Wijziging van bepalingen van de Mediawet i.v.m. herziening vd organisatiestructuur van de landelijke publieke omroep; Memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19971998-25216, nr. 49a

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

22-10-1997

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

25216 nr. 49a

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeenFinanciële onderwerpenConcessieMotie-VerhagenArtikelsgewijsOndertekeningBIJLAGE25 september 1997Hoogachtend,
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25216Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 65 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 216Wijziging van bepalingen van de Mediawet in verband met een herziening
van de organisatiestructuur van de landelijke publieke omroepnr. 49aMEMORIE VAN ANTWOORDZoetermeer, 17 oktober 1997De regering dankt allereerst de leden voor hun steun voor het wetsvoorstel
en hun constructieve bijdrage aan de behandeling daarvan. AlgemeenDe leden van de fractie van het CDA uiten grote zorg over het wetsvoorstel
dat naar hun oordeel ook gericht lijkt op eliminatie van de omroepverenigingen
binnen afzienbare tijd. De publieke omroep is daarmee niet gediend, zo menen
zij.Met dit laatste kan de regering van harte instemmen. Daar waar de leden
van deze fractie de terminologie eliminatie bezigen, lijkt sprake te zijn
van commentaar van deze fractie op een zelf geschapen karikatuur van het regeringsbeleid.
Ter toelichting van haar standpunt wil de regering nog eens naar voren brengen
hetgeen zij in de nota naar aanleiding van het verslag aan de leden van de
CDA-fractie in de Tweede Kamer heeft geantwoord over de verhouding tussen
de identiteitsbepalende onderdelen en de bedrijfsmatig sturende delen van
de organisatie van de publieke omroep: De regering wil er geen misverstand
over laten bestaan dat het juist haar intentie is de verschillende identiteiten
binnen, respectievelijk de pluriformiteit en diversiteit van het Nederlandse
publieke omroepbestel te handhaven en te versterken. Zij ziet de identiteit
van de publieke omroep als geheel in het verlengde liggen van de verschillende
identiteiten van de samenstellende delen daarvan. Dat uitgangspunt laat echter
onverlet dat vanuit een positie die het geheel overziet en die vanuit het
belang van het geheel opereert, ook beleidsbepaling en zeker beleidsvaststelling
plaatsvindt. Door deze balans kan de voorgestelde organisatie ook niet tot
vervlakking leiden.In het regeringsbeleid wordt ook geen sterk gereduceerde positie van de
publieke omroep ten opzichte van de commerciële omroep toegekend, zoals
de leden van de CDA-fractie suggereren. Zowel het advies van de commissie-Ververs
als het daarop gevolgde standpunt van de regering bevatten juist het omgekeerde
van deze veronderstelling. En in het kader van het beleid om de positie van
de publieke omroep reeds op de korte termijn te versterken is het voorliggende
wetsvoorstel tot stand gekomen met de intentie het zo spoedig mogelijk tot
wet te verheffen. Inmiddels is aan de Tweede Kamer toegezegd dat de regering
nog voor het einde van dit jaar in een notitie de contouren van
de volgende wetgevingsoperatie, zijnde de concessiewetgeving, zal schetsen.
Die wet is dan te beschouwen als het sluitstuk van de activiteiten van de
regering om, conform het regeerakkoord, een sterke en herkenbare publieke
omroep te realiseren.Ten slotte merkt de regering op dat de amendering van het wetsvoorstel
in de Tweede Kamer het ontwerp niet uit het lood heeft geslagen. Bij verschillende
amendementen zijn kritische kanttekeningen geplaatst, in het vervolg komen
die onderdelen nog aan de orde. De conclusie van ondergetekende, na afweging
van de verschillende geamendeerde elementen in de Tweede Kamer, is dat het
evenwicht in het wetsvoorstel niet is verstoord. De mogelijkheden voor het
voeren van een centrale regie in de organisatie van de publieke omroep als
geheel is versterkt, maar op een zodanige wijze dat de eigen verantwoordelijkheid
van de verschillende omroeporganisaties voldoende in stand is gebleven. In
dit verband kan de regering, desgevraagd, meedelen dat haar visie niet aansluit
bij die van het Tweede-Kamerlid Van Zuijlen, zoals uiteengezet in het Parool
van 3 september 1997.Bij hun verwelkoming van het wetsvoorstel plaatsen de leden van de PvdA-fractie
de kanttekening dat een dergelijk wetsvoorstel, was het tien jaar eerder ingediend,
een groter effect had kunnen hebben.De mogelijkheid daarvan kan de regering niet weerspreken. Vervolgens geven
de leden van deze fractie een interessante uiteenzetting over het spanningsveld
tussen het eigen recht van de omroepverenigingen in relatie tot het aanbieden
van omroep als publieke dienst. Het is naar het oordeel van de regering juist
dat deze twee elementen het omroepdebat in Nederland voortdurend hebben beheerst,
dat in dit wetsvoorstel ook doen en dat deze discussie in de komende concessiewetgeving
opnieuw aan de orde zal zijn.De leden van deze fractie stellen vervolgens dat het algemeen nut het
toch afgelegd heeft tegen de particuliere wensen en belangen van zendgemachtigden.
Dat is volgens de regering niet het geval. Zoals deze leden in hun betoog
zelf al aangeven, heeft de opzet van het Nederlandse publieke omroepbestel
een belangrijke rol gespeeld bij de emancipatie van maatschappelijke stromingen
en bij het waken tegen directe overheidsinmenging in de inhoud van programma's.
Dat zijn belangrijke resultaten vanuit de optiek van het algemene belang.
In de tweede plaats wijst de regering erop dat er, door het fijnmazige rooster
van maatschappelijke en politieke verantwoordelijkheden waarop de Nederlandse
samenleving is gebouwd, altijd sprake zal zijn van complexe relaties tussen
algemene en bijzondere/particuliere belangen. Met het voorliggende wetsvoorstel
streeft de regering ernaar om met behulp van versterking van de bestuurlijke
organisatie en de financiële bedrijfsvoering de publieke omroep in staat
te stellen zijn taken in de toekomst zo goed mogelijk uit te voeren waarbij –
zoals uit het bovenstaande citaat blijkt – tevens haar intentie is om
de verschillende identiteiten binnen het Nederlandse publieke omroepbestel
te handhaven en te versterken. Het succes van de nieuwe organisatie van de
publieke omroep is echter niet alleen afhankelijk van een goede structuur,
het zal ook het resultaat zijn van de invulling die alle betrokkenen met elkaar
daaraan zullen geven, zoals de leden van de fractie van de PvdA ook aangeven.
Het wetsvoorstel versterkt inderdaad, zoals de leden van deze fractie veronderstellen,
de mogelijkheid van de horizontale en verticale zendercoördinatie en
daarmee de programmering teneinde de eenheid van het programma-aanbod te versterken.De leden van de fractie van de PvdA vragen voorts aandacht voor de journalistieke
en programmatische vrijheid en hoe die gewaarborgd blijft in de gekozen opzet.
Zij verwijzen daarvoor naar het onderscheid uitgever – redactie.De journalistieke en programmatische vrijheden zijn in het wetsvoorstel
niet speciaal aan de orde. De regering wijst erop dat de programmatische vrijheid
van de zendgemachtigden sedert jaar en dag in de wetgeving is vastgelegd:
artikel 48 Mw bepaalt nadrukkelijk dat iedere instelling die zendtijd heeft
verkregen, zelf vorm en inhoud van haar programma bepaalt en verantwoordelijk
is voor hetgeen in haar zendtijd wordt uitgezonden. Deze bepaling blijft van
kracht in het voorliggende wetsvoorstel.Daarnaast kent de Mediawet (art. 64, eerste lid) de bepaling dat omroepverenigingen
die zendtijd hebben verkregen voor landelijke omroep een zogeheten programmastatuut
tot stand moeten brengen. Dit programmastatuut komt tot stand na overleg met
de werknemers die belast zijn met de samenstelling van omroepprogramma's en
regelt de journalistieke rechten en plichten van deze werknemers. Diezelfde
verplichting geldt voor de NPS, de NOS en de educatieve omroepinstellingen
(art. 64, vierde lid) alsmede voor lokale en regionale omroepinstellingen,
die reclame-boodschappen uitzenden (art. 43c, vierde lid). Ook deze bepaling
blijft in het voorliggende wetsvoorstel onverkort van kracht.De regering meent dat op deze wijze voldoende garantie geboden is én
blijft voor de door deze leden terecht bepleite aandacht voor journalistieke
en programmatische vrijheid.Het in het wetsvoorstel gehanteerde onderscheid tussen bestuurlijk toezicht
en professionele uitvoering is een ander onderscheid dan dat tussen uitgever
en redactie. Het krantenbedrijf is qua organisatie ook niet zonder meer toe
te passen op het omroepbedrijf. Of bij de publieke omroep sprake is van een
onderscheid uitgever–redactie, zoals gebruikelijk in de perswereld,
is ook afhankelijk van de feitelijke inhoud van de verschillende programmastatuten.
Die inhoud wordt door de Mediawet overgelaten aan het overleg tussen de zendgemachtigden
en hun journalistieke medewerkers. Datzelfde geldt overigens voor de redactiestatuten,
zoals we die sinds jaar en dag kennen in de perssector: ook de inhoud daarvan
komt tot stand in overleg tussen uitgever en redactie.In het wetsvoorstel vindt versterking plaats van de instrumenten voor
beleidsvorming, financiering en programmering. Omdat de positie van de omroepverenigingen
van dien aard is dat hun inbreng bij de programmering noodzakelijk is, is
een organisatie opgebouwd waarin de combinatie van decentrale voorstellen
en centrale richtlijnen leidt tot optimalisatie van het resultaat op de verschillende
zenders. Dat veronderstelt een grote betrokkenheid van de raad van bestuur
en de zendercoördinatoren bij het proces van programmatische ontwikkeling
en programmering. Op dezelfde manier, maar omgekeerd, dienen de omroepzendgemachtigden
betrokken te zijn zowel bij de profilering en programmering van de zenders
als bij de algemene beleids- en financiële vragen.De leden van de fractie van de PvdA vragen voorts waarom, gelet op de
omvang van de Mediawet na aanvaarding van het onderhavige wetsvoorstel, niet
gestreefd is naar terugtred van de wetgever. Waarom, zo vragen zij, is niet
de weg gekozen van een summiere regelgeving in de wet en voor het verder vastleggen
van richtlijnen voor de publieke dienst omroep in de voorwaarden van de zendmachtiging.
In de ogen van deze leden zou dit het voordeel van flexibiliteit in zich bergen.
Zij vroegen verder in hoeverre deze weg in het buitenland reeds is bewandeld
en wezen daarbij met name op het Verenigd Koninkrijk en België.De leden van de PvdA-fractie snijden hiermee een boeiend thema aan. In
het wetsvoorstel worden niet alleen bepalingen vervangen en gewijzigd, maar
worden ook nieuwe toegevoegd. Per saldo neemt de omvang van de wet daardoor
enigszins toe. Het is denkbaar dat veel van wat nu in de wet is en wordt geregeld
ook op een ander juridisch niveau zou kunnen worden geregeld, zoals in statuten,
overeenkomsten en vergunningsvoorwaarden. De huidige structuur
van de Mediawet laat dat echter niet toe. Ten eerste bepaalt de Grondwet dat
de wet regels stelt voor radio en televisie. Een wettelijk kader zal dus altijd
noodzakelijk zijn. Dit kader kan echter wel de ruimte bieden om een aantal
zaken te delegeren naar andere juridische instrumenten. De huidige wet en
de verleende concessies en zendtijdtoewijzingen laten daarvoor nu niet de
ruimte. Het wetsvoorstel gaat – zeker na de amenderingen door de Tweede
Kamer – tot aan de grens van wat daarbinnen mogelijk is. Voordeel van
regeling bij wet is dat daarmee de rechtszekerheid voor betrokken organisaties
gewaarborgd wordt, nadeel is een zeker gemis aan flexibiliteit. Een ander
bezwaar zou kunnen zijn dat het parlement aanzienlijk minder invloed kan uitoefenen
op de inhoud van de regelingen ten aanzien van de publieke omroep. In het
Verenigd Koninkrijk, waarnaar door deze leden verwezen wordt, was de toenmalige
Labour-oppositie om die reden bij de verlenging van het Royal Charter en de
Agreement voor de BBC voorstander van regeling van de BBC bij wet. De Charter-figuur
werd door hen als ondemocratisch ervaren, te meer daar de commerciële
omroep wel bij wet werd geregeld.Aan de Tweede Kamer is toegezegd nog dit jaar een hoofdlijnennotitie op
te stellen ter voorbereiding van de concessiewetgeving. De suggestie van de
leden van de PvdA-fractie kunnen daarbij betrokken worden. Ik begrijp de aarzeling
die deze leden hebben bij het hanteren van het begrip concessie. Wij zullen
moeten bezien of dit wel de juiste term is voor hetgeen ons voor ogen staat.
De term is voor mij in ieder geval niet sacrosanct.In de genoemde notitie zal ook stilgestaan worden bij de manier waarop
in het buitenland de taakopdracht van de publieke omroep en de operationalisering
daarvan zijn vastgelegd. Hiervoor is reeds kort ingegaan op de situatie in
het Verenigd Koninkrijk. Daarnaast kan gewezen worden op recente omroepwetgeving
in Vlaanderen en Portugal. De taakopdracht van de openbare omroep van de Vlaamse
gemeenschap, de Vlaamse Radio- en Televisieomroep (VRT), werd geregeld in
het zgn. mini-decreet van 22 december 1995 en het VRT-decreet van 29 april
1997. Volgens het VRT-decreet moet de Vlaamse overheid met de VRT een beheersovereenkomst
sluiten voor een periode van vijf jaar. De bedoeling hiervan is concreet gedefinieerde
doelstellingen vast te leggen voor de uitvoering van de openbare opdracht.
De Vlaamse regering stemde op 14 mei 1997 in met de eerste beheersovereenkomst,
die geldt voor de periode 1997–2001. Op grond van de meest recente omroepwetgeving
in Portugal werd op 31 december 1996, met terugwerkende kracht tot 1 januari
1996, door de Portugese regering een 15-jarige concessie toegekend aan Radiotelevisao
Portuguesa S.A. (RTP), die hiermee als exclusieve uitvoerder werd aangewezen
van de publieke televisiedienst in Portugal. Het in het kader van deze concessie
opgestelde concessiecontract, waarin op gedetailleerde wijze rechten en verplichtingen
behorend bij de concessie zijn vastgelegd, zal elke 3 jaar worden vernieuwd.Ook de leden van de fractie van D66 spreken steun uit aan het doel van
het wetsvoorstel, waarbij zij vragen of de amendering door de Tweede Kamer
de gestelde doelen wezenlijk heeft beïnvloed. In het bijzonder vragen
zij naar de invloed van het programmaversterkende budget van de raad van bestuur
en de positionering van het NOS-programma.De regering was voorstander van een grotere afstand tussen de raad van
bestuur en het NOS-programma dan uiteindelijk in het wetsvoorstel is geregeld.
De positie van de raad van bestuur zou inderdaad zuiverder zijn geweest indien
geen programmatische verantwoordelijkheid behoefde te worden gedragen. Anderzijds
is het niet zo – de regering antwoordt dit ook op dezelfde vragen van
de CDA-fractie – dat door de in de wet neergelegde structuur belangenverstrengelingen
of onduidelijke verantwoordelijkheden ontstaan. De afstand van
de raad van bestuur ten opzichte van de radio- en televisiedienst zou groter
kunnen zijn, maar de huidige situatie laat zien dat de verschillende verantwoordelijkheden
wel degelijk uit elkaar zijn te houden.De regering wijst in dit verband ook op het wettelijk voorgeschreven programma-statuut
dat recent bij de NOS tot stand is gebracht. Dit statuut garandeert reeds
een grote mate van programmatische autonomie van het NOS-programma. In het
kader van het vaststellen van de statuten van de nieuwe NOS zal worden nagegaan
op welke wijze de verschillende verantwoordelijkheden zo goed mogelijk kunnen
worden geregeld. Derhalve vreest de regering geen grote complicaties of vormen
van onbehoorlijk bestuur.Zij voegt daar nog aan toe dat naast de wenselijkheid van redactionele
zelfstandigheid het afleggen van financiële en professionele verantwoordelijkheid
aan bestuurlijke gremia tot de normale verplichtingen van en binnen organisaties
behoren.Op het punt van de verhoging van het programmabudget van de raad van bestuur
van 5 naar 10% wijst de regering erop dat er sprake is van een bevoegdheid
van de staatssecretaris om jaarlijks het maximumpercentage vast te stellen
op voorstel van de raad van bestuur in het kader van het meerjarenplan. Deze
procedure garandeert bespreking van de voornemens en besluitvorming in alle
relevante gremia van de publieke omroep en daarna de overheid. De regering
wijst er tevens op dat de beschikbaar komende bedragen niet door de raad van
bestuur zelf voor programma's mogen worden aangewend, en jaarlijks moeten
worden uitgegeven aan de programma's op de verschillende televisie- en radionetten
van de organisaties die tot het verzorgen van omroep op die zendernetten gerechtigd
zijn. Deze regeling garandeert dat de raad van bestuur niet te veel macht
op dit punt aan het wetsvoorstel kan ontlenen.De leden van de fracties van GPV, SGP en RPF juichen versterking van de
organisatie van de publieke omroep toe, maar hebben aarzeling bij de uitwerking
daarvan inclusief de amendering in de Tweede Kamer, waardoor hun vrees is
versterkt dat de waarde van omroepverenigingen als instrumenten ter bewaking
van de pluriformiteit wordt onderschat.Zoals hiervoor reeds aangegeven en op diverse andere plaatsen in de schriftelijke
voorbereiding van het wetsvoorstel is neergelegd, hecht de regering eraan
om de verschillende identiteiten binnen respectievelijk de pluriformiteit
en diversiteiten van het Nederlandse publieke omroep bestel te handhaven en
te versterken. Zij meent derhalve dat er voor de geuite vrees van deze fracties
geen reden behoeft te zijn.De leden van de commissie merken op dat het wetsvoorstel bepaalt dat inwerkingtreding
op 1 januari 1998 zal plaatsvinden. Zij wijzen daarbij op een toezegging van
het kabinet dat er geen vaste data van ingang worden vermeld en vragen of
de staatssecretaris overweegt om een en ander bij novelle te corrigeren.Hier is sprake van een misverstand. Artikel VI van het voorstel van wet
bepaalt dat de wet in werking treedt op een bij koninklijk besluit te bepalen
tijdstip dat voor de verschillende artikelen of onderdelen daarvan verschillend
kan worden vastgesteld. De regering streeft er overigens wel naar het wetsvoorstel
per 1 januari 1998 in werking te doen treden en hoopt daarom op een spoedige
behandeling door de Eerste Kamer.De leden van de VVD-fractie vragen of de regering de procedure voor benoeming
van de leden van de raad van bestuur kan meedelen inclusief het profiel waaraan
deze leden moeten voldoen.Het profiel van deze leden kan als volgt worden geschetst: kwaliteit in
bestuur en management, kennis/affiniteit met het omroep/audiovisuele werkveld, onafhankelijk kunnen functioneren, vertrouwen van alle betrokkenen
hebben.Ondergetekende is in overleg met een delegatie van de publieke omroep
over de benoeming van de betreffende leden van de raad van bestuur. Daarmee
wordt inhoud gegeven aan het wettelijk vereiste dat deze leden worden benoemd
door de staatssecretaris van OCW in overleg met de publieke omroep.De leden van de fractie van PvdA vragen de regering uiteen te zetten in
welke mate artikel 18b, dat regelt dat een aantal besluiten van de raad van
bestuur de instemming van de raad van toezicht behoeven, er toe zal kunnen
leiden dat de leden van de raad van bestuur metterdaad verantwoording afleggen
aan de raad van toezicht. Deze leden vragen voorts naar de openbaarheid van
vergaderingen van de raad van toezicht en in hoeverre de inlichtingen verschaft
aan de minister op grond van artikel 23 voorwerp van verplichtingen op grond
van de Wet openbaarheid van bestuur zijn.De raad van bestuur is in zijn algemeenheid verantwoording verschuldigd
over het beleid en de uitvoering daarvan aan de raad van toezicht. De verantwoordelijkheid
van de raad van toezicht voor het toezicht op het beleid van raad van bestuur
en de algemene gang van zaken is in de in artikel 18b genoemde gevallen zodanig
specifiek, dat de raad van bestuur een aantal besluiten niet kan nemen zonder
instemming van de raad van toezicht. In deze gevallen is er zeer direct en
metterdaad sprake van het afleggen van verantwoording door de raad van bestuur.Het wetsvoorstel brengt geen wijzigingen ten opzichte van de huidige situatie
met zich mee ten aanzien van openbaarheid van vergaderingen en besluiten.
De vergaderingen van de raad van toezicht zijn, net als de vergaderingen van
het huidige algemeen bestuur van de NOS, in beginsel niet openbaar, hetgeen
ook niet gebruikelijk is voor een toezichthoudend orgaan dat te vergelijken
is met de raad van commissarissen van een structuurvennootschap. Een belangrijke
overweging daarvoor is dat in de raad van toezicht besluiten worden genomen
die het bedrijfsbelang van de publieke omroep betreffen. Openbaarheid zou
dit belang kunnen schaden. Voorzover de besluitvorming van de raad van toezicht
betrekking heeft op de uitvoering van overheidstaken van de NOS kan een belanghebbende
daar eventueel met een beroep op de Wet openbaarheid van bestuur kennis van
nemen. Ook van de inlichtingen die aan de minister worden verstrekt kan binnen
de grenzen van de Wet openbaarheid van bestuur kennis worden genomen.De leden van de D66-fractie vragen zich af of de benoeming van de netmanager
door de raad van bestuur niet een te centralistische constructie is die tekort
doet aan de pluriformiteit. Tevens vragen zij bij welke beroepsinstantie zendgemachtigden
hun miskende belangen kunnen voorleggen.Naar het oordeel van de regering raakt de benoeming van de netmanager
door de raad van bestuur niet aan de pluriformiteit van de publieke omroepen.
Immers, deze pluriformiteit, dat wil zeggen de pluriformiteit van de programma's,
wordt gegarandeerd door de omroepverenigingen en andere omroeporganisaties.
In de tweede plaats kan de zendercoördinator slechts benoemd worden met
instemming van het netbestuur. Dat garandeert de benoeming van zendercoördinatoren
die het vertrouwen van zowel de raad van bestuur als het netbestuur hebben. Indien de uitoefening van bevoegdheden op het vlak van coördinatie
en programmering door de raad van bestuur leidt tot een besluit in de zin
van Algemene wet bestuursrecht, staat daartegen uiteindelijk voor de betrokken
zendgemachtigde bezwaar en beroep op de administratieve rechter open, zoals
dat ook in de huidige situatie het geval is bij besluiten van
het dagelijks bestuur. Ook een netbestuur kan tegen de besluiten van de raad
van bestuur bezwaar maken bij de interne geschillencommissie, en vervolgens
eventueel beroep instellen bij de rechter.De leden van de VVD-fractie vragen of het waar is dat voor de functie
van netcoördinator al actief geworven is en of de regering het eens is
met de leden van de VVD-fractie dat dit op gespannen voet staat met het voorliggende
wetsvoorstel (artikel 40) aangezien de nog te benoemen raad voor bestuur hierdoor
voor een voldongen feit staat.Door het netbestuur van Nederland 1 is in de dagbladen geworven voor een
nieuwe netmanager voor Nederland 1. Eveneens begreep ik uit berichten dat
het netbestuur van Nederland 3 met inschakeling van het bureau Berenschot
is gestart met het werven van een netmanager voor Nederland 3.Ik ben het eens met de leden van de VVD-fractie dat dit op gespannen voet
kan staan met het wetsvoorstel. Ik heb beide besturen dan ook meegedeeld dat
het mijns inziens ongewenst zou zijn om in deze periode tot de benoeming van
netcoördinatoren over te gaan. Niet alleen vanwege de binnenkort te voorziene
invoering van de organisatiestructuur, zoals neergelegd in het wetsvoorstel,
maar ook in het belang van de betreffende functionarissen omdat aan hen geen
enkele zekerheid kan worden geboden dat de raad van bestuur hen op de wettelijk
vastgelegde positie zal willen benoemen.Inmiddels is mij door beide organisaties bevestigd dat de wervingsprocedures
een onderdeel vormen van de voorbereiding voor de benoeming van de betreffende
functionarissen door de raad van bestuur, die waarschijnlijk binnen enkele
maanden zal aantreden.De leden van de fractie van de PvdA vragen nader toe te lichten hoe een
netredactie voor een radioprogrammanet kan functioneren wanneer een groot
aantal zendgemachtigden daarvan deel moet uitmaken.De regeling voor de coördinatie op de radionetten is niet ingrijpend
veranderd ten opzichte van de thans geldende regeling. De voornaamste verandering
bestaat eruit dat de netcoördinator niet meer benoemd wordt uit de leden
van de netredactie, maar rechtstreeks door de raad van bestuur wordt aangesteld.
Deze verandering vloeit voort uit de visie van de regering op de taak van
de raad van bestuur ten aanzien van de professionele aansturing van de programmering.
Daarmee neemt het belang van een goede overlegstructuur waarin alle zendgemachtigden
die op een radionet uitzenden participeren alleen maar toe. Mede gelet op
de goede ervaringen die zijn opgedaan met de coördinatie op de radionetten,
heeft de regering er bewust voor gekozen de samenstelling van de redacties
niet te wijzigen. Overigens krijgen de netredacties de bevoegdheid hun werkzaamheden
naar eigen inzicht in te richten. Dit biedt voldoende ruimte om het functioneren
van deze netredacties te optimaliseren.De leden van deze fractie gaan ook in op de samenwerking tussen de Wereldomroep
en de binnenlandse omroep en vragen daarbij naar de bevoegdheid voor satellietuitzendingen
van de landelijke publieke omroep die buiten de landsgrenzen ontvangen kunnen
worden, en naar de coördinatie op dit punt met de Wereldomroep.De samenwerking tussen de geledingen van de publieke omroep is voor de
regering altijd een belangrijk beleidsthema geweest. Concreet heeft dit onder
meer vorm gekregen in de bepaling dat het verzorgen van televisieprogramma's
door de Wereldomroep geschiedt in samenwerking met de NOS (artikel 76, 2e
lid Mw). Deze bepaling geeft een nadere invulling van de taak van de Wereldomroep
om televisieprogramma's te verzorgen, bestemd voor landen en gebieden buiten
Nederland en voor Nederlanders die buiten de landsgrenzen verbljven. Genoemde
taak van de Wereldomroep laat echter onverlet dat in bepaalde
gevallen de uitzendingen van de binnenlandse omroep ook buiten de landsgrenzen
te ontvangen zijn. Dit betreft allereerst de ontvangst van aardse zenders
in de grensgebieden van Nederland en voorts de doorgifte van diezelfde programma's
op kabelnetten in Vlaanderen, Brussel, Noordrijnland-Westfalen en Nedersaksen.
Zoals bekend wordt dit laatste ook door de regering bevorderd. De ontvangst
van de satellietuitzendingen van de landelijke radio- en televisieprogramma's
betekent een verruiming van de eerdergenoemde ontvangstmogelijkheden. Daarbij
moet wel worden opgemerkt dat de NOS, naar zij mij onlangs nog eens heeft
bevestigd, gekozen heeft voor satellietverspreiding van de programma's van
de landelijke publieke omroep om tegemoet te komen aan de uitdrukkelijke wens
van de Tweede Kamer om in Nederland zelf van de satelliet een concurrende
infrastructuur te maken ten opzichte van de kabel. De bevoegdheid tot uitzending
via de satelliet is in dit kader geen andere dan de bevoegdheid via aardse
zenders uit te doen zenden.Gezien het voorgaande is er geen noodzaak om te komen tot aanpassing van
het wettelijk kader. Dat laat echter onverlet dat ik mij heb ingespannen en
dat zonodig weer zal doen om de plannen van de Wereldomroep en de NOS te coördineren.
Het overleg over het BVN-project tussen de Wereldomroep en de NOS duurt nog
voort. Het spreekt vanzelf dat daarbij ook de ontvangstmogelijkheden van de
digitale satellietuitzendingen van Nederland 1, 2 en 3 worden betrokken.De leden van de fractie van de VVD stelden een aantal vragen over de bestuurlijke
organisatie van de STER in het licht van de voorgestelde organisatorische
veranderingen in de structuur van de landelijke publieke omroep.In het voorliggende wetsvoorstel behoudt de STER de organisatorische plaats
die zij ook nu heeft. In het bestuur van de STER hebben drie leden zitting
op voordracht van de NOS. De raad van bestuur van de NOS is in het wetsvoorstel
belast met alle taken van de NOS die niet uitdrukkelijk aan de raad van toezicht
zijn voorbehouden. Het is derhalve de raad van bestuur die tot voordracht
bevoegd is. Het ligt in de rede dat de raad van bestuur goed contact wil hebben
met de STER. Zij kan dit bevorderen door een lid van de raad van bestuur voor
te dragen. Op basis van de ervaringen die opgedaan worden met de nieuwe organisatiestructuur
zal de bestuurlijke inpassing van de STER opnieuw bezien kunnen worden in
het kader van de op te stellen concessiewet. De regering kan zich voorstellen
dat de samenstelling van het STER-bestuur wordt gewijzigd in die zin dat het
bestuur zal bestaan uit een onafhankelijk voorzitter, een lid van de raad
van bestuur en een deskundige op het reclameterrein.De leden van deze fractie vragen vervolgens waarom het zo is dat de 39f-zendgemachtigden
wel een gelijkwaardige positie hebben bij de totstandkoming van de programmatische
uitgangspunten op het televisieprogrammanet, maar niet in artikel 41b.Dit artikel betreft de mogelijkheid van afwijking door de raad van bestuur
van de vaste zendtijdindeling op een bepaald televisieprogrammanet. De reden
hiervoor is dat artikel 41b geen betrekking heeft op deze categorie zendgemachtigden.
Dat blijkt uit de aanhef van het eerste lid van dit artikel. Het betreffende
artikel heeft uitsluitend betrekking op omroepinstellingen die zijn ingedeeld
op een vast zendernet. Dat zijn de omroepverenigingen en de NPS.In dat verband vragen de leden van de D66-fractie zich af wat de positie
zal zijn van de 39f-zendgemachtigden bij het toekomstig concessiestelsel.
De positie van de 39f-zendgemachtigden is volgens de regering niet zonder
meer te vergelijken met die van de omroepinstellingen. De 39f-instellingen
zijn evenals politieke partijen en de overheid instellingen die
voor toewijzing van zendtijd in aanmerking komen, maar zij hebben niet als
hoofdtaak omroepuitzendingen te verzorgen. Het zijn dus geen omroepinstellingen.
Om die reden ligt het niet direct voor de hand deze instellingen in het concessieverband
op te nemen. Het huidige mechanisme voor toewijzing van zendtijd aan deze
instellingen zou dan in principe ongewijzigd kunnen blijven. Gelet op de bijzondere
positie die de 39f-zendgemachtigden in het omroepbestel innemen, vraagt hun
bestuurlijke inbedding natuurlijk wel aparte aandacht. Bij het opstellen van
de concessiewet zal daarmee rekening worden gehouden.Ten slotte vragen deze leden nog een reactie op de brief die de NOS op
18 september aan de Eerste Kamer zond. Daarin stelt de NOS twee zaken aan
de orde. Naar de mening van de NOS zou de mogelijkheid die artikel 41b, lid
1, onder a, en lid twee, bieden tot het indelen van zendtijd op een ander
net dan het «thuisnet» in strijd zijn met de concessierechten.
Tevens bepleit de NOS artikel 103, lid 1, onder a, niet in werking te laten
treden, omdat de ratio daaraan ontvallen is.De regering deelt de kritiek van de NOS op de mogelijkheid tot zendtijdindeling
op een ander televisienet niet. De regeling maakte reeds onderdeel uit van
het oorspronkelijke wetsvoorstel, zoals voorgelegd aan de Raad van State.
Deze had geen kritiek op deze regeling. Het gegeven dat de Tweede Kamer de
regeling verruimd heeft van 130 uur naar 260 uur doet daar ten principale
niets aan af. Bij het formuleren van de regeling is de regering zich terdege
bewust geweest van het feit dat zij de grenzen van de concessierechten nadert.
Om die reden is de regeling met een zorgvuldige procedure omgeven. De NOS
beschrijft deze ook in haar brief. De omroepvereniging die het betreft heeft
een vetorecht op indeling op een ander net. Voorts is overleg met het netbestuur
van het ontvangende net vereist. Hierdoor zijn voldoende waarborgen voor een
zorgvuldige besluitvorming gegeven. Mocht dat nog onvoldoende zijn dan staat
beroep op de rechter open. De voorgestelde wettelijke regeling heeft tot doel
de publieke omroep een faciliteit te bieden voor grotere slagvaardigheid.
Nu zijn de omroepverenigingen de gevangenen van hun eigen net. Het kan ook
zijn dat zij zelf denken dat een netoverschrijdende programmering in een bepaald
geval goed zou zijn, bijvoorbeeld voor de profilering van de zendernetten.
De wet dient dat dan niet in de weg te staan. Het hoeft niet te gebeuren,
maar het mag wel.Voorts merkt de NOS in haar brief op dat de indelingsvrijheid van de raad
van bestuur zich niet verdraagt met de zekerheid van gezamenlijke indeling
van samenwerkende concessionarissen die een rechtspersoon in de zin van artikel
51 Mediawet hebben opgericht. Het ontgaat de regering wat hier nu precies
mee wordt bedoeld.Bij de verlening van de concessie voldeden geen van de samenwerkingsrechtspersonen,
voor zover ze er al waren, aan de wettelijke eisen. Dus in de zin van de wet
bestonden zij niet. Daaraan kunnen derhalve geen rechten ontleend worden.
Overigens is het nu juist de bedoeling van de samenwerkingsrechtspersoon dat
daarin de onderlinge relaties tussen de netbespelers geregeld worden. In dat
verband kunnen zij dus afspreken dat een concessionaris alleen instemt met
de indeling van een deel van zijn zendtijd op een ander televisienet indien
ook de andere netpartners daarmee instemmen. Daarmee wordt het een zaak van
onderlinge afspraken in aanvulling op de wettelijke regeling.Artikel 103a, lid 1, onder a, betreft de 7% compensatie voor de NPS in
verband met het ontbreken van de mogelijkheid extra middelen via de ledenbijdrage
te verwerven.De NPS heeft immers geen leden. Nu de Tweede Kamer de verhoging van de
ledenbijdrage van f 10,– naar f 25,– heeft verworpen,
is de ratio aan deze regeling in belangrijke mate ontvallen. Uit nader onderzoek
is voorts gebleken dat de financiële positie van de NPS niet zodanig
is dat daaraan een zelfstandig argument voor een budgetverhoging ontleend
kan worden. Gebleken is immers dat de NPS meer dan gemiddeld
profiteert van de bijdragen van het Stimuleringsfonds en het Coproductiefonds
voor de Binnenlandse Omroep (Cobo). Om die reden heb ik het voornemen de bepaling
bij gelegenheid te schrappen en tot die tijd de betreffende wijziging van
artikel 103 niet in werking te laten treden.De leden van de VVD-fractie vragen bij wie de verantwoordelijkheid voor
de satellietuitzendingen van Nederland 1, 2 en 3 berust.De verantwoordelijkheid voor de satellietuitzendingen van Nederland 1,
2 en 3 berust bij de instellingen die zendtijd voor landelijke omroep hebben
verkregen, evenals dat geldt voor de verspreiding zoals die thans door de
Nozema wordt verzorgd. Gelet op het feit dat de afzonderlijke programma's
van de landelijke zendgemachtigden worden gebundeld op de drie televisierespectievelijk
vijf radioprogrammanetten, ligt het in de rede dat de NOS, met in achtmening
van artikel 16, vierde lid Mw, daartoe de zakelijke afspraken met de zenderbeheerders
maakt.De leden van de fractie van de PvdA vragen naar de relatie tussen de programma-autonomie
van de zendgemachtigden en de bevoegdheden die in de nieuwe structuur worden
gegeven op het punt van programmering en coördinatie. Zij vragen naar
de mogelijkheden indien een zendgemachtigde zich niet neerlegt bij een besluit
inzake programmering en coördinatie of tegen onredelijke beslissingen
op dat punt.De uitoefening van bevoegdheden in het kader van programmering en coördinatie
strekt niet zo ver dat daarmee de inhoud van de programma's van de zendgemachtigden
kan worden bepaald. Het in artikel 48 van de Mediawet neergelegde beginsel
van programma-autonomie van zendgemachtigden blijft onverkort gehandhaafd.
De bevoegdheden van de raad van bestuur inzake de coördinatie en versterking
van de programmering leiden niet tot inmenging in de inhoudelijke programmatische
autonomie van de zendgemachtigden. Voor zover de programmatische autonomie
aan de orde komt, bijvoorbeeld in het kader van de vaststelling van de netprofielen
en de netmeerjarenplannen, voorziet het wetsvoorstel altijd in betrokkenheid
van de zendgemachtigden. Zo is de vaststelling van de netprofielen een autonome
bevoegdheid van de netbesturen, waarin alle betrokken zendgemachtigden vertegenwoordigd
zijn, waarbij de netprofielen niet vastgesteld of gewijzigd kunnen worden
zonder dat alle betrokken zendgemachtigden daarmee instemmen. De raad van
bestuur heeft geen mogelijkheden om netprofielen te wijzigen of een netbestuur
te dwingen een andere profiel vast te stellen.Ten aanzien van de beroepsmogelijkheden verwijs ik kortheidshalve naar
de beantwoording van de vraag die hiervoor door de leden van de D66-fractie
is gesteld.De leden van de fractie van PvdA vragen naar de waarborgen voor de redactionele
autonomie van de zendgemachtigden bij de inzet van het budget voor programmaversterking
op grond van artikel 101, eerste lid, onderdeel f.De gelden voor programmaversterking worden in het kader van het overeengekomen
programmabeleid voor de publieke omroep als geheel door de raad van bestuur
ingezet aan de hand van programmatische voorstellen van de zendgemachtigden.
De raad van bestuur treedt niet zelf als zendgemachtigde op, noch kan hij
de zendgemachtigden voorschrijven om bepaalde programma's te verzorgen. Het
fonds voor programmaversterking is een instrument voor de raad van bestuur
om de verzorging van bepaalde categoriën programma's te stimuleren. De
verzorging van de programma's is en blijft de taak van de zendgemachtigden
aan wie de gelden ter beschikking worden gesteld.De leden van de PvdA-fractie wijzen voorts op de bijzondere positie die
het NOS-programma inneemt. Zij vragen, nu het oorspronkelijke wetsvoorstel
op dit punt is geamendeerd, naar de mogelijkheden om voldoende inhoudelijke
zelfstandigheid van het NOS-programma te waarborgen. In dat verband bepleiten
zij een delegatieregeling bijvoorbeeld via de statuten.In het verlengde van hetgeen hierover eerder is geantwoord aan de leden
van de fracties van het CDA en D66, bevestig ik hier nogmaals dat ik van mening
ben dat gepoogd moet worden statutair de onafhankelijkheid van het NOS-programma
zo goed mogelijk te waarborgen. Momenteel wordt gewerkt aan het opstellen
van concept-statuten. Daarbij heeft ook dit onderwerp mijn aandacht. De suggestie
van een delegatieregeling zal ik in dat verband op zijn merites en mogelijkheid
beoordelen.Financiële onderwerpenDe leden van de PvdA-fractie nemen met grote instemming kennis van de
inspanningen van de Nederlandse regering om te komen tot een protocol over
de financiering van de publieke omroep bij het Verdrag van Amsterdam.De positie van de publieke omroep in Europees verband werd door het Nederlands
voorzitterschap op de agenda gezet van de informele ontmoeting van cultuur-
en mediaministers te Maastricht (6–8 april 1997). De discussie vond
plaats op basis van de uitkomsten van een conferentie van mediadeskundigen
(Amsterdam, 17–18 februari 1997). In Maastricht werd duidelijk dat de
zorgen die velen hadden over de mogelijke strijdigheid van de financiering
van publieke omroep met de mededingings- en staatssteunbepalingen in het Europees
Verdrag, bij de Europese regeringen breed gedeeld werden. Het verheugt de
regering dat de voorstellen die vervolgens in het kader van de Intergouvernementele
Conferentie (IGC) werden ingediend ook hebben geleid tot een consensus onder
de regeringsleiders. Het bij het Verdrag van Amsterdam gevoegde protocol schept
een aanzienlijk grotere juridische zekerheid over de bevoegdheid van de lidstaten
om te voorzien in de financiering van de, door elke lidstaat zelf te bepalen,
taakopdracht van de publieke omroep. Het belang van dit protocol is dat door
de gezamenlijke politiek verantwoordelijke overheden in Europa is aangegeven
dat deze financiering in principe niet te beschouwen is als staatssteun in
de zin van het EU-verdrag en dat de beoordeling daarvan niet uitsluitend aan
de Europese rechter wordt overgelaten. Bij het opstellen van het protocol
is gestreefd naar een evenwicht tussen de beoogde bescherming van de publieke
omroep en het waarborgen van de mededingingsregels van de interne markt, op
grond waarvan het Europees Hof van Justitie een toetsende rol kan blijven
vervullen.De leden van de PvdA-fractie missen het inzicht in de wijze waarop de
regering meent in de toekomst de financiële grondslagen van de publieke
dienst omroep te verzekeren.Voorts vragen de leden van de PvdA-fractie zich af of de regering voornemens
is op meer principiële wijze de omvang van de te heffen omroepbijdragen
van argumenten te voorzien dan tot nog toe het geval is geweest, vooral met
verwijzing naar «koopkrachtplaatjes» en naar mogelijke bezuinigingen
bij de omroep.Ik zal nog voor de begrotingsbehandeling medio november een brief aan
de Tweede Kamer zenden, waarin mijn reactie op het Meerjarenplan 1998 –
2001 van de landelijke publieke omroep zal zijn vervat. Daarbij betrek ik
tevens de resultaten van het onderzoek dat het bureau McKinsey heeft gehouden
naar efficiencymogelijkheden bij de publieke omroep.In deze brief zal ik voorts aangeven op welke wijze de publieke omroep
op weg is naar een structureel gezonde financiële meerjarenbegroting.De leden van de VVD-fractie vragen of de regering, in aanvulling op de
brieven van de staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen van
24 en 25 juni 1997, inmiddels een duidelijker beeld kan geven van de actuele
financiële situatie bij de publieke omroep.Voor de beantwoording van deze vraag verwijs ik kortheidshalve naar het
voorgaande antwoord op de vraag van de leden van de PvdA-fractie.De leden van de CDA-fractie vragen aandacht voor de zorgvuldige invoering
van de wet, waarbij zij refereren aan de gevolgen van de motie-Stellingwerf
en het verhoogde budget voor de raad van bestuur.Van de zijde van de regering wordt toegezegd, dat bij de invoering van
de wet geen onredelijke eisen worden gesteld. De publieke omroep heeft reeds
overleg gestart met het Commissariaat voor de Media over de uitvoering van
de motie-Stellingwerf. Het departement is daarbij betrokken. Bij de bepaling
van de hoogte en de besteding van het programmabudget van de raad van bestuur
zal de realiseerbaarheid van een goed proces van programma-opbouw en -productie
in redelijkheid als uitgangspunt dienen.De leden van de fractie van het CDA wijzen op de grondrechtelijke bescherming
van de vrijheid van vereniging. Zij vragen om een uiteenzetting van de regering
over de verhouding van dit grondrecht met het oorspronkelijk voornemen bij
wet te verplichten tot contributieverhoging en de overige – niet nader
genoemde – beperkingen in het wetsvoorstel van de vrijheid van vereniging.De regering is van mening dat de voorgestelde maatregelen niet strijdig
zijn met de vrijheid van vereniging. De Mediawet regelt de relatie van de
overheid met een bepaald soort verenigingen, die nader gedefinieerd worden
in deze wet. Aan deze verenigingen stelt de Mediawet vervolgens een groot
aantal eisen. Alleen die verenigingen die aan die eisen voldoen zijn omroepverenigingen
in de zin van de Mediawet en komen derhalve voor zendtijd en financiering
in aanmerking. Zo bevatte reeds de Omroepwet een bepaling over de hoogte van
de minimum contributie. Die bedroeg eerst f 5,– en is later verhoogd
naar f 10,–. In de Mediawet is daar in 1988 de mogelijkheid van
indexering aan toegevoegd. Een reële contributie is altijd uitgangspunt
van de mediawetgeving geweest. Het hebben van echte leden is altijd een belangrijke
omroeppolitieke vereiste geweest in verband met de legitimering van de omroepverenigingen.
Het staat verenigingen volledig vrij zich te organiseren zoals zij wensen.
Het staat de mediawetgever echter evenzeer vrij kwaliteitseisen te stellen
aan de organisaties die voor toewijzing van zendtijd en financiering in aanmerking
wensen te komen.Het stellen van eisen aan omroepverenigingen is derhalve niet in strijd
met artikel 8 van de Grondwet. De regering mag in dit verband graag nog eens
de memorie van antwoord (Kamerstukken I, 19 136, 1986/87, nr. 27b, blz.
25–26) bij de totstandkoming van de Mediawet citeren: «Immers
het gevolg van deze bepaling (art. 8 Grondwet) is niet dat de wetgever geen
eisen zou kunnen stellen aan instellingen die binnen het kader van een wettelijke
regeling in aanmerking willen komen voor een vergunning, erkenning, financiering
c.a. of zoals in casu, voor zendtijd. De grondwettelijke bescherming strekt
er niet toe verenigingen te vrijwaren van het stellen van wettelijke eisen
bij het verlenen van beschikkingen als zojuist bedoeld.» Dit eveneens
naar aanleiding van vragen van de toenmalige CDA-fractie.Ook de leden van de fracties van GPV, SGP en RPF gaan in op de motie-Stellingwerf.
Zij vragen hoe de regering deze concreet zal uitvoeren.De regering heeft het Commissariaat voor de Media verzocht de plannen
die daartoe in NOS-verband worden ontwikkeld zorgvuldig te toetsen
aan de tekst van het wetsvoorstel en de intentie van de motie. Vervolgens
zal in overleg met het Commissariaat bepaald worden op welke wijze omroepverenigingen
op voldoende wijze uitvoering geven aan de ontkoppeling van lidmaatschap en
abonnement op een programmablad.Door de leden van de VVD-fractie wordt de terbeschikkingstelling van de
programmagegevens door de NOS aan de orde gesteld en wordt om een inhoudelijke
reactie gevraagd op de brief van de Telegraaf van 11 augustus jl.Over het terbeschikking stellen van de programmagegevens door de NOS is
door het lid Heemskerck Pillis-Duvenkot c.s. een motie ingediend (Kamerstukken
II, 1996/97, 24 808, nr. 37). In deze motie is de regering verzocht «te
bevorderen dat de NOS de haar ter beschikking gestelde omroepgegevens tegen
een marktconforme vergoeding aan derden ter beschikking stelt.» Naar
aanleiding van deze motie heeft op 1 oktober jl. een Algemeen overleg plaats
gevonden met de vaste commissie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen. Uitkomst
van dit overleg is dat de vaste commissie van oordeel is dat door de regering
in voldoende mate uitvoering is gegeven aan de motie. Voor een inhoudelijke
reactie op de brief van de Telegraaf van 11 augustus jl. wordt verwezen naar
de brief van 25 september jl. aan de Telegraaf, die als bijlage bij de memorie
van antwoord is gevoegd (zie bijlage).De leden van de fracties van GPV, SGP en RPF verzoeken om actuele informatie
over de financiële situatie van de omroepen, tegen de achtergrond van
het achterwege blijven van de wettelijke verhoging van de contributies.Voor de beantwoording van deze vraag verwijs ik kortheidshalve de beantwoording
van de eerdere vraag hierover van de leden van de PvdA- en VVD-fracties.Voorts stellen de leden van de fracties van GPV, SGP en RPF enkele vragen
over de vorming en vaststelling van de plannen. Zo vragen zij zich af of de
periode tussen 1 augustus en 1 oktober niet erg krap is, onder andere omdat
in die periode ook de instemming van de raad van toezicht moet worden verkregen.
De tweede vraag in het verlengde hiervan luidt of het billijk is om in geval
de NOS niet op tijd haar meerjarenplan indient – een korting toe te
passen op de budgetten van de programma verzorgende instellingen.De praktijk van de huidige regeling laat zien dat de uiterste datum voor
inlevering van het Meerjarenplan te weten 1 oktober, haalbaar is. Daartoe
wordt gedurende de genoemde zomermaanden het overleg door de zendgemachtigden
gevoerd met de NOS. In de situatie van het voorliggende wetsvoorstel zal de
praktijk niet in die mate van de huidige afwijken dat er een onoverkomelijke
vertraging zal optreden door de vereiste instemming van de raad van toezicht.Indien de NOS niet op tijd het meerjarenplan indient zal het toepassen
van een korting pas effectief worden in de periode waarover het meerjarenplan
rapporteert, hetgeen de facto betekent dat er nog gelegenheid is om, voordat
die periode begint, aan de gestelde termijneisen voor indiening van het meerjarenplan,
te voldoen.Verschillende fracties informeren naar de gevolgen van het door de Tweede
Kamer aangenomen amendement op artikel 54, dat voorschrijft dat minimaal 25%
van de zendtijd voor bepaalde programmacategorieën dient te bestaan uit
producties die zijn geproduceerd door onafhankelijke producenten.In mijn schriftelijke reactie op het verslag van de Tweede Kamer en tijdens
de plenaire behandeling van het wetsvoorstel heb ik uitdrukking
gegeven aan mijn aarzelingen op dit punt. Anderzijds geven de meest recente
cijfers mij geen aanleiding te veronderstellen dat het percentage van 25%
ten enenmale onhaalbaar zou zijn. Derhalve is mijn beleid erop gericht in
overleg met NOS, Commissariaat voor de Media, Vereniging van Onafhankelijke
Televisieproducenten (OTP ) te bepalen op welke wijze met name ook in welk
tempo de maatregel kan worden ingevoerd. De uitkomsten daarvan zijn nu nog
niet aan te geven. Invoering van de maatregel met ingang van 1998 is in elk
geval niet mogelijk, gelet op de beslissingen die voor het televisieseizoen
1997–1998 reeds zijn genomen.De leden van de VVD-fractie merken op dat artikel 54 voorschrijft dat
de totale zendtijd voor televisie voor ten minste 25% onafhankelijke producties
bevat met een minimum van 10% voor elke omroep. Daarbij stellen zij de vraag
of co-producties van omroepen met buitenlandse producenten onder deze 25%
vallen, ook als de bijdrage van deze omroep alleen bestaat uit het beschikbaar
stellen van de financien voor een productie. Voorts vragen deze leden of berichten
juist zijn dat het aannemen van de 25% maatregel leidt tot een uitstroom van
succesvolle omroepmedewerkers en of de producties van deze productiebedrijfjes
onder de 25% norm vallen. Ten slotte vragen de leden van de VVD-fractie of
het omroepen is toegestaan als aandeelhouder toe te treden tot productiemaatschappeijn
en zo ja, onder welke voorwaarden. Daarbij verzoeken zij de regering aan te
geven wat de invoering van commerciële televisie in Nederland voor de
onafhankelijke producenten sinds 1990 heeft betekend.In tegenstelling tot het door de VVD-fractie gestelde heeft het minimumpercentage
voor onafhankelijke producties in artikel 54, gelet op artikel 54, vijfde
en zesde lid, alleen betrekking op de totale zendtijd minus de zendtijd die
wordt besteed aan programma-onderdelen bestaande uit nieuws, sport, spel (tenzij
van culturele of educatie aard) en reclame. Coproducties met onafhankelijke
producenten worden in de praktijk slechts voor de helft meegeteld. Daarbij
wordt geen onderscheid gemaakt tussen binnenlandse of buitenlandse (Europese)
producenten, aangezien dit in strijd zou zijn met Europees recht.Ook vóór de aankondiging van het hogere percentage zijn
omroepmedewerkers eigen productiemaatschappijen begonnen, bijvoorbeeld uit
arbeidsvoorwaardelijke motieven. Volgens de bepalingen van de Mediawet zijn
de producties van dergelijke producenten als onafhankelijk te beschouwen,
zolang er geen omroepen zijn die in deze bedrijven voor meer dan 25%, of bij
twee of meer omroepen, meer dan 50% participeren. De richtsnoer van de Europese
Commissie voor de toepassing van de Richtlijn Televisie Zonder Grenzen bevat
bovendien de afspraak dat een producent als onafhankelijk beschouwd wordt
als niet meer dan 90% van de productie gedurende een periode van drie jaar
aan één omroeporganisatie wordt geleverd, behalve wanneer de
producent slechts één programma of serie maakt gedurende deze
periode. Deze bepaling zal in de praktijk een belemmering vormen voor de door
de leden van de VVD-fractie gevreesde omzeiling van de maatregel.Tot de recente inwerkingtreding van het wetsvoorstel tot liberalisering
van de mediawetgeving diende het Commissariaat voor de Media steeds toestemming
te verlenen voor het verrichten van nevenactiviteiten, waartoe het deelnemen
in productiemaatschappij ook gerekend kan worden. Bij de beoordeling hiervan
hanteerde het Commissariaat als beleidslijn dat deelname wel kon, mits de
producent niet voor derden produceerde. Sinds 1 september jl. geldt de gewijzigde
regeling voor nevenactiviteiten. Op grond daarvan zijn nevenactiviteiten in
zijn algemeenheid toegestaan, mits uiteraard voldaan wordt aan de nieuwe criteria.
Een en ander wordt door het Commissariaat momenteel uitgewerkt in een nieuwe
beleidslijn, die uitgaat van een soepelere benadering dan het oude regime.
Op grond hiervan zal het Commissariaat zelfstandig besluiten
nemen, ook ten aanzien van de bedoelde deelnemingen.In vergelijking met andere landen is in ons land sprake van een uniek
georganiseerd publiek omroepbestel, uiteraard ook voor de komst van commerciële
televisie. Tussen de verschillende publieke omroepen, die als opdrachtgevers
aan producenten optreden, bestond en bestaat een zekere competitie om programmarechten
die in andere landen niet voorkomt. Dit versterkte de onderhandelingspositie
van Nederlandse producenten, terwijl de eigen productiecapaciteit van de publieke
omroepen hen anderzijds dwong tot kostenbewuste productie. In vergelijking
met het buitenland was de positie van de Nederlandse onafhankelijke producent
dan ook relatief sterk ten tijde van de introductie van de commerciële
omroep. De uitbreiding van de markt als gevolg van deze introductie heeft
vervolgens de ontwikkeling van grote onafhankelijke producenten die zowel
aan publieke als commerciële omroep leverden, verder bevorderd en kon
in het geval van Endemol en IDTV ook leiden tot internationale expansie, vooral
als gevolg van de voorsprong in efficiënt produceren. Anderzijds bestaat
de huidige Nederlandse productiemarkt, zo bleek recent uit een in opdracht
van het ministerie van Economische Zaken verrichte internationaal vergelijkende
studie over relatief veel kleine ondernemingen. Twee grote productiebedrijven
zijn de voornaamste leverancier van alle commerciële omroepen, terwijl
drie tot vier middelgrote ondernemingen programma's leveren aan zowel publieke
als commerciele omroepen. Daarnaast zijn veel kleine bedrijven (ca. 480) actief
in televisieprogrammaproductie.De leden van de PvdA-fractie vragen zich af of de verhoging van het percentage
gebaseerd is op gedegen onderzoek naar de markt voor oorspronkelijke televisieproducties
en, zo dit niet het geval is, een dergelijk onderzoek alsnog uitgevoerd zou
kunnen worden.Allereerst herinnert de regering eraan dat de verhoging niet door haar
is geïniteerd, maar voorvloeit uit een amendement van de Tweede Kamer
dat een reactie vormde op zorgen die door de productiesector zelf waren geuit.
De regering beschikt niet over gegevens over de omzet van en werkgelegenheid
bij onafhankelijke producenten. Ook de bedrijfstaktoets die het ministerie
van Economische Zaken recent heeft laten uitvoeren binnen de audiovisuele
(productie-)sector geeft hierover weinig uitsluitsel. Wel bestaat vanzelfsprekend
inzicht in de door publieke en commerciële omroep in 1995 en 1996 gerealiseerde
percentages onafhankelijke producties. Hierover is de Tweede Kamer bij brief
van 19 juni jl. (Kamerstukken II, 1996/97, 25 216, nr. 37) geïnformeerd.
Uit deze cijfers blijkt geen grote achteruitgang van de uitbesteding door
de publieke omroep. Voorlopige indicaties over het eerste kwartaal van 1997
wijzen evenmin op een dergelijke ontwikkeling.Bij de leden van de PvdA-fractie bestaan voorts een aantal concrete vragen.
De eerste vraag is of het percentage van 25% in de bestaande marktverhoudingen
redelijkerwijshaalbaar is. Is rekening gehouden met de verplichting van artikel
54a, waarbij minstens veertig procent moet bestaan uit «oorspronkelijk
Nederlandse ... programma-onderdelen», zodat die 25% naar alle waarschijnlijkheid
voor een zeer groot deel in Nederland zal moeten worden geproduceerd, zo vragen
zij zich tevens af. Daarnaast stellen zij de vraag of door de maatregel kans
op mono- of oligopolievorming op die Nederlandse markt en of de regering een
dergelijke omvangrijke bestedingsverplichting in het algemeen in overeenstemming
acht met een goede werking van de vrije markt. Ten slotte vragen zij hoe deze
verplichting is te rijmen met de eis van art. 1 (bedoeld zal zijn art. 14,
1e lid) sub c, van de Mediawet, waaruit juist zou kunnen worden afgeleid dat
het zelf produceren van programma's de eigen identiteit het best bevordert.De cijfers over de huidige marktverhoudingen geven geen aanleiding tot
de conclusie dat het verhoogde percentage redelijkerwijs niet haalbaar is,
mits de publieke omroep voldoende gelegenheid gegeven wordt maatregelen te
treffen om hieraan uitvoering te geven. Daarbij denk ik naast de eventueel
te maken afspraak over het gezamenlijk realiseren, aan beslissingen over netplannen,
programmaschema's en productiebeslissingen en -opdrachten.De verplichting op grond van artikel 54a heeft betrekking op de gehele
zendtijd van de omroepen, dus op alle programma-onderdelen die zij verzorgen,
terwijl de 25% maatregel uitsluitend betrekking heeft op de zendtijd minus
nieuws, sport en spel. Aangezien juist deze uitgezonderde programmacategorieën
oorspronkelijk Nederlandstalig zijn, leidt deze maatregel niet per se tot
een sterke verhoging van de Nederlandstalige productie.Er zijn geen aanwijzingen dat monopolie- of oligopolievorming zal optreden.
Wel ziet de regering de mogelijkheid dat omroepen uit kostenoverwegingen volumecontracten
sluiten met grotere producenten, hetgeen ten koste zou kunnen gaan van kleinere
onafhankelijke producenten. Anderzijds kenmerkt de productiesector zich, zoals
hiervoor aangegeven, door een in internationaal opzicht groot aantal producenten.
De regering wil de werking van de markt op dit punt afwachten en ziet geen
aanleiding hiertegen op voorhand maatregelen te nemen.De regering acht de bestedingsverplichting aan de hoge kant, maar principieel
niet meer in strijd met de werking van de vrije markt dan het reeds bestaande
uitbestedingspercentage van 10% dat voortvloeit uit de Europese Richtlijn
Televisie Zonder Grenzen. Daarbij merkt zij op dat het elke lidstaat vrij
staat om stringerente eisen te stellen aan de omroepen binnen zijn jurisdictie.Hoewel bij het zelf produceren van programma's natuurlijk de meest directe
invloed bestaat op de inhoud van programma's, kan niet gesteld worden dat
omroepen bij uitbesteding niet in staat zouden zijn de eigen identiteit tot
uitdrukking te brengen. Maar de regering ziet het zelf produceren van geprofileerde
programma's als één van de kernfuncties van de publieke omroep,
die ook na verhoging van het wettelijk percentage voldoende tot uitdrukking
moet komen. Verdere verhoging van het uitbestedingspercentage acht de regering
echter in strijd met het overheidsbeleid voor de publieke omroep, zoals recent
verwoord in het standpunt naar aanleiding van het advies van de commissie-Ververs.De leden van de CDA-fractie vragen om een nadere uiteenzetting over de
uitvoering van artikel 54, 3e lid.Met deze nieuwe bepaling wordt beoogd te bereiken dat het verhoogde wettelijk
percentage van 25% ook gezamenlijk door de omroepen kan worden gerealiseerd.
Daartoe dienen zij een onderlinge overeenkomst te sluiten en aan het Commissariaat
voor te leggen. Waarschijnlijk wordt de besluitvorming eenvoudiger indien
omroepen per televisienet een overeenkomst kunnen sluiten. Naar mijn inschatting
zal het Commissariaat voor de Media kunnen instemmen met een dergelijke uitvoering
van deze bepaling.ConcessieDe leden van de CDA-fractie ontwaren tal van tegenstrijdigheden met de
concessies, zoals die aan de omroepverenigingen tot 2000 zijn verleend. Zij
noemen daarvan een aantal onderwerpen en nodigen de regering uit een grondige
uiteenzetting te geven van de juridische haalbaarheid van de voorgestelde
wetsartikelen, die in hun ogen in strijd zijn met de vigerende concessies.
Zij vragen daarbij tevens te betrekken de argumentatie van de NOS, zoals neergelegd
in haar brief van 18 september jl. aan de Eerste Kamer.Op de brief van de NOS is reeds uitvoerig ingegaan bij de beantwoording
van een eerdere en soortgelijke vraag van de leden van de VVD-fractie. Ook
over de programmabeleidsvrijheid van de raad van bestuur en de 25%-onafhankelijk
product is hiervoor reeds het nodige gezegd. Duidelijk zal zijn dat de regering
de bedoelde wetsartikelen niet strijdig acht met de verleende concessies.
De concessionarissen behouden hun recht op zendtijd en financiering. Zij behouden
hun vaste televisienet, tenzij zij zelf daarvan gedeeltelijk zouden willen
afwijken. Zij blijven verantwoordelijk voor de inhoud van hun programma's.
De verantwoordelijkheid van de raad van bestuur strekt zich alleen uit over
de totale programmering van de publieke omroep als geheel. Zij heeft geen
bevoegdheden ten aanzien van de individuele programma's van de omroepverenigingen.Ook de leden van de PvdA-fractie vragen een reactie op de brief van de
NOS.De regering mag ook deze leden verwijzen naar haar eerdere reactie op
vragen van de leden van de VVD-fractie. Daar is ook in gegaan op de 7%-regeling
voor de NPS en hetgeen de regering in dat verband van plan is. Zoals gezegd
beschikt de NPS over voldoende middelen om haar taak naar behoren uit te voeren.
Naast haar reguliere budget beschikt de NPS over meer dan gemiddeld additionele
middelen afkomstig van het Stimuleringsfonds en het CoBO-fonds.De leden van de fracties van GPV, SGP en RPF stellen eveneens vragen over
de relatie van het wetsvoorstel met de verleende concessies en de 7%-compensatie
voor de NPS. Bij de beantwoording van bedoelde vragen van de leden van de
VVD-fractie is daar ten principale op ingegaan. Tevens is daar aangegeven
dat de 7%-regeling niet in werking zal treden en dat overwogen wordt haar
uit de wet te verwijderen.Ten slotte vragen de leden van deze fractie of de regering kan aangeven
waaraan gedacht moet worden bij de concessiewet voor de nieuwe concessieperiode
na het jaar 2000.Ik verwijs ter beantwoording van deze vraag naar de voorgaande antwoorden,
en herinner bovendien nogmaals aan de door de regering toegezegde notitie
waarin op de contouren van de concessiewetgeving zal worden ingegaan.Motie-VerhagenDe leden van de VVD-fractie betuigen hun instemming met de inhoud van
de motie Verhagen die de Tweede Kamer bij de behandeling van dit wetsvoorstel
heeft aanvaard. Zij vragen daarbij onder wiens verantwoordelijkheid de satellietuitzendingen
nu vallen.De verantwoordelijkheid voor de uitzendingen van Zomer-TV en het vervolg
daarop dat sinds 1 oktober wordt uitgezonden, berust bij de Wereldomroep.
Deze is ingevolge artikel 76, tweede lid, verplicht daarbij samen te werken
met de NOS.De leden van de CDA-fractie voegen daar de vraag aan toe wat ik denk te
doen wanneer de gewenste overeenstemming tussen NOS en RNWO niet wordt bereikt.De Wereldomroep en de NOS voeren op dit moment overleg over de mogelijkheden
van een definitieve opzet van het project Beste van Nederland. Intussen wordt
het BVN-project tot 1 januari 1998 voortgezet, zowel analoog als digitaal.
In het kader van het overleg over het Meerjarenplan 1998–2000 van de
NOS zal ik in samenhang met het meerjarenplan 1998–2000 van de Wereldomroep
verder overleg over dit onderwerp voeren.ArtikelsgewijsDe leden van de fractie van PvdA vragen of het niet dienstig is behalve
een definitie van «commerciële omroep» ook een definitie
van «publieke omroep» in de wet op te nemen, gegeven het feit
dat deze term gebruikelijk is geworden voor de omroepuitzendingen via frequenties
die aan Nederland zijn toegewezen voor aardse zenders.In antwoord op deze vraag merkt de regering op dat het «publieke»
van de publieke omroep blijkt uit de programma's van de instellingen die zendtijd
hebben verkregen op basis van de diverse wettelijke bepalingen inzake de programmavoorschriften.
In die zin is publieke omroep reeds wettelijk gekarakteriseerd. Thans is bij
de Tweede Kamer aanhangig het voorstel van wet voor een nieuwe Telecommunicatiewet
(Kamerstukken II, 1997/98, 25 533, nr. 2). Dit wetsvoorstel bevat een
belangrijke wijziging van de Mediawet, onder meer ten aanzien van de begripsomschrijvingen.
Daarin is ook een definitie van publieke omroep opgenomen. Publieke omroep
wordt daarbij gedefinieerd als omroep door instellingen die zendtijd hebben
verkregen. Daaronder vallen zowel de landelijke, regionale als lokale publieke
omroepinstellingen die zendtijd hebben verkregen. In de voorgenomen notitie
ter voorbereiding van de concessiewet komt aan de orde of een meer inhoudelijke
definitie of omschrijving van de publieke omroeptaak in de wet moet worden
opgenomen.Overigens zij opgemerkt dat aan Nederland toegewezen frequenties niet
per definitie allemaal gebruikt worden voor publieke omroep, doch ook voor
commerciële omroep.De leden van de fractie van PvdA uiten twijfels over de verenigbaarheid
van artikel 55 met de schrapping van artikel 57b en vragen een nadere uiteenzetting
van de regering.Met het schrappen van artikel 57b bij amendement is beoogd het verrichten
van bepaalde nevenactiviteiten op het vlak van nieuwe diensten onder het algemene
regime en de in dat kader gestelde criteria voor nevenactiviteiten te brengen.
De verhouding tussen artikel 55 en het nevenactiviteitenregime is daardoor
op zich niet veranderd. Die verhouding heb ik mede naar aanleiding van amendering
van artikel 55 in het debat in de Tweede Kamer als volgt geduid. Artikel 55,
zoals geamendeerd, legt de non-commercialiteit van de uitoefening van hoofdtaak
door de publieke omroep nog eens nadrukkelijker vast. Voor de nevenactiviteiten
wordt daarvoor reeds invulling gegeven in de artikelen 57 en volgende. Indien
aan de criteria voor het verrichten van nevenactiviteiten, te weten geen concurrentievervalsing,
geen strijdigheid met hoofdtaak en in het verlengde van de hoofdtaak liggend,
is voldaan, kan er geen sprake zijn van strijdigheid met artikel 55. Artikel
55 geldt dus als algemene regel naast speciale regels, die alle op hun eigen
wijze de non-commercialiteit garanderen. Deze uitleg is door de Tweede Kamer
uitdrukkelijk onderschreven.De Staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen,A. NuisBIJLAGEAan N.V. Holdingsmaatschappij De Telegraaft.a.v. de heer drs. A. J. SwartjesPostbus 3761000 EB AMSTERDAM 25 september 1997Graag wil ik reageren op uw brief van 11 augustus jl. en uw eerdere brieven
van 10 april en 24 juni 1997.Om te beginnen valt het mij op dat u in uw brieven uitsluitend rept over
de programmagegevens van publieke omroep. Anderzijds merkt u op dat de consument
alleen interesse heeft in programmabladen met complete chronologische programma-overzichten.
Ik neem aan dat daarvoor ook de programmagegevens van de commerciële
omroepen en de buitenlandse omroepen nodig zijn. Uit uw brieven wordt mij
niet duidelijk hoe u aan deze voor een programmagids even essentiële
gegevens denkt te kunnen komen. Verwacht u hier ook ingrijpen van de wetgever
of ziet u alleen de uitgeefactiviteiten van de publieke omroepen als een «oneerlijke
situatie»? Het is mij niet duidelijk of u de auteurs- en mediawettelijke
bescherming van de programmagegevens van alleen de publieke omroep op de korrel
neemt of ook die van andere rechthebbenden. De onduidelijkheid die u op dit
punt laat bestaan, verzwakt in mijn ogen uw betoog.Vervolgens wil ik opmerken dat u een onjuiste weergave geeft van het wetsvoorstel
liberalisering Mediawet. Het is nooit de bedoeling van dit wetsvoorstel geweest
de programmagegevens van de publieke en van de commerciële omroepen vogelvrij
te verklaren. Wel beoogt deze wet de procedure van beschikbaarstelling te
vereenvoudigen voor wat betreft de gegevens van de publieke omroepen. Dit
komt er in het kort op neer dat een individuele omroepvereniging de beschikbaarstelling
niet langer kan frustreren.Mijn uitgangspunt in deze discussie is altijd het respecteren van het
Auteursrecht van de omroepen geweest. Uiteraard binnen de grenzen van de Mededingingswet.Overigens kunt u in redelijkheid niet lager volhouden dat er sprake zou
zijn van een omroepbladenmonopolie. Naast de omroepverenigingen brengen ook
commerciële omroepen programmabladen uit met complete programma-overzichten.
In het wetsvoorstel betreffende de reorganisatie van de publieke omroep is
de band tussen lidmaatschap en abonnement ontkoppeld. Uw opmerkingen dienaangaande
zijn dus niet alleen tendentieus, maar ook feitelijk onjuist. Het is natuurlijk
wel zo dat de eigenaren van programmagegevens gezien de bescherming van die
gegevens zelf kunnen bepalen of zij die al dan niet beschikbaar willen stellen
aan derden. Indien misbruik daarvan wordt vermoed, is de aangewezen weg het
inroepen van het mededingingsrecht. Het ontgaat mij waarom u daarvan nu –
en reeds veel eerder – geen gebruik wenst te maken. Dat geldt des te
meer nu de wetgever een nieuwe mededingingswet tot stand heeft gebracht en
daar veel van verwacht.Tot slot wil ik nog ingaan op hetgeen u opmerkt over de balans in de liberaliseringswet.
Het is onjuist te stellen dat de publieke omroepen zich voortaan vrij op de
tijdschriftenmarkt zouden kunnen begeven. Het nieuwe nevenactiviteitenregime
bindt hen aan strenge criteria. Zo mogen deze activiteiten niet concurrentievervalsend
zijn en moeten zij aansluiten bij de hoofdtaak. Anderzijds staat het uitgevers
volledig vrij om uit te geven wat zij willen en om alleerlei radio- en televisie-activiteiten
te ontwikkelen. Het komt mij voor dat de publieke omroepen de laatste jaren in termen van evenwicht heel wat verloren hebben van hun ooit bevoorrechte
positie.Gelet op het bovenstaande zal het u duidelijk zijn dat ik niet zo luchthartig
als u wens om te gaan met andermans rechten. Voor het treffen van dwanglicenties,
die verdergaan dan de huidige wet, zie ik geen redelijke gronden bij de stand
van het geldende mededingingsrecht. Overigens onderschrijf ik het belang van een ruime beschikbaarheid van
de programmagegevens voor het publiek. Ik ben hierover met de NOS in overleg.De auteursrechtelijke bescherming van de programmagegevens is daarbij
voor mij echter geen punt van discussie.Hoogachtend,de Staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen,A. Nuis 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19971998-25216-49a.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl