Verslagen van de commissie voor de Verzoekschriften en de Burgerinitiatieven; Brief van de Commissies voor de Verzoekschriften met het jaarverslag 2008-2009
Staten-Generaal — Kamerstuk Brief Kamer
Datum: 2014-07-03 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Staten-Generaal
 1/2
 Vergaderjaar 2009-2010 A
 
 
 
 KST136305
 2009-2010
 A
 
 32 138
 Verslagen van de commissie voor de Verzoekschriften en de Burgerinitiatieven
 
 
 
 
 Nr. 
 1
 BRIEF VAN DE COMMISSIES VOOR DE VERZOEKSCHRIFTEN
 Aan de Voorzitters van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
 
 Den Haag, 3 november 2009
 
 Namens de Commissie voor de Verzoekschriften uit de Eerste Kamer en de Commissie voor de Verzoekschriften en Burgerinitiatieven
uit de Tweede Kamer der Staten-Generaal bied
ik u hierbij het jaarverslag aan van de commissies betreffende de werkzaamheden
in het vergaderjaar 2008–2009.
 
 De griffier van de commissies,
 De Gier
 
 Inleiding
 De commissies brengen verslag uit over hun werkzaamheden in het parlementaire
jaar 2008–2009. Dit jaarverslag bestrijkt de periode van de derde dinsdag
in september 2008 tot de derde dinsdag in september 2009. De commissies willen
in dit verslag enkele algemene opmerkingen maken en hun werkzaamheden cijfermatig
toelichten.
 Algemeen
 Burgerinitiatieven
 Bij de totstandkoming van de regeling van het burgerinitiatief heeft de
Tweede Kamer besloten om de regeling van 1 mei 2006 tot 1 mei 2008
van kracht te laten zijn en aansluitend de regeling te evalueren. De commissie
voor de Verzoekschriften en Burgerinitiatieven uit de Tweede Kamer heeft deze
evaluatie verricht en de Kamer door tussenkomst van het Presidium het voorstel
gedaan om de regeling te handhaven en twee wijzigingen aan te brengen. Het
Presidium heeft dit voorstel overgenomen. De Kamer heeft op 2 december
2008 besloten conform dit voorstel van het Presidium van 27 november
2008 (Tk 30 140, nr. 14) en voor het overige de evaluatie van de
commissie voor de Verzoekschriften en Burgerinitiatieven voor kennisgeving
aangenomen.
 Dit betekende dat de regeling voor het burgerinitiatief werd gehandhaafd
behoudens twee wijzigingsvoorstellen. Deze aanpassingen betroffen allereerst
het accepteren van digitale steunbetuigingen. Alleen bij de steekproefsgewijze
controle van deze steunbetuigingen wordt gevraagd om een fysieke handtekening.
Het Bureau Onderzoek en -Rijksuitgaven verricht intussen een onderzoek hoe
de Kamer in de gelegenheid kan worden gesteld elektronische handtekeningen
te verifiëren. Vermoedelijk zal hiervoor een wetswijziging nodig zijn
omdat de Kamer een administratieve bevoegdheid van een bestuursorgaan moet
krijgen.
 
 De tweede aanpassing betrof het laten deelnemen van een bewindspersoon
aan het plenaire debat over het burgerinitiatief conform de gang van zaken
bij een initiatiefvoorstel.
 
 Op 18 februari 2009 is het burgerinitiatief «Meer plezier met
minder vuurwerk» bij de Kamer ingediend. Omdat de Kamer korter dan twee
jaar voor de indiening van het burgerinitiatief een standpunt had ingenomen,
was dit burgerinitiatief niet ontvankelijk (TK 31 756, nr. 44).
Daarmee werd een steekproefsgewijze controle van de digitale steunbetuigingen
door de commissie overbodig. Het burgerinitiatief is vervolgens in handen
gesteld van de vaste commissies voor Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening
en Milieubeheer en van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties.
 
 Bij de commissie zijn inmiddels vele andere burgerinitiatieven aangekondigd.
 Rapporten van de Nationale ombudsman
 De commissie voor de verzoekschriften en Burgerinitiatieven uit de Tweede
Kamer heeft ook de taak om te onderzoeken of een bewindspersoon in redelijkheid
kon besluiten om geen gevolg te geven aan een uitnodiging van de Nationale
ombudsman om het in een individueel geval genomen besluit te herzien. Omdat
de aanbevelingen of uitnodigingen van de Nationale ombudsman bijna altijd
worden opgevolgd, komt het zelden voor dat de commissie een dergelijk onderzoek
moet instellen.
 In dit verslagjaar is het één keer voorgekomen dat de commissie
de Kamer heeft geadviseerd om de minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
in overweging te geven de aanbeveling van de Nationale ombudsman op te volgen,
namelijk om de kosten van de procedure bij de rechtbank aan een burger wel
te vergoeden voor zover deze de forfaitaire kostenvergoeding te boven gingen
(TK 31 756, nr. 43).
 De minister heeft op 28 mei 2009 de Kamer laten weten de uitkomst
van een gesprek met de Nationale ombudsman over proceskostenvergoedingen eerst
af te willen wachten. Zodra hierover duidelijkheid bestaat, zal de Kamer verder
worden ingelicht. In een ander geval heeft de commissie naar aanleiding van
de beslissing van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (UWV) om
de aanbeveling van de Nationale ombudsman niet op te volgen, aan de minister
van Sociale Zaken en Werkgelegenheid gevraagd hierop te reageren. De commissie
was van oordeel dat het UWV zijn verantwoordelijkheid om burgers goed te informeren
in dit geval heeft genegeerd. Tijdens deze verslagperiode was het antwoord
van deze minister nog niet bekend.
 Heffingsrente
 Krachtens artikel 30 f van de Algemene wet inzake rijksbelastingen wordt
bij het opleggen van de aanslag inkomstenbelasting vanaf de eerste dag na
het midden van het belastingtijdvak, dat wil zeggen 1 juli, heffingsrente
geheven. Inkomsten die pas na 1 juli van het belastingjaar zijn verworven,
maken deel uit van de berekeningsgrondslag. Uit de parlementaire geschiedenis
van de wettelijke regels inzake de heffingsrente blijkt dat de wetgever om
redenen van uitvoerbaarheid en doelmatigheid uitgaat van de veronderstelling
dat het inkomen over het hele jaar groeit.
 Vele adressanten die incidentele inkomsten aan het einde van het jaar
ontvangen, zoals bij uitkeringen uit een lijfrenteverzekering, ervaren het
als onrechtvaardig en onbillijk dat zij heffingsrente zijn verschuldigd over
de periode 1 juli tot december omdat zij de uitkering pas in december
genieten.
 De commissie heeft in deze gevallen erkend dat de wetgever bewust voor
dit uitgangspunt heeft gekozen. Maar zij heeft, mede naar aanleiding van een
rapport van de Nationale ombudsman over dit de onderwerp, via de vaste commissie
voor Financiën, de aandacht van de Kamer voor dit probleem gevraagd.
 
 De vragen vanuit de Tweede Kamer en de toezegging van de staatssecretaris
van Financiën hebben ertoe geleid dat hij dit probleem heeft opgelost
in het wetsvoorstel 32 130 Wijziging van enkele belastingwetten en enige
andere wetten (Fiscale vereenvoudigingswet 2010). Hij geeft hierbij de volgende
toelichting in hoofdstuk 6.4. Startdatum heffingsrente voor IB en Vpb:
 «Bij het Belastingplan 2005 is bepaald dat de heffingsrente voor
de belastingaanslagen inkomstenbelasting en vennootschapsbelasting wordt berekend
vanaf de dag volgend op het midden van het tijdvak waarop de belastingaanslag
betrekking heeft. Voor de inkomstenbelasting, en vaak ook voor de vennootschapsbelasting,
komt dat er feitelijk op neer dat heffingsrente wordt berekend vanaf 1 juli
van het belastingjaar.
 
 Voor de vennootschapsbelasting is deze wijziging geëffectueerd in
het belastingjaar 2005, voor de inkomstenbelasting in 2006. In de loop der
jaren is gebleken dat deze wijziging heeft geleid tot inconsistenties in het
heffingsrentesysteem.
 Een aantal van deze inconsistenties is – vooruitlopend op wetgeving –
opgelost in het Besluit heffingsrente.
 Daarnaast is er een inconsistentie die wordt veroorzaakt door de verschillen
in behandeling tussen een ambtshalve vermindering en een nadere voorlopige
aanslag tot een negatief bedrag. Al deze inconsistenties pakken in het nadeel
van belastingplichtige uit. Tijdens de behandeling van het Belastingplan
2009 is aan de Tweede Kamer toegezegd in 2009 op het heffingsrentesysteem
terug te komen. Aan deze toezegging is hierbij uitvoering gegeven. Om een
einde te maken aan deze voornoemde inconsistenties keert het kabinet in dit
wetsvoorstel terug naar het vóór 1 januari 2005 geldende
systeem waarbij rente werd berekend vanaf de eerste dag na het einde van het
belastingjaar.»
 Verzoekschriften die gegrond zijn verklaard of waarbij
aan de klacht is tegemoetgekomen
 Het is niet zo goed mogelijk om een algemene lijn of richtsnoer te halen
uit het feit dat de commissie een klacht gegrond heeft verklaard of dat aan
een klacht is tegemoetgekomen. Het betreft immers individuele gevallen.
 Hieronder worden enkele voorbeelden gegeven van gegronde klachten.
 In een geval heeft de commissie bijvoorbeeld geoordeeld dat de Belastingdienst
onzorgvuldig heeft gehandeld door niet tijdig op de ingediende bezwaarschriften
te reageren. De voorlopige aanslagen zijn vernietigd en de Belastingdienst
heeft excuses aangeboden. Voor de kosten van administratie in verband met
het uitgevaardigde dwangbevel kon verzoeker vergoeding vragen.
 In een andere zaak zijn excuses aangeboden voor de vertraging bij de behandeling
van belastingaanslagen.
 Vele van de gegronde klachten hebben betrekking op het niet tijdig handelen
of het niet tijdig behandelen van de klacht door de Belastingdienst dan wel
de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) of het niet terugbellen terwijl
dat een verzoeker wel was beloofd.
 
 Een bloemlezing uit verleende tegemoetkomingen:
 • Omdat het ABP een bruto afkoopbedrag bij verzoekster had teruggevorderd
zonder de belasting over de terugbetaling te verrekenen. Dit is tijdens de
procedure alsnog gebeurd.
 • Omdat te snel vergrijpboeten waren opgelegd zonder dat opzet en
verwijtbaar handelen van verzoekers was gebleken. De vergrijpboeten zijn vernietigd
en de Belastingdienst heeft excuses aangeboden.
 • Het verzoekschrift werd behandeld als een aanvullend bezwaar zodat
de negatieve inkomsten van de eigen woning alsnog aan verzoekster konden worden
toegerekend.
 • Het alsnog verlenen van kwijtschelding omdat verzoekster niet verwijtbaar
had gehandeld bij haar aanvraag algemene heffingskorting.
 • De betalingscapaciteit van verzoekers werd opnieuw beoordeeld in
verband met de terugbetaling van de te hoge voorschotten huur- en zorgtoeslag.
 • De verzuimboete was ten onrechte opgelegd omdat verzoekster wel
aangifte had gedaan. De boete is vervallen.
 • Een brief van een verzoekster is op haar klacht alsnog als bezwaarschrift
behandeld; voor het doen van een aanmaning door de deurwaarder zijn excuses
aangeboden.
 • In een uitspraak op bezwaar was geen verwijzing opgenomen naar
de ter beschikking staande rechtsmiddelen. Hiervoor zijn excuses aangeboden
en de kosten van betekening van het dwangbevel zijn terugbetaald.
 • Omdat verzoeker een milieu-investering tijdig had aangemeld bij
het Bureau Investeringsregelingen en willekeurige afschrijving en SenterNovem
een positief advies had gegeven, kon verzoeker alsnog een beroep doen op ambtshalve
vermindering aanslag inkomstenbelasting/premie volksverzekering.
 • De zorgtoeslag was ten onrechte verrekend met verschuldigde inkomstenbelasting;
aan verzoeker werd de zorgtoeslag alsnog betaald. 
 
 Ook bij twee aanvragen tot verblijf is aan de klacht van verzoekers tegemoetgekomen:
aan een verzoeker is alsnog verblijf toegestaan wegens langdurig verblijf
in Nederland en aan een verzoekster is verblijf in Nederland toegestaan voor
het uitoefenen van een gezinsleven met de kinderen van verzoekster op grond
van artikel 8 EVRM.
 Enkele bijzondere gevallen
 Milieu-investeringsaftrek
 In een besluit van 8 maart 2006 is het beleid vastgelegd dat belastingplichtigen
alleen onder bepaalde voorwaarden in aanmerking komen voor een milieu-investeringsaftrek.
In een klachtprocedure bleek dat verzoeker zijn investering wel tijdig had
aangemeld bij het Bureau Investeringsregelingen en willekeurige afschrijving.
Ook had SenterNovem een positief advies gegeven. Maar verzoeker had in zijn
aangifte inkomstenbelasting/premie volksverzekeringen verzuimd om te verzoeken
de milieu-investeringsaftrek toe te passen. Tijdens een boekenonderzoek dat
vlak voor de definitieve aanslag inkomstenbelasting was aangekondigd, heeft
de controleambtenaar verzoeker hierop geattendeerd. De bezwaartermijn was
inmiddels verstreken zodat de aanslag onherroepelijk vaststond. In het controlerapport
is ingegaan op het mislopen van de milieu-investeringsaftrek en op de redenen
dat de ambtshalve vermindering niet mogelijk zou zijn.
 Verzoeker wees erop dat de Belastingdienst zelf hem erop had gewezen dat
hij de milieu-investering niet had afgetrokken maar vervolgens stelde dat
daarmee geen rekening kon worden gehouden bij de aanslag inkomstenbelasting.
Mede naar aanleiding van dit verzoekschrift is de staatssecretaris van Financiën
tot de slotsom gekomen dat er aanleiding was om het beleid in het besluit
te nuanceren en dit openbaar te maken door middel van een beleidsbesluit.
Onder voorwaarden kan nu toch een beroep worden gedaan op ambtshalve vermindering
van de inkomstenbelasting, namelijk als een goedkeurend advies is gegeven
en het goedkeurend advies bij de Belastingdienst bekend is. Omdat verzoeker
aan dit vereiste voldeed, werd zijn aanslag inkomstenbelasting ambtshalve
verminderd.
 Beginseltoestemming adoptie
 Artikel 4 onder b van de Wet opneming buitenlandse kinderen ter adoptie
(Wobka) bepaalt:
 Een verzoek tot verlening van een beginseltoestemming of tot verlenging
van de geldigheidsduur ervan wordt slechts in behandeling genomen, indien:
 
 b. het verzoek, indien het strekt tot verlenging van de geldigheidsduur
van een beginseltoestemming, ten minste twaalf weken voor het verstrijken
van de geldigheidsduur van de bestaande beginseltoestemming is ingediend.
 
 Een verzoekster had haar verzoek tot verlenging van de beginseltoestemming
niet tijdig, dat wil zeggen binnen twaalf weken voor het verstrijken van de
geldigheidsduur, ingediend omdat zij stelde deze termijn niet te kennen. De
minister van Justitie stelde zich op het standpunt dat voornoemde bepaling
dwingendrechtelijk is zodat hij haar verzoek niet in behandeling kon nemen.
Verzoekster had ook geen nieuwe aanvraag voor het verkrijgen van een beginseltoestemming
ingediend.
 Maar omdat de leeftijd van verzoekster in combinatie met andere vereisten
van de Wobka een risico voor de mogelijkheid van adoptie dreigde te worden,
heeft de commissie de minister verzocht de aanvraag volgens een versnelde
procedure te behandelen. 
 De minister heeft geantwoord dat verzoekster het zogenaamde instrumentarium
bijzondere omstandigheden moest volgen waarvoor een voorrangsbeleid wordt
gehanteerd. Hij heeft daaraan toegevoegd dat deze handelwijze overigens niet
afwijkt van vergelijkbare gevallen.
 ENKELE CIJFERS
 In het navolgende worden enkele cijfermatige gegevens gepresenteerd. Voorzover
relevant wordt onderscheid gemaakt tussen de commissie uit de Eerste en de
commissie uit de Tweede Kamer.
 Tabel 1. Algemeen 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 I 
 II
 totaal
 
 
 
 
 Aanhangig bij begin
 10
 41
 51 
 
 
 Ingediend tijdens verslagjaar
 31
 216
 247 
 
 
 Afgedaan tijdens verslagjaar
 36
 210
 246 
 
 
 Aanhangig bij einde verslagjaar
 5
 47
 52
 
 
 
 
 In het verslagjaar werden in totaal 247 verzoekschriften ingediend (zie
tabel 1). De meeste verzoekschriften werden rechtstreeks aan één
der commissies gericht, de overige werden door de Voorzitter van één
der Kamers of door andere commissies daaruit of door individuele leden doorgezonden.
(Zie voor enkele meerjarencijfers tabel 4).
 Tabel 2. Wijze van afhandeling 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 I
 II
 totaal
 %
 
 
 
 
 Afgedaan
 36
 210
 246
 100 
 
 
 waarvan: 
 
 
 
 
 
 
 met verslag
 9
 65
 74
 30 
 
 
 ingetrokken
 3
 34
 37
 15
 
 
 op andere wijze
 24
 111
 135
 55
 
 
 
 
 De percentages in tabel 2 wijken weinig af van die in vorige verslagjaren.
Een ingetrokken verzoekschrift is weliswaar in behandeling genomen en had
tot een verslag kunnen leiden, ware het niet dat de indiener in enig stadium
te kennen heeft gegeven geen verdere behandeling te wensen om welke reden
dan ook of in het geheel niet meer heeft gereageerd op een verzoek om inlichtingen
of commentaar. Hieronder vallen niet de verzoekschriften waarbij is tegemoetgekomen
aan een klacht; hiervan wordt altijd een verslag opgesteld. In meer dan de
helft van de gevallen werd het verzoekschrift op een andere wijze dan door
middel van een verslag of door intrekking afgedaan. Zie hiervoor tabel 3 hieronder.
 Tabel 3. Reden van afdoening zonder verslag 
 
 
 
 
 
 
  1. Algemene beleidsaangelegenheid
 27
 
 
  2. Aangelegenheid voor Openbaar
Ministerie/rechter in strafzaken en overige rechters
 19 
 
 
  3. Aangelegenheid van een medeoverheid
 4 
 
 
  4. Beslissing van bestuursorgaan nog niet bekend/voortijdige
klacht
 30 
 
 
  5. Reeds door Nationale ombudsman onderzocht
 17 
 
 
  6. Herhaling van een reeds afgedaan verzoekschrift,
zonder nieuw gezichtspunt
 4
 
 
  7. Aangelegenheden voor een ZBO
 5
 
 
  8. Privaatrechtelijke kwestie
 1 
 
 
  9. Bij beide commissies ingediend
 13 
 
 
 10. Overige redenen
 15
 
 
 Totaal
 135
 
 
 
 
 Uiteraard kan een adres om meer dan één reden zonder verslag
worden afgedaan. Alleen de eerste of belangrijkste reden is in de tabel verwerkt.
 
 De verzoekschriften onder 1 betreffen doorgaans pleidooien voor het wijzigen
van de wet en/of het overheidsbeleid. Zij worden ter verdere behandeling doorgezonden
naar een vaste commissie uit één der Kamers.
 Onder categorie 10 vallen volstrekt ongemotiveerde verzoekschriften (ook
na een verzoek om nadere motivering), klachten met betrekking tot personen
naar wier functioneren reglementair door de commissies geen onderzoek mag
worden ingesteld (waaronder leden van de rechterlijke macht en de Staten-Generaal)
en verzoekschriften die, kennelijk zonder machtiging, namens een derde worden
ingediend.
 
 Overige categorieën spreken voor zichzelf.
 
 Verzoekschriften die niet in behandeling kunnen worden genomen, vergen,
hoewel deze niet de volle formele procedure van een verzoekschrift doorlopen,
veel ambtelijke zorg. Uiteraard wordt adressanten gemotiveerd medegedeeld
waarom hun brief zich niet leent voor verdere behandeling.
 
 Niet elke adressant legt zich aanstonds neer bij het gegeven dat commissie
noch Kamer iets voor hem of haar kan betekenen. Almacht van het parlement
veronderstellende, wordt bijvoorbeeld voorbijgegaan aan de relatieve autonomie
van medeoverheden of de onaantastbaarheid van een rechterlijk vonnis.
 
 Wordt een verzoekschrift eenmaal in procedure genomen, dan wordt adressant
schriftelijk geïnformeerd over de hoofdlijnen van de procedure en de
te verwachten behandelingsduur.
 
 Voorts wordt erop gewezen dat hoor en wederhoor zullen worden toegepast,
doch in beginsel uitsluitend langs schriftelijke weg. In het verslagjaar is
geen gebruik gemaakt van het instrument hoorzitting.
 
 De gemiddelde behandelingsduur in het verslagjaar is 22 weken. De enkele
verzoekschriften die excessief lang in behandeling zijn geweest, zijn overigens
niet betrokken in de berekening van dit gemiddelde. De commissies kunnen de
behandelingsduur slechts ten dele beïnvloeden. (Met behandelingsduur
wordt hier overigens bedoeld de periode tussen indiening van het verzoekschrift
en de goedkeuring van het verslag door de commissie). Zij stellen zowel bewindspersonen
als adressanten reactietermijnen, doch willigen verzoeken om uitstel, mits
gemotiveerd, vrijwel altijd in, waarbij overigens geen onbeperkt uitstel wordt
verleend.
 In recesperioden worden verslagen uiteraard noch vastgesteld in commissie
noch goedgekeurd door de Kamer. De commissies zien geen mogelijkheden om de
behandelingsduur aanmerkelijk te bekorten. Alleen het niet langer verlenen
van uitstel voor het geven van een reactie (een dergelijk uitstel wordt door
adressanten veelvuldig gevraagd) of het bijeenkomen in recesperioden zou de
gemiddelde behandelingsduur met enkele weken kunnen bekorten. Beide maatregelen
hebben de commissies tot nu toe niet realistisch gevonden. De commissie zoekt
naar mogelijkheden om de procedures te versnellen.
 
 Ook in dit verslagjaar had het grootste deel (60) van de uitgebrachte
verslagen betrekking op fiscale aangelegenheden.
 In 6 van de 60 gevallen werd om kwijtschelding van een belastingschuld
verzocht en in 12 gevallen om toepassing van de hardheidsclausule ex artikel
63 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen. In 8 gevallen werd verzocht
om uitstel van betaling of een betalingsregeling. 
 
 In 21 van de 74 gevallen waarin verslag werd uitgebracht, was het resultaat
gunstig voor betrokkene, dat wil zeggen werd de klacht geheel of gedeeltelijk
gegrond verklaard en/of het verzoek geheel of gedeeltelijk ingewilligd, een
percentage van 35%.
 
 In vele gevallen trekt de verantwoordelijk bewindspersoon in het kader
van het commissieonderzoek zelf de conclusie dat het verzoek bij nader inzien
voor inwilliging in aanmerking komt.
 
 In tabel 4 worden enkele kengetallen over dit verslagjaar en de vier voorgaande
verslagjaren vergeleken.
 Tabel 4. Kengetallen over enkele jaren 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 04/05 
 05/06 
 06/07
 07/08 
 08/09 
 
 
 
 
 Ingediende verzoekschriften
 374 
 378
 367 
 282 
 247 
 
 
 Uitgebrachte verslagen
 71 
 82 
 64
 82 
 74 
 
 
 Behandelingsduur (weken)
 23 
 23 
 23 
 24
 22 
 
 
 Inwilligingspercentage
 39 
 33 
 27 
 32
 35
 
 
 
 
 
 De voorzitter van de commissie uit de Eerste Kamer,
 Quik-Schuijt
 De voorzitter van de commissie uit de Tweede Kamer,
 Remkes
 De griffier van beide commissies,
 De Gier 
 
 
 
 
 De commissie bestaat uit de leden: Huijbregts-Schiedon (VVD), Janse de
Jonge (CDA), Quik-Schujit (SP) (voorzitter), Meurs (PvdA), Rosenthal (VVD),
Sylvester (PvdA) en Vedder-Wubben (CDA).
 
 
 De commissie bestaat uit de leden: Remkes (VVD) voorzitter, Van Gent (GL),
Depla (PvdA), Jager (CDA) ondervoorzitter, Dezentjé Hamming (VVD),
Kraneveldt-van der Veen (PvdA), Luijben (SP), en Anker (CU) en de plaatsvervangende
leden Azough (GL), Blok (VVD), Cörüz (CDA), Van Miltenburg (VVD)
en Blanksma-van den Heuvel (CDA).