Invoeringswet Vreemdelingenwet 2000; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26975, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

24-01-2000

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

26975 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMEENFinanciële gevolgenARTIKELSGEWIJSHOOFDSTUK 1. MINISTERIE VAN ALGEMENE ZAKENENIG ARTIKEL COÖRDINATIEWET UITZONDERINGSTOESTANDENA en BHOOFDSTUK 2. MINISTERIE VAN BINNENLANDSE ZAKEN EN KONINKRIJKSRELATIESARTIKELEN 1 (GEMEENTEWET) EN 2 (KIESWET)ARTIKEL 3 WET GEMEENTELIJKE BASISADMINISTRATIE PERSOONSGEGEVENSA, C en DB en EARTIKEL 4 WET GEMEENTELIJKE ZORG VOOR HOUDERS VAN EEN
VOORWAARDELIJKE VERGUNNING TOT VERBLIJFARTIKEL 5 WET INBURGERING NIEUWKOMERSARTIKEL 6 WET OP DE RAAD VAN STATEARTIKEL 7 REMIGRATIEWETHOOFDSTUK 3. MINISTERIE VAN BUITENLANDSE ZAKENENIG ARTIKEL SANCTIEWETHOOFDSTUK 5. MINISTERIE VAN JUSTITIEARTIKEL 2 BURGERLIJK WETBOEKA1 en BARTIKEL 5 WET OP DE RECHTSBIJSTANDABARTIKEL 6 WET CENTRAAL ORGAAN OPVANG ASIELZOEKERSA3A4BA1 en 2, CHOOFDSTUK 6. MINISTERIE VAN ONDERWIJS, CULTUUR EN WETENSCHAPPENHOOFDSTUK 7. MINISTERIE VAN SOCIALE ZAKEN EN WERKGELEGENHEIDARTIKELEN 6 T/M 8 (AOW, ANW EN AKW)ARTIKELEN 10 T/M 13 (ABW, IOAW, IOAZ EN WIK)ARTIKELEN 16 EN 17 (ARBEIDSVOORZIENINGSWET EN WET ARBEID
VREEMDELINGEN)ARTIKEL 17, ONDERDEEL G (WET ARBEID VREEMDELINGEN)HOOFDSTUK 8. MINISTERIE VAN VERKEER EN WATERSTAATHOOFDSTUK 9. MINISTERIE VAN VOLKSGEZONDHEID, WELZIJN EN
SPORTARTIKELEN 1 T/M 3 (ALGEMENE WET BIJZONDERE ZIEKTEKOSTEN,
ZIEKENFONDSWET EN WET OP DE TOEGANG TOT ZIEKTEKOSTENVERZEKERINGEN 1998)ARTIKEL 4 WELZIJNSWET 1994A tot en met CHOOFDSTUK 10. MINISTERIE VAN VOLKSHUISVESTING, RUIMTELIJKE
ORDENING EN MILIEUBEHEERARTIKEL 1 HUURSUBSIDIEWETARTIKEL 2 HUISVESTINGSWETABHOOFDSTUK 11. OVERGANGS- EN SLOTBEPALINGENARTIKEL 1 (WET COA)ARTIKEL 2 (WET ARBEID VREEMDELINGEN)ARTIKELEN 3 en 4 (GEMEENTEWET EN KIESWET)ARTIKEL 5 (OVERGANGSBEPALING)Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26975Toon alle publicaties in het hoofddossier

 
 
 Heruitgave en origineel

Kamerstuk 26975, nr. 3 h1Heruitgave van deze publicatie

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 57 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 975Invoering van de Vreemdelingenwet 2000 en daarmee verband houdende wijziging
van diverse wetten alsmede intrekking van de Wet gemeentelijke zorg voor houders
van een voorwaardelijke vergunning tot verblijf (Invoeringswet Vreemdelingenwet
2000)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGALGEMEENNaar aanleiding van de totstandkoming van een nieuwe Vreemdelingenwet
2000 dient een aantal wetten te worden aangepast. Deze aanpassing is deels
technisch en deels inhoudelijk van aard.Sinds de wet van 26 maart 1998 tot wijziging van de Vreemdelingenwet en
andere wetten teneinde de aanspraak van vreemdelingen jegens bestuursorganen
op verstrekkingen, voorzieningen en andere uitkeringen, ontheffingen en vergunning
te koppelen aan het rechtmatig verblijf in Nederland (koppelingswet, Stb.
1998, 203) wordt in een groot aantal wetten naar de Vreemdelingenwet verwezen.
In technische zin betreft het veelal een verwijzing naar artikel 1b van de
huidige Vreemdelingenwet en naar de koppelingsbepalingen in artikel 8a tot
en met c. Deze bepalingen zijn in de nieuwe Vreemdelingenwet vernummerd en
dienen dus ook in de desbetreffende wetten te worden gewijzigd. Daarbij blijft
de aansluiting met de systematiek van de koppelingswet zoveel mogelijk gehandhaafd.
De in artikel 8, onderdelen k, l en m van de nieuwe wet genoemde verblijfsgronden
zijn als zodanig niet terug te vinden in de huidige Vreemdelingenwet (vergl.
toelichting bij artikel 8 Vreemdelingenwet 2000).Naast deze technische wijzigingen is het noodzakelijk de verschillende
wetten aan te passen aan het in de Vreemdelingenwet 2000 neergelegde vergunningenstelsel.In de Vreemdelingenwet 2000 is voorzien in een vereenvoudiging van het
systeem van verblijfsvergunningen. Daartoe heeft het kabinet besloten tot
de introductie van een volgtijdelijk statussysteem voor toegelaten asielzoekers.
Dit systeem leidt ertoe dat aan toegelaten asielzoekers nog slechts één
verblijfvergunning voor bepaalde tijd kan worden verstrekt in plaats van drie
verblijfstitels onder de huidige wet. De verblijfsvergunning voor bepaalde
tijd asiel kan na drie jaar worden omgezet in een verblijfsvergunning voor
onbepaalde tijd asiel. De keuze voor een volgtijdelijk statussysteem heeft
ook gevolgen voor de voorzieningen die aan deze vergunning worden verbonden
(zie de memorie van toelichting bij de Vreemdelingenwet 2000) Aan de drie
verblijfstitels van de huidige wet (toelating als vluchteling, vergunning
tot verblijf om klemmende redenen van humanitaire aard en de voorwaardelijke
vergunning tot verblijf) zijn verschillende voorzieningenpakketten
verbonden. Doordat onder de Vreemdelingenwet 2000 gedurende de eerste drie
jaar van verblijf nog slechts één vergunning voor bepaalde tijd
kan worden verleend kan ook niet langer gedifferentieerd worden in voorzieningen.
Op welk niveau deze rechten en voorzieningen dienen te liggen wordt enerzijds
bepaald door volkenrechtelijk verbindende afspraken terzake en anderzijds
door beleid van de Nederlandse regering binnen het kader van deze internationale
afspraken. Aan al degenen die in het bezit zijn van een verblijfsvergunning
voor bepaalde tijd asiel moet een voorzieningenpakket worden geboden op het
niveau waar de verdragsvluchteling (indien als zodanig gedetermineerd) recht
op zou hebben op grond van verdragsverplichtingen waar het Koninkrijk aan
gebonden is.Bedoelde rechten en voorzieningen zijn neergelegd in wetten op het gebied
van sociale zekerheid, toegang tot de arbeidsmarkt en huisvesting. In de onderhavige
invoeringswet worden de desbetreffende wetten aangepast.Ten opzichte van de huidige wetgeving betekent de voorgestelde aanpassing
met name een verandering in de aanspraken voor vreemdelingen aan wie op grond
van de huidige Vreemdelingenwet een voorwaardelijke vergunning tot verblijf
(vvtv) wordt verstrekt. Deze vreemdelingen komen op grond van de Vreemdelingenwet
2000 in aanmerking voor een verblijfsgunning voor bepaalde tijd asiel waarvoor
een sterkere materiële rechtspositie geldt. Deze groep wordt bij inwerkingtreding
van de Vreemdelingenwet 2000 en de onderhavige Invoeringswet geheel onder
de werking van de volksverzekeringen (AOW, ANW en AKW), de Algemene Bijstandswet
en daarmee verwante uitkeringsregelingen (IOAW, IOAZ en WIK) gebracht (zie
hoofdstuk 7). Dit geldt ook voor de ziektekostenverzekeringen (AWBZ en Ziekenfondswet,
zie hoofdstuk 8). Op deze personen zijn de in die wetten opgenomen regels
betreffende de kring van verzekerden (in zijn algemeenheid ingezetenen of
vanwege in Nederland in dienstbetrekking verrichte arbeid onderworpen aan
de loonbelasting) van toepassing.Voor de wijziging van aanspraken op studiefinanciering en tegemoetkoming
studiekosten is geen wetswijziging vereist. De aanspraken van houders van
een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd asiel worden te zijner tijd bij
wijziging van het Besluit studiefinanciering en het Besluit tegemoetkoming
studiekosten geregeld. Dit betekent dat de groep ex-vvtv-ers ook geheel onder
de werking van de Wet Studiefinanciering en de Wet tegemoetkoming studiekosten
zal worden gebracht.De thans voor houders van een voorwaardelijke vergunning tot verblijf
geldende Wet gemeentelijke zorg voor houders van een voorwaardelijke vergunning
tot verblijf (in de wandeling: Zorgwet vvtv) zal in verband hiermee worden
ingetrokken (zie hoofdstuk 2). Om voor deze groep vreemdelingen de overgang
van de Zorgwet vvtv naar de reguliere voorzieningen goed te laten verlopen
is in hoofdstuk 11 van dit wetsvoorstel een overgangsbepaling (artikel 5)
opgenomen, die de uitvoeringsinstanties uiterlijk zes maanden de tijd geeft
om enerzijds de voorzieningen op grond van de Zorgwet vvtv te beëindigen
en anderzijds noodzakelijke beslissingen te nemen omtrent vervangende voorzieningen,
in het bijzonder het recht op bijstand.Met betrekking tot het recht om in Nederland arbeid te verrichten heeft
het kabinet er voor gekozen om de tewerkstellingsvergunningplicht van de Wet
arbeid vreemdelingen van toepassing te doen zijn op houders van een vergunning
voor bepaalde tijd asiel. Dit betekent dat zij in Nederland arbeid kunnen
verrichten indien de werkgever in het bezit is van een tewerkstellingsvergunning.
Deze tewerkstellingsvergunning zal zonder toets aan prioriteitgenietend
aanbod worden verstrekt. Verder kunnen houders van een vergunning voor bepaalde
tijd asiel een beroep doen op de faciliteiten die de Arbeidvoorzieningsorganisatie
biedt met het oog op toeleiding naar de arbeidsmarkt (zie hoofdstuk 7).Houders van een vergunning voor onbepaalde tijd (asiel en regulier) behouden
het recht op vrije toegang tot de arbeidsmarkt. Ook de regels voor houders
van een vergunning voor bepaalde tijd regulier blijven ongewijzigd.De keuze voor het volgtijdelijke statusmodel in de Vreemdelingenwet 2000
heeft verder gevolgen voor de Huursubsidiewet en de Huisvestingswet (hoofdstuk
10). Voor de huisvesting van houders van een vergunning voor bepaalde tijd
asiel geldt dat er niet langer een onderscheid wordt gemaakt in de gemeentelijke
volkshuisvestelijke taakstelling.Volledigheidshalve zij er op gewezen dat de invoeringswet geen wijziging
aanbrengt in de verantwoordelijkheidsverdeling tussen Rijk en Gemeenten wat
de opvang van asielzoekers betreft (de zgn. waterscheiding).Houders van een vergunning voor bepaalde tijd asiel kunnen aanspraak maken
op huursubsidie op grond van de Huursubsidiewet en op een huisvestingsvergunning
op grond van de Huisvestingswet. Dit betekent dat de kring van gerechtigden
wordt uitgebreid met de vreemdelingen aan wie op grond van de huidige Vreemdelingenwet
een voorwaardelijke vergunning tot verblijf wordt verstrekt.Gelet op de gevolgen die deze wijziging, in relatie tot het intrekken
van de Zorgwet vvtv, voor gemeenten heeft, wil het kabinet graag ingaan op
het advies van de VNG over onderhavig wetsvoorstel. De VNG wijst in zijn advies
op de gevolgen van de intrekking van de Zorgwet vvtv voor de huisvesting van
vergunninghouders voor bepaalde tijd asiel.De huisvesting van deze vergunninghouders en de hieraan gekoppelde wettelijke
systematiek is in de Huisvestingswet neergelegd. Het gaat hier om in de centrale
opvangvoorzieningen verblijvende personen, die na vergunningverlening in volkshuisvestelijke
zin als «technisch dakloos» worden aangemerkt en mede ter voorkoming
van het bezet houden van een opvangplaats zo snel mogelijk van eerste reguliere
huisvesting in de gemeenten moeten worden voorzien.Hierbij worden de wettelijke halfjaarlijkse huisvestingstaakstellingen
voor de vergunninghouders gehandhaafd. De gemeentelijke taakstellingen zijn
gebaseerd op het totale aantal te huisvesten personen in verhouding tot het
aantal inwoners per gemeente, in relatie tot de totale Nederlandse bevolkingsomvang.
Juist deze wettelijke systematiek heeft tot doel de gemeentelijke verantwoordelijkheid
voor de eerste huisvesting evenredig over alle Nederlandse gemeenten te verdelen.Er treden geen wezenlijke veranderingen op ten opzichte van de huidige
situatie ten aanzien van het huisvesten van de statushouders op grond van
de Huisvestingswet en de Zorgwet vvtv. Voor de A-statushouder, houder van
een vergunning tot verblijf op humanitaire gronden en voor degenen die op
reguliere gronden worden toegelaten blijft de situatie op grond van de huidige
Huisvestingswet ongewijzigd. Onder de huidige Zorgwet vvtv is het, weliswaar
met instemming van de betrokken gemeenten, mogelijk te verhuizen naar een
andere gemeente. De Zorgwet VVTV wordt weliswaar ingetrokken, maar de door
de VNG geuite vrees van een ongelijkmatige spreiding van vergunninghouders
over de Nederlandse gemeenten delen wij niet. Mogelijk zou sprake kunnen zijn
van meer verhuisbewegingen van deze oorspronkelijke vvtv-doelgroep, maar dan
gaat het met name om een mogelijke vervolghuisvesting ná de eerste
reguliere huisvesting op grond van de taakstellingen.Nadat uitplaatsing en eerste huisvesting uit de centrale opvang is gerealiseerd,
is niet langer sprake van een voorkeursbehandeling van devergunninghouder.
Dan geldt – net als voor Nederlanders en andere toegelaten vreemdelingen –
dat de gebruikelijke mogelijkheden voor woningtoewijzing enverdeling moeten
worden benut. Sprake is dan immers van een mogelijke vervolghuisvesting van
betrokkene, waarvoor hij/zij zelf verantwoordelijk is. De termijn die betrokkene
in dat geval op een passende woning moet wachten is afhankelijk van de stand
van de woningmarkt.Wij zijn van opvatting dat hiervoor geen afzonderlijke wettelijke regeling
voor de vergunninghouders dient te worden opgesteld. De vestiging van vreemdelingen
in Nederland moet bekeken worden in het kader van het totale minderheden-
en grote steden en integratiebeleid en niet worden beperkt tot de gevolgen
van de nieuwe Vreemdelingenwet.De mate waarin de gemeenten de eerste reguliere huisvesting van vergunninghouders
ter beschikking moeten stellen is een kwestie die wettelijk is geregeld.Deze huisvesting moet geschieden op grond van het algemene gebruikelijke
criterium van het aanbieden van «passende» woonruimte aan betrokkene.Ook de wijze waarop gemeenten woonruimte beschikbaar stellen achten wij
geen kwestie die in de wet moet worden geregeld. Hier is al sinds de inwerkingtreding
van de taakstellingssystematiek sprake van een gedecentraliseerde verantwoordelijkheid.
Het doet recht aan de overeengekomen verantwoordelijkheidsverdeling tussen
het rijk en de gemeenten, waarbij het rijk verantwoordelijk is voor de toelating
en opvang van asielzoekers en de gemeenten verantwoordelijk zijn voor de eerste
reguliere huisvesting van de vergunninghouders voor bepaalde tijd asiel.Het instrument van de taakstellingen heeft de afgelopen jaren naar behoren
gefunctioneerd. Het huidige wettelijke ter beschikking staande instrumentarium
is dan ook onder de nieuwe Vreemdelingenwet gehandhaafd.Naast bovenstaande rechten en voorzieningen, is een aantal rechten en
voorzieningen van belang waarvoor geen internationale verplichtingen gelden
maar waarvoor de kring van gerechtigden nationaal kan worden vastgesteld.
In het kader van onderhavige Invoeringswet gaat het daarbij met name om de
Wet inburgering nieuwkomers (WIN) en de Remigratiewet.Met betrekking tot inburgering heeft het kabinet besloten om de houders
van de vergunning voor bepaalde tijd onder de werking van de Wet Inburgering
Nieuwkomers te brengen. Hierdoor wordt inburgering voor deze nieuwe groep
vreemdelingen met een tijdelijke status verplicht gesteld (hoofdstuk 2). De
tijdelijke aard van het verblijf zal tot uitdrukking komen in de inburgeringprogramma's
zelf. De uitvoeringsorganisaties zullen erop gewezen worden dat de inburgeringsprogramma's
die aangeboden worden dan wel de modules van de programma's ook gericht moeten
zijn op de mogelijke terugkeer van deze statushouders. Dit dient in samenwerking
met de gemeenten nader te worden uitgewerkt.Een van de doelstellingen van de WIN is om nieuwkomers zo snel mogelijk
toe te leiden naar de arbeidsmarkt. De verplichting op grond van de WIN belemmert
op geen enkele wijze de uitvoering van de arbeidsverplichting van de Algemene
Bijstandswet. Integendeel het ondersteunt de mogelijkheden om eerder een uitkerings-onafhankelijkheid
te bereiken. Het wettelijk kader van de WIN biedt voldoende flexibiliteit
voor maatwerk. Gemeenten dienen dit maatwerk ook te leveren en in samenwerking
met de arbeidsvoorziening inburgering en werk beter op elkaar afstemmen. Knelpunten
in de uitvoering dienen op dat niveau te worden opgelost en dus niet door
aanpassing van de WIN. De wijziging van de WIN zal te zijner tijd
worden ondersteund via beleidsoverdracht van de betrokken departementen aan
alle uitvoeringsorganisaties.Het momenteel bij de Tweede Kamer aanhangige wetsvoorstel voor een Rijkswet
op het Nederlanderschap (Kamerstukken II 1997/98, 25 891 (R1609), nrs.
1–3) zal worden aangepast. In het binnenkort bij de Tweede Kamer in
te dienen wetsvoorstel voor een nieuwe Paspoortwet zal hiermee rekening worden
gehouden.Financiële gevolgenTen behoeve van de financiële paragraaf bij het wetsvoorstel Vreemdelingenwet
2000 is een kostenvergelijking gemaakt tussen de huidige Vreemdelingenwet
(Vw 94) en de nieuwe Vreemdelingenwet (NVw). Doel van deze vergelijking is
inzicht te verschaffen in de structurele financiële consequenties van
de NVw in vergelijking met de Vw 94. Hiertoe is een kostenmodel ontwikkeld.
In dit model zijn alle kosten opgenomen die zich gedurende de eerste vijf
jaren na indiening van een asielaanvraag zullen voordoen. Het gaat daarbij
onder andere om de kosten voor opvang, toelatingsprocedure en sociale voorzieningen,
zoals inkomensondersteuning en onderwijs. Voor de financiële gevolgen
van de in de Invoeringswet opgenomen wijzigingen van diverse wetten kan worden
verwezen naar de Memorie van Toelichting bij het wetsvoorstel Vreemdelingenwet
2000. Daarin is (blz. 12 e.v.) aangegeven dat de NVw, op basis van het kostenmodel,
niet zal leiden tot structurele extra uitgaven. Er zullen wel verschuivingen
optreden tussen de begrotingen van de verschillende departementen en tussen
de verschillende ijklijnen. De daadwerkelijke verschuivingen worden bij de
Voorjaarsnota 2000 in kaart gebracht en budgettair verwerkt. Daarbij zullen
ook de voorbereidings- en overgangskosten worden opgenomen.ARTIKELSGEWIJSHOOFDSTUK 1. MINISTERIE VAN ALGEMENE ZAKENENIG ARTIKEL COÖRDINATIEWET UITZONDERINGSTOESTANDENA en BDe verwijzing naar artikel 50a van de huidige Vreemdelingenwet, dat een
mogelijkheid biedt om bij algemene maatregel van bestuur voor het geval van
buitengewone omstandigheden van de wet afwijkende regels te stellen, is vervangen
door een verwijzing naar het corresponderende artikel 108 van de nieuwe Vreemdelingenwet.HOOFDSTUK 2. MINISTERIE VAN BINNENLANDSE ZAKEN EN KONINKRIJKSRELATIESARTIKELEN 1 (GEMEENTEWET) EN 2 (KIESWET)De wijziging van artikel 10 van de Gemeentewet betreft de voorwaarden
waaraan de vreemdeling die geen onderdaan is van een lidstaat van de Europese
Unie moet voldoen om lid te kunnen zijn van de gemeenteraad.De wijziging van artikel B 3 van de Kieswet betreft de voorwaarden waaraan
de vreemdeling die geen onderdaan is van een lidstaat van de Europese Unie
moet voldoen om in aanmerking te komen voor het actief kiesrecht. De aanpassing van beide artikelen bestaat uit het vervangen van verwijzingen
naar de huidige Vreemdelingenwet in verwijzingen naar de corresponderende
artikelen in de Vreemdelingenwet 2000. De uitgangspunten van de wet van 6
november 1997 tot aanpassing van de Kieswet, Gemeentewet en Provinciewet in
verband met de invoering van de Wet gemeentelijke basisadministratie persoonsgegevens
en aanpassing aan het geïntegreerd vreemdelingenbeleid (Stb. 527; kamerstukken
25 343) blijven daarbij gehandhaafd.De verwijzing naar artikel 8, onderdeel e, van de Vreemdelingenwet 2000
heeft – gelet op de aanhef van het tweede lid van artikel 10 van de
Gemeentewet en artikel B 3 van de Kieswet – uitsluitend betrekking op
de vreemdelingen die rechtmatig in Nederland verblijf houden op grond van
de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte.ARTIKEL 3 WET GEMEENTELIJKE BASISADMINISTRATIE PERSOONSGEGEVENSA, C en DDeze onderdelen betreffen een terminologische aanpassing van de Wet gemeentelijke
basisadministratie persoonsgegevens aan de Vreemdelingenwet 2000. In de artikelen
26, en 65 (A en D) wordt in verband met de inschrijving van een vreemdeling
in de GBA de eis gesteld, dat betrokkene rechtmatig in Nederland verblijf
geniet. De situaties waarin sprake is van rechtmatig verblijf zijn neergelegd
in artikel 8 van de Vreemdelingenwet 2000. In de artikelen 36a, 37a en 40
(C) is de verwijzing naar de Korpschef in de zin van de Vreemdelingenwet vervangen
door een verwijzing naar de Korpschef in de zin van de Vreemdelingenwet 2000.B en EDe onderdelen B en E hebben betrekking op de vermelding van het verblijfsrecht
van de vreemdeling in de GBA. In artikel 34, tweede lid, is een delegatiebepaling
opgenomen die het mogelijk maakt, dat de omschrijving van de verschillende
aantekeningen over het verblijfsrecht bij algemene maatregel van bestuur worden
vastgesteld. De opsomming van de algemene gegevens omtrent het verblijfsrecht
blijft wel in de wet (Bijlage I, onderdeel 5) geregeld.Onderdeel F voorziet in de samenloop van de onderdelen B en E van het
onderhavige wetsvoorstel met het voorstel van wet tot wijziging van de Wet
gemeentelijke basisadministratie persoonsgegevens, dat ten tijde van de aanbieding
van het onderhavige voorstel van wet reeds aanhangig was bij de Tweede Kamer
(Kamerstukken II, 1998–1999, 26 228).Aan een aparte overgangsrechtelijke voorziening is geen behoefte. Blijkens
artikel 109 van de Vreemdelingenwet 2000 zullen op het tijdstip van inwerkingtreding
van die wet de bestaande verblijfstitels van rechtswege worden aangemerkt
als verblijfstitels op grond van de nieuwe wet. Voor wat betreft de Wet gemeentelijke
basisadministratie persoonsgegevens zijn hieraan geen zelfstandige overgangsrechtelijke
gevolgen verbonden. De registratie van het gegeven over het verblijfsrecht
in de GBA volgt het overgangsrecht van de nieuwe vreemdelingenwet.ARTIKEL 4 WET GEMEENTELIJKE ZORG VOOR HOUDERS VAN EEN
VOORWAARDELIJKE VERGUNNING TOT VERBLIJFZoals in de memorie van toelichting bij de Vreemdelingenwet 2000 en ook
hierboven al werd aangegeven, zullen als uitvloeisel van het voorgestelde
systeem van volgtijdelijke verblijfsvergunningen alle personen die een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd op grond van artikel 26 van
de Vreemdelingenwet 2000 verkrijgen dezelfde plichten, rechten en voorzieningen
toekomen.Het kabinet heeft er voor gekozen het niveau van plichten, rechten en
voorzieningen overeen te laten komen met het niveau dat momenteel geldt voor
A-statushouders en houders van een vtv-humanitair. Daaruit volgt de werkingssfeer
van de regelingen op het terrein van huisvesting, volksverzekeringen (AOW,
ANW en AKW), de Algemene bijstandswet en daarmee verwante uitkeringsregelingen
(IOAW, IOAZ, WIK), alsmede de ziektekostenverzekeringen (AWBZ en Ziekenfondswet)
feitelijk wordt uitgebreid tot de vreemdelingen die thans van de toepasselijkheid
van deze regelingen zijn uitgezonderd, omdat zij een voorwaardelijke verblijfsvergunning
hebben. Waar de Zorgwet vvtv dat soort voorzieningen specifiek voor de houders
van een vvtv regelde, komt hiermee de grond voor het bestaan van die wet te
vervallen en kan ze worden ingetrokken.In het algemene deel van deze toelichting en in de hoofdstukken 7 tot
en met 11 wordt nog nader op deze wijzigingen en op de overgangsaspecten ingegaan.ARTIKEL 5 WET INBURGERING NIEUWKOMERSDe Vreemdelingenwet 2000 introduceert een systeem van volgtijdelijke verblijfsvergunningen,
onder meer voor alle personen die een asielaanvraag hebben ingediend welke
wordt ingewilligd. Het systeem van volgtijdelijke verblijfsvergunningen brengt
met zich dat voor alle personen die een verblijfsvergunning voor bepaalde
tijd als bedoeld in artikel 26 van de Vreemdelingenwet 2000 krijgen, een gelijk
niveau van plichten, rechten en voorzieningen gaat gelden. Degenen die onder
de huidige Vreemdelingenwet een A-status, een vtv-humanitair, een vvtv of
een afhankelijke verblijfsstatus (gezinshereniging) krijgen, zullen derhalve
onder de Vreemdelingenwet 2000 één groep vormen met gelijke
plichten, rechten en voorzieningen.De voorgestelde wijzigingen in de Wet inburgering nieuwkomers vertalen
deze verandering door naar het bereik van de groep voor wie de inburgeringsplicht
geldt. In concreto zullen personen die op grond van de huidige wetgeving een
vvtv krijgen en slechts aan een inburgeringprogramma op basis van vrijwilligheid
deelnemen, onder de nieuwe wetgeving een verblijfsvergunning voor bepaalde
tijd krijgen en geldt voor hen de plicht tot inburgering.De verplichting voor deze groep moet gezien worden tegen de volgende achtergrond.
De inburgering van nieuwkomers is in 1996 begonnen op vrijwillige basis voor
niet-bijstandsgerechtigden en als een verplichting voor bijstandsgerechtigde
nieuwkomers. Uit de praktijk en ook bij de financiële afrekeningen is
gebleken dat sedert de invoering van de verplichte inburgering op basis van
de WIN voor alle nieuwkomers het gebruik van de inburgering veel groter is
geworden dan in de voorliggende periode van gedeeltelijke vrijwillige inburgering.
Met inwerkingtreding van de WIN kregen alle nieuwkomers, wel of niet bijstandsgerechtigd,
dezelfde rechten en plichten. Ook groepen die in de jaren daarvoor moeilijk
te bereiken bleken te zijn konden en kunnen op grond van de WIN tot inburgering
worden verplicht. Hierbij moet met name gedacht worden aan opvoeders van kleine
kinderen. Het niet inburgeren van deze opvoeders heeft ook grote gevolgen
voor de taalontwikkeling van kleine kinderen. Een achterstand wat betreft
Nederlandse taal blijkt voor kleine kinderen moeilijk meer in te halen.Vele gemeenten vragen sinds inwerkingtreding van de WIN of ook houders
van een voorwaardelijke vergunning tot verblijf (vvtv) onder deze wet zouden
kunnen worden gebracht. Dit veelal vanuit de gedachte dat het onjuist is deze
vergunninghouders drie jaar te laten wachten, voordat zij kunnen inburgeren.
In de praktijk blijkt het nu nog vrijwillige «integratie-traject»
voor vvtv-ers minder adequaat en van een ander niveau te zijn dan de inburgering
via de WIN. Dit blijkt ook uit het feit dat de Tweede Kamer bij de mondelinge
behandeling van de WIN bij amendement de ex-vvtv-ers die na drie jaar in het
bezit komen van een vergunning tot verblijf of een vluchtelingenstatus alsnog
onder de werking van de WIN heeft gebracht.Het is het beleid van het kabinet om ook nieuwkomers aan te spreken op
hun eigen verantwoordelijkheid. Van nieuwkomers wordt gevraagd dat zij zo
spoedig mogelijk integreren in de Nederlandse samenleving. Dit betekent nieuwkomers
aanspreken op het zo snel mogelijk vinden van werk en het voorzien in eigen
onderhoud. Echter om dit te realiseren is inburgering: kennis van de Nederlandse
taal en de Nederlandse samenleving, onontbeerlijk.Deze ontwikkeling sluit aan bij het grote politieke en maatschappelijke
draagvlak dat bestaat voor een snelle inburgering van nieuwkomers en het hen
in staat stellen op korte termijn een zelfstandig bestaan in Nederland op
te bouwen, onder meer door het verrichten van arbeid. De doelstelling van
de Wet inburgering nieuwkomers sluit hier naadloos op aan. Immers, die wet
verplicht nieuwkomers zich te melden voor een inburgeringsonderzoek. Tijdens
dit onderzoek wordt bepaald of de nieuwkomer een inburgeringsprogramma behoeft
en zo ja, waaruit dit programma moet bestaan. Reeds opgedane scholings- en
werkervaring, de capaciteiten die iemand heeft, en zijn persoonlijke omstandigheden,
zoals het hebben van werk, moeten worden meegewogen in de bepaling van het
te volgen inburgeringsprogramma. Het gaat hierbij dus om individueel maatwerk.Bij de vaststelling van het programma, evenals tijdens het volgen van
het inburgeringsprogramma, heeft de gemeente de mogelijkheid de componenten
van het programma aan te passen aan de (veranderende) omstandigheden van de
nieuwkomer. Zo is het mogelijk taal- en werkstages of een combinatie van werk
en inburgering aan te bieden. Al in de memorie van toelichting bij de Wet
inburgering nieuwkomers werd gewezen op de relatie tussen sollicitatieplicht,
arbeid en inburgeringsplicht. Geconstateerd werd dat van geval tot geval een
beoordeling plaats moet vinden. Een combinatie van betaalde arbeid en het
inburgeringsprogramma werd als mogelijkheid aangegeven.De ingebouwde flexibiliteit van de wet geeft daartoe alle ruimte. Op deze
wijze kunnen ook tijdens het volgen van het programma wijzigingen worden aangebracht.
De doelstelling van de Wet inburgering nieuwkomers, namelijk nieuwkomers zo
snel mogelijk in staat te stellen een zelfstandig bestaan op te bouwen, wordt
door de combinatie van werk en inburgering nog versterkt.Niet een ieder die een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd is toegekend
zal uiteindelijk in Nederland blijven. Dat het verblijf in Nederland vooralsnog
tijdelijk is zal daarom tot uitdrukking moeten worden gebracht in de inburgeringsprogramma's
zelf. De uitvoeringsorganisaties zal erop worden gewezen dat de inburgeringsprogramma's,
met name de modules maatschappij-oriëntatie en beroepenoriëntatie,
tevens gericht moeten zijn op de mogelijke terugkeer van personen uit deze
groep. Mogelijk kunnen daarvoor speciale terugkeermodules worden ontwikkeld. ARTIKEL 6 WET OP DE RAAD VAN STATEAls gevolg van de invoering van het hoger beroep op de Afdeling bestuursrechtspraak
van de Raad van State is een uitbreiding van het aantal staatsraden in buitengewone
dienst noodzakelijk. Tevens wordt voorgesteld de maximum omvang van de vaste
deeltaak van de staatsraden in buitengewone dienst te verhogen van drie vijfde
naar vier vijfde van de omvang van de taak van een staatsraad in gewone dienst.
Hierdoor kan zowel de uitbreiding van het aantal staatsraden in buitengewone
dienst enigszins beperkt blijven als zal het naar verwachting aantrekkelijker
zijn voor gekwalificeerde kandidaten om een benoeming te accepteren.ARTIKEL 7 REMIGRATIEWETDeze technische wijzigingen stellen zeker dat ook onder de nieuwe systematiek
en terminologie van de Vreemdelingenwet 2000, de vluchteling of asielgerechtigde
die tot Nederland is toegelaten de bestaande bevoegdheid blijft behouden om
bij remigratie als bestemmingsland een ander land te kiezen dan het land van
herkomst (artikel 1, vierde lid).Onderdeel i van artikel 1 kan vervallen daar het slechts een functie had
voor de formulering van het oude artikel 1, vierde lid, en de Vreemdelingenwet
2000 in de motivering van de inwilliging van de verblijfsvergunning geen onderscheid
meer maakt tussen vluchtelingen en asielgerechtigden.HOOFDSTUK 3. MINISTERIE VAN BUITENLANDSE ZAKENENIG ARTIKEL SANCTIEWET1. Het begrip «toelating» als zodanig wordt in de nieuwe Vreemdelingenwet
niet meer gebruikt. De Vreemdelingenwet 2000 kent alleen het begrippenpaar
toegang (een feitelijk geografisch gegeven) en rechtmatig verblijf. Van belang
daarbij is dat feitelijke toegang, nimmer iets impliceert omtrent rechtmatig
verblijf.2. De verwijzing naar de artikelen 6 en 8 van de huidige Vreemdelingenwet
is vervangen door een verwijzing naar de corresponderende artikelen 3 en 12
van de nieuwe wet. Artikel 3 bevat de gronden voor weigering van toegang tot
Nederland. Artikel 12 regelt de zgn. vrije termijn.3. De verwijzing naar vergunningen tot verblijf en tot vestiging op basis
van de huidige Vreemdelingenwet wordt vervangen door een verwijzing naar de
verblijfsvergunningen regulier voor bepaalde tijd als bedoeld in artikel 13
en voor onbepaalde tijd als bedoeld in artikel 18. De intrekkingsgronden zijn
eveneens aangepast.HOOFDSTUK 5. MINISTERIE VAN JUSTITIEARTIKEL 2 BURGERLIJK WETBOEKA1 en BDe artikelen 25, eerste lid, onderdeel b, en 25c, eerste lid, onderdeel
b, van Boek 1 BW bieden vreemdelingen die op grond van artikel 15 van de huidige
Vreemdelingenwet als vluchteling zijn toegelaten tot Nederland de mogelijkheid
om bijvoorbeeld een geboorteakte te laten inschrijven in een
speciaal register van de Nederlandse burgerlijke stand dat door de gemeente
Den Haag wordt gehouden, respectievelijk bij ontbreken of verlies van een
geboorteakte de rechter te verzoeken een vervangende akte te doen opmaken.
Toegelaten vluchtelingen beschikken in het regiem van de huidige Vreemdelingenwet
over een verblijfstitel voor onbepaalde tijd. De Vreemdelingenwet 2000 kent
geen aparte categorie«vluchtelingen»; uitgegaan wordt van het
ruimere begrip«asielgerechtigden». Dat leidt ertoe dat de artikelen
25 en 25c van Boek 1 BW dienovereenkomstig aanpassing behoeven.Daarbij hebben wij ervoor gekozen om de mogelijkheid van inschrijving
van buiten Nederland tot stand gekomen aktes open te stellen voor de vreemdeling
die houder is van de vergunning tot verblijf voor bepaalde of voor onbepaalde
tijd. Reden daarvoor is, dat onder de houders van de vergunning voor bepaalde
tijd asiel mogelijk verdragsvluchtelingen zijn, die thans relevante aktes
kunnen laten inschrijven. Nu deze verleningsgrond niet in de vergunning tot
uitdrukking komt, is er voor gekozen om, in lijn met de verdragsverplichtingen,
de mogelijkheid van inschrijving voor alle houders van de vergunning open
te stellen.Niet een ieder die houder is van een verblijfsvergunning voor bepaalde
tijd zal uiteindelijk in Nederland blijven. Uitdrukkelijk zij daarom opgemerkt
dat inschrijving van een akte van een vreemdeling die houder is van de vergunning
tot verblijf voor bepaalde tijd geenszins impliceert dat de vergunning tot
verblijf voor onbepaalde tijd niet kan worden geweigerd.ARTIKEL 5 WET OP DE RECHTSBIJSTANDAOp grond van artikel 43 van de Wet op de rechtsbijstand heeft de vreemdeling
die ingevolge de Vreemdelingenwet 2000 zijn vrijheid is ontnomen, recht op
kosteloze rechtsbijstand. De verwijzing naar artikel 34d van de Vreemdelingenwet
is vervangen door het corresponderende artikel 97 van de nieuwe wet.BArtikel 48 van de Wet op de rechtsbijstand bevat een uitzondering op het
zgn. koppelingsbeginsel, dat in artikel 8b, eerste lid, van de huidige Vreemdelingenwet
is neergelegd. De verwijzing naar artikel 8b is vervangen door een verwijzing
naar het corresponderende artikel 10, eerste lid, van de nieuwe wet.ARTIKEL 6 WET CENTRAAL ORGAAN OPVANG ASIELZOEKERSA3Ingevolge artikel 3, eerste lid, onderdeel d, is het Centraal Orgaan opvang
asielzoekers (COA) belast met het bemiddelen bij het uitplaatsen van zgn.
statushouders. Deze groep is in dit artikelonderdeel gedefinieerd met behulp
van een verwijzing naar artikel 60a van de Huisvestingswet (toegelaten vluchtelingen,
houders van een vergunning tot verblijf op humanitaire gronden) en naar artikel
1 van de Wet gemeentelijke zorg voor houders van een voorwaardelijke vergunning
tot verblijf (de houders van een vvtv). In termen van de Vreemdelingenwet
2000 gaat het in dit verband om de vreemdelingen die rechtmatig verblijf hebben
op grond van een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd als bedoeld in artikel
26 van de Vreemdelingenwet 2000.Artikel 60a van de Huisvestingswet wordt in deze invoeringswet in de vorenbedoelde zin aangepast. De verwijzing naar de Zorgwet vvtv, die
bij deze invoeringswet wordt ingetrokken, kan hiermee vervallen.A4Op grond van artikel 3, tweede lid, van de Wet COA kan de minister van
Justitie het COA taken opdragen met betrekking tot andere categorieën
vreemdelingen. De Regeling verstrekkingen bepaalde categorieën vreemdelingen
(Rvb) is op artikel 3, tweede lid, van de Wet COA gebaseerd. Aanpassing is
nodig omdat het huidige tweede lid verwijst naar artikel 2, onderdeel l, van
de Welzijnswet, dat bij deze invoeringswet komt te vervallen.Volstaan kan worden met het schrappen van de verwijzing.BHet voorgestelde artikel 3a heeft betrekking op de vraag bij welke rechter
beroep kan worden ingesteld tegen afzonderlijke besluiten tot het onthouden
dan wel beëindigen van de verstrekkingen. Daarnaast regelt artikel 3a
dat ook beroep kan worden ingesteld tegen afzonderlijke handelingen tot beëindiging
van de verstrekkingen. Tot slot regelt het voorgestelde artikel dat als beroep
mogelijk is, daarop de voorschriften van de asielrechtsgang van toepassing
zijn.Het eerste lid regelt dat tegen besluiten in het kader van het onthouden
dan wel de beëindiging van verstrekkingen beroep openstaat op de vreemdelingenrechter.
Thans staat dat beroep open bij de gewone bestuursrechter.Uit het systeem van de Vreemdelingenwet 2000 volgt dat er niet snel sprake
is van een afzonderlijk besluit tot beëindiging van de verstrekkingen,
waartegen beroep kan worden ingesteld. Artikel 42, eerste lid, van de Vreemdelingenwet
2000 bepaalt immers dat de verlening van de verblijfsvergunning die rechtmatig
verblijf inhoudt, van rechtswege de beëindiging van de verstrekkingen,
voorzien bij of krachtens de Wet Centraal Orgaan opvang asielzoekers, tot
gevolg heeft. In artikel 43 van de Vreemdelingenwet 2000 is bepaald dat ook
de afwijzing van een aanvraag van rechtswege de beëindiging van de verstrekkingen,
voorzien bij of krachtens de Wet Centraal Orgaan opvang asielzoekers, tot
gevolg heeft. Anders gezegd: uit de afwijzing of de inwilliging van de aanvraag
tot het verlenen van de verblijfsvergunning op asielgronden volgt van rechtswege
dat de verstrekkingen worden beëindigd. De beëindiging van de verstrekkingen
zelf roept geen nieuwe rechtsgevolgen in het leven en dus ook geen besluit.
Dat betekent dat tegen de beëindiging geen afzonderlijk beroep op de
vreemdelingenrechter mogelijk is.Doorgaans zal afzonderlijk beroep tegen de van rechtswege intredende gevolgen
ook niet nodig zijn. Zoals in de toelichting op artikel 25 van de Vreemdelingenwet
2000 is aangegeven, zal doorgaans tussen het moment waarop de gevolgen zijn
ingetreden (afwijzing van de aanvraag) en het moment waarop de handeling feitelijk
wordt verricht (beëindiging van de verstrekkingen van de vreemdeling)
niet te veel tijd verstrijken. In dat geval heeft de rechter zich uitgesproken
over het bestreden besluit en de daaruit voortvloeiende rechtsgevolgen. Uit
een oogpunt van rechtsbescherming kan het aannemen van een nieuw besluit tot
beëindiging van de verstrekkingen echter noodzakelijk zijn. Denkbaar
is, dat er bij wijze van uitzondering door tijdsverloop opnieuw een oordeel
nodig is over bijvoorbeeld de beëindiging van de verstrekkingen vanwege
een relevante wijziging in de omstandigheden van de vreemdeling, waardoor
een nieuw rechtsgevolg kan worden aangenomen. Het beroep zal in die gevallen
geen schorsende werking uit kracht van de wet toekomen (zie daarvoor het voorgestelde
derde lid bij artikel 3a). Hierin wijkt het af van het beroep in
asielzaken, dat wel schorsende werking heeft op grond van de Vreemdelingenwet
2000. Vanzelfsprekend kan de vreemdeling om een voorlopige voorziening verzoeken,
maar gezien de uitdrukkelijke opvatting van de wetgever terzake zal een dergelijk
verzoek alleen in uitzonderingssituaties kunnen worden ingewilligd.Indien uit een oogpunt van rechtsbescherming ten aanzien van de beëindiging
van verstrekkingen een nieuw besluit of een nieuwe handeling moet worden aangenomen,
is een nieuwe titel tot ontruiming van de woonruimte niet vereist. De uit
de Vreemdelingenwet 2000 voortvloeiende rechtsgevolgen, waaronder begrepen
de titel tot ontruiming, blijven ook in dat geval rechtskracht houden.Het eerste lid heeft ook betrekking op besluiten tot het onthouden van
opvang. Het gaat hierbij om besluiten van het orgaan om de toegang tot de
opvang te weigeren, welke besluiten samenhangen met een besluit van vreemdelingrechtelijke
aard. Een voorbeeld daarvan vormt de onthouding van opvang aan vreemdelingen
ten aanzien van wie door de IND een zogenaamde Dublinclaim is of zal worden
gelegd. In de jurisprudentie is aangenomen, dat tegen de (fictieve) weigering
om de vreemdeling ten aanzien van wie een zogenaamde Dublinclaim is gelegd,
tot de opvang toe te laten de bestuursrechter en niet de vreemdelingenrechter
bevoegd is (uitspraken vreemdelingenkamer rechtbank Den Haag en rechtbank
Arnhem, beide van 30 oktober 1998). In het jaarverslag 1998 van de vreemdelingenkamers
(p. 26) is daarover opgemerkt dat dit resultaat uit praktisch en procedureel
oogpunt niet bevredigend is, aangezien op deze manier twee rechters zich min
of meer gelijktijdig bezig houden met de beoordeling van hetzelfde feitencomplex
en hetzelfde rechtsgevolg. Wij onderschrijven dit standpunt van de vreemdelingenkamers
en stellen daarom voor om, vanwege de samenhang met het besluit van vreemdelingrechtelijke
aard, zowel het beroep dit besluit als het beroep tegen de (fictieve) weigering
om de vreemdeling tot de opvang toe te laten, aan de vreemdelingenrechter
op te dragen. De woorden «het onthouden van» strekken daartoe.In het tweede lid worden handelingen tot het beëindigen van verstrekkingen
met een beschikking gelijkgesteld. Gevolg van deze gelijkstelling is, dat
ook tegen deze handelingen beroep kan worden ingesteld en wel bij de vreemdelingenrechter.
Het tweede lid komt terminologisch overeen met artikel 70, derde lid, van
de Vreemdelingenwet 2000, dat weer is gebaseerd op artikel 1a van de huidige
Vreemdelingenwet. Daarvan is vaste jurisprudentie, dat alleen de rechtens
relevante handelingen van een bestuursorgaan jegens een vreemdeling als zodanig
appellabel worden bevonden. Dezerzijds wordt er vanuit gegaan, dat de in de
jurisprudentie aangebrachte beperking ook onder de Vreemdelingenwet 2000 gehandhaafd
zal blijven en op gelijke wijze ten aanzien van de beëindiging van de
verstrekkingen zal worden toegepast. Dat is van belang, omdat ook bij deze
handelingen geldt, dat uit het systeem van de Vreemdelingenwet 2000 voortvloeit
dat er doorgaans geen afzonderlijk beroep tegen handelingen mogelijk is. De
rechter zal zich op het beroep tegen de afwijzing of inwilliging van de aanvraag
tot het verlenen van de verblijfsvergunning op asielgronden uitspreken over
het bestreden besluit en alle daaruit voortvloeiende handelingen, zodat die
handelingen voor de mogelijkheid van beroep niet meer rechtens relevant zijn.
Een afzonderlijke, hernieuwde beoordeling van de handeling die voortvloeit
uit het besluit tot afwijzing of inwilliging van de aanvraag tot het verlenen
van de verblijfsvergunning op asielgronden kan wel uit een oogpunt van rechtsbescherming
noodzakelijk zijn indien het beroep betrekking heeft op de wijze waarop van
de bevoegdheid tot beëindiging van de opvang gebruik is gemaakt. Ook
is denkbaar dat er bij wijze van uitzondering door tijdsverloop opnieuw een
oordeel nodig is over bijvoorbeeld de beëindiging van de verstrekkingen
vanwege een relevante wijziging in de omstandigheden. Bij de
beëindiging van de verstrekkingen nadat de aanvraag is ingewilligd zal
deze termijn in de regel langer zijn in verband met het vinden van passende
huisvesting dan ingeval de opvang wordt beëindigd omdat de aanvraag is
afgewezen. Het beroep zal in die gevallen, in afwijking van het beroep in
asielzaken op grond van de Vreemdelingenwet 2000, geen schorsende werking
uit kracht van de wet toekomen (zie daarvoor het voorgestelde derde lid van
artikel 3a). Vanzelfsprekend kan de vreemdeling om een voorlopige voorziening
verzoeken, maar gezien de uitdrukkelijke opvatting van de wetgever ter zake
zal een dergelijk verzoek alleen in uitzonderingssituaties kunnen worden ingewilligd.Naast de (fictieve) weigering om de vreemdeling tot de opvang toe te laten,
wat een besluit is, zijn rechtens relevante handelingen daartoe niet goed
voorstelbaar. Derhalve ontbreekt in het tweede lid de vermelding ervan.Het beroep in asielzaken heeft schorsende werking uit kracht van de wet
(artikel 80 van de Vreemdelingenwet 2000). In het derde lid van artikel 3a
wordt voorgesteld om het beroep tegen een besluit of handeling ter beëindiging
van de verstrekkingen geen schorsende werking uit kracht van de wet te verlenen.
Reden hiervoor is het belang van de doorstroming in de verstrekkingen, dat
zich niet goed verdraagt met de standaard schorsende werking.Uit de bewoordingen blijkt dat het voorgestelde artikel 3a uitsluitend
beroep op de vreemdelingenrechter mogelijk maakt indien het besluit of de
handeling het gevolg is van een beslissing op de aanvraag op grond van de
Vreemdelingenwet 2000, anders gezegd, verband houdt met de van rechtswege
intredende gevolgen van een (niet-) inwilligende beschikking. In het geval
verstrekkingen los van een beslissing op de aanvraag geheel of gedeeltelijk
worden onthouden of beëindigd, bijvoorbeeld wegens overtreding van de
huisregels, blijven de mogelijkheden van rechtsbescherming ongewijzigd. In
die gevallen zal de bestuursrechter bevoegd zijn.Tot slot zij opgemerkt, dat in het uitzonderlijke geval waarin afzonderlijk
beroep mogelijk is op grond van het voorgestelde artikel 3a, het COA als verweerder
optreedt. Ingeval beroep is ingesteld tegen de afwijzing van de aanvraag en
de daaruit voortvloeiende rechtsgevolgen, treedt de minister van Justitie
als verweerder op.A1 en 2, CArtikel 12 biedt de basis voor het stellen van regels met betrekking tot
verstrekkingen aan asielzoekers en andere categorieën vreemdelingen (de
huidige Regeling verstrekkingen asielzoekers en andere categorieën vreemdelingen
1997 (Rva)). Deze doelgroep verblijft niet altijd in een opvangcentrum. Bij
besluit van de staatssecretaris van Justitie van 3 april 1998 (Stcrt. 98,
67) zijn nadere regels gesteld op grond waarvan aan asielzoekers in plaats
van onderdak in een opvangcentrum vervangende verstrekkingen worden geboden.
Daarnaast wordt sinds de inwerkingtreding van de Wet COA op 1 juli 1994 in
toenemende mate gebruik gemaakt van alternatieve opvangvoorzieningen. Artikel
12 van de huidige wet gaat daar nog wel van uit; vandaar dat de woorden «in
een opvangcentrum» worden geschrapt.Om deze reden wordt eveneens in artikel 3 de verwijzing in het eerste
lid, onderdelen a en b, naar het opvangcentrum geschrapt respectievelijk vervangen. HOOFDSTUK 6. MINISTERIE VAN ONDERWIJS, CULTUUR EN WETENSCHAPPENDeze aanpassing betreft de verwijzing naar de in artikel 1b van de huidige
Vreemdelingenwet opgenomen gronden waarop een vreemdeling rechtmatig in Nederland
kan verblijven, die in artikel 8 Vreemdelingenwet 2000 zijn overgenomen.HOOFDSTUK 7. MINISTERIE VAN SOCIALE ZAKEN EN WERKGELEGENHEIDHet merendeel van de wijzigingen die worden aangebracht in de wetgeving
van het departement van Sociale Zaken en Werkgelegenheid is louter technisch
van aard, en bestaat uit het vervangen van thans in die wetgeving voorkomende
verwijzingen naar de huidige Vreemdelingenwet in verwijzingen naar de corresponderende
artikelen in de Vreemdelingenwet 2000.Op enkele punten hebben de wijzigingen ook inhoudelijke gevolgen c.q.
is een nadere toelichting wenselijk.Voor de toepasselijkheid van de werknemersverzekeringen en een aantal
andere uitkeringsregelingen is bepalend of een persoon, in dienstbetrekking
of als zelfstandige, in Nederland arbeid verricht.Thans is reeds in de desbetreffende regelingen bepaald, dat ook vreemdelingen –
op gelijke voet als Nederlanders – onder dit toepassingsbereik vallen,
mits de arbeid rechtmatig – d.w.z. in overeenstemming met de voorschriften
van de Wet arbeid vreemdelingen – wordt verricht. De thans aangebrachte
wijzigingen hebben op dit punt geen gevolgen.ARTIKELEN 6 T/M 8 (AOW, ANW EN AKW)Gevolgen treden wel op ten gevolge van de wijzigingen die in de volksverzekeringen
(AOW, ANW en AKW) worden aangebracht. Hoofdgrond voor de toepasselijkheid
van deze verzekeringen is, of een persoon ingezetene van Nederland is. Voorts
is in die wetten thans bepaald, dat uitsluitend vreemdelingen in de zin van
artikel 1b, aanhef en onder 1 Vreemdelingenwet (d.w.z. vreemdelingen met een
verblijfsvergunning, hen verleend op grond van artikel 9 of artikel 10 van
de huidige Vreemdelingenwet, of die zijn toegelaten als Gemeenschapsonderdaan)
onder de volksverzekeringen vallen. Vreemdelingen met een voorwaardelijke
vergunning tot verblijf, als bedoeld in artikel 9a van de huidige Vreemdelingenwet,
zijn derhalve thans van de volksverzekeringen uitgesloten. Deze vreemdelingen
gaan in het kader van de Vreemdelingenwet 2000 deel uitmaken van de grotere –
verblijfsrechtelijk verder niet gedifferentieerde – groep van vreemdelingen
aan wie gedurende de eerste 3 jaar van hun verblijf h.t.l. een verblijfsvergunning
voor bepaalde tijd als bedoeld in artikel 26 van de Vreemdelingenwet 2000
zal worden verleend. O.m. gelet op de bestaande internationaal-rechtelijke
verplichtingen ter zake van de positie van vluchtelingen (men zie art. 24
van het Vluchtelingenverdrag), wordt deze totale groep thans onder de volksverzekeringen
gebracht, waarbij dezelfde verzekeringsvoorwaarden gelden als voor Nederlanders.
Dit betekent dat deze vreemdelingen, voor zover zij als Nederlands ingezetene
moeten worden beschouwd, d.w.z. in Nederland woonachtig zijn, aanspraken aan
deze verzekeringen zullen kunnen ontlenen.De Sociale Verzekeringsbank heeft, in het kader van de met betrekking
tot deze Invoeringswet verrichte uitvoeringstoets, te kennen gegeven er, op
basis van de ter zake in de wet opgenomen bepalingen, van uit te gaan dat vreemdelingen met een tijdelijke verblijfsvergunning (asiel) na
verloop van één jaar na de verlening van de verblijfsvergunning,
als ingezetene van Nederland kunnen worden aangemerkt. Individuele omstandigheden
kunnen evenwel aanleiding geven incidenteel eerder of later ingezetenschap
aanwezig te achten; dit wordt door de Sociale Verzekeringsbank per geval in
het kader van de uitvoering van de desbetreffende wetten bezien.Het vorenstaande impliceert dat gedurende het eerste jaar van het toegestaan
verblijf in de regel geen aanspraken op kinderbijslag zullen bestaan. Bij
ontbreken van voldoende bestaansmiddelen zal ter voorziening in de noodzakelijk
kosten onder omstandigheden een beroep op bijzondere bijstand kunnen worden
gedaan.ARTIKELEN 10 T/M 13 (ABW, IOAW, IOAZ EN WIK)Eenzelfde uitbreiding van de werkingssfeer treedt op in het kader van
de Algemene bijstandswet en daarmee verwante uitkeringsregelingen (IOAW, IOAZ,
WIK). Thans zijn vreemdelingen met een voorwaardelijke verblijfsvergunning
van de toepasselijkheid van deze regelingen uitgezonderd. Ook hier geldt dat,
gelet op de aanspraken die vluchtelingen kunnen ontlenen aan het Vluchtelingenverdrag
(men zie art.23 van het verdrag), de totale groep van vreemdelingen met een
verblijfsvergunning voor bepaalde tijd, als bedoeld in artikel 26 van de Vreemdelingenwet
2000, onder dezelfde regelingen inzake sociale bijstand zullen worden gebracht
als voor Nederlanders openstaan. De thans voor vreemdelingen met een voorwaardelijke
verblijfsvergunning geldende Wet gemeentelijke zorg voor houders van een voorwaardelijke
vergunning tot verblijf zal in verband hiermee worden ingetrokken.Opgemerkt wordt overigens dat vreemdelingen met een voorwaardelijke vergunning
tot verblijf weliswaar met ingang van de datum van inwerkingtreding van de
Vreemdelingenwet 2000 en de thans voorliggende Invoeringswet in beginsel onder
het toepassingsgebied van de Algemene bijstandswet vallen, doch hieraan –
in verband met het bepaalde in artikel 17 van die wetgeen aanspraken kunnen
ontlenen zolang nog aanspraken op voorzieningen kunnen worden ontleend aan
de Wet gemeentelijke zorg voor houders van een voorwaardelijke vergunning
tot verblijf. Het tijdstip van overgang van laatstgenoemde wet naar het regiem
van de Algemene bijstandswet is in dit wetsvoorstel gesteld op uiterlijk zes
maanden (artikel 5 van het slothoofdstuk van dit wetsvoorstel).Verwezen wordt
naar de toelichting op deze overgangsbepaling.ARTIKELEN 16 EN 17 (ARBEIDSVOORZIENINGSWET EN WET ARBEID
VREEMDELINGEN)Ten aanzien van de mogelijkheden van vreemdelingen om hier te lande arbeid
te verrichten, en om – in verband hiermee – een beroep te kunnen
doen op de faciliteiten die de Arbeidsvoorzieningsorganisatie biedt met het
oog op toeleiding naar de arbeidsmarkt, wordt het volgende opgemerkt.Het kabinet heeft er voor gekozen om de tewerkstellingsvergunningplicht
van de Wet arbeid vreemdelingen van toepassing te doen zijn gedurende de eerste
drie jaren dat een vreemdeling h.t.l. verblijft met een tijdelijke verblijfsvergunning
als bedoeld in artikel 26 van de Vreemdelingenwet 2000. Ten eerste wordt hierdoor
zeker gesteld dat beëindiging van de werkzaamheden plaats vindt in geval
de tijdelijke verblijfsvergunning wordt ingetrokken of niet-gecontinueerd,
en de vreemdeling Nederland weer dient te verlaten. Ten tweede wordt hierdoor
zekergesteld, dat deze vreemdelingen slechts tegen een marktconforme beloning
in het Nederlands arbeidsbestel worden ingeschakeld. Voor het overige wordt
het wenselijk geacht dat bedoelde vreemdelingen, waar mogelijk, via het verrichten van arbeid in het eigen onderhoud kunnen voorzien, zonder
additionele beperkingen. In verband hiermee zal krachtens art.8, tweede lid,
van de Wet arbeid vreemdelingen een regeling worden getroffen, op grond waarvan
een tewerkstellingsvergunning krachtens die wet zal kunnen worden verleend
zonder toetsing of voor de desbetreffende arbeidsplaats aanbod op de Nederlandse
arbeidsmarkt aanwezig is. Tevens zullen inschrijving en arbeidsbemiddeling
door de Arbeidsvoorzieningsorganisatie, alsmede de daaraan gelieerde faciliteiten
ter bevordering van de inschakeling in de arbeid, voor deze groep worden opengesteld.
Artikel 16 van dit hoofdstuk strekt hiertoe.ARTIKEL 17, ONDERDEEL G (WET ARBEID VREEMDELINGEN)Artikel 21 van de huidige Wav heeft tweeërlei functies. In de eerste
plaats voorziet het in de aanwijzing van de bevoegde rechter ten aanzien van
besluiten genomen in het kader van de Wav. In de tweede plaats verklaart artikel
21 het procesrecht van de Vreemdelingenwet van toepassing.Voorgesteld wordt, om artikel 21 te beperken tot de aanwijzing van de
vreemdelingenrechter als de bevoegde rechter. Het blijft wenselijk dat over
beroepen in het kader van de Wav wordt geoordeeld door dezelfde rechter die
in het kader van de Vreemdelingenwet 2000 bevoegd is te oordelen over het
verblijfsrecht van de vreemdeling. Hiertoe is artikel 69, eerste tot en met
vierde lid, van de Vreemdelingenwet 2000 op deze beroepen van toepassing verklaard.De aansluiting bij de toepasselijke rechtsgang zal daarentegen onder de
Vreemdelingenwet 2000 nodeloos gecompliceerd worden, omdat in de Vreemdelingenwet
2000 verschil wordt gemaakt tussen de rechtsgang die gevolgd wordt in reguliere
zaken en die welke gevolgd wordt in asielzaken.Concreet betekent dit dat de vreemdelingenrechter aan de hand van hoofdstuk
8 van de Algemene wet bestuursrecht oordeelt over beroepen ter zake van de
Wav. Het betekent ook, dat hoger beroep op de Afdeling bestuursrechtspraak
van de Raad van State openstaat tegen de uitspraak van de rechtbank. Dit hoger
beroep staat open krachtens de Wet op de Raad van State en niet krachtens
de Vreemdelingenwet 2000. Op het hoger beroep is derhalve het in de Wet op
de Raad van State neergelegde procesrecht van toepassing.Krachtens het overgangsrecht (artikel 2 van hoofdstuk 11) blijft de oude
procedureregeling gelden ten aanzien van bewaaren beroepschriften die voor
de inwerkingtreding van deze wet reeds werden ingediend.HOOFDSTUK 8. MINISTERIE VAN VERKEER EN WATERSTAATDe wijziging van artikel 111, derde lid, Wegenverkeerswet 1994 is noodzakelijk
vanwege de andere systematiek van de Vreemdelingenwet 2000. In de voorgestelde
redactie worden onderdanen van Staten die partij zijn bij de Overeenkomst
betreffende de Europese Economische Ruimte (EER), gelijkgesteld met onderdanen
van de Lid-Staten bij de Europese Gemeenschappen. Overigens is met de aanpassing
geen inhoudelijke wijziging beoogd. HOOFDSTUK 9. MINISTERIE VAN VOLKSGEZONDHEID, WELZIJN EN
SPORTARTIKELEN 1 T/M 3 (ALGEMENE WET BIJZONDERE ZIEKTEKOSTEN,
ZIEKENFONDSWET EN WET OP DE TOEGANG TOT ZIEKTEKOSTENVERZEKERINGEN 1998)In verband met de wijziging van de Vreemdelingenwet worden enkele bepalingen
in de Ziekenfondswet, de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten en de Wet op
de toegang tot ziektekostenverzekeringen 1998 waarin naar de Vreemdelingenwet
wordt verwezen, aan de Vreemdelingenwet 2000 aangepast.Inhoudelijk heeft de wijziging tot gevolg dat de huidige groep vreemdelingen
met een voorwaardelijke vergunning tot verblijf, die thans van de sociale
verzekeringen zijn uitgezonderd en wier ziektekosten door de Zorgwet vvtv
worden gedekt, onder dezelfde regelen inzake de wettelijk geregelde ziektekostenverzekeringen
komen te vallen als Nederlanders. Dit betekent een uitbreiding van de kring
van verzekerden van de Ziekenfondswet. Voor wat betreft de verzekering ingevolge
de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (volksverzekering) geldt dat deze
groep vreemdelingen, voor zover zij niet in loondienst werkzaam zijn, als
Nederlands ingezetene moeten worden beschouwd, d.w.z. in Nederland woonachtig
zijn, om aanspraken aan deze verzekering te kunnen ontlenen.Een deel van de desbetreffende categorie zal niet als ingezetene kunnen
worden beschouwd en derhalve niet verzekerd zijn ingevolge de volksverzekeringen,
waaronder de AWBZ. Indien door een zodanige niet-verzekerde persoon AWBZ-zorg
wordt ingeroepen, kan onder omstandigheden bij ontbreken van de benodigde
eigen middelen, voor de noodzakelijkerwijs te maken kosten een beroep op bijzondere
bijstand worden gedaan.Met betrekking tot de wijziging van artikel 4 van de Ziekenfondswet kan
het volgende worden opgemerkt. Bij Wet van 26 maart 1998 tot wijziging van
de Vreemdelingenwet en enige andere wetten teneinde de aanspraak van vreemdelingen
jegens bestuursorganen op verstrekkingen, voorzieningen, uitkeringen, ontheffingen
en vergunningen te koppelen aan rechtmatig verblijf van vreemdelingen (Stb.
203) (hierna te noemen: koppelingswet) is geregeld dat alleen rechtmatig in
Nederland verblijvende vreemdelingen verzekerd kunnen zijn van de sociale
verzekeringen, waaronder de Ziekenfondswet. In afwijking van deze regel is
in de Ziekenfondswet de mogelijkheid opgenomen om andere met name genoemde
groepen van vreemdelingen als ziekenfondsverzekerde aan te wijzen. Gebleken
is dat partners of kinderen met een niet-Nederlandse nationaliteit die ingevolge
artikel 8, onder f tot en met l, van de Vreemdelingenwet 2000 rechtmatig in
Nederland verblijven, niet voor medeverzekering in aanmerking komen bij een
ziekenfondsverzekerde. Dit is een ongewenste situatie. Om medeverzekering
te bewerkstelligen wordt aan artikel 4 van de Ziekenfondswet een lid toegevoegd
op grond waarvan een bedoelde vreemdeling als medeverzekerde wordt aangemerkt.
Deze categorie van personen dient overigens aan de overige gestelde voorwaarden
voor medeverzekering te voldoen.ARTIKEL 4 WELZIJNSWET 1994A tot en met CIn het kader van de Welzijnswet 1994 wordt geen specifiek integratiebeleid
meer gevoerd. Het integrale welzijnsbeleid is gericht op de integratie en
participatie van alle burgers in Nederland, waaronder dus ook van minderheden
en vreemdelingen. Wel moet de Welzijnswet 1994 de grondslag blijven
bieden voor de subsidiëring van welzijnsorganisaties op het terrein van
etnisch minderheden en aanverwante groepen. De tekst van onderdeel k is daartoe
aangepast.De verantwoordelijkheid voor de opvang van de onder artikel 2, onderdeel
l, genoemde groepen ressorteert, met uitzondering van het beleid ten aanzien
van de zogenoemde quotumvluchtelingen, onder het ministerie van Justitie.
Naar verwachting vindt voor de inwerkingtreding van de Vreemdelingenwet 2000
ook de overdracht van de verantwoordelijkheid voor de opvang van deze vluchtelingen
aan het ministerie van Justitie plaats. Alsdan is een bepaling als onderdeel
l overbodig.Derhalve kan onderdeel l van artikel 2 vervallen en worden de onderdelen
m en n geletterd tot respectievelijk l en m.HOOFDSTUK 10. MINISTERIE VAN VOLKSHUISVESTING, RUIMTELIJKE
ORDENING EN MILIEUBEHEERARTIKEL 1 HUURSUBSIDIEWETIn artikel 10, eerste lid, onderdelen a, onder 1°, en b, onder 1°
zijn geen wijzigingen aangebracht.Met de wijziging van artikel 10, eerste lid, onderdeel a, onder 2°,
wordt beoogd om de verstrekking van huursubsidie mogelijk te maken aan alle
vreemdelingen met een verblijfsvergunning (artikel 8, onder a tot en met d,
van de Vreemdelingenwet 2000), aan de in artikel 8, onder e, van de Vreemdelingenwet
2000 bedoelde gemeenschapsonderdanen, alsmede aan vreemdelingen die verblijfrecht
ontlenen aan het Associatiebesluit 1/80 van de Associatieraad EEG/Turkije
(artikel 8, onder m, van de Vreemdelingenwet 2000). Deze uitbreiding van de
kring van huursubsidiegerechtigden stemt overeen met het uitgangspunt dat
ten grondslag ligt aan de Vreemdelingenwet 2000 om tussen verschillende soorten
verblijfsvergunningen geen onderscheid meer te maken wat betreft het voorzieningenpakket.Om het huishouden in aanmerking te brengen voor huursubsidie dienen medebewoners
rechtmatig verblijf te houden in de zin van artikel 8 van de Vreemdelingenwet
2000. Deze regeling is naar de strekking met ingang van 1 juli 2000 in de
Huursubsidiewet doorgevoerd en daarin wordt inhoudelijk geen wijziging voorgesteld
(artikel 10, eerste lid, onderdeel b, onder 2° van de Huursubsidiewet).ARTIKEL 2 HUISVESTINGSWETADe Huisvestingswet bevat voorschriften die beogen een evenwichtige en
rechtvaardige verdeling van schaarse, goedkope woonruimte te bevorderen. Daarvoor
biedt de wet onder andere het instrument van de huisvestingsvergunning (hoofdstuk
II, paragraaf 2, artikel 5 en volgende). Algemeen uitgangspunt daarbij
is dat een doelmatige toewijzing van dergelijke woningen plaatsvindt, dat
wil zeggen dat een dergelijke vergunning uitsluitend wordt verstrekt indien
bekend is dat sprake zal zijn van duurzame bewoning. Dat is het geval bij
vreemdelingen die rechtmatig in Nederland verblijf houden als bedoeld in artikel
8, onder a tot en met e en m, van de Vreemdelingenwet 2000. Dit in tegenstelling
tot vreemdelingen die rechtmatig verblijf houden als bedoeld onder f tot en
met l van dit artikel. Het verstrekken van een huisvestingsvergunning aan
deze categorieën vreemdelingen dient dan ook als ondoelmatig te worden
aangemerkt.Bovendien is het onwenselijk dat bij een vreemdeling van deze categorie
de onterechte verwachting zou ontstaan dat de afgifte van een huisvestingsvergunning
meer kans op een verblijfsvergunning zou betekenen.Ten aanzien van de in artikel 8, onder g, van de Vreemdelingenwet 2000
genoemde categorie vreemdelingen geldt dat een huisvestingsvergunning alleen
dan niet wordt verleend indien betrokkene in de periode dat hij de beslissing
afwacht op zijn aanvraag tot verlenging van de verblijfsvergunning, nog geen
woonruimte in gebruik heeft dan wel een andere woonruimte wil betrekken. Indien
betrokkene wel reeds woonruimte in gebruik heeft, kan hij (ook) gedurende
de periode dat de aanvraag tot verlenging van de verblijfsvergunning nog in
behandeling is, deze woonruimte blijven bewonen.BOp grond van de voorgestelde wijziging van artikel 60a worden alle vreemdelingen
met een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd als bedoeld in artikel 8, onder
c, van de Vreemdelingenwet, door gemeenten gehuisvest. Het onderscheid in
gemeentelijke volkshuisvestelijke taakstelling naar vreemdelingen met een
A-status of een vtv-status enerzijds (reeds momenteel te huisvesten op grond
van de Huisvestingswet) en vreemdelingen met een vvtv-status anderzijds (momenteel
nog te huisvesten op grond van de Wet gemeentelijke zorg voor houders met
een voorwaardelijke vergunning tot verblijf; zie voor de intrekking van deze
wet artikel 4 van hoofdstuk 2 van dit wetsvoorstel) komt hiermee te vervallen.
Voor een nadere toelichting zij verwezen naar het algemeen deel van deze memorie.HOOFDSTUK 11. OVERGANGS- EN SLOTBEPALINGENARTIKEL 1 (WET COA)Het eerste lid regelt dat voor de vatbaarheid voor bezwaar of beroep de
oude regels blijven gelden voor besluiten en handelingen die voor de inwerkingtreding
van deze wet krachtens de Wet Coa zijn bekendgemaakt of verricht. Het tweede
lid regelt dat op bezwaar- en beroepschriften die voor de inwerkingtreding
van deze wet zijn ingediend tegen besluiten krachtens de Wet COA terzake van
het beëindigen van verstrekkingen, het oude recht – met name: de
bevoegdheid van gewone bestuursrechter – van toepassing blijft.ARTIKEL 2 (WET ARBEID VREEMDELINGEN)Deze bepaling regelt dat op bezwaar- en beroepschriften die voor de inwerkingtreding
van deze wet tegen besluiten op grond van de Wet arbeid vreemdelingen zijn
ingediend, de oude rechtsgang van toepassing blijft.ARTIKELEN 3 en 4 (GEMEENTEWET EN KIESWET)Ten aanzien van de opbouw van de periode van vijf jaren, bedoeld in artikel
10, tweede lid, onder b, van de Gemeentewet (passief kiesrecht), en artikel
B 3, tweede lid, onder b, van de Kieswet (actief kiesrecht), wordt thans de
eis gesteld dat de vreemdeling gedurende de gehele periode beschikte over
een verblijfsrecht als bedoeld in artikel 9, 9A of 10 van de Vreemdelingenwet.
De voorgestelde nieuwe bepalingen ter zake verwijzen naar de overeenkomstige
verblijfsvergunningen als bedoeld in de Vreemdelingenwet 2000. Met de voorgestelde
overgangsbepalingen wordt bewerkstelligd, dat een verblijfsrecht als bedoeld
in artikel 9, 9A of 10 blijft meetellen voor de opbouw van de periode
van vijf jaren, voor zover deze periode is gelegen voor de datum
van inwerkingtreding van deze wet.ARTIKEL 5 (OVERGANGSBEPALING)Als bekend is een belangrijke doelstelling van de Vreemdelingenwet 2000
het vereenvoudigen van het stelsel van verblijfstitels. Waar thans nog een
reeks van verschillende verblijfstitels bestaat, maakt de nieuwe wet nog slechts
onderscheid tussen asiel- en reguliere verblijfsvergunningen, alsmede tussen
verblijfsvergunningen voor bepaalde en voor onbepaalde tijd. Om zo snel mogelijk
van de voordelen van dit nieuwe stelsel te kunnen profiteren, alsmede om te
voorkomen dat de uitvoering gedurende langere tijd met twee rechtsregimes
naast elkaar zou moeten werken, regelt artikel 109 van de Vreemdelingenwet
2000 dat op het tijdstip van inwerkingtreding van de nieuwe wet bestaande
verblijfstitels van rechtswege worden omgezet in verblijfsvergunningen op
grond van de nieuwe wet.Op het tijdstip van inwerkingtreding van de Vreemdelingenwet 2000 worden
de op grond van de Vreemdelingenwet verleende en nog van kracht zijnde voorwaardelijke
vergunningen tot verblijf (vvtv's) van rechtswege aangemerkt als verblijfsvergunningen
voor bepaalde tijd, als bedoeld in artikel 26 van de Vreemdelingenwet 2000.
Zonder overgangsrecht zou dit tot gevolg hebben dat op dezelfde datum grote
aantallen vreemdelingen – houders van een vvtv – hun aanspraken
op grond van de Wet gemeentelijke zorg voor houders van een voorwaardelijke
vergunning tot verblijf zouden verliezen, en in plaats daarvan uitkeringen
en verstrekkingen op grond van de Algemene bijstandswet zouden dienen te ontvangen.
Deze omzetting zou, gelet op de aantallen waarom het gaat en afhankelijk van
de gemeentelijke omstandigheden, tot uitvoeringstechnische problemen aanleiding
kunnen geven. In verband hiermee is in artikel 5 bepaald dat de aanspraken
op grond van de Wet gemeentelijke zorg voor houders van een voorwaardelijke
vergunning tot verblijf niet onmiddellijk komen te vervallen, doch dat de
toepassing van die wet gedurende ten hoogste 6 maanden na de inwerkingtreding
van de Vreemdelingenwet 2000 kan worden voortgezet met betrekking tot die
vreemdelingen die onmiddellijk voorafgaande aan die inwerkingtreding verstrekkingen
op grond van de Wet gemeentelijke zorg voor houders van een voorwaardelijke
vergunning tot verblijf ontvangen. Zolang nog aanspraak bestaat op verstrekkingen
op grond van de Wet gemeentelijke zorg voor houders van een voorwaardelijke
vergunning tot verblijf, bestaan krachtens artikel 17 van de Algemene bijstandswet
nog geen aanspraken op grond van laatstgenoemde wet. Een en ander stelt de
betrokken gemeenten in staat de omzetting van de verstrekkingen van de Wet
gemeentelijke zorg voor houders van een voorwaardelijke vergunning tot verblijf
naar uitkeringen op grond van de Algemene bijstandswet geleidelijk, in een
uitvoerbaar tempo, te doen plaatsvinden.Iets soortgelijks geldt voor de huisvesting. Veel vvtv-ers verblijven
thans in een door de gemeente toegewezen woning krachtens een bruikleenovereenkomst.
Deze zal in beginsel moeten worden vervangen door een normale huurovereenkomst
met betrekking tot hetzij dezelfde, hetzij een andere woning. Vervolgens moeten
in veel gevallen nog enkele andere beslissingen worden genomen. Zo kan bijvoorbeeld
omtrent het recht op huursubsidie pas worden beslist, indien het inkomen –
in veel gevallen een bijstandsuitkering – en de verschuldigde huur vaststaan.Uitgangspunt dient hierbij wel te zijn dat de gemeenten tot omzetting
van de aanspraken zullen overgaan zodra zulks praktisch gezien mogelijk is.
Hierbij zij overigens aangetekend dat een deel van de noodzakelijke voorbereidende
werkzaamheden – zoals het opstellen van huurcontracten –
ook reeds voor de inwerkingtreding van de nieuwe wet kan worden verricht.De Minister van Justitie,A. H. KorthalsDe Staatssecretaris van Justitie,M. J. Cohen 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26975-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl