekken in de vorm
van spaarpunten waarmee artikelen of diensten, al dan niet met bijbetaling
in geld, kunnen worden gekocht, alsmede op de fiscale behandeling van de door
ondernemers rechtstreeks aan hun zakelijke afnemers of werknemers van afnemers
verstrekte goederen of diensten in de promotionele sfeer. De ondernemers die
in de uitoefening van hun onderneming een bonus in de vorm van spaarpunten
ontvangen of goederen of diensten in de promotionele sfeer verkrijgen, moeten
dit voordeel tot hun winst uit onderneming rekenen. Bij werknemers die in
het kader van de uitoefening van hun dienstbetrekking dergelijke voordelen
ontvangen, behoort het voordeel tot het inkomen. De voordelen zijn belast
op het moment waarop ze worden verstrekt tegen de op dat moment geldende waarde
in het economische verkeer. In verband met de praktische problemen om de hier
bedoelde voordelen op individuele basis en per verstrekking in de belasting-
en premieheffing te betrekken is goedgekeurd dat de loon-, inkomsten- en vennootschapsbelasting
en de premie volksverzekeringen, die door de ontvangende ondernemers en werknemers
verschuldigd zouden zijn, op lumpsumbasis worden afgedragen door de organisatie
die het spaarsysteem exploiteert of door de verstrekker van de goederen of
diensten in de promotionele sfeer.Het Besluit van 16 december 2004, CPP2004/2765M, ziet op de geschenken
die bedrijven of instellingen verstrekken aan ondernemers, resultaatgenieters
en werknemers van derden die werkzaamheden voor de verstrekker (hebben) verricht(en)
en die doorgaans gelijktijdig plaatsvinden met overeenkomstige verstrekkingen
aan de eigen werknemers, zoals kerstpakketten. Het betreft hier relatief geringe
verstrekkingen waarmee de verstrekker van de geschenken niet primair beoogt
om de reguliere inkomsten te vervangen door andersoortige inkomsten. Ook in
deze gevallen is onder bepaalde voorwaarden goedgekeurd dat de verstrekker
van de hiervoor bedoelde geschenken de inkomstenbelasting en de premie volksverzekeringen,
die door de ontvangende ondernemers, resultaatgenieters en werknemers verschuldigd
zouden zijn, afdraagt op lumpsumbasis.Voorgesteld wordt de door de beleidsbesluiten bestreken gevallen op te
nemen in de eindheffingsregeling (Hoofdstuk V van de Wet op de loonbelasting
1964 (Wet LB 1964)). Hoewel de Raad dit effectief en passend acht voorzover
de bonussen en geschenken worden toegekend aan natuurlijke personen, omdat
in deze gevallen sprake is van een bate die anders ook in box I van de Wet
IB 2001 belast zou worden, heeft de Raad aanmerkelijke bezwaren om de regeling
ook toe te passen in de gevallen waarin de bonussen of geschenken opkomen
aan vennootschapsbelastingplichtige lichamen. De loonbelastingheffing vormt
een voorheffing of een vervangende heffing voor de inkomensbelastingheffing
over de opbrengst van dienstbetrekking. Heffing over baten die opkomen in
de vennootschapsbelastingsfeer doet zozeer afbreuk aan dit karakter van de
heffing dat daarvan moet worden afgezien; het gebruiken van een op zich reeds
een inbreuk op de loonbelastingheffing vormende eindheffingsregeling als «vergaarbak»
voor «praktische» oplossingen van heffingsproblemen van andere
belastingen is een stap te ver. Deze «oplossing» is
ook niet nodig, omdat door het niet in aftrek toestaan van de waarde in het
economisch verkeer van de bonussen en de geschenken bij de winstbepaling van
de verstrekker en het onbelast laten van die waarde bij de genieter, de vennootschapsbelastingheffing
kan worden verlegd van de genieter naar de verstrekker. Deze weg is ook begaanbaar
omdat een van de voorgestelde voorwaarden voor het aanmerken als eindheffingsbestanddeel
is, dat aannemelijk gemaakt kan worden wie de ontvanger is van de verstrekking.De Raad adviseert de eindheffingsregeling niet mogelijk te maken voor
baten die opkomen aan vennootschapsbelastingplichtige lichamen en daartoe
de artikelen 1 en 32ab Wet LB 1964 en artikel 8, eerste lid, Wet Vpb 1969
te heroverwegen.6. De Raad heeft aanmerkelijke bezwaren tegen de introductie van de mogelijkheid
om eindheffing in de loonbelasting toe te passen in de gevallen waarin de
bonussen of geschenken opkomen aan vennootschapsbelastingplichtige lichamen.
In reactie hierop kan allereerst worden opgemerkt dat deze systematiek niet
nieuw is maar reeds was vervat in het thans te codificeren besluit van 26 april
2001, nr. CPP2001/911M, onder meer gepubliceerd in V-N 2001/30.12. De mogelijkheid
voor de verstrekker van de bonus/het geschenk om ook over baten die opkomen
in de vennootschapsbelastingsfeer af te rekenen middels een eindheffing in
de loonbelasting is in dit besluit uitgebracht om tegemoet te komen aan wensen
uit de uitvoeringspraktijk. De in dit Belastingplan opgenomen mogelijkheid
betreft niet meer dan een codificatie van deze mogelijkheid, waarbij wordt
aangehaakt bij het daartoe meest geëigende systeem, te weten de eindheffing
in de Wet LB 1964. Dit betekent dan ook niet dat de loonbelasting in ruimere
mate als een «vergaarbak» kan worden aangemerkt.In de memorie van toelichting1 van het wetsvoorstel
Wet op de loonbelasting 1964 is aangegeven dat de pijlers waarop de loonbelasting
rust worden gevormd door de begrippen werknemer, loon en inhoudingsplichtige,
waarbij een belasting werd geheven van alleen werknemers. Inmiddels is de
heffing al uitgebreid naar diverse andere groepen dan alleen werknemers, zoals
van inhoudingsplichtigen, artiesten, beroepssporters, buitenlandse gezelschappen
en van aan te wijzen natuurlijke personen. Mede in dit licht bezien, wegen
de door de Raad geuite bezwaren tegen deze codificatie van een heffingsmogelijkheid
van rechtspersonen niet op tegen het belang van de praktijk. Hiermee wordt
immers een doelmatige heffing, over doorgaans op individuele basis bezien
geringe voordelen, in wetgeving omgezet. Zonder deze bestaande mogelijkheid
zou het daadwerkelijk in de heffing van de inkomstenbelasting/premie volksverzekeringen
of vennootschapbelasting betrekken van de onderhavige inkomsten in natura
aanzienlijke praktische problemen opleveren. Volgens de huidige wettelijke
regeling kan de verstrekker de eindheffing alleen toepassen voor geschenken
aan de eigen werknemers en niet aan anderen.De Raad meent terecht dat het mogelijk is om de vennootschapsbelastingheffing
op andere wijze dan thans is voorgesteld te verleggen van de genieter naar
de verstrekker. Dit kan door de waarde in het economische verkeer van de bonussen
en geschenken bij de winstbepaling van de verstrekker niet in aftrek toe te
staan en deze waarde onbelast te laten bij de genieter. De regering acht dit
echter geen wenselijke weg. Dit zou namelijk een zwaardere administratieve
last voor de verstrekker betekenen omdat hij dan bij het verstrekken van geschenken
aan anderen dan eigen werknemers twee verschillende systemen dient te hanteren
(eindheffing voor geschenken aan natuurlijke personen en niet aftrekbaarheid
voor geschenken aan lichamen). In het voorstel van de Raad zou de verstrekker
ook een oordeel moeten vormen over de vraag of de ontvanger wel of niet als
vennootschapsbelastingplichtig lichaam valt aan te merken.In de voorgestelde systematiek is slechts vereist dat de verstrekker aannemelijk
kan maken wie de ontvanger is van de verstrekking; dit is bijvoorbeeld relevant
om te kunnen controleren of de ontvanger een ander dan de eigen werknemer
is.7. Voorgesteld wordt op grond van artikel 3.13, eerste lid, onderdeel
i, Wet IB 2001 de in punt 6 genoemde eindheffingsbestanddelen vrij te stellen
mits de belastingplichtige de schriftelijke mededeling van de verstrekker
dat de regeling toepassing heeft gevonden in zijn administratie bewaart en
ervan mag uitgaan dat de verstrekker de eindheffing heeft voldaan.Aangezien volgens de artikelsgewijze toelichting op artikel 32ab Wet LB
1964 de mededeling ook opgenomen mag zijn in de algemene voorwaarden van de
verstrekker, lijkt eerstgenoemde voorwaarde niet steeds praktisch uitvoerbaar.
De Raad adviseert deze voorwaarde zodanig aan te passen dat hij steeds uitvoerbaar
blijft.De tweede voorwaarde roept een nagenoeg niet op te lossen bewijsprobleem
op omdat de belastingplichtige geen kennis draagt van het betaalgedrag van
de verstrekker en de wijze waarop hij de lijst van de ontvangers van de verstrekkingen
bijhoudt.De Raad adviseert deze voorwaarde te schrappen mede omdat in het algemeen
het niet voldoen aan de afdrachtplicht door de inhoudingsplichtige niet aan
de belastingplichtige kan worden tegengeworpen.7. De Raad adviseert de voorwaarde dat er een schriftelijke mededeling
van de verstrekker in de administratie dient te worden bewaard, zodanig aan
te passen dat de voorwaarde ook uitvoerbaar is als de mededeling wordt gedaan
door middel van de algemene voorwaarden van de verstrekker. Aan het advies
van de Raad is gehoor gegeven door aan de toelichting toe te voegen dat aan
de administratieplicht kan worden voldaan door een afschrift van de algemene
voorwaarden in de administratie te bewaren.Het advies van de Raad om de voorwaarde dat de ontvanger ervan mag uitgaan
dat de verstrekker van het voordeel de ter zake daarvan verschuldigde belasting
heeft voldaan te laten vervallen, is overgenomen.8. Het tarief over het eindheffingsbestanddeel wordt in artikel 32ab,
derde lid, Wet LB 1964 gesteld op 45% voor verstrekkingen tot een waarde
in het economisch verkeer van € 136 en op 75% voor verstrekkingen
boven een waarde in het economisch verkeer van € 136. Rond het bedrag
van € 136 wordt het tarief zeer scherp zonder een «glijdend»
overgangstarief of een tariefstelling waarbij steeds over de waarde in het
economisch verkeer tot € 136 45% en over het gedeelte daarboven
75% wordt geheven. In de toelichting is niet op deze «scherpte»
ingegaan.Tevens wordt anders dan in het Besluit van 26 april 2001, CPP2001/91M,
niet de mogelijkheid geboden van de waarde van de verkregen goederen of diensten
uit te gaan; zonder uitdrukkelijke delegatiebepaling lijkt dit ook niet mogelijk.
In de toelichting is niet op dit verschil met het Besluit ingegaan.De Raad adviseert in de toelichting alsnog nader op deze aspecten in te
gaan.8. De Raad merkt terecht op dat de tariefstelling over het eindheffingsbestanddeel
in het nieuwe artikel 32ab van de Wet op de loonbelasting 1964 rond het bedrag
van € 136 zeer scherp is. Voor verstrekkingen tot € 136
geldt een tarief van 45%, terwijl voor verstrekkingen van € 136
en meer voor het gehele bedrag een tarief van 75% geldt. Omwille van
de eenvoud is voor deze tariefstelling gekozen. Conform het advies van de
Raad is de toelichting zodanig aangepast dat op deze «scherpte»
is ingegaan. Het advies van de Raad met betrekking tot de waardebepaling is
eveneens overgenomen door aan de toelichting toe te voegen dat bij spaarpunten
voor de waardebepaling kan worden gedacht aan de gewogen gemiddelde waarde
in het economische verkeer, afgeleid van de artikelen of diensten die ermee
kunnen worden verkregen, waarbij rekening gehouden kan worden met waardedrukkende
factoren en het moment waarop deze artikelen en diensten, tegen inlevering
van spaarpunten, daadwerkelijk worden verstrekt.9. LevensloopregelingVoorgesteld wordt dat ook beheerders van beleggingsinstellingen aan wie
een vergunning is verleend ingevolge de Wet toezicht beleggingsinstellingen
en die in Nederland gevestigd zijn, de levensloopregeling kunnen uitvoeren
(artikel 19g Wet LB 1964). In de toelichting is geen aandacht gegeven aan
de vestigingsplaatseis, hoewel deze eis spanning kan oproepen met de Europese
regelgeving inzake het vrije verkeer van goederen en diensten.De Raad adviseert in de toelichting alsnog in te gaan op dit aspect.9. De Raad adviseert in de toelichting in te gaan op de voorwaarde dat
beheerders van beleggingsinstellingen voor de uitvoering van de levensloopregeling
in beginsel in Nederland gevestigd moeten zijn.De toelichting is aangevuld met een verwijzing naar het tot onderdeel
d verletterde onderdeel c van het vierde lid van artikel 19g Wet op de loonbelasting
1964. Dit onderdeel bevat de mogelijkheid voor andere lichamen zoals beheerders
van beleggingsinstellingen die niet in Nederland gevestigd zijn om, als wordt
voldaan aan door de minister te stellen voorwaarden, als uitvoerder van de
levensloopregeling op te treden.10. VrijwilligersregelingIn het voorgestelde artikel 2, zesde lid, Wet LB 1964 is als voorwaarde
voor de toepassing van de vrijwilligersregeling opgenomen dat niet bij wijze
van beroep arbeid wordt verricht. Gelet op de geringe bedragen waar het bij
de vrijwilligersregeling om gaat lijkt deze voorwaarde overbodig. Indien meerdere «vrijwilligersbaantjes»
tegelijkertijd worden uitgeoefend voorkomt artikel 3.96 Wet IB 2001 al cumulatie
van de vrijstelling. Omdat deze voorwaarde moet worden beoordeeld en voor
zoveel nodig moet worden vastgelegd, vormt de voorwaarde een administratieve
last die zonder groot fiscaal risico vermeden kan worden.De Raad adviseert de voorwaarde te schrappen.De vrijwilligersregeling vindt onder meer toepassing bij sportverenigingen
of sportstichtingen, ook indien deze aan de vennootschapsbelastingheffing
zijn onderworpen maar niet ingeval de sportactiviteiten in een N.V. of B.V.
zijn ondergebracht. In de toelichting wordt dit verschil gemotiveerd met een
beroep op het commerciële karakter van de rechtsvorm. Deze motivering
overtuigt de Raad niet, omdat niet de rechtsvorm maar alleen het commerciële
karakter van de activiteit dragend voor het uitsluiten van de regeling zou
kunnen zijn. Daarbij komt, dat bij de voetbalsport het beroepsvoetbal is ondergebracht
in N.V.'s of B.V.'s en deze vennootschappen sterk verweven zijn
met de amateurorganisaties; splitsing van de werkzaamheden van de vrijwilligers
zal tot aanmerkelijke administratieve lasten leiden.De Raad adviseert de vraag of de vrijwilligersregeling bij activiteiten
met een commercieel karakter ook ten aanzien van N.V.'s en B.V.'s
toepassing kan vinden, opnieuw onder ogen te zien.10. De Raad adviseert om voor toepassing van de vrijwilligersregeling
de voorwaarde dat het werk niet bij wijze van beroep arbeid wordt verricht
te laten vervallen. In dit kader is van belang dat inmiddels is voorgesteld
de vrijwilligersregeling te verruimen door het weekmaximum van € 21
te vervangen door een maandmaximum van € 150 en het jaarmaximum
te verhogen van € 735 naar € 1500.De voorwaarde dat het werk niet beroepshalve wordt verricht is namelijk
belangrijk, en wordt vanwege de verruiming nog belangrijker, om onderscheid
te maken tussen een vrijwilliger en een werknemer. Bij deze vraag, is de beloning
die voor de werkzaamheden wordt ontvangen van belang evenals of deze beloning
enigszins in overeenstemming is met het werk. Het gaat er daarbij om of de
beloning in redelijke mate in overeenstemming is met de (aard van de) verrichte
werkzaamheden. Bij een beloning die aangemerkt kan worden als een marktconforme
beloning is geen sprake van «vrijwilligerswerk». Een belangrijk
kenmerk van vrijwilligerswerk is immers dat een eventuele vergoeding in geen
verhouding staat tot het tijdsbeslag en de aard van de verrichte werkzaamheden,
maar meer het karakter heeft van een forfaitaire kostenvergoeding. Het laten
vervallen van deze voorwaarde zou dan ook betekenen dat iedereen met een «klein
baantje», waarvoor het loon de grenzen van de vrijwilligersregeling
niet overstijgt niet als werknemer wordt aangemerkt en het loon onbelast kan
ontvangen. Terwijl hier wel sprake kan zijn van loon. Het vervallen van de
voorwaarde zou ook een aanzienlijke budgettaire derving betekenen. Het kabinet
is dan ook niet van mening dat deze belangrijke voorwaarde zou moeten komen
te vervallen vanwege de administratieve last die deze voorwaarde met zich
brengt Aan het advies van de Raad om de beperking van de toepassing van de
vrijwilligersregeling tot sportorganisaties die niet de rechtsvorm hebben
van een NV en BV, zoals in het besluit van 12 maart 2004, nr. CPP2003/2042M,
niet in de wettelijke regeling op te nemen, is door een aanpassing van het
voorstel uitvoering gegeven. Hierdoor kunnen sportorganisaties de vrijwilligersregeling
toepassen, ongeacht of ze aan de vennootschapsbelasting zijn onderworpen en
ongeacht de rechtsvorm. Of er sprake is van vrijwilligerswerk voor de sportorganisatie hangt daardoor af van de vraag of de arbeid al dan niet bij wijze
van beroep wordt verricht en niet van de rechtsvorm van de sportorganisatie.Aan het slot is aan de artikelsgewijze toelichting een passage toegevoegd
waarmee de gevolgen van het in verband met deze codificatie vervallen van
het beleidsbesluit worden verduidelijkt.11. Samenhangende groep inhoudingsplichtigenVoorgesteld wordt aan een samenhangende groep inhoudingsplichtigen toe
te staan op verzoek tegelijkertijd aangiften loonbelasting te doen en de loonbelasting
af te dragen. Het begrip «samenhangende groep inhoudingsplichtigen»
wordt in de Wet LB 1964 niet gedefinieerd, maar indien een beroep op de samenhang
wordt gedaan ligt de bewijslast bij de inhoudingsplichtigen.De Raad merkt op, dat in de toelichting de samenhangende groep inhoudingsplichtigen
ook wordt aangeduid als concern. In de sfeer van de directe belastingen is
op meerdere plaatsen een concernbegrip ingevoerd, zij het niet steeds met
dezelfde omschrijving.De Raad adviseert te bezien of het niet mogelijk is een voor alle directe
belastingen geldende omschrijving van een concern te formuleren.11. In de toelichting bij de voorgestelde maatregelen inzake een samenhangende
groep inhoudingsplichtigen wordt van «concern» gesproken. Anders
dan de Raad mogelijk veronderstelt, hebben deze maatregelen niet slechts betrekking
op een concern maar ook op alle andere samenhangende groepen inhoudingsplichtigen.
Het begrip concern wordt als voorbeeld gebruikt.De toelichting is op dit punt aangepast.12. Indien een aantal inhoudingsplichtigen op verzoek door de inspecteur
bij voor bezwaar vatbare beschikking als een samenhangende groep inhoudings-plichtigen
wordt aangewezen heeft dit onder meer gevolgen voor de loonbelastingheffing
van de werknemers. Deels zijn deze gevolgen in het voorstel opgenomen, zoals
de toepassing van de spaarloonregeling, maar deels zullen deze gevolgen in
de Uitvoeringsregeling loonbelasting 2001 worden uitgewerkt of opgenomen,
zoals de toepassing van het tarieftabel bijzondere beloningen en de identiteitsvaststelling.Laatstgenoemde gevolgen zijn niet aan te merken als voorschriften van
administratieve aard, uitwerking van details van een regeling, voorschriften
die dikwijls wijziging behoeven of voorschriften waarvan te voorzien is dat
zij mogelijk met grote spoed moeten worden vastgesteld (aanwijzing 26 van
de aanwijzingen voor de regelgeving).De Raad adviseert alle gevolgen van de aanwijzing als een samenwerkende
groep inhoudingsplichtigen voor de werknemers bij wet of bij algemene maatregel
van bestuur te regelen.12. De Raad signaleert terecht dat een aantal voor samenhangende groepen
inhoudingsplichtigen voorziene maatregelen in de lagere regelgeving zullen
worden opgenomen. Dit is gedaan omdat zij rechtstreeks aansluiten bij of worden
opgenomen in de reeds in die lagere regelgeving aanwezige voorschriften. Het
zijn in feite aanpassingen van bestaande voorschriften ten behoeve van samenhangende
groepen inhoudingsplichtigen. Om die reden is er bewust voor gekozen de aanpassingen
ten behoeve van deze inhoudingsplichtigen rechtstreeks bij de bestaande voorschriften
in de lagere regelgeving op te nemen. Een andere opzet zou slechts verwarring
in de hand werken.Aan de suggestie van de Raad om de nieuwe maatregelen alle bij wet of
algemene maatregel van bestuur te regelen, is daarom geen gevolg gegeven.13. Artikel III, onderdeel P, van het voorstel treedt op 1 januari
2006 in werking. In de artikelsgewijze toelichting op artikel 27e Wet LB 1964
wordt echter opgemerkt dat in 2006 de toepassing van het regime slechts mogelijk
is voor concerns die reeds onder het oude regime waren aangewezen. Met ingang
van 1 januari 2007 zal de mogelijkheid van aanwijzing worden uitgebreid
tot andere samenhangende groepen inhoudingsplichtigen. Het voorstel en de
toelichting zijn aldus niet met elkaar in overeenstemming.De Raad adviseert de toelichting op dit punt aan te passen.13. In de artikelsgewijze toelichting op artikel 27e van de Wet op de
loonbelasting 1964 is vermeld, dat zodra een samenhangende groep inhoudingsplichtigen is aangewezen, de Belastingdienst zal toestaan dat de in totaal
op de tegelijkertijd gedane aangiften af te dragen belasting in één
bedrag wordt voldaan. Voor het jaar 2006 zal dit slechts mogelijk zijn, vervolgt
de toelichting, voor die concerns die dit na overleg met de inspecteur ook
reeds deden onder het oude regime; met ingang van 1 januari 2007 zal
deze mogelijkheid worden uitgebreid tot alle eventuele andere aangewezen samenhangende
inhoudingsplichtigen. Dit uitstel tot 1 januari 2007 heeft dus nadrukkelijk
slechts betrekking op het in één bedrag voldoen van de op een
aantal aangiften verschuldigde loonheffing. Dit betreft een administratieve
maatregel waarop geen al dan niet gewijzigd wetsartikel betrekking heeft.
De achtergrond is dat het systeem voor de ontvangst van betalingen van de
Belastingdienst de betaling in één bedrag pas per 1 januari
2007 geautomatiseerd zal kunnen verwerken. Alle thans voorgestelde maatregelen
in de wetgeving zelf treden per 1 januari 2006 voor alle belanghebbenden
in werking.De toelichting is op dit punt verduidelijkt.14. Commerciële intramurale zorgIn artikel 11, eerste lid, aanhef en onderdeel c, van de Wet op de omzetbelasting
1968 (Wet OB 1968) is bepaald, dat van de belasting is vrijgesteld het verzorgen
en het verplegen van in een inrichting opgenomen personen, alsmede het verstrekken
van spijzen en dranken, geneesmiddelen en verbandmiddelen aan die personen
(intramurale zorg). Deze vrijstelling is slechts van toepassing indien met
de bedoelde prestaties geen winst wordt beoogd (artikel 11, tweede lid, Wet
OB 1968). Instellingen die met winstoogmerk zorg verlenen (commerciële
verzorgingstehuizen en verpleegtehuizen) zijn thans derhalve omzetbelastingplichtig.In paragraaf 3.4.4., Algemeen deel, van de toelichting wordt opgemerkt
dat in het wetsvoorstel Toegelaten Zorginstellingen (WTZi), dat thans bij
de Eerste Kamer der Staten-Generaal aanhangig is (Kamerstukken I 2004/05,
27 659) wordt voorgesteld dat bij algemene maatregel van bestuur aan
te wijzen categorieën instellingen een winstoogmerk kan worden toegestaan.
Vooruitlopend op deze mogelijkheid wordt voorgesteld alle zorginstellingen
vrij te stellen van omzetbelasting teneinde concurrentieverstoring tussen
wel en niet winst beogende ziekenhuizen en een tweeledig omzetbelastingregime
binnen een instelling te voorkomen.De Raad merkt op, dat uit het reeds voorgehangen ontwerp Uitvoeringsbesluit
WTZi is af te leiden, dat de op grond van de WTZi toegelaten ziekenhuizen
en de daarmee gelijkgestelde verzorgingstehuizen en verpleegtehuizen niet
zullen gaan behoren tot de instellingen waarvoor winstoogmerk is toegestaan
(artikel 1.2 iuncto 3.1 van het ontwerpbesluit). De aan de voorgestelde vrijstelling
ten grondslag liggende motivering gaat hieraan voorbij.De Raad adviseert het van omzetbelasting vrijstellen van de commerciële
intramurale zorg in het licht van de voorgenomen regelingen inzake de WTZi
opnieuw te bezien.14. De Raad merkt op, dat uit het reeds voorgehangen ontwerp Uitvoeringsbesluit
WTZi is af te leiden, dat de op grond van de WTZi toegelaten ziekenhuizen
en de daarmee gelijkgestelde verzorgingstehuizen en verpleegtehuizen niet
zullen gaan behoren tot de instellingen waarvoor winstoogmerk is toegestaan,
en adviseert het van omzetbelasting vrijstellen van de commerciële intramurale
zorg in het licht van de voorgenomen regelingen inzake de WTZi opnieuw te
bezien.Dit onderdeel van het belastingplan 2006 richt zich op de toekomst, en
houdt rekening met de brief van de minister van VWS «Transparante en
integrale tarieven in de gezondheidszorg» (TK 2004–2005, 27 659,
nr. 52). Deze brief stelt in het vooruitzicht dat (categorieën) van intramurale
instellingen – na inwerkingtreding van de WTZi – in de toekomst
kunnen kiezen voor winst beogen. Bovendien maakt het «experimenteerartikel»
van de WTZi (artikel 2) vanaf de inwekingtreding van de WTZi hetzelfde mogelijk
voor individuele instellingen die aan de door het kabinet gestelde voorwaarden
voldoen. Het kabinet heeft er voor gekozen dit nu al te regelen, zodat later
in de tijd het tempo van introductie van de mogelijkheid van winst beogen
niet wordt belemmerd door een dan nog door te voeren wijziging van de Wet
op de omzetbelasting 1968. In het wetsvoorstel (artikel XXXI) en in de memorie
van toelichting is derhalve thans opgenomen dat dit onderdeel in werking treedt
op een bij koninklijk besluit te bepalen tijdstip.15. Giftenregeling vennootschapsbelastingDe verhoging van het maximum percentage van de giftenaftrek voor de vennootschapsbelastingheffing
tot 10 is in de toelichting gemotiveerd door te verwijzen naar het rapport «Geven
voor weten: de vierde route; particuliere middelen voor de wetenschap».
Het voorstel kent echter geen beperking tot giften voor wetenschappelijke
doeleinden.De Raad adviseert in de toelichting in te gaan op het niet stellen van
nadere voorwaarden bij de verhoging van het percentage van de giftenaftrek.15. Op 15 juni 2005 heeft het Innovatieplatform het rapport «Geven
voor weten: de vierde route; particuliere middelen voor de wetenschap»
gepubliceerd. In dit rapport wordt een aantal niet-fiscale en fiscale aanbevelingen
gedaan om meer filantropisch geld te laten vloeien naar de wetenschap.Eén van de fiscale aanbevelingen uit het rapport is het laten vervallen
van het maximum percentage van de giftenaftrek in de vennootschapsbelasting.
In de vennootschapsbelasting zijn giften aftrekbaar tot een maximum van 6%
van de winst met een ondergrens van € 227. Voorgesteld wordt het
maximum percentage te verhogen van 6 naar 10. Daarmee wordt het plafond op
hetzelfde niveau gesteld als in de inkomstenbelasting.Er is gekozen voor een generieke verhoging van het percentage en niet
voor een specifieke verhoging uitsluitend voor giften aan wetenschappelijke
instellingen. Er is ook geen reden om de verruiming te onthouden aan andere
goede doelen dan de wetenschap. Bovendien zou een onderscheid tussen giften
aan wetenschappelijke instellingen en overige giften, naast een technisch
lastig uit te werken regeling, extra administratieve lasten voor zowel het
bedrijfsleven als de Belastingdienst tot gevolg hebben gehad.16. Vrijstelling kabelnettenIn het voorstel tot wijziging van de Telecommunicatiewet wordt voorgesteld
aan artikel 20 van Boek 5 BW toe te voegen dat de eigendom van een net, bestaande
uit een of meer kabels of leidingen, bestemd voor transport van vaste, vloeibare
of gasvormige stoffen, van energie of van informatie, dat in, op of boven
de grond van anderen is of wordt aangelegd, toekomt aan de bevoegde aanlegger
van dat net dan wel aan diens rechtsopvolger. Deze omschrijving van een kabelnet
wijkt af van de voorgestelde omschrijving van een net in artikel 15, eerste
lid, onderdeel y, van de Wet op belastingen van rechtsverkeer.De Raad adviseert in de toelichting op deze verschillen in te gaan en
nader te motiveren waarom voor de omschrijving van een net geen aansluiting
is gezocht bij het burgerlijk recht.16. De constatering van de Raad dat de definitie van een kabelnet in het
voorgestelde artikel 15, eerste lid, onderdeel y, van de Wet op belastingen
van rechtsverkeer (WBR) afwijkt van de definitie zoals opgenomen in de voorgestelde
wijziging van artikel 20 van Boek 5 BW (voorstel tot wijziging van de Telecommunicatiewet)
moet op een misverstand berusten. Inhoudelijk zijn beide definities volledig
gelijk aan elkaar. Voor zover al kan worden gesproken van een verschil tussen
beide definities, dan wordt deze uitsluitend veroorzaakt door het verschil
in woordvolgorde. Dit laatste berust puur op redactionele gronden.17. Antimisbruikregelingen (Wet op belastingen van rechtsverkeer)Artikel 15, vierde lid, van de Wet op belastingen van rechtsverkeer (Wet
BRV) is thans niet toereikend om in alle gevallen overdrachtsbelasting te
heffen in de situatie waarin de vergoeding is vastgesteld beneden de waarde
in het economisch verkeer en de verkrijger die omzetbelasting niet of niet
nagenoeg geheel in aftrek kan brengen (Hof Amsterdam 24 november 2003,
Vakstudie Nieuws 2004/31.21). Voorgesteld wordt de regeling aan te vullen
overeenkomstig artikel 3, eerste lid, onderdeel c, Wet BRV.De antimisbruikregelingen in de Wet BRV en de Wet OB 1968 lijken elkaar
gedeeltelijk te overlappen. De Raad wijst in dit kader naast oudere «reparatievoorstellen»
onder meer ook op het recente voorstel tot Wijziging van de Wet op de omzetbelasting
1968 in verband met de aanpak van constructies met betrekking tot (on)roerende
zaken alsmede in verband met een aanpassing op enkele onderdelen (Kamerstukken
II 2004/2005, 30 061).De Raad adviseert de antimisbruikregelingen die zijn opgenomen in de Wet
BRV en de Wet OB 1968 op het raakvlak tussen beide wettelijke regelingen,
in kaart te brengen en te onderzoeken in hoeverre er sprake is van overlappende
regelingen, alsmede aan te geven welke maatregelen kunnen worden genomen om
deze overlapping weg te nemen.17. De Raad wijst erop dat de antimisbruikbepalingen in de WBR en de Wet
op de omzetbelasting 1968 elkaar gedeeltelijk lijken te overlappen. Zoals
de term «antimisbruikbepaling» al aangeeft wordt getracht misbruik
van wetgeving tegen te gaan. De praktijk laat zien dat belastingplichtigen
steeds vaker hun toevlucht nemen tot belastingconstructies. Van een eventuele
overlap van antimisbruikbepalingen gaat een extra preventieve werking uit.
Natuurlijk is het wel zo dat, als in de praktijk zou blijken dat sprake is
van onbedoelde «overkill», de bepalingen opnieuw zullen worden
overwogen.18. Voor redactionele kanttekeningen verwijst de Raad naar de bij het
advies behorende bijlage.18. Aan de redactionele opmerkingen van de Raad is gevolg gegeven.Voorts is van de gelegenheid gebruik gemaakt om een aantal andere redactionele
en technische verbeteringen in het wetsvoorstel en de memorie van toelichting
aan te brengen. Tevens is bij deze gelegenheid aan het Belastingplan een aanpassing
van de buitengewone uitgavenregeling toegevoegd, evenals een wijziging in
de Elektriciteitswet die per 1 januari 2006 in werking moet treden.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal, nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk WillinkWij mogen U verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet
en de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal
te zenden.De Staatssecretaris van Financiën,J. G. WijnDe Minister van Financiën,G. ZalmBijlage bij het advies van de Raad van State betreffende
no.W06.05.0391/IV met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging
geeft.– In artikel I, onderdeel B, wordt twee keer «het in de eerste
volzin bedoelde bedrag» genoemd. In de eerste volzin komen echter twee
bedragen voor. Om duidelijk te maken welk bedrag wordt bedoeld, wettekst herformuleren.– De formulering in artikel I, onderdeel G, en artikel I, onderdeel
J, van het openstellen van beroep bij het College van Beroep voor het bedrijfsleven
in overeenstemming brengen met het in Ar 152 gehanteerde model. Voorts deze
bepalingen aanvullen met hetgeen was neergelegd in de tweede en derde volzin
van het in artikel I, onderdeel F, van de Wet van 14 december 2001 tot
wijziging van belastingwetten c.a. (Belastingplan 2002 II-Economische infrastructuur),
Stb. 641, opgenomen artikel 3.42b van de Wet inkomstenbelasting 2001.XNoot1De oorspronkelijke tekst van het voorstel van wet en van de memorie van
toelichting zoals voorgelegd aan de Raad van State is ter inzage gelegd bij
het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot1Brief van de Staatssecretarissen M.C. van der Laan en J.G.Wijn aan de
Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal d.d. 12 juli 2005,
Kamerstukken II 2004/05, 25 434, nr. 24.XNoot1MvT, wet van 16 december 1964, Stb. 1964, 521 (Wet LB 1964), Kamerstukken
II, 5380, nr. 7, blz. 9–10. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30306-4.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl