Wijziging van de Destructiewet; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24505, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

05-12-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24505 nr. 5

27-11-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24505Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 26 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 505Wijziging van de Destructiewetnr. 5NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 27 november 1995Met belangstelling heb ik kennis genomen van de vragen en opmerkingen
van de VVD- en D66-fracties met betrekking tot het wetsvoorstel.De leden van de VVD-fractie vroegen waarom geen afspraak over een heffingenstelsel
van de grond is gekomen tussen produkt- en bedrijfsschappen en de destructiebedrijven.
Zowel het Landbouwschap als het Produktschap Vee en Vlees en het Produktschap
van Pluimvee en Eieren hebben mij laten weten dat naar hun mening er geen
noodzaak bestond voor een heffing. Zij vonden dat een heffing pas bespreekbaar
zou zijn wanneer er een financiële problematiek is doordat grondstoffenstromen
van het laag- en hoog-risico-materiaal en de prijzen daarvan in belangrijke
mate zouden zijn gewijzigd. Dit was naar mening van de schappen niet het geval,
omdat er geen nieuwe verwerkers van laag-risico-materiaal in de markt zijn
gekomen. Om de redenen uiteengezet in de memorie van toelichting meende ik
dat er wel aanleiding bestond een financieringsregeling te introduceren.Op de vraag van leden van de VVD-fractie of het wetsvoorstel tegemoet
komt aan bezwaren die de produkt- en bedrijfsschappen of de destructiebedrijven
hadden bij de gesprekken over het eventueel tot stand komen van een heffingstelsel
kan ik het volgende antwoorden. De destructiebedrijven hebben geen bezwaren
tegen onze voorstellen. Het Landbouwschap heeft zich uiteindelijk kunnen verenigen
met het instellen van een heffing, doch heeft wel kenbaar gemaakt het onjuist
te vinden dat particulieren, de zogenaamde hobbyboeren, geen heffing zouden
behoeven te betalen. Aan dit bezwaar is tegemoet gekomen door ook particulieren
onder de regeling te brengen zodat ook aan hen een vergoeding in rekening
kan worden gebracht door de destructiebedrijven. Ook had het Landbouwschap
er bezwaar tegen dat alleen veehouders voor hoog-risico-materiaal een heffing
moeten gaan betalen en niet de slachterijen, en ging het niet akkoord met
de 50% winstformule. Aan deze bezwaren kon om redenen vermeld in de memorie
van toelichting niet tegemoet worden gekomen.De leden van de VVD-fractie vragen om aan te geven wat het verschil is
tussen voorliggend wetsontwerp en de voorstellen die in een eerdere fase het
uitgangspunt zijn geweest in de gesprekken met destructiebedrijven en
schappen. In het kort komt het erop neer dat in een eerder stadium het uitgangspunt
was dat de Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport bij een algemene
maatregel van bestuur een heffing zou vaststellen. De destructiebedrijven
zouden gemandateerd worden de heffing op te leggen en te innen. Omdat zo'n
regeling te omslachtig zou zijn en te grote bestuurlijke lasten met zich mee
zou brengen is hiervan afgezien en is gekozen voor het huidige voorstel, waarbij
de destructiebedrijven zelf de mogelijkheid krijgen een vergoeding in rekening
te brengen aan de aanbieders van gestorven landbouwhuisdieren. In antwoord op een vraag van de leden van de VVD-fractie om aan te geven
op welke wijze de destructiebedrijven en de schappen zijn betrokken bij de
voorbereiding van het opstellen van voorliggende wetswijziging kan ik U mededelen
dat ik herhaaldelijk heb gesproken met de destructiebedrijven en het Landbouwschap
bij de voorbereiding van een financieringsstelsel. Zoals ik reeds heb vermeld
heeft het Landbouwschap, zij het met een aantal kanttekeningen, kunnen instemmen
met het in rekening brengen van een vergoeding voor het ophalen van gestorven
landbouwhuisdieren. Met de leden van de VVD-fractie acht ik een positieve
opstelling van maatschappelijke groeperingen zoals het Landbouwschap van belang
in het licht van eventuele toekomstige procedures.De leden van de VVD-fractie zijn van mening dat er een verschil van opvatting
zou bestaan tussen het gestelde in de memorie van antwoord bij de wijziging
van de Destructiewet van 10 februari 1994 en het voorliggende wetsvoorstel.
Met name wijzen de leden van de VVD-fractie erop dat de regering een systeem
van betaling door de boer, gebaseerd op het aantal bezoeken van de destructiebedrijven,
niet als haalbaar en verantwoord zag. Ze vragen zich af of de regering thans
zo'n regeling wel haalbaar en verantwoord acht en of de regering kan aangeven
of er thans geen kans meer bestaat dat veehouders «ontwijkend gedrag»
zullen vertonen. De regering is van mening dat «ontwijkend gedrag»
te allen tijde dient te worden voorkomen en ziet geen verschil in opvatting
tussen de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel van 10 februari 1994
en het huidige wetsvoorstel. De destructiebedrijven zijn voornemens om een
abonnementensysteem, dat voorziet in een vooruitbetaling, op te zetten, waarbij
de aanbieders van gestorven landbouwhuisdieren in categorieën worden
ingedeeld. De indeling in categorieën geschiedt aan de hand van het aantal
keren dat het destructiebedrijf er in het voorafgaande jaar hoog-risico-materiaal
heeft opgehaald. Op deze wijze vindt er geen afrekening per bezoek en per
kadaver plaats, maar wordt recht gedaan aan het principe dat de veroorzaker
moet betalen zonder dat met elke particulier of ondernemer die landbouwhuisdieren
houdt individueel per bezoek hoeft te worden afgerekend. «Ontwijkend
gedrag» wordt aldus ontmoedigd. De regering acht het huidige wetsvoorstel
derhalve haalbaar en verantwoord in het licht van de mogelijk te verwachten
reacties van de veehouders.De leden van de VVD-fractie vragen zich af of op basis van een algemene
maatregel van bestuur uit hoofde van het huidige artikel 21, derde lid, niet
evenzeer een regeling tot stand had kunnen komen die op de meest efficiënte
wijze ter hand genomen had kunnen worden. Zij wijzen met name ook op de overheidsverantwoordelijkheid
met betrekking tot de volksgezondheidsaspecten die aanleiding zijn voor een
regeling voor het hoog-risico-materiaal. Om met dit laatste punt te beginnen,
de overheid is vanzelfsprekend verantwoordelijk voor een goede regeling voor
het ophalen en verwerken van hoog-risico-materiaal. Deze materie wordt in
de Destructiewet geregeld en het Staatstoezicht op de Volksgezondheid ziet
toe op de naleving ervan. Anders ligt het met de mate waarin de overheid betrokken
dient te zijn bij de uitvoering van een financieringsregeling. Uitgangspunt
is van begin af aan geweest dat de efficiency het meest gebaat zou zijn bij
een heffingsregeling voor het ophalen en verwerken van hoog-risico-materiaal
die uitgevoerd zou worden door de bedrijven die ook het hoog-risico-materiaal
ophalen en verwerken. Op deze wijze zouden de uitvoeringslasten tot een minimum
beperkt kunnen worden. Bij algemene maatregel van bestuur gebaseerd op het
huidige artikel 21, derde lid, van de Destructiewet is alleen een heffing
mogelijk die wordt vastgesteld en geïnd door de Minister van Volksgezondheid,
Welzijn en Sport. Uitvoering van zo'n regeling door de destructiebedrijven
is slechts mogelijk via mandatering. Echter het systeem van een rijksheffing
verdraagt zich evenwel niet of zeer moeizaam met het mandateren van uitvoeringstaken
aan het particuliere bedrijfsleven, dat immers zelf belanghebbend bij de heffing
is.De leden van de VVD-fractie vragen om een toelichting op de invulling
van een eventueel te hanteren systeem van categorie-indeling en in het verlengde
hiervan of een abonnement zich wel verdraagt met het tweede lid van artikel
21 van het wetsvoorstel. Zoals reeds door mij uiteengezet ligt het in het
voornemen van de destructiebedrijven om de aanbieders van gestorven landbouwhuisdieren
in categorieën in te delen. De categorie-indeling zal gebaseerd worden
op de bezoekfrequentie van de destructiebedrijven. De nadere invulling zal
opgenomen worden in de tariefstelling van de destructiebedrijven. Ik acht
een eventueel abonnement niet in strijd met de formulering van het tweede
lid van artikel 21. Het gaat er immers om een tariefsysteem te ontwikkelen
dat rekening houdt met de werkelijke kosten van het ophalen en dat de lasten
op een evenredige wijze over de aanbieders verdeelt.Op de vraag van de leden van de VVD-fractie of er een overgangssysteem
voor 1996 gecreëerd gaat worden of dat er reeds een tariefstelling voor
1996 aan de Minister is voorgelegd, kan ik antwoorden dat er geen overgangsregeling
zal komen omdat ik er van uitga dat de parlementaire behandeling nog dit kalenderjaar
afgerond kan worden en het wetsvoorstel derhalve per 1 januari 1996 van kracht
wordt. Zodra het wetsvoorstel door het parlement is goedgekeurd verwacht ik
dat de destructiebedrijven een tariefvoorstel ter goedkeuring aan mij en aan
de Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij zullen voorleggen.De leden van de VVD-fractie vragen of er reeds concurrenten op het gebied
van de verwerking van laag-risico-materiaal zich op de markt hebben begeven
of dit in de nabije toekomst zullen doen. Van oudsher zijn er concurrenten
op het gebied van de verwerking van laag-risico-materiaal met name in de petfoodindustrie
en de nertsenfokkerij. Het ligt in de rede te veronderstellen dat de concurrentie
voor de destructiebedrijven zal toenemen nu de verwerking van laag-risico-materiaal
op basis van Richtlijn 90/667/EEG (de zgn. Destructierichtlijn) is vrij gegeven.De leden van de VVD-fractie vragen voorts hoe in andere landen van de
Europese Unie de wijze van ophalen van het hoog-risico-materiaal en de financiering
ervan is geregeld. Hoewel niet over alle lidstaten gegevens voorhanden zijn,
staat het vast dat in de beide buurlanden België en Duitsland financieringsregelingen
bestaan voor het ophalen van hoog-risico-materiaal. In België gaat het
om een nationale regeling die aanbieders van hoog-risico-materiaal verplicht
te betalen voor het ophalen daarvan, terwijl in Duitsland op het niveau van
de Länder en de Kreise (agglomeraties van gemeenten) diverse regelingen
bestaan. Al deze regelingen hebben echter gemeen dat de aanbieders dienen
te betalen voor het ophalen van de kadavers. Soms wordt ook een bijdrage geleverd
door de collectieve verzekeringskassen waarbij de boeren verplicht zijn aangesloten.
In Engeland en Ierland geldt eveneens dat betaald moet worden voor het ophalen
van de kadavers, zij het dat daar ook de zgn. «knackeryards» afnemers
zijn van gestorven landbouwhuisdieren. Deze «knackeryards» verwerken
de kadavers tot nuttige produkten. Ook zij brengen een vergoeding in rekening
voor het ophalen. Voor Frankrijk is geen algemeen beeld te geven
omdat het systeem per regio verschilt. De prefecten van de onderscheiden departementen
hebben regelingen getroffen die soms wel en soms niet in een betaling voorzien.
Denemarken kent géén regeling waarbij de boeren verplicht worden
te betalen voor het ophalen van de kadavers. Slechts de boeren die geen lid
zijn van de landelijke coöperatie dienen een bijdrage te leveren.De leden van de VVD-fractie zijn geïnteresseerd in de vraag of het
juist is dat de aanbieders de helft van de winst van de destructiebedrijven
financieren, en waarom de destructiebedrijven een aanmoediging nodig hebben
om zo effectief mogelijk met hun taken om te gaan.Er is hier kennelijk sprake van een misverstand. Het is niet zo dat de
aanbieders van kadavers enige winst van de destructiebedrijven financieren.In de berekening van de «werkelijke» kosten van het ophalen
wordt mede verdisconteerd de winst die de destructiebedrijven weten te boeken
op de verwerking van de kadavers. De werkelijke kosten worden aldus naar beneden
gedrukt. Dit winstaandeel is een bepaald percentage van de totale winst, afhankelijk
van het aanbod van hoog-risico-materiaal in een gegeven jaar. Het betreffende
winstaandeel wordt evenveel niet voor de volle 100% afgeroomd, doch slechts
voor 50%. Enerzijds is dit het gevolg van de noodzaak voor de destructiebedrijven
om een reserve capaciteit aan te houden voor calamiteiten, anderzijds moet
er voor de destructiebedrijven een zekere prikkel blijven om het ophalen en
verwerken van kadavers efficiënt te laten verlopen. Als er aan het eind
van de dag niets zou overblijven (in termen van winst) zou het ook niet uitmaken
wat de kosten van het voorliggende traject zijn. Het percentage van 50% is
overigens mede het gevolg van de intensieve gesprekken die door mij over dit
onderwerp met de destructiebedrijven zijn gevoerd. Het aanhouden van een reservecapaciteit
voor noodgevallen is destijds door de betrokken bewindslieden voorgeschreven.
Gelet op het feit dat het juist in het belang van alle aanbieders gezamenlijk
is dat deze reservecapaciteit bestaat, is de financiering daarvan uit de winst
van de destructiebedrijven zeer wel te rechtvaardigen.Op de vraag van de leden van de VVD hoe de extra kosten voor het ophalen
van het hoog-risico-materiaal over het jaar 1995 zullen worden verrekend door
de destructiebedrijven luidt het antwoord dat de destructiebedrijven de rekening
voor deze diensten reeds bij het Ministerie van VWS hebben neergelegd (16
miljoen gulden over het gehele jaar). De bereidheid is echter uitgesproken
door de destructiebedrijven deze aanspraak te laten vallen indien met ingang
van 1 januari 1996 een adequate financiële regeling in het kader van
de Destructiewet van kracht is.De leden van de fractie van D66 menen dat de uitwerking van het nieuwe
financieringssysteem enigszins omslachtig is, en dat de berekening van de
vergoeding ingewikkeld is. Zij vragen waarom aan het hoog-risico-materiaal
een waarde wordt toegekend terwijl het tevens buiten de economische realiteit
moet worden gebracht. Het antwoord is dat alle destructiemateriaal dat de
destructiebedrijven verwerken een gelijke (economische) ingangswaarde heeft
omdat het via hetzelfde proces tot dezelfde eindprodukten leidt. Om de kosten
voor de aanbieders van hoog-risico-materialen niet hoger te maken dan strikt
nodig is, wordt met de economische waarde van de opgehaalde kadavers als aftrekpost
rekening gehouden. Op die manier worden de destructiebedrijven uitsluitend
gecompenseerd voor de reële kosten van het ophalen. Het is dus niet vreemd
om de waarde van de kadavers – als fictieve post – mee in de beschouwingen
te betrekken, zelfs al zijn het geen goederen die in economische zin verhandeld
kunnen worden. Die verhandeling is pas mogelijk als de destructiebedrijven
er nuttige produkten van hebben gemaakt.Verder is om het financieringsproces goed te kunnen begrijpen, een gedetailleerd
inzicht in het bedrijfsproces noodzakelijk. De formule is ontwikkeld door
de deskundigen van mijn departement en van de destructiebedrijven. De formule
is de resultante van een drietal principes, te weten eenvoud (door aansluiting
bij de jaarrekening), controleerbaarheid (accountantsverklaring) en rechtvaardigheid
(ingangsmateriaal destructieproces op zelfde prijs stellen).De leden van de D66-fractie zijn van mening dat de overheid meer dan een
controlerende rol vervult, aangezien zij de tariefstelling uiteindelijk goed-
of afkeurt. Zij vragen zich af of dit het gevolg is van het feit dat het erg
moeilijk is om de uitvoering van het financieringssysteem bij de destructiebedrijven
te leggen zonder degenen die de vergoeding moeten opbrengen te benadelen.Het is inderdaad zo dat de toedeling van de bevoegdheid tot goed- of afkeuring
van de tariefstelling aan de minister, de enige mogelijkheid is om toezicht
te houden op de naleving van de wettelijke norm als geformuleerd in het eerste
lid, zonder een uitvoerig sanctiestelsel te introduceren. Zou de minister
deze bevoegdheid niet hebben dan zou op de overtreding van de wettelijke norm
als geformuleerd in het eerste lid van artikel 21, repressief toezicht in
de vorm van een strafrechtelijke of eventueel een administratiefrechtelijke
sanctie hebben moeten staan. Dit zou er echter toe leiden, dat, wanneer zou
blijken dat de destructiebedrijven de wettelijke norm overschrijden, enorme
lasten zouden ontstaan, zowel voor de destructiebedrijven zelf, als, en dat
is erger, voor de natuurlijke personen en de rechtspersonen die de vergoeding
moeten betalen. In dat geval zouden zij immers te veel betaald hebben, hetgeen
inderdaad een benadeling betekent, en tot terugvordering moeten overgaan.De keuze voor preventief toezicht in de vorm van een goed- of afkeuring
van de tariefstelling voorkomt deze administratieve lasten en beschermt degenen
die de vergoeding moeten opbrengen.Daarnaast vroegen deze leden of de staatssecretaris concurrentie tussen
de destructiebedrijven verwacht en of zij dit wenselijk acht en of dit problemen
zou opleveren in verband met de regels betreffende mededinging. De leden stellen
deze vraag in het licht van de opmerking dat de factor afstand niet mag worden
meeberekend in de prijs.Op dit moment bestaat er geen concurrentie tussen de twee destructiebedrijven,
die deel uitmaken van dezelfde holding. De verwachting dat deze zal gaan ontstaan
is op dit moment niet hooggespannen. Dit ontbreken van concurrentie is de
voornaamste reden dat in de wet een limitering van de mogelijkheid voor de
destructiebedrijven een vergoeding te vragen voor het ophalen van hoog-risico-materiaal,
in die zin dat de totale opbrengst van de vergoedingen de werkelijke kosten
van het ophalen niet mag overschrijden, is opgenomen. Zou een dergelijke limitering,
die in zijn uitwerking leidt tot een maximumprijsstelling, niet zijn opgenomen,
dan zou dit, aangezien concurrentie tussen de bedrijven ontbreekt, kunnen
leiden tot het vragen van een onevenredig hoge vergoeding aan de leveranciers
van hoog-risico-materiaal. Zo'n onevenredig hoge prijsstelling kan worden
aangemerkt als het misbruiken van een machtspositie. Een dergelijke gedraging
is niet alleen in strijd met de EG-mededingingsregels, maar moet, nu de destructiebedrijven
een wettelijk voorgeschreven taak uitvoeren, ook anderszins als zeer onwenselijk
worden gekwalificeerd.De wet belet, nu het uitsluitend om een maximumprijsstelling gaat, echter
de destructiebedrijven niet om hun tarieven zodanig te stellen dat zij bedragen
innen waarvan de totale opbrengst onder de norm als geformuleerd
in het eerste lid, blijft. Met andere woorden, als de bedrijven willen gaan
concurreren (dit zou het geval kunnen zijn wanneer zich nieuwe bedrijven aandienen
die als destructiebedrijf in de zin van deze wet willen gaan werken), kunnen
zij dit doen door vergoedingen te vragen die onder het wettelijk maximum liggen.
Wat mij betreft kan dit een wenselijke situatie worden geacht.Voorts maakten deze leden de opmerking dat de toepasselijkheid van de
regels betreffende mededinging tevens toelichting behoeft in het licht van
de opmerking dat de afstand niet mag worden meeberekend in de prijs. Ik neem
aan dat de leden van de D66-fractie het oog hebben op de Europese mededingingsregels,
welke mijns inziens inderdaad van toepassing zijn op de activiteiten van de
destructiebedrijven. De Nederlandse mededingingsregels zijn dan ook verder
niet aan de orde. In dit verband kan het volgende worden opgemerkt. De destructiebedrijven
voeren een wettelijk voorgeschreven taak uit die van algemeen belang kan worden
geacht. Maar niet alleen de destructiebedrijven hebben bij wet verplichtingen
opgelegd gekregen, ook de leveranciers van hoog-risico-materiaal zijn aan
de wettelijk voorgeschreven verplichting onderworpen dit materiaal bij de
destructiebedrijven aan te leveren. Wanneer de afstand als criterium voor
de vergoeding in de tariefstelling wordt opgenomen, benadeelt dit de leveranciers
van hoog-risico-materiaal die dit materiaal aanbieden op een ver van de destructiebedrijven
gelegen plaats in die zin, dat zij om hun wettelijke verplichtingen te vervullen
een aanmerkelijk hogere vergoeding moeten betalen dan degenen die materiaal
aanleveren dat zich dichter bij de destructiebedrijven bevindt. Een dergelijke
ongelijkheid, die in verband met de aanleveringsverplichting niet te vermijden
zou zijn, is niet alleen onwenselijk, maar levert ook het risico op dat veraf
gelegen aanbieders geneigd zouden kunnen zijn ontwijkingsgedrag te vertonen.
Nu het gaat om wettelijke verplichtingen welke zijn opgelegd in het kader
van het algemeen belang, laten de mededingingsregels de overheid een zekere
ruimte regels te stellen voor ondernemingen die wettelijk voorgeschreven taken
in het kader van het algemeen belang vervullen, mits deze regels noodzakelijk
zijn voor het vervullen van die taak (zie HvJEG 66/86, van 11 april 1989,
Jur. 1989, 803, rechtsoverweging 58, tweede gedachtenstreepje, (Ahmed Saeed
Flugreisen)). De mededingingsregels verzetten zich er dan ook niet tegen dat
de afstand geen factor mag zijn bij het bepalen van de hoogte van de vergoeding.De Staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en sport,E. G. Terpstra 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24505-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl