Kostenbeheersing in de zorgsector; Brief minister over de haalbaarheid van een geclausuleerde opening van bijlage 1b van de Regeling farmaceutische hulp
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24124, nr. 39

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

18-07-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24124 nr. 39

10-07-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Voorgeschiedenis2. Het advies van de Ziekenfondsraad3. Andere oplossingsrichtingena. Vergroting van de reikwijdte van de bijlage 1a van
de Regeling farmaceutische hulp 1996b. Indicatiegerichte verstrekkingc. Ontwikkelingsgeneeskunded. Bekostiging van nieuwe geneesmiddelen uit besparingen
elders in de zorg4. Budgettaire consequenties5. Conclusie en samenvattingOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24124Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 42 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 124Kostenbeheersing in de zorgsectornr. 39BRIEF VAN DE MINISTER VAN VOLKSGEZONDHEID, WELZIJN EN SPORTAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalRijswijk, 10 juli 1996Hierbij geef ik gevolg aan mijn toezegging, gedaan tijdens het Algemeen
Overleg met de vaste commissie voor VWS op 24 april 1996 (24 124, nr.
36), Uw Kamer te zullen informeren over de stand van zaken met betrekking
tot de haalbaarheid van een geclausuleerde opening van bijlage 1b zoals beschreven
in mijn brief van 11 maart jl. inzake de evaluatie van het GVS.De voorliggende brief buigt zich ten eerste over de vraag hoe het bestaande
automatisme van toelating tot het verzekerde ziektekostenpakket van nieuwe
geneesmiddelen kan worden doorbroken. Ten tweede dient bij het vraagstuk van
de toelating ook de beschikbaarheid van de financiële middelen betrokken
te worden. Tot slot is het van belang dat de beslissing over de toelating
van nieuwe geneesmiddelen plaats vindt op basis van objectieve en transparante
criteria.Omdat na de terugoverheveling van de farmaceutische hulp naar de Ziekenfondswet
de bijlagen 5 en 6 hernoemd zijn in respectievelijk bijlage 1a en 1b, zal
ik in het vervolg spreken van bijlage 1a en 1b. 1. VoorgeschiedenisMet ingang van 1 juli 1993 is de toelating van nieuwe geneesmiddelen tot
de bijlage 1b van de Regeling farmaceutische hulp 1993 beperkt. De beperking,
doorgaans aangeduid als sluiting, geldt uitsluitend voor die nieuwe geneesmiddelen
die op basis van de criteria zoals neergelegd in de Regeling farmaceutische
hulp 1993, niet kunnen worden geplaatst op de bijlage 1a in één
van de groepen van onderling vervangbare geneesmiddelen en die daarnaast zijn
bedoeld voor de behandeling van ziekten die reeds medicamenteus kunnen worden
behandeld. Nieuwe geneesmiddelen die niet kunnen worden geplaatst op de bijlage
1a en die zijn bedoeld voor de behandeling van ziekten die tot nu toe niet
langs medicamenteuze weg konden worden behandeld, worden wel toegelaten tot
de bijlage 1b. De onderhavige maatregel vormt onderdeel van een samenhangend beleid dat
er onder meer op is gericht het wettelijk verzekerde pakket te beperken tot
die verstrekkingen die noodzakelijk, werkzaam en doelmatig zijn. In dat kader
zijn in 1993 de homeopathische en antroposofische geneesmiddelen uit het pakket
verwijderd, in 1994 gevolgd door een groot deel van de zelfzorggeneesmiddelen.
Verder is in 1993 de Commissie criteria geneesmiddelenkeuze ingesteld met
de opdracht te adviseren over criteria waarmee het geneesmiddelenpakket kan
worden onderworpen aan de toetsingssystematiek zoals voorgesteld door de Commissie
Dunning in zijn rapport Kiezen en Delen. Dit heeft per 1 april 1996 geresulteerd
in de verwijdering uit het pakket van een groot aantal geneesmiddelen die
op basis van de gehanteerde criteria niet tot de essentiële zorg worden
gerekend.Een vervolg op deze eerste uitdunning van het geneesmiddelenpakket is
voorzien in 1997.De sluiting van de bijlage 1b werd indertijd ingegeven door de budgettaire
problemen als gevolg van de onbeheersbare stijging van de kosten van de op
de bijlage 1b geplaatste geneesmiddelen. Deze stijging was vooral het gevolg
van de introductie van nieuwe, veelal hooggeprijsde geneesmiddelen.De sluiting gold aanvankelijk voor de periode van 1 jaar in welke periode
de Ziekenfondsraad is gevraagd te adviseren over alternatieve oplossingen
die dienden te voldoen aan de randvoorwaarde van kostenbeheersing. Ook is
de sector zelf uitgenodigd mee te denken over oplossingen.Het vinden van alternatieve, minder stringente oplossingen voor de bijlage
1b-problematiek binnen de gegeven randvoorwaarde van effectieve kostenbeheersing
is een moeilijke zaak gebleken. In zijn advies van 23 juni 1994 inzake de
kostenbeheersing farmaceutische hulp (uitgave 1994, adviesnr. 630) heeft de
Raad in grote lijnen zijn inzichten ten aanzien van de heropening van de bijlage
1b weergegeven, en aangekondigd een en ander nader te zullen uitwerken in
een separaat advies. Op dit laatste advies (uitgave 1995, adviesnr. 691b)
zal ik in de volgende paragraaf ingaan.Inmiddels is de maatregel enkele malen verlengd, laatstelijk per 1 januari
1996. In dit kader is van belang dat met de overheveling van de farmaceutische
hulp naar de ZFW per 1 januari 1996 is geregeld dat de minister van Volksgezondheid,
Welzijn en Sport de geregistreerde geneesmiddelen aanwijst waarop aanspraak
bestaat. Daarvóór was het uitgangspunt dat in beginsel alle
geregistreerde geneesmiddelen in het pakket zaten. Alle geregistreerde geneesmiddelen
waarop aanspraak bestaat staan nu op een bijlage, te weten bijlage 1.Uit de evaluatie van het geneesmiddelenvergoedingssysteem (GVS), waarover
ik Uw Kamer in mijn brief van 11 maart 1996 heb bericht, komt naar voren dat
de sluiting van bijlage 1b als maatregel om de kostenstijging verbonden aan
de introductie van nieuwe geneesmiddelen in te dammen, zeer effectief is gebleken:
de groei van de kosten van de produkten op deze bijlage van ruim 20% in 1992
is teruggebracht tot 0% in 1994, waardoor een additionele gemiddelde kostenstijging
van minimaal f 180 mln per jaar achterwege is gebleven. Vanaf de sluiting
zijn circa 25 geneesmiddelen niet toegelaten tot de bijlage 1b waaronder 11
NCE's (new chemical entities), hetgeen op basis van berekeningen ten departemente
neerkomt op minimaal f 540 mln aan besparingen. Dit is een voorzichtige
schatting, omdat, uitgaande van de omvang van de potentiële markt voor
deze middelen, de schattingen van kosten van deze geneesmiddelen die thans
niet zijn toegelaten als gevolg van de sluiting aanmerkelijk hoger uitvallen.
Ook is onbekend hoeveel nieuwe geneesmiddelen als gevolg van de
sluiting van de bijlage 1b niet zijn aangemeld voor opname in het verstrekkingenpakket.Met het oog op het ook in de toekomst waarborgen van de toegankelijkheid
van de gezondheidszorg in het algemeen en de farmaceutische zorg in het bijzonder
is het noodzakelijk voor de overheid de kosten van de farmaceutische hulp
te beheersen.In dit verband acht ik het noodzakelijk, gegeven de budgettaire consequenties
van een ongeclausuleerde opening van bijlage 1b, dat het toelaten van nieuwe
geneesmiddelen tot de bijlage 1b van de Regeling farmaceutische hulp 1996
en daarmee tot het vergoede geneesmiddelenpakket onder strikte voorwaarden
plaatsvindt. Nieuwe geneesmiddelen die niet noodzakelijk zijn dan wel niets
toevoegen aan het bestaande pakket, dienen niet tot de bijlage 1b te worden
toegelaten. Voorts mogen de toegelaten middelen geen onaanvaardbare kostenstijgingen
voor de farmaceutische hulp veroorzaken.In dit verband is van belang dat met de Wet geneesmiddelenprijzen (WGP),
die op 14 februari 1996 in werking is getreden, de prijzen van geneesmiddelen,
en dus ook die van nieuwe geneesmiddelen, kunnen worden gemaximeerd op een
Europees gemiddeld niveau.Hiermee wordt ook een bijdrage geleverd aan het vervullen van een eerder
gestelde randvoorwaarde voor heropening van de bijlage 1b, namelijk de beheersing
van de kosten van de op deze bijlage te plaatsen geneesmiddelen.Overigens merk ik hier reeds op dat een verruiming van het toelatingsbeleid
tot de bijlage 1b hoe dan ook budgettaire consequenties met zich mee brengt,
zoals in het verloop van deze brief duidelijk zal worden. 2. Het advies van de ZiekenfondsraadIn zijn advies van 23 november 1995 stelt de Ziekenfondsraad een beslismodel
voor dat is opgebouwd uit de criteria noodzakelijk te verzekeren zorg, werkzaamheid,
effectiviteit, therapeutische waarde en doelmatigheid. Daarbij grijpt de Raad
deels terug op de criteria die hij heeft ontwikkeld in zijn advies over de
toetsing van het geneesmiddelenpakket (uitgave 1995, adviesnr. 680) en worden
de criteria therapeutische waarde en doelmatigheid nader uitgewerkt.Nieuwe geneesmiddelen waarvan de therapeutische waarde minder is dan al
bestaande middelen, zouden volgens de Raad niet in het pakket moeten worden
opgenomen. Middelen met een therapeutische meerwaarde of een therapeutische
waarde gelijk aan bestaande middelen zouden volgens de Raad op doelmatigheid
dienen te worden beoordeeld. Van therapeutische meerwaarde is volgens de Raad
sprake indien het nieuwe geneesmiddel of als enige beschikbaar is voor een
bepaalde aandoening, of voor de meeste patiënten effectiever en/of veiliger
is dan de beschikbare middelen of dat het nieuwe middel effectiever en/of
veiliger is voor een specifieke subgroep binnen de patiënten met een
bepaalde aandoening.Op de langere termijn is het volgens de Raad gewenst dat de effecten en
kosten van geneesmiddelen op een systematische wijze worden benoemd, gemeten
en vergeleken. Bij afwezigheid van richtlijnen daarvoor, stelt een meerderheid
van de Raad voor op korte termijn produktielimieten te introduceren voor nieuwe
middelen op de bijlage 1b die gelijkwaardig zijn aan bestaande middelen of
die een duidelijk therapeutische meerwaarde hebben. Deze zogenaamde produktlimiet
zou op het niveau van de vergoedingslimiet voor een vergelijkbaar op de bijlage
1a geplaatst middel of op het niveau van de (Europese) prijs van het betreffende
middel dienen te liggen.Ook nieuwe geneesmiddelen, die een meerwaarde hebben voor slechts een specifieke subgroep van patiënten zouden moeten worden opgenomen
op de bijlage 1b. Patiënten, die voor het middel in aanmerking komen
omdat het gebruik van andere middelen niet meer effectief is gebleken, zouden,
eventueel na toestemming van de zorgverzekeraar indien oneigenlijk gebruik
wordt verwacht, volledige ontheffing moeten krijgen van eventuele bijbetaling
ofwel een groot percentage daarvan vergoed dienen te krijgen. Tenslotte kunnen
er volgens de Raad bij de vergoeding van nieuwe geneesmiddelen nadere voorwaarden
worden gesteld aan de voorschrijver, de verzekerde of de fabrikant.Mijn standpunt met betrekking tot de criteria noodzakelijkheid en werkzaamheid
heb ik reeds verwoord in mijn brief van 7 december 1995 aan Uw Kamer inzake
de toetsing van het geneesmiddelenpakket aan de criteria van Dunning (Kamerstukken
II, 1995–1996, 24 124, nr. 25). Ik zal mij daarom in het na volgende
uitsluitend richten op de criteria die door de Raad zijn uitgewerkt in zijn
nader advies over de opening van de bijlage 1b, namelijk de therapeutische
waarde en de doelmatigheid.De Ziekenfondsraad omschrijft de therapeutische waarde van een geneesmiddel
als de som van de waardering van alle voor de behandeling relevante eigenschappen
van een geneesmiddel, die tezamen bepalend zijn voor de plaats van het middel
binnen de therapie in vergelijking met andere beschikbare behandelingsmogelijkheden.
Het bepalen van de therapeutische waarde van een nieuw geneesmiddel vindt
in het model van de Raad plaats nadat een uitspraak is gedaan over achtereenvolgens
of het middel behoort tot de noodzakelijk te verzekeren zorg, of het middel
werkzaam is en of het middel effectief is. Een middel is volgens de Raad effectief
indien het werkzaam is en uit onderzoek blijkt dat de toepassing in de praktijk
tevens resulteert in het beoogde doel van de behandeling. De Raad onderkent
dat bij de introductie van nieuwe middelen er nog weinig bekend is over de
effectiviteit, maar acht voorlopige opname in het pakket in combinatie met
postmarketing surveillance een manier om dit probleem te ondervangen. De Raad
stelt daarbij dat het doorgaans wel mogelijk is bij introductie de therapeutische
waarde te beoordelen.Ten aanzien van dit onderdeel van het advies ben ik het met de Raad eens
dat de effectiviteit van nieuwe geneesmiddelen, in het bijzonder die geneesmiddelen
die een nieuwe werkzame stof bevatten dan wel bedoeld zijn voor ziekten die
voordien niet langs medicamenteuze weg konden worden behandeld, bij introductie
veelal onbekend is. Daarmee wordt het moeilijk zo niet onmogelijk direct bij
de aanmelding van een nieuw geneesmiddel voor toelating tot het pakket een
oordeel te kunnen vormen over de waarde van het nieuwe geneesmiddel binnen
het totaal van beschikbare behandelwijzen waaronder medicamenteuze therapieën.
De oplossing die de Raad voorstelt acht ik echter niet aangewezen. Immers,
een voorlopige opname in het pakket zou betekenen dat het middel gedurende
die tijd wordt vergoed en er een gebruikersgroep ontstaat, zelfs indien later
zou blijken dat het onderhavige middel geen therapeutische meerwaarde heeft
boven bestaande behandelwijzen. De ervaring leert dat het vervolgens zeer
moeilijk is het middel uit het pakket te verwijderen. In ieder geval wordt
dat door de betrokken patiënten veelal als een verslechtering van de
behandeling ervaren.Ik ben het wel eens met de Raad dat de effecten en kosten van geneesmiddelen
op een systematische wijze zouden moeten worden benoemd, gemeten en vergeleken.
Op deze aanbeveling van de Raad kom ik later in mijn brief terug onder paragraaf
3 onder d. Het invoeren van zogenaamde produktlimieten voor nieuwe middelen, die
bedoeld zijn voor de behandeling van reeds met geneesmiddelen behandelbare
ziekten, acht ik niet consistent met het uitgangspunt van onderlinge vervangbaarheid
zoals dat is toegepast op middelen die op de bijlage 1a van het GVS zijn geplaatst.
Immers, de desbetreffende nieuwe middelen zouden op grond van die criteria
als niet-onderling vervangbaar worden beschouwd, maar vervolgens wel een limiet
krijgen die is gebaseerd op de vergoedingslimiet van een groep van onderling
vervangbare middelen. Ook brengen dergelijke vergoedingslimieten per produkt
het risico met zich mee van hoge onvermijdbare eigen betalingen indien de
aanbieder zijn prijs niet verlaagt tot op of onder de aldus berekende vergoedingslimiet.
Dit is niet ondenkbaar voor die nieuwe geneesmiddelen die als een duidelijke
therapeutische verbetering moeten worden beschouwd en die veelal de eerste
tijd geen concurrentie van vergelijkbare middelen te duchten hebben. Niettegenstaande
deze bezwaren zijn produktvergoedingslimieten voor bepaalde nieuwe geneesmiddelen
wellicht op termijn onvermijdelijk. Dit geldt met name voor die geneesmiddelen
die een hoge ( Europese) prijs hebben. Ik zal dit deel van het advies van
de Raad dan ook nader op zijn mogelijkheden bestuderen.Het advies nieuwe geneesmiddelen, die een meerwaarde hebben voor slechts
een specifieke subgroep van patiënten, op te nemen op de bijlage 1b wijkt
af van de systematiek zoals die wordt gevolgd in het GVS voor de bepaling
van de onderlinge vervangbaarheid van geneesmiddelen. In het GVS is bewust
gekozen om bij de toepassing van de criteria voor onderlinge vervangbaarheid
slechts te kijken naar de effecten van geneesmiddelen bij het merendeel van
de daarvoor in aanmerking komende patiënten. Het volgen van het advies
van de Raad zou betekenen dat het middel wel wordt vergoed voor de behandeling
van een kleine subgroep van patiënten, en zou er toe kunnen leiden dat
artsen, teneinde hun patiënten ter wille te zijn, vaker tot de conclusie
komen dat hun patiënten tot die subgroep behoren die baat heeft bij het
middel. Het volledig vergoeden van deze middelen voor deze patiënten
zou dit effect verder versterken. Gelet op de huidige moeilijkheid voor zorgverzekeraars
om te controleren of een geneesmiddel voor de juiste indicatie wordt voorgeschreven,
en de mogelijkheid voor fabrikanten om zich de bij registratie-aanvraag voor
wat betreft de indicatie specifiek te richten op een subgroep, zou overnemen
van het advies op dit punt feitelijk het openstellen van de bijlage 1b voor
de meeste nieuwe middelen betekenen. Ik acht het echter niet uitgesloten dat
door de snelle ontwikkelingen op het vlak van de automatisering het wellicht
in de toekomst wel mogelijk zal blijken te zijn nauwlettend te controleren
of geneesmiddelen op de juiste indicatie worden voorgeschreven.Ik sta positief tegenover het advies van de Raad om voor de vergoeding
van bepaalde nieuwe middelen nadere voorwaarden te stellen aan de voorschrijver,
de verzekerde of de fabrikant. Bij deze voorwaarden kan bijvoorbeeld gedacht
worden aan beperking van het voorschrijven door alleen bepaalde specialisten
in door de minister van VWS aan te wijzen ziekenhuizen. Tevens kan een toestemmingsvereiste
door de verzekeraar een voorwaarde zijn.Ik ben het eens met de Raad dat het stellen van nadere voorwaarden aan
de vergoeding, alsook de vereiste voor toestemming dan wel machtiging van
de zorgverzekeraar spaarzaam moeten worden toegepast vanwege de daaruit voortvloeiende
administratieve lasten.Samenvattend ben ik van mening dat het advies van de Raad inzake de heropening
van de bijlage 1b op onderdelen perspectieven biedt, maar in zijn totaliteit
de toestroom van nieuwe geneesmiddelen tot de bijlage 1b onvoldoende
indamt en daarmee onvoldoende garanties biedt voor kostenbeheersing. 3. Andere oplossingsrichtingenZoals ik Uw kamer tijdens het Algemeen overleg van 24 april 1996 heb medegedeeld,
zijn de afgelopen tijd de mogelijkheden van een viertal alternatieve oplossingsrichtingen
bestudeerd, namelijk (a) een vergroting van reikwijdte van bijlage 1a teneinde
meer nieuwe geneesmiddelen te kunnen plaatsen op deze bijlage, (b) de koppeling
van verstrekking aan indicatie waarvoor een middel wordt toegepast en (c)
de ontwikkelingsgeneeskundige benadering voor nieuwe middelen, (d) de bekostiging
van nieuwe geneesmiddelen uit besparingen die deze middelen elders in de zorgsector
bewerkstelligen.In het nu volgende worden deze oplossingsrichtingen aan een nadere beschouwing
onderworpen. a. Vergroting van de reikwijdte van de bijlage 1a van
de Regeling farmaceutische hulp 1996Bij invoering van het GVS was het uitgangspunt dat nieuwe geneesmiddelen
die op basis van de criteria zoals neergelegd in de Regeling farmaceutische
hulp, niet konden worden geplaatst op de bijlage 1a in een van de groepen
van onderling vervangbare geneesmiddelen, op de bijlage 1b zouden worden geplaatst.
Met de sluiting van de bijlage 1b worden thans dus bepaalde middelen niet
toegelaten tot het verstrekkingenpakket. In de afgelopen periode is onderzocht
of door aanpassing van de criteria voor de bepaling van de onderlinge vervangbaarheid
deze nieuwe geneesmiddelen zouden kunnen worden geplaatst in de groepen van
onderling vervangbare geneesmiddelen op de bijlage 1a. De achterliggende gedachte
daarbij was dat op deze manier de toestroom van nieuwe geneesmiddelen tot
de bijlage 1b zou worden beperkt terwijl de onderhavige middelen wel voor
vergoeding in aanmerking zouden komen. Daarbij zouden door het overhevelen
van nieuwe geneesmiddelen naar bijlage 1a, deze middelen aan een limiet worden
onderworpen.Een dergelijk aanpassing zou echter moeten voldoen aan een aantal randvoorwaarden.
Zo mocht, teneinde de toegankelijkheid van de zorg niet in gevaar te brengen,
de aanpassing er niet toe leiden dat er voor geneesmiddelen waaraan in de
praktijk behoefte bestaat grootschalige onvermijdbare bijbetalingen zouden
ontstaan. Voorts zou de aanpassing niet mogen leiden tot extra kostenstijgingen.De criteria voor onderlinge vervangbaarheid, zoals neergelegd in het Verstrekkingenbesluit
ziekenfondsverzekering richten zich achtereenvolgens op het indicatiegebied
waar geneesmiddelen voor zijn bedoeld, de leeftijdsgroep, de afwezigheid van
klinische relevante verschillen in eigenschappen tussen geneesmiddelen, de
toedieningsweg en het werkingsmechanisme.Bij het onderzoek naar de mogelijkheden van een aanpassing van de criteria
is in eerste instantie het uitgangspunt geweest dat met name de eerste vier
criteria van belang zijn voor de klinische waarde van een geneesmiddel. Het
criterium werkingsmechanisme houdt evenwel in dat een geneesmiddel als onderling
vervangbaar wordt aangemerkt indien tenminste sprake is van een gelijksoortige
wijze van werking of een gelijksoortig werkingsmechanisme. Dit criterium is
wellicht minder relevant daar waar het bij de toepassing van een geneesmiddel
immers gaat om het effect dat men wil bereiken en niet zozeer om hoe dat effect
tot stand komt. Voor een aantal geneesmiddelengroepen met een gelijksoortig
indicatiegebied zijn daarom de gevolgen onderzocht van het schrappen van dit
criterium.Uit deze eerste analyse komt naar voren dat in de onderzochte groepen
het schrappen van het criterium werkingsmechanisme niet leidt tot een substantiële
toename van de clusterbaarheid van (nieuwe) geneesmiddelen in groepen van
onderling vervangbare middelen op de bijlage 1a. Nieuwe geneesmiddelen die
thans niet zijn toegelaten op bijlage 1b blijken met name niet clusterbaar
wegens de aanwezigheid van klinisch- relevante verschillen met de bestaande
geneesmiddelen op de bijlage 1a. Verder blijken er meestal klinisch-relevante
verschillen te bestaan tussen geneesmiddelen met verschillende werkingsmechanismen.Ook hangen de afzonderlijke criteria voor onderlinge vervangbaarheid dermate
samen, dat het verwijderen van een criterium er toe leidt dat de resterende
criteria van groter gewicht worden. Hoewel bestudering van deze als problematisch
te kenschetsen oplossingsrichting nog niet volledig is afgerond, kan op voorhand
worden gesteld dat vergroting van de reikwijdte van bijlage 1a van het GVS
middels aanpassing van de criteria voor onderlinge vervangbaarheid de huidige
bijlage 1b problematiek onvoldoende oplost. b. Indicatiegerichte verstrekkingEen tweede oplossingsrichting bestaat uit de mogelijkheid om nieuwe geneesmiddelen
te koppelen aan indicaties waarvoor zij voor vergoeding in aanmerking komen.
Zodoende zouden alleen bepaalde patiënten(groepen) in aanmerking komen
voor een bepaald nieuw middel. De kosten van nieuwe geneesmiddelen kunnen
op deze wijze worden beperkt. Ook de Ziekenfondsraad kiest voor een dergelijke
benadering als onderdeel van zijn advies.Ik ben van mening dat in ieder geval via ontwikkeling van protocollen
een meer indicatiegerichte verstrekking van geneesmiddelen moet plaatsvinden.De ontwikkeling van protocollen garandeert echter niet de naleving er
van. Het controleren van individuele artsen op hun voorschrijfbeleid is administratief
ingewikkeld en daardoor kostbaar. Het controleren van het voorschrijfgedrag
van individuele artsen acht ik primair een taak van verzekeraars. Ik zal in
overleg met verzekeraars treden om de controle op de naleving te bevorderen.Het stellen van nadere voorwaarden aan de voorschrijver, de verzekerde
of de fabrikant voor de vergoeding van bepaalde nieuwe middelen acht ik een
bruikbaar middel dat via de bijlage 2 van de Regeling farmaceutische hulp
1996 al wordt toegepast. Echter, zoals ik reeds eerder heb opgemerkt, dient
het stellen van nadere voorwaarden aan de vergoeding, alsook de vereiste voor
toestemming dan wel machtiging van de zorgverzekeraar spaarzaam te worden
toegepast vanwege de daaruit voortvloeiende administratieve lasten en de noodzaak
dergelijke beperkingen niet te laten verworden tot formaliteiten.Daarnaast acht ik het aangewezen om het instrument van de Uitkomsten van
Overleg (UvO) tussen verzekeraars en aanbieders van zorg in te zetten. In
het kader van deze afspraken tussen aanbieders van zorg en zorgverzekeraars
over het te voeren kwaliteitsbeleid zou bijvoorbeeld de (inspannings)verplichting
kunnen worden opgenomen om volgens protocollen te werken. Zo'n protocol houdt
dan bijvoorbeeld in dat geneesmiddel x alleen dient te worden voorgeschreven
aan patiënten die voldoen aan bepaalde criteria.Naast deze top-down benadering waarbij de verzekeraars tegelijkertijd
een sturende en toetsende rol is toebedacht, stel ik voor daarnaast een bottom
up-beleidslijn te volgen. Deze kan daaruit bestaan, dat het indicatiegericht
verstrekken van geneesmiddelen onderdeel wordt van het kwaliteitsbeleid van
de voorschrijvende artsen (huisartsen, en in het geval van nieuwe
geneesmiddelen met name medische specialisten). Aldus wordt via dit instrument
zelfregulering op dit punt bevorderd. Daarop kan stimuleringsbeleid worden
gevoerd. De huidige (perifere) infrastructuur voor deskundigheids-, kwaliteits-
en doelmatigheidsbevordering in de vorm van de lokale FTO-groepen van huisartsen
en apothekers kan daarbij worden ingezet ter ondersteuning van deze bottom
up-lijn.Relevant is in dit verband dat verzekeraars steeds meer betrokken raken
bij deze FTO-groepen en feedback-informatie leveren op het voorschrijf- en
aflevergedrag van de participerende beroepsbeoefenaren. Door de informatie
waarover verzekeraars beschikken, kunnen zij de hen hierboven toebedachte
taak naar verwachting zeker vervullen. De verdergaande verzekeraarsbudgettering
zal hen daartoe prikkelen.Binnen het stimuleringsbeleid moet daarbij met voorrang worden gewerkt
aan het mobiliseren van de medische specialisten zodat ook medische specialisten
participeren in FTO-groepen of soortgelijke transmurale FTO-structuren. Daartoe
kan het overleg dienstig zijn, waartoe ik in het kader van het op stofnaam
voorschrijven, de specialistenverenigingen heb uitgenodigd.Voorts zullen vanuit de uitkomsten van het ontwikkelingsgeneeskundig onderzoek
(zie hierna) aanbevelingen komen voor protocollen en formularia. Deze protocollen
en formularia kunnen het doelmatig voorschrijven van geneesmiddelen bevorderen. c. OntwikkelingsgeneeskundeMet de term ontwikkelingsgeneeskunde werd oorspronkelijk bedoeld het evalueren
van nieuw ontwikkelde diagnostiek en behandelingen, waarbij doelmatigheidstoetsing
aan de orde was. Later werd ontwikkelingsgeneeskundig onderzoek ook ingezet
middels toegepast klinisch onderzoek om bestaande diagnostiek en therapie
te evalueren.De primaire doelstelling van ontwikkelingsgeneeskundig onderzoek is om
uitsluitsel te verkrijgen of de toepassing van een behandeling een aanwinst
is voor de gezondheidszorg. De beantwoording van deze vraag is gericht op
een te nemen besluit, zoals opneming in het verstrekkingenpakket dan wel aanscherping
van de indicaties van bestaande behandelingsvormen. Ik heb u hierover in mijn
beleidsbrief van 28 november 1995 inzake de Medical Technology Assessment
over bericht (Kamerstukken II, 1995–1996, 24 126, nr. 9).Onderzocht is of de ontwikkelingsgeneeskundige benadering mogelijkheden
biedt om de toelating van nieuwe geneesmiddelen tot de bijlage 1b te reguleren.
De achterliggende gedachte was dat nieuwe geneesmiddelen gedurende een bepaalde
periode in een onderzoekssituatie zouden kunnen worden verstrekt, waarbij
aan het eind van de periode een uitspraak zou kunnen worden gedaan over de
toegevoegde waarde van het nieuwe geneesmiddel aan het beschikbare arsenaal
van behandelwijzen voor een bepaalde aandoening. Op basis hiervan zou een
uitspraak kunnen worden gedaan over wel of geen opname in het verstrekkingenpakket.
Alleen nieuwe geneesmiddelen die een aangetoonde meerwaarde voor het therapeutisch
arsenaal betekenen zouden dan worden toegelaten tot de bijlage 1b. Deze procedure
is dus geheel vergelijkbaar met de wijze waarop kostbare nieuwe, niet medicamenteuze
behandelingen tot het pakket worden toegelaten via het ontwikkelingsgeneeskundig
traject. Deze benadering past men ook toe in de Verenigde Staten, waar de
FDA een registratie voor zogenaamd «investigational use» kent.In een ontwikkelingsgeneeskundig model zouden bepaalde nieuwe geneesmiddelen
na registratie voor een beperkte periode niet in het wettelijk verzekerde
pakket worden opgenomen en gedurende die tijd worden toegepast
bij een beperkte onderzoekspopulatie in geselecteerde centra. Nadat dit onderzoek
is beëindigd en geëvalueerd en er meer duidelijkheid bestaat over
de therapeutische meerwaarde en kosten van een nieuw geneesmiddel, kan het
geneesmiddel in het sociale ziektekostenpakket worden opgenomen.Indien men de toelating van nieuwe geneesmiddelen tot het verstrekkingenpakket
wil reguleren langs de weg van ontwikkelingsgeneeskundige projecten stuit
men op de vraag welke geneesmiddelen in te laten stromen in een ontwikkelingsgeneeskundig
traject.Zoals al uit het vorenstaande moge blijken acht ik in dit verband ontwikkelingsgeneeskundig
onderzoek niet noodzakelijk voor die geneesmiddelen die op grond van de criteria
zoals neergelegd in de Regeling farmaceutische hulp 1996 als onderling vervangbaar
met andere geneesmiddelen kunnen worden beschouwd. Deze middelen kunnen worden
geplaatst in de daarvoor in aanmerking komende groepen op de bijlage 1a, en
komen daarmee voor vergoeding, voorzover zij niet hoger geprijsd zijn dan
de vergoedingslimiet in aanmerking. In lijn hiermee acht ik ontwikkelingsgeneeskundig
onderzoek ook niet nodig voor die nieuwe geneesmiddelen die tezamen met reeds
op de bijlage 1b geplaatste middelen (welke nog niet geclusterd konden worden)
een nieuwe groep van onderling vervangbare geneesmiddelen kunnen vormen en
daarmee op de bijlage 1a kunnen worden geplaatst. Het door de Wet geneesmiddelenprijzen
(WGP) bewerkstelligde prijsplafond alsmede de uitvoering van de aanbevelingen
van de Interdepartementale Werkgroep Geneesmiddelendistributie (IWG) zullen
er voor zorgen dat er in dit segment prijsconcurrentie ontstaat waarvan een
matigende invloed zal uitgaan op de door deze middelen veroorzaakte kostenstijging.Ontwikkelingsgeneeskunde zou in dit beslismodel slechts toegepast moeten
worden indien het nieuwe geneesmiddel niet onderling vervangbaar is met andere
geneesmiddelen.Allereerst dient men voor deze middelen de vraag te beantwoorden of het
om noodzakelijke zorg gaat. Zoals ik in mijn brief aan Uw Kamer van 7 december
1995 (Kamerstukken II, 1995–1996, 24 124, nr. 25) heb gesteld,
beschouw ik in lijn met het advies van de Ziekenfondsraad als noodzakelijk
te verzekeren zorg dat er sprake is (of in de toekomst sprake kan zijn) van
een (mogelijke) verstoring van de gezondheid waarbij voor het tijdig afwenden
dan wel gunstig beïnvloeden van het verloop van het ziekteproces voor
de diagnostiek en behandeling medische deskundigheid is vereist. Zelfzorggeneesmiddelen
vallen hier in beginsel dus niet onder, omdat de noodzaak ontbreekt een arts
in te schakelen.Voorts moet het geneesmiddel werkzaam zijn, dat wil zeggen dat de farmacologische
werking bij toepassing in klinisch onderzoek resulteert in een therapeutisch
effect.Omdat de beoordeling van de werkzaamheid van geneesmiddelen bij de door
de registratiehouder aangevraagde indicatie reeds heeft plaatsgevonden door
het College ter beoordeling van geneesmiddelen dan wel door de Europese registratie-autoriteiten,
kunnen alle nieuwe geneesmiddelen op de Nederlandse markt, waarvoor een handelsvergunning
is afgegeven, als werkzaam worden beschouwd.Indien deze eerste stappen genomen zijn, kan men de resterende nieuwe
geneesmiddelen indelen in drie categorieën:a. geneesmiddelen die zijn bedoeld voor de behandeling van reeds medicamenteus
behandelbare ziekten maar die volgens de criteria van het GVS niet qua werking
en nevenwerking maar wel qua werkingsmechanisme of toedieningsweg verschillen
van bestaande geneesmiddelen;b. geneesmiddelen die weliswaar zijn bedoeld voor de behandeling van reeds
medicamenteus behandelbare ziekten maar die in eigenschappen klinisch-relevant
verschillen van bestaande middelen; c. geneesmiddelen die zijn bedoeld voor de behandeling van aandoeningen
die voordien niet met geneesmiddelen konden worden behandeld.Ad a. Nieuwe geneesmiddelen met een ander werkingsmechanisme of andere
toedieningsweg maar geen klinisch-relevante verschillen in werking en nevenwerkingen
(bijwerkingen).Uitgaande van de veronderstelling dat het bij een geneesmiddeltherapie
primair gaat om het klinische effect, zou deze categorie niet voor ontwikkelingsgeneeskundig
onderzoek in aanmerking komen. Deze middelen bieden immers geen voordelen
boven bestaande middelen en er bestaat derhalve geen noodzaak ze te vergoeden.
In dit verband kan een uitzondering worden gemaakt voor die middelen die leiden
tot lagere kosten omdat zij andere, reeds op de bijlage 1b geplaatste middelen
vervangen. Deze nieuwe geneesmiddelen zouden, evenals nu reeds het geval is,
om redenen van doelmatigheid moeten worden toegelaten tot de bijlage. Hierbij
zal de prijsontwikkeling van het betreffende geneesmiddel nauwlettend in de
gaten worden gehouden.Ad b. Nieuwe geneesmiddelen die in werking en nevenwerking klinisch-relevant
verschillen van bestaande middelen.Indien een nieuw geneesmiddel wordt geïntroduceerd voor een aandoening
die al medicamenteus kan worden behandeld en om redenen van klinisch-relevante
verschillen niet kan worden geplaatst op de bijlage 1a, dient allereerst te
worden onderzocht of het produkt tot lagere of hogere kosten leidt door vervanging
van bestaande middelen.Indien het nieuwe middel tot lagere kosten leidt kan het zonder meer toegelaten
worden tot het Verstrekkingenpakket ziekenfondsverzekering.Indien een nieuw middel echter naar verwachting zal leiden tot hogere
kosten dient wederom de vraag gesteld te worden of het middel een therapeutische
meerwaarde bezit. Deze al dan niet aanwezige therapeutische meerwaarde kan
worden bepaald mede op basis van ontwikkelingsgeneeskundig onderzoek. Na het
onderzoek en gebleken therapeutische meerwaarde kan het geneesmiddel vervolgens
worden toegelaten tot bijlage 1b. In dit geval kan er sprake zijn van substitutie
van andere, niet-medicamenteuze behandelwijzen, zodat in sommige gevallen
de kosten van het nieuwe middel deels zouden kunnen worden gefinancierd door
budgetverschuivingen.Ad c. Geneesmiddelen voor ziekten die voordien niet met geneesmiddelen
konden worden behandeld.Geneesmiddelen die zijn bedoeld voor de behandeling van aandoeningen die
voordien niet met geneesmiddelen konden worden behandeld worden onderwerp
van ontwikkelingsgeneeskundig onderzoek. Omdat het daarbij gaat om nieuwe
geneesmiddelen waarmee vrijwel geen ervaring in de dagelijkse praktijk is
opgedaan, zou kunnen worden onderzocht of deze middelen een therapeutische
meerwaarde bezitten boven reeds bestaande niet-medicamenteuze behandelwijzen.
Indien na onderzoek het nieuwe geneesmiddel beter blijkt te zijn dan de vigerende
behandelmethode kan besloten worden het geneesmiddel toe te laten tot het
geneesmiddelenpakket. Hierbij zou dan op basis van de uitkomsten van het ontwikkelingsgeneeskundig
onderzoek aangegeven moeten worden in hoeverre het nieuwe produkt kan worden
gefinancierd vanuit het budget voor de oude (in het onderzoek betrokken) behandelmethode.
Hiermee is de eerder genoemde oplossingsrichting «financiering nieuwe
geneesmiddelen uit besparingen elders» (zie ook hierna) geïncorporeerd
in de ontwikkelingsgeneeskundige benadering. Belangrijk is dat bij de opzet
van het onderzoek met dergelijke substitutie rekening wordt gehouden. Een fraai voorbeeld uit het verleden is het gebruik van cimetidine voor
maagzweren, die voordien met lange rustkuren of met operatief ingrijpen behandeld
werden.In dit verband zal de farmaceutische industrie worden gevraagd om inzage
te geven in de kosteneffectiviteit van het nieuwe geneesmiddel. Ik ben van
mening dat de registratiehouders een deel van de benodigde gegevens zullen
moeten leveren. Daarbij valt te denken aan resultaten van een vergelijkend
onderzoek met andere geneesmiddelen en/of behandelwijzen.Ik ben van mening dat een ontwikkelingsgeneeskundige benadering voor de
bepaling welke geneesmiddelen wel en welke geneesmiddelen niet toegelaten
kunnen worden tot het pakket volgens de hierboven geschetste lijnen een begaanbare
weg is. Aan de hand van de uitkomsten van het ontwikkelingsgeneeskundig onderzoek
zal de minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport vervolgens besluiten
nieuwe geneesmiddelen al dan niet tot de bijlage 1b toe te laten.Ik ben dan ook voornemens om voor 1997 f 20 mln gld extra te reserveren
voor ontwikkelingsgeneeskundige projecten ten behoeve van nieuwe geneesmiddelen.Tot slot zal ik de hierboven beschreven aanpak aan de Ziekenfondsraad
voorleggen. d. Bekostiging van nieuwe geneesmiddelen uit besparingen
elders in de zorgAan deze oplossingsrichting is reeds bij de ontwikkelingsgeneeskunde aandacht
besteed. Duidelijk is dat aan het schuiven van budgetten van de ene sector
naar de andere sector gefundeerd bewijsmateriaal over de besparingen ten grondslag
moet liggen.In overleg met de Commissie ontwikkelingsgeneeskunde zal in de komende
onderzoeken naar nieuwe geneesmiddelen hieraan expliciet aandacht moeten worden
besteed. In dit kader heb ik de Ziekenfondsraad bij brief van 10 juni jl.
inzake «Doelmatigheid in de zorg» (kenmerk VPZ/VU 96927) verzocht
de Commissie ontwikkelingsgeneeskunde om te vormen tot een commissie met als
taak het bestrijden van ondoelmatigheid in de verzekering.Voorts zal ik aan de Raad voor de Volksgezondheid en Zorggerelateerde
dienstverlening (RVZ) advies vragen over de wenselijkheid en mogelijkheid
om te komen tot een waardebepaling (kosteneffectiviteit) van geneesmiddelen.
Indien een dergelijke methodiek zou kunnen worden ontwikkeld, zou het eenvoudiger
worden de doelmatigheid van geneesmiddelen te beoordelen. 4. Budgettaire consequentiesAl eerder is opgemerkt dat ondanks de bovenbeschreven procedure het beschikbaar
komen van nieuwe, werkzame geneesmiddelen toch gepaard zal blijven gaan met
aanzienlijke budgettaire consequenties. Dit betekent dat het budget voor de
nieuwe geneesmiddelen zal dienen te groeien zodanig dat nieuwe geneesmiddelen
na de ontwikkelingsgeneeskundige toets kunnen instromen in het geneesmiddelenpakket.De geleidelijke groei van het geneesmiddelenbudget kan op verschillende
manieren mogelijk worden gemaakt.Ten eerste door in het kader van de groeiruimte voor de volksgezondheid
van 1,3% in de komende jaren extra ruimte te reserveren voor de instroom nieuwe
geneesmiddelen.Ten tweede kan groei van het geneesmiddelenbudget worden bewerkstelligd
door besparingen in andere sectoren, als gevolg van de introductie
van nieuwe geneesmiddelen, aan te wenden voor het geneesmiddelenbudget. Zoals
al eerder opgemerkt zal binnen de ontwikkelingsgeneeskundige projecten expliciet
aandacht moeten worden besteed aan het effect van een nieuw geneesmiddel ten
opzichte van een bestaande behandelmethode. Zodoende ontstaat inzicht in de
mate waarin financiële middelen van de ene sector naar de andere sector
overgeheveld kunnen worden.Ten derde zal binnen het bestaande geneesmiddelenbudget ruimte kunnen
worden vrijgemaakt ter financiering van de nieuwe prioriteiten. Hierbij kan
ondermeer worden gedacht aan de opschoning van het bestaande geneesmiddelenpakket.Ten vierde kan een doelmatig voorschrijven van geneesmiddelen verder worden
bevorderd door het stimuleren van de toepassing van protocollen en formularia.Voor de geneesmiddelen die reeds in 1996 tot het pakket zijn toegelaten,
zoals een aantal protease-remmers en interferon beta 1b, (en dus geen deel
uitmaken van het ontwikkelingsgeneeskundig traject) geldt een structureel
kostenbeslag in 1997 dat voorshands wordt geraamd op circa 0,4 mrd. Dit is
een partiële berekening die betrokken dient te worden bij de veelheid
van mutaties die deze zomer op onder meer het geneesmiddelenbudget zullen
plaatsvinden. In augustus zal hierover binnen het kabinet besluitvorming plaatsvinden.Tot slot merk ik op dat de kostenontwikkeling van nieuwe toegelaten geneesmiddelen
nauwlettend zal worden gevolgd. Op basis van een ontwikkeld geïntegreerd
informatiesysteem, GENMAR genoemd, heb ik de mogelijkheid gecreëerd de
ontwikkelingen tijdens het lopende jaar op produktniveau te volgen. Daarnaast
maakt het Geneesmiddelen Informatie Project (GIP) van de Ziekenfondsraad diepgaande
analyses mogelijk met betrekking tot het geneesmiddelengebruik. Hierdoor zullen
vroegtijdig aanvullende maatregelen, bijvoorbeeld in de vorm van nadere voorwaarden
aan de verstrekking, kunnen worden genomen teneinde hoge kostenstijgingen
door ondoelmatig gebruik een halt toe te roepen. 5. Conclusie en samenvattingOp basis van onderzoek naar een viertal oplossingsrichtingen is een aanpak
geformuleerd die zal leiden tot een zorgvuldige en weloverwogen toelating
van nieuwe geneesmiddelen tot de bijlage 1b van de Regeling farmaceutische
hulp 1996.Centraal in de geschetste aanpak staat de ontwikkelingsgeneeskunde.Geneesmiddelen die op basis van de criteria zoals neergelegd in de Regeling
farmaceutische hulp 1996 als onderling vervangbaar worden beoordeeld, komen
niet in aanmerking voor een ontwikkelingsgeneeskundig onderzoek maar worden
ondergebracht in bijlage 1a van het GVS. Ten aanzien van geneesmiddelen die
niet clusterbaar, maar wel goedkoper zijn dan bestaande produkten, wordt voorgesteld
deze toe te laten tot het geneesmiddelenpakket.Nieuwe geneesmiddelen die niet kunnen worden geplaatst op de bijlage 1a
omdat zij verschillen wat betreft het werkingsmechanisme of toedieningsweg
worden alleen toegelaten tot de bijlage 1b indien zij een goedkoper alternatief
blijken te zijn dan de bestaande middelen. Ook deze middelen komen niet in
aanmerking voor een ontwikkelingsgeneeskundig traject.Geneesmiddelen die qua effecten klinisch-relevant verschillen met bestaande
produkten alsmede geneesmiddelen voor ziekten die thans nog niet langs medicamenteuze
weg kunnen worden behandeld, komen in aanmerking voor een ontwikkelingsgeneeskundig
project.Binnen het ontwikkelingsgeneeskunde project dient vervolgens onderzocht
te worden of en in hoeverre het nieuwe geneesmiddel therapeutische
meerwaarde heeft, en hoe doelmatig het nieuwe middel is in verhouding tot
de overige voorhanden zijnde behandelmethoden. Indien in dit onderzoek vastgesteld
wordt dat het produkt therapeutische meerwaarde heeft en doelmatiger is dan
andere behandelwijzen, dient vervolgens een indicatie gegeven te worden over
de besparingen elders.Daarnaast dient ontwikkelingsgeneeskundig onderzoek inzicht te verschaffen
in de indicaties en patiëntencategorieën waartoe de verstrekking
van het desbetreffende middel beperkt moet worden. Vervolgens kan dit in de
ontwikkelingen van protocollen en in UvO's en FTO's verder een gevolg krijgen.Ik ben voornemens om vanaf 1997 structureel 20 mln gld beschikbaar te
stellen voor ontwikkelingsgeneeskundige projecten.Ik zal aan de Ziekenfondsraad vragen hoe aan de hiervoor beschreven aanpak
het beste uitvoering kan worden gegeven.Tot slot realiseer ik mij dat deze aanpak in beginsel alleen van toepassing
is op het Ziekenfondspakket. Echter op basis van de eerder gemaakte afspraken
met Zorgverzekeraars Nederland in het kader van de terugheveling van o.a.
de geneesmiddelen naar de ziekenfondswet en de particuliere verzekeringen
ga ik ervan uit dat er een parallelle vertaling zal plaatsvinden van de beschreven
aanpak voor de particuliere ziektekostenverzekering.De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,E. Borst-Eilers 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24124-39.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl