Regels met betrekking tot de veiligheid van pleziervaartuigen (Wet pleziervaartuigen); Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24689, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

23-04-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24689 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam§ 1. Inleiding§ 2. De richtlijn pleziervaartuigen (nr. 94/25/EG) a. strekking en reikwijdte van de richtlijnb. normadressaatc. geharmoniseerde normend. certificeringe. keuringsinstantiesf. overheidstoezichtg. overgangsrecht§ 3. Het onderhavige wetsvoorstel a. algemeenb. reikwijdte van het wetsvoorstelc. normadressaatd. verplichtingene. certificeringg. keuringsinstantiesh. de CE-markering van overeenstemmingi. toezicht en handhavingj. overgangsrecht§ 4. Artikelsgewijze toelichting Artikel 1Artikel 2Artikel 3Artikel 4Artikelen 5 en 6Artikel 7Artikelen 8 en 9Artikel 10Artikel 11Artikel 12Artikel 13Artikel 14Artikel 15Artikel 16Artikelen 17 en 26Artikel 18Artikel 24Artikel 25Artikel 27OndertekeningLichaamTransponeringstabel 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24689Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 46 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 689Regels met betrekking tot de veiligheid van pleziervaartuigen (Wet pleziervaartuigen)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING § 1. InleidingHet onderhavige wetsvoorstel strekt tot implementatie in de Nederlandse
wetgeving van richtlijn nr. 94/25/EG van het Europees Parlement en van de
Raad van de Europese Unie van 16 juni 1994 inzake de onderlinge aanpassing
van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de Lid-Staten met
betrekking tot pleziervaartuigen (PbEG L 164) (verder: de richtlijn). De richtlijn
is gebaseerd op artikel 100A van het Verdrag tot oprichting van de Europese
Gemeenschap. De voornaamste reden voor de vaststelling van deze richtlijn
was, blijkens de overwegingen van de richtlijn, de omstandigheid dat de in
de verschillende lid-staten van de Europese Unie geldende wettelijke voorschriften
met betrekking tot de veiligheidskenmerken van pleziervaartuigen qua inhoud
en werkingssfeer verschillen. Dergelijke verschillen kunnen leiden tot handelsbelemmeringen
en ongelijke concurrentievoorwaarden op de interne markt. Aangezien –
volgens de overwegingen van de richtlijn – harmonisatie van de wetgeving
op dit onderdeel van de verschillende lid-staten de enige wijze is waarop
deze veronderstelde belemmeringen van de vrije handel kunnen worden weggenomen,
werd het noodzakelijk geacht een EG-richtlijn vast te stellen. § 2. De richtlijn pleziervaartuigen (nr. 94/25/EG) a. strekking en reikwijdte van de richtlijnDeze richtlijn behoort tot de categorie van de zogenaamde «nieuwe
aanpak»-richtlijnen. Deze nieuwe aanpak houdt in, dat wat betreft het
stellen van produktveiligheidseisen wordt volstaan met doelvoorschriften.
Dit zijn voorschriften die het veiligheidsdoel omschrijven, maar niet, of
uitsluitend in algemene termen, de middelen aangeven die daartoe dienen te
worden gebruikt. Zij zijn in bijlage I bij de richtlijn opgenomen en worden
daar aangeduid als essentiële veiligheidseisen met betrekking tot het
ontwerp en de bouw van pleziervaartuigen. Alle in het gebied waarop de Overeenkomst
betreffende de Europese Economische Ruimte van toepassing is in de handel
of in bedrijf te stellen pleziervaartuigen, voor zover deze onder de richtlijn
vallen, dienen aan deze eisen te voldoen, enerzijds opdat in de toekomst de
produktveiligheid van pleziervaartuigen zal zijn geharmoniseerd,
en anderzijds om ten aanzien van pleziervaartuigen te kunnen komen tot opheffing
van handelsbelemmeringen binnen de Europese Unie. Op de wijze waarop de overeenstemming
met deze eisen wordt vastgesteld en de vraag waaruit deze overeenstemming
blijkt, wordt hieronder ingegaan bij de bespreking van de daartoe in de richtlijn
opgenomen certificeringsprocedures.De richtlijn is van toepassing op «pleziervaartuigen, gedeeltelijk
afgebouwde pleziervaartuigen en losse en gemonteerde onderdelen» van
pleziervaartuigen. Onder pleziervaartuig worden begrepen ieder vaartuig voor
sport- en vrijetijdsdoeleinden, met een romplengte van 2,5 tot en met 24 meter.
De richtlijn zondert voorts een aantal specifieke categorieën pleziervaartuigen
van de werking van de richtlijn uit (vgl. artikel 2 van het onderhavige wetsvoorstel). b. normadressaatDe richtlijn legt verplichtingen op aan de lid-staat, en regelt tevens
verplichtingen die opgelegd moeten worden aan de fabrikanten van pleziervaartuigen
en aan de keuringsinstanties, alsmede aan een ieder die pleziervaartuigen
in de handel brengt of in bedrijf stelt in het gebied waarop de Overeenkomst
betreffende de Europese Economische Ruimte van toepassing is. Indien de fabrikant
van het pleziervaartuig niet gevestigd is in het genoemde gebied, dienen de
bedoelde verplichtingen mede te rusten op zijn binnen dit gebied gevestigde
gemachtigde, dan wel op de importeur van het pleziervaartuig. c. geharmoniseerde normenIn het voorgaande is al opgemerkt, dat men in «nieuwe aanpak»-richtlijnen
geen gedetailleerde technische specificaties zal aantreffen, de zogenaamde
«globale benadering». De gedachte hierbij is dat op deze wijze
de voltooiing van de interne markt op snelle wijze kan worden gerealiseerd.
Eén van de instrumenten die daarbij worden gehanteerd, is het gebruik
van geharmoniseerde normen. De geharmoniseerde normen, bedoeld in de richtlijn,
worden in opdracht van de Commissie van de Europese Gemeenschappen door de
particuliere Europese normalisatielichamen CEN (de Europese Commissie voor
normalisatie) en CENELEC (het Europees Comité voor elektrotechnische
normalisatie) ontwikkeld en vastgesteld in gedetailleerde technische specificaties.Pleziervaartuigen die met inachtneming van geharmoniseerde Europese normen
worden vervaardigd, worden vermoed te voldoen aan de essentiële veiligheidseisen
van de richtlijn. Dit vermoeden is een door de lid-staten weerlegbaar vermoeden.
De Europese normen zijn immers een vastlegging van een aanvaard veiligheidsniveau,
volgens de stand van de techniek op dat moment; zij zijn het resultaat van
particulier overleg, waarin de overheid soms participeert. Dit brengt met
zich mee, dat ook indien een pleziervaartuig is vervaardigd met inachtneming
van geharmoniseerde normen, de mogelijkheid zich in de praktijk kan voordoen
dat het pleziervaartuig niet aan de essentiële veiligheidseisen van de
richtlijn voldoet. De overheid dient ingevolge de bepalingen van de richtlijn
bij controle op de naleving uit te gaan van de essentiële veiligheidseisen,
en zal tegen een produkt dat daaraan niet voldoet, moeten kunnen optreden.In de regel zal echter vervaardiging in overeenstemming met de geharmoniseerde
Europese normen een grote mate van zekerheid bieden aan de fabrikanten dat
de produkten daadwerkelijk aan de essentiële veiligheidseisen voldoen.
Indien of voor zover er nog geen geharmoniseerde normen zijn of niet gekozen
wordt voor inachtneming van geharmoniseerde normen, zal een fabrikant,
door gebruikmaking van de in de richtlijn beschreven overeenstemmingsbeoordelingsprocedures
moeten vaststellen, dat het pleziervaartuig voldoet aan de essentiële
veiligheidseisen van de richtlijn, alvorens hij de CE-markering mag aanbrengen.
Met de CE-markering en de verklaring van overeenstemming (zie onder d) geeft
de fabrikant te kennen dat zijn pleziervaartuig voldoet aan de essentiële
veiligheidseisen van de richtlijn. d. certificeringTer beoordeling van de overeenstemming met de veiligheidseisen, geeft
de richtlijn certificeringsprocedures die de fabrikant, diens gemachtigde
in het gebied waarop de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte
van toepassing of, indien geen van hen in het genoemde gebied gevestigd is,
degene die het pleziervaartuig in dat gebied in de handel brengt of in bedrijf
stelt, in acht dient te nemen om zijn produkten rechtmatig en zonder belemmeringen
in de handel te kunnen brengen of in bedrijf te (laten) stellen. Algemeen
geldt dat elk pleziervaartuig, voordat mag worden overgegaan tot het in de
handel brengen of in gebruik nemen, voorzien moet zijn van een CE-markering
en vergezeld moet gaan van een door de fabrikant of diens in het gebied waarop
de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte van toepassing
is gevestigde gemachtigde opgestelde «verklaring van overeenstemming»,
waarin hij verklaart dat het produkt in overeenstemming is met de essentiële
veiligheidseisen.De CE-markering en de verklaring van overeenstemming mogen slechts worden
afgegeven voor pleziervaartuigen die niet alleen in overeenstemming zijn met
de essentiële veiligheidseisen, maar ten aanzien waarvan tevens de genoemde
voorgeschreven procedures in acht zijn genomen door een in het gebied waarop
de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte van toepassing
is gevestigde fabrikant of zijn in dat gebied gevestigde vertegenwoordiger.De richtlijn maakt in de keurings- en beoordelingsprocedures onderscheid
tussen pleziervaartuigen die zijn ontworpen voor gebruik op de oceaan of de
zee, voor de vaart op kustwateren en voor de vaart op kleine meren, rivieren
en kanalen. Bij de beide eerste categorieën wordt daarnaast nog onderscheid
gemaakt tussen pleziervaartuigen waarvan de romplengte minder is dan 12 meter,
en vaartuigen met een romplengte van 12 meter of meer. Ten slotte bevat de
richtlijn nog een afzonderlijke regeling voor de procedure van overeenstemmingsbeoordeling
van onderdelen van pleziervaartuigen. De richtlijn schrijft per hiervoor weergegeven
geval voor uit welke procedures of combinatie van procedures dient te worden
gekozen. De richtlijn kent procedures voor: interne fabricagecontrole (bijlage
V van de richtlijn), interne fabricagecontrole plus proeven (bijlage VI),
EG-typeonderzoek (bijlage VII), gecombineerd met onderzoek naar overeenstemming
met het type (bijlage VIII), produktkwaliteitswaarborging (bijlage IX), produktkeuring
(bijlage X), eenheidskeuring (bijlage XI) en volledige kwaliteitswaarborging
(bijlage XII). De in deze bijlagen opgenomen procedures worden gevormd door
standaard-modules, die bij soortgelijke EG-richtlijnen in principe steeds
worden toegepast en worden ontleend aan het Besluit nr. 93/465/EEG van de
Raad van de Europese Gemeenschappen van 22 juli 1993 betreffende de modules
voor de verschillende fasen van de overeenstemmingsbeoordelingsprocedures
en de voorschriften inzake het aanbrengen en het gebruik van de CE-markering
van overeenstemming (PbEG L 220). Wellicht ten overvloede wordt nog opgemerkt dat de CE-markering niet verward
mag worden met een eventueel kwaliteitsmerk ten behoeve van de gebruiker.
De CE-markering heeft immers een specifieke functie die direct samenhangt
met het doel van de richtlijn en van artikel 100A van het Verdrag betreffende
de Europese Unie, te weten het opheffen van de handelsbelemmeringen tussen
de lid-staten. e. keuringsinstantiesHet in onderdeel d genoemde EG-typeonderzoek, de produktkwaliteitswaarborging,
de produktkeuring, de eenheidskeuring en de volledige kwaliteitswaarborging
dienen, volgens de richtlijn, plaats te vinden door of onder toezicht van
een daartoe door de lid-staat aangewezen onafhankelijke deskundige keuringsinstantie.
Deze keuringsinstantie dient door de lid-staat bij de Commissie van de Europese
Gemeenschappen te worden aangemeld. De lid-staten dienen bij de aanwijzing
ten minste de criteria, opgenomen in bijlage XIV van de richtlijn in acht
te nemen. Deze criteria hebben betrekking op onder meer de vereiste deskundigheid
en onafhankelijkheid van de aan te wijzen instantie. f. overheidstoezichtIn de richtlijn is, conform artikel 100A, vijfde lid, van het Verdrag
betreffende de Europese Unie, een zogenaamde «vrijwaringsclausule»
(artikel 7 van de richtlijn) opgenomen, waarin is vastgelegd dat indien de
overheid constateert dat een pleziervaartuig of een onderdeel daarvan, voorzien
van een CE-markering, bij juiste constructie, montage, correct onderhoud en
gebruik overeenkomstig het gebruiksdoel, gevaar kan opleveren voor de veiligheid
en de gezondheid van personen, eigendommen of het milieu, passende maatregelen
dienen te worden genomen om het pleziervaartuig uit de handel te nemen of
om het in de handel brengen of het in bedrijf stellen ervan te verbieden dan
wel te beperken. De lid-staat dient van een dergelijke maatregel onmiddellijk
de Commissie van de Europese Gemeenschappen op de hoogte te stellen, met vermelding
van de redenen van deze beslissing en in het bijzonder of de niet-overeenstemming
met de essentiële veiligheidseisen voortvloeit uit:a. het niet-beantwoorden aan die essentiële veiligheidseisen;b. een verkeerde toepassing van de Europese geharmoniseerde normen, voor
zover wordt gesteld dat die zijn toegepast;c. leemten in de Europese geharmoniseerde normen. g. overgangsrechtArtikel 13, derde lid, van de richtlijn bevat een overgangsbepaling. Volgens
deze bepaling staan de lid-staten toe dat in het tijdvak van 16 juni 1994
tot en met 16 juni 1998 pleziervaartuigen in de handel worden gebracht en
in gebruik worden gesteld, die voldoen aan de voorschriften die op 1 juni
1994 op hun grondgebied van kracht zijn. Aangezien in Nederland op 1 juni
1994 voor pleziervaartuigen geen voorschriften in de zin van de richtlijn
golden, behoeven de eisen van de richtlijn tot 16 juni 1998 niet toegepast
te worden op pleziervaartuigen die in Nederland in de handel worden gebracht
of in gebruik worden gesteld. § 3. Het onderhavige wetsvoorstel a. algemeenBij de voorbereiding van de implementatie van de richtlijn kwam uiteraard
als eerste de vraag aan de orde welke plaats in de Nederlandse wetgeving de
richtlijn geïmplementeerd diende te worden. De bestaande voorschriften
betreffende veiligheidsvoorschriften voor schepen zijn geregeld bij en krachtens
de Schepenwet onderscheidenlijk de Binnenschepenwet. De richtlijn ziet in
principe zowel op zeegaande als op niet-zeegaande pleziervaartuigen, zodat
alleen al vanuit dat oogpunt gezien implementatie in beide genoemde wetten
zou moeten plaatsvinden. Nog daargelaten het daarbij optredende probleem dat
de Schepenwet een Rijkswet is en de richtlijn niet geïmplementeerd behoeft
te worden in de Nederlandse Antillen en Aruba, is implementatie van de richtlijn
in deze wetten niet mogelijk, aangezien beide wetten als normadressaat primair
de gebruiker van het schip aanmerken. De richtlijn bevat weliswaar veiligheidsvoorschriften,
maar het primaire doel van de richtlijn is het wegnemen van eventuele handelsbelemmeringen.
De richtlijn richt zich derhalve niet tot de gebruiker van het pleziervaartuig,
maar tot de fabrikant, zijn gemachtigde of de importeur. Gezien de systematiek
van de Schepenwet en de Binnenschepenwet bleek het niet mogelijk de richtlijn
in deze wetten te implementeren. Andere wetten, die zich wel richten op fabrikanten
en importeurs en vaak ook certificeringsprocedures kennen, zoals de Warenwet
en de Wet gevaarlijke werktuigen, hebben een zodanige reikwijdte en opbouw
dat het niet mogelijk is daarin regels op te nemen ten aanzien van de veiligheid
van pleziervaartuigen, zonder de systematiek van deze wetten op onaanvaardbare
wijze geweld aan te doen. Gezien de aard van de te implementeren voorschriften
is het onontkoombaar dat daarvoor een formele wet noodzakelijk is, zodat gekozen
diende te worden voor een afzonderlijke formeel-wettelijke regeling.Gekozen is voor een zogenaamde «dynamische verwijzing» naar
de richtlijn. Deze methodiek heeft als voordeel dat eventuele wijzigingen
in de richtlijn (met inbegrip van de bijlagen daarbij), voor zover daarnaar
in het wetsvoorstel wordt verwezen, rechtstreeks doorwerken in het Nederlandse
recht. De implementatie van dergelijke wijzigingen vereist in die gevallen
geen nadere regelgeving. De volgens de Aanwijzingen voor de regelgeving (nr.
343) vereiste bepaling, betreffende het moment van doorwerking in het Nederlandse
recht van wijzigingen van de richtlijn, is opgenomen in artikel 25. b. reikwijdte van het wetsvoorstelIn het wetsvoorstel wordt voor de definitie van «pleziervaartuig»
aangeknoopt bij de richtlijn. Onder «pleziervaartuig» wordt verstaan:
een schip dat is bestemd voor sportbeoefening of vrijetijdsbesteding, met
een romplengte van minimaal 2,5 meter en maximaal 24 meter. De wet zal eveneens
van toepassing zijn op een schip dat in de handel wordt gebracht om te worden
gebruikt voor het geven van instructie ten behoeve van de uitoefening van
de pleziervaart. Voorts wordt nog een aantal specifieke categorieën vaartuigen
uitgezonderd (zie artikel 2). Deze opsomming is ontleend aan de richtlijn.
Ook niet afgebouwde pleziervaartuigen en bepaalde onderdelen van of voor pleziervaartuigen
vallen onder de reikwijdte van de richtlijn en het wetsvoorstel. c. normadressaatIn het wetsvoorstel worden de verplichtingen, in navolging van de richtlijn,
gelegd bij de fabrikant van een pleziervaartuig, zijn gemachtigde of bij een
ieder die het pleziervaartuig in de handel brengt of in bedrijf stelt. Ten
aanzien van het opleggen van de verplichtingen aan deze categorieën personen
(zie de artikelen 5, tweede lid, 6, tweede lid, 7, tweede lid, en 14, vierde
lid) zijn in het wetsvoorstel – tegen de achtergrond van artikel 4,
tweede en derde lid, van de richtlijn – de verplichtingen primair bij
de fabrikant gelegd. Indien deze de verplichting niet nakomt,
rust deze plicht op zijn gemachtigde of op de persoon die het pleziervaartuig
in de handel brengt. Tevens is bepaald dat indien een van beide laatstgenoemden
de verplichting nakomt, de andere van deze verplichting is ontheven.Daarnaast wordt degene die een – al dan niet afgebouwd – pleziervaartuig,
of een onderdeel daarvan, toont op een beurs of tentoonstelling of bij een
demonstratie, zonder dat het tentoongestelde voorzien is van een CE-markering,
verplicht een duidelijk zichtbaar teken aan te brengen dat het desbetreffende
produkt niet in de handel mag worden gebracht, noch in bedrijf kan worden
gesteld, voordat het produkt in overeenstemming met de eisen van deze wet
is gebracht. Ten slotte worden bij of krachtens de wet bepaalde verplichtingen
opgelegd aan de keuringsinstanties met betrekking tot hun taakuitoefening. d. verplichtingenDe hoofdnorm van het wetsvoorstel is opgenomen in artikel 3. Pleziervaartuigen
(al dan niet afgebouwd) en bepaalde onderdelen daarvan, mogen slechts in de
handel worden gebracht of in bedrijf worden gesteld, indien zij bij gebruik
volgens hun bestemming geen gevaar opleveren voor de veiligheid en gezondheid
van personen, goederen of het milieu wanneer zij op correcte wijze zijn gebouwd
en worden onderhouden en zij zijn voorzien van een CE-markering. Daarnaast
dienen de genoemde produkten te voldoen aan de essentiële veiligheidseisen
van bijlage I van de richtlijn. De genoemde produkten worden vermoed te voldoen
aan deze eisen, indien zij overeenstemmen met bij ministeriële regeling
aangewezen Europese geharmoniseerde normen (vgl. paragraaf 2, onderdeel c,
van deze toelichting en zie artikel 4 van het wetsvoorstel).Op deze hoofdnorm worden enkele uitzondering gemaakt (artikel 15). Degene
die een niet afgebouwd pleziervaartuig in de handel brengt, bestemd om door
anderen te worden afgebouwd, is niet verplicht een CE-markering aan te brengen,
maar dient bij het produkt een verklaring te voegen met een voorgeschreven
inhoud, waaruit onder meer blijkt dat het produkt voldoet aan essentiële
veiligheidseisen, voor zover deze in het desbetreffende stadium van de constructie
van toepassing zijn. Ook is het niet verplicht een – al dan niet afgebouwd –
pleziervaartuig, of een onderdeel daarvan, dat getoond wordt op een beurs
of tentoonstelling of bij een demonstratie, te voorzien van een CE-markering,
mits een duidelijk zichtbaar teken is aangebracht dat het desbetreffende produkt
niet in de handel mag worden gebracht, noch in bedrijf kan worden gesteld,
voordat het produkt in overeenstemming met de eisen van deze wet is gebracht. e. certificeringIn het wetsvoorstel (hoofdstuk 3) zijn de certificeringsprocedures van
de richtlijn overgenomen. In artikel 5 worden, evenals in de richtlijn, vier
categorieën onderscheiden, met de daarbij behorende (combinaties van)
certificeringsprocedures. Bij de eerste twee categorieën wordt daarbinnen
weer onderscheid gemaakt tussen pleziervaartuigen met een romplengte van minder
dan 12 meter en een romplengte van 12 meter of meer.Het gaat om de volgende categorieën:1°. pleziervaartuigen van de ontwerp-categorieën A en B, respectievelijk
«Oceaan» (= ontworpen voor lange reizen, van voornamelijk zelfstandig
opererende vaartuigen, waarbij de windkracht meer dan 8 op de schaal van Beaufort
kan bedragen en de karakteristieke golfhoogte meer dan 4 meter
is) en «Zee» (= ontworpen voor zeereizen bij een mogelijke windkracht
tot en met 8 en een mogelijke golfhoogte tot en met 4 meter),van minder dan 12 meter: interne fabricagecontrole plus proeven met betrekking
tot de stabiliteit en het drijfvermogen (bijlage VI van de richtlijn);van 12 meter of meer:– EG-typeonderzoek, aangevuld met de procedure van overeenstemming
(bijlage VII + VIII van de richtlijn);– EG-typeonderzoek, aangevuld met de procedure van produktkwaliteitswaarborging
(bijlage VII + IX van de richtlijn);– EG-typeonderzoek, aangevuld met de procedure van produktkeuring
(bijlage VII + X van de richtlijn);– de procedure van eenheidskeuring (bijlage XI van de richtlijn),
of– de procedure van volledige kwaliteitswaarborging (bijlage XII
van de richtlijn);2°. pleziervaartuigen van de ontwerp-categorie C, «Kust»
(= ontworpen voor de vaart in kustwateren, grote baaien, riviermondingen,
meren en rivieren bij een mogelijke windkracht tot en met 6 en een mogelijke
karakteristieke golfhoogte tot en met 2 meter),van minder dan 12 meter:– indien er overeenstemming is met bepaalde geharmoniseerde Europese
normen: interne fabricagecontrole (bijlage V van de richtlijn);– indien er geen overeenstemming is met bepaalde geharmoniseerde
Europese normen: interne fabricagecontrole plus proeven met betrekking tot
de stabiliteit en het drijfvermogen (bijlage VI van de richtlijn);van 12 meter of meer:– EG-typeonderzoek, aangevuld met de procedure van overeenstemming
(bijlage VII + VIII van de richtlijn);– EG-typeonderzoek, aangevuld met de procedure van produktkwaliteitswaarborging
(bijlage VII + IX van de richtlijn);– EG-typeonderzoek, aangevuld met de procedure van produktkeuring
(bijlage VII + X van de richtlijn);– de procedure van eenheidskeuring (bijlage XI van de richtlijn),
of– de procedure van volledige kwaliteitswaarborging (bijlage XII
van de richtlijn);3°. pleziervaartuigen van de ontwerp-categorie D, «Beschut»
(= ontworpen voor de vaart op kleine meren, rivieren en kanalen bij een mogelijke
windkracht tot en met 4 en een mogelijke karakteristieke golfhoogte tot en
met 0,5 meter): interne fabricagecontrole (bijlage V van de richtlijn);4°. voor bepaalde onderdelen van of voor pleziervaartuigen, te weten
vonkafschermingsvoorzieningen voor binnenboordmotoren en buitenboordmotoren,
beveiligingen tegen starten in ingeschakelde toestand van buitenboordmotoren,
stuurwielen, stuurmechanismen en bekabeling, brandstoftanks en -buizen en
gefabriceerde luiken en patrijspoorten:– EG-typeonderzoek, aangevuld met de procedure van overeenstemming
(bijlage VII + VIII van de richtlijn);– EG-typeonderzoek, aangevuld met de procedure van produktkwaliteitswaarborging
(bijlage VII + IX van de richtlijn);– EG-typeonderzoek, aangevuld met de procedure van produktkeuring
(bijlage VII + X van de richtlijn);– de procedure van eenheidskeuring (bijlage XI van de richtlijn),
of– de procedure van volledige kwaliteitswaarborging (bijlage XII
van de richtlijn). Ten aanzien van het begrip «mogelijke windkracht» in de onderdelen
1°, 2° en 3°, wordt nog opgemerkt dat daarmee gedoeld wordt op
de normale windkracht, rekening houdend met normale uitschieters, zoals behoort
bij de uitleg van de schaal van Beaufort.Indien volstaan kan worden met interne fabricagecontrole dient de fabrikant,
na het voorgeschreven dossier te hebben samengesteld, zelfstandig te verklaren
dat de vervaardigde pleziervaartuigen in overeenstemming zijn met de essentiële
veiligheidseisen en de CE-markering aan te brengen. Hij zal, zowel bij pleziervaartuigen
die niet, als bij pleziervaartuigen die wel aan een EG-typeonderzoek zijn
onderworpen, als het gaat om serieproduktie, zich er steeds van moeten vergewissen
dat de pleziervaartuigen aan de specificaties van het dossier en aan de voorschriften
voldoen. g. keuringsinstantiesBij de aanwijzing van keuringsinstantie zal de Minister van Verkeer en
Waterstaat zich baseren op bepaalde nader uit te werken normen. De aan te
wijzen instanties kunnen het voldoen aan deze normen aantonen door over een
relevante erkenning van de Raad voor de certificatie te beschikken. Waar mogelijk
en efficiënt zal deze erkenning worden verlangd, alvorens tot aanwijzing
zal worden overgegaan. Deze aanpak is in overeenstemming met het ministerraadsbesluit
over keuring en certificatie in een Europese context, waarover de Tweede Kamer
is geïnformeerd bij brief van de Minister van Economische Zaken van 9
januari 1991 (Kamerstukken II 1990/91, 21 800 XIII, nr. 41). Artikel
8, tweede lid, maakt het mogelijk over dit onderwerp bij ministeriële
regeling nadere regels te stellen.Met deze handelwijze wordt tevens bewerkstelligd dat de aan te wijzen
instanties, die eveneens aangemeld dienen te worden bij de Commissie van de
Europese Gemeenschappen, voldoen aan de in bijlage XIV van de richtlijn gestelde
criteria. Met de door de Minister van Verkeer en Waterstaat aangewezen instanties
worden gelijkgesteld de door de andere lid-staten in het kader van de richtlijn
bij de Commissie van de Europese Gemeenschappen aangemelde keuringsinstanties. h. de CE-markering van overeenstemmingDe CE-markering van overeenstemming mag uitsluitend worden aangebracht
als het desbetreffende pleziervaartuig of onderdeel daarvan voldoet aan alle
andere regelingen ter uitvoering van toepasselijke communautaire voorschriften.
Momenteel zijn er op communautair niveau voor pleziervaartuigen geen andere
regelingen dan de richtlijn, zodat de toetsing op dit moment beperkt kan blijven
tot de in de richtlijn opgenomen essentiële veiligheidseisen. Anderzijds
dient het in de handel brengen of in bedrijf stellen van pleziervaartuigen
die zijn voorzien van een CE-markering op geen enkele wijze te worden belemmerd,
tenzij sprake is van een situatie als bedoeld in artikel 16, eerste of tweede
lid. i. toezicht en handhavingHet toezicht op de naleving van het bij of krachtens deze wet bepaalde
wordt opgedragen aan (de ambtenaren van) de Scheepvaartinspectie. Zij dienen
toe te zien op het handelen van fabrikanten, hun gemachtigden of importeurs
van pleziervaartuigen, zoals in het wetsvoorstel voorgeschreven. Daarnaast
zijn zij echter ook belast met het toezicht op een juiste taakuitoefening
door de keuringsinstanties. Indien bijvoorbeeld mocht blijken dat een dergelijke
instantie onvoldoende zorgvuldig optreedt, kan de aanwijzing van
deze instantie uiteraard ongedaan worden gemaakt.Bij de keuze voor het handhavingssysteem van het onderhavige wetsvoorstel
is overwogen of hier wellicht aanleiding zou zijn de bestuurlijke boete te
hanteren. In het kabinetsstandpunt inzake de bestuurlijke boete (Kamerstukken
II 1993/94, 23 400 VI, nr. 48) is aangegeven dat o.a. nagegaan wordt
of de wetgeving op het terrein van de zeescheepvaart en de binnenvaart zich
leent voor introductie van de bestuurlijke boete. Op een aantal punten (de
geringe normatieve lading van de normen, het feit dat overtreding van de normen
waarschijnlijk geen letsel aan personen of schade aan goederen zal veroorzaken,
de relatieve duidelijkheid van de normen, het ontbreken van de noodzaak bij
de handhaving van de normen ingrijpende dwangmiddelen in te zetten) voldoet
de in dit wetsvoorstel neergelegde materie aan de criteria voor de invoering
van de bestuurlijke boete die in het kabinetsstandpunt worden genoemd. Naar
verwachting zal overtreding van de in het wetsvoorstel opgenomen normen echter
weinig voorkomen. De systematiek van de richtlijn is zodanig dat fabrikanten
e.d. er veel belang bij hebben de bepalingen van de wet te volgen, om in het
bijzonder hun exportmogelijkheden binnen de Europese Gemeenschap niet in gevaar
te brengen. Daarenboven heeft de enige ambtelijke dienst die over voldoende
expertise beschikt om het toezicht op de naleving van deze wet uit te oefenen –
de Scheepvaartinspectie – geen ervaring met het instrument van de bestuurlijke
boete. Het introduceren van de bestuurlijke boete in dit wetsvoorstel zou
derhalve een zodanige voorbereidingstermijn vragen, dat een tijdige implementatie
van de richtlijn in gevaar komt.De vraag naar de sanctionering van de scheepvaartwetgeving komt opnieuw
aan de orde in het lopende project tot (her)codificatie van het publieke zeerecht.
Indien besloten mocht worden in de genoemde wetgeving voor (een deel van)
de handhaving de bestuurlijke boete te gebruiken, zal opnieuw worden bezien
of het wenselijk is deze ook in te voeren in het onderhavige wetsvoorstel.Ter uitvoering van de richtlijn wordt handelen in strijd met een aantal
van de in de wet opgenomen voorschriften strafbaar gesteld (zie artikel 17).
Gezien de (economische) aard van de desbetreffende delicten, wordt de handhaving
geregeld door opname van artikel 17 van het onderhavige wetsvoorstel in de
Wet op de economische delicten (WED). Voorgesteld wordt deze bepaling op te
nemen in de opsomming in artikel 1 van de WED, gezien de aard van de desbetreffende
delicten. Aanmerking van de bedoelde feiten als overtredingen is in overeenstemming
met de zwaarte van de delicten. De richtlijn verplicht niet tot het aanmerken
van deze feiten als misdrijven, maar slechts tot het stellen van alle noodzakelijke
maatregelen tot handhaving van de regeling. Aangezien er ook overigens geen
bijzondere redenen zijn tot opnemen van artikel 17 van de Wet pleziervaartuigen
in een van de andere onderdelen van artikel 1 van de WED is, conform Ar 147,
derde lid, gekozen voor opneming onder 4° (zie artikel 26).In de praktijk zal in eventueel voorkomende gevallen door de ambtenaren
van de Scheepvaartinspectie, die ten aanzien van de in deze wet strafbaar
gestelde feiten niet over opsporingsbevoegdheid beschikken, een beroep worden
gedaan op het politieapparaat. Zoals aangegeven zullen de handhavingslasten
voor het justitieel apparaat echter, naar verwachting, beperkt blijven. j. overgangsrechtZoals gezegd in paragraaf 2, onderdeel g, van deze toelichting, golden
in Nederland op 1 juni 1994 voor pleziervaartuigen geen voorschriften in de
zin van de richtlijn, zodat de eisen van de richtlijn tot 16 juni 1998 niet
toegepast behoeven te worden op pleziervaartuigen die in Nederland in de handel
worden gebracht of in gebruik worden gesteld (artikel 24). De bepalingen betreffende
het aanbrengen van CE-markeringen e.d. – zie bijvoorbeeld artikel 17,
tweede en derde lid, – werken echter wel onmiddellijk. Het is –
bijvoorbeeld ten behoeve van de export van pleziervaartuigen naar een andere
lid-staat – van groot belang dat in Nederland gevestigde fabrikanten
of importeurs bevoegd zijn op een wijze conform de richtlijn CE-markeringen
van overeenstemming op het produkt aan te brengen en verklaringen van overeenstemming
bij het produkt te voegen. Dergelijke handelingen dienen met onmiddellijke
ingang overeenkomstig de richtlijn uitgevoerd te (kunnen) worden. § 4. Artikelsgewijze toelichting Artikel 1In het eerste lid van dit artikel zijn de definities opgenomen. Daarbij
is voor zover mogelijk – aangesloten bij de omschrijvingen die de richtlijn
bevat. De richtlijn is in principe ook van toepassing op onderdelen van of
voor pleziervaartuigen. Het toepassingsbereik is echter beperkt tot die onderdelen
die opgesomd zijn in bijlage II van de richtlijn. In de definitiebepaling
wordt voor de omschrijving van het begrip «onderdelen van pleziervaartuigen»
naar deze bijlage van de richtlijn verwezen. De keuringsinstanties als bedoeld
in het eerste lid, onderdeel f, dienen aangemerkt te worden als bestuursorgaan
in de zin van de Algemene wet bestuursrecht. Als gevolg hiervan bestaat het
voornemen deze keuringinstanties op te nemen in het Aanwijzingsbesluit bestuursorganen
Wob en WNo. Het tweede en derde lid vloeien voort uit artikel 1, tweede lid,
van de richtlijn. Artikel 2Dit artikel geeft een opsomming van de categorieën vaartuigen pleziervaartuigen
waarop het wetsvoorstel niet van toepassing is. Het artikel komt grotendeels
overeen met artikel 1, derde lid, van de richtlijn. Ter wille van de duidelijkheid
zijn enkele wetstechnische wijzigingen aangebracht ten opzichte van de formulering
in de richtlijn. Artikel 1, derde lid, onderdeel h, van de richtlijn is door
middel van een materiële aanduiding overgenomen in onderdeel a, ten dele
ontleend aan artikel 1, tweede lid, onder p, van het Binnenschepenbesluit.
In onderdeel b worden in navolging van de richtlijn «wedstrijdboten»
uitgezonderd van de reikwijdte van de wet. Hieronder dienen te worden verstaan
boten die uitsluitend zijn ontworpen voor competitiedoeleinden en die zijn
te onderscheiden van boten bestemd voor andere sportdoeleinden. Onderdeel
g spreekt van «historische schepen die vóór 1950 zijn
gebouwd». Daarmee wordt – conform de richtlijn gedoeld op schepen
die na 1950 niet meer seriematig zijn gebouwd. Artikel 3Dit artikel bevat de hoofdnorm van het wetsvoorstel. Deze bepaling is
ontleend aan de artikelen 2 en 3 van de richtlijn. Uit deze bepaling blijkt
het «getrapte» stelsel van normstelling, zoals de richtlijn dit
voorschrijft. Pleziervaartuigen mogen slechts in de handel worden gebracht
of als zodanig in bedrijf worden gesteld, indien zij bij gebruik volgens hun bestemming geen gevaar opleveren wanneer zij op correcte wijze zijn
gebouwd en worden onderhouden. Daarnaast dienen zij voorzien te zijn van een
CE-markering. Indien een pleziervaartuig, ondanks het feit dat het voorzien
is van een CE-markering, gevaar oplevert voor personen, goederen of het milieu,
moeten alle maatregelen worden genomen om het in de handel brengen of in bedrijf
stellen te verhinderen. Een dergelijke maatregel dient onmiddellijk aan de
Commissie van de Europese Gemeenschappen te worden gemeld (zie artikel 16).Onder «in de handel brengen» moet worden verstaan de eerste
beschikbaarstelling, al dan niet tegen betaling, van een onder het toepassingsbereik
van de wet vallend afzonderlijk produkt – per stuk dan wel in serie
vervaardigd – op de markt in het gebied waarop de Overeenkomst betreffende
de Europese Economische Ruimte van toepassing is, met het oog op de distributie
of het gebruik ervan in dat gebied. Onder «in bedrijf stellen»
moet worden begrepen het eerste gebruik in het gebied waarop de Overeenkomst
betreffende de Europese Economische Ruimte van toepassing is, van een onder
het toepassingsbereik van de wet vallend produkt door de eindgebruiker. Wanneer
een produkt wordt vervaardigd of uit een derde land ingevoerd voor persoonlijk
gebruik door de fabrikant of de importeur, vallen het «in de handel
brengen» en het «in bedrijf stellen» samen; de verplichting
om aan de wet te voldoen, ontstaat op het moment dat het produkt voor het
eerst wordt gebruikt. Produkten die vanaf het in de handel brengen klaar zijn
voor gebruik, worden geacht in bedrijf te zijn gesteld zodra zij in de handel
zijn gebracht.Het tweede lid van artikel 3 bepaalt, in navolging van de richtlijn, dat
pleziervaartuigen dienen te voldoen aan de in bijlage I bij de richtlijn opgenomen
essentiële veiligheidseisen. Deze norm staat zelfstandig naast de bepaling
van artikel 3, eerste lid.Artikel 3, derde lid, bepaalt dat dit artikel eveneens van toepassing
is op nog niet afgebouwde pleziervaartuigen en op onderdelen van pleziervaartuigen.
Aangezien de richtlijn in principe ook daarop van toepassing is, komt een
soortgelijke bepaling op een aantal plaatsen in het wetsvoorstel terug. Artikel 4Bij het voldoen aan de essentiële veiligheidseisen van bijlage I
van de richtlijn dienen de lid-staten uit te gaan van op Europees niveau vastgestelde
geharmoniseerde normen (artikel 5 van de richtlijn). De lid-staten zijn volgens
de richtlijn verplicht de referentie-nummers van de aangewezen normen te publiceren.
Dit zal in Nederland gebeuren door vermelding van de aangewezen normen in
een ministeriële regeling.Het voldoen aan de veiligheidseisen van bijlage I van de richtlijn behoeft
echter niet in alle gevallen aangetoond te worden aan de hand van de op Europees
niveau vastgestelde geharmoniseerde normen. Denkbaar is dat dit in voorkomende
gevallen op andere wijze wordt aangetoond. Hierbij kan bij voorbeeld gedacht
worden aan pleziervaartuigen die gebouwd zijn volgens de voorschriften van
de desbetreffende wedstrijdklasse, maar (mede) voor reguliere recreatievaart
worden gebruikt, zodat zij niet zijn aan te merken als «wedstrijdboten»
die op grond van artikel 2, onderdeel b, van de reikwijdte van het wetsvoorstel
zijn uitgezonderd. Indien deze voorschriften afwijkingen vertonen van de geharmoniseerde
normen, maar niettemin aantoonbaar is dat aan de eisen van de richtlijn wordt
voldaan, wordt in overeenstemming gehandeld met artikel 3, tweede lid. Artikelen 5 en 6Artikel 5 regelt de procedure van overeenstemmingsbeoordeling die gevolgd
moet worden volgens artikel 8 van de richtlijn en de bijlagen bij de richtlijn
waarnaar in dat artikel wordt verwezen.In artikel 6 is een aantal verplichtingen van de fabrikant opgenomen dat
uit de bijlagen voortvloeit. Artikel 6, tweede lid, bepaalt dat soortgelijke
verplichtingen rusten op de gemachtigde van de fabrikant of, indien de fabrikant
of zijn gemachtigde niet zijn gevestigd in het gebied waarop de Overeenkomst
betreffende de Europese Economische Ruimte van toepassing is, op de persoon
die het pleziervaartuig in de handel brengt. Aangezien de richtlijn zich op
een groot aantal punten tot de fabrikant, zijn gemachtigde of de persoon die
het pleziervaartuig in de handel brengt, richt, komt een overeenkomstige bepaling
op een aantal plaatsen in het wetsvoorstel terug. Artikel 7Dit artikel bevat de bepalingen ten aanzien van (de verplichting tot)
het aanbrengen van de CE-markering en de wijze waarop dit dient te geschieden.
Daarmee wordt artikel 4, vijfde lid, artikel 10, tweede lid, en bijlage IV
van de richtlijn geïmplementeerd. Artikelen 8 en 9In deze artikelen is de procedure opgenomen voor de aanwijzing van de
keuringsinstanties, conform artikel 9 van de richtlijn.In artikel 8, eerste lid, is opgenomen dat aan de aanwijzing van een keuringsinstantie
voorschriften kunnen worden verbonden, die mede betrekking kunnen hebben op
de door de keuringsinstantie in rekening te brengen tarieven. Daarmee wordt
tevens voorzien in de ingevolge de concept-aanvulling van de Aanwijzingen
voor de regelgeving met betrekking tot zelfstandige bestuursorganen, vereiste
mogelijkheid om overheidstoezicht uit te oefenen op de door deze bestuursorganen
in rekening te brengen tarieven. Tevens zullen in deze voorschriften verplichtingen
worden opgelegd ten aanzien van het volgen van een uniforme, op centraal niveau
bepaalde interpretatie van de technische normen die de richtlijn oplegt. Daartoe
zullen in samenwerking tussen overheid en bedrijfsleven richtsnoeren worden
opgesteld, die door de aangewezen keuringsinstanties dienen te worden gehanteerd.
Ook valt bij deze voorschriften te denken aan de verplichting een verzekering
tegen wettelijke aansprakelijkheid af te sluiten, de verplichting tijdig mededeling
te doen van een eventuele staking van de werkzaamheden en procedurele voorschriften.Artikel 8, tweede lid, maakt het mogelijk bij ministeriële regeling
nadere regels te stellen met betrekking tot de beoordeling van de aan te wijzen
keuringsinstanties, het op deze instanties uit te oefenen toezicht en de daarvoor
verschuldigde vergoedingen. Deze mogelijkheid strekt ertoe onder andere de
rol van de Raad voor de Certificatie bij de beoordeling van de keuringsinstanties
nader te kunnen regelen en meer in het bijzonder de tarieven voor de ten behoeve
van de beoordeling verschuldigde vergoedingen vast te kunnen stellen. Het
ligt in de bedoeling tevens te voorzien in een periodiek onderzoek van de
aangewezen keuringsinstanties. Ook de kosten die daaruit voortvloeien zullen
dienen te worden vergoed. Dit dient overigens onderscheiden te worden van
het krachtens deze wet door de Scheepvaartinspectie uit te oefenen toezicht
(artikel 18), waarvoor geen vergoeding van de kosten is verschuldigd. In deze ministeriële regeling zullen voorts andere onderwerpen geregeld
kunnen worden, zoals verplichtingen ten aanzien van archivering en rapportage.
In deze ministeriële regeling zal zoveel mogelijk gebruik gemaakt worden
van de model-bepalingen die opgenomen zijn in de concept-aanvulling van de
Aanwijzingen voor de regelgeving met betrekking tot zelfstandige bestuursorganen. Artikel 10Uit bijlage VII, onderdelen 4.2 en 4.3, van de richtlijn, blijkt dat het
mogelijk is dat de keuringsinstantie het typeonderzoek niet (volledig) zelf
verricht, maar (onderdelen van) het onderzoek laat verrichten door anderen.
Overeenkomstige bepalingen staan in bijlage IX, onderdeel 4.4, en bijlage
XII, onderdeel 4.4, van de richtlijn. Gezien het feit dat de keuringsinstantie
dient te voldoen aan de bepalingen van bijlage XIV van de richtlijn en de
noodzakelijk controle daarop, kan het niet de bedoeling zijn dat een eenmaal
aangewezen keuringsinstantie het onderzoek vervolgens volledig uitbesteedt
aan een andere instantie. Dit artikel maakt het mogelijk daaromtrent bij ministeriële
regeling nadere regels te stellen. Artikel 11Als gevolg van wijzigingen in de interpretatie van bijlage I van de richtlijn
(zie artikel 5 van de richtlijn) of als gevolg van wijzigingen in de bijlagen
van de richtlijn door middel van een wijzigingsrichtlijn (vgl. hetgeen in
paragraaf 3, onderdeel a, laatste alinea, is gezegd over de «dynamische
verwijzing» naar de (bijlagen van de) richtlijn), dat het mogelijk is
dat een bepaald model, nadat een EG-typeonderzoekverklaring is afgegeven,
niet meer voldoet aan de eisen van bijlage I van de richtlijn. Voor deze gevallen
bepaalt artikel 11 dat de keuringsinstantie bij een dergelijk vermoeden een
onderzoek instelt en (artikel 11, tweede lid) indien geconstateerd wordt dat
het model niet aan de essentiële veiligheidseisen voldoet, de EG-typeonderzoekverklaring
intrekt. Artikel 12In onderdeel 2.1 van bijlage I van de richtlijn, wordt bepaald dat op
elk pleziervaartuig een rompidentificatienummer moet zijn aangebracht, dat
onder andere de fabriekscode bevat. Deze code – een uniek nummer voor
iedere fabrikant – wordt op verzoek van de fabrikant in principe door
de Minister van Verkeer en Waterstaat afgegeven. Het ligt in de bedoeling
deze fabriekscodes echter niet door of namens de Minister te laten verlenen,
maar hiervoor een andere instanties aan te wijzen. Het tweede en derde lid
van artikel 12 geven de daarvoor noodzakelijk wettelijke basis. Artikel 13De fabrikant, zijn gemachtigde, dan wel persoon die het pleziervaartuig
in de handel brengt, zullen in de praktijk vrijwillig alle medewerking verlenen
aan de keuringsinstanties, voor zover het onderzoeken betreft die gericht
zijn op het verkrijgen van EG-typegoedkeuringen en dergelijke. Bij het ontbreken
van deze medewerking is het gevolg immers dat – bijvoorbeeld –
de gevraagde goedkeuring zal worden geweigerd. De keuringsinstanties hebben
echter ook bepaalde toezichthoudende taken. Zo zijn zij belast met het verrichten
van een onderzoek indien vermoed wordt dat het model op basis waarvan de EG-typegoedkeuring
is afgegeven, niet langer voldoet aan de eisen van de richtlijn (zie artikel
11). Ook zijn zij in het kader van de produktkwaliteitswaarborging (onderdeel
4 van bijlage IX van de richtlijn) en de volledige kwaliteitswaarborging (onderdeel 4 van bijlage XII van de richtlijn) belast met bepaalde
toezichthoudende taken. Artikel 13 legt aan de fabrikant, zijn gemachtigde
en de persoon die het pleziervaartuig in de handel brengt, de verplichting
op de nodige medewerking te verlenen aan de keuringsinstanties bij de uitoefening
van hun wettelijke taak. Artikel 14Een van de belangrijkste controle-instrumenten die in de richtlijn worden
gehanteerd, is de verplichting de technische documentatie die betrekking heeft
op de fabricage van het pleziervaartuig of een onderdeel daarvan, ter beschikking
te hebben en gedurende een periode van tien jaar voor controledoeleinden te
bewaren. Deze documentatie dient inhoudelijk te voldoen aan de eisen van bijlage
XIII van de richtlijn. Artikel 14 bevat de in de richtlijn opgenomen verplichtingen
ten aanzien van het opstellen en bewaren van deze technische documentatie. Artikel 15De richtlijn bevat in artikel 4, tweede en vierde lid, enkele bijzondere
bepalingen ten aanzien van het in de handel brengen van gedeeltelijk afgebouwde
pleziervaartuigen (bijvoorbeeld casco's), die zijn bestemd om door anderen
te worden afgebouwd. Dergelijke pleziervaartuigen zullen, eenmaal afgebouwd,
in de praktijk vaak onder de uitzondering van artikel 2, eerste lid, onderdeel
h, van het wetsvoorstel vallen, omdat het in die gevallen gaat om pleziervaartuigen
die voor persoonlijk gebruik zijn bestemd en niet in de handel worden gebracht.
De richtlijn en het wetsvoorstel zijn niet van toepassing op dergelijke pleziervaartuigen.
In verband daarmee zijn ook de nog niet afgebouwde pleziervaartuigen, bestemd
om door anderen te worden afgebouwd, van het wetsvoorstel uitgezonderd (artikel
15, eerste en tweede lid).Artikel 15, derde lid, bevat een afwijkende regeling voor pleziervaartuigen
en onderdelen daarvan die slechts tentoongesteld of gedemonstreerd worden.
Ook op deze gevallen is het wetsvoorstel niet van toepassing. Zodra een dergelijk
pleziervaartuig of onderdeel daarvan in de handel wordt gebracht, is het de
voorgestelde regeling echter weer van toepassing. Artikel 16Dit artikel regelt de verplichtingen van de Minister van Verkeer en Waterstaat,
die in de richtlijn op de lid-staat worden gelegd. Het gaat hier om de verplichtingen,
bedoeld in de artikelen 7, eerste en derde lid, en 10, vierde lid, onder b,
van de richtlijn. Artikelen 17 en 26De richtlijn verplicht op verschillende plaatsen tot het nemen van maatregelen
ten aanzien van bepaalde handelingen (artikel 2 en artikel 7, derde lid, van
de richtlijn) of het verbieden van bepaalde gedragingen (artikel 10, derde
lid). Zoals in paragraaf 3, onderdeel i, van deze toelichting is uiteengezet
is vooralsnog gekozen voor de handhaving van de normen van de richtlijn in
het onderhavige wetsvoorstel door middel van een strafrechtelijke sanctionering.
De daarvoor in aanmerking komende gedragingen zijn opgesomd in artikel 17.
Gezien de aard van de delicten is, zoals vermeld, voor de handhaving van deze
verbodsbepalingen aangeknoopt bij de Wet op de economische delicten (zie artikel
26). Artikel 18Het toezicht op de naleving van het onderhavige wetsvoorstel kan niet
alleen aan de keuringsinstanties worden overgelaten. De overheid dient te
kunnen instaan voor een juiste naleving van de richtlijn en zich daarvoor
de benodigde instrumenten te verschaffen. Een van de belangrijkste onderdelen
van het toezicht zal bestaan uit het toezicht op een juiste taakuitoefening
door de keuringsinstanties. Aangezien de laatste zelf ook een toezichthoudende
taak hebben, wordt in dit verband wel gesproken van «meta-toezicht»
door een overheidsinstantie. Gezien het feit dat de Scheepvaartinspectie de
meest deskundige overheidsinstantie op het terrein van veiligheidsvoorschriften
voor zee- en binnenschepen is, en deze dienst daarnaast ook deskundig is en
ervaring heeft met betrekking tot het houden van toezicht op keuringsinstanties
(bijvoorbeeld de klassebureaus, die een groot aandeel hebben in het verrichten
van veiligheidsonderzoeken in de scheepvaart), is ervoor gekozen de ambtenaren
van de Scheepvaartinspectie te belasten met het houden van toezicht op de
naleving van hetgeen bij of krachtens het wetsvoorstel wordt geregeld. Artikel 24In de paragrafen 2, onderdeel g, en 3, onderdeel j, is reeds uiteengezet
op welke wijze in de richtlijn en dit wetsvoorstel voorzien is in een regeling
van het overgangsrecht. Artikel 25De reeds vermelde techniek van de «dynamische verwijzing»
naar een richtlijn, vereist een bepaling als artikel 25, conform Ar 343. Artikel 27Aangezien het niet zeker is dat de parlementaire behandeling van dit wetsvoorstel
kan worden afgerond voor de in de richtlijn vastgelegde toepassingsdatum (16
juni 1996), is de inwerkingtredingsdatum bepaald op een bij koninklijk besluit
te bepalen tijdstip.De Minister van Verkeer en Waterstaat,A. Jorritsma-Lebbink Transponeringstabel Bepaling
richtlijn:wetsartikel/opmerkingen: 1, eerste lidalgemene
systematiek van de wet 1, tweede lid1, eerste lid, onderdeel
a, tweede en derde lid 1, derde lid2 2, eerste lid3,
eerste en derde lid 2, tweede lidbehoeft geen implementatie 33, tweede en derde lid 4, eerste lidbehoeft geen implementatie 4, tweede lid15, eerste en tweede lid 4, derde lidbehoeft
geen implementatie 4, vierde lid15, derde lid 4, vijfde
lid7, vierde en vijfde lid 54 6, eerste lidbehoeft
geen implementatie 6, tweede lididem 6, derde lididem 6, vierde lididem 7, eerste lid16, eerste en derde
lid 7, tweede lidbehoeft geen implementatie 7, derde lid16,
tweede lid, 17, derde lid 7, vierde lidbehoeft geen implementatie 85, 6 9, eerste lid8, eerste lid, 9 9, tweede
lid8, eerste lid 9, derde lid8, vierde lid 10, eerste
lid3, eerste en derde lid 10, tweede lid7, derde lid 10,
derde lid17, vierde lid 10, vierde lid16, tweede, derde
en vijfde lid, 17, derde lid 11Algemene wet bestuursrecht 12behoeft
geen implementatie 13, eerste lid27/planning wetgevingsprocedure13, tweede lidplanning wetgevingsprocedure 13, derde lid24 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24689-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl