Wijziging van de Wet bijzondere opnemingen in psychiatrische ziekenhuizen in verband met verbeteren onvolkomenheden; Verslag algemeen overleg gehouden op 23 maart 2005
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29363, nr. 10

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

20-04-2005

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

29363 nr. 10

18-04-2005

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamVragen en opmerkingen uit de commissiesHet antwoord van de bewindsliedenNadere gedachtewisselingOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29363Toon alle publicaties in het hoofddossier
Kamerdossier 25763Toon alle publicaties in dit dossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 56 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 363Wijziging van de Wet bijzondere opnemingen in psychiatrische ziekenhuizen
in verband met het verbeteren van enkele onvolkomenheden in de regels over
de voorwaardelijke machtiging en de observatiemachtiging25 763Evaluatie Wet Bopznr. 10VERSLAG VAN EEN ALGEMEEN OVERLEGVastgesteld 18 april 2005De vaste commissies voor Volksgezondheid, Welzijn en Sport1 en de vaste commissie voor Justitie2 hebben
op 23 maart 2005 overleg gevoerd met minister Hoogervorst van Volksgezondheid,
Welzijn en Sport en minister Donner van Justitie over de Wet Bijzondere Opnemingen in Psychiatrische Ziekenhuizen (Wet BOPZ).Hierbij zijn aan de orde:– de brief van de minister van VWS d.d. 21 januari
2005 over de ontwikkeling van een specifieke GGZ-behandelwet (29 363,
nr. 9);– de brieven van de minister van VWS d.d. 11 augustus
2004 en 13 december 2004 respectievelijk het kabinetsstandpunt Wet BOPZ
en een verslag van een schriftelijk overleg hierover (25 763, nrs. 4
en 5).Van dit overleg brengen de commissies bijgaand beknopt verslag uit.Vragen en opmerkingen uit de commissiesMevrouw Joldersma (CDA) stelt vast dat de
Wet BOPZ al 10 jaar oud is, terwijl de voorbereiding meer dan 20 jaar in beslag
heeft genomen. Sinds enige tijd wordt ervoor gepleit de huidige opnamewet
te vervangen door een nieuwe behandelwet. Het adagium is: andere tijden, andere
wetten.Zij wil zich echter vooral richten op de evaluatie van de BOPZ die goed
en gedegen is en negen deelonderzoeken omvat. Zij onderschrijft het criterium
dat gedwongen opname in een psychiatrisch ziekenhuis alleen aan de orde is
wanneer betrokkene door zijn psychiatrische aandoening een gevaar is voor
zichzelf of zijn omgeving. Verder hecht zij aan het oordeel van
de rechter daarin. Uit de tweede evaluatie blijkt opnieuw dat het onduidelijk
is wat onder dit gevaarscriterium moet worden verstaan en ook dat rechters
en psychiaters daar verschillend over denken.Als er zoveel onduidelijkheid bestaat, is het de vraag of kan worden volstaan
met voorlichting. Mevrouw Joldersma dringt erop aan dat het gevaarscriterium
beter wordt omschreven via protocollen of een algemene maatregel van bestuur.
Het kan dan ook redelijk ruim worden geïnterpreteerd en zou bijvoorbeeld
ook kunnen worden toegepast op verslaafden die nu nauwelijks gedwongen worden
opgenomen. Een aan alcohol verslaafde moeder die niet voor haar gezin kan
zorgen, maar ook niet vrijwillig een ontwenningskuur wil volgen, is toch ook
een gevaar voor de omgeving. De verslavingszorg heeft behoefte aan de mogelijkheid
om in dergelijke ontwrichtende situaties te kunnen ingrijpen. Verslaving is
een psychiatrische aandoening en in dat geval moet de BOPZ ook kunnen worden
gebruikt, overigens zonder dat dit ten koste hoeft te gaan van afkickpogingen.De voorlichting over verslaving en psychiatrie wordt nu goed verzorgd
door het Trimbos-instituut, maar de minister lijkt te kiezen voor de GGZ.
Waarom kiest hij voor de voorlichting over de BOPZ ook niet voor het Trimbos-instituut?Uit de deelonderzoeken blijkt dat over de toepassing van de BOPZ in de
kinder- en jeugdpsychiatrie nogal wat onduidelijkheid bestaat, met name over
de zogenaamde pedagogische maatregelen. Het is niet duidelijk hoe in de leeftijdscategorie
van 16 tot 18 jaar tot een gedwongen opname kan worden gekomen. Mevrouw Joldersma
stelt voor dat nu er is gekozen voor een apart regiem voor de geriatrie en
voor de zorg voor verstandelijk gehandicapten, er ook een apart regiem komt
voor de kinder- en jeugdpsychiatrie. Wil de minister die mogelijkheid uitwerken?
Wil hij de Kamer over zijn bevindingen informeren?Als er al een opname is geregeld, is het vaak de vraag hoe de patiënt
in de zorg kan worden gehouden. Een patiënt die zich niet houdt aan de
huisregels, lastig is of moeilijk behandelbaar, wordt redelijk gemakkelijk
door de GGZ op straat gezet. Dan dreigt het risico van een traject langs penitentiaire
inrichtingen, criminele activiteiten, rechterlijke machtigingen, TBS, enz.
De patiënten en hun familie worden bovendien slecht geïnformeerd
ook al is dit in de wet goed geregeld. Zij dringt erop aan dat de instellingen
een soort zorgplicht krijgen opdat mensen die nog steeds aan het gevaarscriterium
voldoen, maar moeilijk in de inrichting zijn te handhaven, niet alsnog op
straat kunnen worden gezet. De grote steden hebben al aangegeven dat zij behoefte
hebben aan BOPZ-achtige voorzieningen voor mensen die zij langdurig in zorg
willen houden, zoals chronisch verslaafden die terugvallen als zij niet gedwongen
kunnen worden vastgehouden en langdurig zorg en een beschermde omgeving nodig
hebben. Hoe denkt de minister hierover?In de deelonderzoeken wordt veel aandacht besteed aan de registratie.
De verschillen tussen Justitie en de GGZ zijn nog steeds niet duidelijk. Het
achterliggende probleem is de gebrekkige samenwerking in de BOPZ-keten. Het
gaat al vaak mis bij de preventie, want de algemene GGZ heeft niet zoveel
op met lastige patiënten of patiënten die overlast veroorzaken.
Zo ontstaat er een slecht behandelperspectief voor die patiënten. Het
is niet alleen de aandoening die bepaalt of het in de toekomst goed zal gaan
met de patiënt, maar juist ook de manier waarop de omgeving met de situatie
omgaat. Doordat de hulpverlening niet goed is georganiseerd, verslechtert
de situatie van de patiënt waardoor de hulpverlening toeneemt. Patiënt
en hulpverlening zijn zo elkaars gevangenen.Mevrouw Joldersma zegt dat zij op dit moment geen behoefte heeft aan een
nieuwe behandelwet. Bij de uitvoering van de BOPZ gaan er nog veel dingen
mis. De Gezondheidsraad wijst erop dat vraagsturing node wordt gemist in de
geestelijke gezondheidszorg. De evaluatiecommissie beveelt aan dat voor de
derde evaluatie door middel van een vooronderzoek wordt nagegaan
waar die evaluatie zich op moet richten. Dit alles maakt duidelijk dat er
nu geen nieuwe commissie moet worden aangesteld voor een nieuwe behandelwet.
In plaats daarvan moet in het vooronderzoek ter voorbereiding van de derde
evaluatie worden nagegaan hoe de organisatie van de BOPZ-hulpverlening is
geregeld, waar het in het begin al fout gaat, waar hulpverleners elkaar in
een spiraal dwingen die ertoe leidt dat het met de patiënt steeds slechter
gaat en er steeds meer hulpverlening nodig is of coördinatie van die
hulp door een case-manager. Als zo'n onderzoek wordt gekoppeld aan ontwikkelingen
als de samenwerking in de forensische zorg en de nieuwe regiems voor de gehandicaptenzorg
en psychiatrie, ontstaat er een goed beeld van de BOPZ. Op basis daarvan kan
dan worden vastgesteld tegen welke wettelijke belemmeringen de hulpverlening
aanloopt.Desgevraagd merkt mevrouw Joldersma op dat de BOPZ ervan uitgaat dat gedwongen
opname een voorwaarde is voor gedwongen behandeling. Het pleidooi voor een
nieuwe behandelwet gaat uit van een ander paradigma, namelijk dat er wordt
begonnen met een gedwongen behandeling, gedwongen opname zou daar uit kunnen
voortkomen. Het veld vraagt om mogelijkheden om eerder te kunnen ingrijpen,
maar dat kan nu ook al als de organisatie van de hulpverlening beter wordt
georganiseerd.Mevrouw Veenendaal (VVD) merkt op dat uit
de kabinetsreactie op de evaluatie van de Wet BOPZ blijkt dat het niet de
hele wet op de schop wil nemen. Het kabinet is van mening dat de ruimte die
de huidige wet biedt, in de praktijk niet volledig wordt gebruikt. Geluiden
uit het veld bevestigen dat de wet psychiaters voldoende mogelijkheden biedt,
maar ook dat niet iedere psychiater daar gebruik van maakt. Hoe denkt de minister
hier verandering in te brengen? Uit de evaluatie blijkt dat de ene psychiater
veel actiever is dan de ander, maar ook dat patiënten met veel problemen
door veel psychiaters worden vermeden. Bij lastige patiënten wordt ook
wel misbruik gemaakt van de BOPZ in die zin dat dan wordt gezegd dat de wet
onvoldoende ruimte biedt in die specifieke situatie. Hoe denkt de minister
hierover?De BOPZ gaat uit van het gevaarscriterium. Dit betekent dat de patiënt
in de kou blijft staan als niet aan dat criterium wordt voldaan. In eerder
overleg is gevraagd wat er gebeurt met de psychiater of arts die niets doet.
Als patiënten echt iets niet willen, is het belangrijk dat dit consequenties
heeft voor de psychiatrie of voor de artsen die daar mee te maken hebben.
Het is makkelijk om te zeggen dat de BOPZ te weinig mogelijkheden biedt en
vervolgens niets te doen. Biedt de BOPZ de mogelijkheid om hier iets aan te
doen?Er worden weinig functionerings- of evaluatiegesprekken gevoerd met artsen
en psychiaters. Toch is het belangrijk dat hen de vraag wordt gesteld hoe
hun werkdag eruit ziet. Veel straatpsychiaters en ook veel jonge psychiaters
verbazen zich erover dat er nooit met hen wordt gesproken over hun werkwijze
en de problemen die zij in de dagelijkse praktijk tegenkomen. Is hier iets
aan te doen?Een andere vraag die moet worden beantwoord, is hoe kan worden voldaan
aan alle rechten van de patiënt. Vaak is de keuze niet behandelen; dit
heeft geen consequenties voor de behandelaar, maar wel voor de patiënt.
Hoe kan de patiënt centraal worden gesteld zonder dat zijn rechten worden
beperkt? Voortdurend moet een uitweg worden gezocht uit het dilemma dat de
rechten van de patiënt moeten worden gerespecteerd terwijl hij dringend
zorg nodig heeft. Hoe kan in die afweging beter gebruik worden gemaakt van
de BOPZ?Het veld heeft een manifest opgesteld waarin het het voorstel van de Gezondheidsraad
onderstreept om te onderzoeken of de huidige wet nog afdoende is of dat er
op termijn een nieuwe wet moet komen. Het veld ziet in de BOPZ beperkingen
die het graag wil aanvullen. Dit manifest is ondertekend door opvallend veel
organisaties die zijn betrokken bij de psychiatrie. Nu kan ervoor
worden gekozen om na de derde evaluatie een beslissing te nemen over de vraag
of er iets extra's of iets anders moet worden gedaan, maar er kan ook voor
worden gekozen om in de aanloop naar de derde evaluatie door een commissie
een breed onderzoek te laten doen naar de mogelijkheden en de tekortkomingen
van de BOPZ en naar de vraag welke extra's eventueel nodig zijn. Mevrouw Veenendaal
is voorstander van een dergelijk onderzoek. Hoe denkt de minister hierover?
Zij benadrukt dat zij nu niet zegt dat er een behandelwet moet komen, want
zover is zij nog lang niet. Het onderzoek naar de mogelijkheden en tekortkomingen
van de wet kan nu al van start gaan om te voorkomen dat er tijd verloren gaat.
De periode tot aan de derde evaluatie kan worden gebruikt voor het vooronderzoek
en voor dit proces. Dan kan bij de bespreking van de evaluatie veel effectiever
en met veel meer informatie worden gesproken over het vervolgtraject. Misschien
kunnen beide trajecten worden gecombineerd. De ondertekenaars van het manifest
kunnen samen met anderen hiervoor worden ingeschakeld. Het secretariaat zou
dan moeten worden gevoerd door het ministerie van VWS zodat de ambtenaren
weten wat er gaande is en een inbreng kunnen leveren op basis van hun expertise.
Mevrouw Veenendaal benadrukt dat er geen tijd verloren mag gaan.Mevrouw Van Dijken (PvdA) sluit zich aan bij
het pleidooi dat er geen tijd verloren mag gaan. De aanloop van de Wet BOPZ
heeft zo'n dertig jaar in beslag genomen en de uitgangspunten van de wet zijn
de uitgangspunten van de jaren zeventig.De Wet BOPZ is gericht op gedwongen opname en onderscheidt zich daarmee
van alle andere gespreksonderwerpen in de zorg. Als het gaat om ouderen die
zo lang mogelijk thuis willen wonen of om het prudent omgaan met overheidsgeld –
een ambulant traject is duurder dan een opname – voor iedere patiënt
is toch het allerbelangrijkste dat hij zoveel mogelijk erkenning vindt voor
zijn klachten en daarin wordt begeleid, maar ook dat hij kan wegblijven uit
het ziekenhuis. Bij de formulering van de Wet BOPZ golden nog andere uitgangspunten,
maar de tijden zijn veranderd en een deel van de doelgroep is ook veranderd.
Het aantal «multiproblem» patiënten en 3D-diagnoses is toegenomen
en hierop moet een antwoord worden gevonden. Het is heel wat aardiger, zorgzamer
en cliëntvriendelijker als veel eerder wordt gevraagd naar en gesproken
over het welbevinden en dat er niet wordt gewacht tot er gevaar is ontstaan
en de crisis is bereikt. Er moet in een veel eerder stadium contact worden
gezocht en op die basis moet worden gezocht naar mogelijkheden om tot een
beter bestaan te komen. Het antwoord is dan niet uitsluitend opname.Mevrouw Van Dijken onderschrijft de vraag om een parallel traject. In
december leek de minister hier ook gevoelig voor, maar zijn ambtenaren houden
dit nu toch weer af. Waar is hij bang voor? Waarom kiest hij er niet voor
om een brede commissie van deskundigen te laten kijken hoe in het buitenland
wordt omgegaan met mensen met een psychiatrische ziekte, welke trajecten daar
worden gevolgd en met welk resultaat? Waarom is de minister zo terughoudend?
Zijn ambtenaren kunnen toch deel uitmaken van die commissie. Overigens zouden
ook de patiëntenverenigingen daarin vertegenwoordigd moeten zijn.Desgevraagd erkent zij dat bij bemoeizorg weliswaar zorg wordt opgedrongen,
maar verder zit er weinig dwang in. In ambulante trajecten heeft drang de
voorkeur, maar dwang is niet uitgesloten. Het beeld is nu dat een psychiater
maar moet ingrijpen als er iemand op straat rondhangt of een moeder aan alcohol
is verslaafd. De GGZ en de OGGZ hebben een belangrijke rol bij het in standhouden
van menselijke structuren, maar een psychiater is niet de stofzuiger van de
maatschappij. De psychiater is een specialist die zijn kennis moet inbrengen
als dat nodig is.Het is haars inziens nog te vroeg om te vragen om een behandelwet. Eerst
moet er een verkennend onderzoek worden gedaan en dit moet zo snel mogelijk
beginnen.Het recht van de patiënt moet gewaarborgd zijn, maar ook zijn recht
op een behandeling. In de huidige wet wordt ook wilsonbekwaam verzet gehonoreerd.
Mevrouw Van Dijken vindt dit geen goede zaak. In dit kader vraagt zij naar
de uitwerking van de discussie over de zelfbinding. Zeker zolang er geen ander
traject is ingeslagen, is dit instrument op korte termijn nodig. De patiënten
vragen daar zelf ook om.Zij ziet de brede commissie van deskundigen als een groep verkenners die
zal onderzoeken hoe de huidige wet beter kan worden gebruikt en hoe een en
ander in het buitenland is geregeld. Dit alles moet ertoe leiden dat bij de
behandeling van de volgende evaluatie niet meer hoeft te worden gesproken
over 18 000 separeergevallen per jaar in Nederland. Als er wordt gesproken
over verantwoorde en goede zorg moet dit ook worden benoemd.De Algemene Rekenkamer heeft een advies uitgebracht over het gebruik van
de BOPZ bij dementerenden. Er is al vaker vastgesteld dat de Wet BOPZ niet
voldoet voor dementerenden en voor mensen met een verstandelijke handicap.
Daarom moeten ook hierin stappen worden gezet.De samenleving stelt andere eisen aan de GGZ en aan behandeling en kwaliteit.
Dit mag niet betekenen dat alles wat op enig moment afwijkt van de norm, door
de psychiatrische stofzuiger opgezogen moet worden waarna de stofzak ergens
achter een dikke deur wordt geleegd. Mevrouw Van Dijken pleit voor een actiever
en soms wat dwingender behandelaanbod om erger leed te voorkomen, juist vanuit
de zorggedachte.Mevrouw Tonkens (GroenLinks) zegt dat wetten
meestal de uitdrukking zijn van een vernieuwend idee van vele jaren daarvoor.
Dit geldt ook voor de Wet BOPZ die in 1994 inwerking is getreden en waarin
een gedachte uit de zeventiger jaren centraal staat. Dit is meteen de kracht
en de zwakte van deze wet, want in de jaren zeventig is er veel bedacht en
bereikt op het terrein van de rechten van psychiatrische patiënten. Dit
sloeg uiteindelijk een beetje door, totdat de psychiater eigenlijk niets meer
goed kon doen. De wet kenmerkt zich dan ook door veel wantrouwen tegenover
de psychiater. De patiënt moet worden beschermd tegen de psychiater en
later is daar nog bijgekomen dat de maatschappij moet worden beschermd tegen
de patiënt.In de BOPZ staat de autonomie centraal tegenover schade en gevaar als
motief voor het handelen. In het huidige tijdgewricht is de conclusie dat
de opzet van de wet in die zin te beperkt is en dat de zorg een onderschoven
categorie is. Dit leidt in de praktijk tot problemen, want mensen die gedwongen
worden opgenomen, moeten als zij geen gevaar opleveren, door de psychiater
en hulpverlening worden verwaarloosd. Niet voor niets dringen de ouder- en
patiëntenverenigingen aan op aanpassing van de huidige wetgeving en op
nieuwe wetgeving. De BOPZ moet zodanig worden aangepast dat dwangbehandeling
mogelijk wordt ook als er in de instelling geen sprake is van onmiddellijk
gevaar. Om de rechten van de patiënt te kunnen waarborgen, moeten hier
goede garanties en procedures aan worden verbonden.Mevrouw Tonkens acht het zinvol om zowel bij aanpassing van de huidige
wetgeving als bij de formulering van nieuwe wetgeving onderscheid te maken
tussen acute en niet-acute situaties in dwangbehandeling. Een noodingreep
moet een kortdurende maatregel zijn die in een behandelplan is opgenomen.
Bij dwangbehandeling die niet acuut is, denkt zij dan vooral aan patiënten
die wel gehandhaafd kunnen worden en geen gevaar opleveren, maar die verwaarloosd
zouden worden als zij niet worden behandeld. Er is dan geen sprake van acuut
gevaar, maar er kan dan wel zorgvuldig worden gehandeld en er kunnen meer
garanties worden gegeven voor de vrijheid en de zeggenschap van de patiënt.
Dit kan gebeuren door bijvoorbeeld een bedenktijd van 48 uur te
introduceren of de mogelijkheid om een cliëntenvertrouwenspersoon te
raadplegen of een second opinion te vragen van een tweede psychiater. Is de
minister het hiermee eens? Hoe denkt hij over een onderscheid tussen nooddwangingrepen
en dwangbehandeling als er geen sprake is van acute nood? In de laatste situatie
kan en moet er meer ruimte zijn voor de zeggenschap van patiënten.De BOPZ is en blijft een beschermingswet waarin de autonomie van de patiënt
en het schademotief centraal staan en zorg en behandeling een moeilijke plaats
hebben en houden. De wet is bovendien een lappendeken van verschillende maatregelen.
Daarom is het wenselijk dat er al wordt nagedacht over een eventuele nieuwe
wet. Dit wil niet zeggen dat er absoluut een nieuwe wet moet komen, al zou
dit misschien wel verstandig zijn. Het is ook verstandig om nu al een commissie
van deskundigen in het leven te roepen die een afweging kan maken van de mogelijkheden
en de noodzaak van een behandelwet, maar ook tot de conclusie kan komen dat
zo'n wet niet nodig is. Die wet zal dan in ieder geval geen uitdrukking zijn
van een idee dat al jaren geleden is geopperd en kan worden ingediend als
het nodig is.Mevrouw Tonkens tekent hierbij aan dat er wel voor moet worden gewaakt
dat de roep om meer dwang niet voortkomt uit de tekorten in de hulpverlening.
Die tekorten zijn er zeker, maar daarnaast is er toch ook reden om meer dwangbehandeling
mogelijk te maken.In de jaren zeventig was bijna alle hulpverlening intramuraal. Inmiddels
zijn er veel meer extramurale patiënten en ook dit noopt ertoe dat de
wet wordt aangepast.De heer Rouvoet (ChristenUnie) ziet in het
feit dat er sinds de wet BOPZ in 1994 in werking is getreden, voortdurend
wordt gesproken over evaluatie en wijziging van de wet, een uitdrukking van
de veranderingen in de samenleving die het nodig maken dat het instrumentarium
steeds opnieuw wordt geijkt. Die lange voorgeschiedenis is echter ook een
aansporing om voorzichtig te zijn met wijzigingen, want het karakter van de
wet kan daardoor worden aangetast. Er kan reden zijn om een andere wet te
formuleren, maar hij waarschuwt voor het risico dat het karakter van de huidige
wet sluipenderwijs en onbewust verandert.De Wet BOPZ is een opnamewet en dit zou ook de primaire invalshoek moeten
blijven. Dit sluit echter niet uit dat de vraag kan worden gesteld wat er
vervolgens binnen de kaders van de wet mogelijk is voor de behandeling. De
voorgeschiedenis van de wet is zo lang, omdat is gezocht naar een precaire
balans tussen het recht op zelfbeschikking als betrokkene zorg wil hebben
en behandelingen wil ondergaan, en het recht op zorg dat mensen hebben, ook
als zij daar zelf geen goed oordeel over kunnen vellen. Juist met het oog
op die precaire balans is er voorzichtigheid geboden als er voorstellen worden
gedaan voor nieuwe mogelijkheden in de wet. Die brengen immers per definitie
verandering in die balans.In de afgelopen jaren is de wet verschillende keren gewijzigd. De meest
opvallende wijzigingen zijn de voorwaardelijke machtiging in 2001, het schrappen
van het woordje «ernstig» en de observatiemachtiging. Aan deze
wijzigingen gingen diepgaande discussies vooraf. De heer Rouvoet herinnert
eraan dat zijn fractie niet heeft ingestemd met de observatiemachtiging, omdat
zij die als een ongewenste oprekking van het regiem van de BOPZ beschouwt.Al die wijzigingen maken de wet tot een lappendeken waardoor het er voor
betrokkenen ook niet duidelijker op wordt. Daarom onderschrijft hij het voorgenomen
traject van intensieve voorlichting en eenduidige uitleg van richtlijnen.
Het is belangrijk dat iedereen weet waar hij aan toe is met de wet zoals die
nu luidt.Het accent van de wet verschuift steeds meer van bijzondere opnemingen
in de richting van bijzondere behandeling in psychiatrische ziekenhuizen en eventueel ook daarbuiten. De reden hiervoor is begrijpelijk en invoelbaar,
maar het is de vraag of in alle gevallen moet worden gekozen voor toepassing
van het BOPZ-regiem. De heer Rouvoet stelt vast dat zijn fractie steeds terughoudend
is geweest in het naar voren halen van het BOPZ-regiem. Daarom ook heeft zij
zich tegen de observatiemachtiging verzet en heeft zij lang geaarzeld over
de voorwaardelijke machtiging. Uiteindelijk is daarmee ingestemd, omdat het
BOPZ-regiem in de praktijk al van toepassing werd verklaard via rechterlijke
en paraplumachtigingen. Als de nood zo hoog is dat er een wettelijke omweg
nodig is, is het beter in te stemmen met een rechtstreekse voorziening.De Wet BOPZ vertoont veel raakvlakken met de reguliere bemoeizorg, maar
niet iedereen waarover het Leger des Heils zich ontfermt, hoeft noodzakelijkerwijs
in een BOPZ-instelling terecht te komen. Het is begrijpelijk dat daarop soms
wordt aangestuurd om overlast en verloedering te voorkomen, maar dit mag nooit
primair de reden zijn om naar het BOPZ-instrumentarium te grijpen. De heer
Rouvoet uit in dit verband kritiek op de brief van de minister aan de Kamer.
De BOPZ is niet een instrument om overlast te bestrijden.Het uitgangspunt van de BOPZ was dat er alleen dwang wordt uitgeoefend
als er geen alternatief is en dit moet ook zo blijven. Als er binnen de reguliere
verslavingszorg meer mogelijkheden komen voor gedwongen afkicken, hoeft de
BOPZ niet de eerste oplossing te bieden.De brief van de regering heeft vooral betrekking op uitbreiding van dwangbehandeling
in de instellingen met name voor mensen bij wie het ziekte-inzicht ontbreekt.
De heer Rouvoet is gevoelig voor de argumentatie van de Vereniging Ypsilon
en anderen. De mogelijkheden moeten worden beproefd, maar eerst moeten er
duidelijke criteria worden geformuleerd met duidelijke rechtswaarborgen voor
betrokkenen.De huidige mogelijkheden van de BOPZ moeten beter worden gebruikt en de
effecten van de wijzigingen die nog maar kort van kracht zijn, moeten worden
afgewacht. Hij onderschrijft de wens om een commissie van deskundigen in te
stellen, maar waarschuwt voor verwarring door een opeenstapeling van evaluaties
en tussentijdse onderzoeken door commissies van deskundigen. De mogelijkheden
voor dwangbehandeling binnen instellingen moeten zorgvuldig worden verruimd.Enkele weken geleden heeft de heer Ravelli een proefschrift uitgebracht
over de opnamecapaciteit van de GGZ. Zijn belangrijkste conclusie is dat Nederland
het gevaar loopt dat er te veel opnamecapaciteit van de hand wordt gedaan
in de drang om patiënten uit de instituties over te brengen naar de maatschappij.
Inmiddels lijkt er sprake te zijn van een ontwikkeling in de richting van
reïnstitutionalisering. Dit zou tot capaciteitsproblemen kunnen leiden.
Hoe denkt de minister hierover?Mevrouw Kant (SP) wijst erop dat de Wet BOPZ
en de problemen die de wet in de praktijk soms oplevert, niet de belangrijkste
oorzaak zijn van het feit dat er mensen niet goed worden behandeld in de GGZ.
De belangrijkste oorzaak is het tekort aan capaciteit in het bijzonder voor
mensen met gedragsproblemen en zware psychiatrische aandoeningen. Zij wijst
erop dat zij al jarenlang brieven ontvangt van familieleden, maar ook van
patiënten die aandringen op opname. Zij beseffen dat het niet goed met
hen gaat, maar als zij dan aankloppen bij de psychiatrie, komen zij voor een
dichte deur te staan. Waarom kunnen zij geweigerd worden als de noodzaak van
hun opname wordt onderkend? Waarom is er geen plaats voor deze mensen? Hetzelfde
geldt voor de bemoeizucht en de plaatsen voor begeleid wonen. De Gezondheidsraad
heeft vastgesteld dat 8000 mensen niet de zorg krijgen die door deskundigen
noodzakelijk wordt geacht. Hoe denkt de minister over deze zorgkloof?Na het laatstgehouden plenaire debat had zij de indruk dat er overeenstemming
bestond op drie punten, namelijk: hoe kan de huidige wet beter worden toegepast,
welke noodreparatie is op korte termijn mogelijk en welke mogelijkheden
zijn er voor een nieuwe wet, bijvoorbeeld een behandelwet. Zij betreurt het
dat de minister hier niet meer op terugkomt. Een nieuwe behandelwet hoeft
niet per sé het eindpunt te zijn van de overwegingen, maar de minister
sluit die route nu blijkbaar af.De BOPZ kan beter worden toegepast, want nu wordt de vraag of opname nodig
is, te vaak niet gesteld. De vraag is hoe hierin verandering kan worden gebracht.Zij herinnert aan haar vraag om een schriftelijke reactie op het voorstel
van de regio Rotterdam voor de verslavingszorg. De minister heeft wel gezegd
dat de BOPZ kan worden toegepast als een verslaving zodanig ernstige vormen
aanneemt dat betrokkenen de controle kwijt zijn. Hoe kan dit initiatief in
landelijk beleid worden omgezet?Ook de procedures zorgen ervoor dat het in de praktijk vaak fout gaat.
Mevrouw Kant leest een brief voor van de ouders van een schizofrene jongen
met autistisch gedrag die ernstig in de war is, maar geen enkel ziektebesef
heeft. Zij klagen dat er geen rechtstreekse lijn is naar de psychiater en
andere deskundigen. In plaats daarvan moet de burgemeester zijn handtekening
zetten. De ouders dringen erop aan dat de lijnen worden ingekort, dat er rechtstreeks
overleg is met psychiaters en deskundigen en dat er adequate hulp wordt geboden.
Natuurlijk moeten de procedures zorgvuldig zijn, maar nu zijn de lijnen wel
erg lang en ingewikkeld. Ziet de minister mogelijkheden om daar iets aan te
veranderen? Is het misschien mogelijk een commissie van deskundigen in te
stellen die snel een oordeel kan geven opdat er onmiddellijk gehandeld kan
worden en de toetsing door de rechter achteraf plaatsvindt? Overigens vindt
zij het onbegrijpelijk dat familie en naasten niet worden gehoord.De minister kondigt aan dat de wet zal worden aangepast om dwangbehandeling
mogelijk te maken. Kan hij dit toelichten? Die dwangbehandeling kan alleen
plaatsvinden na opname en vaak is dan het acute gevaar geweken. Welke criteria
zullen er worden gehanteerd om dan toch te kunnen behandelen?Mevrouw Kant is voorstander van een behandelwet en pleit voor de instelling
van een commissie van deskundigen die zich hierover buigt. Zij is het ermee
eens dat er geen tijd verloren mag gaan. De huidige wet beperkt zich tot opname,
maar als er in een vroeger stadium ook dwang kan worden uitgeoefend, kan die
dwang veel minder ingrijpend zijn. Als mensen ambulante hulp moeten aanvaarden,
zijn gedwongen medicatie en opname misschien niet nodig.Het antwoord van de bewindsliedenDe minister van Justitie verlaat na enig overleg de vergadering, omdat
er aan zijn adres geen vragen zijn gesteld.Minister Hoogervorst zegt dat dit een moeilijke
materie is. Enerzijds moet voorkomen worden dat de autonomie van de patiënt
wordt geschaad, anderzijds kunnen mensen in een situatie geraken waarin zij
hun eigen omstandigheden niet goed meer kunnen beoordelen en waarin er bij
afwezigheid van een goede behandeling onherstelbare schade aan hun geestelijke
gezondheid kan worden toegebracht. De Wet BOPZ probeert een evenwicht te brengen
in het recht op autonomie en de plicht van zorgverleners om zo'n persoon tegen
zichzelf in bescherming te nemen. Het feit dat hij de samenleving overlast
bezorgt, is geen criterium, maar wel het gevaar dat hij voor zijn onmiddellijke
omgeving kan opleveren.De lange voorgeschiedenis van de wet en het feit dat zij steeds in beweging
is, bevestigen nog eens dat dit een ingewikkelde materie is. Inmiddels heeft
het veld een manifest geschreven waarin wordt gepleit voor een andere wet.
De derde evaluatie van de wet moet in 2007 gereed zijn. Hij zegt toe dat daarvoor
een brede schakering van deskundigen enbelanghebbenden zal worden
ingeschakeld. De werkzaamheden van die commissie worden niet begrensd, als
zij bijvoorbeeld tot de conclusie zou komen dat er een nieuwe wet moet worden
geformuleerd, dan zal die aanbeveling serieus worden genomen. De minister
voelt er echter niets voor om een aparte commissie van allerlei deskundigen
in het leven te roepen die zich zal bezighouden met de formulering van een
nieuwe wet. Niet alleen omdat er daardoor te veel mensen van hun werk worden
gehouden, maar ook omdat dit de indruk zou kunnen wekken dat de zorgverleners
in het veld voorlopig achterover kunnen leunen omdat er een nieuwe wet komt.
De huidige wet biedt met de recent aangebrachte en nu nog aangekondigde wijzigingen
veel mogelijkheden om aan de slag te gaan. Hij zou graag zien dat de zorgverlening
zich daarop richt. Alle vragen die in het manifest worden opgeworpen, kunnen
ook door de evaluatiecommissie worden besproken en behandeld.Hij vindt het een beetje ergerniswekkend dat er nu een manifest verschijnt
terwijl zoveel mogelijkheden van de wet ongebruikt blijven. Er zijn toch ook
partijen in het veld die hier wel gebruik van maken. Een voorbeeld daarvan
is de aanpak in de regio Rotterdam. Die spoort met de wet en laat duidelijk
zien welke mogelijkheden er zijn in de praktijk. Het boekje dat hierover is
opgesteld, verdient alle lof. Overigens is het een misverstand dat hij de
Kamer hier schriftelijk over zou informeren.Uit de evaluatie blijkt dat er verbeteringen nodig zijn, maar de meeste
daarvan passen binnen het huidige kader. Wel is duidelijk dat er een nieuwe
wet moet komen voor de psychogeriatrie en verstandelijk gehandicapten. De
Wet BOPZ is een complexe wet, maar het is nog maar de vraag of een eventuele
nieuwe wet eenvoudiger zou kunnen zijn. Inmiddels wordt alles op alles gezet
om de uitvoering van de wet voor het veld zo eenduidig mogelijk te maken.
Er is een aantal brochures uitgebracht waarin op een overzichtelijke manier
alle mogelijkheden van de wet uiteen worden gezet; zij vinden gretig aftrek
in het veld. Daarnaast ontwikkelt het veld meer gedetailleerde protocollen
om psychiaters duidelijk te maken wat wel en wat niet kan. Op deze manier
worden de mogelijkheden die de wet biedt inzichtelijk gemaakt. De minister
zegt toe dat de Kamer die brochures ter kennisname zal ontvangen.Hij stelt vast dat er een wettelijke leemte is geconstateerd op het gebied
van dwangbehandeling en illustreert dit aan de hand van een voorbeeld. In
dergelijke omstandigheden moet het gevaarscriterium anders kunnen worden omschreven.
Misschien kan er worden gesproken over een toekomstig gevaar. Dit is juridisch
natuurlijk ingewikkeld, want de beoordeling van een toekomstig gevaar is minder
objectief dan van een onmiddellijk gevaar. Dit neemt niet weg dat zal worden
geprobeerd om die wettelijke leemte weg te nemen, maar ik wil hier nu niet
teveel op ingaan, dat moet nog ingevuld worden.De minister heeft sterk de indruk dat het veld onvoldoende beseft hoeveel
mogelijkheden er nu al zijn voor dwangbehandeling, vooral medicinaal. Er wordt
veel te veel gesepareerd terwijl er ook zou kunnen worden gekozen voor medicinale
behandeling. Ambulante zorg is moeilijker, want de zorgverlener kan niet zo
maar bij iemand het huis binnendringen om hem zonder enig toezicht gedwongen
medicatie toe te dienen. Daar pleit ook niemand voor. De voorwaardelijke machtiging
is in dergelijke gevallen een potent instrument. Het is nog betrekkelijk nieuw
en het veld lijkt die mogelijkheid nog onvoldoende te onderkennen.In het manifest wordt gesproken over de behoefte aan een gradueel instrumentarium.
De minister meent dat dit al voor een deel is opgebouwd en dat de ruimere
mogelijkheden voor dwangbehandeling en de voorwaardelijke machtiging daar
nog eens aan bijdragen. Daarom zou de uitkomst van de evaluatie ook kunnen
zijn dat de formulering van de wet moet worden verduidelijkt en dat de protocollering
moet worden verbeterd, maar dat overigens kan worden volstaan met een nota
van wijziging op de bestaande wet. De huidige wet ademt mee met de maatschappelijke ontwikkelingen. Er is veel veranderd ten opzichte van de ontstaansjaren
van de wet. Contacten met lokale bestuurders leren wel dat er nu voor gewaakt
moet worden dat de balans naar de andere kant doorslaat.De wetswijziging die nodig is om de mogelijkheden van dwangbehandeling
uit te breiden, wordt nu voorbereid. Daar is geen aparte commissie voor ingesteld,
maar er worden natuurlijk wel experts geraadpleegd. Het onderscheid tussen
acute en niet-acute situaties wordt hier in verwerkt.Er is indringend gesproken over de noodzaak van bemoeizorg, maar de huidige
wetgeving laat die vorm van zorg al toe; daar is de BOPZ niet voor nodig.De Kamer kan voor de zomer een wetsvoorstel tegemoet zien waarmee de zelfbindingsverklaring
in de huidige Wet BOPZ wordt ingebed.Het is mogelijk om in het kader van de Wet BOPZ verslaving als een geestesstoornis
aan te merken waarna er tot opname kan worden overgegaan. Dit moet natuurlijk
van persoon tot persoon worden beoordeeld. Overigens wordt deze mogelijkheid
in de Rotterdamse richtlijn haarfijn uitgelegd. Er worden nog algemene richtlijnen
ontwikkeld die onderdeel zullen uitmaken van verantwoorde zorg. De inspectie
zal hierop moeten toezien; zij is belast met het kwaliteitstoezicht. Daarnaast
zou het goed zijn als de beroepsgroep werk zou maken van de intercollegiale
toetsing. De inspectie kan daar dan ook op toezien.De waarschuwing in het proefschrift van de heer Ravelli lijkt enigszins
achterhaald in die zin dat men inmiddels is teruggekomen op de trend van de
afgelopen decennia van zoveel mogelijk ambulante zorg en normalisatie door
de patiënt op straat te zetten. Na die kentering neemt het aantal asielplaatsen
ook weer toe. De capaciteit is de afgelopen jaren flink gegroeid en er is
veel wachtlijstgeld aan de sector besteed.Het is een misverstand dat de familie niet betrokken zou zijn bij de procedure,
want de rechter is zelfs verplicht om zich te laten voorlichten door ouders,
echtgenoten, voogden of curators. Overigens kan iemand in een acute situatie
eerst worden opgenomen waarna de rechter «aan het bed» komt om
zich van de juistheid van de opname te vergewissen. Een opname is nu eenmaal
een ingrijpende maatregel die om zorgvuldige procedures vraagt. In het verleden
hebben zich toch wel situaties voorgedaan waarin de familie probeerde van
een lastig familielid af te komen en dat is nu dankzij de zorgvuldige procedures
niet meer mogelijk.Voor kinderen met ernstige gedragsproblemen die worden veroorzaakt door
een psychiatrische stoornis wordt naast de psychiatrie ook de jeugdzorg ingeschakeld
die een meer pedagogische insteek kiest. Er wordt nu gewerkt aan een regeling
die gesloten opvang mogelijk moet maken.Naast de bestaande brochures worden er nog andere brochures ontwikkeld.
Hierbij zal waar nodig het Trimbos-instituut worden ingeschakeld.Een opnameplicht voor TBS-gestelden is een van de onderwerpen waarover
de werkgroep Zorg in een justitieel kader binnenkort zal adviseren. Een ander
onderwerp van onderzoek is de «long stay». Deze werkgroep is ingesteld
als vervolg op de motie-Van de Beeten van de Eerste Kamer.Psychiaters die niet voldoen aan de richtlijnen van verantwoorde zorg,
moeten door de inspectie worden aangepakt. Dit kan eventueel ook via het tuchtrecht,
maar dat is natuurlijk wel een laat stadium.De minister komt tot de conclusie dat de wet in beweging is en dat het
een moeilijke maar geen starre wet is. In het recente verleden is een aantal
aanpassingen doorgevoerd die eigenlijk nog goed uitgerold moeten worden in
het veld. Daarnaast is nu een aantal maatregelen aangekondigd die het veld
nog meer mogelijkheden bieden. In dit licht zou het zonde zijn om het veld
de indruk te geven dat het allemaal anders moet. Hij vindt het niet verstandig
om een commissie in te stellen die zich daarop richt. Hij is echter wel bereid
om de evaluatiecommissie een vrij open opdracht te geven. Zij zou tot de conclusie
kunnen komen dat er een andere wet moet worden gemaakt. Hij betwijfelt dat
dit gebeurt, maar als het zo zou zijn, moet daar natuurlijk een politiek antwoord
op volgen.Nadere gedachtewisselingMevrouw Joldersma is bang dat de opstelling
van de minister die nog alles open laat, ertoe leidt dat er niets gebeurt.
Hij zegt dat de komende evaluatie een open einde krijgt, dat de wet nog in
beweging is en dat de voorlichting zal worden verbeterd. Dit was ook de uitkomst
van de eerste en de tweede evaluatie. Daarom dringt zij erop aan dat er meer
handvatten worden gekozen voor de aanpak van de derde evaluatie. De minister
zegt dat deze evaluatie niet zo uitgebreid zal zijn, maar tegelijkertijd mag
iedereen aanschuiven. De kans is dan toch groot dat het op niets uitloopt.
Zij wijst opnieuw op het voorstel van de evaluatiecommissie om in een vooronderzoek
vast te stellen welke thema's in een volgende evaluatie aan de orde moeten
komen. Een behandelingswet is een van die thema's, maar ook de organisatie
van de hulpverlening, want zolang daar nog zoveel onduidelijkheid over bestaat,
kan niet worden beoordeeld of de psychiater meer mogelijkheden moet krijgen.
De uitkomst zou ook kunnen zijn dat de hulpverlening het goed doet, maar dat
de capaciteit ontoereikend is. Om dit alles op een rijtje te kunnen zetten,
moeten er handvatten worden vastgesteld voor de derde evaluatie.De minister is kort ingegaan op de kinder- en jeugdpsychiatrie. Kan hij
dit nader toelichten?Zij dringt erop aan dat in de evaluatiecommissie ook een aantal onafhankelijke
deskundigen wordt opgenomen die met een open blik naar de psychiatrie kunnen
kijken.Mevrouw Van Dijken is verbaasd over de opmerking
van de minister dat hij zich geërgerd heeft aan het manifest. De volgende
evaluatie moet in 2006 verschijnen. Er is een breed draagvlak voor een brede
commissie; zij zou in haar opdracht ook de evaluatie kunnen meenemen. Het
werk wordt dan in een keer gedaan. Dit levert tijdwinst op en waarschijnlijk
ook veel meer kwalitatief materiaal om de voorstellen te kunnen toetsen. Die
brede onderzoekscommissie moet de huidige stand van zaken beoordelen en vaststellen
wat er nu ontbreekt. Dit is voor een deel evaluatie van de BOPZ, maar ook
een beoordeling van de werkwijze in het buitenland.De minister is van mening dat er wel een nieuwe wet moet komen voor de
psychogeriatrie en de zorg voor verstandelijk gehandicapten. Kan hij uitleggen
waarom hij dit wel nodig vindt?Mevrouw Van Dijken herinnert eraan dat zij in december een amendement
heeft ingediend om de kloof te overbruggen tussen gedwongen opname en behandeling
door middel van een eenvoudige wijziging van artikel 38. De minister heeft
dit overgenomen. Waarom duurt het zo lang voordat hier een vervolg op komt?
Dit amendement biedt een tijdelijke oplossing voor een situatie die structureel
verbetering behoeft. Zij begrijpt niet waarom de minister zich hier tegen
verzet, terwijl hij tegelijkertijd van mening is dat de evaluatiecommissie
breed mag worden samengesteld en tot ieder gewenst oordeel mag komen. Waarom
is hij bang voor een internationale vergelijking? Desgevraagd voegt zij hier
aan toe dat zij ervan overtuigd is dat er een nieuwe behandelwet moet komen.Mevrouw Tonkens komt tot de conclusie dat
de minister kiest voor een evaluatiecommissie. Die commissie mag alles onderzoeken,
maar dat is toch ook het wezen van een evaluatie. De commissie van deskundigen
waarom wordt gevraagd, zou zich moeten richten op het thema behandeling en
op de vraag of het zinvol is een wet te ontwerpen waarin behandeling en zorg
een meer centrale plaats krijgen in plaats van een wet waarin behandeling
alleen mogelijk is in het kader van een gedwongen opname. De vraag aan die
commissie is dus wezenlijk anders en haar instelling kan voor het veld dan
ook geen teken zijn dat het de BOPZ niet meer serieus hoeft te nemen. Waarom
wil de minister dit toch onder een noemer brengen?Zij zegt dat zij kiest voor een wet die betrekking heeft opname en behandeling
en waarin de pijlers niet alleen bestaan uit het criterium van schade en gevaar
aan de ene kant en de autonomie van de patiënt aan de andere kant. Zij
wil een wet waarin zorg als derde pijler een centrale notie is. Dit is binnen
de BOPZ niet anders dan met lapmiddelen te realiseren. De vraag of zo'n wet
er moet komen, moet worden beantwoord door een commissie van deskundigen.Het criterium «toekomstig gevaar» is heel problematisch. Er
is ook gesuggereerd om het criterium «ernstig nadeel» op te nemen.
Hoe denkt de minister daarover?Mevrouw Tonkens vraagt tot slot of de minister bij de verwerking van het
onderscheid tussen acute en niet-acute situaties de punten meeneemt die zij
eerder heeft opgesomd.De heer Rouvoet heeft het gevoel dat de dingen
nu ingewikkelder worden gemaakt dan nodig is. Bij een evaluatie wordt altijd
de vraag gesteld of een wet heeft gebracht wat ervan werd verwacht. Als dit
niet het geval is, wordt vervolgens de vraag gesteld of er aanpassingen nodig
zijn die de doelstellingen dichterbij brengen. Om te voorkomen dat de evaluatie
oeverloos wordt, is een zekere afbakening nodig. In de brief van de minister
van 21 januari staat dat het kabinet bij de beoordeling van de uitkomsten
van de evaluatie zich ook zal bezinnen op de vraag of er op dat moment reden
is voor een ander specifiek op behandeling gericht wettelijk kader in plaats
van de Wet BOPZ. Dit was dus al de bedoeling en dit is verstandig omdat er
veel aandrang in die richting is.De heer Rouvoet deelt de ergernis van de minister over het manifest niet.
Het is toch begrijpelijk dat organisaties wijzen op de knelpunten die zij
zien. Hij adviseert de minister om de opmerkingen in het manifest en de internationale
component te betrekken bij zijn afwegingen. Het traject dat de voorstanders
van een speciale commissie van deskundigen voor zich zien, beslaat ook twee
jaar en valt dus samen met de derde evaluatie. De heer Rouvoet begrijpt niet
waarom er dan zo moeilijk wordt gedaan over het samenvoegen van de werkzaamheden.Mevrouw Kant zegt dat de toename van de capaciteit
in de psychiatrie in de afgelopen jaren niet kan voorkomen dat zwaardere en
moeilijke patiënten geweigerd worden. In de praktijk wordt er dan vaak
naar de BOPZ gegrepen; de instelling móet dan wel meewerken. Het is
een rare situatie dat de instelling die plicht niet heeft als de deskundigen
en de patiënt het erover eens zijn dat opname nodig is.Als de minister het echt belangrijk vindt dat de Rotterdamse aanpak overal
in Nederland wordt ingevoerd, kan hij dit toch niet laten afhangen van de
willekeur van de beroepsbeoefenaren. De protocollen waar hij over spreekt,
lijken nog wel enige tijd op zich te laten wachten. Voor die tijd moet duidelijker
worden wat de norm is.Het is waar dat de rechter familieleden hoort, maar hoe komen zij überhaupt
zover? In het stadium daarvoor voelen zij zich vaak als roependen in de woestijn.
Zij zien hun familielid ten gronde gaan en er wordt maar niet gehandeld.Zij vraagt vervolgens hoe de minister denkt dwangbehandeling eerder mogelijk
te maken na gedwongen opname. Het probleem is toch vaak dat het acute gevaar
is geweken als iemand is opgenomen, doordat hij voortdurend onder toezicht
staat.De open opdracht aan de evaluatiecommissie is meer dan zij had verwacht,
maar een evaluatie is toch echt iets anders dan een onderzoek door een specifieke
commissie van deskundigen die zich alleen richt op de vraag of er een aparte
behandelwet moet komen en hoe die eruit moet zien. Zo'n commissie zal een
andere grondhouding kiezen dan een evaluatiecommissie.De minister zegt dat hij het woord ergernis
misschien beter niet had kunnen gebruiken. Per slot van rekening heeft iedereen
het recht om zo'n stuk aan te bieden. Hij merkt nog wel op dat het gebruik
van de term behandelwet impliceert dat er nu niet wordt behandeld, maar dat
er alleen mensen worden opgesloten of op straat lopen. Er wordt gevraagd om
een wet die het veld in staat stelt patiënten goed te behandelen. De
huidige wet biedt veel mogelijkheden met de recente ontwikkelingen en de aanpassingen
die op stapel staan. Hij houdt het veld daarom voor dat het beter gebruik
moet maken van die mogelijkheden; dit zou al een enorme verbetering brengen.
Hij waarschuwt ervoor dat er veel energie wordt gestoken in de formulering
van een nieuwe wet waarbij weer dezelfde dilemma's moeten overwonnen en die
net zo ingewikkeld zal worden. Hij wijst de pretentie af dat het allemaal
anders kan worden.Hij vindt het een goede gedachte om een duidelijke opdracht te verlenen
aan de evaluatiecommissie. Die opdracht zal aan de Kamer worden voorgelegd.
Hij zegt verder toe dat hij de internationale context zal laten onderzoeken.De meest doelmatige oplossing is om een commissie van deskundigen en belanghebbenden
samen te stellen die ervoor kan zorgen dat de evaluatie tijdig voor 2007 is
afgerond. De minister zegt dat hij bij de ondertekenaars van het manifest
de Stichting Pandora miste en enkele andere belanghebbenden.Hij vraagt de leden om hem in staat te stellen om zijn voorstellen voor
de dwangbehandeling verder uit te werken. Zodra zij aan de Kamer zijn voorgelegd,
kan er verder worden gesproken.De capaciteit zal altijd wel een knelpunt blijven, maar anderzijds adverteert
een lokale RIAGG in Limburg om klanten te werven. Er is dus blijkbaar niet
overal een capaciteitsprobleem.De voorzitter van de vaste commissie voor Volksgezondheid, Welzijn
en Sport,BlokDe voorzitter van de vaste commissie voor Justitie,De Pater-van der MeerDe griffier van de vaste commissie voor Volksgezondheid, Welzijn
en Sport,TeunissenXNoot1Samenstelling:Leden: Van der Vlies (SGP), Kalsbeek (PvdA), Rijpstra (VVD), Koser-Kaya
(D66), Buijs (CDA), Atsma (CDA), Arib (PvdA), Halsema (GroenLinks), Kant (SP),
Blok (VVD), voorzitter, Smits (PvdA), Örgü (VVD), Verbeet (PvdA),
Van Oerle-van der Horst (CDA), ondervoorzitter, Vergeer (SP), Vietsch (CDA),
Tonkens (GroenLinks), Joldersma (CDA), Van Heteren (PvdA), Smilde (CDA), Nawijn
(LPF), Van Dijken (PvdA), Timmer (PvdA), Van Miltenburg (VVD), Hermans (LPF),
Schippers (VVD), Omtzigt (CDA).Plv. leden: Rouvoet (ChristenUnie), Verdaas (PvdA), Griffith (VVD), Bakker
(D66), Ferrier (CDA), Çörüz (CDA), Blom (PvdA), Vendrik (GroenLinks),
Gerkens (SP), Veenendaal (VVD), Weekers (VVD), Tjon-A-Ten (PvdA), Aasted Madsen-van
Stiphout (CDA), De Ruiter (SP), Ormel (CDA), Van Gent (GroenLinks), Koomen
(CDA), Waalkens (PvdA), Mosterd (CDA), Varela (LPF), Bussemaker (PvdA), Heemskerk
(PvdA), Oplaat (VVD), Kraneveldt (LPF), Hirsi Ali (VVD), Eski (CDA).XNoot2Samenstelling:Leden: Van de Camp (CDA), Klaas de Vries (PvdA), Van Heemst (PvdA), Vos
(GroenLinks), Rouvoet (ChristenUnie), Adelmund (PvdA), De Wit (SP), Albayrak
(PvdA), Luchtenveld (VVD), Wilders (Groep Wilders), Weekers (VVD), De Pater-van
der Meer (CDA), voorzitter, Çörüz (CDA), Verbeet (PvdA),
ondervoorzitter, Wolfsen (PvdA), Jan de Vries (CDA), Van Haersma Buma (CDA),
Eerdmans (LPF), Van Vroonhoven-Kok (CDA), Van Fessem (CDA), Straub (PvdA),
Griffith (VVD), Van der Laan (D66), Visser (VVD), Azough (GroenLinks).Plv. leden: Jonker (CDA), Dijsselbloem (PvdA), Timmer (PvdA), Halsema
(GroenLinks), Van der Staaij (SGP), Kalsbeek (PvdA), Van Velzen (SP), Tjon-A-Ten
(PvdA), Van Baalen (VVD), Blok (VVD), Hirsi Ali (VVD), Aasted Madsen-van Stiphout
(CDA), Jager (CDA), Van Heteren (PvdA), Arib (PvdA), Buijs (CDA), Sterk (CDA),
Varela (LPF), Joldersma (CDA), Ormel (CDA), Van Dijken (PvdA), Örgü
(VVD), Lambrechts (D66), Rijpstra (VVD), Karimi (GroenLinks), Vergeer (SP),
Hermans (LPF). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29363-10.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl