Wijziging Boek 1 BW en Wet Landelijk Bureau Inning Onderhoudsbijdragen i.v.m. inning partneralimentatie; Nota naar aanleiding van het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-24 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31575, nr. 7

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

23-12-2008

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2008-2009

31575 nr. 7

17-12-2008

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31575Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 45 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 575Wijziging van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek en van de Wet Landelijk
Bureau Inning Onderhoudsbijdragen in verband met de inning van partneralimentatienr. 7NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 17 december 2008Met genoegen hebben wij geconstateerd dat de voorgestelde inning van partneralimentatie
door het Landelijk Bureau Inning Onderhoudsbijdragen door de meeste fracties,
die in het verslag hebben gereageerd, positief wordt ontvangen.De vragen en opmerkingen uit het verslag beantwoorden wij graag als volgt.De leden van de CDA-fractie vragen of de regering naast dit voorstel nog
andere instrumenten ziet om de economische zelfstandigheid te bevorderen en
daarmee tevens te bereiken dat ex-partners minder lang financieel van elkaar
afhankelijk blijven.Het algemene streven van de regering is erop gericht meer mensen aan het
werk te krijgen, waartoe de komende jaren een groot aantal maatregelen zal
worden genomen. Het gaat daarbij onder meer om maatregelen die werken meer
lonend maken, extra investeringen op het terrein van reïntegratie via
begeleiding, training of opleiding en een activerend stelsel van sociale zekerheid,
waarin naast inkomenszekerheid het waar mogelijk stimuleren van mensen om
maximaal gebruik te maken van hun mogelijkheden tot participatie centraal
staat.De leden van de CDA-fractie vragen of er ook feitelijke cijfers bekend
zijn van het aantal ex-partners die een beroep doen op de bijstand en in hoeveel
gevallen in deze situaties ook kinderen zijn betrokken, van wie een onderhoudsplichtige
ouder bekend is die wellicht niet aan zijn verplichtingen voldoet. Ook vernemen
de leden van de CDA-fractie zo mogelijk hoeveel bijstandsmiddelen ingezet
worden ter compensatie van de niet betaalde alimentatiebedragen.De feitelijke informatie, waarnaar de leden van de CDA-fractie vragen,
is niet direct herleidbaar uit de beschikbare statistische informatie. Een
van de doelstellingen van de in 2004 in werking getreden Wet werk en bijstand
(WWB) is administratieve lasten voor gemeenten tot een minimum te beperken.
Hiermee is de keuze gemaakt voor vermindering van het aantal statistieken
en/of monitoren op persoonsniveau en waar mogelijk vervallen van kenmerken
in gehandhaafde statistieken en/of monitoren. De regering maakt voor de cijfermatige
onderbouwing van dit wetsvoorstel gebruik van ramingen op basis van de beschikbare
statistiche informatie, aangevuld met informatie uit het eindrapport van de
werkgroep alimentatiebeleid «Het kind centraal de verantwoordelijkheid
blijft» dat op 7 juni 2002 aan de Tweede Kamer is aangeboden. Uit
dit rapport (Bijlage 5: p.63) blijkt dat 13 procent van de alleenstaande gescheiden
moeders partneralimentatie ontvangt. Hiervan ontvangen 8 procent zowel partner-
als kinderalimentatie en 5 procent alleen partneralimentatie. Het aandeel
samenloop van deze groep bedraagt derhalve 62 procent (8/13). Naast gescheiden
moeders zullen ook ex-partners zonder kinderen een beroep doen op het Landelijk
Bureau Inning Onderhoudsbijdragen (LBIO) voor de inning van partneralimentatie.
Bij deze groep kan van samenloop geen sprake zijn. Gewogen zal naar schatting
de samenloop van inning van partner- en kinderalimentatie circa 45 procent
bedragen. Na aftrek van de uitvoeringskosten van het LBIO wordt verwacht dat
dit voorstel op termijn structureel € 24 mln. aan bijstandsbesparingen
per jaar zal opleveren. De bijstandsbesparingen zijn afhankelijk van de verdere
parlementaire afhandeling van dit voorstel. Genoemd bedrag geeft, overeenkomstig
het verzoek van de leden van de CDA-fractie, een indicatie van de bijstandsmiddelen
die momenteel worden ingezet ter compensatie van niet betaalde partneralimentatie.De leden van de CDA-fractie vragen of gemeenten op grond van de WWB verleende
bijstand in alle gevallen verhalen, waarin sprake is van een alimentatieplichtige
die niet aan zijn plichten voldoet.Onder het regiem van de WWB zijn gemeenten volledig verantwoordelijk voor
de bijstandsuitgaven. In lijn met deze budgetverantwoordelijkheid is in de
WWB de gemeentelijke verhaalsplicht uit de Algemene bijstandswet (Abw) omgezet
in een verhaalsbevoegdheid. Gelet op de financiële prikkelwerking van
de WWB ligt het voor de hand dat gemeenten zich maximaal inspannen op het
terrein van bijstandsverhaal. Of dat in alle gevallen gebeurt, is onbekend.
Recente cijfers van gemeenten hierover ontbreken omdat met de komst van de
WWB de vraag naar statistische informatie aanzienlijk is teruggebracht. Gebleken
is dat bij bijstandsverhaal in het huidige stelsel de opbrengsten beperkt
zijn in verhouding tot de kosten van de inspanningen van gemeenten. Gemeenten
hebben aangegeven overwegend positief te staan tegenover de voorgenomen taakuitbreiding
van het LBIO met de inning van partneralimentatie naast de huidige taak met
betrekking tot kinderalimentatie. In geval door de rechter vastgestelde alimentatie
niet wordt betaald, kan de bijstandsaanvrager voor de inning worden verwezen
naar het LBIO. Gemeenten wordt hiermee werk uit handen genomen. Gemeentelijk
bijstandsverhaal zal zich na inwerkingtreding van dit wetsvoorstel richten
op inning van onderhoudsbijdragen die (nog) niet door de rechter zijn vastgesteld
of ingeval van een nihilbeding als bedoeld in artikel 159 van Boek 1 van het
Burgerlijk Wetboek. In voorkomende gevallen bepalen gemeenten zelf al dan
niet gebruik te maken van de bevoegdheid tot bijstandsverhaal om hiermee de
bijstandsuitgaven te verminderen.De leden van de CDA-fractie begrijpen dat het LBIO pas door de alimentatiegerechtigde
kan worden ingeschakeld, nadat in de voorafgaande zes maanden de alimentatieplichtige
ten minste één periodieke betaling niet heeft voldaan. In dit
verband vragen zij hoe de alimentatiegerechtigde gedurende de periode van
nalatigheid in het onderhoud voorziet. Opgemerkt dient te worden dat niet
eerst zes maanden verstreken hoeven te zijn, voordat een onderhoudsgerechtigde
het LBIO kan inschakelen. Dit kan direct nadat een onderhoudsplichtige tekort
is geschoten in de betaling. De achterstand mag echter niet ouder zijn dan
zes maanden ten tijde van de indiening van het inningsverzoek. De invordering
door het LBIO gaat niet verder terug dan 6 maanden voorafgaande aan het inningsverzoek.
Zolang de inschakeling van het LBIO nog niet heeft geleid tot nakoming van
de alimentatieplicht, kan de alimentatiegerechtigde die hierdoor redelijkerwijs
nog niet over voldoende middelen beschikt om in de noodzakelijke kosten van
onderhoud te voorzien, in beginsel een beroep doen op bijstand (art. 31, eerste
lid WWB). De leden van de CDA-fractie vragen waarop de verwachting is gebaseerd
dat vanwege de bemiddeling door het LBIO de betalingsplichtige in 64%
van de gevallen aan zijn verplichtingen gaat voldoen.Wij gaan ervan uit, gelet op de ervaringen met de inning van kinderalimentatie,
dat het vooruitzicht dat er een kostenopslag verschuldigd is als het LBIO
alsnog de bemiddeling moet overnemen een belangrijke prikkel voor de alimentatieplichtige
zal zijn om mee te werken aan vrijwillige betaling.Ditzelfde vooruitzicht zal naar mag worden aangenomen de betalingsplichtige
ervan weerhouden om na de interventie van het LBIO weer af te zien van voldoening
van zijn alimentatieplichten. Bovendien wordt de invorderingstermijn van een
halfjaar telkens verdubbeld als de alimentatieplichtige wederom zijn verplichtingen
niet nakomt (art. 1: 408 lid 6 BW).De leden van de CDA-fractie trekken de conclusie dat na interventie door
het LBIO 36% van de alimentatieplichtigen nog steeds niet aan hun plicht
voldoet. Voorts vragen zij of als gevolg hiervan ex-partners en hun kinderen
ten onrechte langdurig op een te laag inkomensniveau blijven en of zij door
dit in gebreke blijven van de ex-partner langdurig zijn aangewezen op bijstand.
Ook vragen zij de regering in dit verband of en wanneer voorstellen kunnen
worden verwacht om aan deze situatie een einde te maken.De regering merkt op dat de 36% gevallen betreft waarin de bemiddeling
van het LBIO niet heeft geresulteerd in vrijwillige betaling. Vervolgens zal
het LBIO in die gevallen de inning overnemen en zonodig dwangexecutiemiddelen
inzetten om de betaling van alimentatie alsnog te effectueren. De regering
houdt er in dit voorstel – op basis van de ervaring met de inning van
kinderalimentatie – rekening mee dat uiteindelijk in 90% van
de gevallen de openstaande partneralimentatie alsnog wordt betaald. Naar het
oordeel van de regering zal dit een belangrijke verbetering in de financiële
situatie van onderhoudsgerechtigden betekenen. In de overige 10% zal
inning van (partner)alimentatie naar verwachting niet mogelijk zijn, bijvoorbeeld
omdat de onderhoudsgerechtigde onvindbaar is of zelf niet langer over voldoende
draagkracht beschikt om aan de eerder vastgestelde alimentatieverplichtingen
te voldoen. Ingeval de onderhoudsgerechtigde als gevolg hiervan voor levensonderhoud
aangewezen raakt op de bijstand, zal de gemeente nagaan hoe betrokkene op
weg kan worden geholpen naar financiële zelfstandigheid bijvoorbeeld
via begeleiding, training of opleiding. Op dit moment worden geen specifieke
maatregelen voorzien in aanvulling op het algemene beleid dat is gericht op
vergroting van de financiële zelfstandigheid van burgers.De leden van de CDA-fractie vragen wat de voor- en nadelen kunnen zijn
van inschakeling van een deurwaarder.De deurwaarder beschikt evenals het LBIO over de mogelijkheid van dwanginvordering.Het vereenvoudigd derdenbeslag, zoals dat in art. 479g Rv voor het LBIO
is uitgewerkt, staat de deurwaarder niet ter beschikking.Een voordeel van inschakeling van een deurwaarder kan zijn dat de alimentatieplichtige
al bij een deurwaarder bekend is vanwege andere schuldenproblematiek. De gerechtsdeurwaarder
heeft daarnaast een grote naamsbekendheid, welke kan bevorderen dat de schuld
alsnog vrijwillig wordt betaald. Een nadeel van de inschakeling van een deurwaarder
kan zijn dat de opdrachtgever (alimentatiegerechtigde) in eerste instantie
de kosten daarvan voor zijn rekening moet nemen. Deze kunnen op de alimentatieplichtige
worden verhaald tot het maximumtarief dat geldt voor schuldenaren (bijv. € 107,12
bij beslag onder derden op periodieke betalingen). De feitelijke kosten kunnen
echter hoger zijn, als er veel extra werk wordt verricht door de deurwaarder.
Deze kosten komen voor rekening van de opdrachtgever, de alimentatiegerechtigde.
Blijkt de alimentatievordering niet inbaar te zijn, dan blijven deze kosten
voor rekening van de alimentatiegerechtigde. De leden van de CDA-fractie vragen waarop de verwachting is gebaseerd
dat na interventie door het LBIO in 90% van de gevallen alsnog de partneralimentatie
wordt voldaan.Dit percentage van 90% is ontleend aan de huidige inningspraktijk
terzake van kinderalimentatie. De procedure voor inning van partneralimentatie
is gelijk aan die van inning van kinderalimentatie door het LBIO.Het LBIO heeft dezelfde bevoegdheden en beschikt over dezelfde executiemogelijkheden.
Op basis hiervan gaan wij ervan uit dat voor de inning van partneralimentatie
dezelfde percentages mogen worden aangenomen. Daarbij tekenen wij wel aan
dat in geval van samenloop van verschillende (kinder- en partner-) alimentatie-invorderingen
het langer kan duren voordat volledig is voldaan aan de betalingsverplichtingen.De leden van de PvdA-fractie vragen hoe gemeenten op basis van artikel
55 WWB betrokkene kunnen verplichten alimentatie te laten innen door het LBIO
en of er in de voorlichting op wordt gewezen dat men bij het aanvragen van
een bijstandsuitkering daartoe kan worden verplicht.Artikel 55 WWB behelst onder meer dat de gemeente aan het uitkeringsrecht
verplichtingen kan verbinden, die strekken tot vermindering of beëindiging
van de bijstand. De tekst van dit artikel is zeer algemeen gesteld, omdat
bedoelde verplichtingen afhankelijk van het individuele geval kunnen uiteenlopen.
In voorkomende gevallen zal de gemeente bij toepassing van dit artikel dienen
te motiveren waarom een dergelijke verplichting wordt opgelegd. Ingeval betrokkene
recht heeft op (nog) niet betaalde alimentatie ligt het in de rede, dat de
gemeente betrokkene verplicht hiervoor het LBIO te benaderen zodra daartoe
de mogelijkheid bestaat. Dit is een laagdrempelig loket voor zowel partner-
als kinderalimentatie, waar onmiddellijk na het ontstaan van achterstand in
de betalingen de onderhoudsgerechtigde het LBIO kan verzoeken om inning van
de verschuldigde alimentatie. Gemeenten zullen hierover tijdig via een verzamelbrief
worden geïnformeerd, waarbij wordt gewezen op de relatie met artikel
55 WWB.De leden van de PvdA-fractie vragen of de klacht van betrokkenen dat het
LBIO traag werkt, klopt.Het LBIO heeft als beleid dat verzoeken om inning binnen twee weken in
behandeling worden genomen. In de praktijk realiseert het LBIO dit ook. Het
LBIO komt dus snel in actie.Tussen het LBIO en deurwaarders is er een verschil in behandeling van
het verzoek. Het LBIO schrijft naar aanleiding van het verzoek de alimentatieplichtige
aan en biedt daarbij de mogelijkheid inning door het LBIO te voorkomen. Als
de alimentatieplichtige binnen 2 weken alsnog heeft betaald, sluit het LBIO
het dossier. De alimentatieplichtige voorkomt hiermee inning door het LBIO
en de alimentatiegerechtigde heeft in korte tijd de verschuldigde alimentatie
ontvangen. Het LBIO is hierin succesvol; ruim 60% van de alimentatieplichtigen
kiest voor deze oplossing. De kosten, die met deze interventie van het LBIO
zijn gemoeid, bedragen minder dan € 1 miljoen per jaar. Er is slechts
een beperkt aantal dossiers waarin in een latere periode opnieuw wegens betalingsachterstand
een verzoek om inning wordt ingediend. In de overige zaken (ruim eenderde
deel), waarin de alimentatieplichtige niet meewerkt aan vrijwillige betaling,
neemt het LBIO de inning over. Er is dan, doordat eerst de bemiddelingsfase
wordt doorlopen ruim een maand verstreken voordat het LBIO in deze zaken daadwerkelijke
innings- en executiemaatregelen kan nemen. Een deurwaarder begint direct met
de inning. De succesvolle bemiddelingsfase van de LBIO-procedure ontbreekt.De leden van de PvdA-fractie vragen of in de financiële paragraaf
rekening is gehouden met de traagheid waarmee het LBIO werkt. In de financiële
paragraaf is geen rekening gehouden met de werkwijze van het LBIO, maar wel
met de te verwachten financiële resultaten hiervan. In dit voorstel wordt
er – op basis van ervaringcijfers met kinderalimentatie – vanuit gegaan dat inschakeling van het LBIO in 90% van de gevallen
zal resulteren in betaling van partneralimentatie.De leden van de PvdA-fractie vragen wat een reden zou kunnen zijn dat
de alimentatie niet geïnd kan worden, zowel door betrokkene als door
het LBIO.Een reden kan zijn dat de alimentatieplichtige sedert de vaststelling
van de partneralimentatie in inkomen is teruggevallen tot dichtbij het niveau
van een bijstandsuitkering. In dat geval is er geen of nauwelijks ruimte om
het alimentatiebedrag te innen. Ook kunnen er andere schulden zijn, waardoor
er weinig ruimte meer overblijft voor de voldoening van de alimentatieplicht.
Voorts kan de situatie zich voordoen dat de alimentatieplichtige na het verzoek
om inning niet meer te traceren is.De leden van de PvdA-fractie willen graag weten hoeveel procent van alle
alimentatieverplichtingen zowel kinder- als partneralimentatie, naar verwachting
effectief wordt geïnd.In kinderalimentatiezaken wordt in ruim 90% van de dossiers de
alimentatie volledig geïnd. Gelet op het feit dat voor de inning van
partneralimentatie dezelfde procedure kan worden gevolgd, mag ervan worden
uitgegaan dat terzake van de inning van partneralimentatie hetzelfde percentage
gehaald kan worden.De vraag van de leden van de PvdA-fractie of het LBIO over voldoende dwangmiddelen
beschikt om de betaling van alimentatie af te dwingen, kan bevestigend worden
beantwoord. Het LBIO beschikt, anders dan de deurwaarder, over de mogelijkheid
van een vereenvoudigd executoriaal derdenbeslag, zoals uitgewerkt in art.
479g Rv.Dit beslag wordt gelegd doordat het LBIO van de alimentatiebeschikking
in afschrift mededeling doet aan de derde-beslagene. De derde-beslagene zendt
deze schriftelijke kennisgeving voor «gezien» getekend terug aan
het LBIO. Het beslag is voltooid door deze terugzending. Het LBIO kan zonder
voorafgaande betekening of bevel tot betaling, als bedoeld in art. 432 Rv,
beslag leggen. Mocht dit beslag niet slagen, omdat de derde beslagene de schriftelijke
kennisgeving van het LBIO niet terugstuurt, dan zal het LBIO alsnog een deurwaarder
inschakelen voor de invordering.Een deurwaarder zal ook ingeschakeld worden als via een andere weg dan
derdenbeslag, de invordering gerealiseerd moet worden (bijv. beslag op eigendom
van de betalingsplichtige).De leden van de PvdA-fractie vragen hoelang het LBIO zich zal inzetten
om een alimentatievordering geïnd te krijgen. Op grond van artikel 1:
408, lid 9 BW mogen invorderingen die tien jaren nadat de minderjarige de
leeftijd van eenentwintig heeft bereikt, nog niet zijn verwezenlijkt door
het LBIO worden beëindigd. De onderhoudsgerechtigde wordt hierover schriftelijk
geïnformeerd.De leden van de PvdA-fractie vragen hoe dit voorstel zich verhoudt tot
de financiële paragraaf van het Coalitieakkoord, waarin staat dat alimentatie
via de werkgever verhaald zal worden en dat dit in het jaar 2008 20 miljoen
zou opbrengen en de jaren daaropvolgend 40 miljoen.Uit het coalitieakkoord volgt het voornemen van het kabinet de inning
van alimentatie te verbeteren. Na een verkenning is gebleken dat het voorstel
van inning van alimentatie via de werkgever op juridische en praktische bezwaren
stuit. In dit voorstel is ervoor gekozen de inning van partneralimentatie
via het LBIO te laten lopen, omdat de inning van kinderalimentatie via deze
instantie in de praktijk een effectieve voorziening blijkt te zijn.De structurele netto-opbrengst van dit voorstel bedraagt € 24
mln per jaar, zoals is onderbouwd in de financiële paragraaf van de memorie
van toelichting. In het coalitieakkoord is voor dit nieuwe stelsel € 20
min. ingeboekt in 2008 en structureel € 40 mln. vanaf 2009.
Het verschil tussen de netto-opbrengsten en de ingeboekte besparing is per
eerste suppletoire begrotingswet 2008 in de begroting van het Ministerie van
Sociale Zaken en Werkgelegenheid verwerkt. De bijstandsbesparingen
zijn afhankelijk van de verdere parlementaire afhandeling van dit voorstel.De leden van de PvdA-fractie vragen waarom het innen van alimentatie door
het CJIB niet is overgenomen.In het plan van aanpak vernieuwing rijksdienst van het Ministerie van
Justitie is de mogelijkheid genoemd dat het takenpakket van het LBIO overgaat
naar het CJIB.Hiervan is evenwel afgezien aangezien deze taak niet past bij de huidige
werkzaamheden van het CJIB, die met name betrekking hebben op de inning van
strafrechtelijke boetes. Voor wat betreft aard en doelstelling bestaat er
een groot verschil tussen de takenpakketten van LBIO en CJIB. Zo gaat het
bij het LBIO om maatwerkzaken, die juridische expertise en overleg met betrokkenen
vereisen. Bij het CJIB gaat het om bulkzaken met een hoog gehalte aan automatische
gegevensverwerking. Het CJIB houdt zich voorts met name bezig met inning,
terwijl het LBIO in eerste instantie via bemiddeling probeert de vrijwillige
betaling (weer) op gang te krijgen.Bovendien heeft het LBIO inmiddels veel expertise opgebouwd terzake van
de inning van kinderalimentatie, die ook gebruikt kan worden bij de inning
van partneralimentatie.Anders dan de leden van de PvdA-fractie veronderstellen, valt het LBIO
onder de verantwoordelijkheid van de Minister voor Jeugd en Gezin.Zoals de minister voor Jeugd en Gezin bij brief van 27 april 2007
heeft aangegeven (Kamerstukken II, 2007/2008, 31 001 nr. 3) behoort
het LBIO tot zijn werkterrein. De Wet Landelijk Bureau Inning Onderhoudsbijdragen,
waarin de taken en de interne organisatie van dit bureau zijn geregeld, behoort
tot de portefeuille van de minister voor Jeugd en Gezin. De basis voor de
uitoefening van de inningstaak terzake van kinder- en straks partneralimentatie
ligt in het Burgerlijk Wetboek (art. 1: 408). In verband daarmee zijn beide
ministers betrokken bij dit wetsvoorstel.Aangezien de minister voor Jeugd en Gezin als programmaminister niet met
de leiding van een ministerie is belast en dus niet beschikt over een eigen
ambtenarenapparaat, zijn de ambtenaren die voor deze minister werken, organisatorisch
ingebed in een bestaand ministerie. Zo verricht de Directie Justitieel Jeugdbeleid
van het ministerie van Justitie werkzaamheden voor de minister voor Jeugd
en Gezin ten aanzien van het beheer van het LBIO. De werkzaamheden worden
namens de Minister voor Jeugd en Gezin uitgevoerd.De leden van de PvdA-fractie vragen of het denkbaar is dat de betalingsverplichtingen
zulke hoge bedragen met zich meebrengt dat de betalingsplichtige aanspraak
moet maken op de WWB.Het huidige systeem voor vaststelling van alimentatie is gebaseerd op
draagkracht en behoefte, zoals tot uitdrukking komt in de zogenaamde Trema-normen,
die de rechterlijke macht hiervoor hanteert. Uitgangspunt voor het vaststellen
van draagkracht in die normen is dat de onderhoudsplichtige blijft beschikken
over het bestaansminimum en een zogenaamd draagkrachtloos inkomen. Dit leidt
ertoe dat de betalingsplichtige als gevolg van alimentatieverplichtingen geen
beroep hoeft te doen op de WWB. De leden van de PvdA-fractie vragen hoe betrokkenen
worden geïnformeerd over de inhoud als dit voorstel eenmaal kracht van
wet krijgt.Het reguliere voorlichtingspakket (o.a. via brochures en internet) van
het Ministerie van Justitie en het LBIO zal tijdig worden geactualiseerd.
Ook worden gemeenten vanwege de relatie van dit voorstel met de bijstand bij
verzamelbrief van het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid geïnformeerd
over dit voorstel.De leden van de PvdA-fractie vragen wat er gebeurt als betalingsplichtigen
naar het buitenland vertrekken. Indien een betalingsplichtige naar het buitenland
vertrekt, wordt het dossier overgedragen aan de afdeling Internationale Inning
van het LBIO. Woont de alimentatieplichtige in een land dat partij is bij
het Verdrag van New York van 20 juni 1956 inzake het verhaal
in het buitenland van uitkeringen tot onderhoud dan kan het LBIO de inning
in dat land bewerkstelligen (via de ter plaatse bevoegde centrale autoriteit).
63 landen zijn thans partij bij dit Verdrag.In 2001 heeft Nederland een bilateraal Verdrag gesloten met de Verenigde
Staten van Amerika die geen partij zijn bij dit Verdrag. De samenwerking verschilt
per Verdragsland, maar over het algemeen is deze behoorlijk. Jaarlijks worden
er conferenties gehouden om deze samenwerking te optimaliseren.De leden van de SP-fractie vragen naar de achtergrond van de terughoudendheid
van de overheid bij de inning van partneralimentatie.Waarom is de keuze voor inning van alle alimentatiebedragen door het LBIO
niet eerder gemaakt, zo vragen deze leden.De inning van partneralimentatie is altijd beschouwd als een zaak, waarvoor
de ex-partners verantwoordelijk zijn. Wel is er op indirecte wijze sprake
van overheidsbemoeienis met de inning van partneralimentatie via het bijstandsverhaal.In het coalitie-akkoord is het voornemen geuit om de inning van (partner)
alimentatie te verbeteren. Er is dan ook sprake van een koerswijziging. Daarvoor
bestaan goede gronden. Jaarlijks wordt, zo blijkt uit cijfers van het Centraal
Bureau voor de Statistiek, ± 6500 keer partneralimentatie vastgesteld
door de rechter. Daarvan wordt jaarlijks in naar schatting 2500 gevallen beroep
op de bijstand gedaan. Voor deze kwetsbare groep is het van belang dat via
een laagdrempelige en kosteloze procedure alsnog de inning van partneralimentatie
kan worden gerealiseerd. Effectuering van alimentatieverplichtingen kan het
beroep op de bijstand aanzienlijk verminderen. Daarnaast is het ook voor de
circa 700 niet bijstandsgerechtigde ex-partners, die naar verwachting jaarlijks
het LBIO zullen inschakelen, van belang dat de nakoming van de onderhoudsplicht
kan worden geëffectueerd in een eenvoudige en voor verzoeker, kosteloze
procedure.De leden van de SP-fractie vragen of het niet raadzaam is –
zo als het niet in werking getreden artikel 56 WWB over kinderalimentatie –
een aparte bepaling in de WWB op te nemen voor de verplichting tot het indienen
van een verzoek tot inning van partneralimentatie.Onder verwijzing naar het antwoord op de vraag van de leden van de PvdA-fractie
over de werking van artikel 55 WWB, meent de regering dat een aparte bepaling
voor inning van partneralimentatie onnodig is en niet aansluit bij het streven
naar deregulering en vereenvoudiging van regelgeving.De leden van de SP-fractie vragen of de bijstandsaanvrager niet in een
nadeliger positie komt dan voorheen, nu deze eerst via het LBIO zijn alimentatie
moet zien te innen.Ook vragen de leden van de SP-fractie of bijstand kan worden ontvangen
ingeval de bemiddeling via het LBIO niet slaagt en wat er gebeurt wanneer
er bij vertraging in tijd hierdoor een schrijnende financiële situatie
dreigt te ontstaan.Dit voorstel strekt ertoe dat de onderhoudsgerechtigde in de toekomst
op eenzelfde eenvoudige en laagdrempelige wijze als bij kinderalimentatie
partneralimentatie kan verwerven door inschakeling van het LBIO. Hiermee wordt
de inkomenspositie van betrokkene versterkt en wordt het makkelijker uit de
bijstand te blijven of te komen. Ingeval een beroep op bijstand wordt gedaan
vanwege het uitblijven van alimentatiebetalingen kan de gemeente onder gebruikmaking
van artikel 55 WWB de bijstandsaanvrager de verplichting opleggen een inningsverzoek
in te dienen bij het LBIO. Ingeval de bijstandsaanvrager meewerkt aan die
verplichting, maar de betalingen na inschakeling van het LBIO op zich laten
wachten, zal de gemeente bijstand (als geldlening) verlenen omdat betrokkene
redelijkerwijs (nog) niet beschikt of kan beschikken over middelen uit alimentatie
(artikel 31 WWB). Van een schrijnende financiële situatie is dan geen
sprake, zolang de betrokkene meewerkt aan de verplichting die de gemeente
in deze kan opleggen. In antwoord op een vraag van de leden van de SP-fractie merken wij op
dat terzake van de inning van alimentatie geen andere voorstellen of maatregelen
in voorbereiding zijn.De leden van de SP-fractie vragen de regering of er aandacht is voor de
problematiek van de betalingsplichtige echtgenoot die in een niet-verdragsland
woont, of voornemens is daar op termijn te gaan wonen. Wat zijn de mogelijkheden
in een dergelijk geval voor de alimentatiebehoeftige?Naar wij veronderstellen, doelt de SP-fractie op het Verdrag van New York
van 20 juni 1956 inzake het verhaal in het buitenland van uitkeringen
tot onderhoud. Met de Verenigde Staten van Amerika, die geen partij zijn,
heeft Nederland in 2001 een bilateraal verdrag gesloten. Andere niet bij het
Verdrag van New York aangesloten landen die op dit gebied voor Nederland van
betekenis zijn, zijn onder meer Canada, China, Rusland, Taïwan en Thaïland.
Wij beschikken niet over gegevens waaruit kan worden afgeleid in welke niet
bij het verdrag aangesloten landen vooral problemen rijzen met de inning van
alimentatie ten behoeve van alimentatiegerechtigden in Nederland.Wenst een alimentatiegerechtigde alimentatie te innen in een niet-verdragsland,
dan kan hij geen gebruik maken van het kanaal van de centrale autoriteiten,
maar kan hij trachten zelf in het betrokken land verlof tot tenuitvoerlegging
te verkrijgen van de Nederlandse uitspraak. Of dat mogelijk is, zal mede afhangen
van de vraag of tussen Nederland en het betrokken land een verdrag bestaat
dat de erkenning en de tenuitvoerlegging van alimentatiebeslissingen regelt.
Blijkt tenuitvoerlegging van een Nederlandse uitspraak in een niet-verdragsland
niet mogelijk, dan kan de alimentatiegerechtigde proberen in dat land een
nieuwe alimentatiebeslissing te krijgen. De alimentatiegerechtigde is dus
niet zonder meer aangewezen op de bijstand.Op de vraag van de SP-fractie of er intenties zijn om niet-verdragslanden
te benaderen om toe te treden tot het verdrag, kunnen wij als volgt antwoorden.
Op 23 november 2007 is te Den Haag een nieuw mondiaal alimentatieverdrag
tot stand gekomen dat de tekortkomingen in de werking van het Verdrag van
New York beoogt op te heffen en dit verdrag zal vervangen. Aan de voorbereiding
van het nieuwe verdrag hebben 72 staten deelgenomen, waaronder tal van staten
die geen partij zijn bij het Verdrag van New York. Genoemd kunnen worden de
Verenigde Staten van Amerika, die het verdrag reeds op 23 november 2007
hebben ondertekend, Canada, Rusland, China en Australië. Het nieuwe verdrag
bevat een clausule die voorziet in de mogelijkheid van toetreding door de
Europese Gemeenschap. De verwachting is dat de Europese Commissie in de loop
van 2009 een voorstel tot ondertekening/ratificatie van het verdrag door de
Europese Gemeenschap zal indienen. Gelet op deze ontwikkeling ligt het voor
de hand dat Nederland zich, met andere lidstaten van de Europese Unie, ervoor
inzet dat zoveel mogelijk staten partij worden bij het nieuwe verdrag. In
het kader van de Haagse Conferentie voor Internationaal Privaatrecht zullen
werkzaamheden worden verricht om staten te helpen het verdrag te implementeren.De leden van de SP-fractie vragen om een reactie op de klacht dat er door
de alimentatiebeslissing geen prikkel bestaat voor de alimentatie ontvangende
ex-partner om weer te gaan werken. Zij vragen voorts of onderschreven wordt
dat het voorzien in eigen levensonderhoud door ex-echtgenoten in principe
moet worden aangemoedigd.Het kabinetsbeleid is in het algemeen gericht op het bevorderen van de
arbeidsparticipatie van een ieder, ook de alimentatiegerechtigde. Daarbij
moet wel in aanmerking worden genomen dat persoonlijke omstandigheden van
invloed kunnen zijn op de arbeidsmogelijkheden van de onderhoudsplichtige,
bijvoorbeeld de gezinssamenstelling,het opleidingsniveau en de beroepservaring. Uitgangspunt voor het recht op alimentatie is dat de betrokkene onvoldoende
inkomsten heeft noch zich in redelijkheid kan verwerven. De rechter kan, indien
hij bij vaststelling van een uitkering tot levensonderhoud een redelijke mate
van zekerheid heeft dat zich in de toekomst een omstandigheid zal voordoen
die voor de uitkering van belang is, daarmee reeds op voorhand rekening houden
door de uitkering met inachtneming van die omstandigheid vast te stellen.
Blijkt achteraf dat anders dan de rechter verwachtte ten tijde van zijn beslissing,
die omstandigheid zich niet heeft voorgedaan dan kan op grond van art. 1:
401 BW wijziging van de uitspraak worden verzocht.De limitering van de alimentatieplicht is een prikkel voor de onderhoudsgerechtigde
om (op termijn) in eigen inkomsten te voorzien. Daarbij komt dat in veel gevallen
de draagkracht van de alimentatieplichtige niet toereikend is om volledig
te voorzien in de behoefte van de alimentatiegerechtigde, waardoor voor deze
de noodzaak bestaat om de alimentatie-inkomsten aan te vullen. Mocht dit leiden
tot een beroep op de bijstand, dan voorziet dit instrument ook in prikkels
om aan het arbeidsproces deel te nemen.De leden van de SP-fractie vragen een
reactie op de situatie dat de alimentatieplichtige wijziging van het bedrag
vraagt en wegens een net te hoog fiscaal jaarinkomen niet in aanmerking komt
voor gefinancierde rechtsbijstand en zelf de kosten van de advocaat moet betalen.Het is inherent aan het systeem van gesubsidieerde rechtsbijstand dat
er een draagkrachtgrens getrokken moet worden voor de toekenning daarvan.
Dit betekent dat het niet alleen in alimentatiezaken maar in alle zaken waarin
een rechtzoekende een toevoeging krijgt kan voorkomen dat de wederpartij geen
toevoeging krijgt. Dit laatste betekent echter dat hij of zij gelet op zijn
inkomen en vermogen in staat moet worden geacht een advocaat te betalen.De leden van de SP-fractie vragen een reactie op het door het advocatenkantoor
Smeets Gijbels voorgestelde Partneralimentatieplan.Uit de ons ter beschikking staande informatie leiden wij af dat in het
plan de partners vastleggen op welke wijze en wanneer inkomsten zullen worden
verworven om in eigen levensonderhoud te voorzien.Ook in het huidige stelsel is het mogelijk dat partners samen meedenken
over de wijze waarop het voorzien in eigen levensonderhoud door de alimentatiegerechtigde
kan worden bewerkstelligd. Afspraken daarover kunnen in een convenant worden
vastgelegd.Het plan noch de eventuele afspraken in een convenant geven evenwel de
zekerheid dat het beoogde resultaat (het verwerven van inkomsten om in eigen
levensonderhoud te voorzien) ook daadwerkelijk bereikt wordt. Omstandigheden,
waarop betrokkenen geen invloed hebben, kunnen ertoe leiden dat de verwachtingen
niet uitkomen, waardoor de beoogde duidelijkheid en houvast niet wordt bereikt.
Zo kan het door partijen afgesproken tijdpad naar uitbreiding van de werkzaamheden
niet haalbaar zijn bijvoorbeeld vanwege slechte economische omstandigheden
en werkloosheid of verloopt de bijscholing minder voorspoedig dan verwacht
door zorg voor een ziek kind. In dat geval is er – ondanks de inspanningen
van de alimentatiegerechtigde – nog steeds sprake van behoeftigheid.De leden van de VVD-fractie vragen welke andere oplossingen zijn onderzocht
en waarom daarvan is afgezien.Onderzocht is of de inning via de werkgever een werkbaar alternatief zou
kunnen zijn.Voordeel van inschakeling van de werkgever kan zijn dat de inning sneller
kan verlopen omdat de schakel van de deurwaarder eruit valt. Dit veronderstelt
wel dat de werkgever de kennis en de mankracht heeft om de inning van partneralimentatie
zorgvuldig en met inachtneming van de regeling inzake de beslagvrije voet
uit te voeren. Een ander voordeel kan zijn dat er minder kosten aan deze oplossing
zijn verbonden omdat de kosten voor de diensten van de deurwaarder vervallen. Nadelen zijn dat de nakoming van alimentatieafspraken door een alimentatieplichtige
werknemer een kwestie is, die de werkgever niet raakt en die de normale relatie
tussen werkgever en werknemer te buiten gaat. Het kan de goede verstandhouding
tussen hen verstoren. De werknemer kan de inhouding op het loon door de werkgever
als een onwenselijke inmenging in zijn privé-leven ervaren. Het risico
bestaat dat werkgevers werknemers met alimentatieproblemen liever zien «vertrekken»
vanwege de extra activiteiten die van de werkgever worden gevraagd. Daarbij
komt dat deze inning geen dagelijkse bezigheid van de werkgever zal zijn,
voor de uitvoering waarvan hij ook de kennis en de deskundigheid mist. Het
risico dat er bij de inning fouten worden gemaakt is niet gering. Teneinde
fouten te voorkomen, is het niet ondenkbaar dat werkgevers de hulp van deskundigen
(bijv. een deurwaarder) zullen inroepen om hen te helpen bij de uitvoering
van deze taak.Zorgvuldige inning van partneralimentatie vraagt veel activiteiten van
de werkgever: zo zal hij de relevante gegevens moeten controleren en de alimentatieplichtige
werknemer informeren over de verzochte inning.Vanwege deze juridische en praktische bezwaren is deze oplossing niet
gekozen en is aansluiting gezocht bij de reeds bestaande structuur voor inning
van kinderalimentatie.De leden van de VVD-fractie zijn nog niet overtuigd van het voornemen
de inning van partneralimentatie kosteloos te laten geschieden.Hiervan is echter geen sprake: de alimentatieplichtige krijgt een kostenopslag
in rekening gebracht, als het LBIO tot invordering moet overgaan.Aan de daaraan voorafgaande bemiddeling zijn voor betrokkenen geen kosten
verbonden. Met betrekking tot de verplichtingen op grond van artikel 87 en
88 van het EG-Verdrag zij opgemerkt dat de inningsprocedure, die in artikel
1: 408 BW is uitgewerkt voor het LBIO, niet op één lijn kan
worden gesteld met de executiemaatregelen die de deurwaarder ter beschikking
staan bij uitvoering van een alimentatiebeslissing.Overigens oefenen beide instanties hierbij een wettelijke taak uit, waarbij
de taak van het LBIO breder is.Een belangrijk onderdeel van de LBIO-procedure vormt immers de bemiddeling,
die ertoe strekt vrijwillige betaling te bewerkstelligen. Bemiddeling bij
betaling van (partner)alimentatie behoort niet tot de wettelijke taak van
de gerechtsdeurwaarder.Lukt bemiddeling niet dan neemt het LBIO de invordering over. Daarbij
kan het LBIO gebruik maken van de vereenvoudigde regeling inzake executoriaal
derdenbeslag op grond van art. 479g Rv. Mocht dit beslag niet slagen, omdat
de derde beslagene de schriftelijke kennisgeving van het LBIO niet voor «gezien»
getekend terugstuurt, dan zal het LBIO een gerechtsdeurwaarder moeten inschakelen
voor de invordering. Ook bij andere executiemaatregelen is de tussenkomst
van de deurwaarder vereist om de invordering via het LBIO te realiseren.De leden van de VVD-fractie vragen een aantal voorbeelden van niet inbare
vorderingen. Voor het antwoord hierop verwijzen wij naar een vraag van de
SP-fractie terzake.De leden van de VVD-fractie vragen of de toekomstige keuze voor het inschakelen
van een deurwaarder voor eigen kosten of het LBIO niet voor verwarring kan
zorgen.Zoals geantwoord op een vraag van de leden van PvdA-fractie over voorlichting
over dit voorstel, zullen betrokkenen via de reguliere wijze van voorlichting
op een adequate wijze worden geïnformeerd.Voor wat betreft de vraag van de leden van de VVD-fractie waarop de verwachting
is gebaseerd dat in 90% van de gevallen de betaling plaatsvindt, wordt
hier verwezen naar het antwoord van de regering op de vraag hierover van de
leden van de CDA-fractie. Voor een antwoord op de vervolgvraag van de leden
van de VVD-fractie over de effecten op de bijstand verwijzen wij naar de financiële
paragraaf van de memorie van toelichting bij dit voorstel. Hierin
staat dat de structurele netto-opbrengst van dit voorstel € 24 mln.
per jaar bedraagt.De leden van de VVD-fractie vragen of alimentatiegerechtigden door gemeenten
kunnen worden verplicht medewerking te verlenen aan het LBIO of dat zij kunnen
afzien van de optie van inning door het LBIO, bijvoorbeeld om niet nogmaals
te worden geconfronteerd met een onbereidwillige alimentatieplichtige ex-partner.De alimentatiegerechtigde kan in geval van een beroep op bijstand vanwege
het uitblijven van vastgestelde alimentatie door de gemeente worden verplicht
een inningsverzoek in te dienen bij het LBIO (artikel 55 WWB). Dat is naar
het oordeel van de regering gerechtvaardigd omdat hiermee de afwenteling van
alimentatieverplichtigen op de collectieve middelen wordt voorkomen. Door
de inning van partneralimentatie – evenals inning van kinderalimentatie
in de huidige praktijk – bij het LBIO te positioneren, wordt een voor
de onderhoudsgerechtigde laagdrempelige en kosteloze voorziening gecreëerd.
Voorts wordt voorkomen dat ex-partners onnodig met elkaar worden geconfronteerd,
omdat het LBIO bemiddelt en zo nodig vervolgens onder dwang kan incasseren.De leden van de VVD-fractie vragen de schatting nader te onderbouwen dat
(jaarlijks) 700 alimentatiegerechtigden, die geen gebruik maken van een bijstandsuitkering,
een beroep zullen doen op het LBIO met een verzoek tot inning.Dit aantal te verwachten inningsverzoeken voor partneralimentie betreft
een voorzichtige inschatting op basis van ervaringscijfers met betrekking
tot de inning van kinderalimentatie. Een antwoord op de vraag, of bijvoorbeeld
bekend is welk deel van de alimentatieplichtige personen wel eens een periodieke
betaling mist ten gevolge waarvan de alimentatiegerechtigde het LBIO kan inschakelen,
kan niet worden geven. Ervaringsgegevens met de inning van partneralimentatie
via het LBIO waarin dit voorstel voorziet ontbreken. Voor wat betreft kinderalimentatie
blijkt op basis van ervaringscijfers dat meer dan de helft van de alimentatieplichtigen
zijn verplichtingen niet nakomt. Naar het oordeel van de regering is een organisatie
als het LBIO daarom van grote maatschappelijke relevantie.De leden van de VVD-fractie vinden de eis, dat in een periode van zes
maanden ten minste één periodieke betaling niet is voldaan,
een lage drempel en vragen om een nadere motivering.Deze eis wordt in het huidige recht ook gesteld met betrekking tot de
inning van kinderalimentatie (art. 1: 408, lid 4 BW).Deze voorwaarde voor indiening van het verzoek om inning strekt ertoe
te voorkomen dat een alimentatiegerechtigde om andere redenen dan het niet
voldoen van de alimentatieverplichting zou willen bewerkstelligen dat de betaling
niet rechtstreeks verloopt, maar via het LBIO met kostenopslag.Enerzijds moet worden voorkomen dat kwaadwillenden de mogelijkheid wordt
geboden het leven van de onderhoudsplichtige in financieel opzicht «zuur»
te maken. Anderzijds mag het criterium voor het doen van een verzoek niet
zodanig zijn dat deze aanleiding kan geven tot misbruik van de kant van de
alimentatieplichtige.Het criterium mag geen premie zijn op het op gezette tijden niet betalen
van alimentatie.Voorts biedt de in artikel 1: 408 BW vastgelegde procedure de alimentatieplichtige
de mogelijkheid om invordering met kostenopslag te voorkomen door aan te tonen
dat hij niet is tekort geschoten in zijn betalingsverplichting of daaraan
alsnog te voldoen. De termijn van zes maanden is gesteld om te voorkomen dat
het LBIO wordt geconfronteerd met invorderingen die betrekking hebben op niet
nakoming van betalingsverplichtingen in een ver verleden.Meer in het algemeen vragen de leden van de VVD-fractie op welke wijze
de invoering van het wetsvoorstel en de praktijk van instroom en inningdoor het LIBIO gemonitord zal worden. Is er een evaluatie voorzien?
Is er de mogelijkheid de taaktoebedeling aan het LBIO terug te draaien als
bijvoorbeeld de netto kosten hoger blijken te liggen dan geraamd?Het LBIO zal na invoering van het wetsvoorstel de produktiecijfers op
dezelfde wijze aanleveren als bij de huidige taken op het gebied van inning
van kinderalimentatie en ouderbijdragen. Op deze wijze zullen de produktiecijfers
voor partneralimentatie elke vier maanden worden gemonitord. Een afzonderlijke
evaluatie is dan ook niet nodig.De regering ziet geen reden om de taaktoebedeling aan het LBIO terug te
draaien als bijvoorbeeld de netto kosten hoger blijken te zijn dan geraamd.
Een stijging van de kosten kan namelijk duiden op een stijging van het aantal
verzoeken om inning van partneralimentatie en zal daarmee het gewenste effect
op de besparingen op de bijstand hebben. De Minister voor Jeugd en Gezin zal
jaarlijks in nauw overleg met het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
de aantallen monitoren zodat tijdig kan worden bijgesteld.De leden van de VVD-fractie vragen naar de hoogte van de kostenopslag
ten laste van de alimentatieplichtige.De huidige kostenopslag voor de inning van kinderalimentatie door het
LBIO is geregeld in het Besluit kostenopslag kinderalimentaties (Stb. 1993,
604). Bij besluit van 1 november 2006 (Stb. 545) is de kostenopslag aangepast.
Thans bedraagt deze voor de inning van kinderalimentatie € 19,00
per maand dan wel vijftienhonderdste deel van de uitkering, indien dat deel
meer is dan € 19,00. Het besluit zal aangepast moeten worden in
verband met de uitbreiding van de inningsbevoegdheid van het LBIO met partneralimentatie.De leden van de VVD-fractie vragen hoe voorliggend wetsvoorstel en de
kosteloze rechtsbijstand voor de alimentatiegerechtigde zich verhoudt tot
de civiele proceskosten.De laagdrempelige voorziening in onderhavig wetsvoorstel ziet op de inning
van door de rechter vastgestelde partneralimentatie. De civiele proceskosten
voor het vaststellen van de partneralimentatie komen voor rekening van partijen.
Daarbij kan aanspraak bestaan op gesubsidieerde rechtsbijstand. Een effectieve
toegang tot het recht is niet alleen gediend met toegang tot de rechter, al
biedt dit een belangrijke waarborg. Het houdt veeleer in dat partijen hun
problemen en onderlinge geschillen op de meest bevredigende en doelmatige
wijze weten op te lossen. Naar gelang de aard van de problematiek ligt het
accent van toegang tot het recht bij rechtspraak, rechtsbijstand dan wel (buitengerechtelijke)
geschiloplossing. De verantwoordelijkheid van de overheid komt meer in beeld
naarmate de zaken complexer worden of er grote maatschappelijke belangen op
het spel staan. Naast het familierechtelijke terrein speelt dit ook bij het
door de VVD-fractie aangehaalde terrein van letselschade. Op dat terrein treft
de overheid evenzeer drempelverlagende voorzieningen. Zo is er de wettelijke
regeling voor vergoeding van buitengerechtelijke kosten. Op grond van artikel
6: 96, lid 2 BW, komen deze kosten voor vergoeding in aanmerking. Daarnaast
is er een subsidie in het leven geroepen voor de kosten van medische haalbaarheidsonderzoeken
met als doel de juridische haalbaarheid van de letselschadezaak te kunnen
inschatten (Kamerstukken II 2004/05, 29 800 VI, nr. 109). Verder
krijgen partijen de mogelijkheid om een deelgeschil aan de rechter voor te
leggen (wetsvoorstel deelgeschilprocedure voor letsel- en overlijdensschade;
Kamerstukken II 2007/2008, 31 518). Een uitspraak in een deelgeschil
moet partijen helpen de vastgelopen buitengerechtelijke afwikkeling weer vlot
te trekken.De leden van de ChristenUnie-fractie vragen of met de invoering van dit
wetsvoorstel het bijstandsverhaal door de gemeente feitelijk wordt afgeschaft,
omdat de bijstandsgerechtigde door de gemeente verplicht wordt het LBIO in
te schakelen voor het innen van de alimentatie. Na invoering van dit voorstel
kan de gemeente in de gevallen dat er sprake is van door de rechter
vastgestelde alimentatie, voor inning hiervan doorverwijzen naar het LBIO
op grond van artikel 55 WWB. Hiermee wordt gemeenten werk uit handen genomen.
In de gevallen waarin er wel sprake is van onderhoudsverplichtingen, maar
deze nog niet zijn vastgesteld door de rechter of ingeval er sprake is van
een nihilbeding, kan de gemeente besluiten over te gaan tot verhaal om de
bijstandsuitgaven te beperken.De leden van de ChristenUnie-fractie vragen, in verband met de verplichting
voor de alimentatiegerechtigde tot inschakeling van het LBIO, of er in de
uitvoering onderscheid wordt gemaakt tussen de situatie waarin de alimentatiegerechtigde
in de bijstand belandt, doordat de alimentatieplichtige in gebreke blijft
en de situatie waarin de alimentatiegerechtigde ondanks betaalde alimentatie
in de bijstand blijft.Bij een beroep op bijstand kan de gemeente de alimentatiegerechtigde na
inwerkingtreding van dit voorstel verplichten tot inschakeling van het LBIO,
indien verplichtingen tot partneralimentatie niet of niet volledig worden
betaald. Ingeval de alimentatieplichtige voldoet aan de door de rechter vastgestelde
partneralimentatie, maar de onderhoudsgerechtigde desondanks gedeeltelijk
aangewezen blijft op een bijstandsaanvulling, is doorverwijzing naar het LBIO
door de gemeente niet aan de orde. Van betalingsachterstanden is dan immers
geen sprake.De leden van de ChristenUnie-fractie vragen of de alimentatiegerechtigde
die zelf het LBIO moet inschakelen in de tussentijd geen bijstand ontvangt
van de gemeente. Voor een antwoord hierop wordt verwezen naar het antwoord
van de regering op een vergelijkbare vraag van de leden van de SP-fractie.Ook vragen de leden van de ChristenUnie-fractie of het LBIO – ingeval
er bijstand wordt betaald aan de onderhoudsgerechtigde in afwachting van alimentatie-inning
via deze instantie – dan ook het bijstandsverhaal voor de gemeente gaat
verzorgen op het moment dat de alimentatieplichtige wel betaalt.Het antwoord hierop is negatief, omdat in die situatie gemeentelijk bijstandsverhaal
overbodig is. Immers, ingeval het LBIO wordt ingeschakeld zal de achterstallige
alimentatie rechtstreeks aan de onderhoudsgerechtigde in de bijstand worden
betaald. De gemeente kan deze middelen in mindering brengen op de bijstand
die eerder aan de onderhoudsgerechtigde is verstrekt. Gemeentelijk bijstandsverhaal
(op een derde) is in dit geval niet aan de orde. De leden van de ChristenUnie-fractie
vragen of een inschatting kan worden gemaakt van het aantal gevallen waarin
alimentatiegerechtigden in de bijstand belanden vanwege het feit dat alimentatie
geen preferente vordering is.Er is geen informatie beschikbaar over de andere schulden van alimentatieplichtigen,
die vanwege hun preferente status mogelijk van invloed zouden kunnen zijn
op de alimentatiebetaling aan de onderhoudsgerechtigde.Artikelen De leden van de SP-fractie vragen waarom er voor is gekozen
alleen artikel 408 Boek 1 BW te wijzigen.Er is voor gekozen de inning van partneralimentatie door het LBIO te regelen
in artikel 1: 408 BW, omdat daarmee wordt bewerkstelligd dat beide alimentatieterreinen,
waarop het LBIO inningsbevoegdheid krijgt, in één artikel zijn
geregeld. Dit voorkomt versnippering en bevordert de toegankelijkheid van
de regelgeving.De minister van Justitie,E. M. H. Hirsch BallinDe minister voor Jeugd en Gezin,A. Rouvoet 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31575-7.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl