Wijziging van de Elektriciteitswet 1998 ten behoeve van de bevordering van de opwekking van duurzame elektriciteit; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28782, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

11-02-2003

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2002-2003

28782 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI ALGEMEEN1. Doel en aanleiding2. Richtlijnverplichtingen die niet in regelgeving omgezet
worden2.1. Artikel 32.2. Artikel 62.3. Artikel 73. Richtlijnverplichtingen die door dit wetsvoorstel in
regelge-ving omgezet worden3.1. Artikel 53.2. Artikel 7, vierde lid4. Verhouding met andere Nederlandse regelgeving4.1. Wet belastingen op milieugrondslag4.2. Gaswet5. Uitvoering6. Opvattingen betrokkene7. OvergangsrechtII ARTIKELENArtikel I, onderdeel AArtikel I, onderdeel BArtikel I, onderdeel CArtikel I, onderdelen D en EArtikel I, onderdeel FArtikel 73Artikel 74Artikel 75Artikel 76Artikel 77Artikel 77aArtikel 77bArtikel 77cArtikel I, onderdelen G en HArtikel VOndertekeningLichaamBIJLAGE: TRANSPONERINGSTABEL
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28782Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 58 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 782Wijziging van de Elektriciteitswet 1998 ten behoeve van de bevordering
van de opwekking van duurzame elektriciteitnr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGI ALGEMEEN1. Doel en aanleidingDit wetsvoorstel strekt tot implementatie in de Elektriciteitswet 1998
van richtlijn 2001/77/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese
Unie van 27 september 2001 betreffende de bevordering van elektriciteitsopwekking
uit hernieuwbare energiebronnen op de interne elektriciteitsmarkt (PbEG L
283) (hierna te noemen: de richtlijn), waarvan de uiterste implementatiedatum
27 oktober 2003 is.De richtlijn beoogt de productie en het verbruik van duurzame elektriciteit
te stimuleren. In de bijlage bij de richtlijn zijn nationale indicatieve streefcijfers
opgenomen, die per lidstaat de percentages aangeven die zij moeten nastreven.
Deze percentages duiden aan welk gedeelte van het totale elektriciteitsverbruik
in 2010 in een lidstaat op duurzame wijze opgewekt zou moeten zijn. De lidstaten
dienen maatregelen te nemen om genoemde streefcijfers zoveel mogelijk te bereiken.
Deze maatregelen staan ter beoordeling aan de Europese Commissie (hierna:
de Commissie) en indien deze streefcijfers niet bereikt worden kan zij onder
bepaalde voorwaarden eventueel bindende streefcijfers geven. In het kader
van het doel van de richtlijn wordt de lidstaten onder meer opgedragen een
systeem van garanties van oorsprong van duurzame elektriciteit op te zetten,
hun nationale wet- en regelgevingskader te toetsen op eventueel aanwezige
bepalingen die het bereiken van het doel van de richtlijn kunnen belemmeren
en hun elektriciteitsnet zodanig aan te passen dat de toegang in brede zin
van duurzame elektriciteit tot dit net voldoende gewaarborgd is.Ten gevolge van de elektriciteitsrichtlijn,1
geïmplementeerd in de Elektriciteitswet 1998, is de markt voor elektriciteit
reeds gedeeltelijk geliberaliseerd: grootverbruikers en middenverbruikers
hebben reeds keuzevrijheid, kleinverbruikers kunnen vooralsnog alleen hun
leverancier kiezen indien zij duurzame elektriciteit wensen te verbruiken.
Het is dan ook van belang om de transparantie van de keuze van de (klein)verbruikers
tussen conventionele (niet-duurzame) elektriciteit en duurzame elektriciteit
te vergroten. Thans wordt hierin in Nederland voorzien met het systeem van
groencertificaten. Dit systeem is nationaal gericht en zal, met het oog op
het stimuleren van productie en verbruik van duurzame elektriciteit, worden omgezet in een systeem van garanties van oorsprong, dat door
de richtlijn op Europees niveau wordt geïntroduceerd.Vooruitlopend op dit wetsvoorstel is het voorstel van wet tot wijziging
van de Elektriciteitswet 1998 ten behoeve van de stimulering van de milieukwaliteit
van de elektriciteitsproductie (Kamerstukken II 2002/03, 28 665, nrs.
1–2, hierna: wetsvoorstel MEP) aanhangig gemaakt. Hoewel ook dat wetsvoorstel
onder meer de stimulering van het aanbod van duurzame elektriciteit ten doel
heeft, doorloopt het een afzonderlijk traject dat ertoe moet leiden dat het
wetsvoorstel in het voorjaar van 2003 in werking treedt. Dat heeft enerzijds
een formele reden: dat wetsvoorstel bevat voor het overgrote deel bepalingen
die niet in de richtlijn voorkomen, en die zodoende overeenkomstig aanwijzing
337 van de Aanwijzingen voor de regelgeving ook niet in dit implementatiewetsvoorstel
mogen worden opgenomen. Anderzijds houdt het wetsvoorstel MEP verband met
de defiscalisering van de stimulering van het aanbod van duurzame elektriciteit,
warmtekrachtkoppeling en klimaatneutrale elektriciteit. Het wetsvoorstel leidt
ertoe dat door middel van een systeem van subsidiëring de productie van
duurzame elektriciteit, warmtekrachtkoppeling en klimaatneutrale elektriciteit
in Nederland wordt bevorderd. Voor de exacte inhoud van dat wetsvoorstel en
de toelichting erop verwijs ik naar de desbetreffende kamerstukken.2. Richtlijnverplichtingen die niet in regelgeving omgezet
wordenDit wetsvoorstel zet de richtlijn waar noodzakelijk om in Nederlandse
regelgeving. Deze omzetting betreft met name artikel 5 van de richtlijn, het
artikel dat betrekking heeft op de garanties van oorsprong, alsmede een onderdeel
van artikel 7, met betrekking tot aansluiting van producenten op het elektriciteitsnet
(zie verder paragraaf 3 van deze toelichting).De in artikel 2 van de richtlijn opgenomen definities zullen door middel
van het wetsvoorstel MEP in de Elektriciteitswet 1998 worden opgenomen. Aldus
zal de gehele Europese Unie het begrip «elektriciteit uit hernieuwbare
energiebronnen» eenduidig hanteren, hetgeen de totstandkoming van één
elektriciteitsmarkt, waarin op de betrouwbaarheid van duurzame elektriciteit
afkomstig uit een lidstaat in iedere andere lidstaat vertrouwd kan worden,
bevordert.De meeste artikelen uit de richtlijn behoeven echter naar hun aard geen
implementatie in regelgeving. Hieronder wordt beschreven op welke wijze Nederland
met laatstgenoemde richtlijnbepalingen zal omgaan.2.1. Artikel 3Het doel van artikel 3 van de richtlijn is lidstaten ertoe bewegen voldoende
passende maatregelen te nemen teneinde het aandeel van het verbruik van elektriciteit
uit hernieuwbare energiebronnen in het totale elektriciteitsverbruik te vergroten
en de opwekking van elektriciteit uit hernieuwbare energiebronnen te stimuleren.
Om in kaart te brengen waar de verschillende lidstaten staan ten aanzien van
de doelstelling voor elektriciteitsverbruik uit hernieuwbare energiebronnen,
dienen de lidstaten uiterlijk op 27 oktober 2002 en daarna om de vijf jaar
een verslag te publiceren met daarin voor de volgende tien jaar de nationale
indicatieve streefcijfers voor toekomstig binnenlands verbruik en een overzicht
van de genomen maatregelen om deze nationale streefcijfers te verwezenlijken.
Verder moet elke lidstaat voor het eerst uiterlijk op 27 oktober 2003 en vervolgens
om de twee jaar een verslag publiceren waarin wordt aangegeven in hoeverre
de nationale indicatieve streefcijfers daadwerkelijk zijn verwezenlijkt, rekening
houdend met de verplichtingen die vanuit het klimaatbeleid zijn gesteld.Wat «passende maatregelen» zijn, staat ter beoordeling aan
de Europese Commissie. Indien naar haar oordeel om ongegronde of om niet op wetenschappelijk onderzoek gebaseerde redenen de nationale indicatieve
streefcijfers niet gehaald zijn, kan zij in voorstellen aan het Europees Parlement
en de Raad eventueel bindende streefcijfers geven.Sinds de liberalisering van de Nederlandse markt voor duurzame elektriciteit
per 1 juli 2001 en geholpen door de krachtige fiscale ondersteuning van de
vraag, is het aantal afnemers van duurzame elektriciteit aanzienlijk gegroeid.
Er zijn verschillende maatregelen te noemen die beogen het verbruik van duurzame
elektriciteit uit hernieuwbare energiebronnen te stimuleren.Ten eerste is dat het verlaagde tarief voor de meeste vormen van duurzame
elektriciteit in de regulerende energiebelasting (hierna: REB), dat door middel
van de wet van 12 december 2002, houdende wijziging van enkele belastingwetten
c.a. (Belastingplan 2003 Deel I, Stb. 615, hierna: Belastingplan 2003 Deel
I) geregeld is en per 1 januari 2003 in artikel 36i, zesde lid, van de Wet
belastingen op milieugrondslag (hierna: de Wbm) het nihiltarief heeft vervangen.
Ten tweede zal het aanbod van duurzame elektriciteit gestimuleerd worden door
het systeem opgenomen in het wetsvoorstel MEP, zoals reeds aangegeven in paragraaf 1
van deze toelichting. Dit wetsvoorstel zal naar verwachting in het voorjaar
van 2003 in werking treden en leidt tot wijziging van hoofdstuk 5, paragraaf 2,
van de Elektriciteitswet 1998. Op basis van dit wetsvoorstel kunnen producenten
van, onder meer, duurzame elektriciteit een meerjarige subsidie per kWh krijgen
die afhangt van het verschil in kostprijs tussen de desbetreffende vorm van
duurzame elektriciteit en conventionele (niet-duurzame) elektriciteit. De
subsidie wordt verstrekt door de netbeheerder van het landelijk hoogspanningsnet
en is onder meer gekoppeld aan de uitgifte van groencertificaten. Ten derde
kent Nederland het Besluit Subsidies Energieprogramma's (het BSE, besluit
van 8 december 1997, Stb. 623, laatstelijk gewijzigd bij besluit van 7 december
2001, Stb. 663). Onderdeel hiervan is van het Duurzame Energie Nederland(DEN)-programma
van Novem. Via dit programma worden met name onderzoeks- en ontwikkelingsactiviteiten
en de totstandkoming van demonstratieprojecten op het gebied van productie
en verbruik van duurzame elektriciteit gestimuleerd. Dit gebeurt via een tender,
waarin subsidieaanvragen aan vastgestelde criteria worden getoetst waarna
wordt bepaald welke aanvragen daarbij de hoogste «scores» halen.
Deze aanvragen met de hoogste «scores» komen in aanmerking voor
subsidieverlening. De activiteiten die Novem binnen DEN uitvoert en laat uitvoeren
door derden, dragen bij aan de in het beleid geformuleerde doelstellingen
met betrekking tot duurzame elektriciteit. Ten vierde zullen consumenten en
woningbouwcorporaties gebruik kunnen maken van de op te stellen subsidieregeling
energiepremies (de EPR). De EPR was tot 31 december 2002 een fiscale stimuleringsregeling
in artikel 36p, tweede lid, van de Wbm. De omzetting van de EPR in een subsidieregeling
van de Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer
maakt onderdeel uit van het pakket maatregelen dat het kabinet heeft ontwikkeld1 en dat erop gericht is de bestaande doelstelling voor
duurzame elektriciteit, energiebesparing en emissies van broeikasgassen2 op een meer efficiënte manier te realiseren. Tot
slot kent Nederland stimuleringsfaciliteiten voor met name investeringen in
duurzame-energieprojecten bij ondernemingen. Dit zijn de energie-investeringsaftrek
(de EIA, artikel 3.42 van de Wet inkomstenbelasting 2001 en de daarop gebaseerde
Uitvoeringsregeling energie-investeringsaftrek 2001, Stcrt. 2000, 249, laatstelijk
gewijzigd bij regeling van 5 februari 2002, Stcrt. 28) en het CO2-reductieplan
(Besluit subsidies CO2-reductieplan, Stb. 1998, 397, laatstelijk
gewijzigd bij besluit van 27 augustus 2001, Stb. 405 en de daarop gebaseerde
Uitvoeringsregeling subsidies CO2-reductieplan 2001, Stcrt. 2001,
174, laatstelijk gewijzigd bij regeling van 13 september 2001, Stcrt. 178)
waarvan duurzame energie een belangrijk onderdeel uitmaakt.In 2001 werd ongeveer 4000 GWh duurzame elektriciteit als groene stroom
in Nederland geconsumeerd. Dit is 4% van de totale Nederlandse elektriciteitsconsumptie.
Daarvan werd circa 1925 GWh in Nederland opgewekt en circa 2075 GWh geïmporteerd.
Inclusief duurzame elektriciteit uit afvalverbranding bedroeg de productie
in Nederland circa 2869 GWh, dat wil zeggen 2,8% van de totale Nederlandse
elektriciteitsproductie1. Verwacht wordt dat ten
gevolge van de krachtige stimulering van het aanbod in Nederland door middel
van met name het wetsvoorstel MEP, het aanbod van duurzame elektriciteit in
Nederland verder zal toenemen. De vrije markt voor groene stroom met een stimulering
aan de vraagzijde door het verlaagde tarief in de REB en ondersteund door
het systeem van groencertificaten – en na implementatie van dit wetsvoorstel
het systeem van garanties van oorsprong – zal naar verwachting de vraag
naar duurzame elektriciteit verder doen stijgen2.2. Artikel 6Op grond van dit artikel dienen de lidstaten de belemmeringen voor verhoging
van de productie van duurzame elektriciteit zoveel mogelijk weg te nemen.
Het bestaande wet- en regelgevingskader voor onder andere vergunningsprocedures
dient hierop te worden beoordeeld. De beoordeling hiervan en de eventuele
maatregelen die worden genomen om het doel van dit artikel te bereiken, moeten
uiterlijk 27 oktober 2003 in een verslag vastgelegd worden.In Nederland kan het aanbod van duurzame elektriciteit momenteel nog onvoldoende
reageren op de vraag. De twee belangrijkste oorzaken hiervan zijn gelegen
in de sfeer van de ruimtelijke ordening met betrekking tot windenergie alsmede
in een instabiel investeringsklimaat. Ten aanzien van de problemen in de sfeer
van de ruimtelijke ordening liggen mogelijkheden voor het wegnemen van belemmeringen
vooral in het stroomlijnen, coördineren, versnellen en parallel laten
lopen van de vergunningsprocedures die op grond van de Wet op de Ruimtelijke
Ordening gevolgd moeten worden. Het kabinet is in 2002 begonnen met een aantal
acties op dit vlak. Deze acties zijn reeds aangekondigd in het Energierapport
2002 (Kamerstukken II 2001/02, 28 241, nr. 2).Een van deze acties is een MDW-verkenning die tot doel heeft het onderzoeken
van mogelijkheden voor bekorting en vereenvoudiging van procedures waar initiatiefnemers
van windprojecten mee geconfronteerd worden. Deze verkenning is nagenoeg afgerond
en betreft een globale analyse van de bestuurlijk-juridische knelpunten rond
de huidige procedures en regelgeving die aan de orde is bij het realiseren
van windenergieprojecten. De analyse bevat voorstellen voor oplossingsrichtingen
met het oog op het wegnemen van onnodige belemmeringen, de gewenste substantiële
verkorting van de doorlooptijd, verbetering van de kwaliteit van wetgeving
en stroomlijning. Een groot deel van deze oplossingen worden in het kader
van de voorgenomen B4-operatie (Beter Bestuur voor Burger en Bedrijf) nader
uitgewerkt en op haalbaarheid beoordeeld. Doelstelling is om te komen tot
stroomlijning, integratie en zo mogelijk bekorting van procedures. Deze operatie
zal naar verwachting eind 2003 worden afgerond. Ten aanzien van wind offshore-projecten,
die buiten het Nederlandse territorium maar binnen de Nederlandse exclusieve
economische zone gesitueerd zijn, zal het financiële instrumentarium
op sommige punten toegankelijk worden gemaakt door de Elektriciteitswet 1998
ten aanzien van installaties waarmee duurzame elektriciteit wordt geproduceerd,
via het wetsvoorstel MEP in deze exclusieve economische zone van toepassing
te verklaren.Daarnaast is in het kader van de Bestuursovereenkomst Landelijke Ontwikkeling
Windenergie2 een interdepartementale projectgroep
onder leiding van de Minister van Economische Zaken in het leven geroepen.
Deze projectgroep heeft tot taak de onderlinge beleidsstandpunten en activiteiten van de verschillende departementen ten aanzien van de
windenergie op land op elkaar af te stemmen. De projectgroep zal oplossingen
gaan aandragen voor de knelpunten die ze tegenkomt. Ook zullen de mogelijkheden
voor windlocaties op terreinen van de overheid onderzocht worden. Voorts is
een centrale helpdesk ingericht om de verschillende overheden te faciliteren
bij hun inspanningen locaties voor windenergie vast te leggen in hun ruimtelijke
plannen.Een belangrijk element van een goed investeringsklimaat is de mate van
zekerheid voor investeerders. Tot op heden is deze zekerheid beperkt, omdat
de belangrijkste stimuleringsmaatregelen voor duurzame elektriciteit fiscale
maatregelen zijn. Deze maatregelen kunnen jaarlijks worden aangepast. Met
de introductie van het wetsvoorstel MEP zal de zekerheid toenemen, daar producenten
gegarandeerd een vaste vergoeding per kWh krijgen gedurende een periode van
tien jaar. Voorts worden, indien noodzakelijk, afzonderlijke knelpunten en
belemmeringen, die specifiek gelden voor bepaalde hernieuwbare energiebronnen,
aangepakt.In het Energierapport 2002 is aangegeven dat niet wordt gekozen voor een
verplicht aandeel duurzaam in het energieverbruik. Een dergelijke verplichting
is er primair op gericht om de vraag naar duurzame elektriciteit te vergroten.
Het huidige instrumentarium heeft inmiddels gezorgd voor een sterke groei
in het verbruik van duurzame elektriciteit. De belangrijkste problemen zijn
gelegen in het aanbod: met name in de sfeer van de ruimtelijke ordening, procedures
rond vergunningverlening en bij onzekerheden over de continuïteit van
financiële instrumenten. Laatstgenoemde problemen aan de aanbodkant worden
niet opgelost door een verplichtstelling in het verbruik van duurzame elektriciteit.2.3. Artikel 7Het doel van artikel 7 van de richtlijn is ervoor te zorgen dat producenten
die elektriciteit opwekken door gebruikmaking van hernieuwbare energiebronnen,
onder dezelfde voorwaarden als producenten die elektriciteit opwekken door
gebruikmaking van conventionele energiebronnen, toegang kunnen krijgen tot
het elektriciteitsnet. Tevens biedt artikel 7 van de richtlijn de lidstaten
de mogelijkheid om ten aanzien van enkele punten, die hieronder nader worden
uitgewerkt, voorrang te verlenen aan producenten die duurzame elektriciteit
opwekken.In Nederland heeft een ieder gelijke toegang tot het net. Dit vloeit onder
meer voort uit de aansluitplicht voor netbeheerders die is neergelegd in de
Elektriciteitswet 1998 en het gekozen systeem van Regulated Third Party Access.
Op grond van de wettelijke aansluitplicht voor de netbeheerder, waarbij is
bepaald dat de netbeheerder zich van iedere vorm van discriminatie dient te
onthouden, wordt een partij die verzoekt om toegang tot het net deze toegang
verschaft. Hij hoeft daarbij niet te onderhandelen over de voorwaarden waaronder
en de prijs waarvoor hij toegang kan krijgen, daar deze zijn neergelegd in
wet- en regelgeving. In de Elektriciteitswet 1998 is aangegeven onder welke
voorwaarden toegang moet worden verleend tot het net en uit welke componenten
de prijs die voor de aansluiting moet worden betaald, bestaat. In de verschillende
codes en het Toetsingskader Aansluittarieven1
is dit nader uitgewerkt per afnemerscategorie. De aansluittarieven dienen
alleen die kosten te bevatten die verband houden met de kosten van de aansluiting
conform de wettelijke definitie. Hierdoor is het mogelijk om voor iedere categorie
afnemers een standaardaansluiting te definiëren op basis van het door
de afnemers gewenste aansluitvermogen en het daarbij behorende spanningsniveau
aan de netzijde van de aansluiting. Binnen een afnemerscategorie heeft iedereen
onder gelijke voorwaarden recht op toegang tot het net. Het verlenen van voorrang
is in een dergelijk systeem dan ook niet nodig. Derhalve wordt reeds voldaan
aan artikel 7, eerste en tweede lid, van de richtlijn en is aanpassing van
Nederlandse wet- en regelgeving aan deze artikelleden niet nodig.
Tevens blijkt hieruit dat reeds wordt voldaan aan de in artikel 7, zesde lid,
van de richtlijn neergelegde verplichting elektriciteit uit hernieuwbare energiebronnen
bij de heffing van transmissie- en distributietarieven niet te benadelen.In artikel 28 van de Elektriciteitswet 1998 is bepaald voor welke handelingen
een netbeheerder voor het maken van een aansluiting op zijn net kosten in
rekening mag brengen. Op grond van dit artikel doen netbeheerders jaarlijks
per afnemerscategorie met een aansluitvermogen van minder dan 10 MVA een voorstel
aan de directeur van de Dienst uitvoering en toezicht energie (hierna: DTe)
voor de aansluittarieven. Enkel door de directeur DTe vastgestelde aansluittarieven
mogen door de netbeheerders in rekening worden gebracht. Kosten die niet op
grond van artikel 28 van de Elektriciteitswet 1998 worden gereguleerd of bovengemiddeld
zijn mogen niet via het aansluittarief in rekening worden gebracht. Echter,
de meeste van deze kosten worden gedekt door het transporttarief en worden
via het transporttarief alsnog in rekening gebracht. Het transporttarief wordt
bij iedere afnemer in rekening gebracht. Op die manier worden kosten voor
bijvoorbeeld netverzwaringen niet alleen door de nieuw aangeslotene betaald,
maar door alle aangeslotenen vanuit de overweging dat alle afnemers uiteindelijk
profijt hebben van zo'n netverzwaring. En ook het transporttarief wordt, net
zoals het aansluittarief, door de directeur DTe vastgesteld.Het in de voorgaande alinea beschreven systeem prevaleert boven een systeem
waartoe artikel 7, derde lid, van de richtlijn de mogelijkheid biedt, en waarbij
de kosten van technische aanpassingen van het net geheel of gedeeltelijk ten
laste worden gelegd van de transmissie- en distributienetbeheerders. Uit het
feit dat aansluitkosten die niet op grond van artikel 28 van de Elektriciteitswet
1998 worden gereguleerd of bovengemiddeld zijn, vervolgens worden opgenomen
in het gereguleerde transporttarief – zoals in de voorgaande alinea
aangegeven – blijkt dat de kosten van de installaties, zoals netaansluitingen
en netverzwaringen, verdeeld worden over alle afnemers, dus ook producenten,
die daarvan profiteren. Artikel 7, vijfde lid, van de richtlijn verplicht
de lidstaten een systeem in het leven te roepen voor de verdeling van genoemde
kosten van de installaties over alle producenten die daarvan profiteren. Gezien
het vorenstaande wordt hier in de Nederlandse regelgeving dus reeds aan voldaan.In Nederland is het realiseren van een aansluiting de exclusieve taak
van de netbeheerder, tenzij er sprake is van een net als bedoeld in artikel
15, eerste of tweede lid, van de Elektriciteitswet 1998. Omdat het hebben
van toegang tot het net een voorwaarde is voor het kunnen creëren van
marktwerking op het net is de verantwoordelijkheid voor het realiseren van
een netaansluiting expliciet bij de netbeheerder neergelegd. De netbeheerder
mag echter overgaan tot uitbesteding van de aansluittaken, maar behoudt te
allen tijde de verantwoordelijkheid voor de aansluiting. Derhalve wordt niet
gekozen voor de in artikel 7, vierde lid, van de richtlijn opgenomen optie
om producenten van duurzame elektriciteit die aansluiting op het net wensen
toe te staan een openbare aanbesteding van de aansluitingswerkzaamheden uit
te schrijven.Zoals reeds gezegd worden, net als de aansluittarieven, ook de transporttarieven
gereguleerd door de directeur DTe. De directeur DTe bepaalt welke transporttarieven
door welke netbeheerders voor welke afnemerscategorieën in rekening mogen
worden gebracht. Netbeheerders zijn op grond van de artikelen 24 en 29 van
de Elektriciteitswet 1998 verplicht om iedereen die verzoekt om transport
een aanbod te doen tegen het gereguleerde transporttarief. Daarbij dienen
de netbeheerders zich te onthouden van iedere vorm van discriminatie. Hieruit
vloeit voort dat producenten die duurzame elektriciteit opwekken, conform
artikel 7, zesde lid, van de richtlijn dezelfde transporttarieven in rekening
gebracht krijgen als producenten die elektriciteit uit conventionele
energiebronnen opwekken en die vallen binnen dezelfde afnemerscategorie en
zijn aangesloten op hetzelfde net.Producenten die duurzame elektriciteit opwekken worden niet benadeeld
ten opzichte van de producenten die elektriciteit opwekken uit conventionele
energiebronnen. Omdat eerstgenoemden in bepaalde gevallen kostenvoordelen
kunnen genieten worden zij in deze gevallen, conform het tweede deel van artikel
7, zesde lid, van de richtlijn, bevoordeeld. Ten eerste geldt, dat producenten
die aangesloten zijn op het laagspanningsnet geen Landelijk Uniform Producententarief
(LUP, opgenomen in de Tarievencode) hoeven te betalen. Aangezien de meerderheid
van de op het laagspanningsnet aangesloten producenten duurzame elektriciteit
produceren, verkrijgen de meeste duurzame elektriciteitsproducenten feitelijk
een kostenvoordeel. Ten tweede zijn Cogen, LTO-Tuinbouw, VEMW, EnergieNed
sectie Productie, EnergieNed sectie Netbeheer, de Minister van Economische
Zaken en de DTe tot een regeling gekomen om decentrale invoeders, dat wil
zeggen producenten die zijn aangesloten op het laagspanningsnet, een vergoeding
voor uitgespaarde netkosten van 0,1 eurocent per kWh te geven. Deze partijen
hebben afgesproken dat netbeheerders deze vergoeding geven middels het gebruik
van de uitzonderingsregel, opgenomen in artikel 5.2.1 van de Tarievencode.
De kosten voor netbeheerders voor de vergoeding worden via de rekening-courantsystematiek
vereffend met de tarieven voor het volgende jaar. Wederom komt het er in de
praktijk op neer dat de meeste producenten van duurzame elektriciteit –
die immers in meerderheid op het laagspanningsnet zijn aangesloten –
kostenvoordelen verkrijgen. Deze regeling heeft een tijdelijk karakter. Op
termijn wordt nagegaan hoe groot de werkelijke uitgespaarde netkosten en vermeden
netverliezen zijn en of derhalve de regelgeving zal moeten worden aangepast.Tenslotte moet nog worden opgemerkt dat er in Nederland door de invoering
van het systeem van programmaverantwoordelijkheid invulling is gegeven aan
de dispatching. Dit systeem laat een voorrangsbepaling als voorgesteld in
artikel 7, eerste lid, van de richtlijn niet toe. Bovendien is het huidige
systeem een voor alle partijen acceptabel en goedwerkend systeem. Het huidige
systeem is, zo blijkt uit de praktijk, makkelijk toegankelijk voor producenten
die elektriciteit opwekken uit hernieuwbare energiebronnen.3. Richtlijnverplichtingen die door dit wetsvoorstel in
regelge-ving omgezet worden3.1. Artikel 5Artikel 5 van de richtlijn verplicht de lidstaten een systeem van garanties
van oorsprong in te stellen, uit te geven door een aangewezen onafhankelijke
instantie. Het voorliggende wetsvoorstel verankert dit systeem in hoofdstuk
5, paragraaf 3, van de Elektriciteitswet 1998. De huidige paragraaf 3
betreffende de stimulering van de productie van duurzame energie is momenteel
niet in werking en zal in de huidige vorm ook niet in werking treden. Deze
paragraaf bevat thans regels die een verplicht systeem van afname van duurzame
elektriciteit beschrijven. In dit systeem kan elke afnemer van elektriciteit
worden verplicht ervoor zorg te dragen dat een bepaald percentage van de totale
hoeveelheid elektriciteit die hij verbruikt op duurzame wijze is opgewekt.
Indien een afnemer niet aan dat percentage kan voldoen, kan hem een boete
worden opgelegd. Op deze wijze kan de vraag naar elektriciteit kunstmatig
worden verhoogd. Echter, in het huidige instrumentarium ligt de nadruk sterk
op het verbeteren van het investeringsklimaat door het inzetten van financiële
instrumenten via het marktmechanisme. In samenhang met de versnelde vrijmaking
van de markt voor duurzame elektriciteit heeft dit gezorgd voor een sterke
groei van de vraag naar duurzame elektriciteit. Verhoging van
de vraag ligt derhalve niet in de rede. Het verplicht systeem dat nu in paragraaf 3,
hoofdstuk 5 van de Elektriciteitswet 1998 wordt beschreven, zal dan ook niet
worden opgezet. Aan de aanbodkant zijn er problemen en knelpunten voor het
produceren van meer duurzame elektriciteit, waarvan de oplossingen onder meer
gelegen zijn in het verkorten van zeer lange vergunningsprocedures en in financiële
stimulering van de productie van duurzame elektriciteit (zie p. 3 van het
Energierapport 2002 alsmede paragraaf 2.2 hiervoor).3.2. Artikel 7, vierde lidArtikel 7, vierde lid, van de richtlijn verplicht netbeheerders een producent
die aansluiting op het net wenst een volledige, gedetailleerde raming van
de kosten te verstrekken. In de Elektriciteitswet 1998 is precies bepaald
uit welke componenten het aansluittarief dient te bestaan. Er is echter niet
bepaald dat deze componenten door de netbeheerder inzichtelijk moeten worden
gemaakt wanneer er wordt verzocht om een aansluiting. Derhalve wordt artikel
23 van de Elektriciteitswet 1998 aangevuld met een bepaling waarin deze verplichting
wordt neergelegd.4. Verhouding met andere Nederlandse regelgeving4.1. Wet belastingen op milieugrondslagIn het systeem van groencertificaten, zoals dat per 1 januari 2003 ten
gevolge van het Belastingplan 2003 Deel I, en naar verwachting in het voorjaar
van 2003 ten gevolge van het wetsvoorstel MEP aangepast zal worden, geldt
het volgende. Er zullen groencertificaten worden afgegeven voor alle vormen
van duurzame elektriciteit. Artikel 36i, zesde lid, van de Wbm bepaalt dat
het verlaagde tarief van de REB voor duurzame elektriciteit mag worden toegepast
onder twee voorwaarden. De eerste is dat er een specifiek leveringscontract
is gesloten voor de levering van duurzame elektriciteit met de eindverbruiker.
De tweede is dat het energiebedrijf groencertificaten overlegt voor de hoeveelheid
aan de eindverbruiker geleverde duurzame elektriciteit. Voor de duurzame elektriciteit
die niet in aanmerking komt voor een verlaagd REB-tarief, te weten duurzame
elektriciteit opgewekt door middel van waterkracht en niet-zuivere biomassa,
worden op dit moment wel groencertificaten verstrekt. In het nieuwe systeem
blijft dat zo. Bovendien is in het wetsvoorstel MEP voorzien in uitbetaling
van subsidies aan Nederlandse producenten van, in beginsel, alle vormen van
duurzame elektriciteit.Op grond van het voorliggende wetsvoorstel zal een onderscheid worden
gemaakt tussen het in de Elektriciteitswet 1998 opgenomen systeem van garanties
van oorsprong en de in de op te stellen ministeriële regeling te stellen
voorwaarden waaronder gebruik kan worden gemaakt van de garantie van oorsprong
teneinde genoemd fiscaal voordeel te verkrijgen. In de Elektriciteitswet 1998
wordt bepaald dat voor alle soorten duurzame elektriciteit op aanvraag een
garantie van oorsprong wordt afgegeven. Op basis van de door dit wetsvoorstel
in de Elektriciteitswet 1998 opgenomen delegatiebepaling zal in een ministeriële
regeling worden uitgewerkt op welke wijze en onder welke nader te stellen
voorwaarden de garanties van oorsprong worden uitgegeven en welke procedures
daarbij gevolgd dienen te worden. Ook zal daarin aangegeven worden aan welke
extra voorwaarden voldaan moet worden, wil een garantie van oorsprong in aanmerking
kunnen komen voor toepassing van het verlaagde REB-tarief van artikel 36i,
zesde lid, van de Wbm. Elektriciteit opgewekt door middel van waterkracht
en ook elektriciteit opgewekt door middel van niet-zuivere biomassa zal hiervan
uitgesloten blijven. De verwijzing naar groencertificaten in de
Wbm wordt door artikel II van het voorliggende wetsvoorstel vervangen door
een verwijzing naar garanties van oorsprong.4.2. GaswetHet huidige artikel 41 van de Gaswet verwijst naar de tot op heden niet
in werking getreden artikelen 73 tot en met 77 (hoofdstuk 5, paragraaf 3)
van de Elektriciteitswet 1998. Dit artikel 41 bevat derhalve een optie om
in de toekomst een certificatensysteem met een verplicht aandeel duurzaam
gas op te stellen. Zoals in het Energierapport 2002 reeds is vermeld, kiest
het kabinet op dit moment niet voor de invoering van een verplicht aandeel
duurzame energie. Nu de artikelen 73 tot en met 77 van de Elektriciteitswet
1998 aangepast worden in verband met de implementatie van de richtlijn, kan
artikel 41 van de Gaswet niet langer naar deze artikelen – met andere
inhoud – verwijzen. Artikel III van het voorliggende wetsvoorstel schrapt
dan ook artikel 41 van de Gaswet. Of de stimulering van de productie van duurzaam
gas noodzakelijk is en hoe die stimulering vormgegeven zou moeten worden,
wordt nog bezien.5. UitvoeringDe uitvoering van het systeem van groencertificaten, zoals dit bestaat
op grond van de Regeling groencertificaten Elektriciteitswet 1998, zal in
de overgang naar het systeem van garanties van oorsprong enkele wijzigingen
ondergaan. Alhoewel ernaar wordt gestreefd om zo weinig mogelijk in de uitvoering
te veranderen zal toch op twee punten een wijziging plaatsvinden. De eerste
wijziging zal doorgevoerd worden door middel van het wetsvoorstel MEP en betreft
de taak van de netbeheerder. Het wetsvoorstel MEP haalt het meten van de geproduceerde
hoeveelheid elektriciteit en de controle van de installatie uit elkaar. De
netbeheerder blijft de taak behouden om op verzoek van de producent vast te
stellen of de installatie geschikt is voor de productie van duurzame elektriciteit.
Echter, meetactiviteiten kunnen ook door anderen dan de netbeheerder worden
verricht. Deze meetbedrijven dienen wel te voldoen aan de eisen die in de
Meetcode zijn vastgelegd. De netbeheerder blijft verantwoordelijk voor informatiesystemen
en het verzorgen van geaggregeerde meetgegevens (zie Kamerstukken II 1997/98,
25 621, nr. 39, p. 7) en dient derhalve de beschikking te krijgen over
de meetgegevens.De tweede wijziging betreft de import van duurzame elektriciteit. In het
huidige systeem is het mogelijk dat aan geïmporteerde duurzame elektriciteit
Nederlandse groencertificaten worden toegekend. De gegevens op grond waarvan
deze uitgifte plaatsvindt dienen een zekere mate van betrouwbaarheid te hebben.
Daarom is in de Regeling groencertificaten Elektriciteitswet 1998 bepaald
dat men verklaringen moet overleggen omtrent de meetgegevens en de wijze van
opwekking. Deze verklaringen worden alleen geaccepteerd van organisaties die
voorkomen op de lijst die door de Minister van Economische Zaken is gepubliceerd.
In het nieuwe systeem zullen deze verklaringen worden vervangen door de garanties
van oorsprong. Immers, indien lidstaten de richtlijn implementeren, wordt
de betrouwbaarheid van meetgegevens en productiewijze door de garanties van
oorsprong gewaarborgd en kunnen daaraan geen bijkomende eisen meer gesteld
worden.De op grond van artikel 73, tweede lid, van de Elektriciteitswet 1998
aan te wijzen garantiebeheerinstantie zal het elektronische systeem van garanties
van oorsprong gaan uitvoeren. Momenteel wordt het groencertificatensysteem
beheerd door de netbeheerder van het landelijk hoogspanningsnet, en deze zal,
aangewezen als garantiebeheerinstantie, dat systeem omzetten in een garanties
van oorsprong-systeem. De garantiebeheerinstantie dient maandelijks aan de
Minister van Economische Zaken te melden voor welke hoeveelheid duurzame elektriciteit
garanties van oorsprong zijn afgegeven, alsmede op welke wijze
de duurzame elektriciteit waarop die garanties van oorsprong betrekking hebben,
is opgewekt. Bovendien dient zij alle benodigde inlichtingen aan de Minister
te verstrekken, opdat deze zo volledig mogelijk geïnformeerd is omtrent
de stand van zaken ten aanzien van de garanties van oorsprong en daarmee ten
aanzien van een groot deel van de productie van duurzame elektriciteit in
Nederland. Voldoet de garantiebeheerinstantie niet aan gestelde voorschriften,
dan kan de Minister de aanwijzing opschorten dan wel intrekken en een andere
instantie voor deze taak aanwijzen.Artikel 5, vierde lid, van de richtlijn, geïmplementeerd door middel
van het voorgestelde artikel 77b Elektriciteitswet 1998, bepaalt dat lidstaten
de garanties van oorsprong wederzijds dienen te erkennen. Weigering van de
erkenning van garanties van oorsprong is enkel mogelijk wanneer dit berust
op objectieve, transparante en niet-discriminerende criteria. Het voorgaande
houdt in dat de uitgegeven garanties van oorsprong moeten kunnen worden meegegeven
met duurzame elektriciteit die over de grens van de ene lidstaat naar de andere
wordt overgebracht. Dit kan gepaard gaan met administratieve procedures die
het voltooien van (handels)transacties kunnen vertragen. De beoogde stimulering
van productie van, handel in en verbruik van duurzame elektriciteit kan hierdoor
worden verhinderd. Om deze redenen zullen de Nederlandse regering en de garantiebeheerinstantie
ernaar streven gebruik te maken van de infrastructuur van het Renewable Energy
Certificate System (hierna: het RECS). Dit is een platform waarin partijen
uit verschillende Europese landen opereren die betrokken zijn bij de ontwikkeling
van en handel in groencertificaten. De partijen binnen het RECS, issuing bodies
genaamd, kunnen op elektronische wijze met elkaar communiceren en aldus elektronische
certificaten naar elkaar toe sturen. Wanneer lidstaten die een systeem van
garanties van oorsprong hebben opgezet, de issuing body die is aangesloten
bij het RECS – veelal is dat een met de Nederlandse netbeheerder van
het landelijk hoogspanningsnet vergelijkbare instantie – aanwijzen als
hun nationale garantiebeheerinstantie, kunnen zij ook de garanties van oorsprong
elektronisch met elkaar uitwisselen. Wanneer in een lidstaat niet het RECS
issuing body maar een andere instantie wordt aangewezen als garantiebeheerinstantie,
kan geen gebruik worden gemaakt van het elektronisch verkeer van het RECS.
In dat geval zullen met de desbetreffende lidstaat bilaterale afspraken worden
gemaakt over het uitwisselen van garanties van oorsprong.6. Opvattingen betrokkeneHet wetsvoorstel is voorgelegd aan de netbeheerder van het landelijk hoogspanningsnet.
Deze beheert momenteel het systeem van groencertificaten en zal, zoals reeds
aangegeven in de vorige paragraaf, ook als garantiebeheerinstantie worden
aangewezen. Aangezien de definitie van duurzame elektriciteit bij de inwerkingtreding
van het wetsvoorstel MEP aangepast zal worden conform de richtlijn en naar
verwachting in het voorjaar van 2003 voor alle elektriciteit die aan deze
definitie voldoet groencertificaten zullen worden verstrekt, heeft het voorliggende
wetsvoorstel weinig ingrijpende gevolgen voor de uitvoering door de netbeheerder
van het landelijk hoogspanningsnet. Deze heeft aangegeven het in dit wetsvoorstel
opgenomen systeem een goed werkbaar systeem te vinden.Op grond van het voorliggende wetsvoorstel zal de aanduiding groencertificaten
worden veranderd in garanties van oorsprong, waarbij een aantal overgangsbepalingen
gelden die door de netbeheerder van het landelijk hoogspanningsnet als goed
uitvoerbaar worden beschouwd (zie de paragraaf hierna alsmede de artikelsgewijze
toelichting onder artikel V). Op verzoek van de netbeheerder van het landelijk
hoogspanningsnet is in dit wetsvoorstel bepaald dat de garantiebeheerinstantie
voor een periode van tien jaar wordt aangewezen (zie het voorgestelde
artikel 73, tweede lid van de Elektriciteitswet 1998). Afgezien van het feit
dat het in de uitvoering zeer onpraktisch is om na een beperkte periode een
andere garantiebeheerinstantie aan te wijzen, is een termijn van tien jaar
ook gewenst met het oog op langetermijninvesteringen die de garantiebeheerinstantie
moet doen.7. OvergangsrechtArtikel V van het wetsvoorstel regelt het overgangsrecht. Op het moment
van inwerkingtreding van dit wetsvoorstel zal het huidige groencertificatensysteem,
dat bestaat op grond van de Regeling groencertificaten Elektriciteitswet 1998,
omgezet worden in een systeem van garanties van oorsprong. Dit heeft gevolgen
voor bestaande groencertificaten en voor reeds lopende aanvragen voor groencertificaten.
In het artikelsgewijze deel van deze memorie van toelichting wordt de invulling
van het overgangsrecht nader uitgewerkt. II ARTIKELENArtikel I, onderdeel ADit artikel neemt een drietal definities op in artikel 1 van de Elektriciteitswet
1998. Deze definities zijn tevens toepasselijk voor enkele bepalingen in paragraaf 2
van hoofdstuk 5, zoals ingevoegd zal worden door het wetsvoorstel MEP, en
met name voor paragraaf 3 van hoofdstuk 5, zoals gewijzigd door het voorliggende
wetsvoorstel.De definities zijn grotendeels gelijk aan de thans bestaande definities
van «groencertificaat» en «groencertificatenrekening»
in de Regeling groencertificaten Elektriciteitswet 1998. Uit de definitie
van rekening komt naar voren dat het systeem van garanties van oorsprong een
elektronisch systeem is. De garanties van oorsprong bestaan uitsluitend in
elektronische vorm; het handelssysteem kan worden vergeleken met telebankieren.
Iedere producent, handelaar, leverancier of afnemer kan een rekening openen
bij de garantiebeheerinstantie. Vervolgens kunnen de garanties van oorsprong
gekocht en verkocht worden, waarbij de eigenaar van de garanties van oorsprong
aan de garantiebeheerinstantie de wens te kennen geeft deze over te boeken
naar de rekening van degene die de garanties van oorsprong heeft gekocht.
De hieraan gekoppelde financiële transacties staan verder los van het
hier beschreven systeem. Via de handel zullen de garanties uiteindelijk bij
de leveranciers van duurzame elektriciteit terecht komen, die deze nodig hebben
om aan te tonen dat de door hen verkochte elektriciteit duurzaam is. Het systeem
zoals dat tot op heden bij de groencertificaten bestaat, zal derhalve zoveel
mogelijk gelijk blijven. Dit betekent dat in de mogelijkheid van garanties
van oorsprong «op krediet» niet wordt voorzien. In tegenstelling
tot de indruk die de tekst van artikel 73, tweede lid, onderdeel a, zoals
dat voorheen luidde en nooit in werking is getreden, zou kunnen wekken, is
het niet mogelijk dat garanties van oorsprong worden afgegeven ten behoeve
van duurzame elektriciteit die in de toekomst zal worden opgewekt.Artikel I, onderdeel BDit artikel voegt aan het slot van artikel 23 van de Elektriciteitswet
1998 een zinsnede toe, die artikel 7, vierde lid, van de richtlijn implementeert.
In de toegevoegde zinsnede wordt aangegeven dat de netbeheerder aan een ieder
die een aansluiting op het net wenst ten aanzien van de handelingen, onderscheiden
in artikel 28, eerste lid, een opgave dient te verstrekken van de te berekenen
kosten. Om die reden wordt in de toevoeging van artikel 23 verwezen
naar artikel 28, eerste lid, van de Elektriciteitswet 1998. Laatstgenoemd
artikel betreft de handelingen waarop de gereguleerde aansluittarieven uitsluitend
betrekking hebben. Deze drie tariefcomponenten moeten dan ook op eenvoudige
wijze door de netbeheerder zichtbaar kunnen worden gemaakt en moeten de nieuw
aan te sluiten producent voldoende informatie verschaffen.Artikel I, onderdeel CDit onderdeel past de delegatiebepalingen van artikel 31, zevende lid,
zoals gewijzigd door het wetsvoorstel MEP, aan in die zin dat op basis hiervan
tevens nadere regels met betrekking tot garanties van oorsprong en een rekening
van garanties van oorsprong gesteld kunnen wordenArtikel I, onderdelen D en EDeze artikelonderdelen wijzigen de woorden «groencertificaten»
in «garanties van oorsprong» in die artikelen die worden opgenomen
in paragraaf 2 van hoofdstuk 5 van de Elektriciteitswet 1998 door het
wetsvoorstel MEP.Artikel I, onderdeel FDit artikelonderdeel wijzigt paragraaf 3 van hoofdstuk 5 van de Elektriciteitswet
1998 in haar geheel.Artikel 73In het algemeen deel van deze memorie van toelichting is reeds aangegeven
dat de netbeheerder van het landelijk hoogspanningsnet aangewezen zal worden
als garantiebeheerinstantie. Thans beheert de netbeheerder van het landelijk
hoogspanningsnet het elektronische systeem van groencertificaten, na de inwerkingtreding
van dit wetsvoorstel zal zij het garanties van oorsprong-systeem in stand
houden. Aldus is een zo eenvoudig mogelijke overgang van het oude naar het
nieuwe systeem gewaarborgd.Artikel 74In de definitie van garantie van oorsprong (artikel 1, onderdeel x, van
de Elektriciteitswet 1998) is aangegeven dat deze «aantoont dat een
producent met zijn installatie een hoeveelheid duurzame elektriciteit heeft
opgewekt en op het net heeft ingevoed.» Artikel 74 expliciteert dat
een garantie van oorsprong de enige mogelijkheid is om te bewijzen dat de
daarop aangegeven hoeveelheid elektriciteit op duurzame wijze is opgewekt.
«Bij uitsluiting» wil derhalve zeggen dat enig ander bewijsmiddel
van de duurzaamheid van de opgewekte elektriciteit uitgesloten is. Op deze
wijze wordt verzekerd dat de burgers erop kunnen vertrouwen dat de als duurzaam
aangeboden elektriciteit ook daadwerkelijk uit hernieuwbare bronnen afkomstig
is.Artikel 75Dit artikel creëert voor de Minister van Economische Zaken de mogelijkheid
tot het kosteloos verkrijgen van inlichtingen van de garantiebeheerinstantie.
Ten behoeve van de aansturing alsmede de eventuele opschorting of beëindiging
van de aanwijziging van de garantiebeheerinstantie behoeft Onze Minister de
nodige informatie. Artikel 75 strekt ertoe deze informatieplicht van de garantiebeheerinstantie
ten opzichte van Onze Minister vast te leggen. Artikel 76Dit artikel betreft de mogelijkheid voor de Minister van Economische Zaken
tot het opschorten of beëindigen van de aanwijzing van de garantiebeheerinstantie
indien deze haar taak niet volgens de bij of krachtens het wetsvoorstel gestelde
voorschriften uitvoert. Daartoe dient de garantiebeheerinstantie de Minister
mededeling te doen van omstandigheden die een wijziging inhouden van de voorwaarden
op grond waarvan zij is aangewezen. Deze voorwaarden betreffen de vereisten
die voortvloeien uit artikel 73, tweede lid: de instantie dient onafhankelijk
te zijn van producenten en distributeurs en moet in staat zijn op aanvraag
garanties van oorsprong uit te geven. Bij een wijziging in de voorwaarden
op grond waarvan de instantie is aangewezen kan bijvoorbeeld worden gedacht
aan de situatie dat de garantiebeheerinstantie in plotselinge financiële
moeilijkheden dreigt te komen waardoor zij over onvoldoende middelen beschikt
om haar taak naar behoren uit te voeren. Een dergelijke wijziging dient door
de instantie vooraf meegedeeld te worden, opdat beslist kan worden omtrent
het eventueel opschorten of intrekken van haar aanwijzing.Artikel 77Zoals momenteel reeds het geval is op grond van de Regeling groencertificaten
Elektriciteitswet 1998 zal de netbeheerder van het landelijk hoogspanningsnet
in het garanties van oorsprong-systeem op verzoek van producenten, leveranciers,
handelaars of afnemers garanties van oorsprong afgeven, mits zij bij hun verzoek
de benodigde gegevens overleggen. Het gaat hierbij om de meetgegevens, verkregen
van een tot meten bevoegde instantie, alsmede om de gegevens met betrekking
tot de geschiktheid van de desbetreffende installatie voor de opwekking van
duurzame elektriciteit, die op grond van artikel 16, eerste lid, onderdeel
h, van de netbeheerder zijn verkregen. Garanties van oorsprong worden afgegeven
door deze te boeken op de rekening van de desbetreffende producent, leverancier,
handelaar of afnemer.Artikel 77aTeneinde in het oog te kunnen houden hoe het systeem van garanties van
oorsprong in de praktijk functioneert en op basis daarvan hoe het staat met
de daadwerkelijke productie van duurzame elektriciteit in Nederland, moeten
enige gegevens maandelijks worden meegedeeld aan de Minister van Economische
Zaken. Het gaat hierbij om gegevens omtrent de hoeveelheid duurzame elektriciteit
waarvoor garanties van oorsprong zijn bij- en afgeboekt op of van de rekeningen
alsmede de wijze waarop de desbetreffende duurzame elektriciteit is opgewekt.
Thans geldt deze gegevensverstrekking reeds op grond van artikel 8 van de
Regeling groencertificaten Elektriciteitswet 1998. Op basis van genoemde gegevens
wordt een beeld verkregen van de mate waarin het doel van de richtlijn –
stimulering van daadwerkelijke productie en verbruik van duurzame elektriciteit –
al dan niet is bereikt. Dit past binnen het kader van de richtlijn, daar deze
gegevens opgenomen zullen worden in aan de Commissie te verstrekken verslagen
en aldus bijdragen aan het inzicht van de Commissie in de mate waarin de daadwerkelijke
productie en verbruik van duurzame elektriciteit bevorderd zijn.Artikel 77bArtikel 5, vierde lid, van de richtlijn schrijft voor dat de lidstaten
elkaars garanties van oorsprong wederzijds moeten erkennen als bewijs voor
de herkomst van de duurzame elektriciteit alsmede voor daadwerkelijke duurzaamheid van de desbetreffende elektriciteit. Dit betekent, dat
lidstaten geen nadere voorwaarden mogen stellen aan duurzame elektriciteit
afkomstig uit andere lidstaten. Zij moeten afgaan op de betrouwbaarheid van
de garanties van oorsprong uit andere lidstaten en deze als zodanig op gelijke
wijze behandelen als door henzelf afgegeven garanties van oorsprong. Het huidige
artikel 7a van de Regeling groencertificaten Elektriciteitswet 1998, dat eisen
stelt aan buitenlandse duurzame elektriciteit ten behoeve van verkrijging
van Nederlandse groencertificaten, komt hierdoor te vervallen. Aan duurzame
elektriciteit afkomstig uit andere lidstaten worden geen Nederlandse garanties
van oorsprong verstrekt, omdat er overeenkomstig de richtlijn reeds garanties
van oorsprong voor zijn uitgegeven door de autoriteiten van andere lidstaten.Erkenning van de garanties van oorsprong afkomstig uit andere lidstaten
kan alleen geweigerd worden indien deze weigering berust op objectieve, transparante
en niet-discriminerende criteria (zie artikel 5, vierde lid, van de richtlijn).
In dat geval komen deze garanties van oorsprong niet «naar aard en strekking
overeen» met door de garantiebeheerinstantie uitgegeven garanties van
oorsprong. Hierbij kan in het bijzonder gedacht worden aan fraudepreventie,
waarbij bijvoorbeeld valse garanties van oorsprong uit andere lidstaten enkel
ter verkrijging van een financieel voordeel in Nederland aangeboden worden.Artikel 77cBij ministeriële regeling kunnen nadere regels gesteld worden ten
aanzien van de informatie die door producenten, leveranciers, handelaars,
afnemers of netbeheerders verstrekt wordt aan de garantiebeheerinstantie,
de informatie die door de garantiebeheerinstantie op grond van de artikelen
75, eerste lid, en 77a aan Onze Minister wordt verstrekt alsmede ten aanzien
van de gegevens die vermeld worden op, het afgeven, het verhandelen, de geldigheidsduur
en de kosten van garanties van oorsprong. Dit betreft technische en gedetailleerde
uitwerkingen van het elektronische systeem van garanties van oorsprong, van
de op de garanties te vermelden gegevens en de gebruiksmogelijkheden die er
zijn met de garanties indien voldaan is aan enkele extra eisen. Derhalve is
een ministeriële regeling de meest aangewezen vorm van regelgeving in
dit verband. De huidige Regeling groencertificaten Elektriciteitswet 1998
zal vervangen worden door deze nieuw op te stellen regeling.Op grond van de richtlijn hebben de lidstaten van de EU de verplichting
om nationale indicatieve streefcijfers voor het toekomstig binnenlandse verbruik
van duurzame elektriciteit vast te stellen. Om de vijf jaar dient daar een
verslag over te worden uitgebracht. Een goede monitoring van het verbruik
van duurzame elektriciteit in Nederland is daarom van belang en het ligt daarbij
voor de hand om aan te sluiten bij het systeem van garanties van oorsprong.
Onderdeel a maakt het mogelijk om de regels te stellen die nodig zijn om een
goede – periodieke – monitoring te waarborgen. Aangezien het nationale
verbruik van duurzame elektriciteit in een bepaalde periode in beginsel gelijk
is aan het aantal garanties van oorsprong dat voor de binnenlandse productie
is uitgegeven minus de geëxporteerde garanties van oorsprong plus de
geïmporteerde garanties van oorsprong in die periode, ligt het voor de
hand dat deze gegevens regelmatig aan mij worden doorgegeven.De richtlijn verplicht tot een betrouwbaar en nauwkeurig systeem van garanties
van oorsprong. Reeds bestaande groencertificaten – en daarmee toekomstige
garanties van oorsprong – zijn betrouwbaar en nauwkeurig: ze worden
afgegeven na verzoek daartoe van de producent van duurzame elektriciteit op
basis van gegevens met betrekking tot de hoeveelheid opgewekte elektriciteit
en de vaststelling door de netbeheerder van de geschiktheid van de desbetreffende
installatie voor opwekking van duurzame elektriciteit. In de ministeriële regeling zullen nadere regels gesteld worden ten
aanzien van de wijze waarop de netbeheerder vaststelt of de installatie van
de producent geschikt is voor de opwekking van duurzame elektriciteit. Dit
zal niet afwijken van het bestaande systeem op basis van de Regeling groencertificaten
Elektriciteitswet 1998: de netbeheerder stelt een administratief onderzoek
in naar de installatie van de desbetreffende producent en de aansluiting van
diens installatie op het net. In aanvulling op het administratief onderzoek
en ter verificatie van de door de producent bij zijn verzoek opgegeven gegevens
kan de netbeheerder de desbetreffende installatie(s) daadwerkelijk gaan bekijken.
De uitkomst van dit onderzoek wordt door de netbeheerder meegedeeld aan de
producent, zodat de producent deze gegevens bij zijn verzoek om een garantie
van oorsprong aan de garantiebeheerinstantie kan overleggen. Ook wordt de
uitkomst van dit onderzoek doorgegeven aan de garantiebeheerinstantie, die
daarmee een overzicht kan krijgen van alle installaties die duurzame elektriciteit
produceren in Nederland en die mogelijkerwijs in aanmerking komen voor garanties
van oorsprong.In het geval van biomassa-installaties worden in de ministeriële
regeling, evenals momenteel het geval is in de Regeling groencertificaten
Elektriciteitswet 1998, aanvullende gegevens verlangd van de producent. Op
de garanties van oorsprong wordt aangegeven met behulp van welke soort biomassa
de desbetreffende duurzame elektriciteit is opgewekt. Het huidige groencertificatensysteem
is zodanig opgezet dat de mogelijkheid open bleef om eventueel in een later
stadium een verdere differentiatie aan te brengen in de gegevens op de groencertificaten.
Dat zal op grond van deze richtlijn inderdaad gebeuren, en wel zodanig dat
er door middel van dit wetsvoorstel een in gelijke mate nauwkeurig en betrouwbaar
stelsel van garanties van oorsprong wordt opgezet.Onderdeel c van het voorgestelde artikel 77c schept de mogelijkheid bij
ministeriële regeling in te vullen onder welke nadere eisen men met de
verkregen garanties van oorsprong bijvoorbeeld toepassing van het verlaagde
tarief van artikel 36i, zesde lid, van de Wbm kan verkrijgen. Het gaat hierbij
in eerste instantie om de eisen die tot op heden neergelegd zijn in de Regeling
groencertificaten Elektriciteitswet 1998: het verbod op dubbele verkoop en
dubbele subsidie, alsmede de invoeding op het Nederlandse elektriciteitsnet.Artikel I, onderdelen G en HDe aanduiding van de artikelen 75 tot en met 77 in artikel 81 vervallen,
aangezien in deze artikelen zoals deze op grond van dit wetsvoorstel komen
te luiden geen grondslag voor het opstellen van een algemene maatregel van
bestuur is opgenomen. De verwijzing naar artikel 99 vervalt eveneens, daar
dit artikel reeds tezamen met de artikelen 98 tot en met 101 bij een eerdere
wijziging van de Elektriciteitswet 1998 geschrapt is. Ook artikel 82 wordt
in deze zin aangepast.Artikel VTen aanzien van het in dit wetsvoorstel opgenomen overgangsrecht kunnen
vier situaties onderscheiden worden, waarvan de derde en vierde nopen tot
eerbiedigende werking van de bestaande situatie:1. Bestaande groencertificaten, verkregen voor duurzame elektriciteit
opgewekt in Nederland; deze worden bij de inwerkingtreding van dit wetsvoorstel
met onmiddellijke ingang omgezet in garanties van oorsprong, hetgeen betekent
dat er vanaf dat moment geen groencertificaten, verkregen voor duurzame elektriciteit
opgewekt in Nederland, meer bestaan;2. Voor het moment van inwerkingtreding van dit wetsvoorstel ingediende
en derhalve nog lopende aanvragen voor groencertificaten tenbehoeve
van duurzame elektriciteit opgewekt in Nederland; deze aanvragen worden vanaf
de inwerkingtreding van dit wetsvoorstel door de overeenkomstig artikel 73,
tweede lid, van de Elektriciteitswet 1998 aangewezen garantiebeheerinstantie
behandeld overeenkomstig het nieuwe regime inzake de garanties van oorsprong;3. Bestaande groencertificaten, verkregen voor duurzame elektriciteit
opgewekt buiten Nederland; deze worden niet omgezet in garanties van oorsprong –
immers, de Nederlandse overheid kan geen garanties van oorsprong afgeven aan
buitenlandse duurzame elektriciteit – maar blijven bestaan overeenkomstig
hetgeen geregeld is in de Regeling groencertificaten Elektriciteitswet 1998.
Dit betekent dat ze hun geldigheid uiterlijk één jaar na boeking
verliezen, dan wel nadat ze gebruikt zijn voor toepassing van het verlaagde
REB-tarief van artikel 36i, zesde lid, van de Wbm. Nadat een groencertificaat
zijn geldigheid heeft verloren, wordt het afgeboekt van de groencertificatenrekening
(zie artikel 6, zesde lid, van de Regeling groencertificaten Elektriciteitswet
1998).4. Voor het moment van inwerkingtreding van dit wetsvoorstel ingediende
en derhalve nog lopende aanvragen voor groencertificaten ten behoeve van in
het buitenland opgewekte duurzame elektriciteit; deze aanvragen worden door
de garantiebeheerinstantie behandeld overeenkomstig het huidige regime zoals
neergelegd in de Regeling groencertificaten Elektriciteitswet 1998. Dit betekent
dat deze aanvragen getoetst worden aan de vereisten opgenomen in artikel 7a
van die Regeling en tevens dat de naar aanleiding van deze aanvragen verstrekte
groencertificaten maximaal één jaar na boeking geldig zijn.
Na inwerkingtreding van dit wetsvoorstel worden door de garantiebeheerinstantie
dus geen verzoeken tot boeking van garanties van oorsprong voor in het buitenland
opgewekte duurzame elektriciteit in behandeling genomen.De groencertificaten zoals onder de punten 3 en 4 genoemd kunnen nog gebruikt
worden voor de toepassing van het verlaagde REB-tarief van artikel 36i, zesde
lid, van de Wbm. Echter, de Wbm wordt door artikel II van het voorliggende
wetsvoorstel gewijzigd in die zin, dat daarin verwezen wordt naar garanties
van oorsprong en niet langer naar groencertificaten. Teneinde het mogelijk
te maken genoemde groencertificaten, verstrekt ten behoeve van duurzame elektriciteit
opgewekt in het buitenland, nog in aanmerking te kunnen laten komen voor het
verlaagde REB-tarief, is in het vierde lid van artikel V aangegeven dat deze
groencertificaten voor de toepassing van artikel 36i, zesde lid, van de Wbm
beschouwd worden als garanties van oorsprong.De Staatssecretaris van Economische Zaken,J. G. Wijn BIJLAGE: TRANSPONERINGSTABELIn de navolgende tabel is in de rechter kolom is aangegeven op welke wijze
de in de linker kolom vermelde artikel(onderde(el))en van de richtlijn in
de Nederlandse wetgeving zijn of worden verwerkt. Daarbij is een onderverdeling
gemaakt naar het voorliggende wetsvoorstel en het wetsvoorstel MEP, dat immers
een gedeelte van de richtlijn reeds implementeert en dat eerder in werking
zal treden dan het voorliggende wetsvoorstel. Richtlijn 2001/77Voorliggend wetsvoorstelWetsvoorstel MEP Artikel 1Behoeft geen
implementatie (doelstelling richtlijn) Artikel 2 Artikel I, onderdeel A (artikel 1 Elektriciteitswet 1998: definities
duurzame elektriciteit, hernieuwbare energiebronnen en biomassa) Artikel 3, eerste lidArtikel 36i Wbm, BSE, EPR, EIA, CO2-reductieplan (passende maatregelen)Systeem van subsidiëring van duurzame elektriciteit
per kWh (passende maatregelen) Artikel 3, tweede en derde lidBehoeft geen implementatie (betreft feitelijk handelen) Artikel 3, vierde lidBehoeft geen implementatie (verplichting gericht tot de Commissie) Artikel 4Behoeft geen
implementatie (verplichting gericht tot de Commissie) Artikel 5, eerste lidArtikel I, onderdeel F (hst.5, paragraaf 3, Elektriciteitswet 1998: garanties
van oorsprong-systeem)Artikel I, onderdelen F,
G en I (artikelen 16, eerste lid, onderdelen h en i, 16a en 31, zevende lid,
Elektriciteitswet 1998) Artikel 5, tweede lidArtikel I, onderdeel F (artikel 73, tweede lid, Elektriciteitswet 1998; van
optie tot aanwijzen bevoegde instantie wordt gebruik gemaakt) Artikel 5, derde lidArtikel I, onderdelen A en F (artikelen 1, onderdeel x, en 74 en ministeriële
regeling ex artikel 77c Elektriciteitswet 1998) Artikel 5, vierde lidArtikel I, onderdeel F (artikel 77b Elektriciteitswet 1998) Artikel 5, vijfde lidArtikel I, onderdeel F (ministeriële regeling ex artikel 77c Elektriciteitswet
1998) Artikel 5, zesde lidBehoeft geen implementatie (verplichting gericht tot de Commissie) Artikel 6Behoeft geen
implementatie (feitelijk handelen t.b.v. wegnemen belemmeringen) Artikel 7, eerste tot en met derde lidBehoeft geen implementatie (regelgeving voldoet reeds c.q. voor
bepaalde opties wordt niet gekozen) Artikel 7, vierde lidArtikel I, onderdeel B (artikel 23 Elektriciteitswet 1998) Artikel 7, vijfde tot en met zevende lidBehoeft geen implementatie (regelgeving voldoet reeds
c.q. voor bepaalde opties wordt niet gekozen) Artikel 8Behoeft geen
implementatie (verplichting gericht tot de Commissie) Artikel 9Behoeft geen
implementatie (omzettingstermijn) Artikel 10Behoeft geen
implementatie (inwerkingtreding richtlijn) Artikel 11Behoeft geen
implementatie (richtlijn gericht tot de lidstaten) XNoot1Richtlijn 92/96/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 december
1996 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit
(PbEG L 27).XNoot1Strategisch Akkoord, Kamerstukken II 2001/02, 28 375, nr. 5).XNoot2Bedoeld is hier de Kyoto-doelstelling zoals neergelegd in het Protocol
van Kyoto bij het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering
(Trb. 1998, 170, en 1999, 110). De emissie van broeikasgassen zal op basis
hiervan in de periode 2008–2012 met 6% moeten worden gereduceerd ten
opzichte van 1990 (zie Kamerstukken II 1999/2000, 27 089 (R 1652), nr.
2, p. 2).XNoot1Zie het rapport «Duurzame Energie in Nederland 2001», opgesteld
door Ecofys BV en KEMA Sustainable in opdracht van Novem en in nauwe samenwerking
met het CBS en EnergieNed.XNoot2Het BLOW-convenant, ondertekend juli 2001, aan de Tweede Kamer aangeboden
op 30 augustus 2001.XNoot1Netcode, Meetcode, Systeemcode, Samenwerkingsregeling, Gebiedsindeling
en Begrippenlijst, tezamen de Technische Voorwaarden genaamd, versie april
2002, vastgesteld door de directeur van de Dienst uitvoering en toezicht energie
(DTe), en de Tarievencode, gewijzigd vastgesteld door de directeur DTe bij
besluit van 16 november 2000, nummer 00-068, en bij besluit van 13 december
2001, nr. 100498/12; zie http://www.nma-dte.nl/nl/ besluiten/elektriciteit/besluiten_elektriciteit.htm. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28782-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl