Overerfbaarheid van adellijke titels; Verslag algemeen overleg over de brief van minister Dijkstal (BiZa) van 30 september 1996 inzake de Wet op de adeldom
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25039, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

10-02-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

25039 nr. 3

29-01-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamVragen en opmerkingen uit de commissieHet antwoord van de ministerNadere gedachtewisselingOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25039Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 30 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 039Overerfbaarheid van adellijke titelsnr. 3VERSLAG VAN EEN ALGEMEEN OVERLEGVastgesteld 29 januari 1997De vaste commissie voor Binnenlandse Zaken1
heeft op 11 december 1996 overleg gevoerd met minister Dijkstal van Binnenlandse
Zaken over zijn brief van 30 september 1996 inzake de Wet op de adeldom (25 039).Van het gevoerde overleg brengt de commissie bijgaand beknopt verslag
uit. Vragen en opmerkingen uit de commissieMevrouw Scheltema-de Nie (D66) constateerde dat de in 1994
in werking getreden Wet op de adeldom geen rust heeft gebracht op het adelsrechtelijke
front. Verwonderlijk is dit niet, want na amendering hinkt de wet op twee
tegenstrijdige gedachten. De oorspronkelijke gedachte achter de wet was, de
adeldom zuiver als historisch instituut te verankeren. Met het amendement-Van
der Burg wijzigde de Kamer deze wet op één wezenlijk onderdeel
(i.c. de ongelijke behandeling van onwettige en adoptief kinderen) en werd
gebroken met de gewoonterechtelijke ontwikkelingen sinds 1815. Het amendement-Scheltema-de
Nie dat de ongelijke behandeling van vrouwen bij de overerving van adellijke
titels en predikaten wilde uitbannen, werd verworpen met een beroep op het
historisch karakter van het instituut en met het argument van de toenmalige
minister van Binnenlandse Zaken dat discussie over vererving langs de vrouwelijke
lijn thuis zou horen bij de behandeling van het wetsvoorstel tot wijziging
van het naamrecht. Bij de behandeling van dát wetsvoorstel sprak een
ruime meerderheid van de Kamer in de motie-Dittrich c.s. uit dat overerfbaarheid
van adellijke titels ook langs vrouwelijke lijn gewenst is en werd een onderzoek
gevraagd naar de juridische houdbaarheid van het huidige systeem van overerfbaarheid
van adellijke titels.Tegen deze achtergrond vond mevrouw Scheltema de inhoud van de brief van
30 september jl. niet overtuigend. Waarom is de minister op dit terrein niet
even begaan met het principe van gelijke behandeling als op andere terreinen?
Aan de adeldom zijn weinig rechtsgevolgen verbonden, maar de vele reacties
en petities laten zien dat er des temeer emotionele gevolgen zijn. Sinds de
invoering van het nieuwe naamrecht is het voor een adellijke moeder niet meer
te begrijpen waarom zij wel haar naam, maar niet haar titel op haar kinderen
kan overdragen. In deze tijd is het toch niet meer te accepteren dat adellijke
zoons wel hun titel kunnen doorgeven, maar adellijke dochters niet? Sinds
1815 moge deze gedragslijn gebruikelijk zijn geweest, maar daarvoor was het
zeker anders. Ook na 1815 is van deze lijn afgeweken, bijvoorbeeld ten gunste
van het Koninklijk Huis. Vergelijkingen met de situatie in het buitenland
gaan in deze niet op. Onduidelijk blijft, waarom deze ongelijke behandeling
van vrouwen niet strijdig zou zijn met de Grondwet en verdragen. Deskundigen
van het Nederlands juristencomité voor de mensenrechten (NJCM) waren
het er in 1990 al over eens dat er sprake was van strijdigheid met de Grondwet
en verdragen waarin gelijke behandeling een plaats heeft gekregen. Een rechtvaardiging
voor ongelijke behandeling is niet te vinden in het «uitsluitend historische
karakter van het instituut». Door de modernisering die een feit werd
met de aanvaarding van het amendement-Van der Burg is er namelijk geen sprake
meer van handhaving van het traditionele adelsrecht als zuiver historisch
instituut. Waarom dan niet hetzelfde gedaan als het gaat om de ongelijke behandeling
van vrouwen? Door dit niet te doen, is de wet erg inconsistent geworden. Ook
leden van de Eerste Kamer hebben hierop gewezen. De uitspraak van de Raad
van State in 1995 kon zij in dit geheel niet goed plaatsen. Een toename van
het aantal mensen met een adellijke titel en de geringe rechtsgevolgen die
aan zo'n titel verbonden zijn, kunnen toch niet de maatstaf vormen bij de
beantwoording van de principiële vraag of mannen en vrouwen gelijk moeten
worden behandeld in het adelsrecht? Gezien dit alles achtte mevrouw Scheltema het hoogst twijfelachtig of
de overerving van adellijke titels alleen langs de mannelijke lijn uiteindelijk
juridisch houdbaar zal blijken te zijn. Prof. De Groot uit zich hierover heel
duidelijk in een noot bij het arrest van 1995. Nu in de nieuwe Wet op de adeldom
ten behoeve van buiten het huwelijk geboren kinderen is gesleuteld aan de
sinds 1815 geldende KB's betreffende de overgang van de adeldom, acht hij
de kans groot dat het Hof te Straatsburg zich niet zal kunnen vinden in de
motivering van de Raad van State om modernisering af te wijzen ten behoeve
van gelijke behandeling van vrouwen. Nieuw feit in deze is dat sinds 1996
het nieuwe naamrecht keuzevrijheid introduceert ten aanzien van de naam in
het algemeen, ook als het gaat om adellijke namen. Dit alles overwegende zou
het kabinet er goed aan doen, thans de eer aan zichzelf te houden en niet
te wachten op de uitspraak van een internationaal Hof. Is de minister bereid
een wijziging van de Wet op de adeldom voor te bereiden, om een eind te maken
aan de in dit tijdsgewricht niet goed meer te verdedigen ongelijke behandeling
van mannen en vrouwen in het adelsrecht? Wil de minister voor de komende zomer
een desbetreffend wetsvoorstel aan de Kamer voorleggen?Mevrouw M. M. van der Burg (PvdA) was het er niet mee eens
dat overerfbaarheid van adellijke titels uitsluitend via de mannelijke lijn
in het huidig tijdsgewricht nog te handhaven is, omdat de adeldom wordt beschouwd
als een zuiver historisch instituut en omdat aan adellijke titels geen rechtsgevolgen
verbonden zijn. Deze argumenten wegen niet op tegen het fundamentele beginsel
van de gelijkheid van mannen en vrouwen, zoals dit tot uitdrukking komt in
nieuwe ontwikkelingen als het naamrecht. In het argument dat de adeldom een
puur historisch instituut is, kwam bij de behandeling van de Wet op de adeldom
een barst door aanvaarding van het amendement-Van der Burg, dat ertoe strekte
ook buiten het huwelijk geboren kinderen voor overerving van een adellijke
titel in aanmerking te laten komen. Over die modernisering heeft het kabinet
niet het «onaanvaardbaar» uitgesproken. Derhalve zou het logisch
zijn als het kabinet deze lijn nu doortrok.Verder wees mevrouw Van der Burg erop dat de formulering in het KB van
30 september 1815 sexeneutraal is. Aan de woorden «afstammelingen van
zijn geslagt» wordt slechts een mannelijke interpretatie gegeven.
Voor 1815 kon overerving via zowel de mannelijke als de vrouwelijke lijn verlopen
en ook daarna werd in diverse uitzonderingen aangetoond dat overerving via
de vrouwelijke lijn wel degelijk mogelijk is.Mevrouw Van der Burg deelde niet de vrees van het kabinet dat bij openstelling
van overerving langs de vrouwelijke lijn een grote uitbreiding van de adeldom
is te verwachten. Enige uitbreiding is te verwachten, maar zo groot als door
het kabinet gevreesd, zal die niet zijn. Immers, alleen als ouders ervoor
kiezen hun kinderen de naam van de moeder te geven, kan haar eventuele titel
worden meegegeven. Ook zullen niet alle vrouwen binnen de betrekkelijk kleine
groep adellijke families voor overerving langs deze lijn kiezen.Ook door de verwijzing naar een drietal rechterlijke uitspraken voelde
mevrouw Van der Burg zich niet aangesproken. Puur juridisch gezien biedt de
tekst van de Wet op de adeldom geen aanknopingspunt voor strijdigheid met
het gelijkheidsbeginsel. Er wordt immers uitgegaan van een sexeneutrale formulering.
De weigering om namen in het filiatieregister in te schrijven is echter iets
geheel anders. Daarbij wordt uitgegaan van een bepaalde interpretatie, waarbij
het historische karakter van de adeldom in feite een beoordeling volgens moderne
maatstaven blokkeert. In deze is het te betreuren dat nog steeds niet kan
worden beschikt over een uitspraak van het Europese Hof.In de brief van de minister miste mevrouw Van der Burg een verwijzing
naar de mogelijkheid om kinderen de naam van de vrouw mee te geven. Als gevolg
van een door het kabinet zelf ingediende nota van wijziging bestaat er op
die regel geen uitzondering voor adellijke families. Bij een keuze voor de
naam van de vrouw is het logisch dat een eventuele titel van de man niet kan
worden overgedragen, maar even logisch zou het dan zijn om een eventuele titel
van de vrouw wel over te dragen. Ook in een dergelijk geval is uit historisch
oogpunt een koppeling tussen titel en naam van belang.Op grond van dit alles concludeerde mevrouw Van der Burg dat de huidige
Wet op de adeldom vanwege zijn sexeneutrale formulering op zich niet strijdig
is met bepalingen in de Grondwet, verdragen e.d. inzake gelijke behandeling
van mannen en vrouwen. De interpretatie die aan deze wet wordt gegeven achtte
zij echter niet houdbaar. Ook op dit gebied moet worden gemoderniseerd in
de richting van toepassing van het beginsel van gelijke behandeling. Een opening
hiervoor is geboden met de aanvaarding van het amendement-Van der Burg. De
noodzaak hiervan wordt versterkt door de binnenkort in werking tredende herziene
naamwetgeving. Getuige de vele brieven die over dit onderwerp zijn ontvangen,
bestaat er in kringen van de adeldom behoefte aan zo'n modernisering. Is de
minister bereid zo spoedig mogelijk de Wet op de adeldom zodanig te wijzigen
dat overerving van adellijke titels ook langs vrouwelijke lijn expliciet in
de wet mogelijk wordt?De heer Bremmer (CDA) herinnerde eraan dat zijn fractie reeds
bij de behandeling van het wetsvoorstel tot wijziging van het naamrecht haar
voorkeur uitte om ook in de adeldom recht te doen aan het principe van gelijke
behandeling. Tegenstanders van de huidige wetgeving achten het niet in overeenstemming
met de gelijkwaardigheid van man en vrouw dat adeldom alleen via de patriarchale
lijn erfbaar is. Daarbij wordt verwezen naar de Grondwet, de Algemene wet
gelijke behandeling, het BUPO-verdrag, het EVRM-verdrag, het Europees sociaal
handvest en het Vrouwenverdrag. Daar tegenover staat de opvatting dat in kringen
van de adel niet moet worden gemoderniseerd en dat het historisch karakter
van de adeldom, alsmede het ontbreken van rechtsgevolgen de uitzondering op
verdragsverplichtingen rechtvaardigen. Dit verschil in benadering loopt grotendeels
parallel aan het verschil tussen de benadering dat het predikaat of de adellijke
titel deel uitmaakt van de naam en de benadering dat adeldom een erfelijke
onderscheiding is. Bij de discussie over het naamrecht is in de
afweging tussen het recht op naamkeuze en het adelsrecht de balans uiteindelijk
doorgeslagen naar het recht op naamkeuze.Uit de vele ontvangen reacties maakte de heer Bremmer op dat de overerfbaarheid
van adellijke titels langs de vrouwelijke lijn de laatste jaren steeds meer
discussie begint op te roepen. Gewezen wordt op discriminatie van adellijke
moeders en hun kinderen, strijdigheid met de Grondwet en internationale verdragen,
het ontbreken van een argumentatie voor het doen ontstaan van twee soorten
leden van een en dezelfde familie, de gevolgen van de aanpassing van het naamrecht
en de situatie in andere landen. Verder zijn gedocumenteerd verschillende
kritische kanttekeningen geplaatst bij de interpretatie van criteria voor
de overgang van adeldom door achtereenvolgende bewindslieden van Binnenlandse
Zaken. Niet ontkend kan worden dat het adelrecht in de afgelopen jaren op
een aantal punten is gemoderniseerd.Op grond van dit alles deelde de heer Bremmer niet de conclusie van het
kabinet dat overerving van adellijke titels langs vrouwelijke lijn niet mogelijk
is. Tot nu toe heeft de CDA-fractie op dit punt in Tweede en Eerste Kamer
consistent uitgesproken dat er geen gronden aanwezig zijn die een inbreuk
op het beginsel van gelijke behandeling rechtvaardigen. Anders dan Engeland
heeft Nederland geen voorbehoud gemaakt bij de ratificatie van het VN-verdrag
inzake uitbanning van alle vormen van discriminatie. Argumenten dat op dit
punt een terughoudend beleid moet worden gevoerd en dat gevreesd moet worden
voor groei van de leden van de adeldom, leggen onvoldoende gewicht in de schaal.
Wat is er tegen, hoewel het wellicht paradoxaal klinkt om ervoor te pleiten
een historisch instituut als de adeldom in beperkte mate in rapport met de
tijd te brengen? Derhalve nodigde hij de bewindsman uit, in deze te komen
tot een andere interpretatie van regels betreffende overerving van adellijke
titels. Zo nodig moet wetswijziging worden overwogen.Mevrouw Van der Stoel (VVD) bestreed dat op grond van historische
argumenten overerving van adellijke titels langs de vrouwelijke lijn niet
mogelijk is. Voor 1815 kon dit namelijk wel degelijk. Hoe onderbouwt de minister
zijn standpunt in deze? Rechterlijke uitspraken over deze kwestie moeten worden
gezien in de context van het op dat moment vigerende naamrecht, dat uitging
van naamgeving langs de mannelijke lijn. Inmiddels laat het naamrecht echter
de mogelijkheid open om een familienaam langs de vrouwelijke lijn door te
geven. Het argument dat overerving langs de vrouwelijke lijn moet worden tegengehouden
omdat anders gevreesd moet worden voor een aanmerkelijke uitbreiding van de
adeldom, is inhoudelijk niet sterk. Of de overheid kiest er welbewust voor
om het instituut adeldom in stand te houden, óf zij heft het op. Hoeveel
mensen behoren thans tot de adeldom? Welk bezwaar kleeft er aan uitbreiding
van de adeldom?Alles overziende bepleitte mevrouw Van der Stoel toepassing van het principe
van gelijke behandeling, ook bij de overerving van adellijke titels. Het kabinet
doet er geen goed aan om op grond van allerlei praktische overwegingen en
voorbijgaand aan de wijziging van het naamrecht, vast te houden aan een verouderde
opvatting.De heer R. A. Meijer (groep-Nijpels) juichte aanvaarding van
de motie-Dittrich bij de behandeling van het wetsvoorstel tot wijziging van
het naamrecht toe. In antwoord op het in die motie vervatte verzoek wijst
het kabinet erop dat aanpassing van de adeldom aan thans algemeen levende
opvattingen afbreuk zou doen aan het uitgangspunt van de Wet op de adeldom,
dat adeldom uitsluitend als historisch instituut wordt gehandhaafd. Zelf behorende
tot een adellijk geslacht gaf hij te kennen, van deze argumentatie een «monumentenzorggevoel»
te hebben gekregen. Hooguit 10 000 personen uit 300 geslachten dragen
in Nederland nog een adellijke titel. Deze titels zijn al sinds
mensenheugenis onverbrekelijk aan de betrokken namen verbonden. Door vast
te houden aan overerving alleen langs de mannelijke lijn dreigen familienamen
en titels (waaronder ook namen met grote historische en gevoelswaarde) geleidelijk
aan uit te sterven. Dat overerving langs de vrouwelijke lijn een modernisme
zou zijn, bestreed hij. Reeds in de middeleeuwen was het mogelijk langs vrouwelijke
lijn een adellijke titel door te geven. Ook was er zoiets als het spilleleen.
Titels hoorden toen bij een bezit of bij een bepaalde status en overerving
was alleen bedoeld om zeker te stellen dat het bezit of de status overging
en naar het in de ogen van familie juiste nageslacht. Het Sociaal en cultureel
planbureau gaf in 1995 nog te kennen dat slechts 18% van de bevolking zou
kiezen voor doorgifte van de naam van de moeder aan de kinderen. Zeker bij
de traditioneel ingestelde adellijke families zal dit percentage nog beduidend
lager liggen, zodat voor een grote uitbreiding van de adeldom bij overerving
langs de vrouwelijke lijn niet behoeft te worden gevreesd.De heer Meijer constateerde dat de Grondwet, de Algemene wet gelijke behandeling,
het BUPO-verdrag en het Vrouwenverdrag op gespannen voet staan met de keuze
om adellijke titels alleen langs mannelijke lijn overerfbaar te laten zijn.
Het recht tot overerving van een geslachtsnaam moet met behoud van titel ook
worden toegekend aan de vrouw. Titel en naam zijn immers onverbrekelijk met
elkaar verbonden. Hij kondigde aan, een eventuele motie in die richting te
zullen steunen.In het algemeen pleitte de heer Meijer voor revitalisering van het gebruik
om adellijke titels te verlenen door mensen die zich bijzonder verdienstelijk
hebben gemaakt voor de samenleving, een persoonsgebonden adellijke titel te
geven. Op die manier kan teloorgang van de adeldom worden voorkomen. Het antwoord van de ministerDe minister herinnerde eraan dat de Kamer nog in 1993 (toen
gelijke behandeling en emancipatie al volop op de politieke agenda stonden)
bij de behandeling van de Wet op de adeldom door de verwerping van het amendement-Scheltema-De
Nie (21 485, nr. 10) overduidelijk tot uitdrukking bracht niet te voelen
voor overerving van adellijke titels langs vrouwelijke lijn. Bedoeld amendement
werd slechts gesteund door de fracties van D66 en GroenLinks. Weliswaar vond
de toenmalige minister van Binnenlandse Zaken dat een discussie over bedoeld
onderwerp het best kon worden gevoerd bij de behandeling van het wetsontwerp
tot wijziging van het naamrecht, maar zwaarste argument voor verwerping van
het betrokken amendement was de principiële keuze voor instandhouding
van het historische karakter van de adeldom. Bewust werd toen niet gekozen
voor totale afschaffing van de adeldom of fundamentele modernisering ervan.
Tegen de achtergrond van deze nog zeer recente keuze zou het op z'n minst
vreemd zijn om nu alsnog te kiezen voor modernisering van de adeldom door
overerving van titels langs vrouwelijke lijn mogelijk te maken. Wordt die
keuze toch gemaakt, dan moeten ook andere maatschappelijke ontwikkelingen
als democratisering, individualisering, internationalisering, emancipatie,
integratie van etnische en culturele minderheden, enz. enz. in ogenschouw
worden genomen. Wordt die weg ingeslagen, dan blijft er van de adeldom als
historisch monument niet veel meer over. Dat ging de minister te ver, zeker
ook omdat de wetgever nog pas in 1993 een geheel ander standpunt huldigde.De minister vond het niet juist om ter verdediging van het standpunt dat
overerving ook langs vrouwelijke lijn mogelijk moet zijn, te wijzen op de
aanvaarding van het amendement-Van der Burg. Weliswaar heeft het kabinet over
deze mineure wijziging geen «onaanvaardbaar» uitgesproken, maar
wel is uitdrukkelijk tot uiting gebracht dat aanvaarding ervan
tegen zijn wil geschiedde. Gevreesd werd namelijk dat hiermee de weg naar
volgende stappen zou worden geopend. De huidige ontwikkeling toont aan dat
die vrees terecht was. Dat het kabinet bij de wijziging van het naamrecht
heeft voorgesteld om de bestaande praktijk te codificeren dat in adellijke
families de naam ook langs de vrouwelijke lijn kan worden overgedragen, heeft
geen consequentie voor de overdracht van de adellijke titel als zodanig. De
constatering dat openstelling van overerving langs de vrouwelijke lijn zou
leiden tot een uitbreiding van de adeldom, heeft slechts een feitelijk karakter.
De suggestie om het stelsel van adeldom te revitaliseren door mensen die zich
bijzonder verdienstelijk hebben gemaakt voor de samenleving, een persoonsgebonden
adellijke titel te verlenen, nam de minister niet over. Ook zonder zo'n titel
zullen hun namen in de geschiedschrijving blijven voortleven.Dat het kabinetsstandpunt inzake overerfbaarheid van adellijke titels
wel degelijk juridisch houdbaar is, onderstreepte de minister met een verwijzing
naar het NJCM-bulletin van 21 juli 1996, waarin werd gesteld dat een adellijke
titel geen recht is in de zin van het EVRM en dat er derhalve geen uitspraak
over kan worden gedaan door het Europese Hof. Ook de in de notitie van 30
september jl. aangehaalde rechterlijke uitspraken wijzen op een degelijke
juridische onderbouwing. Alles overwegende ging de minister niet in op het
verzoek om een wijziging van de Wet op de adeldom voor te bereiden. Nadere gedachtewisselingMevrouw Scheltema-de Nie (D66) vond dat het kabinet een eerste
stap in de modernisering van de adeldom zette door de gewijzigde Wet op de
adeldom voor zijn rekening te nemen. Het proces dat met de aanvaarding van
het amendement-Van der Burg werd ingezet, is voortgezet bij de behandeling
van het wetsontwerp tot wijziging van het naamrecht en moet thans zijn afronding
krijgen door in de Wet op de adeldom de mogelijkheid te openen om adellijke
titels ook langs de vrouwelijke lijn overerfbaar te maken. Dat ook allerlei
andere maatschappelijke ontwikkelingen bij zo'n wijziging moeten worden betrokken,
bestreed zij, verwijzend naar de beperkte strekking van het in 1993 gevoerde
debat over de Wet op de adeldom. Gezien de stellingname van de minister zag
zij zich genoodzaakt, te verzoeken het verslag van dit algemeen overleg op
de Kameragenda te plaatsen, teneinde over de onderhavige kwestie een uitspraak
van de Kamer te vragen.Mevrouw M. M. van der Burg (PvdA) sloot zich hierbij aan. Zij
betreurde het zeer dat de minister in zijn betoog de veranderde situatie sinds
de wijziging van het naamrecht bagatelliseert. Bij die wijziging heeft het
kabinet bewust een heel actieve rol gespeeld, juist ook waar het gaat om de
relatie tussen naam en titel.De heer Bremmer (CDA) sloot zich hier eveneens bij aan. Hij
benadrukte dat het zeker niet de bedoeling van zijn fractie is om te komen
tot algehele modernisering van de adeldom. Met het openen van de mogelijkheid
om adellijke titels ook langs de vrouwelijke lijn te overerven wordt slechts
een beperkte modernisering nagestreefd.Mevrouw Van der Stoel (VVD) zag de nu door de Kamer uitgeoefende
aandrang tot modernisering van de overerving van adellijke titels als een
logisch uitvloeisel van discussies en ontwikkelingen sinds de behandeling
van de Wet op de adeldom. Ook zij sloot zich aan bij het verzoek van mevrouw
Scheltema. De heer Meijer (groep-Nijpels) sloot zich eveneens bij dit
verzoek aan en drong alsnog aan op een passende beloning van mensen die zich
bijzonder verdienstelijk hebben gemaakt voor de samenleving.De minister verduidelijkte aan de hand van een aantal citaten uit de behandeling
van de Wet op de adeldom dat de wetgever destijds zeer bewust koos voor handhaving
van de adeldom als historisch instituut. Gezien dit nog zeer recente standpunt
van de wetgever zag hij niets in een beperkte modernisering van de adeldom
door overerving van adellijke titels langs de vrouwelijke lijn mogelijk te
maken. Een eventuele uitspraak van de Kamer wachtte hij af. In dit verband
suggereerde hij nog dat het de Kamer te allen tijde vrij staat om een initiatiefwetsontwerp
in te dienen. De voorzitter van de commissie,De CloeDe griffier van de commissie,Hommes XNoot1Samenstelling: Leden: Van Erp (VVD), V. A. M. van der Burg (CDA), Te Veldhuis
(VVD), Van der Heijden (CDA), De Cloe (PvdA), voorzitter, Janmaat (CD), Van
den Berg (SGP), Scheltema-de Nie (D66), ondervoorzitter, Apostolou (PvdA),
Kalsbeek-Jasperse (PvdA), Zijlstra (PvdA), Van der Hoeven (CDA), Remkes (VVD),
Gabor (CDA), Koekkoek (CDA), Nijpels-Hezemans (groep-Nijpels), Oedayraj Singh
Varma (GroenLinks), Hoekema (D66), Essers (VVD), Dittrich (D66), Dijksman
(PvdA), De Graaf (D66), Cornielje (VVD), Rouvoet (RPF), Rehwinkel (PvdA).Plv. leden: Korthals (VVD), Dankers (CDA), Van Hoof (VVD),
Bijleveld-Schouten (CDA), Liemburg (PvdA), Poppe (SP), Schutte (GPV), Jeekel
(D66), Van Heemst (PvdA), Noorman-den Uyl (PvdA), Vreeman (PvdA), Verhagen
(CDA), Van der Stoel (VVD), Mateman (CDA), Mulder-van Dam (CDA), Van Wingerden
(AOV), Rabbae (GroenLinks), Van Boxtel (D66), H. G. J. Kamp (VVD), Assen (CDA),
M. M. van der Burg (PvdA), Bakker (D66), Klein Molekamp (VVD), Leerkes (Unie
55+), Van Oven (PvdA). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25039-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl