Wijziging Wegenverkeerswet 1994 m.b.t. verlenen van ontheffingen in bepaalde gevallen door de Dienst Wegverkeer; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29545, nr. 7

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

09-09-2004

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

29545 nr. 7

07-09-2004

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMEEN DEEL1. Inleiding2. Doelstelling van dit wetsvoorstel3. Handhaving4. Administratieve lasten5. Financiële lastenARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGArtikel 149b, tweede lidOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29545Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 37 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 545Wijziging van de Wegenverkeerswet 1994 met betrekking tot het verlenen
van ontheffingen in bepaalde gevallen door de Dienst Wegverkeer en enkele
technische wijzigingennr. 7NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 7 september 2004ALGEMEEN DEEL1. InleidingMet belangstelling heb ik kennis genomen van het verslag van de vaste
commissie voor Verkeer en Waterstaat met betrekking tot het onderhavige wetsvoorstel.In het verslag is een aantal vragen gesteld en opmerkingen gemaakt. Graag
zal ik deze vragen beantwoorden en op de gemaakte opmerkingen inhoudelijk
reageren. Daarbij zal ik zoveel mogelijk de in het verslag gehanteerde volgorde
aanhouden. Waar mogelijk zijn vragen van dezelfde aard en inhoud gezamenlijk
beantwoord.2. Doelstelling van dit wetsvoorstelDe leden van de CDA-fractie vragen de regering toe
te lichten waarom wegbeheerders nog wel hun eigen voorschriften aan centraal
afgegeven ontheffingen kunnen verbinden.De wegen in Nederland zijn niet overal gelijk. Het is daarom, gelet op
de afmetingen of massa van een bepaald exceptioneel transport, noodzakelijk
bij de ontheffingverlening rekening te kunnen houden met de plaatselijke omstandigheden
en infrastructuur. De wegbeheerder kan daarom op landkaarten of in een geautomatiseerd
systeem dan, wel wanneer de Dienst Wegverkeer hem expliciet om toestemming
vraagt, aangeven dat aan een ontheffing nadere voorwaarden (beperkingen en
voorschriften) moeten worden verbonden. Dit kan bijvoorbeeld met het oog op
de verkeersveiligheid noodzakelijk zijn. Het is immers de desbetreffende wegbeheerder
die over de weggedeelten en kunstwerken die onder zijn beheer staan de meest
volledige en actuele kennis heeft en het beste in staat is een inschatting
te maken van de (on)mogelijkheden van een specifiek exceptioneel transport.
Tijdens de totstandkoming van het onderhavige wetsvoorstel is tegelijkertijd
een proces op gang gekomen om de ontheffingverlening, en daarmee ook de daarbij
door een wegbeheerder te stellen nadere voorwaarden, steeds meer te uniformeren.
Dit wetsvoorstel draagt bij aan die verdere uniformering. In het onderhavige
wetsvoorstel is voorgesteld een overleg tussen de Dienst Wegverkeer,
het Ministerie van Verkeer en Waterstaat, de wegbeheerders, de politie, de
branche en transportbegeleiders in het leven te roepen. De (voortgaande) uniformering
van de voorschriften en beperkingen zaléén van de hoofdpunten
op de agenda van dit periodieke overleg zijn.De leden van de CDA-fractie vragen in welke gevallen
de RDW wegbeheerders dient te raadplegen.De Dienst Wegverkeer houdt een gegevensbestand bij in de vorm van landkaarten
en een geautomatiseerd systeem met de door de wegbeheerders over hun infrastructuur
verstrekte gegevens en andere informatie. Op basis van deze gegevens en informatie
kan de Dienst Wegverkeer zonder nadere raadpleging van de specifieke wegbeheerder
ontheffing verlenen. Dit zijn de ontheffingen «binnen de beslisruimte»
van de Dienst Wegverkeer. De wegbeheerder kan in het geautomatiseerde systeem
derhalve de beslisruimte, gerelateerd aan de opgegeven voorschriften en beperkingen,
op maat laten invoeren. Bij de aanvragen voor ontheffingen die liggen «buiten
de beslisruimte» zal de Dienst Wegverkeer de wegbeheerder om een beoordeling
moeten vragen. Het bleek in dit stadium nog niet mogelijk te komen tot een
voor alle wegbeheerders zogenaamde «uniforme beslisruimte». Daarvoor
biedt dit wetsvoorstel wel een basis. Hier kom ik op terug bij de beantwoording
van een vraag van de leden van de fractie van de VVD bij het voorgestelde,
nieuwe artikel 149b, tweede lid, van de Wegenverkeerswet 1994.De leden van de CDA-fractie vragen de regering nader
toe te lichten op welke wijze en op welk moment dit ene loket gerealiseerd
wordt.De wens om te komen tot één loket bestaat reeds geruime
tijd. In de aanloop naar de inwerkingtreding van (het uiteindelijk nooit in
werking getreden) artikel 149, tweede lid, onderdeel b, van de Wegenverkeerswet
1994, dat reeds op summiere wijze voorzag in centralisatie van de bevoegdheid
tot ontheffingverlening, is de Dienst Wegverkeer in 1994 begonnen met het
verlenen van ontheffingen namens diverse wegbeheerders. Deze hebben de Dienst
Wegverkeer daarvoor mandaat verleend. Inmiddels heeft de Dienst Wegverkeer
het mandaat van ongeveer tachtig procent van de gemeenten en zeven provincies.
Er zijn voorts nog twee waterschappen die geen mandaat hebben verleend. De
Dienst Wegverkeer verzorgt bemiddeling tussen aanvrager en wegbeheerders die
nog geen mandaat hebben verleend. Naar verwachting leidt de aanloop naar de
inwerkingtreding van het onderhavige wetsvoorstel tot een impuls voor de overige
wegbeheerders om ook mandaat te verlenen. De Dienst Wegverkeer heeft een routeplanner
ontwikkeld specifiek gericht op het plannen van routes voor exceptionele transporten,
die worden opgenomen in de ontheffing. De Dienst Wegverkeer is reeds begonnen
de daarbij behorende database landelijk dekkend te vullen. Alle wegbeheerders
zijn of worden nog actief benaderd om de daarvoor noodzakelijke gegevens reeds
nu aan te leveren. Bij de inwerkingtreding van het wetsvoorstel zal direct
sprake zijn van één loket voor aanvraag en afgifte van een ontheffing.
Mocht een wegbeheerder op het moment van inwerkingtreding van het wetsvoorstel
de Dienst Wegverkeer niet hebben voorzien van de noodzakelijke informatie,
dan zal tóch de aanvraag en afgifte van de ontheffing via het ene loket
bij de Dienst Wegverkeer plaatsvinden. De Dienst Wegverkeer vraagt in dergelijke
gevallen specifiek voor de betreffende aanvraag toestemming aan de wegbeheerder.3. HandhavingDe leden van de CDA-fractie vragen de regering of de
afgifte van een ontheffing ook vatbaar is voor bezwaar.Een ontheffing is een beschikking in de zin van artikel 1:3 van de Algemene
wet bestuursrecht en is derhalve een besluit dat vatbaar is voor bezwaar en
vervolgens beroep. In het geval dat de Dienst Wegverkeer echter toestemming
moet vragen aan de wegbeheerder wordt op grond van artikel 7:1, eerste lid,
onderdelen b en c, van de Algemene wet bestuursrecht de mogelijkheid van bezwaar
uitgesloten. In dat geval is alléén het instellen van beroep
mogelijk. Om te voorkomen dat de aanvrager zowel beroep moet instellen tegen
het besluit van de Dienst Wegverkeer als tegen de besluiten van de verschillende
wegbeheerders waaraan voor het desbetreffende traject toestemming is gevraagd,
is in het voorgestelde artikel 149b, zesde lid, Wegenverkeerswet 1994 bepaald
dat de ontheffing of weigering daarvan door de Dienst Wegverkeer en de toestemming
onderscheidenlijk de weigering daarvan door de wegbeheerder als één
besluit worden aangemerkt. Ook voor het instellen van beroep is daardoor één
loket gerealiseerd.De leden van de CDA-fractie verzoeken aan te geven
hoe de Inspectie Verkeer en Waterstaat de uitvoerbaarheid en handhaafbaarheid
van het voorstel beoordeelt.De regels in het Voertuigreglement betreffende afmetingen en massa's blijven
ongewijzigd en zijn dus op gelijke wijze als voor de wetswijziging handhaafbaar.
De naleving wordt bevorderd doordat de aanvraag, door middel van een standaard
aanvraagformulier, bij één loket plaatsvindt. Dit werkt drempelverlagend
voor de aanvragers. De handhaafbaarheid verbetert in zoverre dat ook de handhavers
met vragen over een verleende ontheffing terecht kunnen bij één
loket en zij niet meer te maken krijgen met verschillende ontheffingsdocumenten.
Gelet op het herziene uniforme document worden bij de eerstkomende herziening
de feitcodes in de bijlage behorende bij artikel 2, eerste lid, van de Wet
administratiefrechtelijke handhaving verkeersvoorschriften (Wet Mulder) aangepast,
zodat nog beter tot uitdrukking komt welke gedraging tot het opleggen van
welke administratieve sanctie kan leiden.In het ambtelijk voortraject, bij het ontwikkelen van de voorgestelde
wet- en regelgeving, is primair de politie en in mindere mate de Inspectie
Verkeer en Waterstaat (IVW) betrokken is geweest. Bij het ontstaan van het
nieuwe ontheffingsdocument is naast de politie ook het Bureau Verkeershandhaving
Openbaar Ministerie betrokken. De IVW heeft gelet op de eigen capaciteit en
prioriteit (voornamelijk controle op het goederenvervoer, in het bijzonder
de rij- en rusttijden en gevaarlijke stoffen) in het verleden slechts zijdelings
exceptioneel transport gecontroleerd. Recentelijk heeft de IVW haar inzet
bij de handhaving bij overbelading geïntensiveerd via het project «weight
in motion». Via weeglussen in de weg wordt centraal het gewicht van
bepaalde voertuigen geregistreerd. Het gaat hierbij echter om toezicht waarmee
bedrijfscontroles kunnen worden uitgevoerd bij bedrijven die veelvuldig hun
vrachtauto's overbeladen en niet zozeer om het vergaren van informatie ten
behoeve van wegcontroles door de IVW. Die laatstgenoemde taak ligt nog steeds
op het terrein van de politie. De politie heeft daarom binnen het project
dat uiteindelijk heeft geleid tot onderhavig wetsvoorstel met name gelet op
mogelijkheden om de handhaafbaarheid te bevorderen en daartoe bijdragen geleverd.De leden van het CDA-fractie vragen voorts welke prioriteit
wordt toegekend aan handhaving van de voorschriften.De handhaving van de naleving van de beperkingen en voorschriften verbonden
aan ontheffingen wordt, zoals ik hiervoor heb aangegeven, voornamelijk meegenomen
bij de reguliere wegcontroles door de politie. De IVW controleert in het bijzonder
op overbelading via bedrijfscontroles. Het wetsvoorstel verandert niets aan
de prioritering en levert geen wijziging in de handhavingsinzet op bij de
politie. Wel kan de politie, doordat de Dienst Wegverkeer nu landelijk
de aanvragen behandelt en daardoor het overzicht heeft op welke routes veel
met exceptionele transporten wordt gereden, gerichter en derhalve doelmatiger
op overtredingen controleren.4. Administratieve lastenVanwege verwevenheid met de vraag naar financiële lasten, beantwoord
ik de vraag van de leden van de CDA-fractie met betrekking tot de gevolgen
van het wetsvoorstel voor de doelmatigheid bij een vraag van diezelfde fractie
met betrekking tot de door te berekenen kosten in de nieuwe situatie (zie
onder 5. Financiële lasten).De leden van de fractie van het CDA vragen welke investeringen
moeten worden gepleegd voor een verdergaande inzet van ICT bij de ontheffingverlening.
Ook vragen zij welke financiële voordelen de inzet van ICT zou hebben
op bijvoorbeeld de organisatiekosten en de administratieve lasten.De regering hecht aan de toenemende inzet van ICT binnen het openbaar
bestuur. Tijdens de ontwikkeling van het wetsvoorstel is nagedacht over verschillende
manieren waarop ICT kan worden ingezet, zowel bij het plannen van de route
en de informatie-uitwisseling met de wegbeheerders als bij de aanvraag en
verlening van de ontheffing. Het is gebleken dat alle partijen ervan overtuigd
zijn dat inzet van ICT in dit veld kansen biedt voor verbetering. Tevens onderschrijven
zij allen de noodzaak van het uitvoeren van nader onderzoek. Besluitvorming
over de verdere toepassing van ICT kan echter pas plaatsvinden nadat meer
duidelijkheid is verkregen en inzichtelijk is welke voor- en nadelen hieraan
zijn verbonden voor de diverse betrokken partijen. Voorts moet worden opgemerkt
dat de ontwikkelingen op het gebied van ICT elkaar de afgelopen jaren snel
hebben opgevolgd. Ook het regelgevend kader is inmiddels verder ontwikkeld.
Door de inwerkingtreding bijvoorbeeld van de Wet elektronisch bestuurlijk
verkeer per 1 juli 2004 zal het juridisch mogelijk zijn digitaal beschikkingen
af te geven. Het geautomatiseerde systeem om de ontheffing te kunnen routeren
en het systeem om de aanvragen geautomatiseerd te kunnen afhandelen zijn recentelijk
door de Dienst Wegverkeer ontwikkeld. Op dit moment investeert de Dienst Wegverkeer
om begin 2005 koppeling van deze beide systemen mogelijk te maken. Door de
geautomatiseerde ondersteuning van de werkprocessen bij de Dienst Wegverkeer
wordt de afhandeling van ontheffingaanvragen efficiënter. Nadat met deze
nieuwe systemen voldoende ervaring is opgedaan, kan worden onderzocht of,
en zo ja, op welke wijze het technisch en juridisch (wat betekent bijvoorbeeld
een digitale beschikking voor de handhaving?) mogelijk is bijvoorbeeld aanvragers
rechtstreeks toegang tot de systemen te geven en met welke investeringen dit
gepaard zal gaan. Het zal overigens zowel aanpassingen bij de systemen van
de Dienst Wegverkeer als die bij de aanvragers kunnen vereisen (deze zullen
dan bijvoorbeeld over de vereiste computer hard- en software moeten beschikken).
Een en ander brengt met zich mee dat het op dit moment nog niet mogelijk is
de financiële voordelen van de verdergaande inzet van ICT, noch de omvang
van de daarvoor vereiste investeringen te kwantificeren. Op het moment dat
dit wel kan, zullen via het voornoemde overleg de betrokken partijen bij de
mogelijke keuzen worden betrokken.De leden van de fracties van CDA en VVD vragen of het
klopt dat de zogenaamde langlopende ontheffingen (die een geldigheid hebben
van 1 tot 3 jaar) bijna altijd afgegeven worden. Zo ja, kan er dan niet voor
gekozen worden om de transporten in deze categorie onder bepaalde voorwaarden
wettelijk toe te laten staan? Dit zal de administratieve lastendruk nog meer
verlagen.Het is juist dat het overgrote deel van de aanvragen voor langlopende
ontheffingen positief wordt beoordeeld. Dit zijn ontheffingen die een bepaald
gebied betreffen, waarbinnen met een specifiek voertuig (verlening op basis
van kenteken en eventueel een vervangend kenteken) op de in de ontheffing
aangegeven wegen onder specifieke voorwaarden gereden mag worden. Om te kunnen
komen tot het formuleren van een algemene wettelijke regel zullen verschillende
categorieën voertuigen en verschillende weggedeelten of kunstwerken moeten
kunnen worden onderscheiden en iedere combinatie van voertuigcategorie en
wegcategorie van gelijke voorschriften en beperkingen moeten worden voorzien.
Het is op dit moment nog niet mogelijk om een dusdanige harmonisatie te bereiken
in de beperkingen en voorschriften dat deze door alle wegbeheerders als geaccepteerde
algemeen geldende wettelijke voorschriften kunnen worden geformuleerd (bijvoorbeeld
«het is toegestaan op de N-wegen met de nummers 11, 204 en 206 te rijden
met een voertuig dat breder is dan 4,5 meter onder de volgende voorwaarden:
a...b...»). Ik signaleer dat dit niet alleen zijn oorzaak vindt in van
oudsher bestaande verschillen in visies van de wegbeheerders, maar ook bijvoorbeeld
in de veelvormigheid van de infrastructuur waardoor het niet kan worden bepaald
dat een bepaald type voertuig altijd veilig over een bepaald type weg kan.
Het wetsvoorstel voorziet al wel in een wijziging van artikel 71 van de Wegenverkeerswet
1994, opdat op het moment dat over bepaalde combinaties van categorieën
wegen en voertuigen wel overeenstemming is, deze tot een algemeen verbindend
voorschrift in een algemene maatregel van bestuur worden opgenomen en nader
uitgewerkt kan worden in een ministeriële regeling.De leden van de CDA-fractie constateren dat ten behoeve
van sommige wegbeheerders een meldingsplicht bestaat op het moment dat met
het transport gereden gaat worden en vragen zich af of een dergelijke meldplicht
bij de wegbeheerder zich wel tot het systeem van de centrale ontheffingverlening
en tot de doelstellingen van de wetswijziging verhoudt. Wordt het voordeel
van één loket door deze meldplicht ongedaan gemaakt?Ik heb er begrip voor dat centralisatie bij de aanvraag en verlening van
een ontheffing enerzijds en toch decentrale handelingen in de vorm van een
melding anderzijds zich op het eerste gezicht niet goed lijken te verhouden.
Ik ben van oordeel dat de meldingsplicht niet aan het systeem of de doelstelling
van de centralisatie van de bevoegdheid tot ontheffingverlening afbreuk doet.
Weg-beheerder geven zelf aan of de melding vereist is bij een bepaalde ontheffing.
Een reden om dit te eisen kan zijn dat de bestuurder zich ervan vergewist
of er op de route op het voorgenomen moment van rijden geen tijdelijke of
nieuwe beperkingen, zoals wegwerkzaamheden, zijn. Met een melding kan dus
voorkomen worden dat het transport wordt overvallen door een belemmering in
de route, waardoor een verkeersonveilige situatie kan ontstaan. Bij eventuele
schade aan het wegdek tast de wegbeheerder bovendien niet in het duister wie
deze veroorzaakt zou kunnen hebben. Er zijn dus goede redenen aan te voeren
voor het handhaven van een dergelijke meldingsplicht. Hoewel één
loket is gevormd, blijven de decentrale, lokale omstandigheden essentieel
bij een verantwoorde ontheffingverlening. Ik wil daarmee overigens de problemen
bij het melden aan de wegbeheerders ten gevolge van slechte bereikbaarheid
of de beperkt mogelijk in te zetten communicatiemiddelen niet bagatelliseren.
De Dienst Wegverkeer onderzoekt de mogelijkheid en de daarbij behorende kosten
om een meldpunt ten behoeve van de wegbeheerders centraal in te richten, dat
zo mogelijk 7 dagen per week 24 uur per dag bereikbaar is of dat anders over
vaste openingstijden beschikt. 5. Financiële lastenDe leden van de CDA-fractie vragen de regering om nader
toe te lichten waarom in de nieuwe situatie «kosten voor de voor het
aanleveren van gegevens op een door de Dienst Wegverkeer voorgeschreven wijze»
worden doorberekend die in de oude situatie niet werden doorberekend. De leden
van de VVD-fractie vragen hoe lang de startsituatie duurt waarin 2 euro per
wegbeheerder wordt gerekend en welke kosten een wegbeheerder maakt voor een
langlopende ontheffing.Ik moet voor de beantwoording van deze vraag teruggrijpen op de geschiedenis.
Bij de aanvang van het verlenen van ontheffingen in mandaat voor een wegbeheerder
stippelden medewerkers van de Dienst Wegverkeer aan de hand van landkaarten
de route uit. De wegbeheerders verzamelden de gegevens omtrent hun infrastructuur
en tot zeer recent noteerden zij deze op door de Dienst Wegverkeer verstrekte
landkaarten. Iedere wegbeheerder administreerde op eigen wijze zijn eigen
geografische data en bijzonderheden en hield zelf bij wat daarvan aan de Dienst
Wegverkeer was verstrekt. De Dienst Wegverkeer leverde maatwerk per wegbeheerder
en maakte met ieder aparte werkafspraken. Op weg naar de vorming van één
loket heeft de Dienst Wegverkeer geprobeerd zowel de werkprocessen intern
als die met en bij de wegbeheerders te unifor-meren. Het in gebruik nemen
van geautomatiseerde bestanden door de Dienst Wegverkeer in plaats van (of
soms nog in aanvulling op) de landkaarten, betekent voor de wegbeheerder dat
de aanlevering van de weggegevens in een voorgeschreven formaat dient te geschieden
en hierover regelmatig met de Dienst Wegverkeer over en weer wordt gecommuniceerd.
De nieuwe werkwijze brengt dus niet alleen aanpassingen voor de Dienst Wegverkeer,
maar ook voor de wijze van aanleveren en het beheer van de gegevens door de
wegbeheerders met zich mee. Tot op heden heeft iedere wegbeheerder dit beheer
op eigen wijze vormgegeven en aansluiting aan de nieuwe situatie zal voor
sommige wegbeheerders meer inspanningen met zich meebrengen dan voor andere.
Via een proef die reeds in 1998 is gehouden, is hierin inzicht verkregen.
Deze proef heeft grotendeels de basis gevormd voor de kostenstructuur. In
overleg met de vier betrokken provincies is een gemiddelde afdracht overeengekomen
welke de kosten voor het overdragen van gegevens en de toestemming naar verwachting
zullen dekken. Betrokkenen bij de voorbereiding van het wetsvoorstel hebben
na uitgebreid overleg deze uitkomsten kunnen onderschrijven.Overigens blijft de hoogte van deze bedragen onderwerp van het op te richten
overleg. Ook het afbakenen van de beslisruimte brengt vanwege de extra inzet
van capaciteit in de aanvangssituatie meer kosten met zich mee. Aangezien
wegbeheerders zelf niet meer bevoegd zijn leges te heffen, zouden zij in de
startsituatie deze kosten zelf moeten dragen. In de voorliggende voorstellen
is gekozen voor een tegemoetkoming in deze kosten van wegbeheerders via een
afdracht van de tarieven. Zowel voor langlopende als incidentele ontheffingen
wordt per wegbeheerder wiens beheersgebied de ontheffing betreft € 2,–
afgedragen.In het overleg tussen onder andere de Dienst Wegverkeer, wegbeheerders
en de branche zal worden bezien of de inschatting van een afdracht van € 2,–
per ontheffing in de praktijk redelijk blijkt te zijn en kan onderzocht worden
op welk moment deze kosten kunnen afnemen of wellicht juist moeten stijgen
door bijvoorbeeld toenemende inzet van ICT. Bij langlopende ontheffing hoeft
de wegbeheerder in de regel verder niet meer kosten te maken of handelingen
te verrichten en vindt naast de afdracht van € 2,– geen aanvullende
vergoeding plaats. Bij incidentele ontheffingen wordt naast de voornoemde € 2,–
een vergoeding van € 14,– afgedragen per wegbeheerder. De leden van de CDA-fractie vragen of de regering kan
aangeven waarom de centralisatie niet leidt tot een grotere doelmatigheid
(onder andere schaalvoordelen, minder personeel, lagere overhead)? De leden
vragen voorts nader toe te lichten waarom «de kosten als gevolg van
een extra afdracht aan Rijkswaterstaat» in de nieuwe situatie worden
doorberekend, die in de oude situatie niet werden doorberekend.Zoals ik hiervoor reeds heb aangekondigd beantwoord ik de vraag van de
leden van het CDA, gesteld in het kader van de administratieve lasten, vanwege
de verwevenheid van het onderwerp bij de beantwoording van een vraag van dezelfde
fractie met betrekking tot financiële lasten. Administratieve lasten
betreffen de kosten voor het bedrijfsleven om te voldoen aan informatieverplichtingen
voortvloeiend uit weten regelgeving van de overheid. Ten gevolge van dit wetsvoorstel
wordt een reductie van administratieve lasten behaald. Onder andere omdat
transportondernemingen voor één transport niet meer meerdere
aanvragen bij verschillende wegbeheerders hoeven in te dienen, maar met één
aanvraag bij de Dienst Wegverkeer kan worden volstaan. De te betalen tarieven
maken geen deel uit van de administratieve lasten.Het bedrag dat feitelijk voor een aanvraag moet worden betaald, vanwege
de kosten die de overheid daarvoor maakt, is aan te merken als een financiële
last. Hoewel door de realisatie van één loket ook aan de zijde
van de overheid een geringe kostenreductie wordt gerealiseerd, stijgen op
het moment van inwerkingtreding van het wetsvoorstel deze financiële
lasten wel. Het feit dat de kostenreductie gering is, is te verklaren vanuit
de geleidelijke totstandkoming van het ene loket bij de Dienst Wegverkeer.
De berekening van de kostenreductie in dit wetsvoorstel heeft slechts betrekking
op het moment vlak voor inwerkingtreding van het wetsvoorstel en het moment
erna. De kostenreductie ten gevolge van schaalvoordelen, minder personeel
en lagere overhead zijn reeds in de afgelopen tien jaar voor het overgrote
deel gerealiseerd. Immers de Dienst Wegverkeer verleent voor meer dan 80%
van de wegbeheerders reeds de ontheffing in mandaat. De stijging van de totale
financiële lasten kan worden verklaard uit het feit dat op dat moment
niet alle kosten die worden gemaakt in het kader van de ontheffingverlening
worden doorberekend aan de aanvrager van een ontheffing. Tot op heden heeft
het Ministerie van Verkeer en Waterstaat, in het bijzonder Rijkswaterstaat,
zijn inspanningen als wegbeheerder in het kader van verlenen van toestemming
voor exceptioneel transport gefinancierd uit het budget voor onderhoud van
de rijkswegen. Besloten is dit niet meer te doen vanwege de toegenomen inspanningen
bij de verlening van toestemming, alsmede vanwege de budgettaire problemen
bij het onderhoud van de wegen. Deze stijging is echter niet het gevolg van
de centralisatie en het besluit om de kosten te gaan doorberekenen had op
ieder moment genomen kunnen worden. Besloten is het moment te laten samenvallen
met de inwerkingtreding van het wetsvoorstel, opdat er op één
moment een gewijzigde tariefstructuur van kracht wordt en vandaar dat het
met het oog op transparantie ook is opgenomen in de berekening van de financiële
lasten na inwerkingtreding van het wetsvoorstel (zie tabel 2 op pagina 11
van de memorie van toelichting). Het financieel voordeel dat is behaald zonder
afdracht aan Rijkswaterstaat komt uit op € 34 250,– .
Voor alle duidelijkheid merk ik op dat het niet letterlijk om een «extra»
afdracht aan Rijkswaterstaat gaat, in die zin dat Rijkswaterstaat na inwerkingtreding
van dit wetsvoorstel op gelijke wijze als de overige wegbeheerders een vergoeding
voor de gemaakte kosten ontvangt. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGArtikel 149b, tweede lidDe leden van de VVD-fractie vragen of de regering kan
aangeven hoe in theorie de uniforme beslisruimte is geformuleerdDe in theorie geformuleerde beslisruimte komt erop neer dat voor wat betreft
breedte en lengte van een voertuig de beslisruimte van de Dienst Wegverkeer
afhankelijk wordt gesteld van de breedte van een weg of weggedeelte of bijvoorbeeld
van een viaduct. De Dienst Wegverkeer moet dan bijvoorbeeld toestemming vragen
indien het een weg betreft die tussen de 7,2 meter en 7,5 meter breed is en
het voertuig en de lading tezamen breder zijn dan 4,5 meter. In geval van
lengte wordt de beslisruimte afhankelijk gesteld van het feit of het een auto(snel)weg
betreft of dat het gaat om het onderliggend wegennet. Ten aanzien van massa's
zal een bepaald tonnage worden vastgesteld waarbij nog ter discussie staat
of deze massa ten behoeve van de beslisruimte gerelateerd zal worden aan een
classificatie van kunstwerken en wegen.De leden van de VVD-fractie zijn van oordeel dat, nu
er in de praktijk niet één uniforme beslisruimte voor de Dienst
Wegverkeer is, er onduidelijkheid ontstaat voor de aanvragers van ontheffingen
over in welke gevallen de Dienst Wegverkeer zelfstandig een aanvraag kan afhandelen
en in welke gevallen de wegbeheerders benaderd moeten worden.Het kenmerk van het ontstaan van één loket is dat er één
aanspreekpunt voor de aanvrager van de ontheffing ontstaat. Dit is de front-office.
Van wat er in de back-office van dat loket gebeurt, hoeft de aanvrager zich
juist geen beeld meer van te vormen. De aanvrager kan er in zijn algemeenheid
vanuit gaan dat hij binnen 48 uur antwoord op zijn aanvraag heeft, ongeacht
of hier toestemming aan een wegbeheerder voor moet worden gevraagd of niet.
Overigens wordt in de beschikking zelf door de Dienst Wegverkeer wel duidelijk
aangegeven welke wegbeheerders zijn betrokken en bij welke instantie de aanvrager
moet zijn om eventueel bezwaar of beroep in te stellen tegen de ontheffing.De VVD vraagt zich af waarom een uniforme beslisruimte
en uniforme beperkingen en voorschriften voor identieke wegtypes niet mogelijk
zijn.De uniforme beslisruimte kan in de praktijk niet onverkort worden toegepast.
De veelvormigheid van de infrastructuur staat naar huidig inzicht aan een
dergelijke categorisering in de weg. Er zijn bijvoorbeeld wegen die niet overal
even breed zijn, waardoor een weg onder meerdere wegtypen kan vallen. Een
weg moet dan in trajecten worden verdeeld, waarvoor dan verschillende beslisruimten
voor de Dienst Wegverkeer gaan gelden. Wegbeheerders formuleren de beslisruimte
bij de aanvang van de centralisatie alleen aan de hand van door hen voorziene
(en vaak op dit moment al bekende) knelpunten. De verdeling in trajecten (het
liefst langs uniforme criteria die dus gelijkelijk gelden voor alle wegbeheerders)
zal op termijn worden nagestreefd. Om de beperkingen en voorschriften van
de verschillende wegbeheerders te uniformeren, is in het wetsvoorstel voorzien
in het hiervoor reeds aangehaalde overleg tussen onder andere Dienst Wegverkeer
en de wegbeheerders. Daarin zullen ook stappen worden genomen om in de praktijk
tot een uniforme beslisruimte te komen. Dit zal de noodzakelijke eerste stap
vormen om op termijn tot opneming van algemeen verbindende voorschriften over
dit onderwerp in een algemene maatregel van bestuur of in een ministeriële
regeling kan worden besloten.De Minister van Verkeer en Waterstaat,K. M. H. Peijs 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29545-7.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl