Penitentiaire beginselenwet; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19971998-24263, nr. 62f

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

22-04-1998

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

24263 nr. 62f

17-04-1998

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamProcedureConstitutionele aspectenPenitentiair programmaAndere vragenOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24263Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 30 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 263Vaststelling van een Penitentiaire beginselenwet en daarmee verband
houdende intrekking van de Beginselenwet gevangeniswezen met uitzondering
van de artikelen 2 tot en met 5 en wijzigingen van het Wetboek van Strafrecht
en het Wetboek van Strafvordering alsmede enige andere wetten (Penitentiaire
beginselenwet)nr. 62fNOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 17 april 1998De leden van de CDA-fractie en die van de PvdA-fractie stellen naar aanleiding
van het voorhangen van de Penitentiaire maatregel en de nadere memorie van
antwoord bij de Penitentiaire beginselenwet vragen die ik als volgt beantwoord. ProcedureNaar aanleiding van de kritische kanttekeningen die de leden van de CDA-fractie
zetten bij de voortgang van het wetgevingsproces, geef ik deze leden nadere
informatie over hoe de organisatie rondom het project van de Penitentiaire
beginselenwet is vormgegeven en welke gevolgen dit heeft gehad voor de snelheid
waarin stukken kunnen worden opgesteld.Teneinde de implementatie van de nieuwe penitentiaire regelgeving op een
goede wijze te laten verlopen is een projectorganisatie ingesteld. In deze
organisatie zijn verschillende overlegvormen voorzien op verschillende niveaus.
Het niveau dat zich het dichtst bij de werkplek bevindt is dat van de regionale
vergaderingen van de directeuren van penitentiaire inrichtingen. Daarboven
bevindt zich een overlegvorm van ambtenaren van het hoofdkantoor van de Dienst
Justitiële Inrichtingen (DJI). Op het niveau van het kerndepartement,
ten slotte, functioneert een stuurgroep waarin de directie Wetgeving, de directie
Preventie, Jeugd en Sanctiebeleid en de DJI deelnemen. Deze gremia komen volgens
een vast stramien bijeen. Intern is afgesproken dat alle voorstellen en stukken
omtrent de penitentiaire regelgeving op alle niveaus besproken worden. Dat
betekent dat de vaststelling van uitgaande stukken enige tijd in beslag neemt.
Dit geldt zeker in gevallen waarin onderwerpen voor een tweede keer in een
van de overlegvormen besproken moet worden, hetgeen het geval kan zijn wanneer
op hoger niveau een andersluidende beslissing wordt genomen dan op lager niveau
voorgesteld en het om de praktische uitvoerbaarheid van een bepaalde keuze
gaat. In zomer- en kerstperiode vinden vanzelfsprekend minder frequent vergaderingen
plaats. Wellicht komt een dergelijke structuur op een buitenstaander als overdreven
over. Ik hecht er evenwel veel waarde aan als de regels waar straks de penitentiaire
inrichtingen voor vele jaren mee moeten gaan werken in nauw overleg met degenen
wie het aangaat tot stand komen. De gekozen structuur doet ook recht aan enerzijds
de zelfstandigheid van het agentschap DJI als op afstand geplaatste
uitvoeringsorganisatie met eigen verantwoordelijkheden en bevoegdheden en
anderzijds de ministeriële verantwoordelijkheid die onverkort van kracht
blijft. Ik verzeker de CDA-fractie dat op geen enkele wijze onnodige vertraging
in het proces heeft plaatsgevonden.De discrepantie die door de leden van de CDA-fractie wordt geconstateerd
tussen de verwachte datum van voorhangen van de Penitentiaire maatregel zoals
vermeld in de nadere memorie van antwoord en het vaststellen van die nadere
memorie van antwoord is – zoals de leden zullen begrijpen – een
omissie geweest. De tekst van de nadere memorie van antwoord was op dit punt
reeds in een eerder stadium opgesteld. Ten aanzien van een ander onderdeel
vereiste de beantwoording meer tijd. In het streven om het stuk zo spoedig
mogelijk uit te doen gaan is de eerstgenoemde tekst abusievelijk niet geactualiseerd.De leden van de CDA-fractie vragen voorts waarom de publicatie van het
advies van de Raad van State en het nader rapport pas is voorzien in de Staatscourant
van 14 april 1998. Volgens vaste afspraak met de Staatscourant worden genoemde
stukken gepubliceerd op de tweede dinsdag van de maand volgend op die van
publicatie van de regeling in het Staatsblad. Nu de Penitentiaire maatregel
begin maart in het Staatsblad verscheen is de eerstvolgende gelegenheid voor
publicatie van het advies van de Raad van State en het nader rapport op 14
april a.s. De tekst waarin is aangegeven dat deze stukken ter inzage liggen
bij het ministerie van VROM is vanzelfsprekend een vergissing. Zoals eenieder
zal begrijpen liggen deze stukken bij mijn ministerie ter inzage. De terinzagelegging
beoogt het moment tussen publicatie van de regeling in het Staatsblad en de
stukken in de Staatscourant te overbruggen. Aangezien de leden van de CDA-fractie
er kennelijk prijs op stellen van deze stukken kennis te nemen, zend ik die
hierbij.1Constitutionele aspectenDe leden van de CDA-fractie vragen op welke gronden ik het constitutioneel
geoorloofd acht dat de Penitentiaire maatregel reeds is vastgesteld op een
tijdstip waarop de Penitentiaire beginselenwet, welke mede de delegatiegrondslag
verschaft voor de Penitentiaire maatregel, nog niet tot stand is gekomen.Deze leden refereren reeds aan de recente derde wijziging van de Aanwijzingen
voor de regelgeving (Stcrt. 1998, 45). Bij die wijziging is inderdaad een
zin uit de toelichting bij aanwijzing 176 vervallen, waarin werd gesteld dat
een uitvoeringsregeling kan worden vastgesteld vanaf het tijdstip van totstandkoming
van de delegerende regeling. Zoals hieronder nader wordt toegelicht is deze
norm namelijk te absoluut.In het verleden zijn soms uitvoeringsregelingen vastgesteld voordat de
delegerende regeling tot stand kwam. Meestal was dit noodzakelijk om aldus
te bereiken dat de inwerkingtreding van de uitvoeringsregeling en de delegerende
regeling niet met elkaar uit de pas zouden lopen, in het bijzonder indien
de delegerende wet verplichtte tot een voorhangprocedure met betrekking tot
de vastgestelde uitvoeringsregeling. Een voorbeeld uit een recent verleden –
waarbij overigens geen voorhangprocedure aan de orde was, maar dat wel aanleiding
heeft gegeven tot vragen uit uw kamer (Aanhangsel I 1993/94, nr. 9) –
is het Besluit proceskosten fiscale procedures. Mede naar aanleiding van discussies
over de al dan niet toelaatbaarheid van deze handelwijze (zie o.a. RegelMaat
afl. 1993/2, p. 91) is bij de recente wijziging van de Aanwijzingen voor de
regelgeving een nieuwe aanwijzing 34a ingevoegd, waarin als norm blijft vastgelegd
dat een amvb niet eerder wordt vastgesteld dan nadat de delegerende wet is
vastgesteld, maar waarin voor uitzonderlijke situaties de mogelijkheid is
geboden om een amvb reeds vast te stellen nadat het delegerende wetsvoorstel
door de Tweede Kamer is aanvaard. Deze aanwijzing is van overeenkomstige
toepassing verklaard op het vaststellen van een ministeriële regeling.
Dit heeft ook geleid tot de door de leden van de CDA-fractie aangehaalde wijziging
in de toelichting bij aanwijzing 176. De tekst van aanwijzing 176 zelf behoefde
niet te worden gewijzigd, aangezien hierin een ander onderwerp wordt geregeld.Aanwijzing 34a gaat er derhalve van uit dat het – bij wijze van
uitzondering – toelaatbaar is dat een uitvoeringsregeling eerder wordt
vastgesteld dan de delegerende regeling. Er is naar mijn oordeel geen sprake
van enig juridisch beletsel voor een dergelijke handelwijze. De rechtsgevolgen
van de uitvoeringsregeling ontstaan immers pas door de inwerkingtreding daarvan, en dus niet door de vaststelling. Ook de Raad van State lijkt
deze opvatting toegedaan. Blijkens het jaarverslag van de Raad van State over
1992 (p. 43 ) heeft de Commissie wetgeving van de Raad zich in dat jaar uitdrukkelijk
gebogen over dit vraagstuk. De bevindingen van de Raad zijn, zoals gebruikelijk,
niet openbaar gemaakt, maar uit de wetgevingsadvisering door de Raad kan worden
afgeleid dat de Raad geen bezwaar heeft tegen vaststelling en publicatie van
een amvb voordat de delegerende wet is vastgesteld, mits de inwerkingtreding van de amvb ligt op of na het tijdstip van inwerkingtreding van de delegerende
wet (zie bijv. punt 6 van het advies no. W08.92.0233. inzake het Besluit verplicht
bodemonderzoek bedrijfsterreinen; bijvoegsel Stcrt. 1993 , 240). Ook de omstandigheid
dat de Raad van State in zijn advies over de recente wijziging van de Aanwijzingen
voor de regelgeving geen opmerkingen heeft gemaakt over de voorgestelde aanwijzing
34a, acht ik een belangrijke indicatie dat deze regel door de Raad wordt onderschreven.Wel moet terdege worden onderkend dat aan de bekrachtiging van een amvb
voordat de delegerende wet tot stand komt, het risico is verbonden dat de
delegerende wet niet door de Eerste Kamer wordt aanvaard.In dat geval dient dan tot intrekking of wijziging van de amvb te worden
overgegaan. Dit is ook mede de reden waarom in aanwijzing 34a is voorgeschreven
dat deze werkwijze slechts in uitzonderingsgevallen moet worden toegepast.
Dit echter, zo moge uit het bovenstaande duidelijk zijn, niet op grond van
juridische technische overwegingen, maar met name vanwege de positie van de
Eerste Kamer en uiteraard ook de Koningin. Penitentiair programmaDe leden van de CDA-fractie spreken hun zorg uit over de vrijblijvende
vorm waarin een aantal factoren betreffende de beslissing over deelname aan
een penitentiair programma is omschreven. In artikel 6 heb ik ten aanzien
van een aantal groepen gedetineerden aangegeven dat zij onder geen enkele
omstandigheid in aanmerking komen voor deelname aan een penitentiair programma.
In artikel 7 heb ik aangegeven welke punten de selectiefunctionaris in aanmerking
neemt als hij een beslissing neemt over deelname van een individuele gedetineerde
in een penitentiair programma. Indien het advies van het openbaar ministerie –
of dat van de directeur of de reclassering – negatief luidt, zal dit
voor de selectiefunctionaris normaliter reden zijn om afwijzend te beslissen.
Indien een van de in artikel 7, derde lid, van de Penitentiaire maatregel
genoemde onderwerpen (waaronder gevaar voor recidive) een risico met zich
brengt, zal dit eveneens aanleiding zijn om deelname aan een penitentiair
programma niet toe te staan. De formulering zoals in voornoemde bepaling wordt
gebruikt, is ontleend aan de reeds lange tijd bestaande verlofregelingen van
het gevangeniswezen en heeft in de praktijk steeds naar tevredenheid gefunctioneerd.Indien de deelnemer vanwege ziekte niet deelneemt aan het penitentiair
programma, wordt de tenuitvoerlegging van de vrijheidsstraf geschorst. Dat
heeft geen gevolgen voor de juridische status van betrokkene inzake de vrijheidsstraf
en de verantwoordelijkheid dienaangaande van het ministerie van Justitie. Het houdt slechts in dat het aantal dagen dat betrokkene ziek is en daardoor
niet kan deelnemen aan het programma naderhand alsnog zal moeten worden voldaan.
De leden van de CDA-fractie vragen hiernaar. Deze regeling is opgenomen om
te voorkomen dat de deelnemer door ziekte zijn penitentiair programma «uit
kan dienen» zonder daadwerkelijk de activiteiten te verrichten. Zoals
al eerder in de discussie omtrent het penitentiair programma is aangegeven,
moet de gedetineerde een tevoren samengesteld programma ondergaan, zoals bijvoorbeeld
een praktijkopleiding. Indien deze opleiding door ziekte wordt onderbroken
en dit deel nadien niet zou moeten worden ingehaald, zou de deelnemer aan
het einde van het penitentiair programma de opleiding niet kunnen afronden.
Dat zou slecht zijn voor de terugkeer van de betrokkene in de maatschappij.Bovendien heeft de ervaring in de afgelopen jaren met betrekking tot verlof
geleerd dat bij gedetineerden de verleiding groot is een verkregen vrijheid
te verlengen door zich ziek te melden. Deze regel beoogt tevens aan deze verleiding
weerstand te doen bieden nu het voor betrokkene niet loont als hij ziek wegblijft.De procedure omtrent ziekmelding is, conform de huidige verlofregelingen,
als volgt. De gedetineerde die ziek is en niet kan deelnemen aan het programma,
meldt dit bij de directeur of de uitvoeringsverantwoordelijke voor het penitentiair
programma. Via de medische dienst van de inrichting waar betrokkene staat
ingeschreven, zal contact worden gelegd met betrokkene zelf, teneinde na te
gaan of er inderdaad sprake is van een zodanige situatie dat betrokkene niet
kan deelnemen. Zo nodig wordt door de medische dienst van genoemde inrichting
contact gelegd met de huisarts van betrokkene. De medische dienst rapporteert
aan de directeur of de deelnemer zich al dan niet terecht ziek heeft gemeld.
Indien de deelnemer zich ten onrechte heeft ziek gemeld zal dit voor de directeur
aanleiding zijn een van de beslissingen, genoemd in artikel 9, derde lid,
van de Penitentiaire maatregel te nemen. Tegen deze beslissingen kan de deelnemer
klagen bij de beklagcommissie van de inrichting waarin hij staat ingeschreven,
conform het bepaalde in artikel 10, eerste lid, van de Penitentiaire maatregel.
In deze procedure kunnen alle aspecten die hebben geleid tot het nemen van
de beslissing van de directeur aan de orde worden gesteld, dus ook de gevolgde
procedure omtrent ziekmelding. Zoals is aangegeven in het tweede lid van artikel
10 van de Penitentiaire maatregel, is hoger beroep bij de beroepscommissie
van de Centrale Raad voor Strafrechtstoepassing mogelijk.De leden van de CDA-fractie vragen of hoofdstuk 3 van de Penitentiaire
maatregel voldoende basis biedt voor de toepassing van elektronisch toezicht.
Het elektronisch toezicht bevindt zich nog in een experimentele fase. Over
de definitieve vorm waarin het elektronisch toezicht in de regelgeving zal
worden ingebed zal de door mij ingestelde stuurgroep Elektronisch toezicht
op een termijn van twee jaar adviseren.Gedurende de experimentele fase van elektronisch toezicht zie ik de rol
van deze vorm van toezicht bij het penitentiair programma zoals ik in de nota
van toelichting bij de Penitentiaire maatregel bij artikel 5 heb aangegeven
(blz. 26). Ik kan daaraan nog het volgende toevoegen. In het experiment Elektronisch
toezicht is het zo dat de deelnemer een aantal activiteiten verricht en dat
hij in het kader van toezicht een enkelband draagt. Bij deelname aan Elektronisch
toezicht is er nimmer uitsluitend sprake van een elektronisch gecontroleerde
vorm van huisarrest. Een penitentiair programma is een samenstel van activiteiten
waarop toezicht wordt gehouden. Het toezicht kan op verschillende wijzen gerealiseerd
worden. Het kan bij voorbeeld geschieden door werkmeesters die direct toezicht
houden op betrokkene, of door een reclasseringswerker die regelmatig contact
houdt met betrokkene. Elektronisch toezicht (in pure de zin van het via de
enkelband controleren of betrokkene daar is waar hij zou moeten zijn) kan
eveneens een vorm van toezicht zijn voor de periodes dat er geen
fysiek toezicht op betrokkene wordt uitgeoefend, bij voorbeeld wanneer hij
's avonds of in het weekeind thuis is. Ik zie vooral mogelijkheden voor elektronisch
toezicht als toezichthoudend onderdeel van een penitentiair programma in de
eerste fase van de programma's.De regels over gedwongen geneeskundige handelingen zijn niet van toepassing
tijdens de deelname aan een penitentiair programma. Dat ligt ook niet voor
de hand nu artikel 7, vierde lid, van de Penitentiaire maatregel aangeeft
dat de gedetineerde zich tot deelname bereid verklaart. Bovendien valt de
deelnemer aan een penitentiair programma niet meer onder de definitie van
gedetineerde in artikel 1, onder e, van de Penitentiaire beginselenwet.De leden van de CDA-fractie vroegen vervolgens naar de gevolgen van de
toepasselijkheid van sociale zekerheidswetten bij deelneming aan een penitentiair
programma. Bij deelname aan een dergelijk programma valt betrokkene niet onder
de beperkingsgrond «rechtens van zijn vrijheid ontnomen» die in
de sociale zekerheidswetten wordt gehanteerd. Teneinde dit in de huidige sociale
zekerheidswetgeving duidelijker neer te leggen zal binnenkort een wetsvoorstel
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal worden aangeboden waarin dit wordt
geregeld. Het betreft hier hetzelfde wetsvoorstel als waarin onder andere
de WAO voor gedetineerden wordt stopgezet. Zoals ik in de nota van toelichting
bij de Penitentiaire maatregel heb aangegeven (blz. 26 en 27) is door het
ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, vooruitlopend op de wetswijziging,
via een circulaire aan de sociale diensten bekend gemaakt dat deelnemers aan
een penitentiair programma aanspraak kunnen maken op een uitkering krachtens
de Algemene bijstandswet (circulaire van 14 april 1997, nr. BZ/VOL/97/7012).
Het effect dat ziekmelding van een deelnemer aan een penitentiair programma
heeft op een uitkering zal niet anders zijn dan het effect dat ziekte van
een in vrijheid verkerende burger die een uitkering krachtens de Algemene
bijstandswet geniet op die uitkering heeft.De leden van de CDA-fractie vragen naar de budgettaire ruimte voor de
periode 1998–2002 voor de toepassing van penitentiaire programma's.
In de begroting 1998 is voor 1998 een bedrag gereserveerd van 9 miljoen gulden
(7 miljoen voor uitvoeringskosten bij de DJI en 2 miljoen voor begeleidingskosten
bij de reclassering), voor de jaren 1999 en verder een bedrag van 11 miljoen
(9 miljoen voor uitvoeringskosten bij de DJI en 2 miljoen voor begeleidingskosten
bij de reclassering).De regering verwacht met de voorziene penitentiaire programma's in 1998 150
detentiejaren te vervangen. In 1999 zullen 200 detentiejaren vervangen worden
en in 2000 en verder 250 detentiejaren. De statistische verwerking en rapportage
van een en ander zal in de eerste plaats systematisch worden gemonitored door
middel van de viermaandelijkse rapportages die de DJI ten behoeve van de verantwoording
aan het kerndepartement opstelt. Daarin zal via het zogenaamde informatiemodel
cijfermatig inzicht worden gegeven ten aanzien van de capaciteit, de bezetting,
en de kostprijs per plaats per dag van penitentiaire programma's. In het beleidsmatige
deel van de rapportage zullen deze cijfers worden toegelicht. Voorts is voorzien
in een algemene evaluatie van de nieuwe penitentiaire regelgeving waarbij
het penitentiair programma een prominente rol zal innemen. Andere vragenDe tweede alinea in artikel 4, tweede lid, van de Penitentiaire maatregel
betreft een drukfout.Alhoewel de voorhangprocedure zich niet uitstrekt tot de voorts door de
leden van de CDA-fractie gestelde vragen zal ik deze graag beantwoorden.De regel opgenomen in artikel 39, eerste lid, van de Penitentiaire maatregel impliceert dat het penitentiair dossier van gedetineerde
tien jaar nadat dit op het ministerie is ontvangen, wordt vernietigd. Zoals
in het tweede lid van deze bepaling is opgenomen, kan van vernietiging worden
afgezien indien dit in strijd is met een aanmerkelijk belang van een ander
dan de gedetineerde. Bij ontvluchting is er sprake van een aanmerkelijk belang
van de Staat. Dit houdt in dat het dossier van een ontvluchte gedetineerde
niet na tien jaar wordt vernietigd. De bepalingen omtrent het verval van het
recht van executie zoals opgenomen in het Wetboek van Strafvordering worden
door de bepalingen in de Penitentiaire maatregel vanzelfsprekend niet aangetast.De artikelen 46 en 48 van de Penitentiaire maatregel hebben, zoals de
leden van de CDA-fractie constateren, geen wettelijke grondslag in de Penitentiaire
beginselenwet. Zoals ik ook in de nota van toelichting heb aangegeven (blz.
47 en 48) zal in een wettelijke basis worden voorzien na evaluatie van de
wetgeving. Nu het om bepalingen gaat die ten gunste van de gedetineerde zijn,
acht ik niet een zodanig spoedeisend belang aanwezig om voorafgaand aan de
evaluatie een afzonderlijk wetsvoorstel in te dienen.Geldt de beperking van de aansprakelijkheid ingevolge artikel 49 van de
Penitentiaire maatregel ook voor schade die derden ondervinden als gevolg
van de aanwezigheid of het gebruik van de daar bedoelde voorwerpen, vragen
de leden van de CDA-fractie. Artikel 49 betreft alleen de aansprakelijkheid
van de directeur en voor zijn personeelsleden of medewerkers. Een (voorwerp
van een) gedetineerde die (/dat) schade toebrengt aan een andere gedetineerde
valt onder de aansprakelijkheid van eerstgenoemde gedetineerde, tenzij de
inrichting nalatig is geweest in het houden van toezicht op de gedetineerden.De leden van de PvdA-fractie uiten hun zorg omtrent de positie van de
selectiefunctionaris in zijn relatie tot de minister. Ik kan deze leden verzekeren
dat deze verhouding in de praktijk goed functioneert. Immers functioneren
de huidige penitentiair consulenten reeds vele jaren op deze wijze. De situatie
dat de minister van Justitie een op een individuele gedetineerde toegespitste
aanwijzing geeft, komt slechts zelden voor. In verband met de verantwoordelijkheid
die de minister van Justitie draagt voor de tenuitvoerlegging van straffen
en maatregelen, kan die mogelijkheid evenwel niet vervallen. Het is aan de
ambtenaar, i.c. de selectiefunctionaris, om een goede inschatting te maken
van de beslissingen die politiek gevoelig kunnen liggen. Op deze wijze kan
voorkomen worden dat een minister aanwijzingen geeft die de selectiefunctionaris
niet heeft voorzien.De leden van de PvdA-fractie hebben vernomen dat in de extra beveiligde
inrichting in een individueel geval sprake zou zijn van een handboeienregime.
Inderdaad is het in de extra beveiligde inrichting mogelijk om, indien daartoe
gegronde reden bestaat, de gedetineerde bij het verlaten van zijn verblijfsruimte
handboeien om te doen. Ik zou liever niet willen spreken van een regime nu
daarvan de suggestie uitgaat dat dit een onderdeel is van de dagelijkse gang
van zaken in de inrichting. Dat is nadrukkelijk niet het geval. In het huidige
huishoudelijk reglement voor de extra beveiligde inrichting en in het concept-model
voor de huisregels van de extra beveiligde inrichting is voorzien in een nadere
regeling van deze extreme maatregel. De basis in de Penitentiaire beginselenwet
wordt gevormd door artikel 35. De maatregel wordt op individuele basis opgelegd
indien de directeur van mening is dat er van de gedetineerde een zodanig gevaar
uitgaat naar personeelsleden of andere personen dat dit noodzakelijk wordt
geacht. Gedacht moet worden aan situaties waarin de gedetineerde in staat
wordt geacht personeel of andere personen te gijzelen dan wel extreme vormen
van geweld toe te passen. Bovendien moet het gaan om situaties waarin het
gevaar niet op een andere wijze kan worden weggenomen. Ook bij deze beslissing
gelden de eisen van proportionaliteit en subsidiariteit. De maatregel
wordt voor een in tijd beperkte duur opgelegd (3 maanden). Er bestaat de mogelijkheid
van verlenging. Wanneer de maatregel wordt opgelegd houdt dat in dat telkens
wanneer de gedetineerde zijn verblijfsruimte verlaat, hij wordt geboeid. Dat
betekent overigens niet dat hij buiten zijn eigen verblijfsruimte altijd geboeid
is. Het gaat slechts om het overbrengen van de gedetineerden van zijn verblijfsruimte
naar andere delen van de inrichting zoals de luchtplaats, recreatieruimte
etc. Als de gedetineerde daar is aangekomen, worden de handboeien afgedaan
zodat hij zich vrijelijk kan bewegen. Tegen de maatregel, alsmede de verlenging
daarvan, kan vanzelfsprekend beklag en vervolgens beroep worden ingesteld.
De beroepscommissie van de Centrale Raad voor Strafrechtstoepassing heeft
deze maatregel diverse keren getoetst. Momenteel is ten aanzien van geen van
de gedetineerden in de extra beveiligde inrichting de hier omschreven maatregel
opgelegd.Alhoewel het om een extreme veiligheidsmaatregel gaat, vind ik dat dit
nog binnen de penitentiaire beginselen past. Het verleden heeft helaas aangetoond
dat er gedetineerden zijn die voor niets terugdeinzen om extreme vormen van
geweld toe te passen om te kunnen ontvluchten. Het is een taak van het gevangeniswezen
om zowel de veiligheid van het personeel als dat van andere personen die in
de inrichting zijn te waarborgen.Bij een enkele gedetineerde leidt dit helaas tot het moeten nemen van
dergelijke maatregelen.De leden vragen vervolgens verdere verduidelijking over mijn opmerking
in de nadere memorie van antwoord ten aanzien van de bezinning op de verhouding
tussen de verschillende sanctiemogelijkheden en de verhouding tussen rechter,
officier van Justitie en de administratie. Zoals ik eerder heb aangegeven
vind ik een nadere bezinning op de samenhang binnen het sanctiestelsel vooral
belangrijk met het oog op de introductie van nog weer nieuwe sanctie- en executiemodaliteiten,
zoals de invoering van elektronisch toezicht. Ook ik heb kennis genomen van
de recente publicaties van de door de leden genoemde personen over dit onderwerp.
Op een aantal punten ben ik het met de kritiek die door de genoemde strafrechtgeleerden
wordt gegeven niet eens en denk ik dat een nadere toelichting ten aanzien
van een aantal door mij voorgestane zaken verhelderend kan werken. Concreet
heb ik het voornemen om een beleidsnota op te stellen die nader ingaat op
de samenhang binnen het sanctiestelsel. De afdeling Sanctiebeleid van mijn
ministerie zal deze excercitie ter hand nemen. De beleidsnota dient een aantal
doelen. In de eerste plaats geeft zij overzicht over het scala aan bestaande
sanctie- en executiemodaliteiten. In dit opzicht kan het stuk een voorlichtende
functie vervullen naar de wetenschap, maar ook de rechterlijke macht en de
samenleving. Verder zal in de nota worden aangegeven op welke wijze nieuwe
sanctiemodaliteiten (zoals elektronisch toezicht) kunnen worden ingepast.
Ten slotte kan het stuk dienen om, indien daartoe aanleiding bestaat, op punten
tot heroverweging van ingeslagen wegen in te gaan. Ik teken daarbij wel aan
dat bepaalde keuzes die in de nieuwe wetgeving zijn gemaakt ook enige tijd
in de praktijk moeten kunnen werken voordat tot wijziging wordt overgegaan.
De betreffende nota zal voor het einde van 1998 aan de Kamer kunnen worden
gezonden. De Minister van Justitie,W. Sorgdrager XNoot1Deze stukken zijn ter inzage gelegd op het Centraal Informatiepunt onder
griffienr. 121356.1. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19971998-24263-62f.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl