Regels inzake het treffen van voorzieningen ten behoeve van remigratie (Remigratiewet); Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25741, nr. A

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

19-11-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

25741 nr. A

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekeningLichaamBijlage bij het advies van de Raad van State van 23 juli
1997, no. W04.97.0206, met redactionele kanttekeningen die de Raad in
overweging geeft.
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25741Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 49 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 741Regels inzake het treffen van voorzieningen ten behoeve van remigratie
(Remigratiewet)AADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT1Hieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 23 juli
1997 en het nader rapport d.d. 4 november 1997, aangeboden aan de Koningin
door de minister van Binnenlandse Zaken. Het advies van de Raad van State
is cursief afgedrukt. Bij Kabinetsmissive van 17 april 1997, no. 97001791, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Minister van Binnenlandse Zaken, bij de Raad van State
ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel van wet met memorie van toelichting,
houdende regels inzake het treffen van voorzieningen ten behoeve van remigratie
(Remigratiewet).Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 17 april 1997,
nr.  97.001791, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
inzake het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.
Dit advies, gedateerd 23 juli 1997, nr.  W04.97.0206, bied ik U hierbij
aan.1. Artikel 2, eerste lid, onderdeel b, van het voorstel van wet gaat uit
van de regel neergelegd in artikel 15, onderdeel a, van de Rijkswet op het
Nederlanderschap dat de meerderjarige Nederlander die de nationaliteit van
een ander land verkrijgt hierdoor vanzelf de Nederlandse nationaliteit verliest.
Degenen die naast het Nederlanderschap reeds beschikken over de nationaliteit
van het bestemmingsland – zoals veelvuldig voorkomt bij personen die
niet op eenvoudige wijze de nationaliteit van het land van herkomst kunnen
opgeven (bijvoorbeeld Marokko) – zullen dus niet automatisch de Nederlandse
nationaliteit verliezen, zoals kennelijk bedoeld is in artikel 2, eerste lid,
onderdeel b, maar dienen expliciet afstand te doen van het Nederlanderschap
(artikel 15, onderdeel b, van de Rijkswet op het Nederlanderschap). De Raad
van State constateert derhalve dat artikel 2, eerste lid, onderdeel b, dat
uitgaat van automatisch verlies van het Nederlanderschap, en de toelichting,
waar wordt gesproken van het afstand doen van het Nederlanderschap, niet op
elkaar aansluiten. De Raad adviseert deze onevenwichtigheid op te heffen.Overigens ziet de Raad bezwaren in het voornemen van de aspirantremigrant
te eisen dat hij voor vertrek dient te verklaren alles in het werk te zullen
stellen om de nationaliteit van het bestemmingsland met bekwame spoed te verkrijgen.
Gesteld kan worden dat de vrijwilligheid van het afstand doen van de Nederlandse
nationaliteit samenhangt met de vrijwilligheid van de keuze voor remigratie.
Het is evenwel denkbaar dat de eis van afstand van de Nederlandse nationaliteit
wordt aanvaard onder de druk van heimwee, terwijl in andere gevallen potentiële
remigranten juist vanwege de afstandseis hun verlangen naar het land van herkomst
zullen onderdrukken. Tegenover de zware eis aan de aspirant-remigrant –
het opgeven van een nationaliteit die zoveel sociale zekerheid biedt –
staan van de kant van de overheid de voorzieningen als neergelegd in het voorliggende
voorstel van wet. De vraag rijst of hier sprake kan zijn van gelijkwaardige
prestaties.Er zijn ook problemen van minder principiële aard.Het gegeven dat binnen een relatie slechts één van de partners
behoeft te voldoen aan de voorwaarden van de Remigratiewet kan mogelijkerwijs
leiden tot ongelijkheid in die gevallen waarin één van de partners
als remigrant kan worden aangemerkt, terwijl de meeremigrerende partner nog
blijft beschikken over de Nederlandse nationaliteit. Laatstgenoemde kan zich
na remigratie ongehinderd opnieuw in Nederland vestigen. Na hervestiging in
Nederland kan met een beroep op gezinshereniging – ook de kinderen behouden
in casu immers het Nederlanderschap op grond van artikel 16 van de Rijkswet
op het Nederlanderschap – de partner weer terugkeren. Aldus beschikken
relaties waarbinnen één van de partners na remigratie in het
bezit blijft van de Nederlandse nationaliteit over een feitelijke terugkeeroptie,
terwijl remigrerende relaties voor wie behoud van de Nederlandse nationaliteit
voor althans één van de partners niet aan de orde is niet over
een dergelijke optie beschikken.De regeling geeft geen antwoord op de vraag of ook personen behorend tot
de tweede of latere generatie remigrant kunnen zijn in die gevallen waarin
door de eerste generatie reeds tot naturalisatie is overgegaan. De Raad wijst
op de mogelijkheid dat bedoelde personen nu noch in het verleden beschikken
respectievelijk beschikten over de nationaliteit van een bestemmingsland in
de zin van de wet, maar dat zij door hun opvoeding en culturele achtergrond
wel sterk zijn georiënteerd op dat land.Tenslotte ligt daar de vraag van de handhaafbaarheid. Of de remigrant –
eenmaal buiten Nederland – daadwerkelijk alles in het werk zal stellen
om de nationaliteit van het bestemmingsland te verkrijgen lijkt moeilijk te
controleren. En als dat wel mogelijk zou zijn blijft onduidelijk in hoeverre
bij niet-naleving de maatregelen van artikel 6 kunnen worden toegepast. De
Raad merkt op dat de sanctie van artikel 6 terugslaat op de artikelen 3 en
4, terwijl een sanctie bij het vereiste van artikel 2 wel in de memorie van
toelichting wordt gesteld, maar niet in de wettekst wordt aangetroffen.Alle hiervoor genoemde bezwaren met betrekking tot het opgeven van de
Nederlandse nationaliteit zijn voor de Raad reden te adviseren deze voorwaarde
geen onderdeel te laten uitmaken van het remigratiebeleid.1. De Raad adviseert het opgeven van de Nederlandse nationaliteit geen
onderdeel te laten uitmaken van het remigratiebeleid.Remigratie is in principe bedoeld voor groepen minderheden die terug willen
naar het land van het herkomst. De beslissing om te remigreren dient een vrijwillige
persoonlijke en verantwoorde keuze van de betrokkene te zijn. Een eventuele
keus van vertrek moet goed worden voorbereid en houdt in een definitieve oriëntatie
op het herkomstland. Dit laatste element impliceert tevens ook een keus voor
het desbetreffende staatsburgerschap. Behoud van het Nederlanderschap kan
leiden tot een lichtvaardig besluit tot remigratie, omdat in dat geval de
mogelijkheid van terugkeer naar Nederland zeer open blijft. Ook kan het behoud
daarvan een volwaardige oriëntatie op het land van herkomst belemmeren.
Voorts wordt opgemerkt dat de remigratieregelingen voor deze groep in 1993
werden gesloten, omdat het onvoldoende mogelijk bleek om oneigenlijk gebruik
ervan tegen te gaan. De controle op hervestiging in Nederland na remigratie
bleek toen ofwel niet sluitend te krijgen, ofwel in relatie tot de doelstelling
van het remigratiebeleid te arbeidsintensief. Hoewel de mogelijkheden voor
controle op de hervestiging van Nederlandse paspoorthouders zijn verbeterd,
is om bovengenoemde redenen het onbepaald beschikbaar stellen van remigratiefaciliteiten
voor Nederlanders niet wenselijk.Overigens levert het doen van afstand van de Nederlandse nationaliteit
geen problemen op voor diegenen die naast de Nederlandse nationaliteit tevens
over de nationaliteit van het herkomstland beschikken. Personen uit minderheidsgroepen
die alleen de Nederlandse nationaliteit bezitten, maar er voorafgaande aan
de remigratie in slagen de nationaliteit van het bestemmingsland te verwerven,
zullen in de praktijk wat betreft het doen van afstand van de Nederlandse
nationaliteit eveneens geen problemen ontmoeten. Dit is anders
voor personen uit minderheidsgroepen die de Nederlandse nationaliteit bezitten
en niet vanuit Nederland de nationaliteit van het bestemmingsland kunnen verwerven.
Dit bijvoorbeeld omdat de nationaliteitswetten van het bestemmingsland bepalen
dat naturalisatie pas mogelijk is indien men zich in het desbetreffende land
heeft gevestigd. Feitelijk zou dit betekenen dat deze groepen geheel voor
remigratie zouden worden buitengesloten. Teneinde dit onbedoelde gevolg te
voorkomen is met behoud van het principe dat uiteindelijk afstand moet worden
gedaan van het Nederlanderschap de volgende oplossing gevonden. Met betrekking
tot deze (aspirant)-remigranten is in het onderhavige wetsvoorstel het vereiste
opgenomen dat zij vóór vertrek dienen te verklaren alles in
het werk te zullen stellen om de nationaliteit van het bestemmingsland met
bekwame spoed te verkrijgen. Door het opnemen van genoemd vereiste wordt van
alle remigranten verlangd dat zij – zij het soms pas na verloop van
tijd – afstand doen van het Nederlanderschap cq. het Nederlanderschap
automatisch verliezen.Tegen de achtergrond van deze algemene opmerking wordt thans ingegaan
op de door de Raad gemaakte kanttekeningen.Uitgangspunt van het wetsvoorstel is dat personen met de Nederlandse nationaliteit
niet voor de remigratievoorzieningen in aanmerking komen. Degenen die naast
het Nederlanderschap reeds beschikken over de nationaliteit van het bestemmingsland,
zullen niet, zoals de Raad terecht opmerkt, automatisch de Nederlandse nationaliteit
verliezen, maar expliciet afstand dienen te doen van het Nederlanderschap.
Echter, personen uit minderheidsgroepen die enkel beschikken over de Nederlandse
nationaliteit en die voorafgaande aan de remigratie niet de nationaliteit
van het bestemmingsland in Nederland kunnen verwerven, kunnen rechtens geen
afstand doen van het Nederlanderschap. Deze remigranten dienen voor vertrek
te verklaren alles in het werk te zullen stellen om de nationaliteit van het
bestemmingsland met bekwame spoed te verkrijgen. Bij het verkrijgen van de
nationaliteit van het bestemmingsland verliest de remigrant automatisch de
Nederlandse nationaliteit. Artikel 2, eerste lid, onderdeel b is hiertoe aangepast
en in de memorie van toelichting zijn beide situaties duidelijker uiteengezet.Het remigratiebeleid beoogt in essentie die leden van minderheidsgroepen,
die sterk terugverlangen naar hun herkomstland, maar daar geen bestaanszekerheid
hebben, in de gelegenheid te stellen die wens toch te realiseren. Het onderhavige
wetsvoorstel, waarin deze doelstelling nader is uitgewerkt, beoogt nu juist
de door de Raad genoemde situaties te voorkomen.De Raad vraagt of er sprake kan zijn van gelijkwaardige prestaties: aan
de ene kant het opgeven van de Nederlandse nationaliteit die zoveel sociale
zekerheid biedt en aan de andere kant de voorzieningen die in dit wetsvoorstel
zijn neergelegd. Op grond van dit voorstel ontvangen remigranten van 50 jaar
of ouder een periodieke remigratie-uitkering en een ziektekostenvoorziening.
De hoogte van de periodieke remigratie-uitkering garandeert in het bestemmingsland
een bestaanszekerheid.De sociale uitkeringen in Nederland garanderen in Nederland een bestaanszekerheid.
Een aantal van deze sociale uitkeringen zijn naar het buitenland exporteerbaar.
Indien een aspirant-remigrant een sociale uitkering ontvangt die niet exporteerbaar
is, ontvangt hij een remigratie-uitkering. De hoogte van deze laatste uitkering
zal in veel gevallen lager zijn dan de uitkering die de remigrant in Nederland
ontving. Reden hiervan is dat de kosten van levensonderhoud in het bestemmingsland
lager zijn dan in Nederland. Op grond van deze lagere kosten biedt het wetsvoorstel
toch voorzieningen die een sociale uitkering in Nederland voldoende compenseren.
Door toekenning van deze voorzieningen is er naar mijn mening sprake van gelijkwaardige
prestaties.De meeremigrerende partner behoeft niet te voldoen aan de voorwaarden
van de voorgenomen wet. De Raad wijst erop dat bijvoorbeeld de Nederlandse
partner zich na remigratie opnieuw in Nederland kan vestigen, waarna zijn
of haar partner in het kader van gezinshereniging weer kan terugkeren. Dit
is theoretisch inderdaad zeer wel denkbaar. De vraag is evenwel of aan de
meeremigrerende Nederlandse partner de verplichting kan worden opgelegd afstand te doen van de Nederlandse nationaliteit. Op deze plaats wordt
eraan herinnerd dat de Raad de verplichting om afstand te doen van de Nederlandse
nationaliteit voor de aanvrager reeds een te groot offer vindt. Indien deze
constatering al juist is, dan geldt zij temeer voor de Nederlandse partner
van een remigrant. Vanwege het grote aantal gemengde huwelijken valt niet
uit te sluiten dat het in voorkomende gevallen gaat om een in Nederland geboren
en getogen persoon die zich verbonden voelt met Nederland en de noodzaak voelt
onbelemmerde contacten te blijven onderhouden met de in Nederland achterblijvende
bloed- en aanverwanten. Daarnaast is het opgeven en tegelijkertijd verkrijgen
van de nationaliteit van het bestemmingsland afhankelijk van de bepalingen
in de nationale wetgeving van het betreffende land. Niet valt uit te sluiten
dat het verkrijgen van de vreemde nationaliteit door de van oorsprong Nederlandse
partner van de remigrant in een aantal gevallen niet of zeer moeilijk mogelijk
is, hetgeen dan een onneembare barrière oplevert om te remigreren.De Raad wijst er terecht op, dat in het onderhavige voorstel niet is aangegeven
tot in welke generatie men remigrant kan zijn in de zin van de wet, in die
gevallen waarin door de eerste generatie reeds tot naturalisatie is overgegaan.
Bij de uitvoering van de huidige remigratieregelingen is steeds, zij het impliciet,
ervan uitgegaan dat deze regelingen gelden voor de eerste en tweede generatie.
Het is de bedoeling om deze praktijk voort te zetten. Bovendien is een van
de doelstellingen van de toekomstige wet om personen in de gelegenheid te
stellen te remigreren naar het land waarmee zij een bijzondere band onderhouden.
In algemene zin zal daarvan sprake zijn indien de remigrant of een van zijn
ouders de nationaliteit bezit of heeft bezeten van het bestemmingsland of
hijzelf of een van zijn ouders daar geboren is. Een en ander is in het wetsvoorstel
tot uitdrukking gebracht door toevoeging van een nieuw onderdeel d aan artikel
1, eerste lid, waarin «land van herkomst» is gedefinieerd.Omtrent de handhaafbaarheid, of de remigrant – eenmaal buiten Nederland –
daadwerkelijk alles in het werk zal stellen om de nationaliteit van het bestemmingland
te verkrijgen, zullen ter zake nog nadere voorzieningen worden geregeld en
activiteiten worden ondernomen. Bijvoorbeeld zal worden nagegaan wat de betreffende
regels in een bestemmingsland zijn om als remigrant in aanmerking te komen
voor naturalisatie. De ambassade van het bestemmingsland in Nederland zal
hierbij worden betrokken.De Nederlandse ambassade ter plaatse kan erop toezien dat de remigrant
zo spoedig als mogelijk een verzoek tot naturalisatie indient en kan de remigrant
ondersteunen bij de procedure. Bovendien kunnen op basis van artikel 2, tweede
lid, nadere regels worden gesteld over de verklaring. Bijvoorbeeld dat een
afschrift van de verklaring naar de Nederlandse ambassade in het bestemmingsland
wordt gezonden. Voorts zal voor inwerkingtreding van deze wet de ambassade
van het bestemmingsland in Nederland worden geïnformeerd over deze procedure.In geval van niet-naleving van artikel 2, eerste lid, onderdeel b, kunnen
de maatregelen van artikel 6 worden toegepast. Daartoe zal uiteraard alleen
worden overgegaan indien de niet-naleving aan de betrokken remigrant kan worden
tegengeworpen.Artikel 6 slaat via de voorwaarden van de artikelen 3 en 4 ook terug op
het bepaalde in artikel 2, eerste lid, onderdeel b. In de algemene maatregel
van bestuur genoemd in de artikelen 3 en 4 zou ook de verklaring om bereid
te zijn al hetgeen te doen wat in redelijkheid mogelijk is, om de nationaliteit
van het bestemmingland met bekwame spoed te verkrijgen, worden opgenomen.
Echter, om misverstanden te voorkomen is naar aanleiding van de opmerking
van de Raad van State artikel 3 aangepast. In een nieuw derde lid is het bepaalde
van artikel 2, eerste lid, onderdeel b, opgenomen. Wellicht ten overvloede
zij opgemerkt dat onderdeel b van genoemd lid zelf geen voorwaarde bevat,
doch een beperking van de doelgroep inhoudt.2. Remigreren is volgens artikel 1, onderdeel c, het zich blijvend buiten
Nederland, in het land van herkomst vestigen. Bezwaarlijk aan deze omschrijving
acht de Raad dat «het land van herkomst» wel een erg ruime formulering
is. Daaronder valt immers elk land waar de remigrant voor kortere of
langere tijd heeft verbleven voordat hij naar Nederland kwam. Zoals onder
andere blijkt uit de strekking van de uitzonderingen in artikel 1, tweede
lid, is bedoeld te bepalen dat de remigrant zich gaat vestigen in het land
waarvan hij de nationaliteit bezit of heeft bezeten. Deze laatste bewoordingen
zijn ook gebruikt in artikel 1, onderdeel c, van de Basisremigratiesubsidieregeling
1985. Een en ander noodzaakt tot herformulering van het begrip «remigreren»
dan wel een scherper formuleren van het begrip «land van herkomst».2. Land van herkomst was in het wetsvoorstel niet gedefinieerd. In de
praktijk zal het gaan om een land waarmee de betrokkene een bijzondere band
heeft. Alleen in een dergelijk geval zal de remigrant immers tot het bestemmingsland
worden toegelaten en de nationaliteit van het land kunnen verkrijgen. Van
een dergelijke bijzondere band is in de eerste plaats sprake wanneer de remigrant
de nationaliteit van het betrokken land bezit of deze ooit heeft bezeten,
maar deze bijvoorbeeld in verband met verkrijging van het Nederlanderschap,
heeft opgegeven. Daarnaast zal van een bijzondere betrekking sprake zijn indien
de remigrant weliswaar niet over de nationaliteit van het bestemmingsland
beschikt, maar daar wel is geboren. In beide situaties is er sprake van een
speciale, vaak emotionele band met het land, waarnaar de persoon terug wil
keren. Voorts wordt die bijzondere band met een land ook aanwezig geacht,
indien één van beide ouders van de remigrant de nationaliteit
van het bestemmingsland bezit of bezeten heeft of één van beide
ouders daar geboren is. Deze invulling van een bijzondere band met een bepaald
land sluit tevens aan bij het gestelde in punt 1 over de opmerking van de
Raad tot in welke generatie een persoon remigrant kan zijn in de zin van dit
voorstel. Bepaald is dat men tot de eerste of tweede generatie dient te behoren.
Het vorenstaande is in het voorstel tot uitdrukking gebracht door toevoeging
van een nieuw onderdeel d aan artikel 1, eerste lid.3. Het wekt bevreemding dat in het voorstel van wet wèl is besloten
om onder bepaalde omstandigheden over te gaan tot individualisering van de
uitkeringen (paragraaf 3.4 van de memorie van toelichting), doch geheel voorbij
is gegaan aan de mogelijkheid de remigratieprocedure als zodanig te individualiseren.
Dit leidt ertoe dat het meeremigrerende meerderjarige kind zelfstandig als
remigrant moet worden aangemerkt, terwijl de meeremigrerende partner, die
ook meerderjarig is, slechts een «aanhangsel» van de remigrant
is. Voldoende is volgens de toelichting op artikel 1, onderdeel f, dat binnen
een relatie slechts één van beide partners voldoet aan de voorwaarden
van de Remigratiewet. Dat een relatie uit maximaal twee partners kan bestaan
dient overigens uitdrukkelijk bepaald te worden in artikel 1, onderdeel f. Het verdient naar de mening van het college de voorkeur om in een tijd
waarin de individuele beslissingsvrijheid hoog gewaardeerd wordt daarop geen
uitzondering te maken in de Remigratiewet, doch iedere meerderjarige die wil
remigreren en die aan de daarvoor geldende voorwaarden voldoet zelfstandig
aan te merken als remigrant. De Raad vraagt dan ook bijzondere aandacht voor
de positie van meeremigrerende gezinsleden, met name voor de moeilijke positie
waarin vrouwen zich soms bevinden.3. In zijn advies vraagt de Raad bijzondere aandacht voor de positie van
meeremigrerende gezinsleden, met name voor de moeilijke positie waarin vrouwen
zich soms bevinden. Met de Raad hecht het kabinet sterk aan een verbetering
van de positie van de meeremigrerende partner, in de meeste gevallen de vrouw.
Oorzaak van de minder goede positie van de meeremigrerende partner is dat
het in het verleden veelal de arbeidsmigrant is geweest die een aanvraag indiende
om terug te keren naar het land van herkomst. De laatste jaren echter zijn
het vooral gezinnen die de wens uiten te remigreren. Daardoor blijft in de
huidige praktijk de vrouw nogal eens zonder inkomen achter na verlating of
echtscheiding, omdat de man meestal als aanvrager van de uitkering is opgetreden.Om aan dat bezwaar tegemoet te komen is in het wetsvoorstel bepaald, dat
beide partners bij verbreking van de relatie een recht verkrijgen op de remigratie-uitkering.
Met deze vorm van individualisering is een belangrijk knelpunt weggenomen.De Raad adviseert deze individualiseringslijn verder door te trekken door
de remigratieprocedure in haar geheel te individualiseren. Anders dan bij
de positie van de vrouw na verbreking van de relatie zijn mij
uit de praktijk geen structurele problemen bekend die door een dergelijke
individualisering zouden kunnen worden opgelost. Verreweg de meeste remigratiebewegingen
vinden in gezinsverband plaats en de voorgestelde regeling speelt daarop adequaat
in.Een dergelijke «partiële» remigratie zou bovendien tot
kostenvermeerdering leiden, aangezien in de praktijk veelal twee uitkeringen
zullen moeten worden bekostigd. Voorts bestaat een niet onbelangrijk deel
van de remigranten uit personen die tevens aanspraak maken op een uitkering
krachtens de WAO of de AOW. De vrouw is in deze gevallen niet geholpen met
het voorstel van de Raad van State. Ook andere sociale zekerheidsuitkeringen
zijn niet in die mate geïndividualiseerd als de Raad nu voorstelt met
betrekking tot de remigratievoorzieningen. Gelet op het bovenstaande is het
kabinet van mening dat met de individualisering zoals neergelegd in het wetsvoorstel,
de moeilijke positie waarin vrouwen zich soms bevinden, wordt verbeterd.De suggestie van de Raad dat in artikel 1, onderdeel g, uitdrukkelijk
dient te worden bepaald dat een relatie uit niet meer dan twee personen kan
bestaan, is voor wat betreft de relatie met een partner die met de remigrant
een gezamenlijke huishouding voert, overgenomen. Ook de toelichting bij dit
onderdeel is aangepast.4. Het valt de Raad op dat ten aanzien van de vergoedingen, tegemoetkomingen
en uitkeringen royaal gebruik is gemaakt van de mogelijkheid van delegatie.
De vaststelling van zowel de in dat verband te stellen voorwaarden als het
te hanteren uitgangspunt voor de bepaling van de periodieke uitkering, kan
geschieden bij of krachtens algemene maatregel van bestuur. Het verdient de
voorkeur deze kernelementen in de wet zelf te regelen en in elk geval te vermijden
dat vaststelling ervan plaatsvindt op het niveau van een ministeriële
regeling. In verband met de rechtszekerheid en in verband met de nagestreefde
budgettaire neutraliteit is het voorts noodzakelijk in het wetsvoorstel zelf,
te denken valt aan artikel 3, tweede lid, te bepalen welke andere basisvoorzieningen
kunnen worden verstrekt en vervolgens de mogelijkheid te openen een en ander
bij algemene maatregel van bestuur uit te werken. De Raad beveelt aan het
wetsvoorstel aldus aan te passen.4. Anders dan de Raad meent het kabinet dat van de mogelijkheid van delegatie
geen royaal gebruik is gemaakt. De huidige remigratieregelingen zijn neergelegd
in twee algemene maatregelen van bestuur, die beide op artikel 28 van de Emigratiewet
zijn gebaseerd. Het onderhavige wetsvoorstel bevat mede uit die regelingen
een groot aantal materiële bepalingen waarin kernelementen zijn verankerd.
Er zullen dus minder bepalingen in gedelegeerde regelgeving worden opgenomen
dan thans. De belangrijkste voorwaarde voor het verstrekken van een periodieke
uitkering, het leeftijdsvereiste, is in artikel 4, eerste lid, van het voorstel
opgenomen. Tevens is in dit zelfde lid opgenomen het belangrijkste uitgangspunt
voor de bepaling van de periodieke uitkering, namelijk dat de remigrant niet
over voldoende middelen beschikt om zelf te kunnen remigreren. Voorts bevat
het wetsvoorstel met betrekking tot de materiële bepalingen geen directe
delegatie naar een ministeriële regeling. Het is mijn intentie dat bij
de te delegeren onderwerpen de belangrijkste onderdelen in de toekomstige
algemene maatregel van bestuur zullen worden opgenomen.De opmerking van de Raad van State om in het wetsvoorstel zelf te bepalen
welke basisvoorzieningen kunnen worden verstrekt, is overgenomen. Hiertoe
is artikel 3, tweede lid, gewijzigd en de memorie van toelichting aangepast.5. Volgens de toelichting op artikel 4 zal de concrete invulling van de
periodieke remigratieuitkering worden geregeld in de algemene maatregel van
bestuur, terwijl daarin ook de samenloop met andere sociale uitkeringen zal
worden geregeld. Dit laatste is opmerkelijk, daar de wettelijke regeling juist
in het leven is geroepen om de op dat punt bestaande onzekerheid op te heffen.
Het is dan ook noodzakelijk reeds in dit stadium meer duidelijkheid te bieden
ten aanzien van (eventuele) samenloop van deze uitkering met andere (exporteerbare)
sociale uitkeringen. Een en ander zou gerealiseerd kunnen worden door reeds
in het wetsvoorstel een samenloopbepaling op te nemen en deze materie niet
uitsluitend over te laten aan de algemene maatregel van bestuur op grond van
artikel 4, eerste lid. In dit verband acht de Raad het van belang
acht te slaan op de memorie van antwoord bij het voorstel van Rijkswet tot
wijziging van de Rijkswet op het Nederlanderschap. Daar heeft de Minister
van Justitie aandacht geschonken aan de vraag in welke gevallen het verlies
van het Nederlanderschap tevens verlies van socialezekerheidsrechten en pensioenrechten
meebrengt (kamerstukken II 1992/93, 23 029 (R 1461), nr. 6, blz. 17
en 18).5. De suggestie van de Raad om een artikel op te nemen over de situatie
van samenloop met uitkeringen van het sociaal zekerheidsstelsel is overgenomen.
De uitwerking van de gevolgen van de samenloop met bedoelde uitkeringen zullen
in een algemene maatregel van bestuur worden neergelegd.Het door de Raad bedoelde voorstel tot wijziging van de Rijkswet op het
Nederlanderschap wordt ingetrokken. In de memorie van antwoord bij dat voorstel
was gesteld dat het verlies van het Nederlanderschap slechts sporadisch het
verlies van sociale zekerheids- en pensioenrechten meebrengt.Voorts werd gesteld dat in zijn algemeenheid niet valt te zeggen of verlies
van de Nederlandse nationaliteit ook verlies van de overgangsvoordelen AOW
tot gevolg heeft. De bilaterale verdragen inzake sociale zekerheid (verdragen
die zijn gesloten met de 5 belangrijkste remigratielanden) bevatten bepalingen
inzake de gelijke behandeling van personen met een andere dan de Nederlandse
nationaliteit, waardoor deze voordelen ook toe kunnen komen aan personen met
de nationaliteit van de andere verdragsluitende partij. Voor Surinamers is
dit geregeld in het koninklijk besluit van 15 november 1985 (Stb. 1985, 605).
Bovendien zij opgemerkt dat, indien de overgangsvoordelen van de AOW op bepaalde
groepen remigranten niet van toepassing zijn, de daardoor ontstane lagere
AOW-uitkering wordt aangevuld met de remigratie-uitkering tot het niveau van
de remigratie-uitkering.6. De Minister voor Ontwikkelingssamenwerking heeft zich in september
1996 – zo blijkt uit het Jaaroverzicht Integratiebeleid Etnische Minderheden
1997 – bereid verklaard om in samenwerking met de Minister van Binnenlandse
Zaken financiële en daadwerkelijke steun te verlenen aan een algemeen
remigratieprogramma, gericht op de vrijwillige terugkeer van migranten (kamerstukken
1996/97, 25 001, nrs. 1–2, blz. 15). In november 1996
heeft de Minister voor Ontwikkelingssamenwerking de Tweede Kamer der Staten-Generaal
de notitie Migratie en Ontwikkeling doen toekomen (kamerstukken II 1996/97,
25 108, nr. 1) als bijdrage vanuit Ontwikkelingssamenwerking aan
een geïntegreerd Nederlands migratiebeleid. Op basis van onder meer die
notitie – die door de ministerraad is vastgesteld – rust volgens
een recente reactie van de Minister van Binnenlandse Zaken op de Ministers
voor Ontwikkelingssamenwerking en van Binnenlandse Zaken de verplichting de
betrokkenheid van Ontwikkelingssamenwerking bij het te voeren remigratiebeleid
voor legaal in Nederland verblijvende migranten nader uit te werken (kamerstukken
II 1996/97, 25 001, nr. 8, blz. 18). De Raad is van mening dat verduidelijkt dient te worden hoe de Minister
voor Ontwikkelingssamenwerking uitvoering geeft aan de op hem rustende verplichting
om de specifieke groep van remigranten, bestaande uit asielgerechtigden financieel
te ondersteunen bij vrijwillige remigratie.6. De Minister voor Ontwikkelingssamenwerking heeft zich in diens nota
«Migratie en Ontwikkeling» (Kamerstukken II 1996/97, 25 108,
nr.  1) van 14 november 1996 bereid verklaard in nader aan te geven gevallen
steun te geven aan de vrijwillige terugkeer van legaal in Nederland verblijvende
migranten en afgewezen asielzoekers. Het betreft echter geen verplichting.Voor wat betreft de mogelijke inhoud van de steun van de Minister voor
Ontwikkelingssamenwerking aan de terugkeer van legaal in Nederland verblijvende
migranten, waaronder asielgerechtigden zij in zijn algemeenheid verwezen naar
hoofdstuk V (pag.'s 33 t/m 35) van bovengenoemde nota.Ambtelijk overleg heeft in februari 1997 plaatsgehad tussen het Ministerie
van Binnenlandse Zaken (Directie Coördinatie Integratiebeleid Minderheden)
en het Ministerie van Buitenlandse Zaken (Directoraat-Generaal Internationale
Samenwerking) over een nadere invulling van de bijdrage van Ontwikkelingssamenwerking
aan het remigratiebeleid. Namens de Minister voor Ontwikkelingssamenwerking
is toen aangegeven dat een bijdrage uit middelen voor Ontwikkelingssamenwerking
ingebed zal moeten zijn in het bestaande Ontwikkelingssamenwerkingsbeleid.
Het zal in beginsel gaan om landen waarmee Nederland een Ontwikkelingssamenwerkingsrelatie
heeft. Het Ministerie van Binnenlandse Zaken zal een voorstel kunnen doen.
De bijdrage uit middelen voor Ontwikkelingssamenwerking betreft in beginsel
steun voor activiteiten in het land van herkomst, die niet alleen aan terugkerenden
(al dan niet uit Nederland) maar ook aan de lokale gemeenschap ten goede komen.
Onder meer kan gedacht worden aan scholings- en werkgelegendheidsprojecten.De Minister voor Ontwikkelingssamenwerking geeft reeds steun aan het project
allochtoon ondernemerschap. Het betreft een fonds voor het opzetten van joint-ventures
tussen kleine bedrijven in Nederland, geleid door allochtone ondernemers en
autochtone bedrijven in Suriname, Marokko, Turkije of Ghana. Ook het starten
door in Nederland verblijvende uit Suriname afkomstige (voormalige) migranten
van een eigen bedrijf in Suriname valt onder deze regeling. Het project voorziet
in bedrijfsoriëntatie, assistentie bij het schrijven van een ondernemingsplan,
advies, managementtrainingen in de startperiode en financiering. Aan indieners
van kansrijke bedrijfsplannen wordt een lening van in principe maximaal fl.
60 000,– verstrekt. Het is de bedoeling dat dit fonds op korte
termijn operationeel wordt.Voor de remigratie naar Bosnië is interdepartementaal (Binnenlandse
Zaken, Justitie en Buitenlandse Zaken) een samenhangend pakket maatregelen
ontwikkeld. Hierbij worden faciliteiten ter vergroting van de slagingskans
voor remigratie en hervestiging bezien. In dit verband is van belang dat Bosnië
toegevoegd zal worden aan de lijst van landen waarvoor het project allochtoon
ondernemerschap reeds van toepassing is.De Minister voor Ontwikkelingssamenwerking heeft zich verder bereid verklaard
om een zelfbouwfonds voor Bosniërs in te stellen. De uitwerking van dit
fonds vindt nog plaats. Aan het algemeen deel van de memorie van toelichting
is een paragraaf 3.10. toegevoegd, waarin de strekking van het bovenstaande
is neergelegd.7. In het Jaaroverzicht integratiebeleid Etnische Groepen 1997 is meegedeeld
dat onderzocht zal worden of het mogelijk is binnen de randvoorwaarde van
budgettaire neutraliteit te voorzien in een ziektekostenverzekering voor remigranten
(kamerstukken II 1996/97, 25 001, nrs. 1–2, blz. 15).
Zijdelings komt deze randvoorwaarde ook ter sprake in de toelichting op artikel
9. Het verdient naar de mening van de Raad aanbeveling de randvoorwaarde of
het uitgangspunt nader toe te lichten; zo mogelijk met behulp van kwantitatieve
gegevens. In 1991 heeft de Algemene Rekenkamer aandacht geschonken aan het financieel
beheer bij de toenmalige Directie voor de Migratie van het Ministerie van
Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Zowel ten aanzien van de Remigratieregeling
1985 als ten aanzien van de Basisremigratiesubsidieregeling 1985 constateerde
de Rekenkamer een groot aantal zwakke punten dat een rechtmatige uitvoering
bemoeilijkte. Op het onderdeel vorderingbeheer trof de Rekenkamer een onaanvaardbare
situatie aan, die naar haar mening tot een onmiddellijk ingrijpen noodzaakte.
Voorts werd aanbevolen de nodige aandacht te besteden aan de lacunes in de
regelgeving van beide onderzochte regelingen (kamerstukken II 1991/92, 22 725,
nrs. 1–2, blz. 206). Tegen de achtergrond van die aanbevelingen
is het naar de mening van het college van belang in de toelichting op artikel
6 te verduidelijken of het thans op grond van dat artikel voorziene instrumentarium
(beëindiging, schorsing en terugvordering) voldoende is om de destijds
door de Rekenkamer gesignaleerde problemen te voorkomen. Daarbij dient tevens
aandacht geschonken te worden aan de onderlinge verhouding tussen de beoogde
uitvoeringsinstanties, de Sociale Verzekeringsbank en het Nederlands Migratie
Instituut, en aan de vraag of deze instanties thans – in tegenstelling
tot het verleden – de kwaliteit van de uitvoering in de volle breedte
kunnen garanderen.7. De in het onderhavige wetsvoorstel gehanteerde randvoorwaarde van budgettaire
neutraliteit houdt in, dat de kosten voor de in het wetsvoorstel genoemde
intensiveringsmaatregelen door besparingen bij het Rijk dienen te worden gecompenseerd.
Deze besparingen ontstaan doordat de remigranten na vertrek naar het bestemmingsland
geen beroep meer doen op een aantal voorzieningen in Nederland, die met rijksmiddelen
worden gefinancierd. De in het wetsvoorstel genoemde intensiveringsmaatregelen, die extra kosten
mee brengen zijn: een ziektekostenverzekering voor de remigrant, het individualiseren
van de uitkeringen en een indexering van de uitkeringen. Bovendien wordt verondersteld
dat als gevolg van deze intensiveringsmaatregelen jaarlijks meer personen
tot remigratie zullen overgaan, dan tot dusver het geval is geweest. Door
deze extra volumegroei zullen de uitkeringslasten van de remigratieregelingen
verder stijgen.De besparingen doen zich onder meer voor op het terrein van de bijstand,
de huursubsidie, de gezondheidszorg, het onderwijs en de diverse vormen van
maatschappelijke dienstverlening.Bij de totstandkoming van het wetsvoorstel is gebleken, dat aan de randvoorwaarde
van budgettaire neutraliteit voor het totaal van de intensiveringsmaatregelen
is voldaan. Hiervan vormt ziektekostenvoorziening dus (slechts) een onderdeel.In 1991 is door de Algemene Rekenkamer aandacht besteed aan een rechtmatige
uitvoering van de huidige remigratieregelingen. Destijds werd de uitvoering
bemoeilijkt, doordat drie partijen met onderdelen daarvan waren belast. Inmiddels
is deze situatie niet meer aan de orde, omdat de gehele uitvoering van de
remigratieregelingen in juli 1994 door de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid –
die indertijd verantwoordelijk was voor het remigratiebeleid – is opgedragen
aan de Sociale Verzekeringsbank (SVB). Hierdoor is het administratieve en
financiële beheer van de regelingen beter gestroomlijnd. Bij bedoelde
overdracht zijn er scherpere afspraken dan voorheen gemaakt die erop gericht
zijn rechtmatige toepassing van de remigratieregelingen te bevorderen. Afspraken
over de handhaving zijn opgenomen in de overeenkomst met de SVB. De Rekenkamer
heeft in haar rapportage (1996) geen aanleiding gevonden inzake de uitvoering
door de SVB kanttekeningen te plaatsen. Na de overdracht per 1 januari 1997
van de verantwoordelijkheid voor het remigratiebeleid naar het Ministerie
van Binnenlandse Zaken zijn met de SVB zeer zorgvuldige afspraken inzake de
handhaving gemaakt. Bij het inwerking treden van deze wet zal andermaal worden
nagegaan hoe de handhaving verder kan worden geoptimaliseerd. De vervolmaking
van de Gemeentelijke Basisadministratie (GBA) en de mogelijkheden van de «Koppelingswet»
zullen hierbij verder worden benut.De handhaving op de rechtmatige toepassing van de regelingen betreft:
verificatie van persoons- en uitkerings-gegevens bij de aanvrage, verificatie
van vertrek en uitschrijving bij de burgerlijke stand, verificatie van in-leven-zijn,
van gezinsmutaties en steekproefcontroles in het bestemmingsland alsmede controle
op de terugkeer naar Nederland via de GBA of op grond van andere signalen.
Tevens is de samenwerking van de SVB met de GBA toegenomen.De onderscheiden taken en verantwoordelijkheden van de SVB en van het
Nederlands Migratie Instituut (NMI) zijn helder geformuleerd.Het NMI verzorgt de voorlichting aan remigranten en is hen behulpzaam
bij het besluitvormingsproces om te remigreren (zie ook punt 10). De SVB informeert
en begeleidt de remigrant, nadat hij een aanvraag voor remigratievoorzieningen
bij de SVB heeft ingediend. De toelichting op artikel 6 is in die zin aangevuld.8. De uitvoeringsaspecten zullen bij of in bijzondere gevallen krachtens
een afzonderlijk wetsvoorstel worden geregeld, dat – zo voegt de memorie
van toelichting (paragraaf 4) eraan toe – naar alle waarschijnlijkheid
het karakter van een voorstel tot wijziging van de Remigratiewet zal krijgen.
Naar de Raad aanneemt raakt deze nadere regelgeving niet aan wezenlijke aspecten
van het wetsvoorstel, doch een en ander laat onverlet dat het de Raad niet
duidelijk is waarom wordt gekozen voor deze, uit wetgevingsoogpunt opmerkelijke,
procedure. Het college vraagt een nadere toelichting, waarin in elk geval
wordt uitgelegd waarom het niet mogelijk is reeds thans klaarheid te verschaffen
op dit punt.8. Het wetsvoorstel bevat voornamelijk materiële bepalingen waarin
kernelementen zijn verankerd. In het voorstel zijn geen gedetailleerde bepalingen
over de uitvoering opgenomen. Reden hiervan is dat de uitvoering van de bestaande
remigratieregelingen door het huidige uitvoeringsorgaan, de SVB, goed is geregeld.
Er is sprake van een bestaande en handhaafbare praktijk. Bovendien
is ervan uitgegaan dat de uitvoeringssituatie niet zal wijzigen na inwerkingtreding
van het wetsvoorstel. Om die reden wordt dan ook voorrang gegeven aan dit
voorstel, omdat daarin de inhoud van het nieuwe remigratiebeleid is opgenomen.
Uiteraard zullen de uitvoeringsaspecten zo spoedig mogelijk alsnog in regelgeving
worden neergelegd.9. Bijzondere aandacht is geboden voor de handhavingsaspecten van de regeling
en de fraudegevoeligheid. De vraag rijst of het voornemen de remigratietoelage af te stemmen op
de feitelijke huwelijks- of samenlevingsomstandigheden – waardoor beide
ex-partners vanaf het moment van verbreking van hun relatie de (naar mag worden
aangenomen hogere) uitkering van een alleenstaande remigrant ontvangen –
niet zal leiden tot frauduleus handelen. Door de veelal grote afstand tussen
de uitkerende instantie en de ontvanger wordt de controle bemoeilijkt. Dit
laatste geldt evenzeer voor de toepassing van de Ziekenfondswet in het land
van herkomst voor degenen die krachtens artikel 4, tweede lid, als verzekerde
in de zin van die wet worden aangemerkt. De Raad geeft in overweging ook de
te verstrekken faciliteiten te individualiseren.9. De handhaafbaarheid en eventuele fraudegevoelige aspecten van de huidige
remigratieregelingen zijn bij de voorbereiding van het wetsvoorstel punt van
aandacht geweest. In dit verband kan ook worden verwezen naar hetgeen onder
punt 7 ter zake is vermeld. Geconcludeerd is, dat de aan de SVB opgedragen
aanpak van de handhaving voldoende waarborgen biedt voor een rechtmatige uitvoering
van de remigratieregelingen. Dit geldt ook voor wat de individualisering van
de periodieke uitkering betreft vanaf het moment van verbreking van de relatie.
Voor mijn standpunt inzake het verder doortrekken van de individualiseringslijn
door de remigratieprocedure in haar geheel te individualiseren, wordt verwezen
naar punt 3. Evenals de periodieke uitkering wordt de ziektekostenvoorziening
geïndividualiseerd op het moment dat de remigrant en zijn partner geen
gezamenlijke huishouding meer voeren.Behalve bovenstaande voorzieningen ontvangt de remigrant de voorzieningen
genoemd in artikel 3. Deze voorzieningen zijn eenmalige vergoedingen en tegemoetkomingen.
Gelet op het eenmalige karakter van deze voorzieningen ligt individualisering
ervan niet in de rede.10. In paragraaf 2.2 van de memorie van toelichting spreekt het kabinet
uit het van groot belang te vinden dat voor personen die remigratie overwegen,
goede mogelijkheden bestaan om zich objectief te laten voorlichten. Behalve
een herhaling van voorgenoemd standpunt in paragraaf 3.2 wordt niet aangegeven
hoe hierin zal worden voorzien. De Raad adviseert dit voornemen in de memorie
van toelichting uit te werken en aan te geven hoe een en ander zal worden
geoperationaliseerd. 10. Naar aanleiding van het advies van de Raad is in het algemeen deel
van de memorie van toelichting een paragraaf 3.9. opgenomen over de wijze
waarop de voorlichting zal worden geoperationaliseerd.11. In artikel 10 van het voorstel van wet wordt de bevoegdheid verleend
om bij ministeriële regeling regels vast te stellen ten behoeve van een
goede invoering van de wet. Daarbij kan indien nodig worden afgeweken van
het bij of krachtens de wet bepaalde. Reeds uit dit laatste blijkt dat het om meer kan gaan dan over voorschriften
van administratieve aard of uitwerking van details; dat zijn zaken die blijkens
aanwijzing 26 van de Aanwijzingen voor de regelgeving aan een ministeriële
regeling kunnen worden overgelaten. Ook gaat het niet om een van de twee andere
mogelijkheden die deze aanwijzing biedt voor een ministeriële regeling,
te weten voorschriften die dikwijls wijziging behoeven of waarvan is te voorzien
dat zij met grote spoed moeten worden vastgesteld.Daarom adviseert de Raad, de bepaling aldus aan te passen dat uitvoeringsvoorschriften
bij of krachtens algemene maatregel van bestuur moeten worden vastgesteld,
waarbij de algemene maatregel van bestuur indien nodig van de wet kan afwijken;
indien de afwijking langer moet duren dan – bijvoorbeeld – een
jaar, moet daarin binnen afzienbare tijd worden voorzien door een wet. 11. Op grond van artikel 10 van het voorstel kunnen bij ministeriële
regeling regels worden gesteld ten behoeve van een goede invoering van de
wet. Dit artikel is opgenomen met het oog op situaties die nu nog niet zijn
te voorzien. Verwacht wordt dat het regelen van deze situaties een spoedeisend
karakter heeft. Deze bepaling is geen novum. Zo'n bepaling is bijvoorbeeld
opgenomen in artikel 12.3.48, tweede lid, van de Wet educatie en beroepsonderwijs
en in artikel 24 van het wetsvoorstel Wet inburgering nieuwkomers (Kamerstukken
II 1996/97, 25 114, nr.  1). Indien de afwijking echter langer moet
duren – bijvoorbeeld een jaar – dan zal daar binnen afzienbare
tijd bij wet in worden voorzien.12. Voor enkele redactionele kanttekeningen verwijst het college naar
de bij het advies behorende bijlage.12. De suggesties die de Raad in de redactionele kanttekeningen heeft
gedaan, zijn overgenomen.13. Van de gelegenheid is gebruik gemaakt om het wetsvoorstel en de memorie
van toelichting ook nog op enige andere punten aan te passen.Het betreft hier in de eerste plaats de aanvulling van de artikelsgewijze
toelichting van artikel 2, eerste lid. Deze aanvulling heeft betrekking op
het nieuwe beleid van de Staatssecretaris van Justitie, zoals neergelegd in
de circulaire van 18 juni 1997.Voorts betreft het een aanvulling van de artikelsgewijze toelichting van
artikel 4, tweede lid. Verduidelijkt is dat met de in dit artikel genoemde
algemene maatregel van bestuur het Aanwijzingsbesluit verplicht-verzekerden
Ziekenfondswet wordt bedoeld.Tot slot zijn aan artikel 9, de overgangsbepaling, twee leden toegevoegd.
Het betreft een nieuw eerste lid en een nieuw derde lid. In het eerste lid
wordt nu bepaald dat remigranten die voor inwerkingtreding van deze wet reeds
zijn geremigreerd en een uitkering ontvingen op basis van de Remigratieregeling
1985 voor het ontvangen van een uitkering op basis van deze wet, geen nieuwe
aanvraag behoeven in te dienen. Voorts is bepaald dat de hoogte van de uitkeringen
automatisch wordt aangepast aan het niveau van de uitkeringen op basis van
deze wet.Het derde lid bepaalt dat een periodieke uitkering niet kan worden aangevraagd
door een remigrant die vóór inwerkingtreding van deze wet is
geremigreerd en na inwerkingtreding van deze wet de leeftijd van 50 jaar bereikt.
De remigratie-uitkering kan alleen worden aangevraagd door personen van 50
jaar en ouder én voordat de remigratie heeft plaatsgevonden. De toelichting
bij artikel 9 is in deze zin aangepast.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet niet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal dan nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk WillinkIk moge U verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en
de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal
te zenden.De Minister van Binnenlandse Zaken,H. F. Dijkstal Bijlage bij het advies van de Raad van State van 23 juli
1997, no. W04.97.0206, met redactionele kanttekeningen die de Raad in
overweging geeft.– Aan artikel 2, tweede lid, op grond van aanwijzing 80, derde lid,
van de Aanwijzingen voor de regelgeving (Ar) aan het slot toevoegen: onderdeel
b.– Gelet op aanwijzing 93 Ar het opschrift «Memorie van Toelichting»
vervangen door: Memorie van toelichting.– In de memorie van toelichting de uitdrukking «materiewet»
vermijden, nu die niet verwijst naar een bestaande rechtsfiguur. In punt 4
van het algemeen deel van de memorie van toelichting kunnen de woorden «en
is derhalve als materiewet te beschouwen» worden gemist.– In de toelichting op artikel 1, onderdeel b, de benaming van de
Contourennota voluit vermelden: Contourennota integratiebeleid etnische minderheden.– In de memorie van toelichting naar kamerstukken verwijzen overeenkomstig
aanwijzing 219 Ar.– Naar leden van een artikel verwijzen overeenkomstig aanwijzing
80, eerste lid, Ar.XNoot1De tekst van het voorstel van wet en van de memorie van toelichting zoals
voorgelegd aan de Raad van State is ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire
Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25741-A.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl