"Nieuwe" veiligheidsbedreigingen; Brief minister over betrokkenheid van diverse internationale fora bij 'nieuwe' veiligheidsbedreigingen
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25450, nr. 1

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

22-07-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

25450 nr. 1

25-06-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamInleidingI. Locale en regionale conflictenII. Proliferatie risico'sIII. MilieurampenIV. Internationale criminaliteit, drugs en terrorismeLijst van gebruikte afkortingen 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25450Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 29 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 450«Nieuwe» veiligheidsbedreigingennr. 1BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKENAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 25 juni 1997Tijdens de behandeling door de leden van Uw Kamer van de begroting van
het Ministerie van Buitenlandse Zaken voor 1997 op 14 november 1996, heb ik
toegezegd een korte notitie op te stellen over de betrokkenheid van de diverse
internationale fora bij zogenaamde «nieuwe» veiligheidsbedreigingen.
Dat gebeurde in reactie op een verzoek daartoe van de heer Hessing (VVD).Bijgaand treft U de notitie aan, die een beknopt, feitelijk overzicht
geeft van «nieuwe» veiligheidsbedreigingen onder vermelding van
fora waarin deze aan de orde komen en van hoofdlijnen van beleid. Samenhang
en onderlinge afstemming van het beleid op deze uiteenlopende terreinen wordt
bevorderd door de groeiende samenwerking tussen internationale fora en, wat
de Nederlandse inbreng betreft, door intensieve coördinatie zijdens het
Ministerie van Buitenlandse Zaken met de diverse vakdepartementen en betrokken
organisaties. De beschrijving legt de nadruk op ontwikkelingen in en rond
Europa, aangezien deze vanuit veiligheidsoptiek de meest directe gevolgen
hebben voor ons land, wat niet wegneemt dat in een tijdperk van groeiende
mondiale vervlechting ook ontwikkelingen op grotere afstand gevolgen kunnen
hebben voor ons deel van de wereld.In de notitie wordt niet ingegaan op aspecten die betrekking hebben op
de gemeenschappelijke defensie.Voor Nederland variëren de rechtstreekse belangen bij de diverse
«nieuwe» veiligheidsbedreigingen. De Nederlandse inzet in de diverse
fora is altijd afgestemd vanuit de grondgedachte dat de ondeelbaarheid van
veiligheid en het belang van samenwerking om een actieve Nederlandse opstelling
vragen.De Minister van Buitenlandse Zaken,H. A. F. M. O. van Mierlo InleidingMet de val van de Berlijnse Muur kwam een eind aan de dreiging van een
massale militaire confrontatie in Europa en aan de Oost-West polarisatie,
die de naoorlogse politieke verhoudingen hadden gekenmerkt. Confrontatie maakte
plaats voor een veiligheidsbenadering waarin dialoog en in toenemende mate
samenwerking centraal stonden. Dit ging gepaard met wapenbeheersing en vertrouwenwekkende
maatregelen, die bijdroegen tot meer ontspannen politieke en meer transparante
militaire verhoudingen. Tegelijkertijd traden «nieuwe», of althans
andersoortige, veiligheidsbedreigingen naar voren. Daarvan eisten lokale en
regionale conflicten als gevolg van etnische tegenstellingen, zoals in voormalig
Joegoslavië, de meeste aandacht op. Maar ook milieurisico's werden beter
zichtbaar. De gebeurtenissen rond de kerncentrale in Tsjernobyl hadden al
in 1986 duidelijk gemaakt dat ontoereikende constructie en beheer van nucleaire
installaties grensoverschrijdende risico's met zich meebrachten. Het tegengaan
van milieurampen vormt dan ook in toenemende mate een terrein voor internationale
samenwerking. Kerncentrales en ontmanteling van nucleaire wapens hebben voorts
het risico van proliferatie verder blootgelegd. Hoewel terrorisme geen nieuw
verschijnsel is, was de toename van incidenten enkele jaren geleden voor verschillende
landen aanleiding om de coördinatie van terrorisme-bestrijding strakker
ter hand te nemen en het probleem in internationale fora aan de orde te stellen.
Hetzelfde geldt voor internationale criminaliteit, vaak in samenhang met drugshandel.Deze veiligheidsrisico's komen dikwijls in combinatie voor. Zo is er sprake
van toenemende verontrusting over terrorisme met mogelijk gebruikmaking van
massavernietigingswapens. Misdaadsyndicaten krijgen de ruimte in landen die
ten prooi vallen aan interne conflicten of aan desintegratieverschijnselen.De bespreking en behandeling van deze en andere veiligheidsbedreigingen
vinden in verschillende internationale fora plaats, elk met zijn eigen aanpak.
Het hierna volgende overzicht beoogt inzicht te geven in deze fora en hun
instrumenten. In het bijzonder vraagt de behandeling van gecombineerde veiligheidsbedreigingen
om een effectieve coördinatie ter voorkoming van onnodige doublures en
behoud van doelmatigheid, al is een zekere mate van overlap onvermijdelijk
en soms zelfs wenselijk. I. Locale en regionale conflictenTegen de achtergrond van het wegvallen van de Oost-West tegenstelling
aan het einde van de Koude Oorlog, ontstonden in Europa desintegratieprocessen,
die het uiteenvallen van de Sovjet-Unie, de Socialistische Federatieve Republiek
Joegoslavië en Tsjecho-Slowakije tot gevolg hadden. Daaraan lagen vaak
etnische tegenstellingen ten grondslag die hebben geleid tot separatisme en
zijn uitgemond in lokale en regionale conflicten. Deze ontwikkelingen waren
voor de relevante organisaties in het Euro-Atlantische gebied aanleiding voor
het ontwikkelen van aanvullende instrumenten. Zij zetten zich in om dergelijke
crises in verschillende stadia het hoofd te bieden:– conflictvoorkoming, onder meer door de instelling door de OVSE
van een Hoge Commissaris voor Nationale Minderheden,– conflictbeheersing, bijvoorbeeld door de Europese Monitor Missie
(ECMM) en de VN- en NAVO-crisisbeheersingsoperaties in voormalig Joego-slavië,
en– post-conflict rehabilitatie, onder meer door de organisatie en waarneming van verkiezingen in Bosnië-Herzegovina door de OVSE
en de gezamenlijke EU/WEU-operatie in Mostar.De Verenigde Naties, geconfronteerd met diverse regionale crises in, met
name, Europa en Afrika, maakt daarbij vooral gebruik van bijzondere VN-vertegenwoordigers,
waarnemingsmissies en crisisbeheersingsoperaties, zoals in Somalië, Rwanda,
Angola en Bosnië (UNIPTF). De samenwerking met regionale organisaties
wordt hiertoe steeds meer ontwikkeld, waarbij in toenemende mate de voor de
betreffende operatie meest geschikte organisatie met de uitvoering wordt belast.
Daarnaast, vooral na het optreden in voormalig Joegoslavië (UNPROFOR),
trad de Veiligheidsraad op als mandaterende en legitimerende autoriteit voor
operaties door regionale organisaties of ad hoc coalities.Ook de OVSE heeft een mandaterende en legitimerende bevoegdheid, op grond
van hoofdstuk VIII van het VN Handvest, voor vredeshandhaving. De OVSE heeft
zich echter vooral gericht op conflictvoorkoming en op een grotere rol bij
de wederopbouw van democratische instellingen, vaak in samenwerking met de
Raad van Europa en NGO's. De OVSE tracht daartoe ook sub-regionale instrumenten
te ontwikkelen, toegesneden op voor dat gebied specifieke veiligheidsbehoeften.
Tenslotte worden in de OVSE – als forum met het breedste lidmaatschap –
voorstellen besproken voor betere afstemming en samenwerking tussen de diverse
«mutually reinforcing institutions».De NAVO legt – naast de klassieke verdedigingstaak – in toenemende
mate het accent op crisisbeheersingstaken, ook buiten het verdragsgebied.
Daartoe is niet alleen een intern aanpassingsproces in gang gezet, maar ook
de betrokkenheid van de Midden- en Oost-Europese landen bij de «nieuwe
taken» vergroot, zoals door het voornemen van uitbreiding van lidmaatschap
en door oprichting en verdieping van het Partnerschap voor de Vrede.De Europese Unie heeft bij de uitvoering van het gemeenschappelijke buitenlandse
en veiligheidsbeleid naar aanleiding van regionale crises ook een operationele
rol te spelen (zoals de instelling van de ECMM in voormalig Joegoslavië)
en daarnaast ook de mogelijkheid om de West-Europese Unie in te schakelen,
zoals voor de politie-operatie in Mostar.De West-Europese Unie heeft zich gericht op de zogenaamde Petersbergtaken,
dat wil zeggen taken op het gebied van met name humanitaire hulp en crisisbeheersing,
voor situaties waarin Europa zelf – al dan niet met gebruikmaking van
NAVO-middelen – zijn verantwoordelijkheid kan en wil nemen. II. Proliferatie risico'sDe proliferatie van massavernietigingswapens en hun overbrengingsmiddelen
(korte- en lange afstandsraketten) vormde reeds langer een ernstige bedreiging
voor de internationale vrede en veiligheid. De veranderde veiligheidssituatie,
de technologische ontwikkeling en de verbreiding van relevante kennis hebben
het proliferatieprobleem de laatste jaren acuter gemaakt.De Europese Unie blijft actief streven naar universele werking van de
relevante ontwapeningsverdragen (Non-Proliferatieverdrag, Chemische-Wapensverdrag,
Biologische-Wapensverdrag), verbeterde controle op naleving (o.a. versterking
IAEA-inspecties; totstandkoming van een verificatieprotocol bij het BW-verdrag,
de UNSCOM-activiteiten in Irak) en sancties op overtreding. Voorts worden
regionale initiatieven op het gebied van wapenbeheersing en non-proliferatie
aangemoedigd en gesteund. Zo draagt de EU bij aan de «Korean Peninsula
Energy Development Organization» (KEDO), het internationale
consortium dat beoogt de «nucleaire kwestie» in Noord-Korea op
te lossen.In de exportcontroleregimes NSG (nucleair), Australië Groep (biologisch
en chemisch) en MTCR (raketten) wordt er naar gestreefd zeker te stellen dat
geen technologieën of materialen worden geëxporteerd die voor de
vervaardiging van massavernietigingswapens en hun overbrengingsmiddelen kunnen
worden aangewend. Vrijwel alle grote producerende landen maken deel uit van
deze regimes.Sinds eind 1995 is het zogenaamde Wassenaar Arrangement on Export Control
for Conventional Weapons and Dual-Use Goods van kracht. Dit arrangement moet
leiden tot een grotere transparantie en verantwoordelijkheid inzake de export
van conventionele wapens en dual-use goederen. Hierdoor moeten destabiliserende
accumulaties van dergelijke goederen, met name in spanningsgebieden, worden
voorkomen.Dat is ook één van de doelstellingen van de criteria die
de landen van de Europese Unie hanteren bij de uitvoering van hun wapenexportbeleid.
Over de toepassing van die criteria vindt in toenemende mate afstemming plaats.Binnen de EU zijn (door Nederland) ook initiatieven genomen om de illegale
handel in conventionele wapens, in het bijzonder kleine wapens, tegen te gaan.De toestand van het Russische nucleaire apparaat heeft proliferatie-risico's
doen toenemen. Overdracht van kennis van en/of componenten voor nucleaire
wapens aan niet-kernwapenstaten is niet langer denkbeeldig.Teneinde nucleaire smokkel tegen te gaan, bestaat een uitgebreid pakket
van maatregelen in EU-verband naar aanleiding van de Europese Raad in Essen
en in IAEA-verband, alsook vanuit de G-7. Daarnaast zijn er bilaterale programma's,
onder meer van de Verenigde Staten. Het gaat bij deze programma's vooral om
informatie-uitwisseling en ondersteuning van betrokken diensten in probleemlanden.
Nadruk ligt op verbetering van de fysieke beveiliging van nucleaire installaties
en van de boekhouding van nucleair materiaal. III. MilieurampenTen aanzien van nucleaire milieuvervuiling baart, naast de toestand van
een deel van de door kernenergie aangedreven Russische onderzeevloot, de veiligheid
van kerncentrales van Russische makelij in Midden- en Oost-Europa nog steeds
zorgen. Internationale hulpprojecten voor kerncentrales worden door de Europese
Commissie gecoördineerd in het kader van het G-24 coördinatiemechanisme.Sinds het ongeval met de kerncentrale Tsjernobyl in april 1986 is onder
auspiciën van de IAEA een tweetal verdragen van kracht geworden die er
voor moeten zorgen dat ten aanzien van een nucleair ongeval tijdig de nodige
informatie wordt verschaft en, indien nodig, assistentie wordt verleend. Het
gaat hierbij om het Verdrag inzake de verlening van bijstand in het geval
van een nucleair ongeval of een calamiteit met radioactieve stoffen (1986)
en het Verdrag inzake vroegtijdige kennisgeving van een nucleair ongeval (1986).
Nederland is partij bij beide verdragen. Verder heeft de IAEA de International
Nuclear Event Scale (INES) ontwikkeld ten behoeve van snelle en consistente
informatie aan het publiek ten aanzien van de ernst van incidenten bij nucleaire
installaties.In meer algemene zin worden milieurampen doorgaans in twee typen onderscheiden:
rampen die onmiddellijk optreden vragen en rampen die zich over een langere
tijdsperiode voltrekken. Over het voorkomen, melden en bestrijden van het
eerste type milieurampen worden met name in de kaders van de Europese
Unie (onder andere Seveso-richtlijn, concept-kaderrichtlijn Water) en van
de Verenigde Naties (onder andere ECE conventie industriële ongevallen)
afspraken gemaakt. Bij het tweede type milieurampen kan worden gedacht aan
verwoestijning, het broeikaseffect en teruggang van biodiversiteit. Over deze
problematiek wordt op mondiale schaal, met name in het kader van de Verenigde
Naties, overleg gevoerd (conventies over klimaat, biodiversiteit en verwoestijning).
Daarnaast is ook sprake van conventies en actieplannen, waaraan binnen de
Nederlandse ontwikkelingssamenwerkingsinspanningen aandacht wordt gegeven. IV. Internationale criminaliteit, drugs en terrorismeHet belang van een krachtige aanpak van grensoverschrijdende criminaliteit,
drugshandel en terrorisme zowel door individuele landen (via hun nationale
politie-autoriteiten) als door betere internationale samenwerking, wordt algemeen
onderschreven. Nederland stelt zich op het standpunt dat terrorisme gescheiden
moet worden behandeld van (internationale) criminaliteit omdat aan terrorisme
in de regel politieke motieven ten grondslag liggen. Terrorisme wordt ook
daarom apart op de internationale agenda opgevoerd. Ook het internationale
drugsvraagstuk, dat vaak met internationale misdaad samenhangt, vraagt vanwege
aard en omvang om een bijzondere aanpak.Binnen de Verenigde Naties wordt de mogelijkheid onderzocht voor het opstellen
van een internationale conventie tegen georganiseerde transnationale criminaliteit.
Dit is een nadere uitwerking van het «Global Action Plan against Organized
Transnational Crime» dat in 1994 door de AVVN is aangenomen. De ontwerp-conventie,
waarover de onderhandelingen in mei 1997 zijn begonnen, heeft onder meer betrekking
op de illegale drugshandel, mensenhandel, diefstal van nucleair materiaal,
terroristische daden en illegale wapenhandel en gaat onder meer in op strafbaarstelling
en uitleveringsvoorwaarden.Voorts formuleert de UN Commission for Crime Prevention and Criminal Justice
beleidsrichtlijnen op het gebied van criminaliteitsbestrijding. Binnen de P-8 zijn aanbevelingen geformuleerd voor het nemen van maatregelen
op gebied van transnationale georganiseerde misdaad. Deze maatregelen hebben
onder meer betrekking op wederzijdse bijstand, uitlevering van daders en uitwisseling
van expertise en informatie.De Europese Raad van Amsterdam van juni 1997 heeft een actieplan voor
de bestrijding van de georganiseerde misdaad aanvaard, waarin een aantal politieke
richtlijnen en aanbevelingen zijn geformuleerd. In dit kader zal een multi-disciplinaire
groep voor de bestrijding van georganiseerde misdaad worden ingesteld.Interpol (VN) en Europol (EU), zodra in werking getreden, houden zich
bezig met samenwerking tussen politie-autoriteiten bij de uitwisseling van
informatie voor politiële doeleinden.De Europese Raad van Amsterdam heeft besloten de bevoegdheden van Europol
op dit gebied te versterken.Een specifiek aspect van internationale criminaliteit betreft de drugsproblematiek.De Algemene Vergadering van de Verenigde Naties heeft in 1990 een «Political
Declaration and the Global Programme of Action» inzake drugs aanvaard.
Dit programma omvat een uitgebreide lijst van maatregelen die de Lidstaten,
tezamen met de VN-instituten, dienen te ondernemen in de strijd tegen drugsmisbruik
en -handel. In de Politieke Verklaring wordt 1991–2000 als
VN-decennium tegen drugsmisbruik uitgeroepen. In 1998 zal een speciale zitting
van de AVVN worden gewijd aan versterking van de internationale samenwerking
in de strijd tegen drugs.De drugsproblematiek komt in alle drie pijlers van de Europese Unie aan
de orde. De Europese Raad van Florence in 1996 heeft een «66-punten-actieplan»
opgesteld, bestaande uit een breed scala van maatregelen op het gebied van
drugsbestrijding en de daarmee samenhangende criminaliteitsvormen, zoals het
zogenaamde witwassen van zwart geld. Tijdens de Europese Raad van Dublin in
1996 zijn hierin nadere prioriteiten aangegeven. Naast interne EU-samenwerking
op het gebied van preventie en het tegengaan van illegaal drugsgebruik en
-handel, voorziet het plan in samenwerking met derde landen op het gebied
van drugsbestrijding. In het kader van de «Nieuwe Transatlantische Agenda»
wordt ook gestreefd naar nauwere samenwerking tussen de EU en de VS bij de
bestrijding van drugshandel.In het kader van het Verdrag van Schengen houdt een werkgroep zich bezig
met drugsproblematiek, waarbij openbare orde-aspecten als gevolg van de afschaffing
van de binnengrenzen en van invoering van het vrije verkeer van personen aan
de orde komen.Binnen de Raad van Europa is de Pompidou-groep (Cooperation Group to Combat
Drug Abuse and Illicit Trafficking in Drugs) belast met onderzoek naar drugsgebruik
en -handel.De Dublin-groep is een informeel samenwerkingsverband van landen, actief
op het gebied van drugsbestrijding. Leden zijn de EU-Lidstaten, Noorwegen,
VS, Canada, Japan en Australië. Tot de taken van de Dublin-groep behoren
het verzamelen van gegevens, informatieuitwisseling over donoractiviteiten
en het voeren van een dialoog met de nationale autoriteiten van ontvangende
landen over het drugsbeleid.Over terrorisme wordt in verscheidene fora overleg gevoerd.In het kader van de Verenigde Naties zijn elf conventies opgesteld ter
bestrijding van bijzondere vormen van terroristische daden. Daarnaast zijn
verklaringen aangenomen over maatregelen ter uitbanning van internationaal
terrorisme, waaronder een nieuwe verklaring die ertoe moet leiden dat terroristen
de bescherming op basis van het Vluchtelingenverdrag van 1951 moet worden
onthouden. Het al genoemde ontwerp voor een internationale conventie tegen
georganiseerde transnationale misdaad heeft ook betrekking op terroristische
daden. In februari 1997 zijn onderhandelingen begonnen over een International
Convention for the Suppression of Terrorist Bombings.De P-8 hebben in 1996 een 25-punten-actieplan tegen terrorisme aanvaard.
Het actieplan bevat een oproep aan alle landen om een aantal praktische maatregelen
te treffen ter bestrijding van terrorisme en bepleit versterking van de internationale
samenwerking op dit gebied. De maatregelen hebben ondermeer betrekking op
de berechting van terroristen, versterking van de wederzijdse rechtsbijstand
en verbetering van het internationale informatienetwerk.In de tweede en derde pijler van de Europese Unie komt de strijd tegen
terrorisme aan de orde. In de desbetreffende tweede pijler-werkgroep worden
de buitenlands-politieke aspecten besproken, waaronder de uitwerking van het
P-8 actieplan en de samenwerking met derde landen. Zo is eind 1996 een gemeenschappelijke
benadering overeengekomen waarin ondermeer de voorkeur wordt uitgesproken
voor aparte conventies met betrekking tot specifieke terroristische activiteiten –
zoals de bovengenoemde elf conventies van de VN – boven
een algemene conventie over terrorisme.Binnen de derde pijler worden maatregelen besproken ter bestrijding van
terrorisme en worden samenwerkingsprogramma's met derde landen uitgewerkt.In de dialoog met 12 Middellandse Zeepartners («Barcelona-proces»)
worden, vooral op verzoek van sommige Arabische landen, wegen verkend om terrorismebestrijding
te bespreken. De politieke tegenstellingen in, met name, het Midden-Oosten
maken een discussie over terrorisme echter moeilijk.Zodra in werking getreden, zal Europol zich ten doel stellen de samenwerking
tussen de bevoegde instanties van de lid-staten met betrekking tot bestrijding
van terrorisme te bevorderen.De doelstelling van de European Convention on the suppression of terrorism
(1977), die in het kader van de Raad van Europa tot stand is gekomen, is te
voorkomen dat plegers van terroristische daden strafvervolging of tenuitvoerlegging
van straf ontlopen, vooral door afspraken over uitlevering. Daartoe verplichten
verdragspartijen zich een aantal, specifiek aangegeven, terroristische daden
als commune (niet-politieke) delicten strafbaar te stellen.In OVSE-kader wordt door verschillende landen in toenemende mate aandacht
gevraagd voor terrorisme. Tot dusverre heeft dat niet geleid tot een samenhangende
benadering van het terrorismevraagstuk op het politieke (Permanente Raad)
of militaire (Veiligheidsforum) niveau. In OVSE-verband heeft onlangs wel
een eerste seminar plaatsgevonden over specifieke veiligheidsrisico's, waaronder
over terrorisme, georganiseerde misdaad en drugssmokkel.De NAVO geeft in haar Strategisch Concept van 1991 aan dat terrorisme
een van de veiligheidsrisico's is. Deze risico's kunnen onderwerp zijn van
bondgenootschappelijke consultaties volgens art. 4 van het Verdrag van Washington.
Deze consultaties zouden, zo nodig, kunnen leiden tot gecoördineerde
actie van de bondgenoten. Bondgenootschappelijk overleg vindt ondermeer plaats
tussen inlichtingen- en veiligheidsdiensten in het Special Committee.In het kader van Interpol wordt de breedst mogelijke assistentie tussen
politieautoriteiten geboden, met name informatie-uitwisseling op het gebied
van terrorisme. Lijst van gebruikte afkortingen AVVNAlgemene
Vergadering van de Verenigde Naties BWBiologische wapens CWChemische
wapens ECEEuropean Commission for Europe (van de VN) ECMMEuropean
Community's Monitor MissionEUEuropese Unie G-7Groep
van 7 (grote industrielanden: VS, Canada, VK, Frankrijk, Duitsland, Italië
en Japan) G-24Groep van 24 (overlegverband van westerse donoren)IAEAInternational Atomic Energy Agency IGCIntergouvernementele
Conferentie (van de EU) INESInternational Nuclear Event ScaleKEDOKorean peninsula Energy Development Organization MTCRMissile
Technology Control Regime NAVONoord-Atlantische VerdragsorganisatieNGO'sNiet-gouvernementele organisaties NSGNuclear
Suppliers Group OVSEOrganisatie voor Veiligheid en Samenwerking
in Europa P-8G-7 plus Rusland UNSCOMUnited Nations
Special Commission (naleving en implementatie VN-resoluties ontwapening Irak)VNVerenigde Naties VSVerenigde Staten WEUWest-Europese
Unie 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25450-1.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl