Wijzig. Wet toezicht verzekeringsbedrijf 1993 e.e.a. wetten i.v.m. vergroting effectiviteit bedrijfseconomisch toezicht; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26075, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

14-04-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

26075 nr. 5

09-04-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMEEN 1. Inleiding2. Bezwaarrecht accountantsARTIKELEN Artikel I ABCDEFGHJKOPSVXDDArtikel XIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26075Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 73 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 075Wijziging van de Wet toezicht verzekeringsbedrijf 1993, de Wet
toezicht natura-uitvaartverzekeringsbedrijf en in verband daarmee enkele andere
wetten, teneinde de effectiviteit van het bedrijfseconomisch toezicht te vergrotennr. 5NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 9 april 1999 ALGEMEEN 1. InleidingDe leden van de PvdA-fractie hebben met waardering kennisgenomen
van het voorliggende wetsvoorstel. Hiermee wordt immers tegemoetgekomen aan
de wens van de Tweede Kamer het toezicht op verzekeraars aan te scherpen op
basis van het onderzoek dat de Tweede Kamer heeft verricht naar het functioneren
van de Verzekeringskamer naar aanleiding van de zaak Vie d'Or.De leden van de PvdA-fractie zijn overigens benieuwd naar de stand
van zaken met betrekking tot het onderzoek van de Ondernemingskamer. Kan de
regering de Kamer informeren over de recente ontwikkelingen?Op 9 juli 1998 heeft de Ondernemingskamer uitspraak gedaan. In haar beschikking
rekent de Ondernemingskamer de Verzekeringskamer wanbeleid van Vie d'Or toe
op één punt, te weten met betrekking tot de behandeling van
de Merril Lynch-contracten tijdens de noodregeling. Tegen dit deel van de
uitspraak is de Verzekeringskamer in cassatie gegaan. Ook de curatoren van
Vie d'Or en de Stichting Vie d'Or hebben cassatie aangetekend. De Hoge Raad
heeft nog geen uitspraak gedaan.Hoewel deze leden de mening van de regering delen dat nieuwe regelgeving
geen garantie biedt voor een adequaat toezicht vinden zij het opvallend dat
de regering het belang van een verfijnd toezicht nogal relativeert. Deze leden
hebben de indruk dat de voordelen van een aangepast toezichtstelsel worden
onderbelicht, terwijl de mogelijke nadelen worden geaccentueerd. Hebben deze
leden dat goed begrepen en kan de benadering van de regering nader worden
toegelicht? Deze leden menen dat deze verfijning juist is voortgekomen uit
praktijkervaringen die aangegeven hebben dat juist een dynamiserende en innoverende
bank- en verzekeringsmarkt, waarin veel financiële producten aan de consumenten
worden aangeboden, een aanscherping van zowel het nationaal als het internationaal
toezichtstelsel vereist. En is het niet zo dat scherper toezicht uiteindelijk
de concurrentiekracht versterkt?De veronderstelling van deze leden dat de voorgestelde verfijning van
het toezicht is voortgekomen uit praktijkervaringen kan worden bevestigd.
De indruk die bij deze leden is gewekt als zouden de voordelen van een aangepast
toezichtstelsel in de toelichting worden onderbelicht, terwijl de mogelijke
nadelen worden geaccentueerd, is niet beoogd. Het is geenszins de bedoeling
om ook maar iets af te doen aan het belang van een verfijnd en aangescherpt
toezicht. Het feit dat diverse aanscherpingen worden voorgesteld, moge dit
uitgangspunt onderstrepen. De aangebrachte relativering dat het steeds verder
verfijnen van regelgeving slechts schijnzekerheid biedt, heeft uitsluitend
tot doel mogelijk te hoog gespannen verwachtingen te temperen dat een steeds
verdergaande verfijning van de regelgeving ieder potentieel probleem zal kunnen
ondervangen.Met betrekking tot de opmerking van deze leden dat scherper toezicht uiteindelijk
de concurrentiekracht versterkt, wordt het volgende opgemerkt.Toezicht op verzekeraars (en op financiële instellingen in het algemeen)
strekt ertoe zoveel mogelijk zeker te stellen dat zij hun financiële
verplichtingen jegens de polishouders kunnen nakomen. De toezichthouder ziet
er op toe dat verzekeraars zich aan de, voornamelijk op financiële eisen
toegesneden, wettelijke normen en regels houden. Per definitie stelt toezicht
derhalve grenzen aan de concurrentie. Het is de taak van de wetgever een goed
evenwicht te vinden tussen de effecten die deze regelgeving met zich brengen.
Enerzijds moeten zoveel mogelijk de belangen van de consument worden beschermd
wat betreft de financiële gegoedheid van verzekeraars, anderzijds dient
de concurrentie niet onnodig te worden belemmerd. Ook moet de financiële
toezichtswetgeving de voorwaarden scheppen voor een goede marktwerking binnen
en transparantie van de verzekeringssector. Bij dit alles moet overigens steeds
in het oog worden gehouden dat een te scherp toezicht het gevaar in zich bergt
dat de concurrentie te zeer aan banden wordt gelegd.De leden van de VVD-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen
van het onderhavige wetsvoorstel. Het is van belang dat de toezichthouders
effectief hun taak kunnen uitvoeren teneinde transparantie, openbaarheid en
integriteit te bevorderen. Door de onderhavige wetswijziging worden de mogelijkheden
van de Verzekeringskamer vergroot. Ook de toevoeging van een bezwaarrecht
jegens de accountant die de jaarrekening controleert is een verbetering ten
opzichte van de huidige situatie. De vraag is of de wijzigingen de effectiviteit
van het bedrijfseconomische toezicht in voldoende mate vergroten. De VVD heeft
dientengevolge een aantal kritische vragen over dit wetsvoorstel.De leden van de VVD-fractie vragen zich af of de voorgestelde wijzigingen
het toezicht van de Verzekeringskamer aanpassen overeenkomstig het toezichtsinstrumentarium
van De Nederlandse Bank om toezicht te houden op kredietinstellingen. Graag
vernemen de leden van de VVD op welke punten dit niet het geval is en waarom
er een verschil is. De leden van de VVD-fractie vragen zich ook af of alle
aspecten van de Nota «Integriteit van de Financiële sector»
in overeenstemming zijn met het onderhavige wetsvoorstel.Het wetsvoorstel heeft tot doel om in de Wet toezicht verzekeringsbedrijf 1993
(Wtv 1993) wijzigingen aan te brengen die voortvloeien uit de evaluatie van
de gebeurtenissen rond Vie d'Or. In de brief van 3 juni 1996 van ondergetekende
aan de Tweede Kamer (kamerstukken II 1995/96, 23 669, nr. 17), zijn de
belangrijkste punten vermeld waarop naar aanleiding van de evaluatie werd
besloten tot aanpassing van de regelgeving. Afstemming van het toezichtsinstrumentarium
van de financiële toezichthouders is daarbij niet het uitgangspunt. Op
enkele punten is desalniettemin toch in het voorliggende wetsvoorstel tot afstemming overgegaan. Als voorbeeld mag gelden de voorgestelde aanpassingen
met betrekking tot de noodregeling. Met betrekking tot dit onderwerp wordt
aangesloten bij de regeling die ingevolge de Wet toezicht kredietwezen 1992
(Wtk 1992) geldt ten aanzien van de Nederlandsche Bank (DNB), zodat in geval
van noodregeling van een verzekeraar de vereffening voortaan ook zal worden
opgedragen aan een of meer door de rechtbank te benoemen bewindvoerders.Ook op andere terreinen wordt een nadere afstemming van het instrumentarium
dat de financiële toezichthouders ter beschikking staat tot stand gebracht.
Zo wordt voor de Verzekeringskamer, DNB en de Stichting Toezicht Effectenverkeer
(STE) de mogelijkheid geïntroduceerd om bezwaar te maken tegen de accountant
van een onder hun toezicht staande instelling.Verder is de gelegenheid aangegrepen om enkele bevoegdheden die DNB recentelijk
heeft verkregen (Wet van 12 maart 1998 tot wijziging van de Wet toezicht kredietwezen
1992 teneinde de effectiviteit van deze wet op enkele punten te verbeteren;
Stb. 215), eveneens toe te kennen aan de Verzekeringskamer. Het betreft de
volgende bevoegdheden:– naast de handelingen of de antecedenten van de (mede)beleidsbepalers
van een verzekeraar kan de Verzekeringskamer ook de voornemens van deze personen
toetsen; daarnaast kan de Verzekeringskamer optreden indien zij van oordeel
is dat de betrouwbaarheid van deze personen niet buiten twijfel staat (artikelen
29, tweede lid Wtv 1993 en 9, eerste lid, onderdelen c en e Wtk 1992);– de Verzekeringskamer krijgt de bevoegdheid aan de beleidsbepalers
van de groep waartoe de verzekeraar behoort de aanwijzing te geven de betrokkenheid
van bestuurders of personen die uit hoofde van hun functie bij de groep het
beleid van de verzekeraar kunnen (mede)bepalen, te beëindigen (artikelen
54a Wtv 1993 en 14, tweede lid Wtk 1992);– wijzigingen van het aantal en de identiteit van (mede)bestuursleden
moeten vooraf ter kennis worden gebracht van de Verzekeringskamer; wijzigingen
kunnen niet worden doorgevoerd indien de Verzekeringskamer binnen zes weken
meldt er niet mee in te stemmen (artikelen 75 en 103 Wtv 1993 en 13 Wtk 1992).Daarnaast is in artikel 11a van de Wtv 1993 de in artikel 3, tweede lid
van de Wtk 1992 opgenomen bevoegdheid van de Minister van Financiën overgenomen
om de toezichthouder voorschriften te geven ter implementatie van EU-richtlijnen.Volledigheidshalve wordt opgemerkt dat met het thans voorliggende wetsvoorstel
niet wordt beoogd het toezichtsinstrumentarium van Verzekeringskamer en DNB
in algemene zin nader op elkaar af te stemmen. Daarvoor is een afzonderlijk
wetgevingstraject voorzien. In de zgn. kleine röntgenfoto (Samenhang
en verschillen tussen de financiële toezichtswetten; kamerstukken 1995/96,
24 843, nr. 1) is een inventarisatie gemaakt van en een toelichting gegeven
op de belangrijkste verschillen tussen de financiële toezichtswetten.
Daarbij is geconstateerd dat er reden is een aantal verschillen op te heffen,
dan wel opheffing te overwegen. De voorbereidingen voor een wetsvoorstel zullen
naar verwachting in het eerste halfjaar van 1999 worden afgerond. In dat wetsvoorstel
zal tevens uitwerking worden gegeven aan enkele wetgevende initiatieven uit
de notitie «Integriteit van de financiële sector» (kamerstukken
II, 1997/98, 25 830).De leden van de VVD-fractie vragen zich af of de Verzekeringskamer
voldoende instrumenten heeft om het millenniumprobleem onder de aandacht van
de onder toezicht staande verzekeringsmaatschappijen te brengen.Deze vraag kan bevestigend worden beantwoord. De Verzekeringskamer heeft
in december 1997 een onderzoeksenquête gezonden aan alle onder haar
toezicht staande verzekeraars. Doel was de bewustwording voor het millenniumprobleem
te verhogen en inzicht te verkrijgen in de wijze waarop verzekeraars de noodzakelijke
aanpassingen realiseren. De resultaten van de enquête zijn voornamelijk
gebruikt ten behoeve van toezichtsdoeleinden. Zij heeft beknopte resultaten
van de enquête gepubliceerd. Daarnaast heeft de Verzekeringskamer bij
circulaire verzekeraars verzocht hun externe accountant op te dragen schriftelijk
te rapporteren over de door de verzekeraar getroffen acties om de millenniumproblematiek
tijdig het hoofd te bieden. Aan de hand van de ontvangen managementletters
van de accountants wordt in de nadere contacten met verzekeraars de voortgang
van de administratieve aanpassingen voortdurend gemonitord. Ook komt tijdens
de reguliere toezichtscontacten de mate waarin de betrokken verzekeraar het
millenniumprobleem heeft aangepakt, stelselmatig aan de orde. Tevens heeft
de Verzekeringskamer alle onder haar toezicht staande verzekeraars op 23 maart
1999 een zgn. quick scan toegezonden. Verzekeraars moeten daarin op uniforme
wijze de stand van zaken aangeven met betrekking tot de aanpassing van de
voor de bedrijfsvoering kritische processen, uitkeringsprocessen en alle geautomatiseerde
informatiesystemen.Voor het geval een verzekeraar naar de mening van de Verzekeringskamer
onvoldoende maatregelen neemt om het probleem op te lossen, kan de Verzekeringskamer
hem dwingen bepaalde maatregelen te treffen, door gebruik te maken van haar
aanwijzingsrecht. De verzekeraar is verplicht die aanwijzing binnen de door
de Verzekeringskamer gestelde termijn op te volgen. Doet de verzekeraar dat
niet of niet naar genoegen van de Verzekeringskamer, dan kan zij een stille
curator aanstellen bij de verzekeraar of haar aanwijzing openbaar maken.Kan de regering ook aangeven of er na de invoering van de onderhavige
wetswijziging nog knelpunten zijn in een naadloze samenwerking tussen de drie
toezichthouders in de financiële sector (De Nederlandsche Bank, Stichting
Toezicht Effectenverkeer en Verzekeringskamer)? Zo ja, welke maatregelen neemt
de regering om deze op te lossen?Doel van dit wetsvoorstel is niet om de samenwerking van de financiële
toezichthouders nader op elkaar af te stemmen. Hiertoe is, zoals aangegeven
in het antwoord op een eerdere vraag van deze leden, een ander wetgevingsproject
in gang gezet.In dit verband wijst ondergetekende tevens op zijn brief van 4 december
1998, (kamerstukken II, 1998/99, 24 456, nr. 20), aan de Tweede Kamer,
waarin een notitie is aangekondigd over de institutionele vormgeving van het
toezicht op de financiële sector. Deze notitie is bij brief van 2 april
1999, kenmerk BGW99/623-M, aan de Tweede Kamer gezonden.In de MDW-brief van de ministers van Economische Zaken en Justitie
over Markt en Overheid (Kamerstuk 24 036, nr. 98) wordt melding gemaakt
van het verstrekken van gegevensbestanden onder gelijke condities aan andere
verzekeraars dan de verzekeringsdochter van het pensioenfonds. De leden van
de VVD-fractie zouden graag vernemen in hoeverre de controle op dit uitgangspunt
door de Verzekeringskamer mogelijk is na de inwerkingtreding van het onderhavige
wetsvoorstel.In genoemde brief wordt onder meer aanbevolen dat gegevensbestanden, verkregen
voor de uitvoering van collectieve regelingen, die gebruikt worden door gelieerde
verzekeraars of dochterondernemingen voor het aanbieden van andere producten,
onder gelijke condities ook aan andere ondernemingen en verzekeraars beschikbaar
zullen zijn. Bezien wordt op welke wijze de normstelling met betrekking tot
de toegankelijkheid van publieke gegevensbestanden zal worden geïmplementeerd
in wet- en regelgeving.De leden van de CDA-fractie hebben met interesse kennisgenomen van
onderhavig wetsvoorstel en kunnen instemmen met het merendeel van de
voorstellen. Het voorstel zien zij als een onderdeel van het dossier «integriteit
van de financiële sector». Stroomlijning van de diverse financiële
toezichtswetten is uiterst belangrijk om te komen tot de noodzakelijke verbetering
van het toezicht op de financiële wereld. Voortschrijdend inzicht zal
de komende jaren ongetwijfeld tot nadere aanpassingen leiden.Alvorens tot een eindoordeel te kunnen komen zouden de leden van
de CDA-fractie graag de volgende punten aan de orde willen stellen. De leden
van de CDA-fractie merken op dat nieuwe regelgeving nog geen garantie is voor
adequaat toezicht. Adequaat toezicht is afhankelijk van aandacht, mentaliteit
en pro-activiteit van de desbetreffende toezichthouder. Effectiviteit en efficiëntie
dienen afgewogen te worden. Hoe is in onderliggend wetsvoorstel de afweging
tussen effectiviteit en efficiëntie tot stand gekomen?In de memorie van toelichting wordt niet vermeld wat de lasten zijn
voor de Verzekeringskamer enerzijds en de verzekeraars anderzijds. De toezichthoudende
taak van de Verzekeringskamer zal uiteindelijk groter worden en de lasten
van de verzekeraars zullen zeker toenemen, omdat bijvoorbeeld binnen de huidige
wetgeving de termijn waarbinnen een verzekeraar staten dient in te leveren,
wordt verkort. Kan de regering in de memorie van toelichting deze aspecten
meenemen, inclusief een uitwerking van de afwegingen die zijn gemaakt om juist
deze maatregelen te nemen?De wijzigingen die door het onderhavige wetsvoorstel worden aangebracht
in het toezichtsinstrumentarium leiden er niet toe dat de omvang van de werkzaamheden
van de Verzekeringskamer structureel wordt vergroot. De nieuwe bevoegdheden,
die betrekking hebben op de toetsing van (mede)beleidsbepalers, het eerder
of vaker ter beschikking krijgen van de verslagstaten en de mogelijkheid om
bezwaar te maken tegen de accountant, nopen niet tot permanente activiteiten
ten aanzien van alle onder toezicht staande verzekeraars tegelijk. Zij geven
de Verzekeringskamer slechts de mogelijkheid om in situaties waarin dat nodig
is, de vereiste actie te kunnen ondernemen. Het wetsvoorstel leidt daarnaast
in bepaalde gevallen ook tot het verminderen of het voorkomen van werkzaamheden
van de Verzekeringskamer. Zo wordt onder meer voorgesteld de Verzekeringskamer
in het kader van de noodregeling niet meer te belasten met de functie van
beheerder en vereffenaar, maar deze rol toe te wijzen aan één
of meer door de rechtbank te benoemen bewindvoerders. Uit dit alles moge blijken
dat de extra lasten door de intensivering van het toezicht die voor de Verzekeringskamer
uit dit wetsvoorstel voortvloeien, per saldo niet groot zullen zijn. Zij kunnen
zonder meer worden opgevangen binnen de reeds in gang gezette uitbreiding
van het personeelsbestand, waarvan melding is gemaakt in de publicatie «De
actualisering van het toezicht» van de Verzekeringskamer. Ondergetekende
heeft deze publicatie bij brief van 6 oktober 1997, kenmerk BGW97-2402M, toegezonden
aan de voorzitter van de vaste commissie voor Financiën van de Tweede
Kamer.Evenals voor de Verzekeringskamer zal de toename van de lasten voor verzekeraars
niet groot zijn. De enige wijziging die een lastenstijging tot gevolg zou
kunnen hebben betreft de vervroegde indiening van de staten. Het kostenaspect
hiervan is echter gering aangezien alle informatie die nodig is voor de invulling
van de staten ook op grond van de huidige regelgeving reeds moet worden verzameld
en verwerkt. Het gaat derhalve uitsluitend om een versnelling van de bestaande
procedure. Het is onaannemelijk dat dit tot een aanzienlijke kostenstijging
bij verzekeraars zal leiden. Overigens wordt erop gewezen dat een vervroegd
inzicht in de eigen financiële situatie, zeker ook het belang van verzekeraars
zelf dient, aangezien hierdoor mogelijke financiële problemen eerder
kunnen worden onderkend. Gezien het voorgaande is ondergetekende ervan overtuigd dat de voordelen
van een verfijnder toezichtsinstrumentarium, waardoor de mogelijkheid dat
zich problemen bij verzekeraars voordoen verder worden verminderd, ruimschoots
opwegen tegen de geringe additionele lasten die voor zowel verzekeraars als
de Verzekeringskamer uit het wetsvoorstel voortvloeien.De leden van de D66-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen
van het onderhavige wetsvoorstel. Zij constateren met instemming dat de conclusie
van de commissie-Ybema dat binnen de grenzen van de wet aanscherping van het
toezichtsbeleid mogelijk is, in onderhavig voorstel navolging heeft gekregen.Deze wijzigingen die naar aanleiding van de evaluatie van de gebeurtenissen
rond Vie d'Or worden voorgesteld, strekken ertoe de effectiviteit van het
bedrijfseconomisch toezicht te vergroten. In dit verband wensen deze leden
op te merken dat zij instemmen met de gedachtegang van de regering dat regelgeving
alleen geen garantie biedt voor een adequaat toezicht en dat gewaakt moet
worden dat intensivering van het toezicht er niet toe leidt dat de verzekeringsmarkt
in Nederland zijn dynamiek zal verliezen. De leden van de D66-fractie hadden
daarom graag gezien dat bij de verschillende voorgestelde wijzigingen zou
zijn aangegeven wat hiervan de betekenis is voor de financiële en administratieve
lasten voor zowel de Verzekeringskamer als voor de verzekeraars. Wil de regering
in haar nota naar aanleiding van het verslag de te verwachten lasten van onderhavige
wijzigingsvoorstellen bijvoegen?Verwezen wordt naar de beantwoording van de voorafgaande vraag van de
leden van de CDA-fractie. 2. Bezwaarrecht accountantsDe leden van de fractie van D66 verzoeken de regering aan te geven
welke criteria zijn aangelegd waarmee de Verzekeringskamer kan toetsen of
een accountant wel of niet is toegerust om de verklaring af te kunnen leggen.Toetsing door de Verzekeringskamer zal geschieden aan de hand van de criteria
die zijn vastgelegd in onder andere de Wet op de Registeraccountants, de Wet
op de Accountant-Administratieconsulenten en de Gedrags- en Beroepsregels
voor registeraccountants. De accountant zal in ieder geval over voldoende
branchegerichte kennis en deskundigheid dienen te beschikken. Daarnaast dient
de accountant voldoende werkzaamheden met betrekking tot de controle van de
betrokken verzekeraar te verrichten om tot zijn oordeel te kunnen komen. In
het bijzonder valt hierbij te denken aan het beoordelen van de technische
voorzieningen op adequaatheid, het beoordelen of wordt voldaan aan de spreidingsregels
met betrekking tot de beleggingen en het controleren van de administratieve
organisatie en de interne controle.De accountant en zijn organisatie dienen tevens de controlewerkzaamheden
met betrekking tot de verzekeraar aan te kunnen. Indien een accountantskantoor
met slechts enkele medewerkers een controle-opdracht aanvaardt bij bijvoorbeeld
een middelgrote verzekeraar, dan zou dit bij de Verzekeringskamer vragen kunnen
oproepen. ARTIKELEN Artikel I AIn de Wtv wordt een nieuw wetsartikel (artikel 11a) voorgesteld,
waarin de Minister van Financiën de bevoegdheid krijgt om voorschriften
te geven ter implementatie door de Verzekeringskamer van richtlijnen die door
de Raad van de Europese Unie (EU) dan wel door de Raad van de
Europese Unie van het Europees Parlement gezamenlijk zijn vastgesteld. De
leden van de PvdA, CDA,- en de D66-fractie willen weten welke overwegingen
ten grondslag liggen aan deze bevoegdheid van de Minister van Financiën.
Tevens vragen zij of er voor andere toezichthouders, zoals bijvoorbeeld De
Nederlandsche Bank, soortgelijke bevoegdheden voor de minister zijn opgenomen
in de wet. Zo nee, waarom niet?Deze bevoegdheidstoekenning wordt voorgesteld in verband met het feit
dat de implementatie van richtlijnbepalingen op het gebied van het verzekeringsbedrijf
voor een deel plaatsvindt door de Verzekeringskamer. Aangezien in dergelijke
gevallen de Staat der Nederlanden jegens de Europese Unie (EU) niet alleen
verantwoordelijk is voor een volledige, correcte en tijdige implementatie,
maar tevens financieel aansprakelijk is indien de Verzekeringskamer EU-richtlijnen
niet of niet juist implementeert, en omdat zij aan de Europese Commissie moet
berichten dat en op welke wijze richtlijnen zijn geïmplementeerd, is
het wenselijk dat de Staat de mogelijkheid heeft die verantwoordelijkheid
effectief te dragen en zij de zekerheid verkrijgt dat Nederland jegens de
EU aan haar verplichtingen voldoet. De Minister van Financiën verkrijgt
daarom met de voorgestelde bepaling de bevoegdheid om de Verzekeringskamer
in dit kader voorschriften te geven.De vraag of voor de minister jegens andere toezichthouders soortgelijke
bevoegdheden in de wet zijn opgenomen, kan bevestigend worden beantwoord.
Analoge bepalingen zijn opgenomen in de Wtk 1992 ten aanzien van DNB en in
de Wet toezicht effectenverkeer 1995 (Wte 1995) ten aanzien van de STE.De leden van de D66-fractie willen graag weten hoe de bevoegdheid
van de Minister van Financiën zich verhoudt tot de onafhankelijke positie
van de Verzekeringskamer en verzoeken voorts aan te geven welke instrumenten
nu ter beschikking staan om een volledige, correcte en tijdige implementatie
van een Europese richtlijn op het gebied van het verzekeringsbedrijf door
de Verzekeringskamer af te dwingen.De voorgestelde bevoegdheid van de minister vloeit voort uit de verantwoordelijkheid
die de Staat heeft voor een volledige, correcte en tijdige implementatie van
richtlijnen. De bevoegdheid heeft geen enkele invloed op de onafhankelijkheid
van de Verzekeringskamer voor het door haar uitgeoefende toezicht op verzekeraars.
Het betreft immers uitsluitend de bevoegdheid om de Verzekeringskamer voorschriften
te geven voor de implementatie van EU-richtlijnen.Op dit moment beschikt de Minister van Financiën niet over instrumenten
om een volledige, correcte en tijdige implementatie van een Europese richtlijn
op het gebied van het verzekeringsbedrijf door de Verzekeringskamer af te
dwingen, terwijl hij deze bevoegdheid wel heeft jegens DNB en STE. BDe leden van de PvdA-fractie constateren dat, ter verbetering van
de mogelijkheden van de Verzekeringskamer, wordt voorgesteld om de Verzekeringskamer
niet alleen de handelingen van beleidsbepalers te laten toetsen maar ook de
eventuele voornemens van beleidsbepalers (artikel 29). Er wordt gesteld dat
hiermee wordt aangesloten bij de terminologie die gehanteerd wordt in het
Burgerlijk Wetboek. De leden van de PvdA-fractie zouden willen weten of onderzocht
is of ook wijzigingen meegenomen kunnen worden uit oogpunt van harmonisatie
in andere toezichtswetten. Een voorbeeld hiervan is de formulering in het
Besluit Toezicht Beleggingsinstellingen. Hier wordt gesproken over voornemens
en antecedenten.In artikel 9, eerste lid, onderdeel c, van de Wtk 1992 en artikel 2, tweede
lid, van het Besluit toezicht beleggingsinstellingen is reeds opgenomen dat ook de voornemens van de beleidsbepalers een rol kunnen spelen
bij de vraag door de toezichthouder of hun betrouwbaarheid niet buiten twijfel
staat.Het onderhavige voorstel bewerkstelligt op dit punt dus een verdere harmonisatie
van de regelgeving met betrekking tot het toezicht op financiële instellingen.Deze leden verzoeken de regering om, ook al ten behoeve van de rechtszekerheid
van betrokken bestuurders, in de toelichting criteria op te nemen op grond
waarvan er twijfel kan ontstaan omtrent de betrouwbaarheid en deskundigheid
van de bestuurders die het beleid van de verzekeraar bepalen.De criteria die een rol spelen bij de beoordeling van de deskundigheid
en betrouwbaarheid van een bestuurder, hebben betrekking op diens integriteit,
opleiding, ervaring, (financiële) verleden en (financiële) banden
met andere bedrijven. Bij de toetsing van kandidaten voor (mede)beleidsbepalende
functies wordt onder meer aandacht besteed aan de volgende punten:– vorige werkgever(s) en nevenfuncties;– is betrokkene wel eens geschorst of ontslagen; heeft hij wel eens
belangrijke financiële problemen gehad; is met betrekking tot hem wel
eens surcéance van betaling uitgesproken of faillissement aangevraagd
of uitgesproken; is hij betrokken (geweest) in juridische procedures naar
aanleiding van financiële problemen;– staan zijn financiële verplichtingen in een gezonde verhouding
tot zijn inkomen of vermogen;– is hem of een onderneming waarbij hij een functie vervult als
bestuurder of commissaris door enig orgaan dat van overheidswege belast is
met het toezicht op enig gebied van de financiële sector, ooit een vergunning
geweigerd of ingetrokken;– is hij wel eens veroordeeld ter zake van een misdrijf of een economisch
delict; is hij verwikkeld in een strafrechtelijke procedure op financieel
terrein of valt dit te verwachten;– heeft hij, direct of indirect, een geldelijk belang of zeggenschap
in de betrokken onderneming of in een of meer andere ondernemingen; in welke
andere ondernemingen bekleedt hij een functie als bestuurder of commissaris.Deze punten maken onderdeel uit van de door de kandidaten in te vullen
vragenformulieren.Ondergetekende heeft de Verzekeringskamer, DNB en STE gewezen op de aanbeveling
van de Commissie Ybema dat ten aanzien van de eisen van betrouwbaarheid en
deskundigheid, tot onderlinge afstemming zou moeten worden gekomen. Hiertoe
zijn de toezichthouders met elkaar en met Financiën in overleg getreden.
De Tweede Kamer is hierover geïnformeerd bij brief van 29 maart 1999,
kenmerk BGW99/431-M.Is overwogen om het element «deskundigheid», zoals dat
genoemd is in artikel 54a op te nemen naast de betrouwbaarheidstoets van artikel
29? Kan de regering een toelichting geven?De deskundigheidstoets is reeds opgenomen in artikel 29, eerste en derde
lid. Op grond daarvan beoordeelt de Verzekeringskamer of de deskundigheid
van de personen die het dagelijks beleid bepalen van de verzekeraar of de
groep waartoe de verzekeraar behoort, voldoende is in verband met de uitoefening
van het verzekeringsbedrijf.De leden van de VVD-fractie vragen zich af waarom de wijziging van
de Pensioen- en spaarfondsenwet (Psw) nog niet wordt meegenomen en derhalve
kan afwijken.In het wetsvoorstel tot wijziging van de Psw in verband met toezicht,
verbod op uitstelfinanciering en waardeoverdracht (kamerstukken II 1998/99,
26 415) is een aan het onderhavige artikel inhoudelijk identieke bepaling
opgenomen (artikel 5, derde lid, Psw).De leden van de fractie van D66 verzoeken de regering aan te geven
waarom en op welke onderdelen de verwachting bestaat dat bij het in te dienen
wetsvoorstel tot wijziging van de Psw zal worden afgeweken van onderhavig
wetsvoorstel.Verwezen wordt naar bovenstaand antwoord op de overeenstemmende vraag
van de leden van de VVD-fractie. CDe leden van de VVD-fractie vragen zich af in hoeverre de wijzigingen
in de Wet toezicht verzekeringsbedrijf 1993 (Wtv 1993) overeenkomstig
de ontwikkelingen van het toezicht op het verzekeringswezen in de landen van
de EU zijn. Is de gehanteerde systematiek afdoende voor bijvoorbeeld dochterondernemingen
of onderdelen in Nederland gevestigd van verzekeraars met de hoofdzetel in
een niet-EU-land?De voorgestelde wijzigingen vloeien grotendeels voort uit de evaluatie
van de gebeurtenissen rond Vie d'Or. Mede aan de hand van de aanbevelingen
van de Commissie Ybema zijn beleidsvoornemens geformuleerd die ten grondslag
liggen aan dit wetsvoorstel. De voorstellen zijn derhalve door nationale ontwikkelingen
geïnitieerd.Dochterondernemingen in Nederland van verzekeraars met zetel buiten Nederland
worden in de Nederlandse toezichtswetgeving aangemerkt als verzekeraars met
zetel in Nederland. Het volledige toezichtsregime van de Wtv 1993 en derhalve
ook de voorgestelde bepalingen voor verzekeraars met zetel in Nederland zijn
op hen dus onverkort van toepassing. Voor de (onzelfstandige) Nederlandse
bijkantoren van verzekeraars met zetel buiten de EU, zijn de relevante bepalingen
van de Wtv 1993 afzonderlijk van toepassing verklaard. DDe leden van de fracties van de VVD en D66 verzoeken de regering
toe te lichten of er verdragsbepalingen zijn die regelen dat personen die
het (dagelijks) beleid van een verzekeraar bepalen en behoren tot een groep
die zetelt in derde landen, systematisch op deskundigheid en betrouwbaarheid
worden getoetst.Met betrekking tot het toezicht op verzekeraars zijn EU-richtlijnen van
toepassing die binnen de EU – ook ten aanzien van de toetsing van (mede)beleidsbepalers –
tot gecoördineerde regels hebben geleid. Met staten buiten de EU zijn
geen overeenkomstige verdragen tot stand gekomen.Volledigheidshalve wordt opgemerkt dat op bijkantoren in Nederland van
verzekeraars met zetel buiten de EU, inhoudelijk vrijwel identieke bepalingen
van toepassing zijn als op verzekeraars met zetel binnen de EU. EDe leden van de PvdA-fractie merken op dat door middel van deze wetswijziging
de Verzekeringskamer aan ieder die zich volgens deze instantie als verzekeraar
voordoet, inlichtingen kan vragen (artikel 55). De voorgestelde redactie van
dit artikel wijkt af van de al bestaande redactie van een soortgelijk artikel
in de Wtk. In laatstgenoemde wet wordt De Nederlandsche Bank bevoegd verklaard
inlichtingen te vragen wanneer zij vermoedt dat een instelling een kredietinstelling
is. In het nader rapport wordt toegelicht waarom een dergelijke nieuwe formulering
nodig is ten behoeve van de Verzekeringskamer en dat De Nederlandsche Bank
aangegeven heeft geen behoefte te hebben aan een nieuwe formulering. De leden van de PvdA-fractie vragen zich af of het niet goed zou zijn,
ook al heeft De Nederlandsche Bank hier geen behoefte aan, de redactie van
het artikel in de Wtk aan te passen, opdat er harmonisatie van wetgeving plaatsvindt.Ondergetekende onderschrijft de wenselijkheid van het zoveel mogelijk
harmoniseren van wet- en regelgeving indien het bepalingen betreft die hetzelfde
resultaat beogen, voor zover althans de specifieke kenmerken van de sectoren
waarop de bepalingen betrekking hebben, niet nopen tot een verschillende aanpak.
De aanpassingen die het onderhavige wetsvoorstel op diverse plaatsen voorstelt
en het in paragraaf 1. van deze nota aangekondigde wetswijzigingstraject
naar aanleiding van de kleine röntgenfoto, vormen hiervan een illustratie.In het kader van dat wetswijzigingstraject zal onder andere de vraag nader
worden bezien of het mogelijk is de inlichtingenbepalingen in de Wtv 1993,
de Wtk 1992, de Wte 1995 en de Wet toezicht beleggingsinstellingen verder
te harmoniseren.Aangezien de afronding van een wetsvoorstel naar verwachting echter nog
enige tijd zal vergen, en het van groot belang moet worden geacht dat de Verzekeringskamer
zo spoedig mogelijk de beschikking krijgt over de voorgestelde bevoegdheid,
meent ondergetekende dat onderdeel e van artikel 55, tweede lid, thans in
de voorgestelde vorm in de Wtv 1993 moet worden opgenomen. Uitdrukkelijk wordt
in dit verband opgemerkt dat daarmee niet wordt vooruitgelopen op de uitkomsten
van het overleg in het kader van de kleine röntgenfoto.Deze leden zijn benieuwd of het vaak voorkomt dat personen ontkennen
verzekeraar te zijn, terwijl de Verzekeringskamer een andere mening is toegedaan.
Kan de regering hier inzicht in geven en zijn er veranderingen in deze ontwikkelingen
te constateren met dien verstande dat het vaker of juist minder vaak voorkomt
of zal gaan voorkomen? Voert de Verzekeringskamer een actief beleid om deze
activiteiten op te sporen? Hoe zijn de ontwikkelingen op dit punt in andere
landen binnen en buiten de EU?De Verzekeringskamer onderzoekt elk jaar enige tientallen zaken waarbij
de vraag speelt of sprake is van het sluiten van verzekeringsovereenkomsten
zonder de daarvoor vereiste vergunning en zo ja, of dit bedrijfsmatig voor
eigen rekening dan wel voor rekening van een bevoegde verzekeraar plaatsvindt.
In veel van deze gevallen leidt dit tot discussie over de aard van het product,
waarbij bepalend is of alle elementen van het begrip overeenkomst van verzekering
aanwezig zijn. Meestal gaat het om vermeende schadeverzekeringsproducten.
Daarbij komt het regelmatig voor dat betrokkenen terughoudend zijn met het
verstrekken van de benodigde informatie aan de Verzekeringskamer, omdat men
ofwel niet overtuigd is van het verzekeringskarakter van de aangeboden dienst
ofwel eenvoudig weigerachtig is.Soms blijkt dat men niet voor eigen rekening handelt, maar als intermediair
van een toegelaten verzekeraar. Slechts in een beperkt aantal gevallen leidt
een onderzoek tot een formele beslissing van de Verzekeringskamer dat onbevoegd
het verzekeringsbedrijf wordt uitgeoefend. Tegen een dergelijke beslissing
staat bezwaar en beroep open.De Verzekeringskamer reageert op signalen vanuit de markt, op bij haar
aangedragen informatie door derden, zoals de bedrijfstak zelf, of op verzoek
van opsporingsinstanties en Justitie. Soms leidt dit tot een breder onderzoek
naar een bepaald soort product of in een bepaalde branche.Over de situatie op dit gebied en mogelijke ontwikkelingen dienaangaande
in andere landen is geen informatie voorhanden.De leden van de D66-fractie merken op dat voorgestelde wetswijziging
de Verzekeringskamer de mogelijkheid biedt aan ieder die zich naar het oordeel
van deze instantie voordoet als verzekeraar inlichtingen te vragen. Deze
leden vernemen graag wat de gevolgen van dit wijzigingsvoorstel zijn voor
het aantal verzekeraars waaraan inlichtingen kunnen worden gevraagd.De indruk bestaat dat dit soort situaties in aantal toeneemt. Het onderhavige
voorstel heeft niet direct gevolgen voor het aantal verzekeraars waaraan inlichtingen
kunnen worden gevraagd. Het zal naar verwachting wel gevolgen hebben voor
nog niet geregistreerde verzekeraars of voor ondernemingen die zich ten onrechte
als verzekeraar presenteren.In artikel 53 Wtk wordt De Nederlandsche Bank bevoegd verklaard inlichtingen
te vragen wanneer zij vermoedt dat een instelling een kredietinstelling is.
Waarom heeft de regering onderhavig wetsvoorstel niet aangegrepen om de redactie
van artikel 53 in de Wtk, waar wordt gesproken van vermoeden, aan te passen
aan onderhavig wijzigingsvoorstel voor artikel 55 Wtv, waarin wordt gesproken
over «naar het oordeel van»?Verwezen wordt naar bovenstaand antwoord op de overeenstemmende vraag
van de leden van de PvdA-fractie. FIn de laatste paragraaf van de toelichting bij dit onderdeel, dat
de voorgestelde wijzigingen in artikel 66 toelicht, wordt ingegaan op de mogelijkheid
om bepaalde artikelen of onderdelen daarvan op een later tijdstip in werking
te laten treden. De inwerkingtreding wordt geregeld in artikel XI. Bij artikel
XI ontbreekt een toelichting. De leden van de PvdA-fractie lijkt het wenselijk
om de toelichting bij artikel 66 ook bij artikel XI op te nemen. Ook de leden
van de CDA-fractie zijn deze mening toegedaan.Deze leden constateren terecht dat de toelichting bij artikel XI onvolledig
is in die zin dat aldaar, naast de onderdelen G en L van artikel I, eveneens
onderdeel F genoemd had moeten worden.Kan de regering een nadere toelichting geven op de zinsnede in de
memorie van toelichting dat tussentijdse aanpassing van polisvoorwaarden en
premies bij levensverzekeringen meestal niet mogelijk is? De leden van de
PvdA-fractie vragen zich af of dit niet een te eenvoudige voorstelling van
de gang van zaken is, juist ook omdat de diverse financiële producten
steeds een mengvorm van op maat gesneden verschillende financiële producten
zijn, zoals combinaties van levensverzekeringen, kredietverstrekkingen, hypotheekverstrekkingen
al of niet voorzien van beleggingsvormen.Schadeverzekeraars hebben zich in de polisvoorwaarden veelal het recht
voorbehouden de tarieven en voorwaarden voor verzekeringen van dezelfde soort
groepsgewijs voor alle contracten te kunnen wijzigen. Aangezien een van de
beginselen van het overeenkomstenrecht is dat een overeenkomst niet eenzijdig
door een der partijen kan worden gewijzigd, hebben verzekeringnemers in dergelijke
gevallen het recht om binnen een aangegeven periode mee te delen niet akkoord
te gaan met de aanpassing. In een dergelijk geval bepalen de verzekeringsvoorwaarden
dat de verzekering eindigt per aanpassingsdatum of zoveel later als de weigering
plaatsvindt.In de levensverzekeringssector komen dergelijke clausules vrijwel niet
voor, zodat verzekeraars niet eenzijdig de voorwaarden en tarieven kunnen
wijzigen.De vraag van deze leden of de aangehaalde zinsnede niet een te eenvoudige
voorstelling van zaken is, moet ontkennend worden beantwoord. Ingevolge het
in artikel 64, eerste lid, van de Wtv 1993 neergelegde verbod op het uitoefenen
van een nevenbedrijf, mag een levensverzekeraar uitsluitend overeenkomsten
van levensverzekering aanbieden. Dat daarin wellicht elementen kunnen voorkomen
met een beleggingskarakter doet er niet aan af dat het product
als geheel aangemerkt moet blijven worden als overeenkomst van levensverzekering.In artikel 66 wordt gesteld dat de premies voor verzekeringen adequaat
vastgesteld moeten worden. De leden van de PvdA-fractie vragen zich echter
af wat de sancties zijn die de Verzekeringskamer kan treffen als dit niet
het geval is. Kan de regering hier op ingaan? Kan de regering verder aangeven
wat de trends zijn rondom het adequaat vaststellen van premies, zowel per
branche als in de loop van de tijd?Levensverzekeraars zijn op grond van de huidige regelgeving met betrekking
tot nieuwe producten verplicht de technische grondslagen voor de berekening
van de premie en de technische voorzieningen, bij de Verzekeringskamer te
melden. Zij beoordeelt deze grondslagen in samenhang met de productkenmerken.Indien de Verzekeringskamer tot de conclusie komt dat de premies niet
adequaat zijn, wordt in eerste instantie vertrouwd op de eigen overtuigingskracht.
In veel gevallen is dit afdoende en past de verzekeraar de premies alsnog
aan. Mocht dit echter niet of in onvoldoende mate het geval zijn, dan zet
de Verzekeringskamer haar formele bevoegdheden in. Zij zal bijvoorbeeld eisen
dat de uit deze verzekeringen voortvloeiende verliezen direct bij het sluiten
van de verzekering worden genomen bij de bepaling van de zogeheten toereikendheidstoets
van de technische voorzieningen.Mocht de verzekeraar onvoldoende middelen hebben om deze verliezen te
dragen, dan staan de Verzekeringskamer alle middelen ter beschikking die zij
heeft bij verzekeraars in financiële problemen. Zo kan bijvoorbeeld door
middel van het aanwijzingsrecht een productiestop voor het verliesgevende
product worden afgedwongen.Ten aanzien van schadeverzekeringen zal hetzelfde instrumentarium kunnen
worden ingezet.De trend in het al dan niet adequaat vaststellen van premies is, dat de
premies steeds minder marge bevatten. Deze trend is reeds eind jaren tachtig
ingezet. Er zijn overigens geen signalen dat de premies op dit moment onvoldoende
zouden zijn om de aangegane verplichtingen na te komen.De leden van de VVD-fractie zouden ook graag vernemen welke eisen
aan de actuariële en bedrijfseconomische principes per schadeverzekeringsbranche
worden gesteld. In hoeverre bieden de minder goede statistieken van schadegevallen
een solide basis? Wanneer kunnen de leden van de VVD-fractie de resultaten
van dit project ter bepaling van de actuariële en bedrijfseconomische
principes per schadeverzekeringsbranche van de Verzekeringskamer verwachten?De leden van de CDA-fractie constateren dat de doelstellingen met
betrekking tot de inwerkingtreding van de artikelen inzake diverse schadeverzekeringsbranches
niet worden vermeld. Wat is hiervan de oorzaak? Is het mogelijk om streefdata
in het wetsvoorstel op te nemen?De vaststelling van actuariële en bedrijfseconomische principes voor
schadeverzekeraars kan pas na het jaar 2000 worden verwacht. De Verzekeringskamer
heeft inmiddels wel een verkennend onderzoek op dit gebied gedaan. Resultaat
hiervan is dat de afwijkingen in de aard van de activiteiten van schadeverzekeraars
ten opzichte van de activiteiten van levensverzekeraars zo groot zijn, dat
het uitbrengen van een set van actuariële en bedrijfseconomische principes
voor alle schadeverzekeraars een gedegen voorbereiding vergt. Als voorbeeld
kan dienen het verschil tussen zogenaamde massaverzekeringen (bijvoorbeeld
autoverzekeringen) en maatwerk (bijvoorbeeld bij industriële verzekeringen).
Bij massaverzekeringen is een statistische en actuariële benadering zeer
wel mogelijk; bij maatwerk moet worden uitgegaan van de professionele inschatting
van het individuele risico met al zijn specifieke kenmerken. Het is
dus noodzakelijk om ofwel actuariële en bedrijfseconomische principes
te formuleren die op beide categorieën van toepassing zijn ofwel heldere
criteria te formuleren om aan te geven tot welke categorie een concrete verzekering
behoort. Beide processen vereisen grote zorgvuldigheid.Overigens betekent het ontbreken van de actuariële en bedrijfseconomische
principes niet dat thans niet wordt toegezien op de vorming van voorzieningen
en op de vaststelling van premies bij schadeverzekeraars. Onder het huidige
toezicht worden verzekeraars beoordeeld op de zorgvuldigheid waarmee zij zelf
de problematiek oppakken en op de resultaten ervan. Met name wordt gelet op
de interne risicobeheersingsmaatregelen die verzekeraars treffen. Hierbij
maakt de Verzekeringskamer gebruik van de kennis en ervaring die bij de onder
toezicht staande instellingen reeds op de diverse gebieden aanwezig is. GDe leden van de PvdA-fractie merken op dat volgens de huidige wetgeving
een verzekeraar binnen zes maanden na afloop van elk boekjaar bij de Verzekeringskamer
staten indient. In voorliggend wetsvoorstel wordt deze termijn verkort tot
vier maanden (artikel 72 en artikel 100). Er is een overgangstermijn van drie
jaar. In de memorie van toelichting wordt vermeld dat dit mogelijk is door
de voortschrijdende automatisering. Deze leden delen vooralsnog de visie van
de regering dat een overgangstermijn van drie jaar voldoende is om tot invoering
van dit wetsvoorstel te komen als het gaat om het inkorten van de termijn
van zes maanden naar vier maanden voor de indiening van de staten bij de Verzekeringskamer.
Inkorting van deze termijn draagt immers bij aan een vroegtijdige onderkenning
van mogelijke problemen bij een verzekeraar door de Verzekeringskamer. Toch
willen zij graag een toelichting van de regering waarom gekozen is voor een
overgangstermijn van drie jaar.In het wetsvoorstel is gekozen voor een overgangstermijn om verzekeraars,
accountants en actuarissen in de gelegenheid te stellen zich voor te bereiden
op de nieuwe situatie. De termijn van drie jaar na inwerkingtreding van de
gewijzigde bepalingen verschaft hen enerzijds de tijd om de vereiste voorbereidingen
te treffen, terwijl anderzijds de noodzakelijk geachte verbetering van de
wet niet te veel op de lange baan wordt geschoven.Deze leden gaan er overigens vanuit dat de verzekeraars fors investeren
in het aantrekken van deskundig personeel om de problemen van het millennium,
de invoering van de Euro en de invoering van dit wetsvoorstel het hoofd te
bieden. Heeft de Verzekeringskamer inzicht in de wijze waarop de aanpak van
deze ontwikkeling gestalte krijgt bij de diverse verzekeraars? Kan hierover
nadere informatie worden verstrekt? Deze leden zouden het betreuren indien
het millenniumprobleem en de invoering van de Euro als een soort alibi zouden
fungeren voor een tragere invoering van dit wetsvoorstel. Zij zijn er van
overtuigd dat het de concurrentiepositie van de Nederlandse verzekeraars niet
ten goede zou komen.In het antwoord op de vraag van de leden van de VVD-fractie in paragraaf
1. van deze nota, is weergegeven welke activiteiten de Verzekeringskamer heeft
ondernomen en zal blijven ondernemen om inzicht te verkrijgen in de wijze
waarop verzekeraars de noodzakelijke aanpassingen realiseren die verband houden
met het millenniumprobleem en om erop toe te zien dat verzekeraars de vereiste
maatregelen nemen. Een vergelijkbaar aanpak hanteert zij voor wat betreft
de invoering van de euro. De Verzekeringskamer heeft derhalve een goed inzicht
in de aanpak van de euro- en millenniumproblematiek bij verzekeraars. In het
algemeen geldt dat de betreffende projecten tijdig zullen zijn afgerond. Sommige,
niet kritische, delen van de geautomatiseerde systemen zullen evenwel vanwege
gebrek aan capaciteit pas na 1 januari 2000 millenniumproof kunnen
worden gemaakt. Ook zal het volledig testen van aangepaste systemen vóór
het jaar 2000 niet bij alle verzekeraars mogelijk zijn.In dit kader dient overigens te worden opgemerkt dat de werkzaamheden
die voortvloeien uit de aanpassingen, verband houdend met de versnelde indiening
van de staten, niet zullen worden beïnvloed door de aanpassingen in verband
met de euro- en millenniumproblematiek. Het onderhavige wetsvoorstel zal immers
zeker niet eerder dan in de loop van 1999 in werking treden. Vanaf dat moment
geldt de overgangstermijn van drie jaar, zodat de verkorte indieningstermijn
van de staten pas zal gelden na medio 2003, in concreto derhalve in 2004.
Naar mag worden aangenomen liggen de problemen met euro en millennium dan
reeds geruime tijd achter ons.De leden van de PvdA-fractie vragen zich af of de regering voornemens
is het Burgerlijk Wetboek zodanig te wijzigen dat dat spoort met het voorliggende
wetsvoorstel inzake de termijn waarbinnen de jaarverslagen moeten worden ingediend:
het Burgerlijk Wetboek spreekt immers nu nog van zes maanden.Het ligt niet in het voornemen om in aansluiting op de verkorting van
de indieningstermijn van de verslagstaten, het Burgerlijk Wetboek te wijzigen.Voor de financiële verslaggeving door verzekeraars moet onderscheid
worden gemaakt tussen het commune verslaggevingsrecht en de regelgeving met
betrekking tot de toezichtverslaggeving.De regels voor het commune verslaggevingsrecht zijn opgenomen in Titel
9 van Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek (BW). Deze regels zijn met name gesteld
ten behoeve van de algemene vergadering van aandeelhouders en ten behoeve
van derden in het algemeen. Naast de algemene voorschriften is in Titel 9
een afzonderlijke afdeling opgenomen met betrekking tot verzekeraars.De informatie die verzekeraars ingevolge de Wtv 1993 door middel van verslagstaten
verstrekken dient een ander doel. Deze informatie stelt de Verzekeringskamer
namelijk in staat haar wettelijke toezichtstaak naar behoren te kunnen uitvoeren.
De in het onderhavige wetsvoorstel voorgestelde verkorting van de indieningstermijn
van de staten kan dan ook los worden bezien van de verslaggevingsregels in
het BW.In het derde lid van artikel 72 wordt onder andere geregeld dat ook
ingevolge een driepartijenovereenkomst de verzekeraar een machtiging kan verstrekken
om alle inlichtingen te verstrekken aan de Verzekeringskamer. Hierbij wordt
op een overeenkomst tussen de verzekeraar, de actuaris en de Verzekeringskamer
gedoeld. In artikel 72a wordt een soortgelijke wijziging voorgesteld ten behoeve
van een driepartijenovereenkomst tussen de verzekeraar, de accountant en de
Verzekeringskamer. De Raad van State adviseert om de tekst van artikel 72
anders te redigeren zodat ook een vierpartijenovereenkomst, namelijk tussen
de verzekeraar, de actuaris, de accountant en de Verzekeringskamer een wettelijke
basis krijgt. De regering geeft aan dat op basis van de voorgestelde bepalingen
dit al mogelijk is. Het is de leden van de PvdA-fractie niet duidelijk of
daadwerkelijk een vierpartijenovereenkomst mogelijk is op basis van deze artikelen.
Een nadere motivering waarom van het advies van de Raad van State is afgeweken
lijkt deze leden noodzakelijk.De overeenkomsten die de verzekeraar en de Verzekeringskamer kunnen sluiten
met de actuaris en met de accountant zullen, gezien de verschillende (wettelijke)
taken die de actuaris en de accountant hebben, mogelijk niet op alle punten
identiek kunnen zijn. Dit is de reden waarom in het wetsvoorstel is uitgegaan
van afzonderlijke driepartijenovereenkomsten. Van de Verzekeringskamer heeft
ondergetekende inmiddels begrepen dat zij in gesprek is met beide beroepsgroepen
om desondanks te streven naar een vierpartijenovereenkomst omdat het wenselijk,
zo niet noodzakelijk, wordt geacht ook de relatie tussen actuaris
en accountant te regelen, waar het gaat om informatieverstrekking aan de Verzekeringskamer.
Zoals in de memorie van toelichting vermeld, is de regering van mening dat
de tekst van het wetsvoorstel deze mogelijkheid openlaat.De leden van de VVD-fractie beoordelen de terugbrenging van de indieningstermijn
naar 4 maanden positief. Zij hebben vraagtekens bij de terughoudendheid betreffende
de aanpassing van de Psw overeenkomstig de Wtv inzake de terugbrenging. Streeft
de regering naar uniformiteit bij de toezichthouders? Graag zouden zij de
reden voor de terughoudendheid vernemen.Het terugbrengen van de indieningstermijn van de staten naar vier maanden
na afsluiting van het boekjaar wordt voorgesteld om de Verzekeringskamer sneller
inzicht te verschaffen in de financiële ontwikkelingen bij verzekeraars.
Met hetzelfde doel wordt in het wetsvoorstel tot wijziging van de Psw in verband
met toezicht, verbod op uitstelfinanciering en waardeoverdracht, voor pensioenfondsen
de huidige indieningstermijn van negen maanden verkort tot zes maanden. Daarin
is tevens bepaald dat bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kan
worden voorgeschreven dat pensioenfondsen in bepaalde gevallen met een hogere
frequentie dan eenmaal per jaar opgaven verstrekken aan de Verzekeringskamer.De leden van de VVD-fractie vernemen graag wat de door de Verzekeringskamer
te hanteren criteria zijn om een toelichting bij de staten te vragen. Wanneer
zal de Verzekeringskamer een toelichting kunnen vragen en aan welke eisen
moet deze toelichting voldoen?De toelichting bij de staten die de Verzekeringskamer zal vragen, kan
inhouden een explicietere behandeling van beleidsvoornemens en ontwikkelingen
na de balansdatum, dan de staten dienen te bevatten. De Verzekeringskamer
zal dan ook een toelichting vragen wanneer dit dienstig is aan het verkrijgen
van meer inzicht in de betrokken verzekeraar of verzekeraars. De criteria
die gesteld worden, zullen afhangen van bijvoorbeeld de marktontwikkelingen
die potentieel bedreigend kunnen zijn voor de solvabiliteit.De leden van de VVD-fractie hebben hun twijfels over het feit dat
een actuaris niet een externe actuaris behoeft te zijn overeenkomstig een
accountant. In hoeverre is deze bepaling strijdig met het beginsel van onafhankelijk
toezicht?De actuaris die in loondienst is van een verzekeraar dient, indien hij
de betrokken staten certificeert, voldoende onafhankelijk te kunnen optreden.
Dit wordt normaliter geregeld in de arbeidsovereenkomst of een mandaat. Van
belang hierbij is dat de externe accountant de verantwoording moet nemen voor
het door de actuaris gecertificeerde actuarieel verslag. Dit vormt een voldoende
garantie dat de verklaring van de actuaris, die in ieder geval ook reeds op
grond van zijn beroepsethiek onafhankelijk moet handelen, als voldoende onafhankelijk
kan worden aangemerkt.De leden van de CDA-fractie vragen of toegelicht kan worden waarom
de termijn waarop een verzekeraar staten bij de Verzekeringskamer moet indienen,
wordt teruggebracht tot vier maanden.In de evaluatie van de gebeurtenissen rond Vie d'Or is aangekondigd dat
zou worden bezien in hoeverre de indieningstermijn van de verslagstaten kan
worden teruggebracht. Het staat immers vast dat de Verzekeringskamer bij de
huidige indieningstermijn van zes maanden na afloop van het boekjaar, mogelijkerwijs
pas anderhalf jaar na eventuele ontwikkelingen die de continuïteit van
een verzekeraar kunnen bedreigen, daarover wordt geïnformeerd. De verkorting
van de indieningstermijn van de staten is derhalve voorgesteld
om de Verzekeringskamer sneller inzicht te verschaffen in de financiële
ontwikkelingen bij verzekeraars.Er is een overgangstermijn van drie jaar. In de memorie van toelichting
wordt vermeld dat dit mogelijk is door de voortschrijdende automatisering.
Is onderzocht of verzekeraars in staat zijn om deze termijn in de praktijk
met twee maanden te verkorten? Binnen die termijn dienen namelijk ook accountants
en actuarissen hun controle- en beoordelingstaak uit te voeren die door de
intensivering van het toezicht eerder toe- dan afneemt.De praktijk wijst uit dat een aantal grote verzekeraars reeds thans uit
eigen beweging binnen de voorziene termijn van vier maanden in staat is jaarcijfers
te produceren, voorzien van de vereiste verklaringen van accountant en actuaris.Is de overgangstermijn van drie jaar wel voldoende? Indien dit wel
mogelijk is, kan dit dan zonder al te grote administratieve lastenverzwaring
plaatsvinden? Bij het voorstel kan men zich afvragen of een termijn van zes
maanden niet voldoende is in plaats van vier maanden. Deze leden vernamen
overigens uit brieven van de Federatie van Onderlinge Verzekeringsmaatschappijen
in Nederland en het Verbond van Verzekeraars dat alle automatiseringscapaciteit
momenteel wordt gebruikt met betrekking tot de introductie van de euro en
het millenniumprobleem.Verwezen wordt naar de antwoorden op de twee eerste vragen van de PvdA-fractie
met betrekking tot onderdeel G.Bij staten die sneller of vaker aangeleverd moeten worden, kan om
een toelichting worden gevraagd. Deze additionele maatregelen leiden tevens
tot een administratieve lastenverzwaring bij de verzekeraar. Er wordt niet
aangegeven in hoeverre verwacht wordt dat van deze mogelijkheden door de Verzekeringskamer
gebruik zal worden gemaakt. De leden van de CDA-fractie zijn reeds lange tijd
voorstander van het invoeren van een zogenaamde MKB-toets, waarbij regelgeving
wordt getoetst op effecten op bedrijven met een kleine of middelgrote omvang.
Kan de regering de hoeveelheid extra administratieve lasten voor dit type
verzekeraar die met dit voorstel gepaard gaan, aangeven?In de memorie van toelichting en in bovenstaande beantwoording van vragen
van de VVD-fractie is in algemene zin aangegeven in hoeverre de Verzekeringskamer
gebruik zal maken van de nieuwe mogelijkheden. Het zal geschieden indien de
situatie bij een verzekeraar daartoe aanleiding geeft.Uiteraard kan op dit moment niet worden aangegeven hoe vaak dit het geval
zal zijn. Het betreft immers een nieuw toezichtsinstrumentarium waarmee uit
de aard der zaak nog geen ervaring is opgedaan. Er moet van worden uitgegaan
dat de Verzekeringskamer er alleen gebruik van zal maken indien zij daartoe
de noodzaak aanwezig acht.De leden van de fractie van D66 merken op dat de indieningstermijn
van de staten in onderhavig wetsvoorstel wordt teruggebracht van zes naar
vier maanden na afsluiting van het boekjaar. Hiermee wordt beoogd de Verzekeringskamer
een sneller inzicht te verschaffen in de financiële ontwikkelingen bij
de verzekeraars. Wil de regering ingaan op de brief van het Verbond van Verzekeraars
van 30 juli 1998, waarin is aangegeven dat een verkorting van de termijn voor
indiening van de staten een probleem oplevert voor grote verzekeraars? Kan
de regering in haar antwoord de suggestie van het Verbond van Verzekeraars
meenemen om de Verzekeringskamer een ontheffingsbevoegdheid van de voorgestelde
vier maanden te geven?Op de door het Verbond van Verzekeraars aangevoerde problemen voor, met
name, grote verzekeraars om binnen de voorgestelde termijn van vier maanden
staten in te leveren is naar de mening van ondergetekende afdoende ingegaan
in het antwoord op bovenstaande vragen van de CDA-fractie, waaruit blijkt
dat de grote verzekeraars er reeds nu in slagen ruimschoots binnen deze termijn
de staten vast te stellen.Het voorstel van het Verbond om de Verzekeringskamer een ontheffingsbevoegdheid
van de vier maanden te geven wordt niet wenselijk geacht, aangezien de overgangstermijn
van drie jaar als voldoende moet worden beschouwd om alle verzekeraars de
gelegenheid te geven hun administratieve organisatie aan te passen.De leden van de fractie van D66 merken op dat van het advies van
de Raad van State, om de tekst van artikel 72, derde lid Wtv, zo te formuleren
dat de bedoelde machtiging ook verstrekt kan worden ingevolge een vierpartijenovereenkomst,
is afgeweken. Kan de regering een nadere motivering voor de keuze om af te
wijken van het advies van de Raad van State geven en in haar antwoord de gewenste
helderheid en doorzichtigheid van wetgeving betrekken?Verwezen wordt naar het eerdere antwoord op de identieke vraag van de
PvdA-fractie. HIn artikel 72a is een aantal verantwoordelijkheden opgenomen die
voor de accountant gelden. De leden van de PvdA-fractie vragen zich af of
deze verantwoordelijkheden voorzover van toepassing, ook gegeven zouden moeten
worden aan actuarissen. Hiertoe zou artikel 72 aangepast kunnen worden.De verantwoordelijkheden waarop in deze vraag wordt gedoeld vloeien voort
uit de wettelijke taken die de accountant heeft met betrekking tot de jaarrekening.
De controlewerkzaamheden van de accountant dienen zo te worden uitgevoerd
dat de jaarrekening geen onjuistheden van materieel belang bevat, dat een
beoordeling plaatsvindt van de grondslagen voor financiële verslaggeving
die bij het opmaken van de jaarrekening zijn toegepast, alsmede dat een evaluatie
van het algemene beeld van de jaarrekening plaatsvindt. Een dergelijke wettelijke
taakomschrijving geldt niet voor de actuaris, zodat er geen aanleiding bestaat
de voor de accountant opgenomen verantwoordelijkheden ook van toepassing te
verklaren op de actuaris.Kan inzicht worden gegeven in het toetreden van jonge verzekeraars
op de markt?Sinds 1 januari 1996 zijn 23 vergunningen voor nieuwe schadeverzekeraars
en 5 vergunningen voor nieuwe levensverzekeraars verstrekt.De leden van de VVD-fractie hebben met goedkeuring kennis genomen
van de mogelijkheid van bezwaar tegen de accountant door de Verzekeringskamer.
Zij vragen zich af of de kosten voor het in de arm nemen van een andere accountant
voor de Verzekeringskamer zijn en in hoeverre dat invloed heeft op de te nemen
beslissing om bezwaar tegen een accountant te maken.De kosten die ondernemingen volgens het jaarrekeningenrecht moeten maken
voor het inschakelen van een accountant komen ten laste van de betrokken onderneming.
Dit geldt evenzeer in de gevallen waarin de Verzekeringskamer bezwaar heeft
gemaakt tegen de oorspronkelijke accountant en de verzekeraar een andere accountant
in de arm heeft moeten nemen. Zou dit anders zijn in die zin dat de kosten
van de andere accountant voor rekening zouden komen van de Verzekeringskamer,
dan zou dit betekenen dat de accountantskosten van de betrokken onderneming
in feite door alle verzekeraars gezamenlijk zouden moeten worden gedragen.
De kosten van de Verzekeringskamer voortvloeiend uit het toezicht
op verzekeraars, worden immers over alle onder haar toezicht staande verzekeraars
omgeslagen. Niet valt in te zien waarom juist verzekeraars jegens wier accountants
de Verzekeringskamer bezwaren heeft, op deze wijze zouden moeten worden bevoordeeld.De leden van de fractie van D66 verzoeken de regering toe te lichten
of de verantwoordelijkheden voor accountants, zoals die zijn opgenomen in
artikel 72a Wtv, ook gelden voor actuarissen. Acht de regering het wenselijk
dat in artikel 72 deze verantwoordelijkheden, in zoverre van toepassing, overeenkomstig
voor actuarissen dienen te worden opgenomen?Voor de beantwoording van deze vraag wordt verwezen naar het antwoord
op de overeenkomstige vraag van de leden van de PvdA-fractie. JIn het voorgestelde artikel 75 (en 103) wordt een termijn van zes
weken geïntroduceerd. Binnen deze termijn kan de Verzekeringskamer aangeven
dat zij niet instemt met de door de verzekeraar voorgestelde wijzigingen in
bijvoorbeeld de samenstelling van zijn bestuur. Op grond waarvan is tot een
termijn van zes weken gekomen, zo vragen de leden van de PvdA-fractie? Is
het mogelijk om deze termijn, in het belang van de verzekeraar, te verkorten?In het artikelsgewijze deel van de toelichting is vermeld dat de termijn
van zes weken is gekozen om te bereiken dat de Verzekeringskamer voldoende
tijd heeft om een afgewogen beoordeling te kunnen maken. Daar komt bij dat
de termijn van zes weken algemeen gebruikelijk is in de Algemene wet bestuursrecht.De gekozen termijn stelt een maximum aan de tijd waarbinnen de Verzekeringskamer
actie moet ondernemen indien zij dit noodzakelijk acht. Zoals vermeld in de
memorie van toelichting staat deze bepaling er niet aan in de weg staat dat
de Verzekeringskamer reeds eerder dan na zes weken aan een verzekeraar haar
bevindingen en conclusies ter zake van een gemelde wijziging meedeelt.Overigens wordt er op gewezen dat in artikel 13, tweede lid, van de Wtk
1992 een overeenkomstige bepaling is opgenomen.Tevens wordt aangegeven dat een verzekeraar iedere wijziging in de
samenstelling van de personen die het beleid bepalen, in de Raad van Bestuur
en Raad van Commissarissen vooraf ter kennis brengt van de Verzekeringskamer.
Wellicht kan een iets andere formulering gekozen worden daar een verzekeraar
bijvoorbeeld niet vooraf kan aangeven of iemand overlijdt.Ondergetekende onderschrijft de constatering van deze leden dat een verzekeraar
niet van te voren kan aangeven of een van diens leden van zijn bestuur of
van de raad van commissarissen op een bepaald moment zal overlijden. Dit is
echter ook niet relevant in het kader van de voorgestelde bepaling. Zodra
zich, door welke omstandigheid dan ook, een wijziging in de samenstelling
van de in het eerste lid van dit artikel bedoelde personen voordoet, moet
hiervan melding worden gemaakt bij de Verzekeringskamer. De effectuering van
deze wijziging is afhankelijk van de instemming van de Verzekeringskamer.
In de door vragenstellers geschetste situatie mag ervan worden uitgegaan dat
de Verzekeringskamer, meer nog dan in andere gevallen, er naar zal streven
om de benodigde tijd voor de toetsing zo kort mogelijk te houden KIn onderdeel K wordt voor de toelichting verwezen naar onderdeel
F betreffende het analoge artikel 66, eerste lid, voor verzekeraars in Nederland.
Bedoeld is waarschijnlijk dat er wordt verwezen naar het analoge artikel 66.
Naast het eerste lid worden namelijk meerdere leden (tweede tot
en met vierde lid) analoog gewijzigd. Is dit juist, zo vragen de leden van
de PvdA-fractie.De constatering van deze leden is juist. ODe leden van de PvdA-fractie merken op dat in artikel 103 naar analogie
van artikel 75 aan verzekeraars met zetel buiten de EU een aantal verplichtingen
wordt gesteld. Het betreft hier het ter kennis brengen van wijzigingen in
statuten of bestuurssamenstelling aan de Verzekeringskamer. Een bestuurswijziging
wordt niet doorgevoerd als de Verzekeringskamer hier niet mee instemt. De
leden van de PvdA-fractie vragen zich echter af of de Verzekeringskamer wel
de bevoegdheid heeft om een bestuurswisseling in een land buiten de Europese
Unie tegen te houden. Kan de regering duidelijk maken hoe zij denkt dat de
Verzekeringskamer de genoemde bevoegdheid zoals bedoeld in het tweede lid
van dit artikel zal kunnen effectueren? Als dit niet kan, is dan de enige
mogelijke sanctie intrekking van de vergunning in Nederland? Een andere mogelijkheid
is dat artikel 103 alleen betrekking heeft op bestuurswisselingen in Nederlandse
bijkantoren. Zien de leden van de PvdA-fractie dit juist? Kan de regering
overwegen om dit artikel aan te passen, om meer duidelijkheid te scheppen?
Verder vragen de leden van de PvdA-fractie zich met klem af hoe de Verzekeringskamer
gaat controleren of wijzigingen in antecedenten in het buitenland daadwerkelijk
bij de Verzekeringskamer worden aangemeld. Hoe is de huidige praktijk op dit
punt?De bevoegdheid om een bestuurswijziging bij een verzekeraar buiten de
EU tegen te houden wordt met het onderhavige artikel in het leven geroepen.
Met betrekking tot de effectuering van deze bevoegdheid wordt het volgende
opgemerkt. Indien een verzekeraar met zetel buiten de EU overgaat tot benoeming
van een bestuurder, ondanks het feit dat de Verzekeringskamer heeft aangegeven
daarmee niet in te stemmen, dan kan de Verzekeringskamer gebruik maken van
haar aanwijzingsrecht. Daarnaast is overtreding van dit artikel aangemerkt
als een economisch delict ingevolge de Wet op de economische delicten. Bij
inwerkingtreding van het thans bij de Tweede Kamer in behandeling zijnde wetsvoorstel
tot invoering van bepalingen betreffende handhaving door middel van een dwangsom
of een bestuurlijke boete in de financiële toezichtswetten (kamerstukken
1997/98 II, 25 821), zal deze strafrechtelijke sanctie echter vervallen
en worden vervangen door de mogelijkheid voor de Verzekeringskamer om een
dwangsom of een bestuurlijke boete op te leggen.In het uiterste geval kan de vergunning van het in Nederlands gelegen
bijkantoor worden ingetrokken als de verzekeraar ernstig in gebreke blijft
om aan de wettelijke voorschriften te voldoen.Artikel 103 is niet van toepassing op bestuurswisselingen in Nederlandse
bijkantoren. De aanduiding «bestuur en raad van commissarissen»
heeft betrekking op de daarmee overeenkomende statutaire organen van de rechtspersoon
waarvan de zetel zich bevindt buiten de EU. Voor de goede orde wordt opgemerkt
dat het niet de bedoeling is dat de Verzekeringskamer bestuurders van dergelijke
buitenlandse verzekeraars preventief gaat toetsen zoals zij dat doet bij bestuurders
van Nederlandse verzekeraars. Doel van de onderhavige bepaling is voornamelijk
om te voorkomen dat personen die door de Verzekeringskamer als niet deskundig
of niet betrouwbaar zijn afgewezen, door middel van een omweg alsnog activiteiten
kunnen ontplooien op de Nederlandse markt via het bestuur van een verzekeraar
met zetel buiten de EU. De regeling wordt gecompleteerd met de verplichting
om wijzigingen in de antecedenten te melden, zodat zaken die een negatieve
indicatie voor de betrouwbaarheid opleveren, zoals een veroordeling, door
de Verzekeringskamer passend kunnen worden meegewogen in haar
besluitvorming.Met betrekking tot de vraag hoe de Verzekeringskamer gaat controleren
of wijzigingen in antecedenten in het buitenland daadwerkelijk bij haar worden
gemeld, wordt opgemerkt dat de Verzekeringskamer niet stelselmatig alle bestuurders
in het buitenland zal kunnen monitoren. Zij kan wel op basis van informatie
van derden (andere toezichthouders, marktpartijen, pers) nader onderzoek instellen
om vast te stellen of ten onrechte geen melding heeft plaatsgevonden. Daarnaast
kan zij steeksproefgewijs controleren, bijvoorbeeld door een bevestiging te
vragen van de betrokken persoon of verzekeraar dat zich geen wijziging in
de antecedenten heeft voorgedaan PIn artikel 156 wordt voorgesteld om één of meer bewindvoerders
te benoemen. In de rest van de artikelen wordt gesproken van bewindvoerders.
De Raad van State heeft verzocht om dit aan te passen. Dit advies is niet
gevolgd. Het lijkt de leden van de PvdA-fractie wenselijk om dit advies alsnog
op te volgen.In het nader rapport is gemotiveerd aangegeven waarom de redactionele
kanttekening van de Raad van State niet is overgenomen. Door na artikel 156,
tweede lid, van de Wtv 1993 consequent te spreken over bewindvoerders, wordt
een eenvoudiger wettekst verkregen dan bij opneming van de door de Raad geadviseerde
term «één of meer bewindvoerders». Tevens speelde
bij deze beslissing een rol dat de Wtk 1992, waarop de voorgestelde systematiek
is gebaseerd, het begrip bewindvoerder op dezelfde wijze hanteert.Deze leden achten het een goede zaak dat de Verzekeringskamer ontheven
wordt van de taak van bewindvoerder bij een noodregeling. Zij zouden evenwel
graag een nadere toelichting zien op de te onderscheiden verantwoordelijkheden
alsmede de onderlinge afbakening daarvan van de Verzekeringskamer, de rechtbank
en de door de rechtbank te benoemen (één of meer) bewindvoerders
bij bewindvoerderstaken op juiste wijze wordt uitgeoefend.Bij het uitspreken van de noodregeling benoemt de rechtbank één
of meer bewindvoerders. Zij vormen tijdens de noodregeling het bestuur van
de verzekeraar. De Verzekeringskamer oefent in die fase haar normale toezicht
uit op de verzekeraar en dus ook op de bewindvoerders, voorzover zij bestuursactiviteiten
uitoefenen.Hoe krijgt dit toezicht gestalte, past dit wel bij de taak van een
rechtbank en bezit de rechtbank wel de noodzakelijke deskundigheid om deze
taak uit te oefenen? Hoe verhoudt zich dat tot de toezichtstaak van de Verzekeringskamer
bij een noodregeling? Zijn er andere oplossingen denkbaar voor deze problematiek?De rechtbank oefent zelf niet inhoudelijk de noodregeling uit. Zij behoeft
dan ook niet te beschikken over gespecialiseerde deskundigheid op verzekeringsterrein.
Mocht de rechtbank in bepaalde omstandigheden toch behoefte hebben aan deskundige
kennis op specifieke terreinen, dan staat het haar vrij deskundigen op te
roepen en te horen.De Verzekeringskamer voert haar gewone toezicht uit op het bedrijfsmatig
en financieel functioneren van de verzekeraar.De gekozen oplossing is ontleend aan de regeling in de Wtk 1992. Aangezien
ondergetekende niet bekend is dat aan die regeling bezwaren zouden kleven,
bestaat er geen aanleiding om voor de noodregeling in het kader van de Wtv
1993 een van de Wtk 1992 afwijkende oplossing te kiezen. Welk orgaan toetst de deskundigheid en betrouwbaarheid van de bewindvoerders:
doet de rechtbank dat of blijft deze taak bij de Verzekeringskamer? Zal daar
overleg over plaatsvinden tussen beide instellingen? Kan de rechtbank eventueel
gebruik maken van dezelfde gegevens als de Verzekeringskamer? Kan de regering
hierop ingaan?De rechtbank benoemt de bewindvoerders en verleent aan hen een machtiging.
De deskundigheid en betrouwbaarheid van de te benoemen personen zal dan ook
door de rechtbank worden getoetst. Vanwege haar betrokkenheid bij de noodregeling
kan de Verzekeringskamer voordrachten doen aan de rechtbank voor de benoeming
van de bewindvoerders.Op de Verzekeringskamer rust ingevolge de EU-verzekeringsrichtlijnen een
geheimhoudingsplicht. Dit houdt in dat de vertrouwelijke gegevens over een
individuele verzekeraar waarvan de Verzekeringskamer kennis krijgt, aan geen
enkele persoon of autoriteit bekend mogen worden gemaakt, behalve in samengevatte
of geaggregeerde vorm. Op dit verbod tot het verstrekken van informatie over
een afzonderlijke verzekeraar is in artikel 182, tweede lid, van de Wtv 1993
in die zin een uitzondering gemaakt dat de Verzekeringskamer wel informatie
mag verstrekken indien dat voor de uitoefening van haar taak wordt geëist.
Bovendien geldt de geheimhoudingsplicht niet met betrekking tot de bepalingen
van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering en van artikel 66 van de Faillissementswet
die betrekking hebben op het als getuige of als partij in een comparitie van
partijen dan wel als deskundige in burgerlijke zaken afleggen van een verklaring
omtrent gegevens of inlichtingen verkregen bij de vervulling van zijn ingevolge
de Wtv 1993 opgedragen taak, voor zover het gaat om gegevens of inlichtingen
omtrent een verzekeraar die in staat van faillissement is verklaard of op
grond van een rechterlijke uitspraak is ontbonden. In gevallen als hier aan
de orde zal de Verzekeringskamer derhalve informatie aan de rechtbank kunnen
verstrekken. SDe leden van de PvdA-fractie, de CDA-fractie en de D66-fractie constateren
dat er een nieuw lid wordt toegevoegd aan artikel 161 dat bepaalt dat het
loon en de voorschotten van de bewindvoerders alsmede de overige kosten een
boedelschuld vormen. Het is niet duidelijk welke rangorde deze boedelschuld
heeft binnen alle categorieën van boedelschulden. Tevens wordt in de
toelichting bepaald dat ook de lonen van personen die op verzoek van de rechtbank
inzage nemen in de administratie van de verzekeraars tot de boedelschuld behoren.
Deze laatste categorie is niet in de wettekst opgesomd. Het is voor de leden
van de PvdA-fractie niet duidelijk of de aan deze laatste categorie betaalde
lonen een boedelschuld vormen.In het faillissementsrecht wordt onderscheid gemaakt tussen algemene faillissementskosten
en bijzondere faillissementskosten. De bijzondere faillissementskosten worden
gemaakt om een bepaalde bate voor de boedel te verkrijgen dan wel om een bepaalde
bate te vereffenen en te gelde te maken. Eerst worden de bijzondere faillissementskosten
voldaan, daarna de algemene faillissementskosten. Ingevolge artikel 250 van
de Faillissementswet worden het loon en de verschotten van de bewindvoerder
echter bij voorrang voldaan. De bewindvoerder heeft derhalve aanspraak op
onmiddellijke uitbetaling, vóór de andere boedelschulden. Dit
geldt eveneens voor wat betreft het in de memorie van toelichting genoemde
loon van de personen die op verzoek van de rechtbank inzage nemen in de administratie
van de verzekeraars. Deze laatste categorie kosten was niet uitdrukkelijk
in het wetsvoorstel opgenomen, aangezien deze kosten naar de mening van ondergetekende
kunnen worden gerekend tot de «overige kosten van de noodregeling».
Naar aanleiding van de door deze leden gestelde vragen kan echter worden geconcludeerd
dat het de duidelijkheid van de wettekst ten goede komt om daarin afzonderlijk
melding te maken van het loon van de personen die op verzoek van de rechtbank
inzage nemen in de administratie van de verzekeraars. Bij nota van wijziging
is het tiende lid van artikel 161, alsmede het overeenstemmende tiende lid
van artikel 70 van de Wet toezicht natura-uitvaartverzekeringsbedrijf, in
deze zin aangepast. VKan bij de voorgestelde wijziging alsnog een toelichting worden geformuleerd,
zo vragen de leden van de PvdA-fractie.De wijzigingen in artikel 164 betreffen uitsluitend redactionele aanpassingen
om de tekst in overeenstemming te brengen met de in andere artikelen gewijzigde
terminologie. Om die reden is afgezien van een toelichting. XDe leden van de PvdA-, de CDA- en de D66-fractie merken op dat op
grond van een wijziging van artikel 165a voortaan verenigingen, waarvan tenminste
35% van de verzekeringnemers lid is, kunnen worden gehoord voordat bepaalde
besluiten worden genomen. Er wordt niet toegelicht op grond waarvan tot een
percentage van 35 is gekomen. Gaarne ontvangen deze leden een toelichting.Tevens vragen de leden van de D66-fractie of het niet in de rede
zou hebben gelegen om een lager percentage te kiezen nu het belang van verenigingen
van verzekeringnemers in situaties waarin de noodregeling is uitgesproken
onder meer ligt in het op gestructureerde wijze communiceren met een belangrijk
deel van de polishouders. Kan de regering in haar antwoord tevens toelichten
waarom het percentage van 35 zowel geldt voor de aanmelding als vereniging
bij de bewindvoerders als voor het horen van deze verenigingen indien de bewindvoerders
de bevoegdheden van artikel 165 Wtv willen uitoefenen?Bij de keuze voor het percentage van 35 in het voorgestelde nieuwe artikel
165a, hebben de volgende overwegingen een rol gespeeld. Hoewel na het bekend
worden van de problemen rond Vie d'Or aanvankelijk een groter aantal belangenverenigingen
tot stand was gekomen, heeft de Verzekeringskamer uiteindelijk met twee grote
belangenverenigingen constructief overleg gevoerd. Op grond van de positieve
ervaringen die zijn opgedaan met het overleg met twee belangenverenigingen
is gekozen voor een zodanig percentage dat in ieder geval meer dan één
organisatie als representatief erkend kan worden. Polishouders krijgen hiermee
keuzevrijheid. Anderzijds is het onwenselijk om een te grote versnippering
toe te staan. Niet alleen komt dan de representativiteit van de belangenverenigingen
in het gedrang, maar het zou ook de praktische werkbaarheid belemmeren.Het percentage van 35 geldt zowel bij de aanmelding als vereniging bij
de bewindvoerders als voor het horen van deze verenigingen indien de bewindvoerders
wijzigingen willen aanbrengen in de polisvoorwaarden of een verkorting willen
aanbrengen in de looptijd van de betrokken verzekeringen, aangezien er geruime
tijd kan zijn verstreken tussen beide tijdstippen. In laatstbedoeld geval
moet zeker worden gesteld dat de verenigingen nog steeds als representatief
kunnen worden aangemerkt. DDKan bij de voorgestelde wijziging alsnog een toelichting worden geformuleerd,
zo vragen de leden van de PvdA-fractie.De voorgestelde wijzigingen vloeiden rechtstreeks voort uit vernummeringen
van de leden in de artikelen 156 en 161, en behoefden daarom naar de mening
van ondergetekende geen toelichting. Inmiddels is echter gebleken dat artikel
DD dient te vervallen, aangezien de Handelsregisterwet waarin de wijzigingen
werden voorgesteld, is vervangen door de Handelsregisterwet 1996.
Verwezen wordt naar de toelichting bij de nota van wijziging. Artikel XIDe leden van de PvdA-fractie constateren dat bij deze voorgestelde
wijzing de toelichting ontbreekt. In artikel XI wordt voorgesteld om voor
de verschillende artikelen een afwijkende inwerkingtredingsdatum vast te stellen.
In de toelichting in onderdeel F bij artikel I wordt aangegeven dat dit samenhangt
met de tijd die nodig is om de voor het toezicht op de premiestelling door
schadeverzekeraars noodzakelijke actuariële en bedrijfseconomische principes
per schadeverzekeringsbranche vast te stellen. Zoals de Raad van State al
aangeeft kan dit tot een verschil in behandeling van de verschillende verzekeraars
leiden en de Raad doet de aanbeveling om indien dit echt niet te vermijden
is de inwerkingtreding in de Wtv zelf te regelen en hier tevens een einddatum
op te nemen. De regering geeft aan dat het opnemen van een einddatum de flexibiliteit
zou beperken en dat een mogelijk verschil in behandeling geen distorsies veroorzaken
aangezien iedere branche nu reeds zijn eigen kenmerken heeft. Een dergelijke
benadering gaat evenwel ten koste van de rechtszekerheid van de verzekeraars,
zo menen de leden van de PvdA-fractie. Tevens blijkt noch uit de wettekst
noch uit de toelichting op welke artikelen dan wel onderdelen hiervan wordt
gedoeld. Een verduidelijking bij dit artikel is volgens deze leden wenselijk.In het nader rapport wordt toegelicht waarom voor deze opzet is gekozen
en niet is ingegaan op de suggestie van de Raad van State om in de wet zelf
te regelen dat de inwerkingtreding van de toezichtscriteria per branche kan
verschillen en om hiervoor een einddatum op te nemen. Een mogelijk verschil
in behandeling tussen branches zal geen ongewenste distorsies veroorzaken,
aangezien iedere branche in dit opzicht op zijn eigen merites moet worden
beoordeeld en geen uitstralingseffecten tussen de verschillende branches zijn
te verwachten. Distorsies zouden alleen dan kunnen optreden indien de Verzekeringskamer
binnen één branche verschillende maatstaven zou hanteren. Daarvan
is in de gekozen opzet geen sprake, zodat evenmin de rechtszekerheid van de
verzekeraars in het geding is.De Minister van Financiën,G. Zalm 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26075-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl