Wet ambulancezorg; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29835, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

28-10-2004

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

29835 nr. 5

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State betreffende no. W13.04.0266/III
met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.Voorstel van wetMemorie van toelichting
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29835Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 44 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 835Wet ambulancezorgnr. 5ADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORTHieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 9 augustus
2004 en het nader rapport d.d. 11 oktober 2004, aangeboden aan de Koningin
door de minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport. Het advies van de
Raad van State is cursief afgedrukt.Bij Kabinetsmissive van 28 juni 2004, no. 04.002535, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, bij de
Raad van State ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel van wet ambulancezorg,
met memorie van toelichting.Het wetsvoorstel Wet ambulancezorg (Wa) betreft een nieuwe regeling voor
de ambulancezorg en vervangt de Wet ambulancevervoer (WAV). Ingevolge de nieuwe
systematiek is er één aanspreekpunt voor het aanbod van ambulancezorg
in een regio, namelijk de Regionale Ambulancevoorziening (RAV). De RAVs zijn
op basis van een ministeriële vergunning verantwoordelijk voor het leveren
van ambulancezorg per regio.De wetswijziging hangt samen met een aantal ontwikkelingen in de afgelopen
jaren. De belangrijkste daarvan is de mede door de overheid gestimuleerde
schaalvergroting. Tussen 1990 en 2001 is het aantal ambulancediensten van
200 verminderd tot 75 bij een gelijkblijvend aantal ambulances. Verder wordt
met de Wa beoogd de aansturing aan te scherpen.De Raad van State maakt naar aanleiding van het wetsvoorstel een aantal
opmerkingen met betrekking tot de organisatie en inrichting van het nieuwe
stelsel, en enkele daarmee verbonden consequenties. Hij is van oordeel dat
in verband met deze opmerkingen over het voorstel in deze vorm niet positief
kan worden geadviseerd.Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw Kabinet van 28 juni
2004, no. 04.002535, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
inzake het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.
Dit advies, gedateerd 9 augustus 2004, nr. W13.04.0266/III, bied ik U
hierbij aan.1. Het voorgestelde stelselHet stelsel gaat uit van een verdeling van Nederland in 24 regio's. Per
regio wordt slechts één vergunning verleend, en wel aan een
zogenaamde regionale ambulancevoorziening (RAV). De vergunning wordt verleend
voor een periode van vier jaar.De Raad plaatst de volgende opmerkingen bij dit stelsel.Alvorens in te gaan op de opmerkingen van de Raad wil ik in het algemeen
het volgende opmerken.In de Beleidsvisie acute zorg, die de Tweede Kamer in oktober 2003 bereikte,
gaf ik aan dat het Kabinet de overgang wil maken naar gereguleerde marktwerking.
Concurrentie kan de doelmatigheid en vraaggerichtheid in de zorg verbeteren.
Ook gaf ik aan dat de overgang naar gereguleerde concurrentie deelmarktgewijs
zal moeten plaatsvinden. Acute zorg kenmerkt zich door markfalen: deze niet-planbare
zorg moet immers altijd 7 x 24 uur, én snel beschikbaar zijn. Daarom
kan er onvoldoende op worden vertrouwd dat de gewenste beschikbaarheid en
kwaliteit van acute zorg tot stand komt door onderling concurrerende aanbieders.
Er is dus overheidsregulering nodig die verder gaat dan het opleggen van een
zorgplicht aan verzekeraars en het formuleren van bepaalde kwaliteitsnormen.
In het licht hiervan moet de vergunningverlening door de minister worden gezien.Tegelijkertijd moeten er – in lijn met het Kabinetsbeleid –
prikkels in het (vergunningen)systeem worden ingebouwd voor marktwerking,
waarbij marktwerking geen doel op zich is maar een middel voor doelmatig gedrag.
Ergo, het gaat bij acute zorg niet om concurrentie op de markt maar concurrentie
om de markt.Met het thans voorgestelde vergunningstelsel wordt het volgende bereikt:A. het sluit aan bij eerdergenoemde kabinietsvisie;B. de publieke borging is goed geregeld:het is de minister die de vergunning verleent, intrekt of daaraan beperkingen
of voorschriften kan verbinden. De minister stelt eveneens een programma van
eisen (pve) vast alvorens tot vergunningverlening over te gaan. In het pve
worden – onder andere ingegeven vanuit het publieke belang – onderwerpen
aangegeven die in ieder geval in de aanvraag voor de vergunning geregeld moeten
zijn (bv. instandhouding van een meldkamer, uitvoering van taken ihk van de
GHOR etc.)– het GHOR-bestuur heeft een adviserende stem bij de vaststelling
door de minister van het pve alsook bij de vergunningverlening door de minister.
Overigens is de rol van het GHOR-bestuur in het thans voorliggende wetsvoorstel
in die zin aangescherpt ten opzichte het oorspronkelijke wetsvoorstel, waar
dit bestuur de minister niet alleen een zwaarwegend advies geeft bij de vergunningverlening
maar ook bij het vaststellen van het pve. Bovendien dienen in het pve een
aantal – voor de GHOR zeer wezenlijke zaken – in ieder geval te
worden geregeld, zoals eerder vermeld o.a. de instandhouding van de meldkamer
en de uitvoering van de taken in het kader van de GHOR.– de Kwaliteitswet zorginstellingen is van toepassing op de RAV.– verzekeraars hebben een wetttelijke zorgplicht om voldoende kwalitatief
verantwoorde ambulancezorg in te kopen.C. er zijn voldoende prikkels voor concurrentie om de markt (en dus voor
doelmatig gedrag en beter presteren):– een landelijk referentiekader stimuleert een optimale verdeling
van ambulancestandplaatsen, -wagens en beschikbare middelen;– de vergunning wordt niet meer verleend voor onbepaalde tijd maar
voor 4 jaar, met de mogelijkheid van tussentijdse intrekking door de minister
op grond van artikel 5. lid 3. De vergunninghouder/aanbieder heeft –
in verband met gepleegde investeringen – belang bij kwalitatief verantwoord
aanbod van ambulancezorg. De aanbieder zal zijn best doen om gedurende vier
jaar zijn taak naar behoren uit te voeren, omdat voor de volgende gunningsperiode
ook wordt gekeken naar zijn gedrag in het verleden. De zorgverzekeraar heeft
een zorgplicht en is daarom ook gebaat bij doelmatig ambulancevervoer.D. transparantie: het pve behelst een aantal voorwaarden waaraan het regionaal
ambulanceplan moet voldoen die van te voren voor iedere aspirant vergunninghouder
(internationaal of nationaal, privaat of publiek) kenbaar zijn, waardoor (eerlijke)
concurrentie om de markt mogelijk wordt;E. het geïntroduceerde stelsel laat de huidige praktijk intact: de
hedendaagse werkelijkheid laat zien dat er ook al private diensten zijn en,
zo leert ook de ervaring in het buitenland, dat private uitvoering prima mogelijk
is. Eveneens toont de praktijk aan dat doelmatigheid niet afhankelijk is van
de vraag of de ambulancedienst publiek of privaat is georganiseerd maar van
andere factoren zoals regiogrootte en professionaliteit van de bedrijfsvoering;F. en met het voorgaande wordt onderschreven dat nationalisering niet
aan de orde is, met name nu dat een weinig kosteneffectieve optie zou zijn.Een en ander wordt in de Memorie van Toelichting in de Inleiding verduidelijkt.
Onderstaand wordt meer in het bijzonder ingegaan op de vragen van de Raad.a. Met het vergunningstelsel als voorgesteld wordt beoogd een extra prikkel
te introduceren tot goed presteren en doelmatigheid, onder meer door de vergunninghouder
niet de garantie te bieden dat deze ook voor de daaropvolgende periode een
vergunning zal krijgen.1 Wil dat doel kunnen worden
bereikt, dan is naar het oordeel van de Raad essentieel dat verschillende
aanbieders naar de vergunning meedingen.Voorstel en toelichting geven er evenwel geen blijk van dat met het voorgestelde
stelsel reële marktwerking en mededinging worden nagestreefd; het voorstel
bevat ook geen regels voor de situatie waarbij er meer gegadigden per regio
zijn. Er wordt, integendeel, van uitgegaan dat de vergunning in beginsel –
zonder open inschrijving – wordt verleend aan de in de desbetreffende
regio gevestigde RAV, zoals die, daartoe mede gestimuleerd door de overheid,
door concentratie tot stand is gekomen. Niet is verzekerd dat de verlening
van de vergunning geschiedt volgens transparante en non-discriminatoire procedures.
Zeker voor de eerste vergunningperiode, en vervolgens gedurende de periodes
van vier jaar waarvoor de vergunningen zijn afgegeven, is er van reële
mededinging geen sprake, terwijl die ook bij het meedingen voor een nieuwe
vergunningronde in feite beperkt is.Derhalve valt, naar het oordeel van de Raad, te verwachten dat er in het
voorgestelde stelsel sprake zal zijn van sterke monopolievorming in het aanbod
van ambulancediensten, waardoor de prikkel tot goed presteren en doelmatigheid
zijn werking mist. Deze prikkel zal dan op andere wijze in het stelsel moeten
zijn ingebouwd, maar daarin is, naar het oordeel van de Raad, onvoldoende
voorzien. Het college vraagt zich in dat verband ook af, of de eisen die in
artikel 4 van het voorstel worden genoemd, alle onverkort aan private ondernemingen
kunnen worden gesteld.Dit alles doet de vraag rijzen, of het beoogde doel niet beter gediend
zou zijn met een stelsel waarbij de ambulancezorg als een openbare dienst
wordt beschouwd en ook als zodanig wordt uitgevoerd. De toelichting gaat op
die vraag niet rechtstreeks in.Gelet op het voorgaande ontraadt de Raad een stelsel van ambulancezorg
met een vermenging van publieke en private elementen, zoals thans voorgesteld,
en adviseert het voorstel opnieuw te bezien.1a.Naar aanleiding van het advies heb ik het voorgestelde stelsel nader beschouwd
en daarbij het volgende overwogen De Raad vreest dat in het voorgestelde stelsel
mededinging en reële marktwerking niet van de grond komen. Onvoldoende
wordt aangegeven hoe verschillende aanbieders naar de vergunning kunnen meedingen,
teneinde monopolievorming te voorkomen, en welke prikkels voor doelmatigheid
en goed presteren uit het oogpunt van concurrentie in het stelsel zijn ingebouwd.
In dat licht vraagt de Raad zich af of het niet beter zou zijn een stelsel
te introduceren waarbij de ambulancezorg als een openbare dienst wordt beschouwd
en ook als zodanig wordt uitgevoerd.In dit verband wil ik opmerken dat het Kabinet meent dat het goed mogelijk
is om de publieke belangen van verantwoorde acute zorg, in casu ambulancezorg,
te waarborgen via het onderhavige vergunningenstelsel. De publieke waarborging
vindt plaats door middel van kwaliteitstoezicht en een door de minister
vast te stellen programma van eisen (regionaal ambulanceplan, RAP), waaraan
de vergunningaanvrager moet voldoen.In de eerdergenoemde Beleidsvisie acute zorg is aangegeven dat de deelmarkt
acute zorg, dat zich kenmerkt door een grote mate van marktfalen, vraagt om
meer overheidsregulering.Meer overheidsregulering met betrekking tot ambulancezorg komt met name
tot uitdrukking in de vergunningverlening door de minister. Aan de vergunningverlening
zijn heldere, voor een ieder van te voren kenbare voorwaarden (het programma
van eisen) verbonden, zodat (eerlijke) concurrentie om de markt mogelijk wordt.
Iedereen, dat wil zeggen zowel publieke als private ambulancediensten kunnen
op gelijke voet meedingen naar een vergunning. Dit geldt ook bij de eerste
vergunningverlening, wanneer de wet in werking treedt.Met andere woorden ook nieuwe aanbieders maken reële kans om voor
een vergunning in aanmerking te komen.Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur zullen nadere regels worden
gesteld inzake de vergunningverlening. In het bijzonder kan hierbij worden
gedacht aan een procedure voor het geval dat zich voor een regio meer gegadigden
aanmelden en de minister een keus moet maken; de criteria daarvoor dienen
voor betrokkenen kenbaar te zijn.In de aan de Raad voorgelegde stukken valt overigens inderdaad de suggestie
te lezen dat de eerste vergunning na de inwerkingtreding van de wet zal worden
verleend aan de «zittende» RAV's. Dit is onjuist; het is de bedoeling
dat vanaf het eerste begin inschrijving voor meer gegadigden open staat. Het
is zelfs mijn verwachting dat er RAV's zullen zijn die voor meer dan één
regio een vergunning aanvragen. De tekst van de toelichting is hierop aangepast.Zoals gezegd nieuwe aanbieders kunnen zich op de markt aandienen, zowel
meteen bij de inwerking treding van de wet, als ook tussentijds. De vergunninghouder
heeft er alle belang bij om zijn taak gedurende de vier jaar goed uit te voeren
en zal zich dan ook niet als monopolist gedragen, omdat voor de volgende gunningsperiode
mede gekeken zal worden naar zijn gedrag in het verleden. In het licht daarvan
is de vrees van de Raad voor monopolievorming niet terecht. Concurrentie om
de markt wordt met dit wetsvoorstel wel degelijk mogelijk. Daar komt bij dat
zorgverzekeraars gezien hun risicodragendheid belang hebben bij doelmatige
en kwalitatief verantwoorde ambulancezorg. In het kader van de WTG-regelgeving
zullen zij, nadat de vergunning is verleend, jaarlijks met de RAV moeten onderhandelen
over prijs, prestaties en kwaliteit alsook zal daarover jaarlijkse verantwoording
aan het CTG moeten worden afgelegd.Nu het voorgestelde stelsel concurrentie om de markt mogelijk maakt en
in de huidige praktijk er ook al private ambulancediensten bestaan, vermag
ik niet in te zien waarom deze praktijk – zoals de Raad suggereert –
vervangen zou moeten worden door een stelsel waarbij de ambulancezorg als
een openbare dienst wordt beschouwd. Allereerst zou nationalisering van het
systeem uit kostenoverwegingen niet te overwegen zijn. In de tweede plaats
omdat het niet aansluit bij eerdergenoemde beleidsvisie van het kabinet. En
ten derde omdat ervaringen in het binnen- en buitenland laten zien dat private
uitvoering goed mogelijk is.Tenslotte, wellicht ten overvloede, het volgende. De vorming van de RAV's
is de afgelopen periode op diverse manieren gestimuleerd, onder meer via van
extra middelen, deels structureel in het licht van professionalisering van
de organisatie, deels incidenteel om de vorming van de RAV's te versoepelen.
Daarnaast bestaat ingevolge artikel 12a, onder b, van de Wet ambulancevervoer
nog tot het tijdstip van inwerkingtreding van het wetsvoorstel de mogelijkheid
van een uitgebreide saneringsregeling. Hierdoor is het voor ambulancediensten
financieel aantrekkelijk om de vergunning in te leveren, waarbij ook pensioenen
worden vergoed. Ambulancediensten die hier geen gebruik van hebben gemaakt,
maar toch geen RAV binnen de veiligheidsregio hebben gevormd, kunnen tot het
in werking treden van de wet alsnog van die saneringsregeling gebruik maken
of gezamenlijk een RAV vormen en als zodanig een vergunningaanvraag indienen.
Geen van de huidige ambulancevervoerders wordt in dit stelsel dus onevenredig
getroffen.Wat betreft de twijfel van de Raad van State aan een transparante en non-discriminatoire
procedure en de vraag of de eisen van artikel 4 alle onverkort aan private
ondernemingen kunnen worden gesteld, verwijs ik naar onderdeel 1b van dit
nader rapport.b. In het voorstel worden bij de vergunningverlening allerlei eisen gesteld
aan (het functioneren van) de vergunninghouder. Hierdoor kunnen in het bijzonder
ook buitenlandse aanbieders van ambulancediensten ervan worden weerhouden
hun diensten in Nederland aan te bieden. Dit kan strijdigheid met de communautaire
regels inzake vrij verkeer van diensten opleveren en de mededinging ten gevolge
daarvan ontoelaatbaar beperken. In de toelichting is niet aangegeven welke
rechtvaardiging uit het oogpunt van publieke belangen voor elk van deze eisen
geldt en is ook niet ingegaan op de proportionaliteit van de gestelde eisen.Uit de communautaire regels inzake het vrije verkeer van diensten vloeit
verder voort dat de procedures voor het verlenen van de vergunning moeten
voldoen aan de eisen van gelijke behandeling, transparantie, wederzijdse erkenning
en proportionaliteit. Zoals hiervoor reeds is aangegeven, is niet verzekerd
dat het voorgestelde stelsel daaraan voldoet, met alle gevolgen van dien voor
de mededinging.Voor zover sprake is van vergunningverlening aan openbare ondernemingen
of ondernemingen met exclusieve rechten, dient rekening te worden gehouden
met de eisen die voortvloeien uit artikel 86 van het EG-verdrag.De Raad adviseert in de toelichting ruim aandacht te besteden aan de randvoorwaarden
die voortvloeien uit genoemde communautaire regels en het voorstel ook op
dit punt te heroverwegen.1b.Naar aanleiding van het advies zijn de eisen van artikel 4 nog eens tegen
het licht gehouden. Daarbij is overwogen dat de eerste twee in feite betrekking
hebben op de «transparantie» van de rechtspersoon. Over dat onderwerp
zal het voorstel van de Wet toelating zorginstellingen al de nodige bepalingen
bevatten. De RAV's zullen onder die wet vallen en dus aan de eisen van die
wet moeten voldoen. Aan die eisen is in het onderhavige wetsvoorstel dus geen
behoefte meer. Wat overblijft zijn de eisen die aan het verrichten van ambulancezorg
zelf worden gesteld. In het wetsvoorstel heb ik daartoe een programma van
eisen geïntroduceerd, waaraan de vergunninghouder moet voldoen. Naar
mijn mening is het overleggen van een plan waaruit het voldoen aan die eisen
blijkt, een absoluut noodzakelijke en proportionele eis die aan een aspirant-vergunninghouder,
zowel een publiek als een privaat georganiseerde, kan worden gesteld. Ook
buitenlandse ondernemers kunnen een vergunning aanvragen. De eis in artikel
4, eerste lid onder a is komen te vervallen: op grond daarvan moest er een
orgaan van toezicht worden ingesteld dat toezag op de dagelijkse leiding van
de RAV en waarin in ieder geval de betrokken gemeentebesturen vertegenwoordigd
moesten zijn.Door voor het onderdeel van dit programma m.b.t. de samenhang met de Wet
GHOR deze eis niet meer te stellen, maar te bepalen dat de minister zwaarwegend
advies van dat bestuur vraagt alvorens de vergunning te verlenen, lijkt er
ook voor buitenlandse ondernemers geen belemmering te bestaan een vergunning
aan te vragen.Ten aanzien van de eisen voortvloeiende uit artikel 86 van het EG-verdrag
merk ik op dat, zoals gezegd, de eisen die aan een gegadigde worden gesteld,
zijn teruggebracht tot het minimum, namelijk een programma waarin wordt uiteengezet
hoe de ambulancezorg wordt georganiseerd en van mensen en materieel wordt
voorzien om een verantwoorde zorg te kunnen bieden. Hiermee is aan de eis
van proportionaliteit voldaan.Met het oog op de nodige transparantie van de vergunningverlening heb
ik artikel 4 in die zin herschreven, dat het thans de minister de opdracht
geeft ten behoeve van de vergunningverlening een programma van eisen vast
te stellen, dat ten minste de in de wet aangegeven onderwerpen omvat. Daarnaast
zal de procedure van vergunningverlening, zoals eerder aangegeven onder 1
a. , nader bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden geregeld.c. De RAV ontvangt als vergunninghouder het budget. Aan de RAV wordt voor
een periode van vier jaar een vergunning verleend. Als gezegd, wordt hiermee
beoogd de doelmatigheid te bevorderen en tevens een belangrijke prikkel te bieden tot goed presteren. De Raad signaleert dat een vergunning voor
vier jaar er juist toe kan leiden dat de RAVs tegen het einde van de periode
hun investeringen uitstellen, zeker waar het investeringen in duur materieel
betreft. Daar komt bij dat de bedrijfsprestaties van de RAV niet alleen bepalen
of er opnieuw een vergunning zal worden verleend: dit is immers mede afhankelijk
van de zienswijze van onder meer de zorgverzekeraars en het GHOR-bestuur.
De Raad concludeert dat een vergunning voor vier jaar om die redenen ook een
belemmering kan vormen voor het doelmatig werken en goed presteren. Voor die
belemmeringen kunnen oplossingen worden gevonden, maar het voorstel voorziet
daarin niet.De Raad adviseert om in de toelichting hierop in te gaan en het voorstel
zo nodig aan te passen.1c.De vrees van de Raad dat een vergunning voor vier jaar ertoe kan leiden
dat de RAV's tegen het einde van de periode hun investeringen uitstellen,
zeker waar het investeringen in duur materieel betreft, en dat die tijdsduur
een belemmering vormt voor het doelmatig werken en goed presteren, deel ik
niet.In dit verband merk ik op dat de prikkel om niet te presteren zich in
concreto naar verwachting niet of nauwelijks zal voordoen, omdat de afschrijvingstermijn
van het materieel grofweg overeenkomt met de duur van de vergunning, er veel
regio's zijn, zodat er ook een markt is voor overtollig materieel en bovendien
de voornaamste kostenposten personele kosten betreffen. Verwaarlozing van
materieel zal derhalve nauwelijks wat opleveren.Het materiaal moet minimaal voldoen aan het programma van eisen, anders
wordt de vergunning ingetrokken.Met de Raad ben ik van mening dat aan bedrijfsprestaties een groot gewicht
moet worden toegekend t.a.v. de vraag of al dan niet (wederom) tot vergunningverlening
zal worden overgegaan. Juist om die reden is de stem van zorgverzekeraars
in dit geheel van cruciaal belang. Zorgverzekeraars hebben een zorgplicht
en moeten binnen het macro kader voldoende en kwalitatief verantwoorde ambulancezorg
inkopen, m.a.w. zij zijn daarbij risicodragend. Zij hebben dus belang bij
doelmatigheid en goede bedrijfsprestaties met een verantwoorde kwaliteit/prijsverhouding,
en zullen in het kader van de WTG jaarlijks met de RAV daar afspraken over
maken.Ik ben, anders dan de Raad, van mening dat de visie van de zorgverzekeraar
op de vergunningverlening de doelmatigheid juist ten goede komt.Overigens wil ik tenslotte nog opmerken dat de vergunning voor vier jaar
geen garantie is voor vier jaar behoud van de vergunning. In de eerste plaats
hangt de RAV gedurende die vier jaar een dreiging van intrekking door de minister
boven het hoofd indien zij haar werkzaamheden niet verantwoord uitvoert of
de aan de vergunning verbonden voorschriften of beperkingen niet in acht neemt.
Daarnaast gelden onverkort de eisen in het kader van de Kwaliteitswet zorginstellingen,
die ook voor het huidige ambulancevervoer van toepassing zijn. Voorts treden
zorgverzekeraars, nadat de vergunning is verleend, op basis van de Ziekenfondswet
en de WTG jaarlijks met de RAV in overleg voor het maken van afspraken over
de kwaliteit van de te verlenen zorg alsook over de prestaties. Jaarlijks
dient verantwoording aan het CTG te worden afgelegd over de geleverde prestaties.Overtreding van regels kan voor de minister grond zijn de vergunning in
te trekken. M.a.w. tussentijdse afrekening gedurende de 4 jaar, met als uitvloeisel
het kwijtraken van de vergunning maakt het mogelijk dat ook tussentijds nieuwe
aanbieders zich op de markt kunnen aandienen, waardoor er meer dynamiek op
deze markt ontstaat.d. In de artikelsgewijze toelichting bij artikel 4 wordt erop gewezen
dat de minister als voorwaarde bij de vergunningverlening kan stellen dat
de nieuwe vergunninghouder het personeel en materieel van de vorige RAV overneemt.De Raad constateert dat dit met name bij de overgang van personeel van
een privaatrechtelijke naar een publiekrechtelijke rechtspersoon en omgekeerd
gecompliceerd en problematisch kan zijn.De vraag rijst tevens hoe een gegadigde in het kader van een vergunningaanvraag
een bedrijfsplan kan opstellen voor een bepaalde regio, zonder dat hij weet
hoe de staat van het materieel van een RAV is dat moet worden overgenomen
en wat de bedrijfseconomische waarde daarvan is, hoeveel personeel in dienst
is en wat hun rechtspositie is. De Raad signaleert dat in verband
daarmee dient te worden voorzien in een adequaat stelsel van informatieverstrekking
aan potentiële gegadigden, met inachtneming van de regels inzake bescherming
van bedrijfsgegevens. Het onthouden van dergelijke informatie zou impliceren
dat de procedure van vergunningverlening niet voldoet aan (communautaire)
eisen van transparantie en gelijke behandeling.De Raad adviseert om in de toelichting op de consequenties van de verplichte
overname van materieel en personeel in te gaan en het voorstel aan te vullen.1d.Bij nader inzien heb ik besloten de mogelijkheid voor de minister om bij
de vergunningverlening de voorwaarde te stellen dat de rechtspersoon, indien
deze niet dezelfde is als de bestaande vergunninghouder, met de vergunninghouder
overeenkomt diens personeel en materieel over te nemen, te schrappen. Naar
mijn mening is de beoogde marktwerking ermee gediend wanneer dit aan het veld
wordt overgelaten; de zittende en de aspirant-vergunninghouders zijn de aangewezen
partijen om te bepalen of zij belang hebben bij een eventuele overname van
personeel en materieel. In de toelichting op artikel 6 is een passage daaraan
gewijd.e. In het voorstel is niet duidelijk wat de gevolgen zijn voor de vergunning
indien tijdens de vergunningsperiode de ene rechtspersoon de onderneming overdraagt
aan een andere rechtspersoon. De vraag rijst, of de vergunning daarmee overgaat
op de nieuwe rechtspersoon. Het wetsvoorstel biedt op dit punt geen helderheid.De Raad adviseert op dit punt duidelijkheid te verschaffen.1e.Naar aanleiding van het advies wordt in de toelichting op artikel 6 ingegaan
op de overdracht van de vergunning.2. GHOR versus RAVOp grond van het wetsvoorstel wordt per regio één vergunning
verleend aan een RAV. In totaal komen er 24 regio's tot stand.1 Deze regio's vallen samen met de regio's die ingesteld zijn op grond
van de Wet geneeskundige hulpverlening bij ongevallen en rampen (Wet GHOR).
Het GHOR-bestuur is ingevolge de Wet GHOR verantwoordelijk voor het aanwijzen
van de locatie, het beheer en de infrastructuur van de meldkamer ambulancezorg,
waarvan de RAV gebruik moet maken. De RAV verstrekt hiertoe een vergoeding
aan het GHOR-bestuur, maximaal ter hoogte van de vergoeding in de CTG-tarieven.
De (directeur van de) RAV is verantwoordelijk voor de aansturing van de meldkamers.2De Raad plaatst vraagtekens bij deze constructie van enerzijds nauwe koppeling
van RAV en GHOR en anderzijds splitsing van bevoegdheden en verantwoordelijkheden
tussen beide instanties. Niet duidelijk is bijvoorbeeld wie de zeggenschap
heeft wanneer er verschil van inzicht ontstaat tussen deze instanties, bijvoorbeeld
over de uitvoering van werkzaamheden, over het personeel van de meldkamer
of over de kosten.De Raad adviseert een en ander te verduidelijken en het voorstel zonodig
aan te passen.2.Het wetsvoorstel geeft een duidelijke verantwoordelijkheidsverdeling tussen
GHOR-bestuur en RAV aan. Verschil van inzicht bijvoorbeeld over de uitvoering
van de ambulancezorg of over het personeel kan zich wellicht wel voordoen,
maar uiteindelijk is het de verantwoordelijke die beslist; het GHOR-bestuur
«gaat niet over» de dagelijkse ambulancezorg, net zo min als de
RAV kan beslissen over de ruimte en de infrastructuur die het GHOR-bestuur
ter beschikking stelt. Om de kans tot verschil van inzicht zoveel mogelijk
te beperken is in het wetsvoorstel opgenomen dat het programma van eisen dat
de minister vaststelt, gehoord hebbende het GHOR-bestuur en de zorgverzekeraars,
in ieder geval ook betrekking heeft op de instandhouding van de meldkamer.
Als de RAV zijn verantwoordelijkheid niet waarmaakt, is het aan de minister
om te beslissen of hij de vergunning intrekt dan wel daar nadere voorschriften
aan verbindt.3. Zorgverzekeraar versus RAVBlijkens de toelichting bestaat een van de kernelementen van de besturingssystematiek
in het voorgestelde stelsel van ambulancezorg erin dat zorgverzekeraars daarin
een grotere rol spelen.1 Nadat de vergunning aan
een RAV is verleend, bij welke verlening de zienswijze van de zorgverzekeraars
zwaarwegend is, treden de zorgverzekeraars jaarlijks op basis van de Ziekenfondswet
(Zfw) en de Wet Tarieven Gezondheidszorg (WTG) in overleg met de RAV voor
het maken van afspraken over kwaliteit, prestaties en tarieven op basis van
het aantal en de soort ritten die de RAV denkt te gaan maken.De vraag die in dit verband rijst is, in hoeverre de RAV het aanbod van
ambulances dient af te stemmen op de vraag van de verzekeraar, waar hij immers
in financieel opzicht van afhankelijk is. Daardoor zou er wellicht een spanning
kunnen ontstaan tussen de eisen van het reguliere zorgvervoer en de eisen
die de acute medische hulpverlening stelt, die blijkens de toelichting 60%
van alle ambulancevervoer uitmaakt en waarvoor de RAV, ingevolge artikel 4,
eerste lid, onder c.3, althans voor zover het ongevallen en rampen betreft,
een verantwoorde regeling moet treffen vergezeld van een advies van het GHOR-bestuur.De Raad adviseert om hier in de toelichting op in te gaan.Daarnaast rijst in dit verband de vraag, of met het oog op de acute medische
hulpverlening, voor zover het betreft ongevallen en rampen, niet naast het
GHOR-bestuur ook de locale en regionale autoriteiten, in het bijzonder politie
en brandweer, bij de vergunningverlening dienen te worden betrokken, bijvoorbeeld
door hen te betrekken bij de consultatie, voorzien in het eerste lid van artikel
5 van het voorstel.De Raad adviseert ook hieraan in de toelichting aandacht te besteden en
aanvulling van het voorstel te overwegen.3.De Raad signaleert ten onrechte een mogelijke spanning tussen de eisen
die het reguliere zorgvervoer stelt en de eisen die de acute medische hulpverlening
stelt. Reguliere ambulancezorg bestaat uit spoedvervoer (A-ritten) en besteld
vervoer (B-ritten). Het spoedvervoer valt onder te verdelen in A1-ritten (met
zwaailichten, want levensbedreigend) en A2-ritten (spoed geboden maar geen
levensbedreiging). Besteld vervoer heeft overigens ook vaak trekken van spoedvervoer,
bijvoorbeeld wannneer ziekenhuizen snel een plaats moeten creëren op
de Intensive Care. De hulpverlening in het kader van de GHOR (dus bij rampen
en zware ongevallen) wordt uitgevoerd door de diensten die ook de dagelijkse
hulp verlenen. Voor de geneeskundige hulpverlening bij rampen en zware ongevallen
betekent dit dat de diensten die betrokken zijn bij de dagelijkse SMH in het
kader van de reguliere ambulancevervoer, ook ingezet worden bij de GHOR. Wel
zijn in het laatste geval heel veel A1-ritten nodig (denk bijv. aan de brand
in Volendam). Gelukkig is dit slechts een fractie van het totaal.De eisen die aan het vervoer in het kader van de GHOR hulpverlening worden
gesteld verschillen niet van de eisen voor het reguliere ambulancevoer: het
blijven immers A1-ritten.Ten behoeve van de preparatieve inzet in het kader van de openbare veiligheid
gelden de afspraken zoals gemaakt tussen RAV en aanvrager.In die zin kan de door de Raad geconstateerde spanning zich ook niet voordoen.
De rol die de GHOR in dit verband vervult beperkt zich tot het maken van afspraken
met ketenpartners om zich zo goed mogelijk voor te bereiden op een dergelijke
ramp.Lokale en regionale autoriteiten worden thans betrokken bij de vergunningverlening
nu, zoals hierboven is gezegd, wordt voorgesteld daarover zwaarwegend advies
van het GHOR-bestuur te vragen (artikel 5, eerste lid).4. Kwaliteitseisen voor ambulancesDe Inspectie voor de Gezondheidszorg zal de kwaliteit controleren op basis
van de Kwaliteitswet zorginstellingen.2 Uit de
toelichting wordt niet duidelijk welke de criteria zijn die kennelijk voortvloeien
uit de Kwaliteitswet zorginstellingen. Duidelijkheid op dit punt is noodzakelijk,
zowel voor de vergunninghouder als voor de gegadigde.De Raad adviseert om in de toelichting hierop in te gaan.4.De eisen die in het kader van de Kwaliteitswet zorginstellingen gelden
voor het huidige ambulancevervoer blijven onverkort van toepassing ten aanzien
van de RAV's onder de Wet ambulancezorg. In de toelichting wordt hierop alsnog
gewezen.5. Ambulances uit andere regio'sArtikel 8 regelt dat de meldkamer kan besluiten dat de ambulancezorg wordt
verleend door middel van een ambulance waarvan de standplaats zich in een
andere regio bevindt. Uit de artikelsgewijze toelichting bij artikel 8 blijkt
dat dit alleen kan wanneer die ambulance van een andere regio zich binnen
de regio van de desbetreffende meldkamer bevindt. Voor zover dit laatste al
wenselijk is, dient dit naar de mening van de Raad in de tekst van artikel
8 tot uitdrukking te komen. Voorts rijst de vraag of het niet ook mogelijk
zou moeten zijn dat een ambulance die op een standplaats buiten de regio van
de RAV staat en geen dienst hoeft te doen, kan worden opgeroepen in dringende
situaties, ook buiten de gevallen dat deze zich bevindt op het grondgebied
van de RAV.De Raad adviseert om in de toelichting op deze mogelijkheid in te gaan
en om het voorstel zo nodig aan te passen.5Terecht merkt de Raad op dat de tekst van artikel 8 en de toelichting
daarop uiteenlopen op het punt van de mogelijke inschakeling door de meldkamer
van andere ambulances dan die uit de eigen regio. De bewuste tekst is aangepast.6. SchadeloosstellingDe Raad constateert dat het voorstel leidt tot een verdere concentratie
van ambulancediensten. Dit zal betekenen dat ambulancediensten die geen vergunning
krijgen en ook geen deel gaan uitmaken van een RAV met vergunning of anderszins
voor een RAV diensten verlenen, geen diensten meer zullen kunnen verrichten.
De toelichting bevat geen informatie over de (financiële) gevolgen die
de voorgestelde verdere (gedwongen) concentratie zal hebben voor de betrokkenen
en of daaraan op enigerlei wijze tegemoet zal worden gekomen. Ook is niet
duidelijk of de huidige vergunninghouders, wanneer die in het nieuwe stelsel
geen vergunning krijgen, in aanmerking komen voor planschadevergoeding op
grond van artikel 12a Wav.De Raad adviseert om aan dit aspect in de toelichting aandacht te besteden
en het voorstel zonodig aan te vullen.6.Van (gedwongen) concentratie was tot nu toe geen sprake. De afgelopen
jaren is op diverse manieren door de overheid de vorming van RAV's gestimuleerd.
Ambulancediensten hebben van deze mogelijkheid gebruik gemaakt door een beroep
te doen op extra structurele en incidentele middelen. Daarnaast bestaat nog
steeds, zoals in punt 1a gezegd, de mogelijkheid van een saneringsregeling.
Wel is het zo dat, naarmate de datum van inwerkingtreding van het wetsvoorstel
nadert, voor degenen die zich niet bij een RAV hebben aangesloten, de situatie
nijpender wordt. Het alsnog instellen van een structurele planschadevergoeding
zou dan ook een verkeerd signaal afgeven.7. InwerkingstredingsbepalingArtikel 23 bepaalt dat de verschillende artikelen van de wet of onderdelen
daarvan op verschillende momenten in werking kunnen treden. Gedifferentieerde
inwerkingtreding kan tot rechtsonzekerheid leiden.De Raad beveelt aan toe te lichten, waarom de mogelijkheid van gedifferentieerde
inwerkingtreding in dit geval gewenst is.7.Bij nader inzien is aan een gedifferentieerde inwerkingtreding geen behoefte;
de inwerkingtredingsbepaling is aangepast.8. Voor redactionele kanttekeningen verwijst de Raad naar de bij het advies
behorende bijlage.Aan de redactionele kanttekeningen van de Raad van State is aandacht besteed.De Raad van State heeft mitsdien bezwaar tegen de inhoud van het voorstel
van wet en geeft U in overweging dit niet aldus te zenden aan de Tweede Kamer
der Staten-Generaal.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk WillinkIk moge U verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en
de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal
te zenden.De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,J. F. HoogervorstBijlage bij het advies van de Raad van State betreffende no. W13.04.0266/III
met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.Voorstel van wet– In artikel 12, eerste lid, onder d., achter «grondgebied
van Nederland» toevoegen: voor de toepassing van deze wet.– In artikel 4, eerste lid, onder b., «overlegt documenten»
vervangen door: legt documenten over.– In artikel 4, eerste lid, onder c. aanhef, «is» vervangen
door: zijn.– In artikel 17, vierde lid, ambulancevervoer» vervangen door
«ambulancevervoer».Memorie van toelichting– In de tabel in paragraaf 3.2 van de toelichting, Vergunningverlening
en Regionaal Ambulanceplan, de woorden «Indien geen RAV zich aandient
wijst minister rechtspersoon aan» in overeenstemming met artikel 5,
vierde lid, van het wetsvoorstel vervangen door: Indien geen RAV zich aandient
richt minister rechtspersoon op.– In de toelichting de eerste zin van de tweede alinea van paragraaf 3.4
(Het GHOR-bestuur is verantwoordelijk voor het instellen van de meldkamer)
en de tweede zin van de eerste alinea van paragraaf 4 (Het GHOR-bestuur
is ingevolge de Wet GHOR verantwoordelijk voor de lokatie van de meldkamer
ambulancezorg) op elkaar afstemmen.– In de toelichting, paragraaf 5, Administratieve lasten, eerste
zin van de tweede alinea, achter «van de wet» toevoegen: uit de
nieuwe wet.– In de toelichting bij artikel 2 in de eerste zin «overeenkomstig»
weglaten.– «Regionale Ambulance Voorziening» steeds vervangen
door: Regionale Ambulancevoorziening; dit in overeenstemming met de definitiebepaling
van artikel 1.XNoot1Memorie van toelichting, paragraaf 3.2.XNoot1Memorie van toelichting, paragraaf 3.2.XNoot2Memorie van toelichting, paragraaf 3.4.XNoot1Memorie van toelichting, paragrafen 1, 3.2 en 5.XNoot2Memorie van toelichting, paragraaf 3.2. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29835-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl