Wet op de bijzondere opsporingsdiensten; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30182, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

22-07-2005

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

30182 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI ALGEMEEN1. Aanleiding tot en voorbereiding van het wetsvoorstel2. Gebleken knelpunten in de praktijk3. Handhaving door bijzondere opsporingsdiensten4. UitwerkingMinisterie van FinanciënMinisterie van Landbouw, Natuur en VoedselkwaliteitMinisterie van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening
en MilieubeheerMinisterie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid5. Gezag en toezicht op de bijzondere opsporingsdienstenFunctioneel parket6. Bijzondere opsporingstaken bij uitvoeringsorganisaties
en inspecties7. Hoofdlijnen van het beleid met betrekking tot de bijzondere
opsporingsdiensten, handhavingsarrangement en jaarverslag8. Bijzondere politie-informatie en de criminele inlichtingen
eenheden bij de bijzondere opsporingsdiensten9. Samenwerking10. Financiële effectenII ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGArtikel 2Artikel 3Artikel 4Artikel 5Artikel 6Artikel 7 en 8Artikel 9Artikel 10 en 11Artikel 12Artikel 13Artikel 14Artikel 15Artikel 16Artikel 17Artikel 18Artikel 19Artikel 20Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30182Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 78 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 182Vaststelling van regels met betrekking tot de bijzondere opsporingsdiensten
en de instelling van het functioneel parket (Wet op de bijzondere opsporingsdiensten)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGI ALGEMEEN1. Aanleiding tot en voorbereiding van het wetsvoorstelBij brief van 26 januari 1999 (Kamerstukken II, 1998–1999,
26 200 VI, nr. 41) is de Staten-Generaal het standpunt van het toenmalige
kabinet inzake de bijzondere opsporingsdiensten toegezegd. Het kabinet wenste
ten aanzien van de bijzondere opsporingsdiensten te komen tot versterking
van de samenhang in de rechtshandhaving en versterking van de democratische
controle. De complexiteit van het veld waarin moest worden gewerkt –
één en ander gepaard aan de vereiste zorgvuldigheid –
heeft het kabinet gebracht tot het besluit de uitwerking van het standpunt
in projectvorm aan te doen vatten.In het kader daarvan hebben vijf ambtelijke interdepartementale werkgroepen,
waaraan ook vertegenwoordigers van het openbaar ministerie en de politie hebben
deelgenomen, aan de hand van zes onderzoeksvragen een inventarisatie gemaakt
van de taken, werkterreinen, werkwijzen en organisatie van de 21 bijzondere
opsporingsdiensten zoals opgenomen in het plan van aanpak. Daarnaast is door
de vijf interdepartementale werkgroepen bijzondere aandacht geschonken aan
de departementale aansturing van de betrokken diensten, de samenwerking tussen
de betrokken diensten onderling en die met de reguliere politie, terwijl tenslotte
de gezagsmatige aansturing door het openbaar ministerie in de beschouwing
is betrokken. De werkzaamheden van deze werkgroepen hebben hun neerslag gevonden
in het rapport «Transparantie en samenhang in de bijzondere opsporing»
dat bij brief van 15 december 1999 aan de Kamer is gezonden (zie hieronder).Voorts heeft de Raad voor het Openbaar bestuur desgevraagd begin juni
1999 zijn advies «Bijzondere opsporingsdiensten» uitgebracht.
De Raad heeft het advies op 2 juli 1999 aan de Kamer doen toekomen.Tenslotte is door het Wetenschappelijk Onderzoek- en Documentatiecentrum
van het Ministerie van Justitie nader (literatuur)onderzoek verricht naar
de bijzondere opsporingsdiensten. De resultaten daarvan zijn neergelegd in
een notitie van 27 juni 1999 onder de titel «De toekomst van de
landelijke bijzondere opsporingsdiensten in het kader van een goede politiezorg». In de brief van 15 december 1999 heeft het toenmalige kabinet zijn
standpunt inzake de bijzondere opsporingsdiensten weergegeven en toegelicht
(Kamerstukken II, 1999–2000, 26 955, nr. 1). Er is niet gekozen
voor een vergaande integratie van de bijzondere opsporingsdiensten in de reguliere
politie maar wel voor een nadere studie naar samenwerking tussen de bijzondere
opsporingsdiensten en politie op het terrein van het gebruik van specialistische
voorzieningen en het gebruik van bijzondere politie-informatie.Naar aanleiding van het algemeen overleg d.d. 30 maart 2000 van de
vaste commissie voor Justitie met de Minister van Justitie over de brief d.d.
15 december 1999, heeft de Minister van Justitie in de brief van 23 mei
2000 (Kamerstukken II, 1999–2000, 26 955, nr. 3) de leden van de
Tweede Kamer nader geïnformeerd over een aantal principiële aspecten
van het kabinetsstandpunt.Sedertdien zijn in een interdepartementale werkgroep, met daarin vertegenwoordigers
van de ministeries van Financiën, van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening
en Milieubeheer, van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit, van Sociale Zaken
en Werkgelegenheid en van Justitie, voorstellen ontwikkeld om de organisatie,
inrichting, taak, functie en bevoegdheden van de bijzondere opsporingsdiensten
te verduidelijken en in een aparte Wet op de bijzondere opsporingsdiensten
vast te leggen. Het openbaar ministerie was eveneens bij het interdepartementale
overleg betrokken.Op 16 oktober 2002 heeft het vorige kabinet de nota «Naar een
veiliger samenleving» (Kamerstukken II, 2002–2003, 28 684,
nrs. 1 en 2) – het Veiligheidsprogramma – aangeboden aan de Tweede
Kamer. Deze nota bevat een pakket van beleidsmaatregelen die, voorzien van
een programmatisch kader, de weg moeten uitzetten naar een veiliger samenleving.Het huidige kabinet stelt in het Hoofdlijnenakkoord d.d. 16 mei 2003
nadrukkelijk eerdergenoemd Veiligheidsprogramma ook als leidraad te nemen
voor de uitwerking van het voor dit kabinet evenzeer belangrijke thema «Veiligheid».Het Veiligheidsprogramma en het Hoofdlijnenakkoord zijn er mede op gericht
de politie te ontlasten, zodat zij zich kan concentreren op haar eigenlijke
kerntaak en de goede uitvoering daarvan, waardoor het functioneren van de
politie effectiever en efficiënter kan en moet worden.Het voorliggende wetsvoorstel, welke bepalingen bevat over – onder
meer – de samenwerking tussen de betrokken bijzondere opsporingsdiensten
onderling en die met de politie, zal kunnen bijdragen aan de verwezenlijking
van deze doelstelling van het huidige kabinet.2. Gebleken knelpunten in de praktijkBij de handhaving van ordeningswet- en regelgeving op het terrein van
bijvoorbeeld belasting, sociale zekerheid, arbeid en milieu schortte het aan
de vereiste transparantie, zo is uit het onderzoek van eerdergenoemde interdepartementale
werkgroepen gebleken. Dit wordt niet alleen veroorzaakt door het grote aantal
bijzondere opsporingsdiensten, maar ook door het veelal gemengde karakter
van de taakuitoefening van deze diensten. Bijna alle bijzondere opsporingsdiensten
vervullen namelijk zowel bestuurlijke als strafrechtelijke taken. Toezicht
en opsporing lopen daarbij door elkaar, hetgeen leidt tot verwarring en misverstanden.Om de complexiteit op dit terrein terug te dringen en de samenhang in
de rechtshandhaving te versterken wenste het toenmalige kabinet de opsporing
duidelijker te markeren en toe te delen aan een beperkter aantal bijzondere
opsporingsdiensten. Daarom is in de brief van 15 december 1999, gericht
aan de Tweede Kamer, het standpunt ingenomen dat een organisatorische
scheiding moet worden aangebracht tussen enerzijds vier bijzondere opsporingsdiensten
met opsporingstaken en anderzijds diensten met inspectietaken (met een beperkte
opsporingsbevoegdheid als ultimum remedium).Hoe deze scheiding wordt uitgewerkt voor de beleidssectoren, ressorterend
onder de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, is nader uiteengezet
in de brief aan de Tweede Kamer van 10 november 2000 (Kamerstukken II,
2000–2001, 26 955, nr. 5); hierop wordt in het vervolg van deze
toelichting nader ingegaan.3. Handhaving door bijzondere opsporingsdienstenIn de sociale rechtstaat is niet te ontkomen aan rechtsregels die richtinggevend
zijn voor het gedrag van burgers onderling – daaronder mede begrepen
het bedrijfsleven –, alsmede die het gedrag tussen burgers en overheid
over en weer regelen. Meer in het bijzonder kan hierbij worden gedacht aan
de wetgeving in het domein van de inkomens- en vermogensoverdrachten, belastingwetgeving
en sociale zekerheid, en de wetgeving die randvoorwaarden stelt aan het maatschappelijk
verkeer, bijvoorbeeld op het terrein van de volksgezondheid, de bescherming
van het (groene) milieu, de voedselveiligheid, de leefomgeving, de arbeidsveiligheid,
de vrijwaring voor gevaar en hinder, de bescherming van de consument en de
integriteit van de financiële sector.Deze wetgeving, in algemene zin aangeduid als ordeningswetgeving, is van
bijzonder gewicht voor het functioneren van de samenleving en het belang van
haar handhaving is dienovereenkomstig. De noodzaak tot handhaving daarvan
is onomstreden; zij is evenwaardig aan de handhaving van de overige –
commune – wetgeving. Het belang van de ordeningswetgeving maakt het
noodzakelijk dat op maat gesneden handhaving daarmee gelijke tred houdt. Een
op maat gesneden handhaving is ook hierom belangrijk nu bij de ordeningswetgeving
de overheid lang niet altijd kan bouwen op een in den brede aanwezig normbesef.
Preventief optreden is hierbij in eerste aanleg aangewezen, terwijl ook het
toezicht een belangrijke rol speelt. Strafrechtelijke handhaving is het sluitstuk
wanneer alle andere middelen van preventieve en repressieve aard (bestuurlijke
en eventueel privaatrechtelijke maatregelen) niet doeltreffend zijn gebleken,
dan wel de ernst van de strafwaardige gedraging tot strafrechtelijke handhaving
noopt. Daarmee is de strafrechtelijke aanpak een van de onmisbare pijlers
onder een geloofwaardige uitvoering van beleid en regelgeving. Het is bij
de strafrechtelijke aanpak waar de bijzondere opsporingsdiensten een essentiële
rol spelen.In de meergenoemde brieven van 15 december 1999 en van 23 mei
2000 is uitvoerig ingegaan op het vraagstuk van de positie van de bijzondere
opsporingsdiensten en is de keuze om deze niet te integreren in de politie-organisatie
uitvoerig toegelicht. Op de belangrijkste argumenten voor deze keuze, die
ook door het huidige kabinet wordt onderschreven, wordt hieronder nog eens
kort ingegaan.De totstandkoming van de ordeningswetgeving geschiedt onder de politieke
verantwoordelijkheid van de bewindspersoon voor wiens beleidsterrein die wetgeving
geboden is. Uit een oogpunt van consistentie en eenduidige (politieke) verantwoordelijkheid
dient aan de voorbereiding en vaststelling van het beleid gekoppeld te zijn
de verantwoordelijkheid voor de totstandkoming van de ter zake benodigde wetgeving,
de implementatie van die wetgeving, alsmede de handhaving daarvan door middel
van toezicht en opsporing. Daaraan doet niet af dat, terwijl de minister van
het betrokken vakdepartement politiek verantwoordelijk is voor het uit te
oefenen – bestuurlijk – toezicht, de strafrechtelijke handhaving
geschiedt onder het gezag van het openbaar ministerie en onder
de uiteindelijke politieke verantwoordelijkheid van de Minister van Justitie.Het veelal specialistische karakter van de ordeningswetgeving en de noodzaak
om voor de handhaving te beschikken over specifieke kennis en vaardigheden
houdt in dat de reguliere politie voor die handhaving niet de aangewezen instantie
is, omdat zij veelal niet beschikt over die kennis en vaardigheden. Deze zullen
op de meest directe en efficiënte manier bij een – bijzondere –
opsporingsdienst aanwezig en gewaarborgd zijn indien de afstand tot het vakdepartement
klein is en blijft. Hoe groter de afstand tussen het vakdepartement en de –
bijzondere – opsporingsdienst, hoe moeilijker het zal zijn die kennis
en vaardigheden op peil te houden c.q. te versterken. De contacten met de
reguliere uitvoeringspraktijk zullen immers steeds meer vervagen.Hierbij komt dat een vergaande integratie binnen het reguliere politiebestel
een verschuiving van prioriteiten met zich zal brengen waarbij niet te ontkomen
zal zijn aan inzet van de bijzondere opsporingsdiensten bij het algemene politiewerk.
Dit kan tot gevolg hebben dat de handhaving van de ordeningswetgeving onder
druk komt te staan. Gezien het grote belang van de handhaving van de ordeningswetgeving
zou dit een slechte zaak zijn.Het voorgaande betekent natuurlijk niet dat er geen goede en waar nodig
nauwe samenwerking met de politie zal moeten zijn. Deze samenwerking bestaat
reeds op tal van terreinen en zal ook in de toekomst gecontinueerd worden.
In paragraaf 9 van de memorie van toelichting wordt op dit aspect nader
ingegaan.Primair hebben de bijzondere opsporingsdiensten tot taak hun bijdrage
te leveren aan de strafrechtelijke handhaving van de ordeningswetgeving waarvoor
de minister verantwoordelijk is onder wie zij ressorteren en eventueel, zo
daarin door de betrokken ministers is voorzien, van ordeningswetgeving waarvoor
een andere minister verantwoordelijk is. Dit neemt niet weg dat de bijzondere
opsporingsdiensten in hun opsporingswerk kunnen stuiten op vormen van commune
criminaliteit. De opsporing van deze criminaliteit is echter – anders
dan bij de reguliere politie – niet de primaire invalshoek van waaruit
de bijzondere opsporingsdiensten werken. Wanneer zij evenwel bij hun taakuitvoering
stuiten op commune delicten hebben zij door de algemene opsporingsbevoegdheid
de mogelijkheid om een onderzoek voort te zetten. Hierbij geldt echter, zoals
ook uiteengezet in het hiervoor genoemde kabinetsstandpunt van 15 december
1999, dat de bijzondere opsporingsdiensten zich in hun taakuitvoering in beginsel
dienen te beperken tot de handhaving van de eigen ordeningswetgeving en onthouden
van het eigenstandig verrichten van opsporingsonderzoeken in het kader van
de aanpak van de commune criminaliteit. Dit uitgangspunt is nader uitgewerkt
in de in artikel 3 van het wetsvoorstel neergelegde taakomschrijving van de
bijzondere opsporingsdiensten. Hierbij is tevens onderkend dat ook bepalingen
uit het commune strafrecht (mede) een ordenend karakter kunnen hebben. In
die gevallen hebben de betrokken bijzondere opsporingsdiensten natuurlijk
wel een eigen verantwoordelijkheid bij de opsporing van die delicten.In de eerder genoemde brief van 15 december 1999, heeft het toenmalige
kabinet zich op het standpunt gesteld dat het geboden is de positie van de
opsporingsdiensten nadrukkelijk in de wet te verankeren en hun taken en bevoegdheden
nader bij wet te regelen. Dit standpunt wordt nog steeds gehuldigd en het
voorliggende wetsvoorstel strekt tot deze wettelijke verankering. 4. UitwerkingIn dit hoofdstuk wordt aangegeven op welke wijze de beleidsvoornemens
zijn uitgewerkt in het wetsvoorstel.Gekozen is voor het aanbrengen van een onderscheid tussen bijzondere opsporingsdiensten
en inspectiediensten. De onderzochte 21 bijzondere opsporingsdiensten zijn
teruggebracht tot vier «echte» bijzondere opsporingsdiensten,
departementaal georganiseerd onder de verantwoordelijkheid van evenzoveel
ministers.Het wetsvoorstel introduceert vier opsporingsdiensten met algehele opsporingsbevoegdheid,
op het gebied van financiën en economie, landbouw, milieu en leefomgeving
en sociale zekerheid. Deze opsporingsdiensten zijn opgenomen in artikel 2
van het wetsvoorstel. Het betreft de volgende opsporingsdiensten:– een opsporingsdienst ressorterend onder de Minister van Financiën
(Belastingdienst/Fiscale Inlichtingen- en Opsporingsdienst-Economische Controledienst);– een opsporingsdienst ressorterend onder de Minister van Volkshuisvesting,
Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer (VROM Inlichtingen- en Opsporingsdienst);– een opsporingsdienst ressorterend onder de Minister van Landbouw,
Natuur en Voedselkwaliteit (Dienstonderdeel Opsporing van de Algemene Inspectiedienst);– een opsporingsdienst ressorterend onder de Minister van Sociale
Zaken en Werkgelegenheid (Sociale Inlichtingen- en Opsporingsdienst).Deze opsporingsdiensten zijn belast met de (strafrechtelijke) handhaving
van de ordeningswetgeving. In algemene zin is hiervoor ingegaan op de handhavingstaak
van de bijzondere opsporingsdiensten. De algemene taakopdracht van de bijzondere
opsporingsdiensten bij de strafrechtelijke handhaving van de rechtsorde is
uitgewerkt in artikel 3 van het wetsvoorstel. De bijzondere opsporingsdienst
is belast met de strafrechtelijke handhaving van de rechtsorde op het beleidsterrein
waarvoor de «eigen» minister verantwoordelijk is (artikel 3, onderdeel
a). In opdracht kan de bijzondere opsporingsdienst ook worden belast met de
strafrechtelijke handhaving van de rechtsorde op een beleidsterrein van een
andere minister (artikel 3, onderdeel b). Daarbij is de bijzondere opsporingsdienst
ook belast met de opsporing van (andere) strafbare feiten die in het kader
van die taakuitvoering worden geconstateerd (artikel 3, onderdeel c). Ook
kan de officier van justitie de bijzondere opsporingsdienst belasten met de
opsporing van andere strafbare feiten (artikel 3, onderdeel d).Gelet op de taakopdracht van de bijzondere opsporingsdienst is er in het
wetsvoorstel voor gekozen de bijzondere opsporingsdiensten een algemene opsporingsbevoegdheid
toe te kennen, op basis van artikel 141 van het Wetboek van Strafvordering.
Dit ligt voor de hand nu de opsporingsdiensten als organisatie een formeelwettelijke
grondslag krijgen en zij als formeelwettelijke taakopdracht krijgen: de algehele
strafrechtelijke handhaving van de rechtsorde op het beleidsterrein waarvoor
de minister waaronder zij ressorteren verantwoordelijkheid draagt. Zoals uit
artikel 3 van het wetsvoorstel volgt zijn zij daarbij niet alleen belast met
de opsporing van de strafbare feiten uit de desbetreffende ordeningswetgeving,
maar ook met de opsporing van andere strafbare feiten, die daarbij worden
geconstateerd of waartoe de officier van justitie opdracht heeft gegeven.
Bij een dergelijke algemene taakopdracht past het niet langer dat deze diensten
hun opsporingsbevoegdheid ontlenen aan artikel 142 van het Wetboek
van Strafvordering, dat in beginsel een regeling geeft voor een beperkte of
bijzondere opsporingsbevoegdheid.Naast de algemene opsporingsbevoegdheid regelt het wetsvoorstel de bevoegdheden
tot geweldgebruik en tot doen van een veiligheidsonderzoek voor de bijzondere
opsporingsdiensten (artikel 6). In de artikelsgewijze toelichting wordt uitgebreid
op deze bevoegdheden ingegaan.Het wetsvoorstel bevat voorts bepalingen met betrekking tot de organisatie
van de bijzondere opsporingsdiensten. Zoals hiervoor is aangegeven nopen de
in de praktijk gesignaleerde knelpunten tot het aanbrengen van een duidelijke
scheiding in de organisatie tussen dienstonderdelen met een opsporingstaak
en diensten met inspectietaken. In artikel 9 is het uitgangspunt opgenomen
dat de bijzondere opsporingsdiensten als een afzonderlijke organisatorische
eenheid is geplaatst in de organisatie van het ministerie waartoe de dienst
behoort. Per ministerie geeft de uitwerking hiervan in het kort het volgende
beeld te zien:Ministerie van FinanciënBinnen de Belastingdienst is het onderscheid tussen toezicht en opsporing
aldus vormgegeven dat de opsporing is ondergebracht in een apart organisatie-onderdeel,
de Fiscale Inlichtingen- en Opsporingsdienst-Economische Controledienst (verder:
Belastingdienst/FIOD-ECD). Om het gewenste onderscheid tussen inspectie en
opsporingstaken te realiseren zijn binnen het domein van de Economische Controledienst
de inspectie- en opsporingstaken van elkaar onderscheiden door deze onder
te brengen in aparte teams.Ministerie van Landbouw, Natuur en VoedselkwaliteitVertrekpunt is dat de Algemene Inspectiedienst (verder: AID) als onderdeel
van het Ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (LNV) belast blijft
met zowel opsporing (op basis van algehele opsporingsbevoegdheid) als inspectie
(handhaving van de ordeningswetgeving). De AID heeft het reeds aanwezige onderscheid
tussen inspectie en opsporing sterker aangezet in de vorm van een apart gevormd
Dienstonderdeel Opsporing binnen de AID. Dit dienstonderdeel vormt de opsporingsdienst
van het Ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit en zal de (middel)zware
strafrechtelijke opsporingsonderzoeken uitvoeren.Ministerie van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening
en MilieubeheerDe verschillende inspecties en de Dienst Recherchezaken (DRZ) van het
Ministerie van VROM zijn met ingang van 1 januari 2002 opgegaan in het
«Inspectoraat-Generaal VROM» (Stcrt. 2001, 247). Binnen het Inspectoraat-Generaal
VROM is een BOD «nieuwe stijl» – die voldoet aan de bij
dit wetsvoorstel vereiste organisatorische scheiding – gepositioneerd,
onder de naam VROM inlichtingen- en opsporingsdienst (VROM-IOD). In de VROM-IOD
is ook het als tijdelijke organisatie-eenheid projectmatig ingestelde Milieu
Inlichtingen- en Opsporing Team (MIOT) ondergebracht. De VROM-IOD gaat zich
richten op de opsporing en bestrijding van zware en middelzware criminaliteit.Ministerie van Sociale Zaken en WerkgelegenheidNaar aanleiding van het kabinetsstandpunt inzake de bijzondere opsporingsdiensten
is binnen het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid gekozen voor
de volgende uitwerking. Per 1 januari 2002 is er een departementale opsporingsdienst,
de Sociale Inlichtingen- en Opsporingsdienst (verder: SIOD). Deze dienst doet,
op basis van de algemene opsporingsbevoegdheid krachtens artikel
141, zware zaken op het terrein van de werknemers- en volksverzekeringen,
de Algemene bijstandswet en aanverwante regelingen, de Wet arbeid vreemdelingen
en subsidiefraude af. Als onderscheidend criterium daarbij wordt aangesloten
bij de hoogte van de schadebedragen. Toepassing van nadere criteria, zoals
maatschappelijke relevantie en mate van complexiteit, bepalen verder welke
zaken daadwerkelijk door de SIOD worden afgedaan. Deze criteria worden in
door de betrokken minister, na overleg met de Minister van Justitie, vast
te stellen regels opgenomen.Daarnaast worden bij de uitvoeringsorganisaties op het terrein van het
Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid de alsdan overblijvende opsporingszaken
afgehandeld. Dit gebeurt op basis van beperkte, op hun werkterrein toegespitste,
opsporingsbevoegdheid krachtens artikel 142 van het Wetboek van Strafvordering.
Het gaat daarbij om een substantieel deel van de opsporingstaken, in het verlengde
van hun uitvoerende en toezichthoudende taken.De totale opsporing bij het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
wordt centraal, op hoofdlijnen, gecoördineerd vanuit het departement.
De door de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid vast te stellen regels
op het terrein van sociale zaken en werkgelegenheid hebben dan ook mede betrekking
op de totale opsporingsketen.Ingevolge artikel 12 dienen de betrokken vakministers, in overeenstemming
met de ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,
de werkzaamheden van de criminele inlichtingen eenheden te reguleren, waarbij
de nadruk zal worden gelegd op de onderlinge samenwerking tussen en informatie-uitwisseling
met de overige criminele inlichtingen eenheden. Hierbij wordt uitgegaan van
wederkerigheid. Het bestaan van aparte instellingsbesluiten voor criminele
inlichtingen eenheden bij de bijzondere opsporingsdiensten en de Regeling
criminele inlichtingen eenheden laat onverlet dat beoogd wordt de structurele
uitwisseling van gegevens te verbeteren aangezien het versterken van de informatiepositie
cruciaal wordt geacht in de bestrijding van de zware criminaliteit. Beklemtoond
wordt dat de uitvoering van alle werkzaamheden door de criminele inlichtingen
eenheid uiteraard steeds plaatsvindt onder het gezag van het openbaar ministerie.
Dit vloeit voor de bijzondere opsporingsdiensten rechtstreeks voort uit artikel
148 van het Wetboek van Strafvordering. De door de betrokken officier van
justitie (van het functioneel parket) aangegeven kaders met betrekking tot
de uitvoering van de werkzaamheden alsmede de door hem gegeven aanwijzingen
zullen dan ook steeds in acht genomen moeten worden.Hoofdstuk IV van het wetsvoorstel bevat voorts bepalingen over de hoofdlijnen
van het beleid met betrekking tot de bijzondere opsporingsdiensten, waarin
de beleidsthema's en prioriteiten inzichtelijk worden gemaakt, de handhavingsarrangementen
ter uitvoering van de hoofdlijnen van het beleid met betrekking tot de bijzondere
opsporingsdiensten, en het jaarverslag. In de jaarverslagen wordt de voortgang
van de uitwerking van de hoofdlijnen van het beleid met betrekking tot de
bijzondere opsporingsdiensten en de handhavingsarrangementen gevolgd en geëvalueerd.
In het kader van de versterking van de democratische controle op de bijzondere
opsporingsdiensten is tevens voorzien in de toezending aan de Staten-Generaal
van het jaarverslag. In hoofdstuk 7 van deze toelichting wordt nader ingegaan
op de hoofdlijnen van het beleid met betrekking tot de bijzondere opsporingsdiensten,
de handhavingsarrangementen en het jaarverslag.De regering onderschrijft het belang van een goede samenwerking tussen
de opsporingsdiensten onderling en tussen de bijzondere opsporingsdiensten
en de politie. In de praktijk vindt die samenwerking al plaats. Op grond
van artikel 13 van het wetsvoorstel kan die samenwerking worden geformaliseerd
en genormeerd. In hoofdstuk 9 van de toelichting wordt nader ingegaan op de
samenwerking tussen de bijzondere opsporingsdiensten en de politie.Zoals hiervoor aangegeven wordt binnen de organisatie van een ministerie
een scheiding aangebracht tussen de bijzondere opsporingsdienst en de uitvoeringsorganisatie(s)
en dienst(en) met inspectietaken. Hiermee is niet uitgesloten dat uitvoeringsorganisaties
en inspectiediensten opsporingtaken verrichten. In de bijzondere wetgeving
dan wel krachtens artikel 142 van het Wetboek van Strafvordering kunnen ambtenaren
belast met het toezicht tevens opsporingsbevoegd zijn.5. Gezag en toezicht op de bijzondere opsporingsdienstenHet openbaar ministerie oefent het gezag uit over de opsporing. Dit behelst
zowel het geven van bijzondere aanwijzingen bij de opsporing in concrete zaken,
als het geven van algemene aanwijzingen omtrent de richting waarin zich de
opsporing heeft te bewegen. Deze taak van het openbaar ministerie geldt zowel
de opsporing door de politie als die door bijzondere opsporingsdiensten. In
het navolgende wordt aandacht gegeven aan de wijze waarop het openbaar ministerie
zijn algemene aanwijzingsbevoegdheid vorm geeft (dus de beleidsmatige kant
van het gezag). In de artikelsgewijze toelichting bij artikel 4 wordt meer
in het bijzonder ingegaan op de bevoegdheid van de officier van justitie om
in een concreet opsporingsonderzoek aanwijzingen te geven.Functioneel parketTeneinde het gezag over de opsporingsactiviteiten van de opsporingsambtenaren
werkzaam bij de bijzondere opsporingsdiensten, alsmede de rechtshandhaving
te versterken wordt voorzien in een landelijke organisatorische eenheid binnen
het openbaar ministerie, het zogenoemde functioneel parket, dat zich concentreert
op de handhavingsterreinen van de vier betrokken vakdepartementen. Het functioneel
parket zal, binnen de kaders die het College van procureurs-generaal stelt,
de relatie tot de bijzondere opsporingsdiensten onderhouden en het gezag over
(artikel 3) en het toezicht op (artikelen 7 en 8) de opsporingsactiviteiten
verricht door de opsporingsambtenaren werkzaam bij de bijzondere opsporingsdiensten
uitoefenen. De hoofdofficier van justitie die de leiding heeft over het functioneel
parket zal dan het (algemene) gezag uitoefenen over de opsporing van de diensten,
waarbij hij een rechtstreekse verhouding heeft met de hoofden van de bijzondere
opsporingsdiensten. In dat kader zal hij het college tevens adviseren over
het formele kader dat geldt bij de behandeling van strafbare feiten die ter
kennis komen van de bijzondere opsporingsdienst. Op dit terrein bestaan nu
reeds aanwijzingen, zoals ten aanzien van de afhandeling van fiscale zaken
en sociale zekerheidszaken.Vanuit dit functioneel parket zal ook speciale aandacht gegeven gaan worden
aan samenhang tussen en samenwerking van de bijzondere opsporingsdiensten
onderling, alsmede met de regionale politiekorpsen en het KLPD.Bij het functioneel parket wordt expertise op de bijzondere handhavingterreinen
gebundeld. De gespecialiseerde officieren van justitie die werkzaam zijn bij
het functioneel parket zullen worden belast met het gezag over de opsporingsonderzoeken
van de bijzondere opsporingsdiensten en de verdere afhandeling, de vervolging,
van de zaken. De bedoeling is, dat met het creëren van de nieuwe eenheid
ook door extra investering de kwaliteit van de handhaving vanuit het openbaar
ministerie op een hoger peil wordt gebracht. Bij het uitoefenen van het algemene gezag over de opsporingsactiviteiten
verricht door de opsporingsambtenaren werkzaam bij de bijzondere opsporingsdiensten,
spelen twee partijen een rol. Enerzijds het vakdepartement dat vooral werkt
vanuit het perspectief op welke wijze de opsporing dienstbaar kan zijn aan
de beleidsmatige doelen die dominant zijn voor het departement. Anderzijds
het openbaar ministerie dat verantwoordelijk is voor de strafrechtelijke handhaving.
Daarbij is uiteraard als eerste aandacht voor de rechtmatigheid van opsporingshandelingen.
Voorts zal het openbaar ministerie voorrang willen geven aan de kwesties waarin
de achterliggende rechtsbelangen (zoals de integriteit van het financiële
verkeer of ecologische waarden) in ernstige mate of stelselmatig worden bedreigd.
Het samenkomen van beide genoemde perspectieven leidt tot afspraken over de
richting waarin de opsporing zich beweegt, alsmede over de aard en het volume
aan zaken dat aan het openbaar ministerie zal worden aangeboden.In ieder geval veronderstelt het richting geven aan de opsporing door
de bijzondere opsporingsdiensten, dat er inzicht bestaat in aard en omvang
van de schendingen van de normen op de verschillende handhavingterreinen.
Omdat het op die terreinen vrijwel steeds gaat om zogenaamde «slachtofferloze
delicten», stelt dit specifieke eisen aan de informatievergaring. Vooral
zal gebruik moeten worden gemaakt van inlichtingen die voortkomen uit toezicht-
en opsporingsactiviteiten. Een systematisering van die inlichtingen én
het gebruik maken van methoden als die van de steekproefsgewijze controle,
maken het mogelijk een voldoende inzicht te krijgen dat noodzakelijk is voor
het richting geven aan de opsporing. Dat inzicht leidt vervolgens tot afspraken
over de opsporing in de komende periode, zowel over de aanpak van de zware
zaken als over specifieke thema's. De afspraken worden jaarlijks vastgelegd
in zogenaamde handhavingsarrangementen (artikel 11).De minister van het desbetreffende vakdepartement is beheerder van de
bijzondere opsporingsdienst en beleidsverantwoordelijke voor de rechtsorde
op het terrein dat door het vakdepartement wordt bestreken. Het openbaar ministerie
is bevoegd gezag daar waar het de strafrechtelijke handhaving betreft, terwijl
het hoofd van de bijzondere opsporingsdienst kan worden aangemerkt als een
functionaris die vergelijkbaar is met een korpschef. Het verschil met de korpsbeheerder
van een politiekorps is dat de korpsbeheerder geen beleidsinhoudelijke verantwoordelijkheid
heeft ten aanzien van de handhaving van de openbare of de strafrechtelijke
rechtsorde, terwijl (de minister van) een vakdepartement niet alleen beheerder
van de bijzondere opsporingsdienst is, maar ook beleidsinhoudelijk verantwoordelijk
is voor de rechtsorde op het beleidsterrein dat door zijn ministerie wordt
bestreken.In het licht van het voorgaande zien wij geen aanleiding voor de opsporingsambtenaren,
werkzaam bij bijzondere opsporingsdiensten, het thans ook voor hen bestaande
onderscheid tussen toezicht en direct toezicht te handhaven.Het gezag van het openbaar ministerie strekt zich in dit kader uit over
de bijzondere opsporingsdiensten en de inspecties voor zover zij gebruik maken
van hun – in het geval van de inspecties beperkte – opsporingsbevoegdheden.
Het gezag over de bijzondere opsporingsdiensten wordt, zoals gezegd, mede
vormgegeven door het vaststellen van handhavingsarrangementen tussen het openbaar
ministerie en de betrokken vakministers. De departementale aansturing wordt
zo ingepast in een geheel van schriftelijke afspraken.Vanuit zijn gezagspositie zal het openbaar ministerie meer dan tot nu
toe in nauwe samenwerking met de bijzondere opsporingsdiensten de omvang
en ernst van de criminaliteit in kaart brengen op het desbetreffende beleidsterrein
ten einde gezamenlijk vorm te geven aan handhavingstrategieën. Hiermee
wordt tevens beoogd de afstemming in prioriteitstelling tussen bijzondere
opsporingsdiensten onderling en bijzondere opsporingsdiensten en politie te
vergroten.Voor het toezicht op de buitengewoon opsporingsambtenaar werkzaam bij
uitvoeringsorganisaties en inspecties blijven, zoals ook thans het geval is,
de hoofdofficier van justitie en de korpschef verantwoordelijk. Deze worden
respectievelijk aangeduid als toezichthouder en direct toezichthouder.De hoofdofficier van justitie ziet erop toe dat de buitengewoon opsporingsambtenaar
zijn taak bij de opsporing naar behoren vervult en de opsporingsbevoegdheden
alsmede de (toegekende) politiebevoegdheden op een juiste wijze uitoefent.
Hij verifieert tevens of een goede samenwerking met de regionale politie plaatsvindt
(zie artikel 11, eerste lid, van de Politiewet 1993). De korpschef ziet erop
toe dat de buitengewoon opsporingsambtenaar zich aan zijn instructie houdt
en oefent het dagelijks toezicht uit. De korpschef draagt tevens zorg voor
onderricht aan de buitengewoon opsporingsambtenaar (zie hiervoor artikel 37a
en 39, tweede lid, van het Besluit buitengewoon opsporingsambtenaar (BBO)).
Bij dit laatste gaat het met name om het daadwerkelijk op peil houden van
bepaalde vaardigheden als geweld- en vuurwapengebruik.6. Bijzondere opsporingstaken bij uitvoeringsorganisaties
en inspectiesIn de huidige situatie zijn behalve de buitengewone opsporingsambtenaren
die direct werkzaam zijn bij de vier genoemde bijzondere opsporingsdiensten,
ook buitengewone opsporingsambtenaren bij uitvoeringsorganisaties en inspectiediensten
actief. Thans hebben al deze opsporingsambtenaren een opsporingsbevoegdheid
op grond van artikel 142 van het Wetboek van Strafvordering. De buitengewone
opsporingsambtenaren actief bij uitvoeringsorganisaties en inspectiediensten
betreffen voor het merendeel personen die werkzaam zijn bij instanties die
zijn belast met de uitvoering van specifieke, in een aantal gevallen lokaal
getinte, overheidstaken. Hierbij valt te denken aan een breed scala van functionarissen
zoals natuurtoezichthouders, kaartcontroleurs bij de openbaar vervoerbedrijven,
alsmede personeel van het ijkwezen en de waterschappen.De mogelijkheid wordt gehandhaafd – zo blijkt ook uit de voorgaande
paragrafen – dat beperkte opsporingstaken deel blijven uitmaken van
het takenpakket van uitvoeringsorganisaties en inspecties. Dit wil zeggen
dat er ook in de toekomst naast de opsporingsambtenaren, werkzaam bij de bijzondere
opsporingsdiensten met – dan – een opsporingsbevoegdheid op basis
van artikel 141 van het Wetboek van Strafvordering, buitengewone opsporingsambtenaren
zullen zijn, werkzaam bij inspecties en uitvoeringsorganisaties met een opsporingsbevoegdheid
gebaseerd op artikel 142 van evengenoemd wetboek.Het optreden van de inspectie is in het algemeen gericht op bestuurlijke
handhaving en afdoening, tenzij deze mogelijkheid in de («ordenende»)
wet ontbreekt.In de huidige en voorgestane systematiek wordt om redenen van effectiviteit
en efficiency de beperkte opsporingsbevoegdheid gebruikt om binnen de sfeer
van toezicht een slagvaardig optreden mogelijk te maken. Het opmaken van een
proces-verbaal kan in de praktijk een eenvoudige onregelmatigheid helpen ten
goede te keren. In veel gevallen zullen geconstateerde overtredingen
niet gepaard behoeven te gaan met een echt opsporingsonderzoek. Het betreffen
voorts situaties waarbij geen vertakkingen naar andere delicten aan de orde
zijn. Overheveling van het opmaken van dit type processen-verbaal naar de
reguliere politie of de bijzondere opsporingsdiensten zou een aanzienlijke
extra werkdruk voor deze organisaties betekenen.7. Hoofdlijnen van het beleid met betrekking tot de bijzondere
opsporingsdiensten, handhavingsarrangement en jaarverslagDe hoofdlijnen van het beleid met betrekking tot de bijzondere opsporingsdiensten
vormen het politiek strategische kader waarin de thema's worden aangegeven
die aandacht zullen krijgen van de bijzondere opsporingsdiensten. Prioritering
van de te operationaliseren thema's vindt zijn neerslag in de in de jaarlijks
door het openbaar ministerie en de afzonderlijke bijzondere opsporingsdiensten
(formeel: de betrokken minister) te sluiten handhavingsarrangementen.De hoofdlijnen van het beleid met betrekking tot de bijzondere opsporingsdiensten
worden voorbereid door een ambtelijke werkgroep onder leiding van het Ministerie
van Justitie. In de werkgroep zitten vertegenwoordigers van de ministeries
van Financiën, Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit, Volkshuisvesting,
Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer, Sociale Zaken en Werkgelegenheid, en
Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties, alsmede van het openbaar ministerie.
De deelname van vertegenwoordigers van het Ministerie van Binnenlandse Zaken
en Koninkrijksrelaties aan de voorbereidende werkgroep vindt zijn verklaring
in het feit dat de bijzondere opsporingsdiensten zich, naast de strafrechtelijke
handhaving van de ordeningswetgeving van de «eigen» minister,
in bijzondere gevallen (zie artikel 3, onder c. en d.) tevens bezig kunnen
en mogen houden met het verrichten van opsporingsonderzoek in het kader van
de aanpak van de commune criminaliteit. Dit betekent dat er goede en waar
nodig nauwe samenwerking en afstemming zal moeten plaatsvinden met de politie,
waarvoor de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties een beheersverantwoordelijkheid
heeft. Eerdergenoemde ambtelijke werkgroep biedt daartoe een gelegenheid.
In het wetsvoorstel wordt bepaald dat de ministers de hoofdlijnen van het
beleid met betrekking tot de bijzondere opsporingsdiensten periodiek vaststellen.
Door niet een bepaalde termijn vast te leggen is het mogelijk ter zake een
besluit te nemen op het ogenblik dat een herbezinning of bijsturing op politiek
bestuurlijk niveau nodig of wenselijk is.Sinds enige jaren worden tussen de betrokken ministeries en het College
handhavingsarrangementen gesloten waarin afspraken worden vastgelegd rond
de strafrechtelijke handhaving door de desbetreffende bijzondere opsporingsdienst
en het openbaar ministerie. Deze codificatie van de bestaande praktijk (inclusief
hantering van de ingeburgerde term «handhavingsarrangement») wordt
door ons wenselijk geacht.Bovendien wordt door het sluiten van handhavingsarrangementen tussen het
openbaar ministerie en de betrokken vakministers mede vormgegeven aan het
gezag van het openbaar ministerie over de bijzondere opsporingsdiensten. De
departementale aansturing wordt zo ingepast in een geheel van schriftelijke
afspraken.Het jaarlijks door het openbaar ministerie en de afzonderlijke bijzondere
opsporingsdiensten (formeel: de betrokken ministers) te sluiten handhavingsarrangement
bevat de prioritering binnen de aandachtsgebieden van de betrokken opsporingsdienst
en het openbaar ministerie. Het handhavingsarrangement wordt op een door de
betrokken minister(s) te bepalen wijze bekendgemaakt. Rekening houdend met
de belangen van het openbaar ministerie en het betrokken vakdepartement worden
uitgangspunten en hoofdlijnen jaarlijks vertaald in concrete afspraken met kwalitatieve en kwantitatieve doelstellingen. In de handhavingsarrangementen
worden de wederzijdse taken en verplichtingen vermeld, alsmede de wijze van
samenwerking en afstemming. Ook worden waar mogelijk afspraken opgenomen over
te leveren prestaties, in de zin van aantallen processen verbaal en de afhandeling
daarvan door het openbaar ministerie. Het sluiten van het handhavingsarrangement
is een belangrijk onderdeel van een verdergaande professionalisering van de
bijzondere opsporingsdiensten en is in het belang van de kwaliteit van het
openbaar bestuur. Het handhavingsarrangement moet dienen om de kwaliteit en
effectiviteit van de opsporing te verbeteren, om opsporingsdoelstellingen
transparant te laten zijn en om zichtbaar te maken wie waarop aanspreekbaar
is. Jaarlijks wordt verantwoording afgelegd over de bereikte resultaten in
een gezamenlijk jaarverslag van de betrokken opsporingsdienst en het openbaar
ministerie.Het periodiek op hoofdlijnen vaststellen van de gezamenlijke beleidsvoornemens
met betrekking tot de taakuitoefening door de bijzondere opsporingsdiensten,
het sluiten van handhavingsarrangementen en het afleggen van verantwoording
daarover in een jaarverslag, maakt tevens een daadwerkelijke democratische
controle mogelijk.8. Bijzondere politie-informatie en de criminele inlichtingen
eenheden bij de bijzondere opsporingsdienstenIn het kabinetsstandpunt is aangegeven dat een nadere studie zal worden
verricht naar de mogelijkheid om de facilitaire voorziening uit te breiden
met een gezamenlijke geautomatiseerde gegevensbank voor de registratie van
de zogenoemde «zachte» en overige informatie van belang voor de
bijzondere opsporingsdiensten.De Tijdelijke commissie evaluatie opsporingsmethoden van de Tweede Kamer
heeft destijds de aanbeveling gedaan om de Fiscale Inlichtingen- en Opsporingsdienst
de beschikking te geven over een volwaardige Criminele Inlichtingen Dienst,
waarbij nader bezien moet worden in hoeverre de regels voor de organisatie,
taken en bevoegdheden van de criminele inlichtingen dienst aangepast zouden
moeten worden (aanbeveling 45 van de Commissie Kalsbeek).De wijze waarop van deze bevoegdheden door de bijzondere opsporingsdiensten
gebruik kan worden gemaakt is besproken met alle betrokkenen.Met vertegenwoordigers van het openbaar ministerie, het Korps landelijke
politiediensten en de bijzondere opsporingsdiensten is gesproken over de vormgeving
van een criminele inlichtingen eenheid (voorheen criminele inlichtingen dienst)
bij de bijzondere opsporingsdiensten. Dit overleg heeft ertoe geleid dat is
gekozen voor een eigen criminele inlichtingen eenheid per bijzondere opsporingsdienst.Met deze keuze is beoogd om de bijzondere opsporingsdienst, waar het gaat
om het opsporen van middelzware en zware vormen van georganiseerde criminaliteit,
als een bijzondere en als een aan de politie gelijkwaardige partner te plaatsen
en de bijzondere opsporingsdienst daardoor als zodanig in staat te stellen
adequaat te kunnen optreden. Dit houdt in dat een bijzondere opsporingsdienst,
voor zover dit noodzakelijk is voor het opsporen van zware georganiseerde
criminaliteit, bijzondere politieregisters aan moet kunnen leggen, die worden
bijgehouden door een aangewezen organisatorische eenheid bij de bijzondere
opsporingsdienst.Sedert de inwerkingtreding van de Wet van 27 mei 1999 tot wijziging
van de Wet politieregisters, houdende nadere regels voor bijzondere politieregisters
ten behoeve van de politie, Koninklijke marechaussee, en daartoe aangewezen
diensten van publiekrechtelijke lichamen die met de opsporing van strafbare
feiten zijn belast (bijzondere politieregisters), (Stb. 1999,
244), is het voor de bijzondere opsporingsdiensten mogelijk om, naast de bestaande
verwerkingen van persoonsgegevens onder het regime van de Wet bescherming
persoonsgegevens, met het oog op bestrijding van de zware criminaliteit, bijzondere
politieregisters aan te leggen die worden bijgehouden door een aangewezen
organisatorische eenheid bij de bijzondere opsporingsdienst.In artikel 13c, eerste lid, van deze wet is bepaald dat bij algemene maatregel
van bestuur het bij of krachtens deze Wet politieregisters bepaalde van toepassing
kan worden verklaard op bepaalde registers van de bijzondere opsporingsdiensten
indien op die dienst de beheersvoorschriften van overeenkomstige toepassing
zijn die bij of krachtens de Politiewet 1993 zijn vastgesteld voor de organisatorische
eenheden van de politie en Koninklijke marechaussee die een voorlopig register
en een register zware criminaliteit voeren.In het Besluit van 10 september 2002, houdende wijziging van het
Besluit politieregisters met het oog op de aanwijzing van bijzondere politieregisters
bij enkele bijzondere opsporingsdiensten en het aanbrengen van enkele andere
wijzigingen (Stb. 484) zijn de op de bijzondere politieregisters betrekking
hebbende bepalingen uit de wet van toepassing verklaard op bepaalde registers
van de criminele-inlichtingeneenheden van de bijzondere opsporingsdiensten
(artikel 18a). Dit houdt in dat van de regels van de Regeling van de Ministers
van Justitie, van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties en van Defensie,
nr. 5051094/500/GBJ, houdende de taakstelling, de onderlinge samenwerking
en informatie-uitwisseling voor de criminele inlichtingen eenheden die geldt
voor de criminele inlichtingen eenheden bij politie en Koninklijke marechaussee,
niet mag worden afgeweken. Zodoende is gewaarborgd dat aan artikel 13c, tweede
lid, van de Wet politieregisters uitvoering wordt gegeven. Het afwijken van
deze regels is in strijd met artikel 13c, tweede lid, van de Wet politieregisters
en zou tevens de praktische samenwerking tussen de politiële criminele
inlichtingen eenheden en de criminele inlichtingen eenheden van de bijzondere
opsporingsdiensten ernstig bemoeilijken, nu deze gestoeld is op het vertrouwen
dat men dezelfde regels toepast bij de verwerking van gegevens.Voorwaarde voor de toepassing van artikel 18a van het Besluit politieregisters
is dat de betrokken minister bij de betrokken bijzondere opsporingsdienst
een criminele inlichtingen eenheid inricht en ten aanzien daarvan beheersvoorschriften
heeft vastgesteld die overeenkomen met de organisatieregels zoals die uit
hoofde van de Regeling criminele inlichtingen eenheden (Stcrt. 2000, 198)
gelden voor de politiële eenheden. De besluiten van de minister van Landbouw,
Natuur en Voedselkwaliteit van 15 mei 2003 (Stcrt. 2003, 94), van de
minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijk Ordening en Milieubeheer van 15 juli
2003 (Stcrt. 2003, 151), van de minister van Financiën van 28 juli
2003 (Stcrt. 2003, 151) en van de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
van 7 augustus 2003 (Stcrt. 2003, 151), stellen de hiervoor genoemde
beheersvoorschriften voor de Criminele Inlichtingen Eenheden, ingericht bij
respectievelijk de AID, de VROM-IOD, de Belastingdienst/FIOD-ECD en de SIOD
vast.In opbouw wijken deze besluiten weinig af van voornoemde Regeling criminele
inlichtingen eenheden die geldt voor de criminele inlichtingen eenheden bij
politie en Koninklijke marechaussee. Eerdergenoemde wijziging van de Wet politieregisters
beoogt immers ook uniforme regels te stellen voor alle eenheden die bijzondere
politieregisters bijhouden.De uitvoering van alle werkzaamheden door de criminele inlichtingen eenheden
vindt plaats onder het gezag van het openbaar ministerie. Dit vloeit voor
de bijzondere opsporingsdiensten rechtstreeks voort uit artikel 148 van het
Wetboek van Strafvordering. De gegevens die in de bijzondere politieregisters bij de bijzondere opsporingsdiensten
zullen worden opgeslagen kunnen, met inachtneming van de CIE-regeling voor
de politie en de besluiten van de ministers van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit,
van Volkshuisvesting, Ruimtelijk Ordening en Milieubeheer, van Financiën
en van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, worden verstrekt aan opsporingsambtenaren
bij de politie en de Koninklijke marechaussee. Deze informatie is derhalve
beschikbaar voor die opsporingsambtenaren die daarover in het kader van de
vervulling hun taak bij de bestrijding van middelzware en zware vormen van
georganiseerde criminaliteit moeten beschikken. Gegevens uit deze registers
zijn ook beschikbaar voor de opsporingsambtenaren bij de bijzondere opsporingsdiensten
voor zover uit die gegevens zelf het redelijke vermoeden voortvloeit dat een
bepaalde persoon een strafbaar feit heeft begaan, alsmede in de gevallen waarin
opsporingsambtenaren bij de bijzondere opsporingsdiensten een taak hebben
te vervullen bij de bestrijding van middelzware en zware vormen van georganiseerde
criminaliteit. Daarnaast kunnen de opsporingsambtenaren bij de bijzondere
opsporingsdiensten op grond van artikel 14 van de Wet politieregisters gegevens
uit de gewone politieregisters verstrekt krijgen indien zij deze gegevens
behoeven voor de opsporing van strafbare feiten bij het onderzoek waarbij
zij zijn betrokken. Het feit dat er naast de reeds bestaande bijzondere registers
bij de regionale korpsen, het Korps landelijke politiediensten, de Rijksrecherche
en de Koninklijke Marechaussee nog enkele bijzondere registers bijkomen, zal
geen belemmering opleveren voor de coördinatie op beheers- of gezagsniveau.
In dit verband wijzen wij erop dat de registers feitelijk zijn gesitueerd
bij het Korps landelijke politiediensten en dat de Minister van Binnenlandse
Zaken en Koninkrijksrelaties – in zijn hoedanigheid van beheerder van
het Korps landelijke politiediensten – het beheer van de hier bedoelde
registers van de bijzondere opsporingsdiensten voert.Er moet wel een duidelijk onderscheid worden gemaakt tussen gegevens die
in het kader van de opsporing zijn verzameld en opgeslagen en die gegevens
die zijn verkregen bij de uitoefening van toezichthoudende bevoegdheden. De
gegevens die in het kader van de opsporing zullen zijn verkregen, zullen in
aparte registers worden opgeslagen. Er vindt dus geen vermenging plaats van
toezichtgegevens en opsporingsgegevens. Alle gegevens die zijn verkregen op
basis van toezicht respectievelijk alle gegevens die zijn verkregen uit de
opsporing zullen worden opgeslagen in gescheiden registraties, die in beginsel
vallen onder de werking van de Wet bescherming persoonsgegevens. Voor zover
er sprake is van gegevensuitwisseling tussen de inspecties en de bijzondere
opsporingsdiensten vindt deze langs de lijnen van de Wet bescherming persoonsgegevens
plaats. Wat betreft de gegevens in persoonsregistraties bij de inspecties
en de bijzondere opsporingsdiensten, is in de bij die registraties behorende
beheersvoorschriften bepaald wanneer en aan wie die gegevens mogen worden
verstrekt.De opsporingsgegevens die betrekking hebben op middelzware en zware vormen
van georganiseerde criminaliteit zullen in een bijzonder politieregister bij
de bijzondere opsporingsdienst moeten worden opgeslagen; alleen op die bijzondere
registers is de Wet politieregisters van toepassing. In een bijzonder politieregister
worden in principe geen gegevens opgenomen die zijn verkregen bij de uitoefening
van een toezichthoudende bevoegdheid (art. 13c, vierde lid, Wet politieregisters).
Andersom is gegevensverstrekking eveneens niet mogelijk. De registers vallen
immers onder het gesloten verstrekkingenregime van de Wet politieregisters.
Noch in de Wet noch in het Besluit politieregisters is een mogelijkheid gecreëerd
om gegevens uit de bijzondere politieregisters te verstrekken ten behoeve
van toezichthoudende taken. 9. SamenwerkingEr vindt samenwerking plaats tussen bijzondere opsporingsdiensten en de
politie, tussen bijzondere opsporingsdiensten en de Koninklijke marechaussee
en tussen bijzondere opsporingsdiensten onderling. Bij samenwerking moet worden
gedacht aan onderwerpen waarover voorheen ook reeds samenwerkingsafspraken
bestonden. Samenwerking tussen bijzondere opsporingsdiensten en de politie,
tussen bijzondere opsporingsdiensten en de Koninklijke marechaussee en tussen
bijzondere opsporingsdiensten onderling zal met name plaats kunnen vinden
in de volgende situaties:a ter verkrijging van een totaalbeeld over de criminaliteit en ter voorkoming
van versnippering van criminele gegevens; dit mede met het oog op een adequate
integrale misdaadanalyse;b. indien ten aanzien van een bepaald aspect van de taak van de bijzondere
opsporingsdienst – bijvoorbeeld als gevolg van een zeer hoge mate van
specialisatie of in geval van commune criminaliteit – de specialisten
van de bijzondere opsporingsdienst moeten samenwerken met die van een andere
bijzondere opsporingsdienst en/of die van de politie respectievelijk de Koninklijke
marechaussee.c. ten aanzien van (delen van) de taak van de bijzondere opsporingsdienst
waarin permanent wordt samengewerkt;d. bij een specifiek probleem dat zich telkens tegelijk voordoet en voor
langere tijd om bundeling van krachten vraagt, waarbij voor dit soort gevallen
een organisatorische voorziening getroffen wordt, in de vorm van bijvoorbeeld
een speciaal team.Alle bijzondere opsporingsdiensten hebben samenwerkingsrelaties met één
of meer regionale politiekorpsen. Specialisme blijkt een belangrijke reden
voor samenwerking te vormen. Dit betreft met name specialisme waarover de
opsporingsdiensten beschikken vanuit de «diepte-investeringen»
die men in deze diensten heeft verricht op de voor die betreffende diensten
afgebakende onderzoeksterreinen. Daartegenover beschikt men bij de politie
over bepaalde wettelijke bevoegdheden en technische faciliteiten waarover
men bij de bijzondere opsporingsdiensten niet of minder beschikt, zoals bijzondere
opsporingsmethoden en bepaalde specifieke volgapparatuur. Het verzoek tot
samenwerking komt overigens niet altijd van de bijzondere opsporingsdienst.
Er zijn ook situaties waarin de politie de samenwerking met bijzondere opsporingsdiensten
initieert, met name waar bijzondere deskundigheid nodig is. Bijvoorbeeld de
Belastingdienst/FIOD-ECD heeft voor de samenwerking met de politie structureel
een aantal fte's ter beschikking gesteld op het gebied van de bestrijding
van de organisatiecriminaliteit en ernstige georganiseerde criminaliteit (Landelijk
Recherche Team, Kernteams, Unit Synthetische Drugs (USD), Hit and run Container
(HARC)-teams (Nationale Recherche) en het Bureau Landelijk Officier MOT (BLOM).Er is in toenemende mate sprake van facilitaire ondersteuning door politie
aan de bijzondere opsporingsdiensten. De samenwerking op facilitair gebied
tussen politie en bijzondere opsporingsdiensten vindt bijvoorbeeld plaats
in de vorm van telefoontapfaciliteiten en het gebruik van observatieteams
van het Korps landelijke politiediensten. Voor sommige bevoegdheden geldt
dat de bijzondere opsporingsdiensten met dit korps moeten samenwerken, omdat
het Korps landelijke politiediensten de enige opsporingsinstantie is die een
activiteit mogen uitvoeren (plaatsen audioapparatuur in besloten plaatsen),
dan wel de instantie is waar men beschikt over voldoende expertise om ook
de bijzondere opsporingsdiensten te ondersteunen (expertise met betrekking
tot infiltratie in het Landelijk Infiltratie Team). Over deze en andere ondersteuning
worden wederzijds afspraken gemaakt die worden vastgelegd in convenanten.
Zo participeren de AID, Belastingdienst/FIOD-ECD, Rijksrecherche
en het Korps landelijke politiediensten in een gezamenlijk interceptiecentrum.
Dit interceptiecentrum is ondergebracht bij het Korps landelijke politiediensten.
Op die manier is het financieel en technisch mogelijk om met de meest geavanceerde
technieken en middelen te werken bij elk van de bijzondere opsporingsdiensten.Zowel de AID als de Belastingdienst/FIOD-ECD beschikken over eigen observatieteams.
Als de eigen werkzaamheden dat toelaten, voeren deze teams desgevraagd ook
voor elkaar observaties uit. Ook voor de overige bijzondere opsporingsdiensten,
die niet over eigen observatiecapaciteit beschikken, worden wanneer daarvoor
ruimte is zo nodig observaties uitgevoerd.Het digitaal expertisecentrum van de Belastingdienst/FIOD-ECD wordt regelmatig
gebruikt door de «automatiseringsrechercheurs» van de overige
bijzondere opsporingsdiensten. Het centrum coördineert zo nodig de onderlinge
ondersteuning van opsporingsonderzoeken door de gespecialiseerde automatiseringsrechercheurs
van de verschillende opsporingsdiensten. Ook vervult het centrum voor de Platformdiensten
de «linking-pin»-functie naar het Nederlands Forensisch Instituut
(NFI).Er bestaat een structureel recherchechefsoverleg van de bijzondere opsporingsdiensten,
waarmee de onderlinge samenwerking op operationeel en facilitair gebied verder
wordt gestimuleerd. Aan dit overleg wordt ook deelgenomen door een vertegenwoordiger
van het functioneel parket.Sinds 1987 bestaat het Platform Bijzondere Opsporingsdiensten (Platform
BOD), waarin een aantal vakdepartementale opsporingsdiensten samenwerken.
Het platform beoogt een effectieve bijdrage te leveren aan de rechtshandhaving
door de overheid. Deelnemers zijn de AID, Belastingdienst/FIOD-ECD, de VROM-IOD
en de SIOD. Het platform heeft zich tot nu toe met name gericht op het innemen
van standpunten, het formuleren van een gezamenlijke gedragscode, onderlinge
uitwisseling van kennis en ervaring, onderzoeken en stimuleren van samenwerkingsmogelijkheden
door informatie over elkaars onderzoeksterreinen en handhavingsplannen, gezamenlijke
opleidingen en facilitaire ondersteuning.10. Financiële effectenUit dit wetsvoorstel, welke een codificatie van een reeds bestaande situatie
behelst, vloeien met betrekking tot de bijzondere opsporingsdiensten geen
andere kosten voort dan die, welke ter zake al zijn opgenomen in de begrotingen
van de betrokken vakdepartementen.II ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGArtikel 2Zoals hiervoor reeds is toegelicht, heeft de regering zich op het standpunt
gesteld dat er vier bijzondere opsporingsdiensten met algehele opsporingsbevoegdheid
zouden moeten komen, ressorterend onder respectievelijk de Minister van Financiën,
van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer, van Landbouw,
Natuur en Voedselkwaliteit, alsmede van Sociale Zaken en Werkgelegenheid.
In het voorgestelde artikel vinden deze vier bijzondere opsporingsdiensten
hun wettelijke basis.De naamgeving van de bijzondere opsporingsdiensten en, met inachtneming
van het voorgestelde artikel 9, eerste lid, hun plaats in de departementale
organisatie is een zaak van de betrokken minister, zoals dat ook geldt
ten aanzien van de andere onderdelen van een ministerie. In dat opzicht nemen
de bijzondere opsporingsdiensten geen aparte plaats in.Artikel 3De taak van een bijzondere opsporingsdienst is – dit is reeds aangehaald
in paragraaf 3 van het algemene deel van deze toelichting – begrensd
in de zin zoals aangegeven in paragraaf 9 van het kabinetsstandpunt van
15 december 1999. Dit impliceert dat de taak van de bijzondere opsporingsdiensten
primair wordt bepaald door de beleidsterreinen waarvoor de vakminister verantwoordelijk
is. De activiteiten van de bijzondere opsporingsdienst dienen daaraan te zijn
gerelateerd. In de praktijk is het duidelijk welke minister voor welk beleidsterrein
verantwoordelijk is. Zo is de Minister van Financiën verantwoordelijk
voor de fiscaliteit, de financiële integriteit en het beleid met betrekking
tot witwassen, de Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit onder
andere voor het beleid ten aanzien van voedselveiligheid, het groene milieu
en het mestbeleid, de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid onder
andere voor arbeid, sociale zekerheid en arbeidsomstandigheden en de Minister
van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer voor het milieu-
en volkshuisvestingsbeleid.Onder a. wordt bepaald dat de bijzondere opsporingsdienst belast is met
de strafrechtelijke handhaving van de rechtsorde op de beleidsterreinen waarvoor
de vakminister verantwoordelijk is. Gekozen is hier voor de term strafrechtelijke
handhaving van de rechtsorde om daarmee aan te geven dat de bijzondere opsporingsdienst
op dat beleidsterrein dezelfde positie heeft als de politie. Het is bijvoorbeeld
ook zijn taak om verkennende onderzoeken, zoals bedoeld in artikel 126gg van
het Wetboek van Strafvordering, in te stellen in opdracht van het openbaar
ministerie.In onderdeel b. wordt gedoeld op de situatie dat een bijzondere opsporingsdienst
ook kan worden belast met de strafrechtelijke handhaving op een beleidsterrein
van een andere vakminister. Dit is thans bijvoorbeeld het geval bij FIOD-ECD
die handhavingstaken verricht ten behoeve van andere ministeries, zoals het
ministerie van Economische Zaken. Over een dergelijke opdracht wordt beslist
door de betrokken vakministers, in overeenstemming met de Minister van Justitie.
Laatstgenoemde minister is hierbij betrokken vanwege zijn algemene verantwoordelijkheid
voor de strafrechtelijke handhaving van de rechtsorde.In onderdeel c. is geregeld dat het tot de taak van de bijzondere opsporingsdiensten
behoort om ook de delicten op te sporen die worden geconstateerd tijdens het
uitoefenen van de taak en die in verband staan met de beleidsterreinen waarop
de bijzondere opsporingsdienst werkzaam is. Daarbij kan bijvoorbeeld worden
gedacht aan vormen van valsheid in geschrifte en oplichting.Teneinde het mogelijk te maken dat in bijzondere gevallen de kennis en
kunde van de bijzondere opsporingsdiensten ook kan worden ingezet op terreinen
die losstaan van de beleidsterreinen waarvoor een vakminister verantwoordelijk
is, is in onderdeel d. uitdrukkelijk bepaald dat de officier van justitie
de bijzondere opsporingsdienst kan belasten met de opsporing van andere strafbare
feiten. Op basis hiervan kan bijvoorbeeld aan een bijzondere opsporingsdienst
worden opgedragen te participeren in een multidisciplinair politieonderzoek
waarin specifieke deskundigheid noodzakelijk is, terwijl het gaat om een onderzoek
dat geen verband houdt met een beleidsterrein waarvoor de vakminister verantwoordelijk
is. Indien een opsporingsambtenaar van een bijzondere opsporingsdienst stuit
op delicten die niet behoren tot het domein waarop die dienst werkzaam is
en daar ook geen verband mee houdt, zal de opsporing van dat delict worden
overgedragen aan de politie, dan wel aan een andere bijzondere opsporingsdienst.
Overigens wordt nog opgemerkt dat artikel 3 codificatie behelst van de huidige
situatie met betrekking tot de taken van de vier beoogde bijzondere opsporingsdiensten.Artikel 4Zoals eerder gesteld, oefent het openbaar ministerie het gezag uit over
de opsporing. Dit behelst zowel het geven van bijzondere aanwijzingen bij
de opsporing in concrete zaken, als het geven van algemene aanwijzingen omtrent
de richting waarin zich de opsporing heeft te bewegen.De officier van justitie heeft de bevoegdheid om aanwijzingen te geven
aan een opsporingsambtenaar van een bijzondere opsporingsdienst, indien de
officier van justitie dat nodig oordeelt in verband met de taakuitoefening
door die opsporingsambtenaar. Deze bevoegdheid vloeit voort uit het gezagsbegrip:
zonder bevelsbevoegdheid kan geen (juridisch) gezag worden uitgeoefend. De
aanwijzingen zullen, zoals gezegd, deels een algemeen karakter hebben. Een
bijzondere opsporingsdienst kan niet voor elke actie, hoe beperkt ook, de
officier vragen wat moet of kan worden gedaan. Maar een bijzondere opsporingsdienst
moet wel verantwoording afleggen aan de officier, die zo nodig kan corrigeren.
In het bijzonder indien (de kwaliteit van) de opsporing in het geding is,
behoort het geven van een aanwijzing tot de mogelijkheden. De officier van
justitie zal overigens niet lichtvaardig overgaan tot het geven van een dergelijke
aanwijzing. Indien bijvoorbeeld verschil van inzicht tussen het openbaar ministerie
en een bijzondere opsporingsdienst bestaat omtrent de wijze waarop de bijzondere
opsporingsdienst of een individuele opsporingsambtenaar een bepaalde taak
uitvoert, ligt het in de rede dat beide partijen eerst pogen door middel van
regulier overleg tot een oplossing te komen.De officier van justitie heeft geen bevelsbevoegdheid in zaken, als bedoeld
in artikel 80, vierde lid, van de Algemene wet inzake rijksbelastingen, waarin
het bestuur van 's Rijks belastingen het proces-verbaal niet aan de officier
van justitie heeft doen toekomen.Artikel 5Ongeacht de standplaats van opsporingsambtenaren van bijzondere opsporingsdiensten
zijn zij bevoegd hun taak in het gehele land uit te oefenen. Dit betekent
dat hun bevoegdheid zich uitstrekt over het hele Nederlandse grondgebiedArtikel 6In dit artikel is de formeel wettelijke grondslag neergelegd voor het
toekennen van de bevoegdheid geweld te gebruiken en een veiligheidsfouillering
uit te voeren. De voorgestelde bepaling is analoog aan artikel 8 van de Politiewet
1993.De bevoegdheid tot geweldgebruik, zoals die ook geldt voor de politie,
bevat de opdracht aan opsporingsambtenaren werkzaam bij bijzondere opsporingsdiensten
om de beginselen van proportionaliteit en subsidiariteit, redelijkheid en
gematigdheid in acht te nemen. Er zal steeds sprake moeten zijn van een redelijke
en billijke belangenafweging. De beginselen van proportionaliteit en subsidiariteit
verlangen van de opsporingsambtenaar dat deze zich steeds moet afvragen of
de risico's en de gevolgen van gebruik van geweld nog wel evenredig
zijn met het te bereiken doel. Daarnaast moet het doel niet met een ander,
minder ingrijpend, middel kunnen worden bereikt, terwijl van het gekozen middel
bovendien op de minst ingrijpende wijze gebruik moet worden gemaakt. De noodzaak
om te kiezen voor een bepaald geweldsmiddel moet steeds worden afgezet tegen
de mogelijkheid van een geweldloos alternatief of een ander minder ingrijpend
geweldsmiddel.De veiligheidsfouillering beoogt de mogelijke aanwezigheid vast te stellen
van wapens of andere gevaarlijke voorwerpen teneinde deze voorwerpen veilig
te stellen. Het onderzoek geschiedt door het oppervlakkig aftasten van de
kleding en wordt zoveel mogelijk uitgevoerd door een ambtenaar van hetzelfde
geslacht als degene die aan het onderzoek wordt onderworpen. De veiligheidsfouillering
moet zijn rechtvaardiging vinden in het gevaar voor het leven of de veiligheid
van de gefouilleerde persoon, van de opsporingsambtenaar zelf of van derden.
De veiligheidsfouillering mag dus niet verder reiken dan nodig is om deze
belangen zeker te stellen.De in het vijfde lid bedoelde ambtsinstructie is vastgesteld. Het is de
Ambtsinstructie voor de politie, de Koninklijke marechaussee en de buitengewoon
opsporingsambtenaar. Deze ambtsinstructie geldt zowel voor de politie en de
Koninklijke marechaussee, als voor de buitengewone opsporingsambtenaren werkzaam
bij de bijzondere opsporingsdiensten inspecties en uitvoeringsorganisaties.
Het verdient duidelijk aanbeveling de regeling voor de verschillende categorieën
van opsporingsambtenaren bijeen te houden. Na indiening van het wetsvoorstel
zal deze ambtsinstructie op onderdelen aangepast worden en zal daarin ook
het onderscheid tussen de opsporingsambtenaren van de bijzondere opsporingsdiensten
enerzijds en de buitengewone opsporingsambtenaren van inspecties en uitvoeringsorganisaties
anderzijds tot uitdrukking worden gebracht.Artikel 7 en 8In paragraaf 5 van het algemene deel van deze toelichting is betoogd
dat het functioneel parket een belangrijke rol zal spelen bij het toezicht
op de bijzondere opsporingsdiensten.De eisen van bekwaamheid en betrouwbaarheid dienen nader te worden geregeld
bij algemene maatregel van bestuur. Op dit punt zal zoveel mogelijk aansluiting
worden gezocht bij de bestaande regeling, neergelegd in het Besluit buitengewoon
opsporingsambtenaar.Artikel 9Zoals hiervoor reeds is gememoreerd, heeft interdepartementaal onderzoek
aangetoond dat het bij de handhaving van de ordeningswet- en regelgeving schortte
aan de vereiste transparantie. Dit werd niet alleen veroorzaakt door het grote
aantal bijzondere opsporingsdiensten, maar ook door het veelal gemengde karakter
van de (oude) diensten. Om de complexiteit op dit terrein terug te dringen
en de samenhang in de rechtshandhaving te versterken wenst het kabinet de
opsporing duidelijker te markeren en toe te delen aan een beperkter aantal
bijzondere opsporingsdiensten. Er dient een organisatorische scheiding te
worden aangebracht tussen diensten c.q. dienstonderdelen met een inspectietaak
en diensten c.q. dienstonderdelen met een strafrechtelijke handhavingstaak.
Ter wille van vorenbedoelde transparantie wordt in het eerste lid voorgesteld
dat de bijzondere opsporingsdienst, binnen de departementale organisatie waaronder
de dienst ressorteert, als onafhankelijke herkenbare organisatorische eenheid
moet worden gepositioneerd. Het vereiste van «onafhankelijke
herkenbare organisatorische eenheid» dient materieel te worden uitgelegd.
Gewaarborgd dient te zijn dat de opsporingstaken duidelijk zijn gescheiden
van de toezichtstaken. Op welke wijze hieraan organisatorisch invulling wordt
gegeven, is aan de betrokken departementen overgelaten. Een bijzondere opsporingsdienst
kan bijvoorbeeld deel uitmaken van een ander organisatie-onderdeel, zoals
in het geval van de VROM-IOD, die onderdeel is van het Inspectoraat-Generaal
VROM.Gelet op de algemene verantwoordelijkheid van de Minister van Justitie
voor de handhaving van de strafrechtelijke rechtsorde ligt, evenals dat het
geval is bij de benoeming van een korpschef, betrokkenheid van de Minister
van Justitie bij de benoeming van het hoofd van een bijzondere opsporingsdienst
voor de hand. Het voorgestelde tweede lid bedoelt dit te regelen.Artikel 10 en 11Voor de toelichting op de artikelen 10 en 11, waarin de hoofdlijnen van
het beleid met betrekking tot de bijzondere opsporingsdiensten, de handhavingsarrangementen
en het jaarverslag hun regeling vinden, wordt verwezen naar paragraaf 7
van het algemene deel van deze memorie van toelichting.Artikel 12Op 1 november 2000 is een CIE-regeling voor de Nederlandse politie
(Stcrt. 2000, 198) van kracht geworden. Gelet op de juridische grondslag van
deze regeling, kan deze regeling niet letterlijk in dezelfde bewoordingen
gelden voor Criminele Inlichtingen Eenheden bij de bijzondere opsporingsdiensten.
Bij besluiten van de minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit van
15 mei 2003 (Stcrt. 2003, 94), van de minister van Volkshuisvesting,
Ruimtelijk Ordening en Milieubeheer van 15 juli 2003 (Stcrt. 2003, 151),
van de minister van Financiën van 28 juli 2003 (Stcrt. 2003, 151)
en van de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid van 7 augustus
2003 (Stcrt. 2003, 151) zijn soortgelijke regelingen vastgesteld voor de Criminele
Inlichtingen Eenheden bij respectievelijk de AID, de VROM-IOD, de Belastingdienst/FIOD-ECD
en de SIOD. In deze regelingen zijn voor de onderscheiden Criminele Inlichtingen
Eenheden naar de geest dezelfde regels, modelreglementen en beheersaspecten
opgenomen zoals deze ook gelden voor de politie. Hiermee is een zelfde niveau
van regelgeving bereikt als voor de Nederlandse politie. Zo worden, evenals
in de CIE-regeling voor de politie, in de regelingen voor de Criminele Inlichtingen
Eenheden bij de bijzondere opsporingsdiensten de werkzaamheden van de Criminele
Inlichtingen Eenheden vastgelegd. In deze regelingen zijn overigens niet opnieuw
de normen ten aanzien van een zorgvuldige en rechtmatige verwerking van gegevens
opgenomen. Deze zijn immers reeds bij of krachtens de Wet Politieregisters
vastgelegd en daarmee voldoende gewaarborgd. Dit geldt evenzo voor de voorschriften
die beogen dat deze normen worden gehandhaafd.In de regelingen zijn ook bepalingen opgenomen over de gegevensuitwisseling
tussen de bijzondere opsporingsdiensten onderling en met de Nederlandse politie.
Met name is het van belang dat er op landelijk niveau een goede gegevensuitwisseling
plaatsvindt met de nationale Criminele Inlichtingen Eenheid en de kernteams,
op regionaal niveau met de recherche en de Criminele Inlichtingen Eenheden
bij de regionale politiekorpsen.Tot slot zij nog vermeld dat het openbaar ministerie zijn rol bij het
houden van toezicht op de bijzondere politieregisters bij de bijzondere opsporingsdiensten gestalte dient te geven op een wijze vergelijkbaar met
die bij het toezicht op de bijzondere politieregisters bij de politie.Artikel 13Op verschillende manieren vindt – al dan niet structureel –
samenwerking tussen de bijzondere opsporingsdiensten onderling, met de politie
en de Koninklijke marechaussee plaats en met (buitengewone opsporingsambtenaren
werkzaam bij) toezichthoudende instanties.De bijzondere opsporingsdiensten werken samen in onderzoeken die verschillende
beleidsterreinen bestrijken, waarbij specifieke deskundigheid vereist is,
dan wel in zaken waarin bepaalde (wettelijke) bevoegdheden of (technische)
faciliteiten benodigd zijn, echter met inachtneming van ieders (vakdepartementale
respectievelijk strafrechtelijke) verantwoordelijkheid. Samenwerking vindt
plaats op basis van zowel structurele afspraken als op basis van specifiek
voor bepaalde onderzoeken aangegane afspraken. Uitgangspunt is dat deze samenwerking
plaatsvindt op basis van de aanwezige kennis.Analoog aan de in artikel 48 van de Politiewet 1993 neergelegde bevoegdheid
tot het geven van regels met betrekking tot samenwerking, wordt ook hier de
bevoegdheid neergelegd voor de terzake verantwoordelijke ministers om regels
te geven over samenwerking met de politie, de Koninklijke marechaussee, of
toezichthoudende instanties, alsmede over de onderlinge samenwerking tussen
de bijzondere opsporingsdiensten.Artikel 14Met het onderhavige voorstel voor een klachtregeling wordt beoogd aan
te sluiten bij hoofdstuk 9 van de Algemene wet bestuursrecht en de politieklachtregeling,
zoals deze is opgenomen in de Politiewet 1993. Hoofdstuk 9 van de Algemene
wet bestuursrecht is tot stand gekomen bij de wet van 12 mei 1999, houdende
aanvulling van de Algemene wet bestuursrecht met een regeling over de behandeling
van klachten door bestuursorganen (Stb. 1999, 214). Om de beoogde uniformiteit
in de behandeling van klachten te realiseren is het van belang dat de klachtregeling
van de Algemene wet bestuursrecht ook voor de bijzondere opsporingsdiensten
geldt. Enkele aanvullingen op de klachtregeling van de Algemene wet bestuursrecht
zijn voor de bijzondere opsporingsdiensten echter noodzakelijk vanwege de
specifieke bevoegdheidsverdeling binnen de departementale organisaties waaronder
de bijzondere opsporingsdiensten ressorteren en het behoud van de mogelijkheid
rekening te houden met verschillen tussen de bijzondere opsporingsdiensten.
Bovendien is de minister van een vakdepartement, in tegenstelling tot de korpsbeheerder
van een politiekorps, niet alleen beheerder van de onder hem ressorterende
bijzondere opsporingsdienst, maar is hij ook beleidsinhoudelijk verantwoordelijk
voor de rechtsorde op het beleidsterrein dat door zijn ministerie wordt bestreken.
De betrokken vakministers zijn wettelijk verplicht een klachtregeling voor
de onder hen ressorterende bijzondere opsporingsdiensten op te stellen en
deze te doen uitvoeren. Krachtens artikel 4, eerste lid, van de Bekendmakingswet,
moet deze klachtregeling in de Staatscourant worden gepubliceerd. Binnen iedere
bijzondere opsporingsdienst dient een onafhankelijke adviescommissie te zijn
ingesteld. Een van de leiding van de bijzondere opsporingsdienst onafhankelijke
commissie boezemt vertrouwen in bij de klagers en vormt een extra waarborg
voor een zorgvuldige behandeling van de klacht. Dit is van belang, omdat –
het herstel van – het vertrouwen van de klagende burger in de overheid
een van de belangrijkste doelen is van een goede klachtenbehandeling. Aangezien afdeling 9.3 van de Algemene wet bestuursrecht, die aanvullende
bepalingen voor een klachtadviesprocedure bevat, facultatief is, moet zij,
voor zover gewenst, uitdrukkelijk van toepassing worden verklaard. Dit gebeurt
in het hier voorgestelde tweede lid, onderdeel a. Overeenkomstig de Algemene
wet bestuursrecht is de taak van een adviescommissie niet langer beperkt tot
de advisering over een klacht, maar strekt deze zich ook uit tot de behandeling
daarvan. De klachtadviescommissie wordt derhalve naast de advisering omtrent
de klachtafdoening tevens verantwoordelijk voor het onderzoek naar de klacht,
maar deze taak behelst primair een regierol. De klachtadviescommissie is voor
de benodigde informatie afhankelijk van de bijzondere opsporingsdienst en
zal daartoe dan ook steeds een beroep op de dienst kunnen doen. Op de verplichtingen
die samenhangen met het onderzoek naar de klacht, zoals de hoorplicht, is
de Algemene wet bestuursrecht onverkort van toepassing. Zo is het ingevolge
artikel 9:15 van de Algemene wet bestuursrecht mogelijk om het horen over
te laten aan enkel de voorzitter of een lid van de commissie. Artikel 9:10
van de Algemene wet bestuursrecht bepaalt in welke gevallen van het horen
van de klager mag worden afgezien.De uiteindelijke afdoening van de klacht zal steeds door het expliciet
daarmee belaste bestuursorgaan, te weten de betrokken vakminister, gebeuren.Een zorgvuldige registratie van klachten is de belangrijkste grond voor
het eventueel kunnen trekken van conclusies uit klachten. Het is met het oog
op dit doel dan ook noodzakelijk dat alle klachten, bij voorkeur met gebruikmaking
van een geautomatiseerd systeem, worden geregistreerd. Dit geldt dus ook voor
op informele wijze afgehandelde klachten. Ook voor het achteraf kunnen beoordelen
van de kwaliteit en de tijdigheid van de klachtafdoening is een zorgvuldige
registratie van klachten van belang.Naast een zorgvuldige registratie van de klachten, is het ook van belang
de klachten regelmatig te publiceren. Daarbij is het uiteraard niet de bedoeling
dat de gepubliceerde klachten herleidbaar zijn tot bepaalde personen. Het
gaat er slechts om een eventueel vaker voorkomend, dus wellicht structureel,
probleem op deze manier te kunnen constateren en voor deze tekortkoming vervolgens
binnen de bijzondere opsporingsdienst een adequate oplossing te vinden.Artikel 9:12a van de Algemene wet bestuursrecht bepaalt dat de klachten
jaarlijks worden gepubliceerd.Omdat de betrokken vakminister, waaronder de desbetreffende bijzondere
opsporingsdienst ressorteert, de klachten afhandelt, zal de klagende burger
de klachten bij de betrokken vakminister, waaronder de desbetreffende bijzondere
opsporingsdienst ressorteert, en eventueel ook via het hoofd van die bijzondere
opsporingsdienst, kunnen indienen.Gelet op het relatief gering aantal te verwachten klachten ligt het in
de rede te veronderstellen dat een gezamenlijke klachtenregeling voor alle
bijzondere opsporingsdiensten wordt opgesteld, waarin tevens wordt bepaald
dat de klachtenadviescommissies van de betrokken vakdepartementen een personele
unie vormen.Artikel 15Voorgesteld wordt de wettelijke verplichting op te nemen om van alle klachten
onverwijld een afschrift te zenden aan de toezichthouder, teneinde deze in
de gelegenheid te stellen terzake advies uit te brengen.Gezien de specifieke functie van het openbaar ministerie als gezagsdrager
over de opsporing door zowel de politie, als de bijzondere opsporingsdiensten, is aan de toezichthouder op deze wijze een mogelijkheid
tot het uitbrengen van advies toegekend.Verder is het de exclusieve taak van het openbaar ministerie om de strafwaardigheid
van klachten te beoordelen en eventueel te besluiten een strafrechtelijke
procedure te starten. Daarnaast valt zoals gezegd het optreden van opsporingsambtenaren
van bijzondere opsporingsdiensten onder de verantwoordelijkheid van het openbaar
ministerie, wanneer het optreden waarover wordt geklaagd diende ter strafrechtelijke
handhaving van de rechtsorde. Een tijdige beoordeling van de eventuele strafwaardigheid
is belangrijk, omdat het klachtonderzoek achterwege dient te blijven zolang
er een opsporingsonderzoek of een vervolging loopt. Het is ook in het belang
van de betrokken opsporingsambtenaar van een bijzondere opsporingsdienst dat
hij zo spoedig mogelijk op de hoogte wordt gesteld van de status van (het
onderzoek naar) de ingediende klacht.De betrokken vakminister is verantwoordelijk voor afdoening van de klacht
binnen de daarvoor in artikel 16 van het wetsvoorstel gestelde termijnen.Het hoofd van het functioneel parket wordt in de gelegenheid gesteld over
de klacht advies uit te brengen. De zorgvuldigheid gebiedt de betrokken vakminister
terdege rekening te houden met een uitgebracht advies. Dit gaat echter niet
zover dat de betrokken vakminister een eventueel advies van het hoofd van
het functioneel parket dient af te wachten, ook wanneer hierdoor de wettelijk
voorgeschreven maximale behandeltermijn wordt overschreden. Overeenkomstig
artikel 3:6, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht, kan de betrokken
vakminister aangeven binnen welke termijn een advies wordt verwacht. De betrokken
vakminister heeft bijvoorbeeld de mogelijkheid een termijn te stellen waarbinnen
aangegeven dient te worden of advies wordt uitgebracht, en, indien de gezagsdrager
inderdaad voornemens is advies uit te brengen, nog eens een termijn om hem
daartoe daadwerkelijk in de gelegenheid te stellen. Artikel 3:6, tweede lid
van de Algemene wet bestuursrecht bepaalt vervolgens dat indien het advies
niet tijdig wordt uitgebracht, het enkele ontbreken daarvan niet in de weg
staat aan het nemen van het besluit. Het staat de commissie of de betrokken
vakminister, al dan niet op verzoek van de commissie, natuurlijk vrij bij
het functioneel parket te informeren naar de stand van zaken en hoofd te wijzen
op het mogelijke verstrijken van de behandeltermijn.Zolang het hoofd van het functioneel parket niet heeft besloten tot het
instellen van een opsporingsonderzoek of vervolging, staat aan voortgaande
behandeling van de klacht door de commissie of de betrokken vakminister niets
in de weg. Het spreekt voor zich dat een goede afstemming tussen het openbaar
ministerie en het vakdepartement is geboden. Van het hoofd van het functioneel
parket mag verwacht worden dat hij zijn zienswijze zo spoedig mogelijk aan
de betrokken vakminister bekend zal maken. Indien om enige reden het hoofd
van het functioneel parket niet op tijd een advies uitbrengt kan de betrokken
vakminister ook besluiten de afhandeling van de klacht voor ten hoogste vier
weken te verdagen. Van de verdaging wordt ingevolge artikel 9:11, tweede lid
Algemene wet bestuursrecht schriftelijk mededeling gedaan aan de klager en
degene op wiens gedraging de klacht betrekking heeft. Indien het advies dan
nog altijd op zich laat wachten zal de betrokken vakminister een afweging
moeten maken tussen enerzijds het belang van het advies van het hoofd van
het functioneel parket en anderzijds de termijnoverschrijding. Om te voorkomen
dat de bijzondere opsporingsdiensten respectievelijk de desbetreffende departementen
onnodig administratief worden belast kent het voorgestelde artikel 15 één
uitzondering. Indien reeds naar tevredenheid van de klager aan diens klacht
tegemoet is gekomen behoeft van de klacht geen afschrift meer gezonden te
worden aan de toezichthouder. Vanzelfsprekend behoeven zij dan ook niet meer
in de gelegenheid gesteld te worden daarover advies uit te brengen.
Wij merken met nadruk op dat het slechts kan gaan om klachten waaraan vrijwel
direct na de indiening ervan tegemoet is gekomen, nu de onderhavige bepaling
verlangt dat van de klacht onverwijld na ontvangst een afschrift wordt verzonden.Voor de formulering van het eerste zinsdeel van artikel 15 is aansluiting
gezocht bij artikel 9:5 van de Algemene wet bestuursrecht.Artikel 16Artikel 9:11 van de Algemene wet bestuursrecht bepaalt de termijn van
behandeling van klachten op zes weken, of indien een adviescommissie wordt
ingesteld, op tien weken. Deze termijn is voldoende voor een adequate en voortvarende
afhandeling van de klacht welke van het bestuursorgaan verwacht mag worden.
Nu ingevolge artikel 15 de toezichthouder in de gelegenheid wordt gesteld
over de klacht advies uit te brengen achten wij het voorschrijven van deze
termijnen niet realistisch. Daarom stellen wij een termijn voor van veertien
weken. Van de toezichthouder mag worden verwacht dat hij rekening houdt met
de termijn waarbinnen het bestuursorgaan de klacht moet hebben afgehandeld
en de in verband daarmee noodzakelijke voortvarendheid betracht bij zijn advisering.
Het bestuursorgaan kan desgewenst op grond van artikel 3:1, tweede lid, en
artikel 3:6, van de Algemene wet bestuursrecht, uitdrukkelijk aangeven binnen
welke termijn een advies wordt verwacht.Indien het advies niet op tijd wordt uitgebracht, en ook de mogelijkheid
van verdaging als bedoeld in het tweede lid van artikel 9:11 geen oplossing
biedt, zal – zoals ook reeds in de toelichting bij dat artikel is aangegeven
(Kamerstukken II, 1997/98, 25 837, nr. 3) – het bestuursorgaan
een afweging moeten maken tussen enerzijds het belang van het advies in concreto
en anderzijds de termijnoverschrijding.Op grond van artikel 9:8, onderdelen e en f, van de Algemene wet bestuursrecht,
is de betrokken vakminister niet verplicht een klacht te behandelen indien
deze reeds aan het oordeel van een andere, dan een administratieve, rechter
onderworpen is of is geweest, dan wel terzake van de gedraging waarop de klacht
betrekking heeft, een opsporingsonderzoek op bevel van de officier van justitie
loopt of een vervolging gaande is, dan wel indien deze gedraging deel uitmaakt
van de opsporing of vervolging van een strafbaar feit en daartoe een opsporingsonderzoek
op bevel van de officier van justitie of een vervolging gaande is.Artikel 17Deze bepaling bevat de wijzigingen van het Wetboek van Strafvordering
(hierna: Sv).Met de komst van de vier bijzondere opsporingsdiensten nieuwe stijl heeft
de Tweede Kamer nadrukkelijk aan de minister van Justitie gevraagd hoe het
gezag over deze diensten kon worden versterkt. Daartoe is in 2002 een landelijke
organisatorische eenheid binnen het Openbaar Ministerie opgericht, die zich
concentreert op de handhavingsterreinen waarop de bijzondere opsporingsdiensten
werkzaam zijn en waarin kennis op het gebied van de bijzondere handhaving
is gebundeld: het Functioneel Parket. Het Functioneel Parket heeft de opdracht
samen met haar partners de maatschappij te beschermen tegen inbreuken op belangen
als betrouwbaar financieel verkeer, voedselveiligheid, een schoon milieu en
goede sociale voorzieningen. De kerntaak van het Functioneel Parket komt voort
uit deze gedachte en omvat het gericht en doelmatig leiding geven aan de strafrechtelijke
handhaving gerelateerd aan de bijzondere opsporingsdiensten. Het Functioneel
Parket is in 2002 opgebouwd, zodat het vanaf 1 januari 2003
volledig operationeel is. Vanaf die datum is het Functioneel Parket aanspreekbaar
voor ketenpartners, en in samenwerking met de bijzondere opsporingsdiensten,
verantwoordelijk voor opsporing en vervolging van zaken op het gebied van
milieu, economie en fraude.In 2002 is de organisatie ingericht, zijn afspraken gemaakt binnen de
keten en is expertise verzameld. Daarbij zijn arrangementen geconstrueerd
waarin de relatie tussen het Functioneel Parket en de bijzondere opsporingsdiensten
is geregeld.Voorts is in het najaar van 2002 het eerste fenomeenonderzoek gehouden
van de afdeling expertise van het Functioneel Parket. Bij het fenomeenonderzoek
staat het bijhouden van criminaliteitsbeelden centraal.Vanaf 1 januari 2003 worden de eerste zaken gedaan. In 2002
is louter sprake geweest van een constructiejaar, 2003 is een jaar waarin
zaken strafrechtelijk moeten worden afgedaan. De bouwactiviteiten zullen in
2003 afnemen ten faveure van de staande, zichzelf ontwikkelende, organisatie.De wijzigingen in de onderdelen A, B, E, F en H hebben betrekking op de
introductie van het functioneel parket, dat belast is met het gezag over de
opsporing van de bijzondere opsporingsdiensten en de vervolging van de strafbare
feiten die door deze diensten zijn opgespoord. Dit wetsvoorstel regelt de
instelling van het functioneel parket als nieuw type eerste-lijnsparket (onderdeel
A). De wijziging in de onderdelen B, E, F en H hangen hiermee samen. In paragraaf 5
van het algemeen deel van de toelichting is ingegaan op de taken van het functioneel
parket.De wijzigingen in de onderdelen C en D hebben betrekking op het voorstel
de algemene opsporingsbevoegdheid van de opsporingsambtenaren van de bijzondere
opsporingsdiensten niet langer te ontlenen aan artikel 142 Sv, maar aan artikel
141 Sv. In paragraaf 4 van het algemeen deel van de toelichting is deze
keuze toegelicht.De wijziging in onderdeel G betreft de aanwijzing van opsporingsambtenaren
van de bijzondere opsporingsdiensten als hulpofficier van justitie.Artikel 18Deze bepalingen wijzigen de Wet op de rechterlijke organisatie in verband
met de instelling van het functioneel parket. Artikel 1, onderdeel b, onder
6°, betreft een definitiebepaling van het begrip rechterlijk ambtenaar,
waaraan de plaatsvervangende officieren enkelvoudige zittingen bij het functioneel
parket zijn toegevoegd. In het nieuwe onderdeel d, van artikel 134, eerste
lid, van de Wet op de rechterlijke organisatie, wordt uitdrukkelijk vastgelegd
dat het functioneel parket deel uitmaakt van het openbaar ministerie. Door
middel van de wijziging van het vierde lid van artikel 135 wordt bereikt dat
de procureurs-generaal van rechtswege de bevoegdheden hebben die zijn toebedeeld
aan een officier van justitie bij het functioneel parket. Krachtens de wijziging
van het vijfde lid van artikel 136 zijn de officieren van justitie bij een
arrondissementsparket van rechtswege mede plaatsvervangend officier van justitie
bij het functioneel parket, en op grond van de wijziging van artikel 137,
vijfde lid, geldt tevens het omgekeerde.Artikel 137a gaat over het functioneel parket. Omdat het functioneel parket
evenals de arrondissementsparketten en het landelijk parket een eerste-lijnsparket
is, is deze bepaling geplaatst na de bepalingen over de arrondissementsparketten
en het landelijk parket. Het functioneel parket is op dezelfde wijze gestructureerd
als de arrondissementsparketten. De hoofdofficier is hoofd van dienst van
alle andere ambtenaren bij het functioneel parket. In die hoedanigheid is
hij bevoegd om aan bij zijn parket werkzame ambtenaren algemene
en bijzondere aanwijzingen te geven. Deze bevoegdheid is vastgelegd in de
tweede volzin van het tweede lid.In paragraaf 5 van het algemeen deel van de toelichting is ingegaan
op de instelling van het functioneel parket.Artikel 19De Wet rechtspositie rechterlijke ambtenaren wordt aangepast aan de wijzigingen
in de Wet op de rechterlijke organisatie. Dit betreft vooral vernummeringen,
redactionele aanpassingen en zuiver redactionele wijzigingen. Daarnaast wordt
de nieuwe functie van hoofdofficier van het functioneel parket toegevoegd
aan salariscategorie 3 in artikel 7, eerste lid, van de Wet rechtspositie
rechterlijke ambtenaren.In paragraaf 5 van het algemeen deel van de toelichting is ingegaan
op de instelling van het functioneel parket.Artikel 20Als gevolg van het voorliggende wetsvoorstel dient artikel 3a, derde lid,
van de Wet wapens en munitie, te worden aangepast. Deze bepaling dient zich
ook uit te strekken over de opsporingsambtenaren werkzaam bij een bijzondere
opsporingsdienst.De Minister van Justitie,J. P. H. DonnerDe Minister van Financiën,G. ZalmDe Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer,S. M. DekkerDe Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit,C. P. VeermanDe Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,A. J. de Geus 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30182-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl