Wijziging Opiumwet ivm toepassen bestuursdwang bij illegale verkoop in woningen; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30515, nr. 6

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

15-11-2006

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

30515 nr. 6

10-11-2006

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI. ALGEMEEN1. Inleiding2. Rechtvaardiging van de verdergaande maatregel3. Integrale aanpakII ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30515Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 34 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 515Wijziging van de Opiumwet in verband met het creëren van de mogelijkheid
voor de burgemeester om bestuursdwang toe te passen ter handhaving van de
artikelen 2 en 3 van de Opiumwet in woningen, niet voor het publiek toegankelijke
lokalen of bij woningen of die lokalen behorende ervennr. 6NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 10 november 2006I. ALGEMEEN1. InleidingWij hebben met instemming kennis genomen van de brede steun die het wetsvoorstel
geniet. Zoals werd aangegeven in de memorie van toelichting en in diverse
overleggen met de Tweede Kamer over het drugsbeleid, hebben gemeenten bij
de uitvoering van het lokale drugsbeleid grote behoefte aan de voorgestelde
regeling. De illegale verkoop van drugs uit woningen heeft zich in de loop
der jaren zodanig ontwikkeld dat deze bijdraagt aan de verloedering van wijken
en leidt tot onveilige situaties voor burgers. Er is sprake van een professionele
criminaliteit die elke ruimte die de wet nog laat ten volle uitbuit. De beschikbare
financiële middelen maken de aanschaf van woonpanden met het uitsluitende
doel om er illegaal drugs te verkopen vrij eenvoudig. De wettelijke mogelijkheden
van de overheid om daartegen op te treden, zo heeft de praktijk geleerd, zijn
te beperkt. Dit komt omdat de illegale verkoop zodanig is ingericht dat er
geen sprake is van verstoring van de openbare orde, althans dat deze niet
in rechte kan worden vastgesteld. Wij zijn ons ervan bewust dat de voorgestelde
bevoegdheid om woningen te kunnen sluiten een verregaande bevoegdheid is,
zeker wanneer het zou gaan om een pand waarin ook daadwerkelijk wordt gewoond.
Het gaat echter nagenoeg altijd om woningen die niet of slechts naar uiterlijke
schijn worden bewoond. Wij begrijpen dat de gestelde vragen vooral zijn ingegeven
om een proportionele inzet van deze sluitingsbevoegdheid te verzekeren. Dit
heeft aanleiding gegeven tot nader overleg met en raadpleging van gemeenten.
Wij menen er verder goed aan te doen hier aan te geven dat het niet de bedoeling
is bij een eerste overtreding van de Opiumwet acuut tot sluiting van de woning
over te gaan. Zoals thans bij toepassing van artikel 174a van de Gemeentewet,
zal ook voor het gewijzigde artikel 13b van de Opiumwet gelden dat er gefaseerd
wordt opgetreden. Bij een eerst constatering van drugshandel wordt veelal
volstaan met minnelijk vooroverleg, een schriftelijke waarschuwing of het
opleggen van een dwangsom. Met het oog op sluitingen hebben gemeenten ook
stappenplannen ontwikkeld of zijn daar nog mee bezig. De website van het Centrum Criminaliteitspreventie Veiligheid bevat een voorbeeld van een stappenplan
voor de sluiting van een woning met een toelichting hoe men te werk dient
te gaan. Kort samengevat zijn de stappen als volgt:1) de voorbereiding van een besluit tot sluiting, waarvan een waarschuwing
aan de belanghebbende vast onderdeel uitmaakt, opdat deze in de gelegenheid
is de illegale verkoop te (doen) beëindigen;2) het horen van de belanghebbende voorafgaand aan het besluit;3) de belangenafweging door de burgemeester mede aan de hand van datgene
wat de belanghebbende naar voren heeft gebracht;4) de motivering van het besluit;5) de bekendmaking aan de belanghebbende en aan derden;6) de feitelijke sluiting en7) het verhaal van de kosten.Verder is van belang dat de sluiting van een woning krachtens artikel
13b van de Opiumwet van tijdelijke aard is. Indien, in voorkomend geval, de
opheffing van een sluiting niet verantwoord is, kan op grond van de Wet Victor
van 28 mei 2002 (Stb. 2002, nr. 348) worden opgetreden. Bij deze
wet zijn de Woningwet, de Onteigeningswet en het Burgerlijk Wetboek aangevuld
met bevoegdheden die variëren van het na een gemeentelijke aanschrijving
aan een ander in gebruik of beheer geven van de gesloten woning tot en met
onteigening van de woning ten name van de gemeente.Tegen deze achtergrond zijn wij van oordeel dat de uitbreiding van de
sluitingsbevoegdheid in artikel 13b van de Opiumwet een noodzakelijke en proportionele
aanvulling is op het bestaande juridische instrumentarium.Wij zullen hierna de vragen beantwoorden in de volgorde waarin ze zijn
gesteld.2. Rechtvaardiging van de verdergaande maatregelDe leden van de CDA-fractie vroegen naar de reikwijdte van het wetsvoorstel,
meer in het bijzonder naar de reikwijdte van de zinsnede «dan wel daartoe
aanwezig is». Wij stellen voorop dat de geciteerde zinsnede onderdeel
vormt van de huidige tekst van artikel 13b van de Opiumwet en dus niet met
deze wetswijziging wordt geïntroduceerd. Over onhelderheid of problemen
met de toepassing ervan is tot op heden niet gebleken. Deze zinsnede is opgenomen
om te voorkomen dat de toepassing van artikel 13b alleen mogelijk zou zijn
na ontdekking op heterdaad van verkoop, aflevering of verstrekking van drugs.
Overigens vindt in de praktijk optreden tegen panden pas plaats, nadat al
is geconstateerd dat er sprake is van illegale verkoop, aflevering of verstrekking
van drugs. Die constatering is vastgelegd in informatie die door de gemeente
is vergaard, meer in het bijzonder in processen in processen-verbaal van de
politie over waarnemingen van gedragingen in en rond het pand en/of verklaringen
van kopers. Het enkele aantreffen van drugs in een pand zonder dat er sprake
is van enige indicatie dat er in of vanuit het desbetreffende pand drugs verkocht,
afgeleverd of verstrekt werden, is niet voldoende voor het toepassen van artikel
13b van de Opiumwet. Dat zal voor woningen niet anders zijn.Gevraagd door deze leden naar de relatie tussen de voorgestelde wijziging
van artikel 13b van de Opiumwet en de bestrijding van illegale wietteelt in
woningen, merken wij op dat het voorgestelde artikel niet strekt tot het terugdringen
van de illegale teelt. De reden hiervoor is dat bij de Wet bijzondere maatregelen
grootstedelijke problematiek (Stb. 2005, nr. 726) een nieuw artikel 97 is
ingevoegd in de Woningwet, dat de bevoegdheid bevat om woningen te sluiten
wegens illegale wietteelt.Ook vroegen de leden van de CDA-fractie naar de toepassingsmogelijkheid
bij growshops. Growshops, zoals we deze kennen, zijn doorgaans aan te merken
als voor het publiek toegankelijke lokalen en kunnen dus onder de werking
van het bestaande artikel 13b van de Opiumwet vallen indien er ook Opiumwetmiddelen
worden verhandeld of daartoe aanwezig zijn. De voorgestane wijziging van artikel
13b is daarvoor dus niet nodig. Dit ligt anders in het geval een growshop
bouwkundig in verbinding staat met een woning en er legale activiteiten en
illegale activiteiten plaatsvinden. Te denken valt hierbij aan verkoop van
stekjes van hennepplanten vanuit het woongedeelte. Artikel 13b van de Opiumwet
in zijn huidige en toekomstige vorm leent zich echter niet voor toepassing
tegen growshops die uitsluitend legale middelen voor het telen van wiet verkopen.Deze leden vroegen verder welke betekenis de sluiting van een pand heeft
voor de bewoner of eigenaar. Voor zover er al sprake is van werkelijke bewoning
zal de sluiting voor de bewoner betekenen, dat hij zal moeten omzien naar
andere woonruimte. De sluiting op zichzelf brengt geen wijziging in de eigendomsverhoudingen.
Wel is van belang dat op grond van de in de inleiding van deze nota genoemde
Wet Victor verdergaande maatregelen kunnen worden getroffen die in het uiterste
geval ook onteigening kan inhouden op grond van artikel 77, eerste lid, sub
6, van de Onteigeningswet.Gevraagd door de leden van de CDA-fractie naar de mogelijkheid om aan
de sluiting van een pand ook een strafrechtelijke veroordeling van de eigenaar
te koppelen, is moeilijk in algemene zin te beantwoorden. Strafrechtelijk
optreden tegen de eigenaar is niet bij voorbaat uitgesloten, maar zal wel
afhangen van de mate van zijn betrokkenheid bij de illegale verkoop van drugs.De leden van de PvdA-fractie vroegen waarom een sterk verspreide ligging
van de illegale verkooppunten problemen veroorzaakt als de gemeente wil overgaan
tot het sluiten van een woning op grond van artikel 174a van de Gemeentewet.
Om over te kunnen gaan tot het sluiten van een woning op grond van artikel
174a dient verstoring van de openbare orde aangetoond te worden. In de praktijk
is gebleken dat de rechter in gemeenten waar sprake is van een sterke concentratie
van illegale verkooppunten binnen een beperkt gebied waarbinnen het openbare
orde probleem algemeen bekend is, minder zware eisen stelt aan het in individuele
gevallen aantonen van ernstige verstoring van de openbare orde. In gemeenten
waar sprake is van verspreid liggende illegale verkooppunten en waarbij er
geen sprake is van algemeen bekende problemen rond de openbare orde, stelt
de rechter strengere eisen bij het aantonen van de verstoring van de openbare
orde in concreto.De leden van de fracties van de PvdA en de ChristenUnie vroegen waarom
het advies van de Raad van State niet was overgenomen om de vormen van bestuursdwang
in artikel 13b van de Opiumwet nader te omschrijven en wezen daarbij op een
verband met artikel 13 van het EVRM. Het advies van de Raad van State strekte
ertoe om in het voorgestelde artikel voorbeelden van bestuursdwang op te nemen.
Wij wijzen erop dat het niet gebruikelijk is om de aard van de bestuursdwang
in de wet te omschrijven. Dit vloeit voort uit de gedachte dat bestuursdwang
in diverse situaties kan worden toegepast en dat de concrete maatregel telkens
op maat gesneden zal moeten zijn. Door nu in de Opiumwet vormen van bestuursdwang
op te nemen, zal onwillekeurig de indruk van een rangorde worden gewekt. Dat
op zijn beurt kan leiden tot een ongewenste belasting van de uitvoeringspraktijk.
Wij erkennen met de Raad van State de noodzaak om zorgvuldig om te gaan met
wettelijke bevoegdheden die het woonrecht beperken. Wij zijn echter van mening
dat de wettelijke context waarin deze wetswijziging tot stand
komt (naast artikel 174a van de Gemeentewet en de genoemde Wet Victor) en
de bestaande uitvoeringspraktijk, in het bijzonder de hantering van een stappenplan,
een goede balans tussen het algemeen belang en het individuele belang op ongestoord
genot van de woning voldoende waarborgt. Tegen deze achtergrond geven wij
er de voorkeur aan de bestuursdwang niet nader te omschrijven.De leden van deze fractie vroegen of de onderhavige wetswijziging ertoe
bijdraagt dat een snellere verbeurdverklaring van een woning mogelijk wordt,
wanneer er sprake is van illegale verkooppunten. Wij merken hierbij op dat
verbeurdverklaring een bijkomende straf is die de strafrechter bij een veroordeling
kan opleggen. Het gewijzigde artikel 13b van de Opiumwet bevordert het toepassen
van bestuursdwang en daarin heeft de strafrechter geen rol.De leden van de VVD-fractie vroegen – tegen de achtergrond van het
rapport «Cannabis zonder coffeeshop1 »
(voortaan: het coffeeshop rapport) waarin wordt vermeld dat het aandeel van
de illegale verkoop van drugs vanuit woningen in verhouding tot andere illegale
verkoopwijzen als«onder de toonbankdealers», horecagelegenheden, «06-dealers»
en«straatdealers» moeilijk in te schatten is – wat de geschatte
resultaten van deze wetswijziging zullen zijn. Wij merken op, dat artikel
13b van de Opiumwet, noch de voorgestelde wijziging daarvan, de panacee voor
het probleem van de illegale verkoop van drugs zal zijn. Er zijn immers diverse
vormen van illegale verkoop, zodat een gedifferentieerde aanpak nodig is.
Uiteraard is het gewenst dat niet alleen tegen illegale verkoop vanuit woningen
wordt opgetreden, maar ook tegen die andere vormen van illegale verkoop. Dit
vergt een integrale aanpak waarop in paragraaf 3, bij de beantwoording
van nadere vragen van deze en andere leden zal worden ingegaan.De leden van deze fractie vroegen onder verwijzing naar het coffeeshop
rapport en naar de waarschuwing van de Raad van State voor de beperking van
het recht op het ongestoorde genot van eigendom om een inschatting van de
urgentie van deze wetswijziging. Wij zijn ons bewust van de ingrijpendheid
van de bevoegdheid die met dit wetsvoorstel aan de burgemeester wordt toegekend.
Om die reden is aan het opstellen van het wetsvoorstel uitvoerig overleg met
gemeenten voorafgegaan om na te gaan of het bestaande instrumentarium niet
toch voldoende was, op een juiste wijze werd benut en of er alternatieven
denkbaar waren. In het bijzonder de pogingen tot toepassing van artikel 174a
van de Gemeentewet, zoals beschreven in de memorie van toelichting, hebben
de aard van de huidige problematiek rond woningen die worden misbruikt voor
de illegale verkoop van drugs aan het licht gebracht. Dat die problematiek
onverminderd bestaat, is bevestigd in onder andere bijeenkomsten met dan wel
bezoeken aan gemeenten. Bijzonder pregnant is de situatie in de grensstreek
waar – mede als gevolg van het drugstoerisme – veel structurele,
illegale drugshandel vanuit woningen voorkomt en waartegen op grond van het
huidige artikel 174a van de Gemeentewet niet effectief kan worden opgetreden.
De reden daarvoor is, dat het illegale verkooppunten betreft ten aanzien waarvan
ernstige verstoring van de openbare orde moeilijk kan worden aangetoond. Deze
illegale drugshandel heeft een georganiseerd karakter en gaat gepaard met
onder andere intimidatiepraktijken tegen omwonenden, waardoor overlastmeldingen
en/of zichtbare overlast niet of nauwelijks sprake is. Dit draagt bij aan
verloedering van de woonomgeving, die evenzeer onwenselijk is. De ontwikkelingen
die de illegale verkoop vanuit woningen de laatste jaren heeft doorgemaakt,
maakt het optreden ertegen alleen maar meer noodzakelijk. Dat optreden dient
zichtbaar effectief te zijn. Nu het gemeenten niet of slechts zeer
moeizaam lukt om op basis van de huidige instrumenten adequaat en zichtbaar
op te treden tegen de verkoop van (soft)drugs uit woningen, leidt dit bij
omwonenden tot veel frustraties, aangezien een hardnekkige kern van illegale
verkooppunten blijft bestaan. Dit tast de geloofwaardigheid van de overheid
aan.Deze leden vroegen verder of artikel 13b van de Opiumwet in alle gevallen
waarin sprake is van illegale verkooppunten meteen zal worden ingezet of dat
het als «laatste redmiddel» zal worden gebruikt. In het overleg
met gemeenten voorafgaand aan de opstelling van het wetsvoorstel en naar aanleiding
van het verslag, is duidelijk geworden dat deze wijziging van de Opiumwet
niet alleen bedoeld is, maar ook gezien wordt als een aanvulling op de bestaande
instrumenten. Met andere woorden, waar andere instrumenten naar verwachting
of ervaring geen soelaas bieden, zal het worden ingezet. Aangezien de aard
en de ligging van illegale verkooppunten per gemeente kan verschillen, zal
het steeds om lokaal maatwerk gaan. De keuze voor de toepassing van artikel
13b van de Opiumwet of artikel 174a van de Gemeentewet om illegale verkooppunten
tegen te gaan, zal daarom afhangen van de plaatselijke situatie.De leden van de SP-fractie stelden een aantal vragen over het sofdrugsbeleid
die al aan de orde zijn gekomen in het zeer uitvoerige debat over onder meer
het «Maastrichts Manifest» tijdens het algemeen overleg van 22 juni
2006.Wij volstaan daarom hier met de opmerking dat in het toen door de regering
ingenomen standpunt geen wijziging is opgetreden.De vraag van de leden van de ChristenUnie-fractie waarom niet nader wordt
ingegaan op de bezwaren van de NOvA berust, denken wij, op een misverstand.
De inleiding van de memorie van toelichting bevat een reactie op alle ontvangen
adviezen. Juist omdat het advies van de NOvA als enige negatief was, is –
met in achtneming van de verschillende aspecten daarvan – gemotiveerd
aangegeven waarom dit advies niet is overgenomen.Het verzoek van deze leden om in het wetsvoorstel expliciet aan te geven
welke vormen van bestuursdwang worden bedoeld, is betrokken bij de beantwoording
van een soortgelijke vraag van de leden van de PvdA-fractie.De leden van de fractie van de ChristenUnie vroegen de regering tevens
om duidelijker uit te leggen hoe met deze wetswijziging de last van de dossiervorming
daadwerkelijk verkleind wordt voor de burgemeester en niet verschoven wordt «van
gehandhaafd artikel 174a van de Gemeentewet naar nieuw artikel 13b van de
Opiumwet» wanneer alsnog vele stappen van een handhavingsmatrix doorlopen
moeten worden eer overgegaan kan worden tot sluiting. Zoals in de inleiding
is aangegeven wordt er inderdaad gefaseerd opgetreden. Daartoe dient het stappenplan.
Dit houdt nauw verband met de ook door deze leden beoogde proportionaliteit
van het overheidsoptreden. Onderdeel van de eerste fase van het optreden vormt
de dossiervorming. Bij de voorbereiding van de sluiting van een woning krachtens
artikel 174a van de Gemeentewet is het moeilijkste onderdeel voldoende gegevens
te verzamelen óver de volgens dat artikel vereiste ernstige verstoring
van de openbare orde. Bij de voorbereiding van de sluiting van een woning
op grond van de Opiumwet is dat niet nodig. Daarbij kan worden volstaan met
het verzamelen van gegevens over de illegale verkoop, etc. van drugs. In de
praktijk is bij de toepassing van het bestaande artikel 13b van de Opiumwet
gebleken dat dit aanzienlijk eenvoudiger is. Tegen deze achtergrond dient
de opmerking over het verminderen van de last van de dossiervorming worden
gelezen.3. Integrale aanpakDe CDA-fractie vroeg welke aanscherpingen of aanvullende maatregelen er
nodig zijn om op lokaal niveau drugspanden te kunnen aanpakken en hoe de regering
de gemeenten hiervan op de hoogte gaat stellen. Het optreden tegen woningen
op grond van artikel 13b van de Opiumwet zal niet op zichzelf staan. Het zal
onderdeel uitmaken van door gemeenten te voeren integraal beleid. Dat houdt
in dat gemeenten – meestal als onderdeel van het coffeeshopbeleid –
kenbaar en duidelijk beleid dienen te hebben geformuleerd over de aanpak van
illegale verkooppunten, dat ook is afgestemd in de lokale driehoek. Aanvullend
op dit beleidskader zullen in de driehoek afspraken moeten zijn gemaakt over
het gecombineerde optreden van het gemeentebestuur, de politie en het openbaar
ministerie bij de aanpak van illegale verkooppunten. In dit verband zal vanuit
onze departementen in samenwerking met het Centrum voor Criminaliteitsbestrijding
en Veiligheid (CCV), een aantal gemeenten en de VNG een model voor een handhavingsarrangement
worden opgesteld. Dit model komt via de website van het CCV beschikbaar voor
alle gemeenten en dient ertoe dat gemeenten, voor zover ze dat nog niet hebben
gedaan, een op de lokale situatie toegespitste integrale aanpak ontwikkelen.De CDA-leden hoorden tenslotte graag van de regering of met dit wetsvoorstel
tegemoet kan worden gekomen aan alle praktische knelpunten bij het binnenvallen,
sluiten en het gesloten houden van drugspanden of dat er nog situaties zijn
waarvoor dit wetsvoorstel geen oplossing biedt. De voorgestelde wetswijziging
completeert het juridische instrumentarium en staat dus niet op zichzelf.
Het is de verwachting van de praktijk dat hiermee een belangrijke hindernis
voor effectief optreden wordt opgeheven. Op dit moment is niet gebleken dat
er meer wetgevende maatregelen nodig zijn. Dit biedt geen absolute garantie
voor de toekomst. Zoals de ervaringen met artikel 174a van de Gemeentewet
hebben geleerd, zal het overheidsoptreden tegen de drugshandel leiden tot
reacties vanuit de criminele wereld. Dit kan te zijner tijd aanleiding geven
tot heroverweging van het wettelijke instrumentarium.De leden van de fracties van de VVD en de ChristenUnie stelden een aantal
vragen over het risico dat door intensief optreden tegen illegale verkooppunten
de illegale handel zal verschuiven naar koeriersdiensten, 06en straatdealers.
Het is een algemeen feit dat bestrijding van criminaliteit het ongewenste
neveneffect kan hebben dat de criminaliteit zich verplaatst dan wel zich transformeert
en in een andere vorm weer opduikt. Dit is bij de aanpak van illegale verkoop
van drugs uit woningen niet anders. In feite vloeit de thans voorgestelde
wetswijziging voort uit het feit dat het optreden tegen bedrijfspanden met
behulp van artikel 13b van de Opiumwet effectief is. Immers mede daardoor
is er sprake geweest van verplaatsing van illegale verkoop naar woningen.
Wij zijn het geheel met deze leden eens dat bij het toepassen van het uitgebreide
artikel 13b goed moet worden gelet op ongewenste neveneffecten en dat daartegen
ook moet worden opgetreden. Daarvoor zijn overigens al effectieve strafrechtelijke
en bestuursrechtelijke middelen beschikbaar. Tegen drugsrunners en drugsdealers
wordt in veel gemeenten stelselmatig opgetreden op grond van de Opiumwet.
Verder worden tegen straathandel belangrijke bestuursrechtelijke instrumenten
ingezet, zoals een verbodsbepaling uit de APV, al dan niet ontleend aan artikel
2.7.1 (drugshandel op straat) uit de model-APV van de VNG, alsmede verwijderingsbevelen
en de samenscholingsverboden. Zo kennen de gemeenten Roosendaal en Bergen
op Zoom een strafrechtelijke (o.a. opsporing en vervolging via de Opiumwet)
en bestuursrechtelijke (o.a. verblijfsontzeggingen en terugvordering uitkeringen)
aanpak van drugsrunners en -dealers. Door aansluiting bij het Veiligheidshuis
wordt in deze gemeenten ook aan de preventieve aanpak van drugsrunners
en -dealers vormgegeven. Deze stelselmatige aanpak zal uiteraard in de toekomst
worden voortgezet. Ten slotte wordt opgemerkt, dat de gedachte dat cannabisgebruikers
ten gevolge van het wegvallen van illegale verkooppunten noodgedwongen zouden
moeten terugvallen op straatdealers, niet door ons wordt gedeeld. Door het
gevoerde cannabisbeleid is het immers voor iedere inwoner van Nederland mogelijk
om cannabis te kopen in een coffeeshop.De leden van de VVD-fractie drongen er ook op aan het gevaar van verplaatsing
duidelijk over het voetlicht te brengen bij de ambtsdragers die in individuele
gemeenten voor het coffeeshopbeleid verantwoordelijk zijn. Via de informatie
die beschikbaar is bij het CCV en de VNG zullen gemeenten geïnformeerd
worden over de hierboven genoemde mogelijkheden om op te treden tegen drugsrunners,
koeriersdiensten en straatdealers.Onder verwijzing naar het coffeeshop rapport, wees de VVD-fractie op het
feit dat er naast de toegestane coffeeshops talloze oogluikend toegestane «coffeeshops»
zouden bestaan, die niet officieel geregistreerd staan maar wat betreft toegankelijkheid
en uiterlijk weinig van geregistreerde coffeeshops zouden verschillen. Zij
vroegen daarom aan de regering of de onderhavige wetswijziging ook beoogt
deze coffeeshops aan te pakken. Allereerst merken wij naar aanleiding van
de suggestie dat er talloze oogluikend toegestane «coffeeshops»
zouden zijn op, dat de onderzoekers van het coffeeshop rapport slecht op een
incidenteel geval wezen. In een van de tien onderzochte gemeenten ging het
om één illegaal verkooppunt, dat in de volksmond bekend stond
als een «coffeeshop», terwijl het in werkelijkheid een «onder
de toonbank» dealer of thuisdealer betrof. Voor het overige zal duidelijk
zijn dat alleen coffeeshops die vallen binnen het lokale coffeeshopbeleid
en voldoen aan de AHOJ-G criteria zijn gevrijwaard van optreden zoals bedoeld
in artikel 13b van de Opiumwet.De VVD-leden vroegen of er in de grensgebieden overleg heeft plaatsgevonden
en/of er samenwerkingsplannen bestaan met gemeenten aan de andere zijde van
de grens om eventuele neveneffecten van het optreden tegen illegale verkooppunten
in of het hanteren van de nuloptie door Nederlandse grensgemeenten gezamenlijk
en effectief aan te pakken. Vanuit Nederland wordt met België en Duitsland
goed en intensief samengewerkt bij de bestrijding van drugscriminaliteit en
drugstoerisme. Zo is één van de belangrijkste doelstellingen
in de samenwerking met België om te komen tot een gemeenschappelijk veiligheidsplan
voor de Euregio Maas/Rijn, dat als basis moet dienen voor een beter onderling
afgestemd optreden bij de bestrijding van grensoverschrijdende criminaliteit,
waaronder illegale drugshandel. Verder is het «joint hit team»
een vorm van intensieve samenwerking op het gebied van de aanpak van illegale
drugshandel tussen respectievelijk de Nederlandse, Belgische, Franse en Luxemburgse
politie en de Nederlandse en Duitse politie. Ook op lokaal niveau is er sprake
van intensieve grensoverschrijdende samenwerking. Zo overlegt bijvoorbeeld
de lokale driehoek van de gemeenten Bergen op Zoom en Roosendaal jaarlijks
met lokale Belgische en Franse autoriteiten.De leden van de VVD-fractie vroegen hoe de implementatie van dit wetsvoorstel
aan de verschillende gemeenten gecommuniceerd zal worden. Momenteel hanteren
veel gemeenten een eigen, van elkaar verschillende lijst van maatregelen om
illegale verkooppunten te bestrijden. De aan het woord zijnde leden vroegen
daarom of het nieuw voorgestelde artikel 13b van de Opiumwet overal op dezelfde
wijze gebruikt zal worden en even snel zal worden ingezet. Zoals op een eerder
vraag van deze leden is aangegeven, zal de aanpak van illegale verkoop van
drugs vanuit woningen per gemeente verschillen omdat de situatie per gemeente verschilt. Het streven naar een uniforme aanpak heeft daarom weinig
zin. De hierboven al vermelde ontwikkeling en publikatie van een modelhandhavingsarrangement
op de website van de CCV heeft mede ten doel een zekere eenheid te bevorderen
in de inzet van de verschillende instrumenten.Deze leden wezen er voorts op dat 7% van de gemeenten in 2004 helemaal
geen beleid inzake coffeeshops voerde en vroegen zich af of die gemeenten
gebruik zullen maken van het nieuwe artikel. Wij merken op dat uit het onderzoeksrapport «Coffeeshops
in Nederland 2005, aantallen coffeeshops en gemeentelijk beleid 1999–2005»
blijkt, dat het aantal gemeenten dat voor coffeeshops geen nulbeleid of een
maximumbeleid voert verder is gedaald tot 5%. De minister van Binnenlandse
Zaken en Koninkrijksrelaties heeft op 22 februari 2006 aan alle gemeenten
een brief verstuurd met daarin het verzoek aan die gemeenten die nog geen
coffeeshopbeleid en in daaraan gekoppeld handhavingsarrangement hebben om
dit alsnog te formuleren.De vragen van de leden van de ChristenUnie-fractie over het risico van
verplaatsing van de drugshandel zijn betrokken bij de beantwoording van eerdere
vragen van de leden van de VVD-fractie.De leden van de ChristenUnie vroegen verder of de regering ook anderszins
pro-actiever wil gaan optreden tegen de problematiek van drugsgebruik enhandel
en dan met name in de sfeer van preventie en of de regering de gemeenten hiervoor
meer middelen ter beschikking wil stellen. De regering zet vanuit haar landelijke
verantwoordelijkheid stevig in op de ontmoediging van drugsgebruik. In de
cannabisbrief van april 2004 is een breed scala aan maatregelen aangekondigd
om het cannabisgebruik te ontmoedigen en de daarmee samenhangende overlast
en handel tegen te gaan. In het Actieplan Ontmoediging Cannabis is een intensivering
van preventieactiviteiten aangekondigd. Deze voornemens zijn inmiddels uitgevoerd.
Zo is de massamediale campagne dit jaar voor de derde keer gericht op ontmoediging
van cannabisgebruik onder jongeren. Ook zijn er preventieprojecten ontwikkeld
specifiek gericht op risicogroepen zoals VMBO-scholieren en jongeren in de
jeugdzorg. Daarnaast ontvangt het Trimbos-instituut subsidie om, in overleg
met andere betrokken organisaties, preventiemateriaal gericht op coffeeshopbezoekers
te ontwikkelen.De Minister van VWS is verantwoordelijk voor de landelijke kaders van
het drugspreventiebeleid, maar de uitvoering van de drugspreventie is gedecentraliseerd
en berust bij gemeenten. Zij ontvangen hiervoor middelen van het Rijk die
in het kader van het Grote Stedenbeleid (GSB) deel uitmaken van de Brede Doeluitkering
Sociaal, Integratie en Veiligheid. Een brede doeluitkering is een uitkering
waarvan de besteding van middelen onderling uitwisselbaar is tussen de diverse
bestedingsdoeleinden. De GSB-steden kunnen zo hun lokale beleid optimaal afstemmen
op de lokale omstandigheden. Indien verslavingspreventie op het lokale niveau
een extra impuls nodig heeft, kunnen de GSB-steden zelf meer geld uit de brede
doeluitkering hiervoor inzetten. Aangezien nu reeds een intensivering van
het preventiebeleid op het lokale niveau mogelijk is, zullen hiervoor vanuit
de Rijksoverheid geen extra middelen ter beschikking gesteld worden.De leden van de ChristenUnie-fractie vroegen hoe de regering gaat bevorderen
dat niet straks grote delen van straten (tegelijkertijd) dichtgespijkerd worden
en of er nu al genoeg wettelijke middelen voorhanden zijn om te garanderen
dat de gesloten huizen en lokalen heel snel weer deel uitmaken van het maatschappelijke
verkeer. Ervan uitgaande dat met bovenstaande vraag bedoeld wordt
dat – als gevolg van de aanpak van illegale verkooppunten – het
straatbeeld in gemeenten niet te lang gedomineerd dient te worden door dichtgespijkerde
panden, merken wij op dat het niet de regering is, maar gemeenten die woningen
sluiten en ook de sluitingsduur bepalen. Wij gaan ervan uit dat gemeenten
voldoende oog hebben voor het leefklimaat in de straat en wijk waarin gesloten
woningen zich bevinden en daarmee ook rekening houden bij de bepaling van
de duur van de sluiting. Als in voorkomend geval sluiting niet voldoende wordt
geacht, staat de gemeente het instrumentarium van de Wet Victor ter beschikking.
Zoals in de inleiding van deze nota is aangegeven biedt artikel 16a van de
Woningwet burgemeester en wethouders de mogelijkheid om de eigenaar of personen
die uit anderen hoofde bevoegd zijn tot het in het gebruik geven van de woning
aan te schrijven om bepaalde maatregelen te treffen. Dit kan inhouden het
in gebruik of beheer geven van de woning aan al dan niet daartoe aangewezen
personen of instellingen, maar ook het weer voor bewoning geschikt maken van
het desbetreffende pand. Een verdergaande mogelijkheid biedt een onteigening
van de gesloten woning ten name van de gemeente op grond van artikel 77 van
de Onteigeningswet.Ten slotte vroegen de leden van de ChristenUnie-fractie of de regering
meer mogelijkheden wil ontwikkelen voor Justitie om daadkrachtiger te kunnen
optreden in het «integraal drugsbeleid», waarover in dit wetsvoorstel
gesproken wordt. Dit zou bijvoorbeeld kunnen op basis van onder andere de
bevindingen van het Rotterdamse pilotproject met het «Doe normaal»-bevel.
In deze fase zouden wij niet vooruit willen lopen op het pilotproject «FF
Kappe» te Rotterdam met het «Ik doe normaal contract» en
het «Doe normaal bevel». Dit experiment is onlangs van start gegaan
en de resultaten ervan dienen te worden afgewacht. Bovendien staat het openbaar
ministerie voldoende instrumentarium tot zijn beschikking om tegen deze vorm
van criminaliteit op te treden. Voor een adequate aanpak van deze problematiek
is het van belang dat strafrechtelijke en bestuursrechtelijke instrumenten
in samenhang binnen een integrale aanpak worden ingezet.II ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGDe vraag van de leden van de PvdA-fractie met het oog op verbetering van
de leesbaarheid van het gewijzigde artikel 13b van de Opiumwet, hebben wij
besloten de formulering aan te passen zoals blijkt uit de nota van wijziging.Voor de goede orde merken wij op, dat het element «voor het publiek
toegankelijke» in het gewijzigde artikel is komen te vervallen. Reden
hiervoor is, dat het de bedoeling is om niet langer onderscheid te maken tussen
lokalen die wel of niet voor het publiek toegankelijk zijn. Aldus komt de
reikwijdte van de bevoegdheid op grond van de Opiumwet overeen met die van
de bevoegdheid van de burgemeester om krachtens artikel 174 en artikel 174a
van de Gemeentewet wegens verstoring van de openbare orde op te treden tegen
respectievelijk «voor het publiek openstaande gebouwen» en «niet
voor het publiek toegankelijke lokalen».Wij hopen hiermee alle vragen naar tevredenheid te hebben beantwoord.De Minister van Justitie,E. M. H. Hirsch BallinDe Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,J. W. RemkesXNoot1Kamer II 2004–2005, 24 077, nr. 165, met als bijlage rapport «Cannabis
zonder coffeeshop». 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30515-6.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl