Landmijnenproblematiek; Brief staatssecretaris over de behoefte van de krijgsmacht aan antitankmijnen en middelen voor antipersoneelsmijnen
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24292, nr. 21

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

27-12-2000

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

24292 nr. 21

19-12-2000

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamInleidingHet beleidHet operationele kaderDe huidige situatieDe benodigde aantallenKwalitatieve aspectenPersonele en financiële consequentiesSamenvattendVoortzetting van het projectOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24292Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 25 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 292Landmijnenproblematieknr. 21BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN DEFENSIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 19 december 2000InleidingDeze brief gaat in op de behoefte van de krijgsmacht aan antitankmijnen
en alternatieve middelen voor antipersoneelmijnen. De brief beschrijft waarom
de krijgsmacht dergelijke middelen onder de huidige veiligheidsomstandigheden
nodig heeft en in welke aantallen. Die aantallen zijn beduidend lager dan
ten tijde van de Koude Oorlog. De technische eisen daarentegen zijn hoger
dan ooit, vooral omdat Defensie hoge prioriteit heeft toegekend aan humanitaire
aspecten. Er is, kortom, gezocht naar een verantwoorde balans tussen operationele
en humanitaire overwegingen.Achtereenvolgens komen aan de orde:– het regeringsbeleid inzake landmijnen;– het operationele kader;– de huidige situatie;– de aantallen waaraan behoefte bestaat;– de kwalitatieve eisen;– de financiële aspecten.Het beleidHet regeringsbeleid inzake landmijnen berust op een bewuste en zorgvuldige
afweging van operationele en humanitaire aspecten. De meest ingrijpende verandering
in dit beleid in de afgelopen jaren was de beslissing van Defensie, begin
1996, alle antipersoneelmijnen af te schaffen. Deze beslissing maakte de weg
vrij voor een actieve rol van ons land in het Ottawa-proces, dat leidde tot
een verdrag dat de productie, de opslag, de overdracht en het gebruik van
antipersoneelmijnen onvoorwaardelijk verbiedt.In de brief aan de Tweede Kamer van 11 maart 1996 (Kamerstukken 1995–1996
24 292, nr. 4) over de afschaffing van de antipersoneelmijnen is al gewezen op de nauwe samenhang tussen de uitbanning van antipersoneelmijnen
en de noodzaak van vervangende middelen. De krijgsmacht heeft behoefte aan
alternatieve middelen om de belangrijkste functies van antipersoneelmijnen –
het beschermen van eigen personeel en het belemmeren van het ruimen van antitankmijnen –
over te nemen. In de brief van 11 maart 1996 werd al uiteengezet dat dit kan
worden bereikt met horizontaaleffectwapens en met antitankmijnen voorzien
van een antihanteerbaarheidsmechanisme. Om op korte termijn in een deel van
de behoefte aan bescherming van eenheden van 11 Luchtmobiele brigade te voorzien,
zijn dat jaar 822 horizontaal-effectwapens aangeschaft (Kamerstukken 1995–1996
24 400 nr. 118 en 128).Op grond van de bepalingen van het Verdrag van Ottawa en het herziene
Protocol II bij het Conventionele Wapensverdrag zijn voor de Nederlandse krijgsmacht
de voorwaarden geformuleerd waaraan projecten op het gebied van landmijnen
moeten voldoen. Belangrijke elementen zijn dat Nederlandse militairen geen
antipersoneelmijnen meer zullen leggen en dat het gebruik van antitankmijnen
alleen is toegestaan indien is voldaan aan stringente eisen op het gebied
van detecteerbaarheid en zelfneutralisering of zelfdeactivering. Antitankmijnen
mogen worden voorzien van een antihanteerbaarheidsmechanisme om vroegtijdige
ruiming tegen te gaan, mits dat mechanisme niet langer werkzaam is dan de
mijn zelf en het alleen afgaat indien door derden pogingen worden gedaan de
mijn te ruimen.In de Defensienota 2000 is de behoefte aan mijnen en mijnsystemen in het
investeringsoverzicht zichtbaar gemaakt met de projecten «vervanging
mijnen en mijnsystemen» en (vanaf een voertuig) «verstrooibaar
mijnsysteem». In het kader van de eerste fase van het Defensie Materieelkeuze
Proces (DMP) is in deze brief aan de orde de concrete en volledige, defensiebrede
behoefte aan antitankmijnsystemen en alternatieve middelen voor antipersoneelmijnen.Het operationele kaderTen tijde van de Koude Oorlog was de inzet van de krijgsmacht in een grootschalig
conflict, in het verband van de bondgenootschappelijke verdediging, het meest
waarschijnlijke scenario. De middelen waren daar in kwalitatieve en kwantitatieve
zin op afgestemd. Zo beschikte de krijgsmacht lange tijd over meer dan een
half miljoen landmijnen. Nu de dreiging van een grootscheepse aanval op het
Navo-verdragsgebied is verdwenen, is ook de behoefte aan landmijnen aanzienlijk
verminderd. Desondanks zijn er ook in de huidige tijd wel degelijk scenario's
waarin landmijnen een onmisbare rol spelen. Het gaat dan in de eerste plaats
om crisisbeheersingsoperaties, maar ook de algemene verdedigingsstaak vergt
onverminderd een toereikende uitrusting, waarvan landmijnen integraal deel
uitmaken. Deze paragraaf gaat hierop nader in.De Nederlandse krijgsmacht moet bijdragen kunnen leveren aan operaties
binnen het gehele geweldsspectrum, zowel in het kader van de bondgenootschappelijke
verdediging als bij crisisbeheersingsoperaties. Om succesvol te kunnen optreden
wordt, zeker bij operaties in het hogere deel van het geweldsspectrum, gezocht
naar een zo goed mogelijke combinatie van manoeuvremiddelen, vuursteunmiddelen
en hindernissen. Hindernissen hebben tot doel de bewegingsvrijheid van de
tegenstander te beperken, hem zo mogelijk tot staan te brengen of in een bepaalde
richting te dwingen zodat hij doeltreffend kan worden bestreden. Ook bieden
hindernissen bescherming aan de eigen eenheden. Er is een ontwikkeling gaande om steeds grotere terreindelen met steeds
minder eenheden (materieel en personeel) te beheersen. In plaats hiervan neemt
de behoefte aan beveiligende hindernissen toe. Er zijn natuurlijke hindernissen,
zoals rivieren en bossen, en kunstmatige hindernissen, die worden gecreëerd,
veelal door infrastructuur te vernielen. Dit is vaak niet gewenst, omdat ook
de eigen bewegingsvrijheid wordt belemmerd en herstel na het conflict een
kostbare aangelegenheid is. In bruggen zijn bovendien vaak leidingen verwerkt
van civiele nutsvoorzieningen en vernieling snijdt de plaatselijke bevolking
dus af van essentiële voorzieningen. Een geschikt alternatief voor dergelijke
kunstmatige hindernissen zijn (antitank)mijnenvelden met een beperkte werkingsduur,
waardoor na afloop van een conflict de schade voor de burgerbevolking zo beperkt
mogelijk blijft. Belangrijke operationele overwegingen zijn voorts dat mijnen
onafgebroken en onder alle weersomstandigheden en bij slecht zicht aan de
eigen troepen bescherming bieden, en dat de operationele commandant zelf het
tijdstip, de plaats en de duur van inzet kan bepalen.Mijnenvelden worden, naar het doel dat ermee moet worden bereikt, onderscheiden
in beschermende, tactische en storende mijnenvelden. Daarvoor worden specifieke
typen mijnen gebruikt:– Beschermende mijnenvelden worden met
de hand op betrekkelijk korte afstand voor of rondom de eigen opstellingen
gelegd om overrompeling door de tegenstander te verhinderen. Niet alleen bij
het optreden in het kader van de bondgenootschappelijke verdediging en een
vrede-afdwingende operatie, maar ook bij crisisbeheersingsoperaties in het
lagere deel van het geweldsspectrum kunnen beschermende mijnenvelden een wezenlijk
onderdeel vormen van de beveiliging van het eigen personeel en de opstellingen.
De antitankmijnen in deze velden moeten kunnen worden uitgeschakeld zodat
ze meermaals zijn te gebruiken. Ze moeten bovendien snel en veilig door het
eigen personeel kunnen worden verzameld en vervoerd.– Tactische mijnenvelden worden met
mechanische inzetmiddelen gelegd, verstrooid of verschoten. Dergelijke mijnenvelden
hebben tot doel de vijandelijke eenheden te vertragen, tot staan te brengen
of van richting te doen veranderen, of de eigen (tegen)aanval of opmars te
beveiligen. De doeltreffendheid van de mijnenvelden wordt verder vergroot
doordat zij op zodanige afstand van de eigen opstellingen liggen dat de vijandelijke
eenheden kunnen worden bestreden met pantserbestrijdingswapens.– Storende mijnenvelden liggen op nog
grotere afstand van de eigen opstellingen en hebben tot doel de vijand te
vertragen, te ontwrichten of te beletten een bepaald gebied of een bepaalde
route te gebruiken. Met de hand of mechanisch moeten de mijnen in dergelijke
velden ruimschoots voor het uitbreken van de vijandelijkheden worden gelegd
of verstrooid. Met artillerie kunnen verschietbare mijnen binnen korte tijd –
en dus zo laat mogelijk – en op grotere afstanden worden verschoten.De huidige situatieDe Koninklijke landmacht heeft in de afgelopen jaren ongeveer 440 000
landmijnen vernietigd. Het betreft alle antitankmijnen die operationeel verouderd
waren en vrijwel alle antipersoneelmijnen. In overeenstemming met het Verdrag
van Ottawa wordt een beperkt aantal – ten hoogste 5000 – bewaard
voor onderzoek en opleiding op het gebied van de mijnenruiming. Er resteren
nu nog 80 000 antitankmijnen DM31, die echter een aantal technische en
operationele beperkingen kennen.De DM31 voldoet aan de eisen van detecteerbaarheid en deactivering, maar
kan uitsluitend met de hand of met een mechanische mijnenlegger worden
gelegd, wat in vergelijking met verstrooibare of verschietbare mijnen zeer
tijdrovend is. DM31-mijnen moeten voorts ruim vóór het uitbreken
van de vijandelijkheden in het operatiegebied worden gelegd zonder dat bekend
is waar de tegenstander werkelijk zal optreden, waardoor het niet denkbeeldig
is dat er onnodig veel worden gelegd. De DM31 heeft een werkingstijd van 40
dagen en kan niet tussentijds worden uitgeschakeld. Gebleken is dat de werking
van de sensor die de DM31 tot detonatie brengt relatief eenvoudig kan worden
gemanipuleerd met elektromagnetische ruimmiddelen. De mijn kan daarom alleen
worden gebruikt in mijnenvelden die met eigen waarnemings- en vuurmiddelen
worden bestreken. Ten slotte is de DM31 vanwege zijn gewicht ongeschikt voor
het gebruik door eenheden van 11 Air Manoeuvre Brigade (het geïntegreerde
operationele verband van 11 Luchtmobiele Brigade en de Tactische Helikopter
Groep).Naast de antitankmijnen DM31 beschikt de Koninklijke landmacht, in het
bijzonder 11 Air Manoeuvre Brigade, over de al eerder genoemde 822 horizontaaleffectwapens.
Zowel in het kader van de bondgenootschap-pelijke verdediging als bij crisisbeheersingsoperaties
kan immers behoefte bestaan aan robuuste beschermingsmiddelen. Het horizontaal-effectwapen
dat in 1997 als alternatief voor de antipersoneelmijn «van de plank»
is gekocht, is vanwege zijn letale uitwerking vooral geschikt om ernstige
bedreigingen het hoofd te bieden. Onder minder bedreigende omstandigheden,
die vooral tijdens crisisbeheersingsoperaties denkbaar zijn, is het echter
een te zwaar middel. Intussen is een vergelijkbaar wapen op de markt gebracht
waarmee, afhankelijk van de dreiging, zowel letale als niet-letale (geluid,
traangas) submunities kunnen worden gebruikt. Dit nieuwe, flexibelere wapen
zal worden verworven om in de resterende behoefte aan alternatieven voor antipersoneelmijnen
bij de Koninklijke landmacht en het Korps Mariniers te voorzien.De benodigde aantallenDe behoefte bestaat uit vier delen. Omdat er een nauwe samenhang bestaat
tussen de deelprojecten, wordt u hierover in één brief geïnformeerd.
De deelprojecten zullen wel gefaseerd worden uitgevoerd in de periode 2006–2009.De behoefte betreft het minimum aantal antitankmijnen en alternatieve
middelen voor antipersoneelmijnen dat één brigade van de Koninklijke
landmacht nodig heeft in een vredeafdwingende operatie. De nog aanwezige 80 000
antitankmijnen DM31 blijven in opslag, en zullen alleen ten behoeve van de
bondgenootschappelijke verdediging worden gebruikt. In dat scenario zullen
zij, evenals de nieuw aangeschafte mijnen, over de drie gemechaniseerde brigades
worden verdeeld.De aantallen in deze behoeftestelling berusten op een «Operations
Research»-studie van TNO, waarmee de optimale samenstelling van een
mijnenveld is vastgesteld, en op (internationale) ervaringsgegevens, oefeningen
en «war games». De realiteit is dat mijnen in veel (gevechts)situaties
nog steeds onontbeerlijk zijn voor een succesvolle taakuitvoering. Bruikbare
technische alternatieven bestaan (nog) niet en operationeel is een gebrek
aan antitankmijnen uitsluitend met een overdaad aan andere wapensystemen te
compenseren en met grotere risico's voor het personeel.Omdat ook 11 Air Manoeuvre Brigade behoefte heeft aan antitankmijnen,
maar zelf niet beschikt over artillerie en veelal zal optreden buiten bereik
van eigen artillerie, is verwerving van een specifiek antitankmijnsysteem
voorzien. De behoefte aan alternatieve middelen voor antipersoneelmijnen van de
Koninklijke marine heeft betrekking op de inzet van de Groep Operationele
Eenheden Mariniers.De concrete kwantitatieve behoefte bestaat uit:– ongeveer 900 antitankmijnen en 1600 alternatieve middelen voor
antipersoneelmijnen ten behoeve van beschermende mijnenvelden;– ongeveer 35 000 antitankmijnen, verschietbaar met de 155mm
vuurmond (in circa 3500 granaten) voor storende mijnenvelden;– ongeveer 18 900 (met een helikopter) verstrooibare of (met
een mortier) verschietbare antitankmijnen ten behoeve van 11 Air Manoeuvre
Brigade voor tactische mijnenvelden. De keuze van het inzetmiddel zal in de
(voor)studiefase worden gemaakt;– in totaal 760 stuks alternatieve middelen voor antipersoneelmijnen
ten behoeve van de Koninklijke marine voor de beveiliging van opstellingen
en beschermende mijnenvelden.Kwalitatieve aspectenVoor alle typen mijnen geldt dat zij slechts een minimaal risico mogen
vormen voor de plaatselijke bevolking en dat ze de wederopbouw van het land
na beëindiging van het conflict niet mogen belemmeren. Alle beoogde nieuwe
systemen moeten dan ook voldoen aan zeer hoge technische eisen. Antitankmijnen
moeten met gangbare metaaldetectoren kunnen worden opgespoord en bovendien
zijn voorzien van een mechanisme voor zelfneutralisatie (na een bepaalde periode
detoneert de mijn of schakelt hij zichzelf uit) of zelfdeactivering (na een
bepaalde periode werkt de mijn helemaal niet meer, bijvoorbeeld omdat de batterij
leeg is). Aangezien verschoten mijnenvelden niet kunnen worden gemarkeerd,
moet de actieve werkingsduur van die mijnen tot een minimum worden beperkt.
Een werkingsduur van maximaal 96 uur is momenteel technisch haalbaar. Overigens
moet de locatie van dergelijke velden wel worden geregistreerd.De met de hand te leggen antitankmijnen voor beschermende mijnenvelden
moeten kunnen worden uitgeschakeld, zodat het mogelijk is ze mee te nemen
naar een volgende opstelling. Indien de mijnen onverhoopt niet kunnen worden
meegenomen, dienen zij zichzelf na 40 dagen uit te schakelen. Om de eenvoudige
ruiming door een tegenstander te voorkomen, worden de mijnenvelden versterkt
met alternatieve middelen voor antipersoneelmijnen.In tegenstelling tot het gestelde in de Defensienota is ten behoeve van
de gemechaniseerde brigade de voorkeur gegegeven aan een verschietbaar systeem
in plaats van een verstrooibaar systeem. De voornaamste reden hiervoor is
dat bij verschietbare mijnsystemen de beslissing tot inzet tot het laatste
moment kan worden uitgesteld. Hierdoor is de flexibiliteit van de operationele
commandant groter, en zijn bovendien minder mijnenvelden nodig.De verschietbare antitankmijnen moeten zijn voorzien van een mechanisme
waarmee de werkingsduur kan worden ingesteld. Om het ruimen van deze mijnen
te bemoeilijken, moeten ze voorts zijn voorzien van een antihanteerbaarheidsmechanisme.
Dit mechanisme, dat de mijn tot detonatie brengt als wordt geprobeerd hem
onschadelijk te maken, moet aan strenge technische eisen voldoen en mag niet
langer werkzaam zijn dan de mijn zelf.De antitankmijnen voor 11 Air Manoeuvre Brigade moeten voldoen aan specifieke
eisen op het gebied van het gewicht. Personele en financiële consequentiesDe Koninklijke landmacht heeft voor de periode 2006 – 2009 de volgende
bedragen in de plannen opgenomen: f 6 miljoen voor de mijnen ten behoeve
van de beschermende mijnenvelden, f 75 miljoen voor de verschietbare
antitankmijnen en f 50 miljoen voor de mijnen ten behoeve van de Air
Manoeuvre Brigade. Voor de drie projecten samen gaat het om f 131 miljoen.
De behoefte van de Koninklijke marine bedraagt minder dan f 1 miljoen.
De Koninklijke landmacht zal optreden als Single Service Manager.De deelprojecten worden binnen de personeelsplafonds uitgevoerd en de
opleidingen kunnen in de bestaande trajecten worden geïntegreerd. Alleen
indien ten behoeve van 11 Air Manoeuvre Brigade een helikopter-gebonden strooisysteem
wordt verworven, moet worden bezien of de opleiding kan worden ondergebracht
bij een Navo-partner die over een vergelijkbaar systeem beschikt. De Koninklijke
landmacht zal in de volgende fasen onderzoeken wat de mogelijkheden voor internationale
samenwerking zijn.SamenvattendDeze behoeftestelling behelst de minimaal noodzakelijke hoeveelheid antitankmijnen
en alternatieve middelen voor antipersoneelmijnen die een brigade nodig heeft
om volwaardig aan (gevechts)operaties te kunnen deelnemen en het personeel
toereikend te beschermen, zowel in het kader van de bondgenootschappelijke
verdediging als bij crisisbeheersings-operaties. De behoeftestelling voldoet
ruimschoots aan het herziene internationale juridische kader voor de inzet
van deze wapens. In deze behoeftestelling is dan ook een verantwoorde balans
gevonden tussen operationele en humanitaire overwegingen: Nederlandse militairen
kunnen met voldoende bescherming worden ingezet en burgers lopen zo min mogelijk
risico's. Nederland loopt met deze benadering internationaal voorop.Voortzetting van het projectIk zal, indien gewenst na overleg met u, de Koninklijke landmacht toestemming
geven aan te vangen met de (voor)studiefase van de vier deelprojecten. Over
de resultaten hiervan zult u afzonderlijk worden geïnformeerd.De Staatssecretaris van Defensie,H. A. L. van Hoof 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24292-21.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl