Wijz. Politiewet 1993 ivm concentratie beheer op rijksniveau mbt regionale politiekorpsen bij minister van BZK; Memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19992000-26813, nr. 219b

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

18-08-2000

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

26813 nr. 219b

17-08-2000

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26813Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 36 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 813Wijziging van de Politiewet 1993 in verband met de concentratie van
beheersbevoegdheden op rijksniveau met betrekking tot de regionale politiekorpsen
bij de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelatiesnr. 219bMEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 17 augustus 2000Met belangstelling hebben wij kennisgenomen van het voorlopig verslag
dat over het onderhavige wetsvoorstel werd uitgebracht. Wij gaan hieronder
in op de vragen die zijn gesteld en de opmerkingen die zijn gemaakt door de
diverse fracties.De leden van de CDA-fractie merken terecht op dat het onderhavige wetsvoorstel
het tweede is in een reeks van drie ter aanpassing van de Politiewet 1993,
zoals overeengekomen in het regeerakkoord, teneinde gebreken te herstellen
en duidelijkheid te scheppen over verantwoordelijkheden.Het komt deze leden ongewenst voor dat de Minister van Justitie zich zou
moeten wenden tot zijn ambtgenoot van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,
waar het gaat om het geven van een aanwijzing met betrekking tot het beheer
van de politie. Wij zijn van oordeel dat een zelfstandige aanwijzingsbevoegdheid
in algemene zin van de Minister van Justitie jegens de korpsbeheerder zich
niet verdraagt met één van de uitgangspunten van het onderhavige
wetsvoorstel, namelijk een transparante verantwoordelijkheidsverdeling ter
zake van het beheer van de politie waarbij de korpsbeheerder op regionaal
niveau en de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties op centraal
niveau de heldere en eenduidige aanspreekpunten zijn ter zake van beheersmatige
aangelegenheden. Intussen betekent het vervallen in de Politiewet 1993 van
de zelfstandige aanwijzingsbevoegdheid van de Minister van Justitie jegens
de korpsbeheerder geenszins dat aan de korpsbeheerder in een voorkomend geval
geen aanwijzingen zouden kunnen worden gegeven ten aanzien van personeel en
middelen ten behoeve van de strafrechtelijke handhaving van de rechtsorde
en taken ten dienste van de justitie. Het is in dat geval de Minister van
Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties die ter zake een aanwijzing kan
geven. Wij wijzen in dit verband voorts erop dat – zoals wij ook in
de memorie van toelichting hebben betoogd – het adagium «beheer
volgt gezag» niet alleen leidend is in de verhoudingen tussen de gezagsdragers
en de korpsbeheerder op regionaal niveau, maar mutatis mutandis ook geldt
voor de verhoudingen op rijksniveau.Naar aanleiding van de vragen die de leden van de CDA-fractie hebben gesteld
met betrekking tot het begrip «in overeenstemming met» en hetgebruik van dit begrip naast de begrippen «na overleg»
en«gezamenlijk», merken wij het volgende op. In de Politiewet
1993, zoals die nu geldt, is op diverse plaatsen de betrokkenheid van de Minister
van Justitie verzekerd bij het nemen van besluiten en het stellen van regels
door de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties. In enkele
bepalingen is bovendien een vorm van samenwerking met de Ministers van Financiën
en van Defensie voorgeschreven. Met dit wetsvoorstel wordt de verantwoordelijkheid
voor het centrale beheer geconcentreerd bij de Minister van Binnenlandse Zaken
en Koninkrijksrelaties. In dat verband stellen wij voor om de verplicht voorgeschreven
betrokkenheid van de Minister van Justitie bij het optreden van de Minister
van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties in enkele bepalingen te nuanceren
of geheel te laten vervallen. Uitgangspunt is dat een toegespitste formele
betrokkenheid van de Minister van Justitie bij het nemen van besluiten en
het stellen van regels door de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties
in de Politiewet 1993 wordt geregeld alleen bij die onderwerpen ter zake waarvan
zo'n toegespitste betrokkenheid in het bijzonder aangewezen is met het oog
op de verantwoordelijkheid van de Minister van Justitie voor de (inter)nationale
strafrechtshandhaving.De wijze waarop de betrokkenheid van de Minister van Justitie formeel
is verzekerd, komt – in lijn met de bestaande terminologie in de Politiewet
1993 – tot uitdrukking in de termen «na overleg» en «in
overeenstemming». Daarnaast zijn er enkele bevoegdheden die de Ministers
van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties en van Justitie tezamen uitoefenen.
Waar de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties een bevoegdheid
uitoefent in overeenstemming met zijn ambtgenoot van Justitie, is vereist
dat het overleg tussen beide ministers formeel tot overeenstemming leidt.
Voor enkele onderwerpen achten wij het aangewezen dat overeenstemming bestaat
met de Minister van Justitie, die aldus kan opkomen voor de belangen van de
(inter)nationale strafrechthandhaving, voor de behartiging waarvan hij een
bijzondere verantwoordelijkheid draagt. Is zekere formele betrokkenheid van
de Minister van Justitie aangewezen, maar is, gelet op de aard van de materie,
niet vereist dat het overleg formeel tot overeenstemming leidt, dan is de
term «na overleg» gebruikt. Wij mogen in dit verband ook verwijzen
naar aanwijzing 31 van de Aanwijzingen voor de regelgeving.Inhoudelijk is er geen verschil tussen het nemen van een besluit of het
treffen van een regeling door een minister met één of meer andere
ministers en het nemen van een besluit of het treffen van een regeling door
deze minister in overeenstemming met één of meer andere ministers.
Formeel is er wel een verschil: in het eerste geval tekenen alle betrokken
ministers, terwijl in het tweede geval wordt volstaan met de handtekening
van alleen de minister bij wie formeel het initiatief ligt. Daarbij tekenen
wij aan, dat waar is bepaald dat bij de ene minister formeel het initiatief
ligt – hetgeen bij meer ondertekenaars tot uitdrukking komt in de eerste
ondertekening – zulks geenszins uitsluit, dat feitelijk het voortouw
ligt bij de andere minister, respectievelijk één van de andere
ministers, in die zin dat deze laatste een bepaalde kwestie bij zijn collega
kan aankaarten en kan aandringen op het nemen van een besluit of het treffen
van een regeling ter zake.Overigens, spreekt het voor ons vanzelf dat – mede gelet op de eenheid
van het regeringsbeleid – ook in die gevallen waarin niet formeel een
vorm van samenwerking is geregeld, een minister bij het nemen van een besluit
of het treffen van een regeling, waarbij het werkterrein van andere bewindspersoon
in het geding is, deze laatste daarbij betrekt. Bij de totstandkoming van de Politiewet 1993 heeft de wetgever uitdrukkelijk
gekozen voor een in hoofdzaak decentraal georganiseerd politiebestel, zo vervolgen
wij ons antwoord aan deze leden. Zoals wij ook bij eerdere gelegenheden hebben
aangegeven, wensen wij dit decentrale karakter in de toekomst te handhaven.
Het is van bijzonder belang dat de inzet en de organisatie van de politie
zo veel mogelijk op regionale en lokale omstandigheden kunnen worden afgestemd.
Naast de verantwoordelijkheden op decentraal niveau liggen verantwoordelijkheden
op rijksniveau. Zo is de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties
gepositioneerd als beheerder op afstand van de regionale politiekorpsen en
is de Minister van Justitie politiek verantwoordelijk voor de (inter)nationale
strafrechtshandhaving. Bij de afbakening en invulling van de onderscheiden
verantwoordelijkheden op decentraal niveau en op rijksniveau hanteerde de
wetgever destijds het uitgangspunt «decentraal, tenzij...». De
vaststelling van de prioriteiten in het beleid is primair een decentrale verantwoordelijkheid.
Zoals ook eerder in overleg met de Staten-Generaal is geconstateerd, is het
niettemin van belang dat op onderdelen meer eenheid in het beleid wordt gerealiseerd.
Met het oog daarop voorziet dit wetsvoorstel in een regeling voor het Beleidsplan
Nederlandse politie, de landelijke politiebrief en de doorwerking daarvan
in de regionale beleids- en beheerscyclus. Het is van belang dát regio's
adequaat uitvoering geven aan landelijke beleidsthema's; hóe de regio's
uitvoering geven aan de landelijke beleidsthema's is in de eerste plaats een
decentrale verantwoordelijkheid. Het is een decentrale verantwoordelijkheid
om deze thema's – met inachtneming van de «couleur locale» –
zichtbaar, herkenbaar en vergelijkbaar op te nemen in de regionale beleids-
en beheerscyclus. De onderlinge verschillen in veiligheid tussen de 25 regio's
(maar ook daarbinnen) maken het vanzelfsprekend en wenselijk dat de korpsen
op basis van veiligheidsanalyses zelf accenten kunnen leggen. Het is dan ook
evident dat gelet op de regionale omstandigheden de landelijke beleidsthema's
niet allerwegen in dezelfde mate en urgentie tot activiteiten van de korpsen
behoeven te leiden. Wel dienen regio's helder te maken op basis waarvan men
tot deze individuele afweging is gekomen. Naar ons oordeel is in de voorgestelde
regeling een evenwicht gevonden tussen enerzijds de primair decentrale verantwoordelijkheid
voor het vaststellen van de regionale beleidsprioriteiten en anderzijds de
wens om de doorwerking van de op landelijk niveau geformuleerde beleidsthema's
te bevorderen.Op de vraag van de leden van de CDA-fractie met betrekking tot de aanwijzingsbevoegdheid,
antwoorden wij als volgt. De Politiewet 1993 kent enkele aanwijzingsbevoegdheden.
Op basis van artikel 16 van de Politiewet 1993 kunnen de commissaris van de
Koning en de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties onder
omstandigheden aanwijzingen geven met betrekking tot het ter handhaving van
de openbare orde te voeren beleid. Artikel 6, derde lid, van de Politiewet
1993 biedt de Minister van Justitie de bevoegdheid om de commandant van de
Koninklijke marechaussee, voor zover het de uitoefening van de taak, bedoeld
in artikel 6, eerste lid, onder c, door het daarvoor bestemde onderdeel of
de daarvoor bestemde onderdelen betreft, de nodige algemene en bijzondere
aanwijzingen te geven ten behoeve van de strafrechtelijke handhaving van de
rechtsorde en de beveiliging van de burgerluchtvaart tegen terroristische
aanslagen. Een min of meer vergelijkbare bevoegdheid heeft de Minister van
Justitie met betrekking tot het Korps landelijke politiediensten (KLPD). Zo
kan deze minister op basis van artikel 38a, eerste lid, van de Politiewet
1993 de nodige aanwijzingen aan de korpschef van het KLPD geven over de uitoefening
van de taak, bedoeld in artikel 38, eerste lid, onder a en b, en voor zover
de politie optreedt bij of krachtens de wet of op grond van een verdrag of een besluit van een volkenrechtelijke organisatie onder verantwoordelijkheid
van de Minister van Justitie.Op basis van het voorgestelde artikel 53, eerste lid, van de Politiewet
1993 kunnen aan de korpsbeheerders aanwijzingen worden gegeven met betrekking
tot het beheer van de regionale politiekorpsen. Deze aanwijzingsbevoegdheid
moet – in lijn met de wetsgeschiedenis – worden gezien in het
kader van het «beheer op afstand» van de regionale politiekorpsen
en de mogelijkheden om in dat verband te interveniëren vanuit het oogpunt
van goed beheer van de politie en doelmatige besteding van overheidsmiddelen.
Het voorgestelde artikel 53, tweede lid, biedt de rechtsgrond om in bijzondere
gevallen een aanwijzing te geven, wanneer onverwijld een voorziening moet
worden getroffen betreffende de samenwerking tussen korpsen ten aanzien van
de strafrechtelijke handhaving van de rechtsorde dan wel de vervulling van
taken ten dienste van de justitie. Deze bevoegdheid is bedoeld voor de –
uitzonderlijke – situatie, dat te veel tijd gemoeid is met de totstandkoming
en bekendmaking van een ministeriële regeling met betrekking tot de samenwerking
tussen regionale politiekorpsen onderling, alsmede de samenwerking met het
KLPD en de Koninklijk marechaussee, op basis van artikel 46 respectievelijk
artikel 48 van de Politiewet 1993.Op basis van het voorgestelde artikel 43d, eerste lid, kan de Minister
van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties ten aanzien van de uitvoering
van de landelijke beleidsthema's de nodige aanwijzingen geven aan de korpsbeheerder
indien in de betrokken regio geen of onvoldoende aandacht aan die uitvoering
wordt gegeven. Indien de beleidsthema's betrekking hebben op de strafrechtelijke
handhaving van de rechtsorde dan wel de vervulling van taken ten dienste van
de justitie, worden de aanwijzingen gegeven door de Minister van Binnenlandse
Zaken en Koninkrijksrelaties in overeenstemming met de Minister van Justitie.
De in artikel 43d, eerste lid, voorgestelde aanwijzingsbevoegdheid, die moet
worden gelezen in verband met de voorgestelde regeling in de artikelen 43a
tot en met 43c, is bedoeld voor het geval blijkt dat in een regio geen of
onvoldoende aandacht wordt gegeven aan de uitvoering van een of meer landelijke
beleidsthema's, zoals opgenomen in het Beleidsplan Nederlandse politie en
de jaarlijkse uitwerking daarvan in de landelijke politiebrief.Zoals uit de opsomming blijkt, zijn de diverse aanwijzingsbevoegdheden
van verschillende orde. Het gaat ofwel om de concrete taakuitvoering, ofwel
om het beheer van het korps, ofwel – in de voorgestelde regeling –
om de doorwerking van de landelijke beleidsthema's. Van het door elkaar lopen
van beheer en beleid is door het gemaakte onderscheid dan ook geen sprake.
Dit zou anders zijn, indien de in artikel 43d voorgestelde bevoegdheid en
bijvoorbeeld de in artikel 53 van de Politiewet 1993 bedoelde aanwijzingsbevoegdheid
in één bepaling, onder één noemer zouden worden
gebracht. Daarvoor hebben wij welbewust niet gekozen.De vraag van de leden van de CDA-fractie of wij, in het licht van het
wetsvoorstel tot wijziging van artikel 45 van de Politiewet 1993 in verband
met het stellen van regels ten aanzien van het vermogen van de regio's (Kamerstukken
II 1999/2000, 27 039, nr. 2), nog steeds de mening zijn toegedaan dat
bevordering van de doorwerking van de landelijke beleidsthema's via het stellen
van bestedingsvoorwaarden, oneigenlijk zou zijn, beantwoorden wij als volgt.
In de memorie van toelichting bij dit wetsvoorstel hebben wij, in verband
met de doorwerking van de landelijke beleidsthema's gewezen op de in het Besluit
financiën regionale politiekorpsen (BFRP) bedoelde bevoegdheid tot gehele
of gedeeltelijke terugvordering van verleende rijksbijdragen, indien blijkt
dat de bijdragen niet overeenkomstig de gestelde regels zijn besteed
of niet is voldaan aan de voorwaarden die zijn gesteld aan de besteding van
de rijksbijdragen. Een van die voorwaarden, zo hebben wij aangegeven, kan
zijn dat bij de besteding van de rijksbijdragen in voldoende mate wordt rekening
gehouden met de landelijke beleidsthema's. In verband met het amendement van
het kamerlid Rietkerk is tijdens de parlementaire behandeling van dit wetsvoorstel
in de Tweede Kamer gesproken over de voorgestelde aanwijzingsbevoegdheid (artikel
43d) mede in relatie tot financiële instrumenten. De aanwijzingsbevoegdheid
is bedoeld om de doorwerking van de landelijke beleidsthema's in de regionale
beleids- en beheerscyclus te bevorderen. In dat verband is van onze zijde
niet de mogelijkheid ontkend om langs de weg van het financiële toezicht
de doorwerking van de landelijke beleidsthema's te bevorderen, maar is door
ons de voorkeur uitgesproken voor de voorgestelde aanwijzingsbevoegdheid,
zijnde een instrument dat meer specifiek op die doorwerking is gericht (Handelingen
II 1999/2000, blz. 4571–4572).De leden van de VVD-fractie zien dit wetsvoorstel terecht in samenhang
met de inmiddels gerealiseerde overdracht van het beheer van het KLPD aan
de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties en de nog te verwachten
voorstellen inzake de bestuurlijke organisatie van de regionale politiekorpsen.Zij vragen ons meer duidelijkheid te verschaffen over de vraag in hoeverre
het wetsvoorstel zich metterdaad beperkt tot de beheersbevoegdheden op rijksniveau
dan wel de beheersbevoegdheden op regionaal niveau inperkt. Het onderhavige
wetsvoorstel betreft eerst en vooral de verhouding tussen de Ministers van
Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties en van Justitie, waarbij de beheersbevoegdheden
op centraal niveau worden geconcentreerd bij de Minister van Binnenlandse
Zaken en Koninkrijksrelaties. Zo is in dat verband op enkele plaatsen in de
Politiewet 1993 het formele vereiste van overeenstemming tussen de Ministers
van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties en van Justitie genuanceerd
dan wel vervallen. Deze aanpassing in de verantwoordelijkheidsverdeling tussen
deze ministers perkt de beheersbevoegdheden op regionaal niveau niet in. De
aanpassing heeft gevolgen voor het beheer van de regionale politiekorpsen
in die zin dat daarmee ook voor de regio's een herkenbaar, eenduidig aanspreekpunt
op centraal niveau bestaat waar het gaat om beheersmatige aangelegenheden.Naast een regeling met betrekking tot de verantwoordelijkheidsverdeling
tussen de beide ministers, bevat het onderhavige wetsvoorstel een regeling
met betrekking tot de vaststelling en nadere uitwerking van de landelijke
beleidsthema's alsmede de doorwerking van die thema's in de regionale beleids-
en beheerscyclus. Van de regio's wordt verwacht dat zij de landelijke beleidsthema's,
met inachtneming van de regionale omstandigheden, zichtbaar, herkenbaar en
vergelijkbaar laten doorwerken in de regionale beleids- en beheerscyclus.
In die zin heeft de regeling met betrekking tot de landelijke beleidsthema's
wel invloed op de vaststelling van de prioriteiten in het beleid, hetgeen
overigens primair een decentrale verantwoordelijkheid is en blijft.Het onderscheid tussen gezag en beheer is bepalend voor de inrichting
van het politiebestel. De verantwoordelijkheden met betrekking tot de politie
zijn van oudsher verdeeld langs de lijnen van gezag en beheer. Omtrent het
onderscheid tussen gezag en beheer en de verhouding tussen beide merken wij
het volgende op. De gezagsdragers bepalen – in onderling overleg –
voor welke taken en met welke intensiteit de politie wordt ingezet. Het is
aan de korpsbeheerder zodanige organisatorische maatregelen te treffen dat
de gezagsdragers optimaal inhoud kunnen geven aan hun verantwoordelijkheid.
Zo kan de korpsbeheerder er op worden aangesproken dat het korps
kwantitatief en kwalitatief voldoende is bemand, doelmatig is georganiseerd
en behoorlijk is uitgerust. Bij de totstandkoming van de Politiewet 1993 is
beheer omschreven als de zorg voor de organisatie en instandhouding van het
politiekorps en de bevoegdheid tot het geven van aanwijzingen opdat het politiekorps
zo doeltreffend mogelijk functioneert (Kamerstukken II 1991/92, 22 562,
nr. 3, blz. 41). Allocatie van middelen kan worden aangemerkt als de kwintessens
van het beheer. Zowel ter zake van gezag als ter zake van beheer kan beleid
worden gevoerd. Aan de term «zeggenschap», zoals gebruikt in de
artikelen 31 en 36, tweede lid, van de Politiewet 1993, zouden wij waar het
gaat om de formele verantwoordelijkheidsverdeling ter zake van de politie
geen zelfstandige betekenis willen verbinden naast de termen «gezag»
en «beheer». Overigens, zoals ook in de praktijk is gebleken,
wekt het gebruik van de term «zeggenschap» naast de termen «gezag»
en «beheer» eerder verwarring, dan dat het aan duidelijkheid bijdraagt.
Wij willen dan ook in het derde en laatste wetsvoorstel tot wijziging van
de Politiewet 1993 ter uitwerking van de afspraken in het regeerakkoord met
betrekking tot het politiebestel voorstellen deze term te laten vervallen.
Dit wetsvoorstel – dat inmiddels voor advies aan de Raad van State is
aangeboden – betreft de aanpassing van verantwoordelijkheden en bevoegdheden
op regionaal niveau, in lijn met de notitie «Bestel in balans»
en de gedachtewisseling daarover met de Tweede Kamer (Kamerstukken II 26 661,
nrs.1 en 2).Deze leden hebben voorts een vraag gesteld met betrekking tot de voordracht
van de algemene maatregel van bestuur tot wijziging van de bijlage, bedoeld
in artikel 21, eerste lid, van de Politiewet 1993, waar het gaat om grenzen
van de politieregio's en de naamgeving van de daarin voorkomende gemeenten.
Er bestaat onmiskenbaar een relatie tussen de grenzen van een politieregio
en die van bijvoorbeeld een arrondissement of een provincie. Zo gold bij de
totstandkoming van de Politiewet 1993 als uitgangspunt dat politieregio's
de grenzen van een arrondissement of van een provincie niet overschrijden.
Dit uitgangspunt heeft voor ons onverkort waarde. Mede in dat licht bezien
is naar ons oordeel een aanpassing van de naamgeving en de precieze grenzen
van een regio van dien aard dat de voordracht van een desbetreffende algemene
maatregel van bestuur door beide ministers zou moeten geschieden. Waar een
voorgenomen wijziging van de grenzen van een regio in een voorkomend geval
zou interfereren met bijvoorbeeld de arrondissementsindeling, waardoor de
verantwoordelijkheid van de Minister van Justitie in het geding is, spreekt
het vanzelf, dat, ook gelet op de eenheid van het regeringsbeleid, de Minister
van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties niet handelt zonder zich rekenschap
te geven van de opvattingen van de Minister van Justitie. Bovendien komt het
ontwerp van de algemene maatregel van bestuur aan de orde in de ministerraad,
waarmee de betrokkenheid van de Minister van Justitie langs die lijn is verzekerd.
Terzijde mogen wij deze leden erop wijzen, dat de in artikel 21, eerste lid,
van de Politiewet 1993 bedoelde bijlage sinds de totstandkoming van de Politiewet
1993 diverse keren is gewijzigd bij gelegenheid van gemeentelijke herindelingen.
Deze wijzigingen vinden plaats bij de desbetreffende herindelingswet, die
door de Minister van Justitie niet wordt medeondertekend.In antwoord op de vraag van deze leden over het vervallen van de termen
«in bijzondere gevallen» in artikel 53, in relatie tot de aanwijzingsbevoegdheid,
voorgesteld in artikel 43d, merken wij op dat deze leden twee onderwerpen
met elkaar verbinden, die naar ons oordeel los van elkaar moeten worden gezien.
Het gaat in artikel 53 om het geven van de nodige aanwijzingen aan een korpsbeheerder
ten aanzien van het beheer, indien het belang van het beheer van de politie
zulks eist, terwijl het er in artikel 43d om gaat dat de nodige aanwijzingen
kunnen worden geven ten aanzien van de uitvoering van de landelijke
beleidsthema's, indien de betrokken regio daaraan geen of onvoldoende aandacht
geeft. Het bereik van deze aanwijzingsbevoegdheid is derhalve expressis verbis
beperkt tot die gevallen waarin er – onverhoopt – problemen zouden
ontstaan met de realisering van de landelijke beleidsthema's. Omdat er een
duidelijk onderscheid moet worden gemaakt tussen de in artikel 43d voorgestelde
aanwijzingsbevoegdheid en de aanwijzingsbevoegdheid, bedoeld in artikel 53
van de Politiewet 1993, hebben wij, zoals gezegd, welbewust niet ervoor gekozen
deze aanwijzingsbevoegdheden in één bepaling, onder één
noemer te brengen.Dat wij daarnaast ervoor kiezen om, in artikel 53, eerste lid, in tegenstelling
tot het huidige artikel 53, eerste en tweede lid, niet meer te spreken van
«in bijzondere gevallen», staat los van het onderscheid dat moet
worden gemaakt tussen de genoemde aanwijzingsbevoegdheden. Het vervallen van
de termen «in bijzondere gevallen», laat onverlet het beperkte
bereik van de aanwijzingsbevoegdheid, bedoeld in artikel 53 van de Politiewet
1993, namelijk: het beheer van de politie. De aanwijzingsbevoegdheid is een
buitengewoon ingrijpend instrument dat uit zijn aard is beperkt tot bijzondere
omstandigheden, ook zonder dat dit door het gebruik van de termen «in
bijzondere gevallen» in de tekst van de bepaling tot uitdrukking zou
moeten worden gebracht. Bovendien is het ons inziens met het oog op het gewicht
van de belangen waarvoor de aanwijzingsbevoegdheid is bedoeld, van grote waarde
dat in de toekomst zo veel mogelijk wordt voorkomen, dat door het gebruik
van deze termen in een concrete situatie discussie ontstaat over de vraag
of al dan niet sprake is van een «bijzonder geval» in de zin van
de wet, met als consequentie dat het instrument, dat al het karakter heeft
van een ultimum remedium, in de praktijk helemaal geen rol speelt.In aanvulling op hetgeen wij hiervoor hebben aangegeven omtrent het gebruik
van de begrippen «in overeenstemming met», «na overleg»
en «gezamenlijk», geven wij hierna een opsomming van de bepalingen
in dit wetsvoorstel waarin een vorm van samenwerking tussen de Ministers van
Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties en van Justitie is voorgeschreven.
In dit wetsvoorstel komt de term «in overeenstemming met» voor
in artikel 43d, eerste en tweede lid (het geven van aanwijzingen met betrekking
tot de uitvoering van «justitiële» beleidsthema's respectievelijk
het geven van regels omtrent de informatieverstrekking over de uitvoering
van de landelijke beleidsthema's) alsmede in de artikelen 49, tweede lid (het
vaststellen van eisen waaraan de bewapening in verband met de taakuitvoering
moet voldoen), 53, tweede lid (het geven van een aanwijzing ter zake van samenwerking
tussen korpsen) en 53c (het doen van de voordracht voor een algemene maatregel
van bestuur over onder meer de kwaliteit van de taakuitvoering). Voor de volledigheid
merken wij op dat ingevolge artikel 44, derde lid, de voordracht voor een
algemene maatregel van bestuur omtrent de financiering van de regio's, wordt
gedaan door de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties in overeenstemming
met de Minister van Financiën, en dat ingevolge artikel 48, tweede lid,
regels met betrekking tot de samenwerking tussen korpsen en de Koninklijke
marechaussee worden gegeven door de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties
in overeenstemming met de Minister van Defensie.De term «na overleg» komt in dit wetsvoorstel voor in artikel
53a, vijfde lid, tweede volzin, waar het gaat om de aanwijzing van het hoofd
van de Inspectie voor de politie. Daarnaast is in de artikelen 43d, eerste
lid, en 53, eerste lid, bepaald, dat de daar bedoelde aanwijzingen worden
gegeven na overleg met de korpsbeheerder. Ingevolge dit wetsvoorstel is gezamenlijk optreden van de Ministers van
Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties en van Justitie geïndiceerd
in de volgende bepalingen: artikel 25, tweede lid (de voordracht voor de benoeming
bij koninklijk besluit van de korpschef en het lid van de korpsleiding dat
in het bijzonder verantwoordelijk is voor de recherchefunctie) en in de artikelen
43a tot en met 43c (betreffende het Beleidspan Nederlandse politie en de Landelijk
politiebrief), 46, tweede lid, en 48, derde lid (het geven van specifieke
voorschriften in het kader van de samenwerking tussen korpsen onderling en
met de Koninklijke marechaussee), 48a, tweede lid (het stellen van specifieke
bekwaamheidseisen), 48b (betreffende politieregisters), 60 (betreffende de
bijzondere bijstandseenheden).De leden van de VVD-fractie hebben gevraagd naar de gevolgen die de veranderingen
op rijksniveau zullen hebben op de relaties in de regionale beheersdriehoeken,
met name waar het gaat om de positie van de hoofdofficier van justitie. Onverminderd
de verantwoordelijkheid van de Minister van Justitie voor het openbaar ministerie –
die ook geldt voor de uitoefening van door de wet aan de leden van het openbaar
ministerie geattribueerde bevoegdheden – neemt de hoofdofficier van
justitie binnen de regio op basis van de Politiewet 1993 een eigen positie
in. In dit verband mogen wij ook wijzen op hetgeen de regering omtrent de
verhouding tussen de Minister van Justitie en de hoofdofficier van justitie
heeft gezegd bij de totstandkoming van de Politiewet 1993 (Kamerstukken II
1992/93, 22 562, nr. 10, met name blz. 16). De voorgestelde aanpassing
in de verantwoordelijkheidsverdeling tussen de Ministers van Binnenlandse
Zaken en Koninkrijksrelaties en van Justitie met betrekking tot de beheersbevoegdheden
op centraal niveau, laat de positie van de hoofdofficier van justitie dan
ook onverlet. Waar het gaat om de totstandkoming van de landelijke beleidsthema's
en de doorwerking daarvan, merken wij het volgende op. Alvorens de Ministers
van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties en van Justitie de landelijke
beleidsthema's vaststellen, voeren zij overleg met de korpsbeheerders en de
hoofdofficieren van justitie over de landelijke beleidsthema's, hun doelstellingen
en nadere uitwerking. Artikel 43c biedt daarvoor expliciet een grondslag.
De vastgestelde landelijke beleidsthema's moeten ingevolge het voorgestelde
artikel 31, tweede lid, met inachtneming van de regionale omstandigheden,
worden opgenomen in het regionale beleidsplan. De hoofdofficier van justitie
is – en blijft – op regionaal niveau nauw betrokken bij het opstellen
en vaststellen van dat beleidsplan. De vastgestelde landelijke beleidsthema's
met betrekking tot de strafrechtshandhaving kunnen hem tot steun zijn, om
aan zijn verantwoordelijkheid voor de strafrechtshandhaving binnen de regio
inhoud te kunnen geven. Overigens, waar de afstemming bij de totstandkoming
van de landelijke beleidsthema's goed is, zal naar verwachting ook de afstemming
op regionaal niveau goed zijn. Loopt het op regionaal niveau onverhoopt toch
spaak, dan kan uiteindelijk de geschillenregeling uitkomst bieden.De leden van de VVD-fractie hebben ons voorts gevraagd in te gaan op de
vraag hoe de eenheid van de korpsleiding verzekerd kan blijven. Zij stelden
deze vraag in verband met ons voorstel om artikel 25 van de Politiewet 1993
zo aan te passen, dat de benoeming van de (bij algemene maatregel van bestuur
aan te wijzen) leden van de korpsleiding geschiedt bij koninklijk besluit
op voordracht van de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,
met uitzondering van de korpschef en degene die is belast met rechercheaangelegenheden.
Gezien het bijzondere belang van de korpschef en het bedoelde lid van de korpsleiding
voor de strafrechtshandhaving, hebben wij gekozen voor toegespitste betrokkenheid
van de Minister van Justitie bij benoeming van deze functionarissen: zij worden
ingevolge dit wetsvoorstel benoemdbij koninklijk besluit op voordracht
van de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties in overeenstemming
met de Minister van Justitie. Wij verwachten niet dat de leden van de korpsleiding,
die mede door de Minister van Justitie zijn voorgedragen voor benoeming bij
koninklijk besluit, uitsluitend oog zullen hebben voor het belang van strafrechtshandhaving,
terwijl zij die door alleen de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties
zijn voorgedragen voor benoeming, dat belang niet zullen onderkennen. De eenheid
binnen de korpsleiding staat naar ons oordeel los van de vraag hoe de voordracht
voor de benoeming van de leden van de korpsleiding is geregeld: de Minister
van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties alleen of de Minister van Binnenlandse
Zaken en Koninkrijksrelaties in overeenstemming met de Minister van Justitie.De leden van de PvdA-fractie zijn terecht van mening dat de argumenten
voor het onderhavige wetsvoorstel voor een belangrijk deel gelijk zijn aan
de argumenten voor de overdracht van het beheer van het KLPD van de Minister
van Justitie aan de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties.Met betrekking tot de bestuurlijke aandacht voor het ICT-dossier, waaraan
deze leden refereren, verwachten wij binnenkort aan het parlement het visiedocument
van de Regieraad ICT te kunnen aanbieden. De Regieraad, die is ingesteld bij
ministerieel besluit van 22 november 1999 (Stcrt. 1999, 234) bestaat uit vertegenwoordigers
uit de kringen van korpsbeheerders, korpschefs en hoofdofficieren van justitie,
alsmede de ministeries van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties en van
Justitie, en formuleert gezamenlijk beleid voor de regio's en de rijksoverheid
ten aanzien van informatie- en communicatietechnologie voor de politie. Waar
het gaat om de feitelijke omvang van de politie – de sterkteontwikkeling –
zo vervolgen wij ons antwoord aan deze leden, informeert de Minister van Binnenlandse
Zaken en Koninkrijksrelaties het parlement twee keer per jaar. Zoals is toegezegd
tijdens het algemeen overleg van 8 juni 2000 over de financiële verantwoording
1999 van het ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties (Kamerstukken
II 1999/2000, 27 127, nr. 88) zal het parlement, wanneer het wordt geïnformeerd
over de sterkte van de politie per 1 juli 2000 tevens geïnformeerd worden
over de verhouding agenten en surveillanten. Wij hebben thans geen aanleiding
om vraagtekens te plaatsen bij de feitelijke bestemming van budgetten in relatie
tot de oorspronkelijk overeengekomen bestemming. Jaarlijks – voor 1
juni – dienen de regionale korpsen een jaarrekening in, vergezeld van
een goedkeurend accountantsverslag, mede gebaseerd op het controleprotocol
dat de politieregio's van het ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties
ontvangen. Op basis van deze stukken wordt – in het kader van het toezicht
op het financiële beheer – ondermeer de rechtmatigheid van de bestedingen
getoetst. Een en ander heeft geen directe relatie met de door ons voorgestelde
concentratie van beheersbevoegdheden bij de Minister van Binnenlandse Zaken
en Koninkrijksrelaties.Deze leden hebben tenslotte een vraag gesteld met betrekking tot de in
artikel 43d, tweede lid, voorgestelde regeling voor de informatievoorziening
omtrent de uitvoering van de landelijke beleidsthema's. Voor adequate controle
en verantwoording ter zake van de uitvoering van de landelijke beleidsthema's,
is goede informatievoorziening van de Ministers van Binnenlandse Zaken en
Koninkrijksrelaties en van Justitie van eminent belang. Op basis van het voorgestelde
artikel 43d, tweede lid, verstrekt de korpsbeheerder alle informatie over
de wijze waarop uitvoering wordt gegeven aan de landelijke beleidsthema's
aan de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties. Het is aan
deze minister om zijn ambtgenoot van Justitie van de informatie op de hoogte te houden, met name ook waar het gaat om de uitvoering van de strafrechtelijke
thema's. De informatie over de uitvoering van de landelijke beleidsthema's
is van belang mede met het oog op de politieke controle door de Staten-Generaal.
Op basis van artikel 43d, tweede lid, tweede volzin, kunnen zo nodig bij of
krachtens algemene maatregel van bestuur regels worden gegeven met betrekking
tot de informatievoorziening door de korpsbeheerder in verband met uitvoering
van de landelijke beleidsthema's. Daarbij kan worden gedacht aan regels omtrent
de vorm en inhoud van deze informatiestromen. Deze regels zijn niet alleen
van belang om een totaal beeld te krijgen van de uitvoering van de landelijke
beleidsthema's, maar ook om de onderlinge vergelijkbaarheid tussen regio's
te bevorderen.De leden van de fracties van SGP en RPF/GPV hebben aandacht gevraagd voor
de formulering «kunnen de korpsbeheerders worden gehoord» in het
voorgestelde artikel 48, vierde lid, en een uitspraak die de Minister van
Justitie in dat verband heeft gedaan tijdens de plenaire behandeling van het
onderhavige wetsvoorstel in de Tweede Kamer. Deze leden vragen of het niet
juister ware, teneinde geen discrepantie te laten bestaan tussen de wettelijke
formulering en de beoogde toepassing van de bepaling, om de redactie van het
vierde lid te wijzigen in die zin dat, alvorens regels over de samenwerking
tussen de regionale politiekorpsen en het Korps landelijke politiediensten
worden gegeven, de korpsbeheerders worden gehoord. Het is algemeen kabinetsbeleid,
zo antwoorden wij deze leden, dat geen wettelijke verplichtingen tot het vragen
van advies over beleid of algemeen verbindende voorschriften in het leven
worden geroepen, maar dat van geval tot geval wordt bezien of nodig is dat
betrokkenen ter zake worden gehoord. Wij zouden dan ook willen vasthouden
aan de formulering «kunnen de korpsbeheerders worden gehoord»
in het voorgestelde artikel 48, vierde lid. Deze formulering is in lijn met
de formulering in artikel 46 Politiewet 1993, waar ook wordt gesproken over
«kunnen de korpsbeheerders worden gehoord». De verplichting om
de korpsbeheerders te horen, die aanvankelijk in dat artikel was opgenomen,
is vervallen met de inwerkingtreding van Wet afschaffing adviesverplichtingen
(Stb. 1995, 355). Zo is in geen enkele bepaling in de Politiewet 1993, noch
in dit wetsvoorstel, een wettelijke verplichting opgenomen om advies te vragen
aan de korpsbeheerders. Overigens, zo merken wij tenslotte op, bij een dwingende
formulering zouden de korpsbeheerders ook zouden moeten worden gehoord over
zelfs de kleinste technische wijzigingen in de samenwerkingsregeling.Deze leden hebben voorts een vraag gesteld met betrekking tot de in het
wetsvoorstel op verscheidene plaatsen voorkomende formule «Onze Minister
van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties (...) in overeenstemming met
Onze Minister van Justitie». Wij hebben hierboven reeds het een en ander
gezegd met betrekking tot het gebruik van de formulering «in overeenstemming
met». In lijn daarmee antwoorden wij deze leden dat met de door hen
aangehaalde formulering tot uitdrukking wordt gebracht dat formeel bij de
Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties het initiatief ligt
tot het nemen van een besluit of het geven van regels. Zulks sluit evenwel
geenszins uit dat in een concreet geval feitelijk het voortouw wordt genomen
door de Minister van Justitie, in die zin dat deze bij zijn ambtgenoot van
Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties aandacht vraagt voor een bepaalde
kwestie en aandringt op het nemen van een besluit of het treffen van een regeling
ter zake. Waar de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties een
bevoegdheid uitoefent in overeenstemming met zijn ambtgenoot van Justitie,
is vereist dat het overleg tussen beide bewindslieden tot overeenstemming
leidt. Het besluit of de regeling wordt in dit voorbeeld ondertekend
door in ieder geval de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,
als primair verantwoordelijke minister.De Minister van Justitie,A. H. KorthalsDe Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,K. G. de Vries 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19992000-26813-219b.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl