Wet handhaving consumentenbescherming; Memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20062007-30411, nr. C

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

17-10-2006

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

30411 nr. C

13-10-2006

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. De vragen van de leden van de fractie van het
CDA2. De vragen van de leden van de fractie van de VVD3. De vragen van de leden van de fractie van de SPOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30411Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 44 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 411Regels omtrent instanties die verantwoordelijk zijn voor handhaving
van de wetgeving inzake consumentenbescherming (Wet handhaving consumentenbescherming)CMEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 13 oktober 2006Met belangstelling heb ik kennis genomen van het voorlopig verslag van
de vaste commissie voor Economische Zaken. Ik ben de leden van de fracties
van het CDA, de VVD en de SP erkentelijk voor de voortvarende aanpak van de
behandeling van het wetsvoorstel. Hieronder zal ik op hun vragen ingaan. Bij
de beantwoording is de volgorde van de vragen uit het verslag gevolgd. Ik
hoop dat de beantwoording mag bijdragen aan een spoedige afronding van het
wetsvoorstel, mede gelet op de implementatietermijn van verordening 2006/2004
die afloopt op 29 december 2006.1. De vragen van de leden van de fractie van het
CDADe leden van de fractie van het CDA gaven aan het belangrijk te vinden
dat waar consumenten zelf tot een oplossing kunnen komen met bedrijven, publiekrechtelijke
handhaving vanuit een oogpunt van subsidiariteit niet is aangewezen.De regering onderschrijft het standpunt dat de Consumentenautoriteit alleen
wordt geacht in te grijpen bij inbreuken op het consumentenrecht met een collectief
karakter, wanneer de markt onvoldoende in staat is om die inbreuken effectief
te beëindigen. Consumenten hebben samen met het bedrijfsleven verschillende
vormen van zelfregulering opgezet zoals bijvoorbeeld de Stichting Geschillencommissies
voor consumentenzaken en de Stichting Reclame Code. Daarnaast bestaan er in
het civiele recht mogelijkheden voor consumentenorganisaties om hun recht
te halen. De Consumentenautoriteit bouwt voort op dit private fundament.De leden van de fractie van het CDA verzochten een indicatie te geven
van de organisaties die op grond van artikel 6.2 van de Wet handhaving consumentenbescherming
zullen worden aangewezen als een instantie met een rechtmatig belang bij de
beëindiging van of het verbieden van intracommunautaire inbreuken.Het ligt in de bedoeling dat de Stichting Reclame Code (SRC) zal worden
aangewezen als een «instantie met een rechtmatig belang» in de
zin van de Wet handhaving consumentenbescherming. Momenteel is hiertoe een
algemene maatregel van bestuur in voorbereiding. De SRC zal vooralsnog de
enige organisatie zijn die als «instantie met een rechtmatig belang»
wordt aangewezen.De inschakeling van de SRC als «instantie met een rechtmatig belang»
in het kader van de Wet handhaving consumentenbescherming zal met name aan
de orde zijn bij de Richtlijn «TV zonder grenzen»1, bij de handhaving van de richtlijnbepalingen omtrent misleidende
reclame2 en in de loop van de tweede helft van
2007 bij de Richtlijn oneerlijke handelspraktijken3.Over de inschakeling van de SRC als «instantie met een rechtmatig
belang» zullen afspraken worden gemaakt tussen de Consumentenautoriteit
en de SRC. Deze zullen worden vastgelegd in een samenwerkingsprotocol als
bedoeld in artikel 6.1 van de Wet handhaving consumentenbescherming. Dit protocol
is tijdig gereed bij inwerkingtreding van de Wet handhaving consumentenbescherming.
Het wordt bekend gemaakt in de Staatscourant. Ook zullen afspraken worden
gemaakt over de samenwerking tussen het Commissariaat van de Media en de SRC.De leden van de fractie van het CDA vroegen waarom de bevoegdheden van
de Consumentenautoriteit beperkt blijven tot zaken die in de Europese richtlijnen
zijn geregeld.Ik ben het met de leden van de fractie van het CDA eens dat het op zich
denkbaar zou zijn het aantal bepalingen waarop de Consumentenautoriteit toezicht
houdt uit te breiden met bepalingen die niet voortvloeien uit Europese richtlijnen
en verordeningen op het gebied van consumentenbescherming. Hierbij moet echter
het volgende worden bedacht. Grote delen van het Nederlandse consumentenrecht
zijn gebaseerd op Europese richtlijnen en verordeningen. Het vermeende gat
dat overblijft is daarom beperkt, zeker nu in de loop van 2007 voorzien wordt
dat de Consumentenautoriteit ook belast zal worden met de handhaving van de
bepalingen die voortvloeien uit de richtlijn oneerlijke handelspraktijken
(richtlijn nr. 2005/29/EG, PbEU L 149).Voorts streeft de regering ernaar om zo min mogelijk Nederlandse «koppen»
te zetten op regelgeving die strekt tot implementatie van Europese verplichtingen.
Het onderhavige wetsvoorstel strekt primair tot implementatie van verordening
2006/2004 (Pb EU L 364). Om te voorkomen dat buitenlandse consumenten een
betere bescherming van overheidswege zouden krijgen dan Nederlandse consumenten,
is er voor gekozen om een beperkte Nederlandse «kop» op de implementatie
te zetten door de Consumentenautoriteit ook bevoegd te maken voor inbreuken
op de bepalingen die verordening 2006/2004 2004/2006 beoogt te beschermen
maar waarbij geen intracommunautaire effecten aanwezig zijn.Ten slotte is er voor gekozen om de nieuwe toezichthouder in de aanvangsfase
beperkt van omvang te doen zijn en geen andere taken toe te kennen naast de
taken uit verordening 2006/2004 (met uitzondering van een bepaalde rol bij
de mogelijke afwikkeling van massaschade, zie artikel 2.6 en onder). Op dit
punt kan worden verwezen naar de brief van 21 juni 2004 met betrekking
tot de «Versterking van de positie van de consument» (Handelingen
II, 2003–2004, 27 879, nr. 9, blz. 5). Hierdoor kan de Consumentenautoriteit
efficiënt en effectief opereren. Door het werkterrein van de Consumentenautoriteit
verder uit te breiden zou de omvang – en daarmee de kosten – sterk
kunnen toenemen.De leden van de fractie van het CDA vroegen zich af waarom in het wetsvoorstel
geen definitie van consument is opgenomen.In het wetsvoorstel is – anders dan de leden van de fractie van
het CDA menen – wel een definitie van consument opgenomen. Artikel 8.1,
eerste lid, onderdeel a, definieert het begrip «consument» als
een natuurlijk persoon die niet handelt in de uitoefening van zijn beroep
of bedrijf. De definitie van consument in het wetsvoorstel is relevant wanneer
de Consumentenautoriteit of de Stichting Autoriteit Financiële Markten
toezicht houdt op de naleving van consumentenwetgeving die is opgenomen
in hoofdstuk 8 van het wetsvoorstel. Met andere woorden: de definitie is alleen
van toepassing wanneer toezicht wordt gehouden op een materiële norm
die is opgenomen in het wetsvoorstel zelf.Het grootste deel van het consumentenrecht dat gehandhaafd wordt krachtens
dit wetsvoorstel, is niet opgenomen in hoofdstuk 8 van het wetsvoorstel maar
in bestaande wetgeving, zoals het Burgerlijk Wetboek waarin het begrip consument
als zodanig niet wordt gehanteerd, maar wel de omschrijving «een natuurlijke
persoon die niet handelt in de uitoefening van een beroep op bedrijf».
Wanneer bijvoorbeeld bepalingen uit het Burgerlijk Wetboek worden gehandhaafd
door de Consumentenautoriteit zijn de in die wet opgenomen definities van
toepassing. Zo is bij handhaving van artikel 48c van Boek 7 van het Burgerlijk
Wetboek (koop van rechten van gebruik in deeltijd van onroerende zaken) de
in artikel 48a van datzelfde boek opgenomen definitie van koper van toepassing.
Voor die situaties is het niet nodig om in het wetsvoorstel een definitie
van consument op te nemen.Tot slot is relevant dat verordening 2006/2004 zelf geen definitie bevat
van consument, zodat teruggevallen kan worden op de bestaande definities van
consument in de richtlijnen die door de Consumentenautoriteit of een andere
bevoegde autoriteit gehandhaafd zullen worden.De leden van de fractie van het CDA vroegen zich af welke criteria een
rol spelen bij de definitie van collectieve belangen van consumenten.Verordening 2006/2004, die de aanleiding was voor dit wetsvoorstel, definieert «collectieve
consumentenbelangen» als: «de belangen van een aantal consumenten
die door een inbreuk zijn of kunnen worden geschaad.» In verordening
2006/2004 wordt verder niet verduidelijkt wat onder «een aantal»
consumenten moet worden verstaan.Met de leden van de fractie van het CDA ben ik het eens dat de Consumentenautoriteit
handvatten dient mee te krijgen over de uitleg van de definitie van collectieve
consumentenbelangen. Voordat ik hierop nader inga, schets ik eerst de juridisch
context.Zoals ik reeds aangaf, is de algemene definitie van collectieve consumentenbelangen
opgenomen in verordening 2006/2004. Net als iedere andere verordening werkt
die verordening rechtstreeks door in de rechtsorden van alle 25 lidstaten
van de Europese Unie. Elke toezichthouder in de Europese Unie zal derhalve
de definitie van collectieve consumentenbelangen moeten toepassen. Voor zowel
het bedrijfsleven als de consument is belangrijk dat de toezichthouders in
de verschillende lidstaten de definitie van collectieve consumentenbelangen
uniform uitleggen. Het zou immers onwenselijk zijn indien het toezicht op
de Europese markt wordt verbrokkeld doordat iedere toezichthouder verordening
2006/2004 anders uitlegt. Het belang van een uniforme uitleg van verordening
2006/2004 heeft ook de aandacht van de Europese wetgever gehad. Zij heeft
in artikel 9, eerste lid, van verordening 2006/2004 bepaald dat de bevoegde
autoriteiten (toezichthouders) hun toezicht- en handhavingsactiviteiten moeten
coördineren. Om de samenwerking tussen de verschillende toezichthouders
te vergemakkelijken richt verordening 2006/2004 een comité op van vertegenwoordigers
van de verschillende lidstaten. In dit comité zullen onder meer afspraken
kunnen worden gemaakt over de wijze waarop definities in verordening 2006/2004
worden uitgelegd door de verschillende toezichthouders.Een Europese uitleg van de definitie van collectieve consumentenbelangen
valt voorlopig nog niet te verwachten: de toezichthouders in de verschillende
lidstaten hebben nog weinig ervaring opgedaan met verordening 2006/2004 én
door nationale rechters zijn nog géén prejudiciële vragen
gesteld aan het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen over de uitleg
van verordening 2006/2004. Om de Consumentenautoriteit, consumenten én
het bedrijfsleven bij de start meer duidelijk-heid te geven, geef
ik hierna enkele handvatten voor de uitleg van de definitie van collectieve
consumentenbelangen.Allereerst is duidelijk, dat de definitie uitsluit dat de Consumentenautoriteit
treedt in een individueel geschil tussen een aanbieder en een consument. Het
moet bij een inbreuk op de collectieve belangen van consumenten derhalve gaan
om een gedraging van een aanbieder die potentieel of daadwerkelijk het effect
heeft dat een groep van consumenten op dezelfde manier wordt geraakt. Deze
groep kan ongedefinieerd zijn (het «algemeen publiek»), maar ook
op een bepaalde manier afgebakend zijn. Deze afbakening kan bijvoorbeeld geografisch
zijn (bijvoorbeeld indien een aanbieder uitsluitend lokaal of regionaal actief
is), maar kan ook afhangen van de doelgroep van een aanbieder (bijvoorbeeld
alleen 65+-ers of alleen hoger opgeleiden). In beide gevallen kan sprake zijn
van een «aantal consumenten die door een inbreuk zijn of kunnen worden
geschaad». Overigens kan in een individueel geschil dat bij de Consumentenautoriteit
bekend is wel aanleiding gevonden worden om onderzoek te doen naar de vraag
of al dan niet de collectieve belangen van consumenten in het geding zijn.Het is duidelijk dat er veel uiteenlopende situaties denkbaar zijn. Misleidende
reclame door – bijvoorbeeld – een landelijke elektronicaketen
zal potentieel een grotere groep consumenten raken dan misleidende reclame
door een lokale supermarkt. Niettemin is er in beide gevallen sprake van «een
aantal consumenten die door een inbreuk zijn of kunnen worden geraakt».De Consumentenautoriteit zal niet in alle gevallen waarin (mogelijk) sprake
is van een inbreuk op de collectieve consumentenbelangen optreden. De begrensde
capaciteit van de organisatie noodzaakt tot het maken van keuzes. Op basis
van prioriteringscriteria zal de Consumentenautoriteit een aantal aandachtsgebieden
selecteren. De belangrijkste criteria daarbij zijn: de omvang van de schade
voor consumenten, de invloed op het consumentenvertrouwen en de verstoring
van de markt. Deze criteria zijn dus niet zozeer er op gericht om de «ondergrens»
(hoe groot moet de groep consumenten die geraakt is minimaal zijn om te kunnen
spreken van een «collectief consumentenbelang») van het begrip «collectieve
consumentenbelangen» te verkennen, maar bedoeld om juist de probleemgebieden
te selecteren die vanuit consumentenbeschermingsperspectief de meeste aandacht
behoeven, onder meer omdat ze potentieel de meeste consumenten raken. Over
de voorgenomen aandachtsgebieden voor 2007 consulteert de Consumentenautoriteit
onder mijn verantwoordelijkheid momenteel stakeholders.Het aantal klachten dat de Consumentenautoriteit over een bepaalde aanbieder
ontvangt, is op zichzelf niet bepalend voor het antwoord op de vraag of sprake
is van een collectief consumentenbelang. Het kan immers best zijn dat al deze
klachten op zichzelf staande, andersoortige, gevallen betreffen die niet wijzen
op een collectieve inbreuk door de desbetreffende aanbieder. Evengoed kan
een enkele klacht voldoende reden zijn voor de Consumentenautoriteit om een
onderzoek te starten, indien het vermoeden bestaat dat sprake is van een gedraging
van een aanbieder die het kenmerk heeft dat een groep consumenten op dezelfde
manier is of kan worden geraakt. Bij onredelijke algemene voorwaarden of misleidende
reclame bijvoorbeeld, ligt het, ook al ontvangt de Consumentenautoriteit slechts één
klacht, voor de hand dat een grotere groep consumenten is of kan worden geschaad.
Immers, algemene voorwaarden en reclame worden per definitie gemaakt voor
een grotere groep consumenten.Een voorbeeld van het tegenovergestelde geval is niet nakoming van garantieverplichtingen.
Het kan zijn dat een bepaalde aanbieder in een relatie met een individuele
consument zijn verplichtingen, voortvloeiende uit de regels inzake garanties,
niet is nagekomen. Dit wijst er op zichzelf echter nog niet op dat deze aanbieder
zich structureel aan niet-nakoming van garantiebepalingen schuldig
maakt, en derhalve de belangen van een grotere groep consumenten schaadt.Het is aan de Consumentenautoriteit om aan te tonen dat sprake is van
een collectieve inbreuk. Daarvoor is niet noodzakelijk dat een (groot) aantal
consumenten reeds is geschaad door een bepaalde gedraging; voldoende is dat
aannemelijk wordt gemaakt dat een grotere groep van consumenten in de toekomst
kan worden geraakt door een bepaalde gedraging van een aanbieder, indien deze
zijn praktijk niet aanpast. Het voorafgaande betekent dat, zoals de leden
van de fractie van het CDA ook aangaven, niet alleen op basis van een kwantitatieve
onderbouwing kan worden vastgesteld dat er sprake is van een collectieve inbreuk,
maar ook op basis van een kwalitatieve analyse.Idealiter krijgt het begrip collectieve consumentenbelangen in Europese
context meer houvast, door gezamenlijk optreden van de toezichthouders in
de verschillende lidstaten of door rechtspraak van het Hof van Justitie van
de Europese Gemeenschappen.De leden van de fractie van het CDA vroegen voorts naar de rol van de
Consumentenautoriteit bij verzoeken tot het verbindend verklaren van overeenkomsten
inzake collectieve afwikkeling van massaschade en of er voldoende samenhang
is met de Wet collectieve afwikkeling van massaschade.Er is vooral een rol voor de Consumentenautoriteit weggelegd bij massaschades
wanneer marktpartijen er niet zelf kunnen uitkomen. Voor wat betreft de rol
van de Consumentautoriteit in concrete zaken is het bij amendement ingevoerde
derde lid van artikel 2.6 relevant (Kamerstukken II, 2005–2006, 30 411,
nr. 14). Op basis van dat artikel zal de Minister van Economische Zaken de
Consumentenautoriteit een aanwijzing geven over de wijze waarop zij overeenkomsten
met betrekking tot massaschades tot stand moet brengen. In de aanwijzing zal
worden opgenomen dat in overleg met de betrokken partijen een voor allen aanvaardbare
derde wordt aangewezen die de onderhandelingen zal begeleiden die moeten leiden
tot een overeenkomst over de afwikkeling van de massaschade. Indien de overeenkomst
daadwerkelijk tot stand komt, moeten de Consumentenautoriteit en de schadeveroorzakende
partij de rechter verzoeken die overeenkomst algemeen verbindend te laten
verklaren.De samenhang met de Wet collectieve afwikkeling van massaschade is afdoende
geregeld door de gekozen vorm. In het tweede lid van artikel 2.6 van dit wetsvoorstel
worden de artikelen 907, tweede tot en met zesde lid, en 908 tot en met 910
van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek en titel 14 van het derde boek van het
Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering van overeenkomstige toepassing verklaard.
Door het onderhavige wetsvoorstel wordt derhalve alleen de kring van organisaties
die een verzoek kunnen doen tot het verbindend verklaren van een overeenkomst
tot afwikkeling van massaschades uitgebreid, namelijk met de Consumentenautoriteit.
De overige voorwaarden en procedures van de Wet collectieve afwikkeling van
massaschade blijven hetzelfde.De leden van de fractie van het CDA vroegen om een nadere onderbouwing
van de stelling dat een «normale dagvaardingsprocedure» niet aan
de in verordening 2006/2004 gestelde eis van het «onverwijld beëindigen
of verbieden van een inbreuk» kan voldoen.De zinsnede in de memorie van toelichting waarop de leden van de fractie
van het CDA doelen, behoeft enige nuancering. Artikel 8, eerste lid, van verordening
2006/2004 bepaalt dat een bevoegde autoriteit (bijvoorbeeld de Consumentenautoriteit)
op verzoek van een andere bevoegde autoriteit «onverwijld» moet
optreden om een intracommunautaire inbreuk te beëindigen of te verbieden.
Dit vereiste is omgezet in artikel 305d van Boek 3 van het Burgerlijk Wetboek
(verder: 3:305d BW). Op grond van dat wetsartikel moet het gerechtshof een
handhavingsverzoek van de Consumentenautoriteit of de Stichting
Autoriteit Financiële Markten – onverwijld – behandelen.
Wanneer dit vereiste niet zou zijn opgenomen in het wetsvoorstel was niet
zeker gesteld dat Nederland in alle gevallen zou voldoen aan het onverwijldheidsvereiste
in verordening 2006/2004.Artikel 305a van Boek 3 van het Burgerlijk Wetboek (verder: 3:305a BW)
bevat een dagvaardingsprocedure. In dat artikel isin tegenstelling tot artikel
3:305d BW niet het onverwijldheidsvereiste opgenomen. Het onverkort toepassen
van de in artikel 3:305a BW opgenomen dagvaardingsprocedure zou derhalve kunnen
leiden tot een schending van het in verordening 2006/2004 opgenomen onverwijldheidsvereiste.Om aan het onverwijldheidsvereiste te voldoen had er ook voor gekozen
kunnen worden om dat vereiste op te nemen in de dagvaardingsprocedure. Daarvoor
is echter niet gekozen, omdat een verzoekschriftprocedure over het algemeen
sneller en doelmatiger is dan een «gewone dagvaardingsprocedure».
Hierdoor is een verzoekschriftprocedure naar haar aard beter geschikt om aan
het onverwijldheidsvereiste van verordening 2006/2004 te voldoen.Daarbij moet worden opgemerkt dat de kort geding procedure – als
bijzondere procedure van de dagvaardingsprocedure – niet met zich brengt
dat in alle gevallen onverwijld een einde zal kunnen worden gemaakt aan een
intracommunautaire inbreuk. Een rechter zal in kort geding alleen bevoegd
zijn om een bevel tot staking van een intracommunautaire inbreuk te geven
indien er sprake is van een spoedeisende zaak waarin gelet op de belangen
van partijen een onmiddellijke voorziening is vereist. Bij een intracommunautaire
inbreuk zal hiervan niet per definitie steeds sprake zijn.2. De vragen van de leden van de fractie van de VVDDe leden van de fractie van de VVD vroegen zich af waarom de regering
niet heeft gewacht met het instellen van de Consumentenautoriteit en het benoemen
van haar directeur.De regering maakte deze keuze omdat de rechtstreeks werkende verordening
2006/2004 het voor iedere lidstaat verplicht stelt uiterlijk per 29 december
2005 een toezichthouder in te stellen en uiterlijk per 29 december 2006
te zorgen dat de toezichthouder bevoegdheden heeft om daadwerkelijk wederzijdse
bijstand te kunnen leveren door inzet van haar bevoegdheden. Vanwege deze
verplichtingen is de Consumentenautoriteit per 1 december 2005 ingesteld
(Besluit van 15 november 2005, EP/MW 5714784, Staatscourant 2005, nr.
231), zonder overigens bevoegdheden aan de Consumentenautoriteit toe te kennen1. Gezien de noodzaak om de Consumentenautoriteit de tijd
te geven zich als organisatie op te bouwen zodat zij straks volledig kan voldoen
aan de verplichtingen die verordening 2006/2004 stelt is onlangs een directeur
aangesteld. Pas als de Eerste Kamer instemt met het Wetsvoorstel handhaving
consumentenbescherming krijgt de Consumentenautoriteit daadwerkelijk bevoegdheden
om op te treden.De leden van de fractie van de VVD vroegen zich af wanneer er sprake is
van collectieve consumentenbelangen. Daarnaast vroegen deze leden waarom dit
wetsvoorstel de in artikel 3, onderdeel k, van verordening 2006/2004 opgenomen
definitie van collectieve consumentenbelangen niet verder uitwerkt. Tenslotte
vroegen deze leden hoeveel individuele consumenten nodig zijn om als groep
naar de Consumentenautoriteit te stappen.Voor de beantwoording van de eerste vraag verwijs ik naar de beantwoording
van de vraag van de leden van de fractie van het CDA over het begrip collectieve
consumentenbelangen.Bij het opstellen van dit wetsvoorstel is er bewust voor gekozen om in
dit wetsvoorstel geen nadere definitie op te nemen van het begrip collectieve consumentenbelangen, zoals gedefinieerd artikel 3, onderdeel k, van
verordening 2006/2004. De reden hiervoor is dat iedere verordening juridisch
bindend is en rechtstreeks doorwerkt in de Nederlandse rechtsorde. Wanneer
een lidstaat een engere invulling geeft aan een definitie in een verordening,
perkt zij de reikwijdte van die verordening in. Dit is op grond van het Europese
recht niet toegestaan. Daarnaast geldt dat het begrip collectieve consumentenbelangen
idealiter in de Europese context nader wordt ingevuld: verordening 2006/2004
geldt immers in alle lidstaten. Met name voor ondernemingen die pan-Europese
diensten aanbieden, is het van belang dat alle toezichthouders het begrip
collectieve consumentenbelangen gelijkluidend uitleggen. Het opnemen van een
definitie in het voorliggende wetsvoorstel heeft ook het gevaar in zich, dat
deze uiteen zou kunnen lopen met een toekomstige nadere invulling op Europees
niveau.Iedereen kan collectieve inbreuken onder de aandacht brengen van de Consumentenautoriteit.
Een inbreuk kan dus individueel of in groepsverband gemeld worden. Indien
een consument een collectieve inbreuk constateert kan zij zich dus rechtstreeks
wenden tot de Consumentenautoriteit. De Consumentenautoriteit zal op basis
van haar prioriteringsbeleid beoordelen of zij haar toezichts- of handhavingsbevoegdheden
zal inzetten.Tot slot wijs ik er op dat in artikel 7.2 van het wetsvoorstel consumentenorganisaties
worden aangemerkt als belanghebbenden in de zin van de Algemene wet bestuursrecht.
Deze organisaties kunnen bezwaar maken en beroep instellen tegen besluiten
van de Consumentenautoriteit. Het begrip consumentenorganisatie is gedefinieerd
in artikel 1.1, onderdeel d, van het wetsvoorstel en omvat, kort gezegd, stichtingen
en verenigingen die krachtens hun statuten opkomen voor de collectieve belangen
van consumenten.De leden van de fractie van de VVD vroegen naar de overwegingen bij de
mogelijkheid dat de Consumentenautoriteit op termijn een ZBO zou worden en
waarom in de toekomst een verzelfstandiging wenselijk zou kunnen zijn.Naar aanleiding van deze vraag kan het volgende worden gesteld. In de
evaluatiebepaling van het wetsvoorstel (artikel 10.2) staat aangegeven dat
de minister binnen vier jaar na inwerkingtreding van de wet een verslag over
de doeltreffendheid en doelmatigheid van het functioneren van de Consumentenautoriteit
aan de beide Kamers der Staten-Generaal zendt. In het tweede lid van artikel
10.2 van het wetsvoorstel is aangegeven dat het bedoelde verslag mede omvat
een rapportage betreffende de bestuurlijke vormgeving van de Consumentenautoriteit.
Onderdeel van de evaluatie van de bestuurlijke vormgeving zal zijn de vraag
in hoeverre verzelfstandiging van de Consumentenautoriteit wenselijk is. Op
de afwegingen die daarbij moeten worden gemaakt kan thans niet worden vooruitgelopen.
Deze afwegingen zullen mede worden bepaald door de ontwikkelingen in het denken
over toezicht in het algemeen en over markttoezichthouders in het bijzonder.
In dit verband kan bijvoorbeeld worden verwezen naar het kabinetsstandpunt
over het rapport «Een herkenbare staat: investeren in de overheid»
(Kamerstukken II, 2004–2005, 25 268, nr. 20) waarbij wordt aangegeven
dat in de huidige context het onafhankelijkheidsmotief zwaar weegt bij markttoezichthouders
(blz. 6). Andere afwegingen waaraan kan worden gedacht zijn de mate waarin
de Consumentenautoriteit zich heeft kunnen positioneren als gezaghebbende
toezichthouder voor de bescherming van consumentenbelangen, de mate waarin
bijsturing van de Consumentenautoriteit nodig is gebleken, de ervaringen met
het duale handhavingsysteem, de samenwerking met andere markttoezichthouders
en eventuele Europese ontwikkelingen. Aan de hand van de uitkomsten van de
in artikel 10.2 bedoelde evaluatie na vier jaar en in het licht van de dan
bestaande inzichten met betrekking tot (markt)toezichthouders zal worden
bezien of en zo ja in welke mate verzelfstandiging van de Consumentenautoriteit
voor de hand ligt om de effectiviteit en de doelmatigheid van de Consumentenautoriteit
te versterken.De leden van de fractie van de VVD vroegen of bij de voorziene evaluatie
na vier jaar krachtens artikel 9.2 van dit wetsvoorstel ook wordt gekeken
naar de doeltreffendheid en doelmatigheid van de bestuurlijke constructie
en of er voor een andere constructie zal worden gekozen.Het eerste deel van deze vraag van de leden van de fractie van de VVD
kan bevestigend worden beantwoord. Op de vraag of dit ertoe zal leiden dat
een andere constructie wordt gekozen is thans geen antwoord te geven. Indien
uit de evaluatie zou blijken dat de gekozen bestuurlijke vormgeving heeft
geleid tot ineffectieve of ondoelmatige handhaving van de wet, dan kan een
verandering van de bestuurlijke constructie zeker worden overwogen.De leden van de fractie van de VVD vroegen zich af of er een plafond is
ingesteld voor het aantal klachten dat mogelijk behandeld kan worden, dit
naar aanleiding van de verwachtingen over de aantallen klachten zoals opgenomen
in de raming van de financiële gevolgen en de administratieve lasten.
Tevens is hierbij de vraag wat er gebeurt met klachten wanneer het aantal
van 133 is overschreden.In de memorie van toelichting is aangegeven dat er naar verwachting jaarlijks
ongeveer 100 zaken zijn waarbij in meer of mindere mate om informatie zal
worden gevraagd in het kader van het toezicht. Eveneens is in de toelichting
aangegeven dat een mogelijke toename van 33% van het geschatte aantal
onderzoeken (het totaal is dan 133), leidt tot een stijging van de administratieve
lasten met 40%.Naar aanleiding van deze vraag kan worden opgemerkt dat de in de memorie
van toelichting genoemde aantallen van 100 respectievelijk 133 klachten gezien
moeten worden als een indicatie van de administratieve lasten die uit het
wetsvoorstel kunnen voortvloeien. Deze administratieve lasten ontstaan als
de Consumentenautoriteit haar toezichtsbevoegdheden moet inzetten voor nationale
zaken en voor verzoeken om wederzijdse bijstand uit het Europese netwerk.
Bij deze indicatie is rekening gehouden met de ervaringen van nationale en
buitenlandse toezichthouders die aangaven dat het merendeel van de taken zonder
of slechts met een zeer beperkte inzet van toezichtsbevoegdheden kan worden
afgehandeld. De raming van 100 respectievelijk 133 klachten waarbij onderzoeksbevoegdheden
worden ingezet kan derhalve niet worden gelezen als het aantal klachten dat
de Consumentenautoriteit maximaal kan behandelen. Een stijging van het aantal
klachten waarbij onderzoeksbevoegdheden moeten worden ingezet boven het genoemde
aantal van 133 zal dan ook niet betekenen dat er geen klachten meer kunnen
worden behandeld, maar dat de administratieve lasten voor het bedrijfsleven
iets hoger zullen uitvallen dan in de memorie van toelichting is geraamd.
Overigens zal de Consumentenautoriteit naar verwachting ook een deel van de
klachten zonder inzet van de toezichtsbevoegdheden kunnen behandelen.De leden van de fractie van de VVD vroegen hoe in concrete gevallen wordt
bepaald dat het systeem van privaatrechtelijke handhaving tekortschiet. Daarnaast
vroegen zij of de Consumentenautoriteit pas optreedt als de civielrechtelijke
procedures zijn doorlopen.Het consumentenrecht wordt in Nederland voornamelijk via de privaatrechtelijke
weg gehandhaafd. Daarbij geldt als uitgangspunt dat consumenten en ondernemers
in de eerste plaats zelf verantwoordelijk zijn voor het oplossen van hun onderlinge
geschillen. De Wet handhaving consumentenbescherming brengt hierin geen verandering.
Dit betekent dat de Consumentenautoriteit alleen zal optreden wanneer het
systeem van privaatrechtelijke handhaving door individuele consumenten onvoldoende effectief is om op te treden tegen een inbreuk op het consumentenrecht.
De Consumentenautoriteit zal zich bij een collectieve inbreuk steeds afvragen
of consumenten of consumentenorganisaties reeds in onderhandeling zijn met
de onderneming die consumentenregels overtreedt. Wanneer onderhandelingen
plaatsvinden, ligt het in de rede dat de Consumentenautoriteit zich terughoudend
opstelt.De Consumentenautoriteit zal afhankelijk van de wettelijke bepaling die
overtreden wordt, kunnen optreden via de privaatrechtelijke weg door middel
van een snelle verzoekschriftprocedure (artikel 2.5) of via de bestuursrechtelijke
weg (artikel 2.7). Indien sprake is van een consumentenregel die de Consumentenautoriteit
bestuursrechtelijk kan handhaven kan de Consumentenautoriteit een bestuurlijke
boete opleggen. Overigens kan de Consumentenautoriteit niet alleen optreden
indien alle rechtsmiddelen van de consumenten zijn uitgeput. Een dergelijke
voorwaarde zou immers impliceren dat de Consumentenautoriteit lang zal moeten
wachten voordat zij kan optreden tegen een inbreuk. De bevoegdheden van de
Consumentenautoriteit zouden daarmee een dode letter worden en de communautaire
verplichting om een intracommunautaire inbreuk onverwijld te beëindigen
of te verbieden zou niet worden nageleefd.De leden van de fractie van de VVD stelden de vraag wat de toegevoegde
waarde is van de Consumentenautoriteit voor de burger en op welke terreinen
deze toegevoegde waarde is te vinden.Uit onderzoeken die zijn uitgevoerd naar mogelijke «witte vlekken»
in het bestaande stelsel van consumentenbescherming in Nederland, bleek dat
het huidige stelsel op een paar punten lacunes vertoonde. Met de komst van
de Consumentenautoriteit wordt in twee van deze «witte vlekken»
voorzien: toezicht op naleving van regels van consumentenbescherming enerzijds
en anderzijds in laagdrempelige informatievoorziening aan consumenten over
hun rechten en plichten. Hier ligt dan ook de toegevoegde waarde van de Consumentenautoriteit,
die hieronder nog nader zal worden toegelicht.De Consumentenautoriteit zal bevoegd zijn om toezicht te houden en naleving
af te dwingen in die gevallen waarin aanbieders zich schuldig maken aan een
inbreuk op de regels van consumentenbescherming waardoor een groep van consumenten
wordt geraakt. In het huidige stelsel zien consumenten om verschillende redenen
vaak af van het zoeken van een mogelijkheid om hun recht te halen, bijvoorbeeld
omdat een gang naar de rechter relatief kostbaar is vergeleken bij de geleden
schade. Ook voor consumentenorganisaties is het een kostbare en tijdrovende
aangelegenheid om namens een groep consumenten een actie in te stellen bij
de rechter. Collectieve inbreuken van aanbieders jegens consumenten blijven
hierdoor vaak «onbestraft». Hier ligt een taak voor de Consumentenautoriteit,
die als toezichthouder immers beschikt over onderzoeks- en handhavingsbevoegdheden
waarmee naleving kan worden afgedwongen.Een tweede punt waarop de Consumentenautoriteit van toegevoegde waarde
is, betreft laagdrempelige informatievoorziening aan consumenten. Uit onderzoek
is immers gebleken dat consumenten (en ook aanbieders) onvoldoende op de hoogte
zijn van hun rechten en plichten. Daartoe is het informatieloket ConsuWijzer,
waarin de Consumentenautoriteit samenwerkt met de NMa en de OPTA, opgericht.
De informatie die een consument verkrijgt via ConsuWijzer zou hem in staat
moeten stellen het geschil zelf met de aanbieder op te lossen. Ook wordt hem
gewezen op mogelijkheden van geschilbeslechting. Tegelijkertijd is de informatie
die wordt verzameld in ConsuWijzer belangrijke «signaleringsinformatie»
voor de toezichtsactiviteiten van de Consumentenautoriteit.Bij de uitvoering van haar bovengenoemde taken zal de Consumentenautoriteit
overigens nauw aansluiting zoeken met bestaande initiatieven in de markt.
Zo worden samenwerkingsprotocollen gesloten met maatschappelijke
organisaties als de Consumentenbond, Stichting de Ombudsman, de Stichting
Juridisch Loket, de Stichting Geschillencommissies, de Stichting Reclamecode,
en dergelijke. Deze samenwerkingsprotocollen zien bijvoorbeeld op het doorverwijzen
van consumenten, het afhandelen van klachten en het uitwisselen van informatie.
De samenwerkingsprotocollen zijn tijdig gereed bij inwerkingtreding van de
Wet handhaving consumentenbescherming. Zij worden bekend gemaakt in de Staatscourant.De leden van de fractie van de VVD vroegen hoe bij massaschades gegarandeerd
wordt dat de Consumentenautoriteit terughoudend zal omgaan met de bevoegdheid
om massaschade-overeenkomsten te sluiten.Voor het antwoord op deze vraag verwijs ik naar een vergelijkbare vraag
van de leden van de fractie van het CDA.De leden van de fractie van de VVD vroegen ten slotte in hoeverre bij
de Consumentenautoriteit gebruik zal worden gemaakt van één
loket waar burgers en bedrijven terecht kunnen met hun vragen en klachten.De Consumentenautoriteit heeft samen met de andere markttoezichthouders
van het Ministerie van Economische Zaken, de OPTA en de NMa/DTe, een loket
opgericht waar consumenten terecht kunnen voor praktisch advies over hun rechten
en plichten. Hierdoor hoeven consumenten zo min mogelijk gebruik te maken
van verschillende overheidsloketten. Bovendien verwacht ik dat het kwaliteitsniveau
van de dienstverlening hierdoor meer constant zal zijn en dat één
loket de efficiëntie ten goede zal komen. Het loket, ConsuWijzer geheten,
is op 4 oktober jl. officieel van start gegaan. Het moet een centraal
communicatiekanaal worden waar consumenten informatie kunnen krijgen over
hun rechten en plichten op de taakgebieden van de bovengenoemde toezichthouders
en over de manieren om hun recht te halen en de hulpmiddelen hierbij.3. De vragen van de leden van de fractie van de SPDe leden van de fractie van de SP vroegen zich af of de Consumentenautoriteit
feitelijk voldoende mogelijkheden krijgt om toezicht te houden op grote delen
van het consumentenrecht. Tevens stelden deze leden de vraag of er een mogelijkheid
bestaat om snel en adequaat mensen en middelen toe te voegen als de middelen
tekort zouden schieten.Naar aanleiding van deze vragen kan worden opgemerkt dat bij de inschatting
van de benodigde middelen rekening is gehouden met de verwachte activiteiten
in verband met het verlenen van wederzijdse bijstand, het houden van toezicht
op inbreuken in Nederland en het informatieloket dat gericht is op klachten
en vragen van Nederlandse consumenten. De inschatting voor de benodigde capaciteit
voor toezichttaken, inclusief toezicht bij het verlenen van wederzijdse bijstand,
is gebaseerd op een vergelijking met andere nationale en buitenlandse toezichthouders
en met relevante organisaties zoals de Stichting Reclame Code en de Consumentenbond.
Bij deze inschatting is rekening gehouden met de ervaringen van nationale
en buitenlandse toezichthouders die aangaven dat het merendeel van de taken
zonder of slechts met een zeer beperkte inzet van toezichtsbevoegdheden kan
worden afgehandeld. Op basis van het voorgaande wordt de huidige formatie
en begroting voldoende geacht. Zoals toegezegd bij de behandeling van het
wetsvoorstel in de Tweede Kamer1 kan jaarlijks
worden bekeken of de begroting en daarmee het aantal fte’s voldoende
is. Gelet op de fase waarin de organisatie nu verkeert, worden de ontwikkelingen
rond de Consumentenautoriteit scherp bewaakt en zal op onvoorziene omstandigheden
snel en slagvaardig ingespeeld worden.De leden van de fractie van de SP vroegen hoe de Consumentenautoriteit
zich qua omvang (25 fte) verhoudt met min of meer vergelijkbare toezichthouders,
bijvoorbeeld in België en Frankrijk.De vraag hoe de (voorgenomen) personele omvang van de Consumentenautoriteit
(25 fte) zich verhoudt met die in andere landen kan niet in zijn algemeenheid
worden beantwoord. Een aantal factoren is hierop van invloed: veel toezichthouders
in andere lidstaten hebben ook taken die los staan van verordening 2006/2004,
zoals taken op het gebied van mededingingstoezicht of productveiligheid of
hebben meer het karakter van een inspectie dan van een (markt)toezichthouder.
Ook heeft niet elke toezichthouder taken op het gebied van informatieverschaffing
aan consumenten, zoals de Consumentenautoriteit. En ook bij de implementatie
van verordening 2006/2004 vertoont het takenpakket van toezichthouders in
de diverse lidstaten verschillen. Sommige toezichthouders zijn bijvoorbeeld
aangewezen als bevoegde autoriteit voor alle richtlijnen (Verenigd Koninkrijk,
Zweden). Tenslotte zijn er lidstaten (veelal de grotere, zoals Spanje, Italië
en Verenigd Koninkrijk) waarbij taken zijn toegekend aan lokale of regionale
kantoren. Een onderlinge vergelijking van (voorgenomen) personele omvang is
daarom lastig.Niettemin geeft onderstaand overzicht enig inzicht in de personele omvang
van consumententoezichthouders in andere lidstaten van de Europese Unie.België:ca. 130 personen; Denemarken:18 personen (getal omvat alleen juristen) Estland:ca. 62 personenFinland:ca. 91 personen Frankrijk:ca. 1200 personen;Hongarije:ca. 30 personen; Ierland:ca. 50 personen;Letland:61 personen Litouwen:ca. 12 personen;Noorwegen:ca. 30 personen Oostenrijk:ca. 10 personen (schatting); Polen:ca. 35 personen Sloveniëca. 8 personen Tsjechiëca. 165 personen Verenigd Koninkrijk:ca. 220 personen Zweden:ca. 180 personenDe leden van de fractie van de SP vroegen zich af of de maximale boetes
die de Consumentenautoriteit kan opleggen voldoende effectief zijn.Naar het oordeel van de regering zijn de boetes die kunnen worden opgelegd
voldoende voor een effectieve handhaving van de bestuursrechtelijk gesanctioneerde
bepalingen.Het maximum van de bestuurlijke boete van € 67 000 is ontleend
aan artikel 23 van het Wetboek van Strafrecht (boetes van de vijfde categorie)
en geldt per overtreding. De regering meent dat met dit maximum de boete op
een zodanig niveau is gesteld dat daarvan enerzijds een voldoende afschrikkende
werking uitgaat en anderzijds er ruimte is voor voldoende maatwerk in het
concrete geval waar een boete wordt opgelegd. Hierbij dient bedacht te worden
dat naast deze bestuurlijke boete, die als een bestraffende sanctie moet worden
gezien, de effectiviteit van de handhaving ook wordt bepaald door de mogelijkheid
van zogenaamde herstelsancties. Het onderhavige wetsvoorstel voorziet er in
dat naast of in plaats van de bestuurlijke boete de Consumentenautoriteit
een last onder dwangsom kan opleggen om een einde te maken aan een bestaande
of een dreigende inbreuk op de bepalingen die worden beschermd door deze wet.
Door middel van beide sancties heeft de Consumentenautoriteit
voldoende instrumenten om zorg te dragen voor een evenwichtige handhaving
van deze wet. Mocht – onverhoopt – blijken dat het voorgestelde
sanctiesysteem, inclusief het maximum van de bestuurlijke boete, toch problemen
geeft voor een effectieve handhaving, dan zal dat blijken uit de evaluatie
van de wet. Zo nodig kan dan overwogen worden het maximum van de bestuurlijke
boete te verhogen.De leden van de fractie van de SP vroegen of de Staatssecretaris denkt
dat met de instelling van de Consumentenautoriteit meer consumentenklachten
voor de rechter of voor een klachtencommissie zullen komen. Daarnaast vroegen
zij of er nog meer maatregelen nodig zijn om dit te bereiken, zoals het vereenvoudigen
van juridische procedures en het gemakkelijker en meer betaalbaar maken van
de gang naar de rechter.Uit de onderzoeken die in het kader van het strategisch actieprogramma «een
versterkte Consumentaliteit» zijn uitgevoerd, is gebleken dat slechts
een klein percentage van de consumentenklachten uiteindelijk ter beoordeling
wordt voorgelegd aan de rechter of een klachtencommissie. Daarbij moet echter
opgemerkt worden dat ook gebleken is dat een deel van de consumentengeschillen
buitengerechtelijk door consumenten en ondernemers wordt afgewikkeld. Desalniettemin
blijft een aanzienlijk deel van de consumentenklachten onopgelost. Dit komt
enerzijds doordat consumenten nog onvoldoende op de hoogte zijn van hun rechten
en plichten en van de mogelijkheden om hun recht te halen. Anderzijds blijkt
voor de consument de drempel om naar de rechter te stappen vaak nog erg hoog.Ik verwacht dat de Wet handhaving consumentenbescherming en de instelling
van de Consumentenautoriteit een aanzienlijke bijdrage zal leveren aan de
afhandeling van consumentenklachten. In de eerste plaats krijgen de Consumentenautoriteit
en de Stichting Autoriteit Financiële Markten op basis van de Wet handhaving
consumentenbescherming de bevoegdheid om op te treden tegen collectieve inbreuken
op het consumentenrecht. De Consumentenautoriteit zal kunnen optreden tegen
inbreuken die geen betrekking hebben op een financiële dienst of activiteit.
Bij inbreuken op het consumentenrecht die wel betrekking hebben op een financiële
dienst of activiteit komt die bevoegdheid toe aan de Stichting Autoriteit
Financiële Markten. De Consumentenautoriteit en de Stichting Autoriteit
Financiële Markten zullen daartoe afhankelijk van de wettelijke bepaling
die overtreden wordt, gebruik kunnen maken van de privaatrechtelijke weg of
van de bestuursrechtelijke weg. Ten behoeve van een snelle en effectieve handhaving
van het consumentenrecht via de privaatrechtelijke weg is een snelle verzoekschriftprocedure
gecreëerd bij het gerechtshof Den Haag, waarvan niet alleen de Consumentenautoriteit
en de Stichting Autoriteit Financiële Markten gebruik kunnen maken, maar
ook de maatschappelijke organisaties die opkomen voor de belangen van consumenten,
zoals de Consumentenbond. De toekenning aan de Consumentenautoriteit en de
Stichting Autoriteit Financiële Markten van de bevoegdheid om zelf op
te treden tegen collectieve inbreuken op het consumentenrecht, alsmede de
introductie van de snelle verzoekschriftprocedure bij het gerechtshof Den
Haag, zullen ertoe kunnen leiden dat consumentenklachten vaker zullen worden
voorgelegd aan de rechter.Daarnaast krijgt de Consumentenautoriteit op basis van de Wet handhaving
consumentenbescherming tot taak om in samenwerking met de Stichting Juridisch
Loket te zorgen voor een verbeterde informatievoorziening aan consumenten.
De Consumentenautoriteit zal daartoe een informatieloket «Consuwijzer»
inrichten. De verwachting is dat als consumenten beter geïnformeerd worden
over hun rechten en plichten en over de mogelijkheden om hun recht te halen,
dit ertoe zal leiden dat consumenten minder belemmeringen zullen ervaren bij
het opkomen voor hun rechten. Dit hoeft echter niet tot gevolg te hebben dat
het beroep dat gedaan wordt op geschillencommissies of de rechter drastisch
zal toenemen. Het is heel goed mogelijk dat de consument doordat
hij beter geïnformeerd is, ook beter in staat is om geschillen buitengerechtelijk
met de ondernemer op te lossen. De verbeterde informatievoorziening zal de
drempel om naar de rechter te stappen niet volledig wegnemen. Deze drempel
wordt immers niet alleen opgeworpen door een gebrek aan informatie, maar ook
doordat de kosten van de procedure in veel consumentengeschillen op voorhand
hoger zijn dan de potentiële baten. Dit probleem is echter niet uniek
voor consumentengeschillen. Dit probleem wordt ook ervaren bij andere eenvoudige
handelszaken, zoals bijvoorbeeld kleine geldvorderingen. Momenteel worden
er verschillende initiatieven genomen om hiervoor een oplossing te vinden.
Zo wordt er in de Europese Unie gesproken over een Europese «small claims»
procedure voor grensoverschrijdende eenvoudige handelszaken. En wordt er ook
binnen Nederland nagedacht over een eenvoudige procedure voor eenvoudige civiele
geschillen. Een ambtelijke werkgroep van het Ministerie van Justitie heeft
deze zomer een rapport opgesteld met aanbevelingen voor een eenvoudige procedure
voor eenvoudige civiele zaken.Tot slot merk ik op dat ook de verbetering van de klachtafwikkeling door
geschillencommissies de aandacht heeft. Dit jaar wordt in samenwerking met
het Ministerie van Justitie een project ondersteund, dat tot doel heeft het
aantal geschillencommissies voor consumentenzaken vallend onder de Stichting
Geschillencommissies Consumentenzaken met tenminste tien commissies uit te
breiden. Dit project heeft tot doel om de toegang tot geschillencommissies
voor de consument te vergroten.De Staatssecretaris van Economische Zaken,C. E. G. van GennipXNoot1Richtlijn 89/552/EEG van de Raad betreffende de coördinatie van bepaalde
wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten inzake de uitoefening
van televisie-omroepactiviteiten (PbEU L 298), laatstelijk gewijzigd bij richtlijn
97/36/EG van het Europees Parlement en de Raad (PbEG L 202).XNoot2Richtlijn 84/450/EEG van de Raad van 10 september 1984 betreffende
het nader tot elkaar brengen van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen
der lidstaten inzake misleidende reclame (PbEG L 250), laatstelijk gewijzigd
bij richtlijn 97/55/EG van het Europees Parlement en de Raad (PbEG L 290).XNoot3Richtlijn 2005/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei
2005 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten
op de interne markt en tot wijziging van Richtlijn 84/450/EEG van de Raad,
Richtlijnen 97/7/EG, 98/27/EG en 2002/65/EG van het Europees Parlement en
de Raad en van Verordening (EG) nr. 2006/2004 van het Europees Parlement en
de Raad («Richtlijn oneerlijke handelspraktijken») (PbEG L 149).XNoot1Bij brief van 1 december 2005 is de Tweede Kamer geïnformeerd
over het instellingsbesluit van de Consumentenautoriteit (Kamerstukken II,
2005–06, 27 879, nr. 13).XNoot1Tweede Kamer, 2005–2006, Handelingen, nr. 85, 85–5194. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20062007-30411-C.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl