Wijziging Woningwet inzake vergunningvrije bouwwerken in beschermde stads- en dorpsgezichten; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24607, nr. 6

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

30-03-1998

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

24607 nr. 6

24-03-1998

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI. ALGEMEEN1. Inhoud van het wetsvoorstel 1.1 Inleiding1.2 Inhoud van artikel 431.3 Opwaardering van vergunningsvrije bouwwerken1.4 Overige wijzigingen1.5 AdviezenII. ARTIKELSGEWIJS 2.1 Overkappingen (carports)2.2 SchotelantennesOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24607Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 43 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 607Wijziging van de Woningwet inzake vergunningvrije bouwwerken in beschermde
stads- en dorpsgezichtennr. 6NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 24 maart 1998 I. ALGEMEENMet belangstelling heb ik kennis genomen van het verslag van 8 mei 1996
van de vaste commissie voor Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer
over het voorliggende wetsvoorstel. Uit de reacties van de verschillende fracties,
uitgezonderd die van de VVD, leid ik af dat zij zich in het algemeen kunnen
vinden in de opwaardering van de vergunningsvrije bouwwerken tot meldingplichtige
bouwwerken, voor zover die vergunningsvrije bouwwerken worden gebouwd in een
beschermd stads- of dorpsgezicht als bedoeld in de Monumentenwet 1988, zoals
destijds in de kamerbreed aanvaarde motie Van der Burg (PvdA) en De Jong (CDA)
(kamerstukken II, 19 992/93, 22 396, nr. 23) is gevraagd. 1. Inhoud van het wetsvoorstel 1.1 InleidingEen deel van de vragen en opmerkingen heeft in meer algemene zin betrekking
op de categorie-indeling van bouwwerken, zoals die in de huidige Woningwet
is opgenomen. De aanleiding daarvoor is de door de verschillende fracties
gesignaleerde samenhang tussen die categorie-indeling en dit wetsvoorstel.
Die samenhang wordt ook door het kabinet onderkend. In beide gevallen gaat
het om het vinden van het juiste evenwicht tussen enerzijds het wettelijk
waarborgen van bepaalde algemene belangen, zoals de ruimtelijke kwaliteit
van beschermde stads- en dorpsgezichten, en anderzijds het beperken van de
regeldruk, de administratieve lasten en de kosten voor burger en bouwpraktijk.De afgelopen periode heeft het kabinet in samenspraak met de bouwpraktijk
een aantal beleidskeuzen met betrekking tot de categorie-indeling uitgewerkt.
Dat is mede de reden waarom de onderhavige nota naar aanleiding van het verslag
niet eerder aan de Kamer is aangeboden. Alvorens nader in te gaan op de vragen
over het onderhavige wetsvoorstel op zich, stel ik het dan ook op prijs een
aantal algemene opmerkingen te plaatsen met betrekking tot de kabinetsvoornemens
omtrent de categorie-indeling van bouwwerken. Deze voornemens zijn te gelegener
tijd ook van belang voor hetgeen het onderhavige wetsvoorstel regelt
ten aanzien van het bouwen van vergunningsvrije bouwwerken in beschermde stads-
en dorpsgezichten.In het najaar van 1996 is de Evaluatienota herziene Woningwet en Bouwbesluit
aan de Kamer aangeboden (kamerstukken 1996/97, 25 000 XI, nr. 39). In
die nota gaf de regering aan te willen komen met een wijziging van de huidige
categorie-indeling van bouwwerken. Over deze nota is op 6 maart 1997 met de
Kamer van gedachten gewisseld. Tijdens dat Algemeen Overleg heb ik aangegeven
het advies van de MDW-werkgroep bouwregelgeving op dit punt af te wachten.
Inmiddels was namelijk in het kader van het project Marktwerking, Deregulering
en Wetgevingskwaliteit een werkgroep ingesteld die de bouwregelgeving op mede
op dit aspect zou bezien. Verder heb ik aangegeven dat ik over de voornemens
met betrekking tot de categorie-indeling van bouwwerken ook nog nader overleg
zou voeren met de VNG en andere bij de bouw betrokken partijen. Inmiddels
is het MDW-rapport bouwregelgeving en het kabinetsstandpunt daarover vastgesteld.
Bij brief van 20 augustus 1997 (kamerstukken II, 1996/97, 24 036, nr.
59) is het kabinetsstandpunt aan de Voorzitter van de Tweede Kamer aangeboden.
Daarin zijn de aanbevelingen van de MDW-werkgroep en de resultaten van het
nader overleg met partijen in de bouw tegen elkaar afgezet en zijn door het
kabinet conclusies getrokken. Het kabinetsstandpunt over de categorie-indeling
zal vervolgens worden uitgewerkt in een afzonderlijk wetsvoorstel tot wijziging
van de Woningwet. Naar aanleiding van het kabinetsstandpunt over het MDW-rapport
inzake de bouwregelgeving heeft de Kamer laten weten dat zij in hoofdlijnen
met de voornemens van het kabinet kan instemmen en met belangstelling de uitwerking
daarvan tegemoet ziet. Bij brief van 19 februari 1998 (kamerstukken II, 1997/98,
24 280, nr. 16) heb ik de Kamer over die uitwerking geïnformeerd.
In die brief is ook de planning van de voorgenomen wetswijziging op dit punt
weergegeven. Het kabinet streeft ernaar de voorgenomen wijzigingen van weten
regelgeving, zoals in laatstbedoelde brief aangegeven, in 2000 zoveel mogelijk
als één pakket in werking te laten treden.In laatstbedoeld kabinetsstandpunt is, wat de categorie-indeling van bouwwerken
betreft, kenbaar gemaakt dat de huidige driedeling zal worden vervangen door
een tweedeling, te weten: vergunningplichtige en vergunningsvrije bouwwerken.
Daarbij zullen de vergunningplichtige bouwactiviteiten worden onderscheiden
in lang en kort vergunningplichtige bouwactiviteiten. De huidige categorie
meldingplichtige bouwwerken zal opgaan in enerzijds de kort vergunningplichtige
categorie en anderzijds in de vergunningsvrije categorie bouwwerken. De categorie
kort vergunningplichtige bouwwerken zal, evenals de huidige categorie meldingplichtige
bouwwerken, in elk geval moeten voldoen aan het ter plaatse geldende bestemmingsplan
en aan redelijke eisen van welstand. In hoofdlijn zal gelden dat met uitzondering
van bouwwerkzaamheden die worden verricht ingevolge een aanschrijving van
burgemeester en wethouders, bouwwerkzaamheden in beschermde stads- en dorpsgezichten
als bedoeld in de Monumentenwet 1988 met het oog op de bescherming van de
karakteristieke waarden van zo'n gebied altijd (kort dan wel lang) vergunningplichtig
zijn. Ten aanzien van bouwwerkzaamheden in beschermde stads- en dorpsgezichten
zullen burgemeester en wethouders derhalve een preventieve toets aan het bestemmingsplan
gaan verrichten en, indien daaruit blijkt dat het bouwen op zichzelf mogelijk
is, een preventieve toets aan redelijke eisen van welstand.Alles overziende, zal een optimale waarborg voor de bescherming van de
karakteristieke waarden van beschermde stads- en dorpsgezichten als bedoeld
in de Monumentenwet 1988, bij wet worden geboden, ongeacht het
soort bouwwerk. Ten einde te voorkomen dat, voordat de hiervoor bedoelde voornemens
in 2000 tot wet zullen zijn verheven, onherstelbare schade zal zijn berokkend
aan beschermde stads- en dorpsgezichten als bedoeld in de Monumentenwet 1988,
heb ik besloten de totstandkoming van het voorliggende wetsvoorstel toch te
bevorderen. In dit opzicht kom ik terug op mijn eerder voornemen om de bepalingen
met betrekking tot de opwaardering van de vergunningsvrije bouwwerken tot
meldingplichtige bouwwerken in te trekken en het nieuwe categorie-indeling
af te wachten.Samengevat deelt het kabinet de opvatting van de verschillende fracties,
zoals die in het kader van het onderhavige wetsvoorstel naar voren is gebracht,
dat de huidige driedeling van bouwwerken in de Woningwet vervangen moet worden
door een tweedeling, alsmede dat bouwwerkzaamheden in beschermde stads- en
dorpsgezichten als bedoeld in de Monumentenwet 1988 door de gemeente preventief
moeten kunnen worden getoetst ten einde te voorkomen dat de karakteristieke
waarden van deze beschermde stads- en dorpsgezichten onherstelbaar wordt aangetast.
Het wetsvoorstel tot wijziging van die driedeling van bouwwerken is in voorbereiding.
In afwachting daarvan wil het kabinet met het voorliggende wetsvoorstel binnen
het kader van de vigerende driedeling op korte termijn een tijdelijke oplossing
bieden waarmee ook vergunningsvrije bouwwerken in bedoelde stads- en dorpsgezichten
alvast preventief getoetst kunnen worden. Gelet op de hiervoor geschetste
ontwikkelingen met betrekking tot de categorie-indeling van bouwwerken zal
ik in het navolgende dan ook niet nader ingaan op opmerkingen en vragen, die
daarmee samenhangen. 1.2 Inhoud van artikel 43Naar aanleiding van de vraag van de leden van de PvdA-fractie kan ik mededelen
dat het Besluit meldingplichtige bouwwerken geen aanpassing behoeft. De opwaardering
van de vergunningsvrije bouwwerken tot meldingplichtige bouwwerken wordt namelijk
in het onderhavige wetsvoorstel zelf geregeld; een nadere uitwerking in het
Besluit meldingplichtige bouwwerken is dan ook overbodig. Op het bouwen van
een vergunningsvrij bouwwerk in een beschermd stads- of dorpsgezicht als bedoeld
in de Monumentenwet 1988, is volgens dit wetsvoorstel automatisch artikel
42 van de Woningwet van toepassing. Dit betekent dat het voornemen van het
bouwen van bijvoorbeeld een erfafscheiding als bedoeld in artikel 43, eerste
lid, onderdeel j, van de Woningwet in zodanig beschermd gebied moet worden
gemeld bij burgemeester en wethouders en dat, voordat tot de bouw ervan mag
worden overgegaan, toestemming van burgemeester en wethouders moet zijn verkregen.
Toestemming wordt eerst verleend nadat het bouwplan is getoetst aan het ter
plaatse geldende bestemmingsplan, redelijke eisen van welstand en aan de criteria
die zijn genoemd in artikel 43, eerste lid, onderdeel j. Voldoet het bouwplan
niet aan het bestemmingsplan of aan de criteria, genoemd in artikel 43, eerste
lid, onderdeel j, en kan ook geen vrijstelling als bedoeld in artikel 18a
van de Wet op de Ruimtelijke Ordening worden verleend door burgemeester en
wethouders, dan zullen zij de toestemming moeten weigeren. Om die toetsing
mogelijk te maken, zal de verzoeker van toestemming de daarvoor volgens de
gemeentelijke bouwverordening noodzakelijke gegevens, bescheiden en tekeningen
moeten overleggen. Weigeren burgemeester en wethouders, zoals hiervoor beschreven,
de toestemming, dan is het bouwplan niet aan te merken als een meldingplichtig
bouwwerk, maar als een bouwvergunningplichtig bouwwerk. In dat geval moeten
burgemeester en wethouders de verzoeker volgens artikel 42, vijfde lid, van
de Woningwet mededelen dat voor het bouwplan bouwvergunning is
vereist. Komen burgemeester en wethouders bij de toetsing tot de conclusie
dat de erfafscheiding de karakteristieke waarden van het beschermde stads-
of dorpsgezicht niet aantast, dan kunnen zij de erfafscheiding op grond van
het voorgestelde vierde lid van artikel 43 alsnog als een vergunningsvrij
bouwwerk beschouwen. In dat geval blijven volgens artikel 20 van de Wet op
de Ruimtelijke Ordening de voorschriften van het bestemmingsplan, betrekking
hebbend op vergunningsvrije bouwwerken buiten toepassing, evenals volgens
artikel 12, tweede lid, van de Woningwet de redelijke eisen van welstand.Ook wanneer de erfafscheiding in het hiervoor gegeven voorbeeld niet aan
redelijke eisen van welstand voldoet, zullen burgemeester en wethouders de
toestemming moeten weigeren wegens strijd met artikel 12, eerste lid, van
de Woningwet. In zo'n geval is een mededeling dat bouwvergunning is vereist,
niet zinvol. Immers, zou een aanvraag om bouwvergunning worden ingediend,
dan zal die vergunning opnieuw wegens strijd met redelijke eisen van welstand
moeten worden geweigerd. Past de verzoeker zijn bouwplan aan, waardoor de
erfafscheiding alsnog aan redelijke eisen van welstand voldoet, dan kan hij
opnieuw een melding indienen en ligt het in de rede dat hij de toestemming
alsnog verkrijgt.Bij zowel vergunningplichtige als meldingplichtige bouwwerken is een volledige
bestemmingsplantoetsing vereist volgens de Woningwet. Van een beperkte bestemmingsplantoetsing,
zoals de leden van de D66-fractie opmerkten, kan dus geen sprake zijn. Deze
leden vroegen verder naar het doel dat is gediend met het in plaatselijke
of regionale kranten bekendmaken van verzoeken om toestemming voor het bouwen
van een meldingplichtig bouwwerk, terwijl de reacties van burgers op die bekendmaking
als zinloos gelden. Dit doel is de burger alert te maken op het feit dat hij
wellicht zal worden geconfronteerd met bouwactiviteiten in zijn directe omgeving,
opdat hij zich, zo nodig, kan voorbereiden op het tijdig indienen van een
gemotiveerd bezwaarschrift zodra de toestemming is verleend. Deze bekendmaking
is echter niet voorgeschreven in de Woningwet. Deze wet schrijft ten aanzien
van gedane meldingen alleen voor dat deze moeten worden ingeschreven in het
openbaar bouwregister (artikel 57). De Woningwet noch de Algemene wet bestuursrecht
biedt de mogelijkheid om zienswijzen kenbaar te maken aan het bevoegd gezag
ten aanzien van verzoeken om toestemming voor het bouwen van een meldingplichtig
bouwwerk. Die verplichting geldt ook niet voor een aanvraag om bouwvergunning.Op grond van de Algemene wet bestuursrecht kan alleen tegen een besluit
op zodanig verzoek of zodanige aanvraag binnen zes weken een bezwaarschrift
worden ingediend bij het college dat het besluit nam. Een en ander hangt samen
met het limitatief imperatieve stelsel dat de Woningwet kent ten aanzien van
de gronden waarop een verzoek om toestemming voor het bouwen van een meldingplichtig
bouwwerk of een bouwvergunning alleen mag en moet worden geweigerd. Als het
bouwplan aan die gronden voldoet (onderscheidenlijk de artikelen 42 en 44
Woningwet), heeft men recht op de toestemming of de bouwvergunning, ongeacht
of derden bezwaren tegen het bouwplan hebben.Op het vorenstaande geldt echter één uitzondering, te weten:
indien het verzoek of de aanvraag tevens is aan te merken als een verzoek
om vrijstelling als bedoeld in de Wet op de Ruimtelijke Ordening. In dat geval
geldt er wel een publicatieverplichting ten einde zienswijzen van derde belanghebbenden
te verkrijgen. Die verplichting vloeit dan niet voort uit de Woningwet maar
uit artikel 19 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening of uit het bestemmingsplan
zelf. Bij het al dan niet verlenen van vrijstelling zal het bevoegde gezag
mede aan de hand van de ingekomen zienswijzen een belangenafweging moeten
maken. Men heeft dus geen recht op een vrijstelling als bedoeld in de Wet
op de Ruimtelijke Ordening, maar kan die eventueel wel krijgen.
De situatie dat een burger die het eerder ingediende verzoek om toestemming
voor het bouwen van een meldingplichtig bouwwerk een aantal weken later weer
in de krant aantreft, maar dan ingevolge een beslissing van burgemeester en
wethouders als vergunningplichtig bouwwerk ten aanzien waarvan een reactie
in dit geval opeens niet buiten beschouwing wordt gelaten, zal zich in de
praktijk mitsdien niet kunnen voordoen.In het verlengde hiervan, merk ik nog op dat het onderhavige wetsvoorstel
feitelijk komt tot een tweedeling van categorieën bouwwerken in beschermde
stads- en dorpsgezichten als bedoeld in de Monumentenwet 1988, waar de leden
van de fractie van D66 naar vroegen. Deze tweedeling behelst: vergunningplichtige
en meldingplichtige bouwwerken; beide categorieën mogen niet zonder toestemming
van burgemeester en wethouders worden gebouwd en voor beide categorieën
geldt een volledige bestemmingsplantoetsing en een toetsing aan redelijke
eisen van welstand. Vergunningsvrije bouwwerken komen, indien dit wetsvoorstel
tot wet wordt verheven, alleen nog maar voor in deze gebieden als burgemeester
en wethouders bij de beoordeling van een verzoek om toestemming tot het bouwen
van een meldingplichtige bouwwerk, zijnde een bouwwerk als genoemd in artikel
43, eerste lid, tot de conclusie komen dat door het bouwen ervan de karakteristieke
waarden van het beschermde stads- of dorpsgezicht niet worden aangetast. 1.3 Opwaardering van vergunningsvrije bouwwerkenHet onderhavige wetsvoorstel kenmerkt alle in artikel 43, eerste lid,
genoemde bouwactiviteiten met uitzondering van activiteiten die voortvloeien
uit de uitvoering van een aanschrijving, voor zover die worden gebouwd in
een beschermd stads- of dorpsgezicht als bedoeld in de Monumentenwet 1988,
als een meldingplichtige bouwactiviteit. Door middel van de toestemming van
burgemeester en wethouders, die voor het verrichten van zodanige bouwactiviteit
in een beschermd stads- of dorpsgezicht is vereist, wordt via het publiekrecht
een optimale bescherming geboden aan de karakteristieke waarden van een beschermd
stads- of dorpsgezicht. Immers, zodra zo'n bouwactiviteit die waarden aantast,
zal dat dienen te leiden tot weigering van de toestemming. De aanwijzing als
beschermd stads- of dorpsgezicht zal ingevolge de Monumentenwet 1988 in een
bestemmingsplan tot uitdrukking moeten worden gebracht. Dit betekent dat zodanig
plan moet voorzien in de bescherming van de karakteristieke waarden die hebben
geleid tot aanwijzing van een gebied tot beschermd stads- of dorpsgezicht.
Daardoor is bescherming langs privaatrechtelijke weg niet van direct belang,
doch kan worden beschouwd als aanvullend op de publiekrechtelijke regeling.
Bescherming langs privaatrechtelijke weg biedt, zoals de leden van de PvdA-fractie
terecht opmerkten, een minder effectieve en adequate veiligstelling van de
te beschermen waarden. Reden waarom in het wetsvoorstel is gekozen voor het
opwaarderen van alle vergunningsvrije bouwwerken tot meldingplichtige bouwwerken,
uitgezonderd de aanschrijving. Dit geldt ook voor de vergunningsvrije bouwactiviteiten
waarmee artikel 43, eerste lid, ingevolge dit wetsvoorstel wordt aangevuld.Een aanschrijving wordt uitgevaardigd door burgemeester en wethouders
die bij de inrichting van die aanschrijving de ter zake geldende voorschriften
in acht zullen nemen. Een aanschrijving mag niet in strijd zijn met bijvoorbeeld
een bestemmingsplan of met redelijke eisen van welstand; de aangeschrevene
zou in dat geval worden gedwongen om een situatie te scheppen die in strijd
is met de wet. De wijze waarop de karakteristieke waarden in het bestemmingsplan of in
de krachtens zodanig plan gegeven voorschriften tot uitdrukking wordt gebracht,
kan op verschillende manieren vorm krijgen. Zo kunnen er bepaalde verbodsbepalingen
tot bouwen of beperkingen aan bouwen worden gesteld, alsmede voorschriften
aan vorm en uitvoering van bouwactiviteiten. Verder kunnen ook in het welstandsbeleid
de criteria die bepalend zijn voor de karakteristieke waarden van een beschermd
stads- of dorpsgezicht als bedoeld in de Monumentenwet 1988, tot uitdrukking
worden gebracht. Het gaat dus niet om criteria die bepalend zijn voor de mogelijke
aantasting van de karakteristieke waarden, waar de leden van de CDA-fractie
naar vroegen, maar om criteria die de aantasting van die waarden voorkomen.
De wijze waarop een en ander gestalte krijgt behoort tot de gemeentelijke
verantwoordelijkheid. De gemeente is verantwoordelijk voor het opstellen van
een (wijziging of herziening van een) bestemmingsplan. Dat plan behoeft vervolgens
de goedkeuring van gedeputeerde staten. In die procedure van goedkeuring is
ook de Rijksdienst voor de monumentenzorg betrokken die de Minister van Onderwijs,
Cultuur en Wetenschappen ter zake adviseert. Elke melding zal dan ook moeten
voldoen aan het bestemmingsplan, aan redelijke eisen van welstand en aan de
criteria, genoemd bij de verschillende vergunningsvrije bouwactiviteiten in
artikel 43, eerste lid.Bij de beoordeling van een verzoek om een meldingplichtig bouwwerk te
mogen bouwen, kunnen burgemeester en wethouders op grond van artikel 42, tweede
lid, van de Woningwet het advies inwinnen van de welstandscommissie. Zij zijn
daartoe dus niet verplicht ofwel zij mogen de beoordeling of aan redelijke
eisen van welstand is voldaan, ook zelf doen. Een positief besluit op zodanig
verzoek leidt niet tot de conclusie dat het gemelde bouwwerk een vergunningsvrij
bouwwerk is, zoals de leden van de CDA-fractie kennelijk veronderstellen.
Het vergunningsvrij zijn kenmerkt zich juist door het feit dat geen toestemming
van burgemeester en wethouders nodig is voor het bouwen van een bouwwerk,
terwijl voor het bouwen van een bouwwerk in een beschermd stads- of dorpsgezicht
op grond van dit wetsvoorstel wel toestemming van burgemeester en wethouders
is vereist. Het verkrijgen van toestemming kan dus nooit inhouden dat het
bouwwerk, dat men wil bouwen, vergunningsvrij is.In dit verband vroegen de leden van de CDA-fractie nog of zich de situatie
kan voordoen dat toch bouwvergunning is vereist. Verder vroegen deze leden
of men ook in beroep kan tegen een uitspraak van burgemeester en wethouders,
mede gezien in relatie tot het voorgestelde vierde lid van artikel 43.Wanneer een bouwwerk niet voldoet aan de criteria, genoemd in het desbetreffende
onderdeel van artikel 43, eerste lid, kan dat bouwwerk niet worden aangemerkt
als een meldingplichtig bouwwerk als bedoeld in het onderhavige wetsvoorstel.
Zo kan bijvoorbeeld de erfafscheiding die achter de voorgevelrooilijn wordt
geplaatst en een hoogte heeft van 2.7 meter niet worden aangemerkt als een
meldingplichtig bouwwerk. Dat kan alleen als de hoogte niet meer is dan 2
meter, zoals genoemd in artikel 43, eerste lid, onderdeel j. In dat geval
zal voor het bouwwerk dus bouwvergunning moeten worden aangevraagd.Tegen elk besluit van burgemeester en wethouders op een verzoek om toestemming
voor het bouwen van een vergunningsvrij bouwwerk als meldingplichtig bouwwerk
in een beschermd stads- of dorpsgezicht kan bezwaar en beroep ingevolge de
Algemene wet bestuursrecht worden ingesteld. Het voorgestelde vierde lid van
artikel 43 betekent dat burgemeester en wethouders naar aanleiding van een
melding als bedoeld in het derde lid van dat artikel juncto artikel 42, eerste
lid, kunnen mededelen dat geen toestemming is vereist, omdat het desbetreffende
bouwwerk de karakteristieke waarden van het beschermde stads-
of dorpsgezicht niet zal aantasten. Ook tegen dit besluit staat bezwaar en
beroep ingevolge de Algemene wet bestuursrecht open. De reden waarom het vierde
lid is voorgesteld, is dat er niet onnodige belemmeringen moeten worden opgeworpen
tegen het realiseren van vergunningsvrije bouwwerken ofwel de opwaardering
moet alleen gelden voor die vergunningsvrije bouwwerken die de karakteristieke
waarden van een beschermd stads- of dorpsgezicht aantasten.De leden van de VVD-fractie vrezen dat de regeldruk en de werkdruk voor
met name de lagere overheden door de in het wetsvoorstel voorziene preventieve
toetsing zal toenemen. Zij vroegen dan ook hoe dit past binnen het uitgangspunt
«meer markt minder overheid».Op het eerste gezicht lijkt de regeling van het wetsvoorstel niet aan
het uitgangspunt «meer markt minder overheid» te voldoen. Wanneer
deze regeling tegen het licht van het vereiste van bouwvergunning wordt gehouden,
voldoet de voorgestelde regeling evenwel nog steeds aan dat uitgangspunt.
Immers, volgens artikel 40, eerste lid, van de Woningwet is voor elke bouwactiviteit
bouwvergunning vereist en op grond van artikel 44 van die wet moet elke aanvraag
om zodanige vergunning worden getoetst aan het bestemmingsplan, het Bouwbesluit,
de gemeentelijke bouwverordening en aan redelijke eisen van welstand. Het
wetsvoorstel voorziet erin dat een aantal bouwactiviteiten, voor zover die
in een beschermd stads- of dorpsgezicht als bedoeld in de Monumentenwet 1988,
worden verricht, deze niet onder het vereiste van bouwvergunning vallen, maar
onder het vereiste van melding. Daardoor worden die activiteiten aan minder
voorschriften getoetst dan een bouwvergunningplichtig bouwwerk. Volgens artikel
42, eerste lid, worden meldingplichtige bouwwerken alleen preventief getoetst
aan het bestemmingsplan, redelijke eisen van welstand en aan de criteria,
zoals vermeld bij de verschillende bouwactiviteiten, opgesomd in artikel 43,
eerste lid. Toetsing aan de gemeentelijke bouwverordening en het Bouwbesluit
blijft dus achterwege en daarmee ook de overlegging van gegevens, bescheiden
en tekeningen die voor die toetsing noodzakelijk zijn. Het feit dat opwaardering
tot minder markt en meer overheid leidt, wordt bovendien gerechtvaardigd door
de bescherming van de karakteristieke waarden van een beschermd stads- of
dorpsgezicht. Uit de Evaluatie van de herziene Woningwet en het Bouwbesluit
is gebleken dat met name voor beschermde stads- en dorpsgezichten de huidige
regeling is doorgeschoten ofwel de markt de haar gegunde vrijheid niet op
juiste wijze benut. De karakteristieke waarden van een beschermd stads- of
dorpsgezicht worden niet eigener beweging door de markt in acht genomen. Reden
waarom een aanmerkelijk aantal gemeenten destijds hebben aangedrongen op aanpassing
van de Woningwet op dit punt en wel zodanig dat een regeling wordt getroffen
die onherstelbare schade voorkomt aan die karakteristieke waarden. Dat verzoek
is door de Tweede Kamer breed gesteund. Nu uit onderzoek is komen vast te
staan dat er op basis van de huidige regeling sprake is van onherstelbare
schade aan de karakteristieke waarden van een beschermd stads- of dorpsgezicht,
ligt het in de rede dat voor die gebieden die door het rijk als beschermd
stads- of dorpsgezicht zijn aangewezen overeenkomstig de Monumentenwet 1988,
die regeling wordt aangepast. Waar dient anders die aanwijzing toe, die met
de nodige wettelijke waarborgen is omgeven, vastgelegd in de Monumentenwet
1988. De omstandigheid dat de voorgestelde regeling in vergelijking tot de
huidige situatie tot meer werk leidt bij de gemeenten is inherent aan het
op adequate wijze kunnen beschermen van die karakteristieke waarden. Dat meerwerk
wordt echter, zoals hiervoor uiteengezet, beperkt tot het strikt noodzakelijke
door deze bouwactiviteiten niet als vergunningplichtig, maar als meldingplichtig
aan te merken. Dit geldt ook voor werkzaamheden, behorende tot
het gewone onderhoud en voor het plaatsen van tuinmeubilair, waar deze leden
naar vroegen. Schilderwerk is een activiteit die tot het gewone onderhoud
behoort, maar daarmee is nog niets gezegd over de kleur van de verf die wordt
aangebracht. Die kleur kan heel bepalend zijn voor de karakteristieke waarden
van een beschermd stads- of dorpsgezicht. Wanneer men de juiste kleur toepast,
zal er in het algemeen geen probleem ontstaan. Wat het plaatsen van tuinmeubilair
betreft, gaat het alleen om het plaatsen van tuinmeubilair dat als bouwwerk
is aan te merken en niet om het plaatsen van tuinstoelen of -tafels, die los
in de tuin staan. Het komt mij voor dat deze bouwactiviteiten geen onwerkbare
toestanden tot gevolg zullen hebben voor zowel de burger als de gemeente.
Daarbij komt dat het alleen gaat om beschermde stads- en dorpsgezichten als
bedoeld in de Monumentenwet 1988, hetwelk betekent dat het slechts om een
zeer beperkt aantal bouwactiviteiten zal gaan in tegenstelling tot hetgeen
deze leden opmerken.Samengevat zou de in het wetsvoorstel voorziene preventieve toetsing een
in meer opzichten beperkte toename van de regeldruk en de werkdruk voor met
name de gemeenten kunnen betekenen. Deze toename is naar het oordeel van het
kabinet gerechtvaardigd, gelet op het belang van het waarborgen van de karakteristieke
waarden van beschermde stads- en dorpsgezichten. Zoals is aangegeven in de
brieven van 20 augustus 1997 en 19 februari 1998, zal een beperking van die
regeldruk naar het oordeel van het kabinet dan ook in andere richting moeten
worden gevonden. Uitgaande van de kabinetsvoornemens inzake de categorie-indeling
van bouwwerken zal een verschuiving moeten plaatsvinden van de verschillende
bouwactiviteiten en wel zodanig dat meer bouwactiviteiten vergunningsvrij
zullen worden en meer bouwactiviteiten onder de categorie kort vergunningplichtige
bouwwerken zullen gaan vallen dan de bouwwerken die thans als meldingplichtig
zijn aangemerkt.Zoals hierboven reeds vermeld, komt het wetsvoorstel geheel tegemoet aan
de opvatting van de leden van de D66-fractie dat tegen bouwactiviteiten die
plaatsvinden in een beschermd stads- of dorpsgezicht een burger bezwaar moet
kunnen maken al was het maar om zeker te stellen dat hier van het begin af
aan zorgvuldig mee wordt omgegaan. Deze bouwwerken en met name die met een
openbaar karakter en overkappingen met een open constructie zouden dan ook
een openbare toets der kritiek moeten kunnen doorstaan. Tegen een besluit
naar aanleiding van een verzoek om toestemming tot het mogen bouwen van zo'n
bouwwerk staat immers bezwaar en beroep ingevolge de Algemene wet bestuursrecht
open. De omstandigheid dat in artikel 42, tweede lid, is bepaald dat ten aanzien
van een meldingplichtig bouwwerk advies kan worden gevraagd aan de welstandscommissie
houdt niet in dat zo'n bouwwerk niet aan redelijke eisen van welstand moet
voldoen. Het zal van het gemeentelijk beleid afhangen of ter zake advies wordt
gevraagd aan de welstandscommissie dan wel dat de gemeente zich zelf een oordeel
vormt over het al dan niet voldoen van het bouwplan aan redelijke eisen van
welstand. Hierbij moet worden bedacht dat het advies van de welstandscommissie
niet bepalend is, maar het oordeel van burgemeester en wethouders. Mocht in
rechte blijken dat het bouwplan, voor het bouwen waarvan toestemming is verleend,
in strijd is met redelijke eisen van welstand, dan zullen burgemeester en
wethouders in het kader van de afdoening van het bezwaarschrift tegen die
toestemming tot een nieuw besluit moeten komen of zal de rechtbank in beroep
of de Afdeling bestuursrechtspraak in hoger beroep komen tot vernietiging
van dat besluit. De burger heeft dus mogelijkheden om afwegingen die door
burgemeester en wethouders worden gemaakt in het kader van de beoordeling
van een verzoek om toestemming, waarop de leden van de D66-fractie
doelen, gemotiveerd aan de kaak te stellen. Hierdoor wordt voor alle betrokkenen
duidelijkheid geschapen, alsmede voor burgemeester en wethouders de verplichting
tot zorgvuldigheid vooraf, waardoor mogelijke vernietiging van kapitaal, primaire
grondstoffen en vergroting van de afvalberg wordt voorkomen. Dit laatste betekent
niet dat bouwwerken die voorheen eigenlijk niet gebouwd hadden mogen worden,
voortaan uit milieu-overwegingen mogen blijven staan, zoals deze leden vroegen.
Uit het dwingende karakter van de artikelen 42 en 44 van de Woningwet (limitatief
imperatieve stelsel van weigeringsgronden) en de daarop geënte jurisprudentie
vloeit voort dat een bouwwerk dat zonder toestemming is gebouwd en dat achteraf
niet kan worden gelegaliseerd, dient te worden afgebroken, zo nodig met toepassing
van bestuursdwang. Deregulering is onder meer gericht op het toekennen van
meer eigen verantwoordelijkheid bij de markt. Alle bouwactiviteiten vergunningplichtig
maken staat daar haaks op, omdat de overheidsbemoeienis de prikkels voor het
nemen van die eigen verantwoordelijkheid zo goed als wegneemt. Overigens zal
daarmee illegaal bouwen ook niet tot het verleden behoren, evenals de omstandigheid
dat een bouwvergunning al wordt geëffectueerd ondanks het feit dat die
vergunning nog niet onherroepelijk is en in rechte dus nog wel eens zou kunnen
worden vernietigd.Het uitblijven van een tijdige beslissing van burgemeester en wethouders
(binnen vijf weken) leidt, zoals de leden van de D66-fractie veronderstellen,
inderdaad tot een situatie dat het gemelde bouwwerk mag worden gebouwd. Dat
vloeit voort uit artikel 42, zesde lid, van de Woningwet. Daarmee wordt het
meldingplichtig bouwwerk, in tegenstelling tot hetgeen deze leden veronderstellen,
geen vergunningsvrij bouwwerk. Het blijft een meldingplichtig bouwwerk waartegen
een derde belanghebbende kan opkomen ingevolge de Algemene wet bestuursrecht.
Ik ga er echter van uit dat deze situatie zich niet zal voordoen aangezien
met name die gemeenten die beschermde stads- en dorpsgezichten als bedoeld
in de Monumentenwet 1988 kennen, zowel bij mijn ambtsvoorganger als bij de
Kamer op een betere bescherming van die beschermde gezichten hebben aangedrongen.
Bovendien mag van een gemeente zorgvuldig handelen worden verwacht, hetwelk
leidt tot het nemen van een reguliere beslissing op een verzoek om toestemming.
Uit de jurisprudentie blijkt tot op heden geenszins dat gemeenten bewust de
termijn van vijf weken laten verlopen. Zij zijn daar in het algemeen ook niet
mee gebaat, omdat ook tegen zo'n fictief besluit bezwaar en beroep ingevolge
de Algemene wet bestuursrecht open staat. In het kader van die procedure zullen
zij dan alsnog de fictieve toestemming moeten intrekken of aanpassen dan wel
zal die toestemming alsnog kunnen worden vernietigd door de rechtbank of de
Afdeling bestuursrechtspraak.De reden waarom met een beroep op een terugtredende overheid het advies
van de Raad van State niet is opgevolgd om alle bouwactiviteiten in een beschermd
stads- of dorpsgezicht als vergunningplichtig bouwwerk aan te merken, waar
de leden van de D66-fractie naar vroegen, is dat uit het oogpunt van deregulering
de overheidsbemoeienis moet worden beperkt tot het strikt noodzakelijke. Dit
wil in dit verband zeggen dat de overheidsbemoeienis alleen mag zijn gericht
op die aspecten waar dat kennelijk voor gewenst is. Bij het bouwen in beschermde
stads- en dorpsgezichten als bedoeld in de Monumentenwet 1988, is dat het
voorkomen van bouwactiviteiten die de karakteristieke waarden van zo'n beschermd
gezicht aantasten. Dat kan met name worden bereikt door de bouwactiviteiten
te onderwerpen aan toetsing vooraf aan het bestemmingsplan en aan redelijke
eisen van welstand. Toetsing vooraf aan het Bouwbesluit en aan de gemeentelijke
bouwverordening is in dat licht bezien niet van belang. Immers, het voldoen
aan de eisen van het Bouwbesluit en van de bouwverordening heeft
geen invloed op het planologische en het welstandsaspect van een bouwwerk.
Meer markt betekent in dit verband dat daar waar mogelijk verantwoordelijkheden
aan de markt worden overgelaten. Bij meldingplichtige bouwwerken wordt het
bouwen overeenkomstig de technische eisen van het Bouwbesluit overgelaten
aan de markt. Het bouwplan mag immers niet vooraf aan die eisen worden getoetst
in het kader van de verlening van toestemming tot het bouwen. 1.4 Overige wijzigingenDe leden van de PvdA-fractie vroegen hoe de burger bekend moet zijn met
de voorschriften die onder andere voortvloeien uit internationale verplichtingen
als deze door de gemeente nog niet zijn verwerkt in de betreffende verordening.In de regel richten internationale verplichtingen zich tot het land dat
die verplichtingen heeft onderschreven door goedkeuring van een verdrag. Te
denken valt aan het Verdrag van de Europese Gemeenschappen. Op grond van dat
verdrag kunnen door de Europese commissie richtlijnen worden vastgesteld die
in de wettelijke en bestuurlijke bepalingen van de verdragsstaten moeten worden
geïmplementeerd. De verantwoordelijkheid voor die implementatie ligt
dus bij de verdragsstaat en in beginsel niet bij bijvoorbeeld de gemeenten.
De nationale overheid zal dus of zelf in de implementatie moeten voorzien
of bijvoorbeeld de gemeenten bij wet in medebewind daartoe moeten roepen.
Voor het implementeren van die verplichtingen krijgt de nationale overheid
een bepaalde termijn. Voldoet de nationale overheid niet binnen die termijn
aan die verplichting, dan kan zij in gebreke worden gesteld door de Europese
Commissie en kan een burger zich beroepen op de te implementeren bepalingen.
De goedkeuring van verdragen en krachtens verdragen gegeven voorschriften
worden algemeen bekendgemaakt in onderscheidenlijk het Staatsblad en andere
openbare publicaties, zoals het Publicatieblad voor de Europese Gemeenschappen.
De wettelijke maatregelen die strekken tot implementatie van internationale
verplichtingen worden bekendgemaakt in hetzij het Staatsblad, hetzij de Staatscourant.Het naast elkaar bestaan van een algemene maatregel van bestuur en een
nog niet daarmee in overeenstemming gebrachte bouwverordening zal niet behoeven
te leiden tot onduidelijkheid of problemen voor de burger of de gemeente.
Ik kan de leden van de VVD-fractie, die hiernaar vroegen, garanderen dat in
zo'n geval door de rijksoverheid het nodige aan voorlichting wordt gedaan
naar zowel de burger als de gemeenten. Dit vindt ook reeds plaats in de huidige
situatie, waarin de gemeenten binnen een jaar hun bouwverordening aan zo'n
algemene maatregel van bestuur moeten hebben aangepast. In dit verband wijs
ik op het Asbest-verwijderingsbesluit, waarmee de gemeentelijke bouwverordeningen,
voor zover dat besluit betrekking heeft op bouwwerken, in overeenstemming
moesten worden gebracht. Niet vergeten moet worden dat ten behoeve van de
gemeenten de VNG een belangrijke rol vervult door ter zake modelbepalingen
te formuleren in het kader van de model-bouwverordening. De gemeenten kunnen
hun bouwverordeningen op die modelbepalingen afstemmen. 1.5 AdviezenVoor de leden van de PvdA-fractie staat voorop dat, wanneer zich werkelijk
ongewenste effecten voordoen ten aanzien van beeldbepalende bouwwerken die
niet zijn aangewezen als een monument, de door de regering aangevoerde redenen
om de opwaardering niet ook te laten gelden voor beschermde stadsen dorpsgezichten,
die als zodanig zijn aangewezen in een provinciale of gemeentelijke
monumentenverordening, niet per definitie de opheffing van deze negatieve
effecten mogen blokkeren. Zij neigen dan ook naar een andere afweging dan
die van de regering. Zij vroegen in dit verband of er enig inzicht is in de
omvang van de bouwactiviteiten in den lande die een gemeentebestuur had willen
voorkomen in gebieden waar een gemeentelijke of provinciale monumentenverordening
van kracht is, maar bij gebrek aan mogelijkheden deze bouwwerken toch heeft
moeten tolereren. Ook de leden van de RPF-fractie vroegen om een nadere onderbouwing
van de afwijzing van het voorstel van de toenmalige Raro en Ravo en de VNG
op dit punt.Waar het de toenmalige Raro en Ravo en de VNG om ging, was het creëren
van eenzelfde regeling voor gebieden die bij een provinciale of gemeentelijke
monumentenverordening als beschermd stads- of dorpsgezicht zijn aangewezen
als voor de aanwijzing door het rijk van een gebied als beschermd stads- of
dorpsgezicht. Het gaat dus niet om individuele beeldbepalende bouwwerken.
Dergelijke bouwwerken kunnen als monument worden aangewezen. Ten aanzien van
monumenten geldt de regeling van vergunningsvrije en meldingplichtige bouwwerken
niet. Elke verandering aan een monument is onderworpen aan het vereiste van
bouwvergunning krachtens de Woningwet en het vereiste van monumentenvergunning
krachtens de Monumentenwet 1988 of een provinciale of gemeentelijke monumentenverordening.De aanwijzing door het rijk van een beschermd stads- en dorpsgezicht is
bij de Monumentenwet 1988 voorzien van de nodige waarborgen om tot vastlegging
van die aanwijzing in een bestemmingsplan te komen. Deze waarborg geldt niet
voor een krachtens een provinciale of gemeentelijke monumentenverordening
aangewezen beschermd stads- of dorpsgezicht. Voor de aanwijzing van een beschermd
stads- of dorpsgezicht krachtens een provinciale of gemeentelijke monumentenverordening
gelden geen bij wet vastgelegde waarborgen van totstandkoming ervan noch voor
de nadere uitwerking ervan. Dat maakt dat een gemeente nogal eenvoudig kan
besluiten tot het aanwijzen van gebieden tot beschermde stads- of dorpsgezichten
en daarmee de wettelijke regeling tot beperking van de overheidsbemoeienis
te niet kan doen. Derhalve blijf ik van mening dat een vergelijkbare regeling
voor dergelijke beschermde stads- en dorpsgezichten als die voor door het
rijk aangewezen beschermde stads- en dorpsgezichten, waarin het onderhavige
wetsvoorstel voorziet, op dit moment niet moet worden getroffen. Op zijn minst
zouden voor dergelijke gebieden gelijke waarborgen moeten gelden omtrent de
aanwijzing en de betrokkenheid van de burger daarbij, de nadere uitwerking
ervan in een bestemmingsplan e.d.. Het aanscherpen van overheidsbemoeienis
met het bouwen in dergelijke gebieden dient naar mijn mening verantwoord te
geschieden. Uit het onderzoek dat in het kader van de Evaluatie van de herziene
Woningwet heeft plaatsgehad, valt niet expliciet af te leiden in welke mate
bij dergelijke gebieden de gemeenten bouwwerken hebben moeten tolereren die
zij eigenlijk hadden willen tegengaan in verband met aantasting van bepaalde
waarden van het gebied waarin die bouwwerken zijn gebouwd.Met name in beschermde stads- en dorpsgezichten, die als zodanig zijn
aangewezen in een provinciale of gemeentelijke monumentenverordening doet
zich, waar de leden van de D66-fractie op wezen, de situatie voor dat in het
bestemmingsplan vaak slechts globaal wordt gewezen op maat, schaal en karakter
van de buurt, hetgeen ter verdere interpretatie wordt overgelaten aan de monumenten-
of welstandscommissie. Zoals hiervoor op de reactie van de PvdA-fractie is
opgemerkt, geldt de opwaardering van vergunningsvrije bouwwerken tot meldingplichtige
bouwwerken, waarin dit wetsvoorstel voorziet, niet voor deze stads- en dorpsgezichten.
Het bouwen van de vergunningsvrije bouwwerken, bedoeld in artikel 43, eerste
lid, in die stads- en dorpsgezichten is dus, formeel gezien, niet onderworpen
aan een toetsing aan het bestemmingsplan of aan redelijke eisen van welstand.
Er kan dan ook, formeel gezien, geen sprake zijn van het overlaten van de
door deze leden bedoelde interpretaties aan ambtenaren die op het vlak van
de historische achtergronden van buurten geen specifieke vakkennis of verantwoordelijkheid
hebben. Hierbij vermeld ik nog dat de toenmalige regering bij de behandeling
van de herziene Woningwet duidelijk kenbaar heeft gemaakt dat een gemeente
verantwoordelijk is voor de formulering van het welstandsbeleid en dat zulks
niet dient te worden overgelaten aan een welstandscommissie of een toetsende
ambtenaar. Zij kunnen slechts een advies uitbrengen dat is afgeleid van het
door de gemeenteraad geformuleerde welstandsbeleid. Uit de voornemens van
het kabinet met betrekking tot het MDW-rapport bouwregelgeving, zoals verwoord
in de brieven van 20 augustus 1997 en 19 februari 1998 aan de Voorzitter van
de Tweede Kamer, kan worden afgeleid dat die opvatting wordt onderschreven.Ook de leden van de SGP-fractie vroegen in het licht van de kanttekeningen
van de toenmalige Raro, en Ravo en de VNG of de gemeenten nu wel een adequaat
instrumentarium krijgen met de regeling van dit wetsvoorstel. Ten aanzien
van het bouwen van bouwwerken in een door het rijk aangewezen beschermd stads-
en dorpsgezicht ben ik, zoals ik in deze nota al eerder duidelijk heb gemaakt,
van mening dat dit wetsvoorstel een adequate regeling biedt. Zoals ik hiervoor
in mijn reactie op opmerkingen van de fracties van de PvdA en D66 heb aangegeven
richten de kanttekeningen van de toenmalige Raro en Ravo en de VNG zich met
name op beschermde stads- en dorpsgezichten, die krachtens een provinciale
of gemeentelijke monumentenverordening zijn aangewezen. Op die stads- en dorpsgezichten
heeft het wetsvoorstel om de hierboven genoemde redenen geen betrekking. II. ARTIKELSGEWIJS 2.1 Overkappingen (carports)De reden waarom is gekozen voor de mogelijkheid dat een carport ten hoogste
drie wanden heeft, waar de leden van de PvdA-fractie naar vragen, is dat zoveel
mogelijk is aangesloten bij de praktijk. De carports, die in ons land worden
geplaatst, worden veelal niet los van een ander bouwwerk geplaatst, maar tegen
één of twee bestaande bouwwerken, zoals een woning of garage
en een erfafscheiding of de buurwoning. Zo komt het voor dat de carport ingeklemd
ligt tussen twee woningen en voor de garage, behorende tot één
van die woningen, is gesitueerd. In zo'n geval heeft de carport drie wanden,
die weliswaar niet van de carport zelf zijn, maar wel als zodanig worden beschouwd
door de Afdeling bestuursrechtspraak. Ook vanuit het streven naar beperking
van de regeldruk en van administratieve lasten en kosten voor burger en bouwpraktijk
zie ik geen aanleiding om alleen de carports met slechts één,
al niet tot die carport behorende wand aan te merken als een vergunningsvrij
bouwwerk en alle andere vormen van carports als een meldingplichtig bouwwerk.
De voorgestelde regeling met betrekking tot carports sluit aan bij de oorspronkelijke
bedoelingen van de wetgever, omdat die bedoelingen al waren afgeleid van de
gangbare vorm van carports die in ons land worden geplaatst. Daarbij komt
dat deze carports niet als vergunningsvrij bouwwerk mogen worden geplaatst
bij een monument of bij een ander gebouw dat deel uitmaakt van een beschermd
stads- of dorpsgezicht. In die «gevoelige» gevallen is volgens
artikel 43, tweede lid en het voorgestelde derde lid van dat artikel vooraf
toestemming van burgemeester en wethouders vereist. Daarmee heb ik ook antwoord
gegeven op een door de CDA-fractie ter zake gestelde vraag. Wat
de definitie van een carport betreft, waar deze leden naar vroegen, merk ik
op dat het onderhavige voorschrift niet alleen is gericht op een carport,
maar blijkens de formulering op een overkapping. Een carport is een vorm van
overkapping waaronder een auto kan worden gestald. Er komen echter ook andere
overkappingen voor, zoals bij de voor- of achterdeur van een gebouw. Een overkapping
kan dus voor meer doeleinden worden gebruikt dan alleen voor het stallen van
een auto. Het gaat dan ook niet zo zeer om een definitie van een carport.
De omschrijving van een overkapping met een open constructie, zoals in het
huidige artikel 43, eerste lid, onderdeel d, is gegeven, leidt kennelijk tot
onduidelijkheid. Reden waarom die omschrijving, noem het definitie, is verduidelijkt.
Met de voorgestelde formulering voor een overkapping is beoogd tot uitdrukking
te brengen dat een carport met drie wanden geen gebouw is. Een garage is daarentegen
wel een gebouw, omdat die geheel kan worden afgesloten en daardoor niet per
definitie voor derden vrijelijk toegankelijk is. Een garage wordt ook niet
aangemerkt als een vergunningsvrij bouwwerk, maar kan of een meldingplichtig
bouwwerk als bedoeld in artikel 2, aanhef en onder a, van het Besluit meldingplichtige
bouwwerken zijn (bijgebouw) of, indien die bijvoorbeeld groter is dan de afmetingen,
genoemd in dat besluit, een vergunningplichtig bouwwerk.Naar aanleiding van de vraag van de leden van de RPF-fractie wat bij een
carport die maar één wand mag hebben, moet worden verstaan onder
«een te dichte afstand», merk ik het volgende op. In de voorgestelde
regeling is verwoord dat, wanneer de voorkant van de overkapping op minder
dan drie meter afstand van de openbare weg wordt gesitueerd, de overkapping
ten hoogste één wand mag hebben en wel aan de verst van die
weg af gekeerde zijde van de overkapping. In de regel is dat een wand van
een bestaand gebouw waar de overkapping tegen aan wordt geplaatst. Met «een
te dichte afstand» zoals in de memorie van toelichting gesteld, wordt
dan ook bedoeld een afstand die kleiner is dan drie meter gerekend vanaf de
voorkant van de overkapping tot aan de openbare weg. 2.2 SchotelantennesDe leden van de PvdA-fractie vroegen waarom niet is overwogen om schotelantennes
met 1 meter doorsnede of minder ook onder meldingplichtige bouwwerken te scharen,
evenals de schotelantennes van 2 meter doorsnee of minder en meer dan 1 meter
doorsnee. De schoonheid van deze schotels laat naar hun mening veel te wensen
over. Dit klemt te meer omdat naar verwachting het aantal schotelantennes
zal toenemen. Derhalve lijkt het deze leden alleszins de moeite waard om een
grotere bescherming te overwegen.Gelet op het soort bouwwerk ligt het naar mijn mening meer in de rede
om een schotelantenne van beperkte omvang, evenals de sprietantenne, aan te
merken als een vergunningsvrij bouwwerk. De beperkte omvang is omschreven
door de maximale hoogte van de schotel en de maximale doorsnede ervan. Daarbij
komt dat de voorgestelde regeling ook een beperking legt bij de plaats van
de te plaatsen schotelantenne. Deze mogen niet aan de voorgevel van een gebouw
worden geplaatst. Dit betekent dat een schotelantenne niet of nauwelijks van
invloed zal zijn op het straatbeeld en daarmee op de visuele kwaliteit van
de gebouwde omgeving. Bovendien gaat het hier om het plaatsen van een schotelantenne
op of aan een gebouw. Schotelantennes die hoger en groter zijn dan de voorgeschreven
afmetingen en op of aan een gebouw worden geplaatst, zijn geen meldingplichtige
bouwwerken, maar vergunningplichtige. Alleen het plaatsen van een schotelantenne
met een doorsnede van meer dan één meter doch niet meer dan
twee meter in de achtertuin (dus niet op of aan een gebouw) wordt
op grond van het Besluit meldingplichtige bouwwerken aangemerkt als een meldingplichtig
bouwwerk. Een schotelantenne die een grotere doorsnede heeft als hiervoor
genoemd en in de achtertuin wordt geplaatst, is eveneens een vergunningplichtig
bouwwerk. Schotelantennes met een doorsnede van minder dan één
meter worden normaliter niet in de achtertuin geplaatst, maar op of aan een
gebouw.De Staatssecretaris van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en
Milieubeheer,D. K. J. Tommel 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24607-6.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl