Tijdelijke wet beperking inkomensgevolgen nieuw arbeidsongeschiktheidscriterium; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24484, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

15-11-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24484 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI. Algemeen §1. InleidingTabel 1. Jaar van herbeoordeling op grond van het Cohortenbesluit § 2. Huidige situatie§ 3. Redenen voorgestelde regeling§ 4. De vormgeving van de regeling§ 5. De voorwaarden voor het recht op uitkering§ 6. De hoogte van de uitkering§ 7. Financiële gevolgen a. Kosten van de regelingTabel 2. Uitgaven uitkering op grond van deze wet (Bina-uitkering)
en besparingen IOAW/IOAZ en Abw (bedragen x 1 mln), alsmede het aantal personen
met een uitkering op grond van deze wet en het aantal personen dat een inkomensverbetering
ondervindt b. Financiering van de uitkeringII. Artikelsgewijze toelichting Artikel 1Artikel 2Artikel 3Artikel 4Artikel 5Artikel 6Artikel 8Artikel 9Artikel 10Artikel 11Artikel 12Artikel 13Artikel 14Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24484Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 75 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 484Tijdelijke regeling houdende beperking van de inkomensgevolgen door
de toepassing van het arbeidsongeschiktheidscriterium voor personen in bepaalde
leeftijdscategorieën (Tijdelijke wet beperking inkomensgevolgen nieuw
arbeidsongeschiktheidscriterium)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING I. Algemeen §1. InleidingHet advies van de Raad van State wordt niet openbaar gemaakt, omdat het
zonder meer ontkennend luidt/uitsluitend opmerkingen van redactionele aard
bevat (artikel 25a, vierde lid, onderdeel b, van de Wet op de Raad van State)In dit wetsvoorstel wordt uitvoering gegeven aan de voornemens van het
kabinet de inkomensgevolgen van de toepassing van het nieuwe arbeidsongeschiktheidscriterium
voor bepaalde categorieën oudere werknemers te beperken, zoals bij brief
van 2 juni 1995 medegedeeld aan de Tweede Kamer (kamerstukken II, 1994/95,
22 187, nr. 32). Voorts wordt uitvoering gegeven aan de motie Adelmund
c.s. (kamerstukken II, 1994/95, 24 221, nr. 23) om voor oudere zelfstandigen
die in dezelfde omstandigheden verkeren, te komen tot een qua hoogte en voorwaarden
gelijke garantie.Op 1 augustus 1993 trad de Wet terugdringing beroep op de arbeidsongeschiktheidsregelingen
(Wet TBA) in werking. In die wet is onder meer een nieuw arbeidsongeschiktheidscriterium
opgenomen, aan de hand waarvan de mate van arbeidsongeschiktheid van alle
nieuwe aanvragers van een uitkering ingevolge de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering
(WAO) of de Algemene Arbeidsongeschiktheidswet (AAW) moet worden bepaald.
De Wet TBA brengt met zich dat ook personen die op 31 juli 1993 een AAW- of
WAO-uitkering hadden en op 1 augustus 1993 jonger waren dan 50 jaar te maken
krijgen met het nieuwe arbeidsongeschiktheidsbegrip: bepaald is dat zij op
basis van dat nieuwe begrip moeten worden herbeoordeeld. In het Cohortenbesluit
is aangegeven op welk moment deze herbeoordeling dient plaats te vinden. Dat
moment is gekoppeld aan de leeftijd van de betrokken persoon op 1 augustus
1993. Tabel 1. Jaar van herbeoordeling op grond van het Cohortenbesluit leeftijd op 199419951996199719981 augustus 1993      tot
35 X    35 tot 41  X   41
tot 45   X  45 tot 48    X 48
tot 50     XZoals ook uit tabel 1 blijkt, krijgen personen die op 31 juli 1993 reeds
AAW- of WAO-gerechtigd waren en op 1 augustus 1993 50 jaar of ouder waren,
niet met het nieuwe arbeidsongeschiktheidscriterium te maken.Ten gevolge van de herbeoordelingen zal een deel van de AAW- en WAO-gerechtigden
de arbeidsongeschiktheidsuitkering geheel of gedeeltelijk verliezen (of reeds
hebben verloren). Vinden deze personen geen werk, dan kan dit met zich brengen
dat zij, onmiddellijk dan wel op termijn, een beroep zullen moeten doen op
de Algemene bijstandswet (Abw), de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers (IOAW) of de Wet inkomensvoorziening
oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen (IOAZ).In het debat over de reïntegratiemaatregelen voor gedeeltelijk arbeidsongeschikten
en gewezen arbeidsongeschikten is het feit, dat men na afschatting uiteindelijk
aangewezen kan raken op de Abw, IOAW of IOAZ, met betrekking tot de wat oudere
personen ter discussie gesteld. Dit werd, omdat deze wetten een partnerinkomens-
of vermogenstoets kennen, voor deze groep als een te hard gevolg van de Wet
TBA ervaren, met name gezien de arbeidsmarktpositie van betrokkenen. Van verschillende
kanten is dan ook gevraagd om de inkomensgevolgen van de herbeoordeling voor
deze groep te beperken.Ook het kabinet is van oordeel dat de inkomensgevolgen van de herbeoordeling
voor deze groep beperkt dienen te worden. Het kabinet stelt daartoe voor om
de volgende personen, nadat de maximumduur van de uitkering op grond van de
Werkloosheidswet (WW) is verstreken, een uitkering toe te kennen overeenkomstig
de vervolguitkering op grond van de WW en deze uitkering niet aan een maximumduur
te binden, waardoor deze in beginsel doorloopt tot de eerste dag van de maand
waarin de betrokkene 65 jaar wordt:a. personen die op 1 augustus 1993 45 jaar of ouder, maar jonger dan 50
jaar waren, op 31 juli 1993 recht hadden op AAW- of WAO-uitkering en deze
uitkering op het moment van de in het Cohortenbesluit bedoelde herbeoordeling
hadden («categorie 45–50-jarigen»);b. personen die op 31 december 1986 35 jaar of ouder waren, toen reeds
recht hadden op AAW- of WAO-uitkering en deze uitkering op het moment van
de in het Cohortenbesluit bedoelde herbeoordeling hadden («categorie
verdisconteerden»).Voorts stelt het kabinet voor degenen uit deze groep die geen recht hebben
of krijgen op WW-uitkering op het moment dat zij als gevolg van de herbeoordeling
een deel van de AAW- of WAO-uitkering verliezen, onmiddellijk in aanmerking
te laten komen voor een uitkering overeenkomstig de vervolguitkering op grond
van de WW.De motieven voor de regeling worden uiteengezet in paragraaf 3. Daaraan
voorafgaand wordt, voor een goed begrip, een kort overzicht gegeven van de
huidige situatie (paragraaf 2). In paragraaf 4 wordt ingegaan op de vormgeving
van de regeling en in paragraaf 5 op de voorwaarden voor het recht op uitkering
op grond van deze regeling. Nadat in paragraaf 6 is ingegaan op
de hoogte van de uitkering, komen in paragraaf 7 de financiële gevolgen
aan de orde.Wat de aanpassing betreft van de uitkeringsregelingen voor het overheidspersoneel
aan de hier voorgestelde regeling wordt het volgende opgemerkt.De in het onderhavige voorstel beoogde maatregelen zullen vooralsnog niet
gaan gelden voor de ontslaguitkeringen voor het overheidspersoneel. Het kabinet
heeft namelijk het voornemen om het overheidspersoneel met ingang van 1 januari
1998 onder de werking van de werknemersverzekeringen te brengen. Vanaf die
datum zal onder andere volledige WW-conformiteit worden gerealiseerd voor
het overheidspersoneel. Aanpassing van de ontslaguitkeringsregelingen voor
het overheidspersoneel vòòr die datum zal aldus slechts een
regeling voor een zeer korte periode betekenen. Bovendien kleeft hieraan het
nadeel dat aanpassing van de ontslaguitkeringsregelingen erg arbeidsintensief
zou zijn, gelet op het zeer grote aantal van die regelingen. Daarnaast bestaat
er voor het overheidspersoneel op basis van artikel F 9b van de Algemene burgerlijke
pensioenwet (Abp-wet) – en in het kader van de conversie van aanspraken
in verband met de privatisering van het Algemeen Burgerlijk Pensioenfonds
vanaf 1 januari 1996 artikel 8.9 van het pensioenreglement van de Stichting
pensioenfonds ABP – reeds een minimum inkomensgarantie die qua niveau
overeenkomt met die van de WW-vervolguitkering. Voor militair overheidspersoneel
is deze garantie neergelegd in artikel F 9a van de Algemene militaire pensioenwet
(Amp-wet). Net als bij de WW-vervolguitkering is bij deze regelingen geen
vermogens- of partnerinkomenstoets aan de orde. Voorts geldt de onderhavige
garantie tot de 65-jarige leeftijd, omdat de invaliditeitsgepensioneerden
in het kader van de conversie per 1 januari 1996 tot die leeftijd ongeacht
de mate van arbeidsongeschiktheid het recht houden op een invaliditeitspensioen.
Vanuit een materiële invalshoek bezien bestaat er dus geen noodzaak om
de ontslaguitkeringsregelingen van het overheidspersoneel aan te passen.Wel wordt geregeld dat de arbeidsongeschikte overheidswerknemer in de
categorie 45–50-jarigen en de categorie verdisconteerden, die werk heeft
gevonden in de marktsector en uit dien hoofde verzekerde is geworden in de
zin van de WW, bij een geheel of gedeeltelijk verlies van invaliditeitspensioen
bij de herbeoordeling op grond van de Wet TBA, eveneens in aanmerking komt
voor een uitkering op grond van de onderhavige wet.Op 6 oktober 1995 heeft het Tijdelijk instituut voor coördinatie
en afstemming (Tica) technisch commentaar1 uitgebracht
op een concept-wetsvoorstel waarin de hier voorgestelde regeling is neergelegd.
Op de belangrijkste aspecten van dit commentaar wordt ingegaan in de passages
van deze memorie van toelichting die betrekking hebben op de onderdelen waarop
het commentaar ziet. Met betrekking tot de meer technische aspecten van het
commentaar zij opgemerkt dat dit deels heeft geleid tot aanpassingen in de
onderhavige regeling. § 2. Huidige situatieWerknemers die na een herbeoordeling hun arbeidsongeschiktheidsuitkering
geheel of gedeeltelijk verliezen, beschikbaar zijn voor arbeid, en aan de
wekeneis2 voldoen, hebben in beginsel recht op
WW-uitkering. Omdat de 4 uit 5-eis voor hen niet geldt, bestaat deze uitkering
altijd uit een loongerelateerde fase en uit een vervolguitkeringsfase. De
hoogte van de loongerelateerde WW-uitkering is 70% van het dagloon. Bij samenloop
met een arbeidsongeschiktheidsuitkering is de hoogte van die WW-uitkering
een zodanig percentage van 70% van het dagloon, dat de hoogte van de uitkeringen
samen 70% van het WAO-(vervolg)dagloon is. De duur van de loongerelateerde
fase is afhankelijk van het feitelijke en het fictieve arbeidsverleden.Bij een feitelijk arbeidsverleden van vijf jaar, zal de loongerelateerde
uitkering voor de betrokken groepen tweeënhalf, drie of vier jaar duren.De hoogte van de WW-vervolguitkering is 70% van het minimumloon of 70%
van het dagloon indien dat lager is. Bij samenloop met een arbeidsongeschiktheidsuitkering
is de hoogte van de WW-vervolguitkering een percentage van 70% van het minimumloon
of van laatstbedoeld dagloon. Dat percentage is gelijk aan het verschil tussen
100 en het midden van de arbeidsongeschiktheidsklasse, waarin de werknemer
is ingedeeld.Aldus kan er, afhankelijk van de hoogte van het WAO-(vervolg)dagloon,
sprake zijn van een totaal inkomen aan WW- en WAO-uitkering dat meer bedraagt
dan 70% van het minimumloon. De duur van de vervolguitkering is voor betrokkenen
twee jaar.Niet-werknemers die na een herbeoordeling hun arbeidsongeschiktheidsuitkering
op grond van de AAW geheel of gedeeltelijk verliezen, hebben geen recht op
WW-uitkering. Immers, de WW verzekert slechts werknemers.Op basis van de Toeslagenwet (TW) kan de WW-, WAO- en AAW-uitkering, voorzover
die lager is dan het voor de betrokkene relevante sociaal minimum, worden
verhoogd tot het relevante sociaal minimum of het dagloon voorzover dat lager
is. Het relevante sociaal minimum is voor een gehuwde of samenwonende 100%
van het minimumloon, voor een éénoudergezin (kind jonger dan
18 jaar) 90% van het minimumloon en voor een alleenstaande 70% van het minimumloon.
De toeslag bedraagt niet meer dan het verschil tussen het dagloon of de grondslag
waarnaar de uitkering is berekend en de uitkering, doch ten hoogste respectievelijk
30%, 27% en 21% van het minimumloon.Na het bereiken van de maximumduur van de WW-uitkering, kunnen werkloze
oudere werknemers een beroep doen op de IOAW. Daarnaast kunnen ook jongere
gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
vroeggehandicapten een beroep doen op de IOAW. Met uitzondering van gedeeltelijk
arbeidsongeschikte vroeggehandicapten geldt voor hen als voorwaarde dat zij
een WW-uitkering hebben ontvangen gedurende de volledige uitkeringsduur. Zelfstandigen
die na het bereiken van de leeftijd van 55 jaar het bedrijf of beroep hebben
beëindigd kunnen een beroep doen op de IOAZ. Hetzelfde geldt voor zelfstandigen
die het bedrijf of beroep hebben beëindigd in verband met arbeidsongeschiktheid
en die recht hebben op een uitkering op grond van de AAW berekend naar een
arbeidsongeschiktheid van minder dan 80%.Belanghebbenden kunnen voorts, voor zover ze met de WW-, WAO-, of AAW-uitkering
en de toeslag beneden het relevante sociaal minimum blijven, een beroep doen
op de Abw, evenals degenen die geen recht (meer) hebben op een WW-, WAO-,
AAW-, IOAW- of IOAZ-uitkering.Gerekend in uitkeringspercentages zijn de vervolguitkering WW (inclusief
een eventuele toeslag op grond van de TW), de IOAW, de IOAZ en de Abw (inclusief
een eventuele toeslag) vergelijkbaar. De Abw kent echter een partnerinkomens-
en vermogenstoets. De IOAW en IOAZ kennen een beperkter toets op het inkomen
uit of in verband met arbeid, terwijl de IOAZ bovendien een toets kent op
het forfaitaire inkomen uit vermogen, voor zover dit een bepaald maximum overtreft.
Ook de TW bevat een partnerinkomenstoets. De vervolguitkering WW kent geen
partnerinkomens- of vermogenstoets. § 3. Redenen voorgestelde regelingZoals reeds in paragraaf 1 is aangekondigd, stelt het kabinet voor om
de inkomensgevolgen van de herbeoordeling op het nieuwe arbeidsongeschiktheidscriterium
voor twee groepen te verzachten. Het kabinet stelt daartoe voor om die groepen,
na afloop van de maximumduur van de WW-uitkering waarop zij op of vanaf het
moment van de herbeoordeling recht hebben, een uitkering overeenkomende met
de vervolguitkering op grond van de WW toe te kennen en deze niet aan een
maximumduur te binden – waardoor deze dus in beginsel doorloopt tot
de eerste dag van de maand waarin de betrokkene 65 jaar wordt. Voorts stelt
het kabinet voor om ook degenen uit deze groepen die geen recht hebben of
krijgen op WW-uitkering op het moment dat zij als gevolg van de herbeoordeling
een deel van de AAW- of WAO-uitkering verliezen, in aanmerking te laten komen
voor een dergelijke uitkering. Het betreft hier allereerst (gewezen) zelfstandigen
en andere personen die buiten de WW-verzekering vallen. Daarnaast gaat het
om personen die niet aan de zogenaamde wekeneis van de WW voldoen en om personen
die reeds voor de herbeoordeling op grond van de Wet TBA gedeeltelijk arbeidsongeschikt
waren, naast de arbeidsongeschiktheidsuitkering reeds een WW-uitkering over
de maximumduur hebben ontvangen, en bij de herbeoordeling in een lagere arbeidsongeschiktheidsklasse
worden ingedeeld.Achtergrond van deze beperking van de inkomensgevolgen is dat het kabinet
het feit dat deze betrokkenen na de herbeoordeling aangewezen kunnen raken
op de Abw, IOAW of IOAZ als een te hard gevolg van de Wet TBA ervaart.Wel wil het kabinet er daarbij op wijzen dat er bij deze beperking van
inkomensgevolgen geen sprake is van een absolute garantie. Voor zover een
betrokkene al aangewezen is op Abw, IOAW of IOAZ door andere oorzaken dan
de herbeoordeling op grond van de Wet TBA ligt het niet in de rede om hem
in plaats van die uitkeringen een uitkering op grond van de onderhavige regeling
te verstrekken.Het gaat om de volgende twee groepen.Allereerst de groep personen die op 1 augustus 1993 45 jaar of ouder,
maar jonger dan 50 jaar waren, op 31 juli 1993 recht hadden op AAW- of WAO-uitkering
en deze uitkering op het moment van de in het Cohortenbesluit bedoelde herbeoordeling
hadden. Het gaat hier om de oudste twee cohorten die met herbeoordeling op
grond van het nieuwe arbeidsongeschiktheidscriterium te maken krijgen. De
arbeidsmarktpositie van betrokkenen, die bij de herbeoordeling tussen de 48
en de 55 jaar oud zullen zijn, zal op het moment van afschatting niet sterk
zijn.Daarnaast stelt het kabinet voor ook personen die op 31 december 1986
35 jaar of ouder waren, toen recht hadden op een AAW- of WAO-uitkering en
deze op het moment van de in het Cohortenbesluit bedoelde herbeoordeling hadden,
bij afschatting te verzekeren van een met de WW-vervolguitkering overeenkomende
uitkering zonder maximumduur. Daarvoor kunnen de volgende redenen worden aangevoerd.
Allereerst is ook per 1 januari 1987 het arbeidsongeschiktheidsbegrip aangepast.
Vanaf die datum mocht werkloosheid niet meer in het arbeidsongeschiktheidspercentage
worden verdisconteerd, hetgeen ertoe leidde dat arbeidsongeschikten meer dan
voordien te maken kregen met afschatting. Voor personen die op 31 december
1986 reeds recht hadden op een AAW- of WAO-uitkering en toen 35 jaar of ouder
waren, bleef echter ingevolge artikel 52 van de Invoeringswet stelselherziening
sociale zekerheid het arbeidsongeschiktheidsbegrip van vòòr
1 januari 1987 gelden. Dit was ook het geval indien de desbetreffende persoon
zijn arbeidsongeschiktheidsuitkering na die datum verloor wegens
beëindiging van de arbeidsongeschiktheid en op een later moment weer
arbeidsongeschikt werd.Op de in het Cohortenbesluit neergelegde herbeoordelingsdatum zullen deze
betrokkenen niet alleen aan de hand van het per 1 augustus 1993 geldende arbeidsongeschiktheidscriterium
beoordeeld worden, maar zullen ze bovendien hun verdiscontering kwijtraken1. Derhalve zouden ze door de herbeoordeling extra zwaar
getroffen worden, daar waar juist met de in 1987 geregelde vrijwaring tegen
de afschaffing van de verdiscontering de indruk kan zijn gewekt dat betrokkenen
ook bij verdere aanscherpingen van het arbeidsongeschiktheidscriterium blijvend
een gunstiger uitzonderingspostitie zouden verkrijgen. Indien daarbij bovendien
in aanmerking wordt genomen dat betrokkenen op de datum van herbeoordeling
ten minste 44 jaar oud zijn en dan ofwel onafgebroken ofwel herhaalde malen
in een periode van ten minste negen jaar een AAW- of WAO-uitkering hebben
ontvangen en dat derhalve de arbeidsmarktpositie van deze groep niet sterk
is, is er naar het oordeel van het kabinet voldoende aanleiding om ook voor
deze groep de inkomensgevolgen van de herbeoordeling naar het nieuwe arbeidsongeschiktheidscriterium
te beperken. Opgemerkt wordt overigens dat deze groep en de eerste groep elkaar
grotendeels overlappen.Voorts wordt geregeld dat de arbeidsongeschikte overheidswerknemer in
de categorie 45–50-jarigen of in de categorie verdisconteerden, die
werk heeft gevonden in de marktsector en uit dien hoofde verzekerd is geworden
in de zin van de WW, bij een geheel of gedeeltelijk verlies van invaliditeitspensioen
bij de herbeoordeling op grond van de Wet TBA, eveneens in aanmerking komt
voor een uitkering overeenkomend met de vervolguitkering WW zonder maximumduur.Wat betreft de omschrijving van de doelgroep onder de overheidswerknemers
is het volgende aan de orde.De voor de arbeidsongeschikte werknemers in de marktsector geldende «peildata»
zijn niet toepasbaar voor het overheidspersoneel. Dit wordt met name veroorzaakt
door de omstandigheid, dat een invaliditeitspensioen niet exact na een wachttijd
van 12 maanden na uitval wegens ziekte wordt toegekend, maar dat er sprake
is van een onbepaalde, vaak langere, periode. Bovendien mag in de Abp- en
de Amp-wet eerst vanaf 1 augustus 1993 werkloosheid niet meer in het arbeidsongeschiktheidspercentage
worden verdisconteerd. Deze problematiek is evenwel niet nieuw en speelde
ook al in het kader van het overgangsrecht ten aanzien van de zgn. «oude
gevallen» in de Wet TBA. In het onderhavige voorstel is zoveel mogelijk
aangesloten bij de omschrijving van de doelgroep van overheidswerknemers in
de Wet TBA.De garantie van, in beginsel, een uitkering totdat men 65 wordt, wordt
gegeven aan degenen uit de twee doelgroepen die ten gevolge van een herbeoordeling
op basis van het nieuwe arbeidsongeschiktheidsbegrip hun arbeidsongeschiktheidsuitkering,
geheel of ten dele, kwijtraken. Meer specifiek zal de garantie derhalve ook
toekomen aan degenen die na de herbeoordeling, tijdens het recht op uitkering
op grond van deze wet werk aanvaarden, dat weer verliezen en die ter zake
van die nieuwe werkloosheid een nieuw recht op WW-uitkering blijken te hebben
opgebouwd. Voorts geldt de garantie voor personen uit de doelgroep die niet
al bij de in het Cohortenbesluit geregelde herbeoordeling hun arbeidsongeschiktheidsuitkering
geheel of ten dele verliezen, maar pas bij een latere herbeoordeling naar
het nieuwe arbeidsongeschiktheidscriterium. § 4. De vormgeving van de regelingWetstechnisch ligt het in de rede om de WW niet te belasten met een tijdelijke
regeling, welke de hier voorgestelde regeling feitelijk toch is. Immers, ultimo
2016 zal iedereen uit de twee doelgroepen de AOW-gerechtigde leeftijd hebben
bereikt. Bovendien kan de regeling, gelet alleen al op de op te nemen bepalingen
voor niet-werknemers, zich niet beperken tot een verlenging van de vervolguitkering
voor bepaalde groepen werknemers. In het onderhavige voorstel wordt de te
treffen regeling dan ook in een aparte tijdelijke wet neergelegd.Wel is een groot deel van de WW-bepalingen van overeenkomstige toepassing
verklaard, zodat die WW-bepalingen niet in de nieuwe wet hoeven te worden
overgenomen. Door te bepalen dat de uitkering op grond van deze wet wordt
aangemerkt als een uitkering op grond van de verplichte verzekering ingevolge
de WW wordt bovendien voorkomen dat door middel van een aanpassingswet wijzigingen
in velerlei wetten moeten worden aangebracht omdat een nieuw soort uitkering
wordt geïntroduceerd. Bovendien zijn aldus de TW, de Coördinatiewet
Sociale Verzekeringen (CSV), de Organisatiewet sociale verzekeringen (Osv)
etc. direct van toepassing op de betrokkenen.Het van overeenkomstige toepassing verklaren van grote delen van de WW
impliceert, dat er sprake moet zijn van werkloosheid, wil recht kunnen bestaan
op een uitkering als hier bedoeld. De WW-bepalingen ter zake van de wekeneis
zijn echter buiten de overeenkomstige toepassing gelaten. Hierdoor zullen
degenen uit de doelgroep die geen recht hebben of krijgen op WW-uitkering
op het moment dat zij als gevolg van de herbeoordeling een deel van de AAW-
of WAO-uitkering verliezen, op dat moment wel in aanmerking komen voor deze
uitkering. Dit is slechts anders indien aansluitend op het moment waarop zij
hun AAW- of WAO-uitkering (gedeeltelijk) verliezen een uitsluitingsgrond als
bedoeld in artikel 19 WW van toepassing is of betrokkene niet beschikbaar
is voor arbeid. In het laatste geval ontstaat geen recht op een uitkering
ingevolge deze wet indien de uitsluitingsgrond of de niet-beschikbaarheid
langer dan 13 weken duurt.Volledigheidshalve zij opgemerkt dat op de betrokkenen het normale verplichtingenregime
van de WW van toepassing is. Het is dus zo dat de betrokkenen die recht hebben
op een uitkering als hier bedoeld, zich dienen in te schrijven bij het arbeidsbureau,
in voldoende mate zullen moeten trachten passende arbeid te vinden etc.Wel wordt in deze tijdelijke wet in afwijking van de duurbepalingen in
de WW bepaald, dat de uitkering op grond van deze wet in beginsel doorloopt
tot de eerste dag van de maand waarin de betrokkene 65 jaar wordt.Het onderhavige wetsvoorstel beoogt de leden van de doelgroep die een
achteruitgang in hun inkomen ondervinden als gevolg van een nieuw arbeidsongeschiktheidscriterium
hiervoor compensatie te bieden. In essentie betekent deze aanvullende inkomensbron
dat – voor zover dat voor de herbeoordeling niet al het geval was –
geen beroep voor (aanvullend) levensonderhoud behoeft te worden gedaan op
de Abw, IOAW of IOAZ. Juist door het creëren van deze extra inkomensvoorziening
buiten de Abw, IOAW en IOAZ om wordt het aantal bezwaar- en beroepszaken die
het gevolg zouden kunnen zijn van de medische herkeuring beperkt, dit ongeacht
de opzet van de systematiek.Bij de opzet van een systeem van beperking van inkomensachteruitgang is
gekozen voor een methodiek die bij de uitvoering van de WW gebruikelijk is.
De uitkering wordt afhankelijk gesteld van het aantal uren dat men niet in
staat is door arbeid inkomen te verwerven. Hierdoor wordt de beoogde gelijkheid
tussen (ex)zelfstandigen en (ex)werknemers in hoge mate bereikt.
Het voordeel daarvan is voorts dat de bedrijfsverenigingen, die de beoogde
nieuwe regeling moeten uitvoeren, met deze werkwijze vertrouwd zijn. Dat het
berekenen van een uitkering niet in alle gevallen een eenvoudige aangelegenheid
is, met name niet met betrekking tot de categorie zelfstandigen, is niet geheel
te vermijden. Een alternatief, bestaande uit het achterwege laten van een
uitkering voor deze categorie is als onaanvaardbaar verworpen. Een ander alternatief,
bestaande uit het aansluiten bij een andere wettelijke regeling, bijvoorbeeld
de IOAZ, zou soortgelijke problemen opleveren.Dat op voorhand reeds zichtbaar is in welke gevallen uitvoeringsproblemen
zouden zijn te verwachten, biedt de mogelijkheid daarvoor voorzieningen te
treffen. Het Tica, dat om advies is gevraagd met betrekking tot de uitvoerbaarheid
van de voorgenomen regelgeving, heeft erop gewezen dat de uitvoerbaarheid
kan worden bevorderd indien hij richtlijnen, of zo nodig, nadere regels stelt.
Ik zal het Tica verzoeken dergelijke richtlijnen of nadere regels te stellen.Het Tica heeft voorts geconstateerd dat de inkomensgarantie op grond van
het voorliggende wetsvoorstel zich niet uitstrekt tot een mogelijk recht op
een pensioenpremiebijdrage in het kader van de Bijdrageregelen Fonds Voorheffing
Pensioenverzekering.Immers, de in het voorliggende wetsvoorstel geregelde uitkering wordt
voor de uitvoering van andere wetten (waaronder derhalve ook de Wet FVP) aangemerkt
als vervolguitkering op grond van de verplichte verzekering ingevolge de Werkloosheidswet.
Nu vervolguitkeringen WW (met uitzondering van die voor personen die op hun
eerste werkloosheidsdag 57,5 jaar of ouder zijn) niet leiden tot het recht
op een pensioenpremiebijdrage, geldt hetzelfde voor de uitkering die in het
voorliggende wetsvoorstel wordt geregeld, aldus het Tica. Het Tica vraagt
zich af of het kabinet zich dit heeft gerealiseerd.Uiteraard is dit het geval. De vraag of de pensioenopbouw vanaf het moment
dat een betrokkene in de WW-vervolguitkering terechtkomt doorgang zou moeten
vinden, is aan de orde gekomen tijdens de plenaire behandeling van het wetsvoorstel
tot Wijziging van een aantal sociale verzekeringswetten (Wet afschaffing malus
en bevordering reïntegratie; kamerstukken II, 1994/95, 24 221).
Naar aanleiding van een – later ingetrokken – motie van de heer
Van Dijke (nr. 17) heb ik toegezegd de betreffende problematiek in kaart te
brengen, en de Kamer daarover een brief te sturen. Anderzijds heb ik gesteld
dat het repareren van eventuele voor de betrokkene ongunstige gevolgen van
de huidige regeling een verantwoordelijkheid is van de sociale partners, en
dat het onderwerp hooguit in relatie tot de discussie over het FVP aan de
orde kan komen. Ik ben derhalve niet voornemens om daarover nadere voorstellen
te doen. In de brief die ik de Kamer heb toegezegd zal niet alleen worden
ingegaan op de (afwezigheid van) pensioenopbouw tijdens de vervolguitkering
WW, maar ook tijdens de uitkering ingevolge het voorliggende wetsvoorstel. § 5. De voorwaarden voor het recht op uitkeringGelet op de omstandigheid dat ook niet-werknemers in aanmerking dienen
te komen voor de hier aan de orde zijnde uitkering, kan niet worden volstaan
met het van toepassing verklaren van de WW. Aan niet-werknemers kan immers
niet de eis worden gesteld dat ze voldoen aan de wekeneis. Die eis zal dan
ook niet gesteld worden voor het ontstaan van een recht op uitkering ingevolge
de onderhavige regeling.Bovendien zouden er, indien de wekeneis wel zou worden gesteld, problemen
ontstaan met betrekking tot de, voor de herbeoordeling al gedeeltelijk arbeidsongeschikte,
werknemers die op het moment van de herbeoordeling geen recht
(meer) hebben op WW-uitkering. Dat kan verschillende oorzaken hebben, waaronder:a. de betrokkene voldeed op het moment dat hij gedeeltelijk arbeidsongeschikt
werd niet aan de (toen) geldende wekeneis;b. de betrokkene heeft zijn uitkeringsduur WW al opgesoupeerd, omdat hij
naast zijn gedeeltelijke arbeidsongeschiktheidsverzekering al een WW-uitkering
had lopen.Gezien het oogmerk van de nieuwe regeling is het kabinet van oordeel dat
een betrokkene als bedoeld onder a en b wel in aanmerking dient te komen voor
een uitkering op grond van de onderhavige regeling.Hierbij zij wel opgemerkt dat een deel van deze onder a en b bedoelde
betrokkenen al voor de herbeoordeling aangewezen zal zijn op de Abw of de
IOAW. Daarin zal de hier voorgestelde regeling geen verandering brengen.Ten slotte zij opgemerkt dat, indien aansluitend op de de effectuering
van een intrekking of verlaging van de AAW- of WAO-uitkering een uitsluitingsgrond
van toepassing is of betrokkene niet beschikbaar is voor arbeid, geen uitkering
ingevolge deze wet zal worden verstrekt als deze situatie langer dan 13 weken
duurt. Hiervoor is gekozen om te voorkomen dat degene die aansluitend op de
effectuering van de afschatting geen recht op WW-uitkering heeft, te bevoordelen
boven degene die eerst recht op WW-uitkering krijgt.Zoals in paragraaf 3 uiteengezet zal de garantie van, in beginsel, een
uitkering totdat men 65 wordt ook toekomen aan degenen die na de herbeoordeling,
tijdens het recht op uitkering op grond van deze wet werk aanvaarden, dat
weer verliezen en die ter zake van die nieuwe werkloosheid een nieuw recht
op WW-uitkering hebben opgebouwd. Dit wordt bewerkstelligd door in die situatie
het recht op uitkering op grond van de onderhavige regeling na het einde van
de duur van die WW-uitkering te laten herleven. Op die manier zal werkaanvaarding
als werknemer, zoals dat ook in de WW het geval is, nooit tot een verlies
van rechten leiden. Naar aanleiding van het technisch commentaar van het Tica
is dit in de tekst van de onderhavige regeling neergelegd (artikel 4). Voor
het overige is er naar het oordeel van het kabinet geen aanleiding om af te
wijken van de bepalingen inzake de herleving zoals die gelden in de WW. Van
de persoon wiens recht op uitkering op grond van de onderhavige regeling eindigt
bij het gaan verrichten van werkzaamheden als zelfstandige, dan wel uitbreiding
van die werkzaamheden als hij die op het moment van het ontstaan van het recht
op uitkering al verrichtte, zal dat recht niet kunnen herleven indien hij
die (meerdere) werkzaamheden 1½ jaar na aanvang (van de uitbreiding)
daarvan heeft verricht. Het Tica vraagt zich af of deze gevolgen niet in strijd
komen met de bedoeling om betrokkene tot zijn 65e jaar een uitkering op minimumniveau
te garanderen. Dat is naar het oordeel van het kabinet niet het geval. Die
garantie betreft immers een garantie onder voorwaarden, namelijk de voorwaarden
zoals die gelden onder het WW-regime (met uitzondering uiteraard van de bepalingen
inzake de wekeneis en de maximumduur van de uitkering). Indien een WW-gerechtigde
pogingen onderneemt om als zelfstandige aan de slag te gaan heeft hij een
periode van 1½ jaar waarbinnen hij de tijd heeft om te bezien of hij
daarmee door wil gaan. Meent hij binnen die periode geen goed bestaan te kunnen
opbouwen als zelfstandige, dan kan hij bij het staken van zijn werkzaamheden
als zelfstandige terugvallen op de WW. Er is naar het oordeel van het kabinet
geen reden om hiervan in de onderhavige regeling af te wijken. Ook de persoon
met recht op uitkering op grond van de onderhavige regeling heeft een periode
van 1½ jaar om te bezien of hij door wil gaan met zijn poging om als
zelfstandige aan de slag te gaan, of zijn werkzaamheden als zelfstandige
uit te breiden als hij die al verrichtte bij het ontstaan van het recht op
uitkering. § 6. De hoogte van de uitkeringVoor één deel van de doelgroep, nl. de werknemers voor wie
op het moment van de (gehele of gedeeltelijke) eindiging van de arbeidsongeschiktheidsuitkering
recht op een «gewone» WW- uitkering ontstaat of al bestaat, vervalt
feitelijk slechts de maximumduur van de vervolguitkering WW. De hoogte van
de uitkering op grond van de onderhavige regeling kan worden vastgesteld aan
de hand van de bestaande bepalingen in de WW met betrekking tot de vervolguitkering
(artikelen 51 en 52 WW). Dit is neergelegd in artikel 5, vierde lid. Voor
een ander deel van de doelgroep zal op het moment van de herbeoordeling recht
ontstaan op een uitkering overeenkomend met de vervolguitkering WW (zie echter
artikel 4, vierde en zesde lid, en de artikelsgewijze toelichting daarop).
Letterlijke toepassing van de bestaande bepalingen inzake de hoogte van de
vervolguitkering WW zou tot onjuiste uitkomsten leiden gelet op het doel van
de hier voorgestelde regeling. Degene die gedeeltelijk arbeidsongeschikt was
voor de herbeoordeling zou – door een dergelijke toepassing –
na de herbeoordeling recht kunnen hebben op een lagere arbeidsongeschiktheidsuitkering,
die samen met de uitkering op grond van deze wet evenwel meer zou bedragen
dan de oorspronkelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering. Teneinde dit tegen
te gaan zijn in de onderhavige regeling, in artikel 10, bepalingen neergelegd
die specifiek zien op de hoogte van de uitkering in die situatie. Door middel
van die bepalingen wordt de hoogte van die uitkering vastgesteld naar analogie
van de «gewone» vervolguitkering WW. Aldus wordt bereikt dat de
personen uit de doelgroep bij indeling in een lagere arbeidsongeschiktheidsklasse
bij de herbeoordeling op grond van de Wet TBA, allen op dezelfde wijze worden
gecompenseerd voor de inkomensachteruitgang. De uitkering bedraagt een percentage
van het minimumloon; dit percentage is gelijk aan het percentage van het (vervolg)dagloon
WAO dan wel de AAW-grondslag, waarmee de arbeidsongeschiktheidsuitkering is
verlaagd.Door de hoogte van de uitkering op die manier vast te stellen zouden er
evenwel betrokkenen kunnen zijn die voor het moment van de herbeoordeling
aan arbeidsongeschiktheidsuitkering 70% of meer van het minimumloon ontvangen
en na de herbeoordeling aan arbeidsongeschiktheidsuitkering en uitkering op
grond van deze wet tezamen onder 70% van het minimumloon komen. Gelet op de
achterliggende gedachte van de onderhavige regeling – het feit dat men
na afschatting aangewezen kan raken op de Abw, IOAW of IOAZ wordt als een
te hard gevolg van de Wet TBA ervaren – stelt het kabinet voor in die
situaties de uitkering zodanig op te hogen dat deze samen met de resterende
AAW- of WAO-uitkering 70% van het minimumloon bedraagt. Er is geen aanleiding
om dit te doen voor de situatie waarin betrokkene voor de herbeoordeling aan
arbeidsongeschiktheidsuitkering minder dan 70% van het minimumloon ontving.
Betrokkenen zouden dan immers aan uitkering op grond van deze wet en AAW-
of WAO-uitkering samen meer ontvangen dan aan AAW- of WAO-uitkering vóór
de herbeoordeling.Het kabinet kan zich, gelet op het vorenstaande, dan ook niet vinden in
het commentaar van het Tica dat de verschillen in uitkomsten tussen de toepassing
van artikel 5 en artikel 10 onlogisch zouden zijn. Het Tica wijst daarbij
in de eerste plaats op de situatie van de verlaging van het arbeidsongeschiktheidspercentage
van 80–100% of 65–80%. Bij een arbeidsongeschiktheidsuitkering
gebaseerd op een dagloon dat hoger was dan het minimumloon, is – zo
overweegt het Tica – de uitkering op grond van artikel 5 hoger dan de
uitkering op grond van artikel 10. Datzelfde geldt als de uitkering
voor de afschatting minder dan 70% van het minimumloon bedroeg.In de tweede plaats wijst het Tica op het verschil tussen de situatie
van de verlaging van het arbeidsongeschiktheidspercentage tijdens een lopende
WW-uitkering en na het bereiken van het einde van de duur van de WW-uitkering.Naar het oordeel van het kabinet betreft zowel de situatie waarop het
Tica in de eerste plaats wijst als de situatie waarnaar het Tica in de tweede
plaats wijst in wezen dezelfde situatie. Namelijk de hoogte van de uitkering
van de gedeeltelijk arbeidsongeschikte die als gevolg van de herbeoordeling
zijn recht op een arbeidsongeschiktheidsuitkering verliest dan wel voor een
lagere arbeidsongeschiktheidsuitkering in aanmerking komt.Naar het oordeel van het kabinet dient in de situatie van een verlaging
van het arbeidsongeschiktheidspercentage van 80–100% de hoogte van de
uitkering namelijk wel gebaseerd te worden op 70% van het minimumloon, of
70% van het dagloon, indien dat lager is. Dit blijkt ook uit de toelichting
hiervoor. Teneinde tekst en toelichting op dit punt overeen te laten komen
is de tekst van artikel 10 aangepast.Voorts vindt de berekening op grond van artikel 10 alleen plaats in de
situatie dat de betrokkene na de herbeoordeling geen recht heeft op een WW-uitkering.
Zoals hierboven uiteengezet zou letterlijke toepassing van de bestaande bepalingen
inzake de hoogte van de vervolguitkering WW tot onjuiste uitkomsten leiden,
gelet op het doel van de hier voorgestelde regeling. Het kabinet wil dit graag
illustreren aan de hand van een van de door het Tica gegeven voorbeelden.Stel dagloon of grondslag is gelijk of lager dan het minimumloon.Betrokkene wordt afgeschat van 65–80% naar 25–35%.De uitkering op grond van artikel 5 bedraagt dan:(100–30) x 70% minimumloon of lager dagloon/grondslag = 49% minimumloon
of lager dagloon/grondslag.De uitkering op grond van artikel 10 bedraagt:(72,5 – 30) x 70% minimumloon = 29,75% minimumloon of lager dagloon/grondslag.Er is dus een verschil van 19,25% minimumloon of lager dagloon/grondslag.Naar het oordeel van het kabinet is dit verschil niet onlogisch. De betrokkene
die onder artikel 5 valt heeft na de herbeoordeling recht op een WW-uitkering.
Dit betekent, gelet op zijn gedeeltelijke arbeidsongeschiktheid, dat hij naast
zijn gedeeltelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering (50,75% van het dagloon
of vervolgdagloon) voor de herbeoordeling al recht had op een gedeeltelijke
WW-uitkering. Deze bedroeg, als het een vervolguitkering WW betrof, (100 –
72,5%) x 70% van het minimumloon of lager (vervolg)dagloon = 19,25 procent
van het minimumloon/(vervolg)dagloon. De arbeidsongeschiktheidsuitkering en
de WW-uitkering bedroegen dus samen (50,75 + 19,25) = 70% van het minimumloon
of het lager (vervolg)dagloon. Na de herbeoordeling stijgt de WW-uitkering
dus van 19,25% naar 49% van het minimumloon/(vervolg)dagloon, hetgeen een
stijging is met 29,75%. De arbeidsongeschiktheidsuitkering bedraagt na de
herbeoordeling 21% van het dagloon of vervolgdagloon. Samen bedragen zij dus
70% van het minimumloon/(vervolg)dagloon. De uitkering op grond van deze wet
bedraagt, na afloop van de uitkeringsduur WW, evenals de WW-vervolguitkering
49% van het minimumloon/(vervolg)dagloon.Degene uit het hiervoor gegeven voorbeeld die niet onder artikel 5 valt,
maar onder artikel 10 heeft na de herbeoordeling geen recht op een WW-uitkering.
Dit betekent dat hij naast zijn gedeeltelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering
(50,75% van het (vervolg)dagloon) in ieder geval op de dag van de herbeoordeling
geen recht (meer) heeft op een WW-uitkering. Toepassing van artikel 5 zou
in dat geval betekenen dat betrokkene na de herbeoordeling recht zou hebben
op een arbeidsongeschiktheidsuitkering van 21% van het dagloon of vervolgdagloon
en een uitkering op grond van deze wet van 49% van het minimumloon of lagere
(vervolg)dagloon. Door de herbeoordeling zou betrokkene in plaats van een
uitkering van 50,75% van het (vervolg-)dagloon twee uitkeringen ontvangen
die samen 70% van het minimum-loon/(vervolg)dagloon bedragen. Om een dergelijk
ongewenst effect te voorkomen komt de hoogte van de uitkering voor personen
die voor hun herbeoordeling gedeeltelijk arbeidsongeschikt waren op grond
van artikel 10 van deze wet overeen met de verhoging die de WW-vervolguitkering
zou ondergaan bij een verlaging van de arbeidsongeschiktheidsklasse indien
betrokkene na de herbeoordeling recht op WW-uitkering zou hebben gehad. § 7. Financiële gevolgen a. Kosten van de regelingIndien herbeoordeelde arbeidsongeschikten die een lagere mate van arbeidsongeschiktheid
krijgen, recht krijgen op de uitkering tot het 65e jaar treden meeruitgaven
op. Er wordt, net als bij de WW, noch een vermogenstoets noch een partnerinkomenstoets
toegepast. Het voorstel betreft in de eerste plaats de totale categorie 45–50-jarigen
op het moment van inwerkingtreding van de Wet TBA. In de tweede plaats betreft
het de groep die op 31 december 1986 en op 31 juli 1993 een AAW/WAO-uitkering
had en op eerstgenoemde datum 35 jaar of ouder was, alsmede degenen die op
31 december 1986 35 jaar of ouder waren, op 31 juli 1993 recht hadden op een
invaliditeitspensioen, een herplaatsingswachtgeld of herplaatsingstoelage
op grond van de Spoorwegpensioenwet of de Abp-wet dan wel een pensioen uit
hoofde van ziekte of gebreken op grond van de Amp-wet, en die op het moment
van de herbeoordeling werknemer zijn in de zin van de WW. Hierbij zij opgemerkt
dat het invaliditeitspensioen, het herplaatsingswachtgeld en de herplaatsingstoelage
op grond van de Spoorwegpensioenwet per 1 januari 1994, op grond van de Wet
privatisering Spoorwegpensioenfonds, zijn omgezet in een WAO-uitkering en
dat de persoon die op 31 december 1993 een dergelijk pensioen, wachtgeld of
toelage genoot vanaf 1 januari 1994 als werknemer in de zin van de WW wordt
aangemerkt. Ten opzichte van de eerstgenoemde groep betekent de tweede groep
een uitbreiding tot degenen, die op het moment van herkeuring 44 jaar zijn
en voldoen aan voor het recht op een uitkering op grond van deze wet noodzakelijke
criteria. Immers, de 35-jarigen op 31 december 1986 waren op het moment van
inwerkingtreding van de Wet TBA minstens 41 jaar; zij worden dus in 1996 herbeoordeeld
en zijn op dat moment al minstens 44 jaar.Het gaat in beide groepen om iedereen die ten gevolge van een lagere mate
van arbeidsongeschiktheid krijgt.Ten opzichte van ongewijzigd beleid treden door het voorstel meerkosten
op uit hoofde van deze wet en in de TW. Daartegenover staan besparingen in
de Abw en IOAW/IOAZ. Voor de berekening van de financiële effecten kunnen
drie groepen worden onderscheiden.Bij ongewijzigd beleid zou door de werking van de middelentoets, onmiddellijk
of na afloop van de WW-periode, een groep betrokkenen geen recht
hebben op een Abw- of IOAW/IOAZ-uitkering. Deze personen krijgen door het
voorstel recht op een uitkering, hetgeen tot meerkosten leidt,
zonder dat daar besparingen tegenover staan. Tevens treden ook in de TW meeruitgaven
op; de TW vult voor een aantal personen de uitkering aan tot het wettelijk
sociaal minimum.Een tweede groep zou – wederom bij ongewijzigd beleid – onmiddellijk
of na afloop van de WW-uitkering, recht hebben op een gedeeltelijke Abw- of
IOAW/IOAZ-uitkering. Betrokkenen krijgen recht op een uitkering, die vanwege
het niet toepassen van de middelentoets hoger is (meeruitgaven); de gedeeltelijke
Abw- of IOAW/IOAZ-uitkering vervalt waardoor besparingen in deze regelingen
optreden. Ook in de TW treden meeruitgaven op.De laatste groep zou, onmiddellijk of na afloop van de WW-uitkering, bij
ongewijzigd beleid, recht hebben op een volledige Abw- of IOAW/IOAZ-uitkering.
Verondersteld is dat voor deze groep door de onderhavige regeling geen meerkosten
optreden. Zowel de Abw/IOAW/IOAZ-uitkering als de uitkering op grond van deze
wet zijn immers regelingen op minimumniveau.In onderstaande tabel zijn de partiële meeruitgaven van het voorstel
gepresenteerd; dat wil zeggen dat de kosten zijn weergegeven van de personen
die recht hebben op een uitkering op grond van deze wet, alsmede de besparingen,
die optreden in de IOAW/IOAZ en de Abw. Niet weergegeven zijn de uitgaven
van de normale WW-periode; het wetsvoorstel betekent immers geen verandering
voor deze uitgaven. Daarnaast is weergegeven hoeveel personen recht op de
uitkering krijgen, alsmede voor hoeveel personen dit daadwerkelijk een inkomensverbetering
betekent.De meeruitgaven luiden in miljoenen guldens. Het grootste deel van de
uitgaven uit hoofde van de uitkering op grond van deze wet betreft uitkeringen
voor herbeoordeelde werknemers. De eerste AAW/WAO-gerechtigden voor wie de
voorgestelde regeling geldt waren op het moment van inwerkingtreding van TBA
minstens 41 jaar. Zij worden in 1996 herbeoordeeld en hebben voor het overgrote
deel dan 4,5 jaar recht op een WW-uitkering (2,5 jaar loongerelateerde uitkering
en 2 jaar WW-vervolguitkering). Deze personen die eventueel recht op de uitkering
op grond van deze wet krijgen stromen dus pas in de tweede helft van 2000
in.Daarnaast heeft een groep personen al vanaf 1996 recht op een uitkering
op grond van deze wet. Het betreft enerzijds ex-werknemers die niet voldoen
aan de wekeneis, al dan niet doordat zij hun WW-periode al tijdens de arbeidsongeschiktheidsuitkering
hebben doorlopen. Anderzijds, en dit vormt het grootste deel van deze groep,
betreft het niet-werknemers (bij voorbeeld gewezen zelfstandigen), die na
de herbeoordeling op grond van het nieuwe arbeidsongeschiktheidscriterium
geen recht hebben op een WW-uitkering.In de tabel is allereerst aangegeven hoeveel personen uit de doelgroep
eerst recht hebben op een loongerelateerde WW-uitkering dan wel WW-vervolguitkering.
Dit betreft personen die als gevolg van de herkeuringen (een deel van) de
arbeidsongeschiktheidsuitkering verliezen. Het gaat om personen die in de
huidige situatie na herkeuring al recht hebben op een WW-uitkering. Als gevolg
van onderhavige wetsvoorstel treedt ten opzichte van de huidige situatie dus
geen verandering op ten aanzien van de hiermee gepaard gaande uitgaven.Vervolgens is weergegeven hoeveel personen recht krijgen op een uitkering
op grond van deze wet. Dit betreft enerzijds personen die onmiddellijk na
herkeuring geen recht op WW-uitkering hebben. Anderzijds gaat het om personen
voor wie de normale WW-periode (inclusief WW-vervolguitkering) na herkeuring
is verstreken. De uitgaven, die in onderstaande tabel zijn gepresenteerd, betreffen de
meeruitgaven als gevolg van onderhavige wetsvoorstel, alsmede de besparingen
in de IOAW/IOAZ en Abw die optreden omdat personen recht krijgen op een uitkering
op grond van deze wet. Niet weergegeven zijn de uitgaven in de WW; deze treden
immers ook op zonder de hier voorgestelde maatregelen en ondergaan dus geen
wijziging ten opzichte van de huidige situatie. Tabel 2. Uitgaven uitkering op grond van deze wet (Bina-uitkering)
en besparingen IOAW/IOAZ en Abw (bedragen x 1 mln), alsmede het aantal personen
met een uitkering op grond van deze wet en het aantal personen dat een inkomensverbetering
ondervindt  1996199719981999200020012002200320042005 Aantal personen                      WW7008.07519.45023.52516.1254.450000  WW-vervolg0007008.07518.95015.9504.45000Bina-uitkering3504.0009.47512.025 12.05012.82520.30031.80036.25036.250           Totaal1.05012.07528.92536.25036.25036.22536.25036.25036.25036.250            Personen voor wie inko- mensverbetering
optreedt1251.3002.9503.5503.5503.8006.2009.42510.42510.425           Extra uitgaven/besparingen t.o.v. huidige situatie                      Bina-uitkering555130165165175285440500500TW051010101520354040IOAW/IOAZ– 2– 35– 85– 115– 115– 115– 175– 295– 345– 345 ABW– 3– 15– 25– 25– 25– 35– 55– 75– 75– 75           Totaal0103035354075105120120Bovenstaande financiële gevolgen hebben een tentatief karakter. Voor
de berekeningen is gebruik gemaakt van nog niet gepubliceerd onderzoek naar
de werking van de partner- en middelentoets. Ten behoeve van dit onderzoek
is najaar 1992 een steekproef getrokken uit de WW. In bovenstaande berekeningen
is ervan uitgegaan dat de middelentoets voor de betrokken groep geheel of
gedeeltelijk afgeschatte AAW/WAO-ers hetzelfde zou hebben uitgepakt als voor
de betreffende steekproef, omdat nadere informatie over deze groep AAW/WAO-ers
ontbreekt.Het recht op een uitkering op grond van deze wet betekent dat de middelentoets
niet wordt toegepast. Dit houdt in dat een groep personen als gevolg van het
voorstel wel een uitkering behoudt waar dat in de huidige situatie niet het
geval zou zijn geweest. Dit kan optreden tot het bereiken van de pensioengerechtigde
leeftijd. De jongste categorie herbeoordeelden is bij herbeoordeling 44 jaar;
indien nog recht bestaat op de normale WW-periode (tweeëneenhalf plus
twee jaar) heeft deze persoon de leeftijd van 48 jaar op het moment van instromen
in de uitkering op grond van de onderhavige regeling. De meeruitgaven als
gevolg van de uitkering op grond van deze wet tot de leeftijd van 65 jaar
kunnen dus nog 16 jaar doorlopen, met andere woorden tot 2017.Het Tica komt in zijn raming hoger uit, zowel wat betreft het aantal gerechtigden
als de totale uitgaven. Als mogelijke oorzaak voor dit verschil noemt het
Tica twee aspecten, te weten een hogere uitstroom uit de AAW/WAO als gevolg
van de herkeuring en een hogere gemiddelde uitkering. Op beide aspecten wordt
hieronder ingegaan. Het aantal gerechtigden is enerzijds afhankelijk van het verwachte effect
van de herkeuring en anderzijds van de mate waarin afgeschatte AAW/WAO-gerechtigden
zullen instromen in de WW dan wel de Bina-regeling. Het Tica schat de effecten
van de herkeuringen hoger in dan SZW: 30% van de arbeidsongeschikten verliest
de uitkering volledig, 15% van de arbeidsongeschikten verliest de uitkering
gedeeltelijk bij de herkeuring. De kans op werkhervatting van deze groep raamt
het Tica op 5%. Het Tica meldt dat de effecten van de herkeuring door SZW
steeds lager zijn ingeschat, mogelijk in navolging van het CPB.Bij de berekening van de effecten van de herkeuringen heeft het kabinet
zich gebaseerd op het Ctsv-rapport «Volume-effecten van het gewijzigde
arbeidsongeschiktheidscriterium». Het kabinet heeft, anders dan het
Tica, daarbij rekening gehouden met de mate van arbeidsongeschiktheid op het
moment van herkeuring. Uit het Ctsv-rapport blijkt dat van de volledig arbeidsongeschikten,
het grootste deel van de groep gerechtigden die wordt herkeurd, 22% de uitkering
volledig verliest. Van de gedeeltelijk arbeidsongeschikten verliest van de
groep, die 45–80% arbeidsongeschikt was, 20% de uitkering en van de
groep, die 15–45% arbeidsongeschikt was, 52% de uitkering. In totaal
verliest, aldus het Ctsv-rapport, gemiddeld 29% van de AAW/WAO-gerechtigden
de uitkering volledig. Het Tica gaat blijkbaar uit van dit laatste gemiddelde.
Door het kabinet zijn echter de percentages naar de mate van arbeidsongeschiktheid
gehanteerd. Aangezien, zoals gezegd, het grootste deel van de groep die wordt
herkeurd een volledige arbeidsongeschiktheidsuitkering had, betekent een verwacht
effect voor 22% in plaats van voor 30% al een aanzienlijk lager aantal gerechtigden.Het Tica verwacht vervolgens dat slechts 5% van de te herkeuren arbeidsongeschikten
geen beroep zal doen op de nieuwe regeling als gevolg van werkhervatting.
Dit aandeel wordt door het kabinet hoger ingeschat, hetgeen eveneens een verklarende
factor is voor het lagere volume.Ook de uitgaven komen in de Tica-raming hoger uit. Uiteraard wordt dit
voor een groot deel al verklaard door het hogere volume. Daarnaast speelt
ook hier de mate van arbeidsongeschikt bij herkeuring een rol. Indien een
AAW/WAO-gerechtigde bij herkeuring een gedeeltelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering
had, biedt de nieuwe regeling uiteraard ook slechts voor dit deel compensatie
indien iemand wordt afgeschat. Hierdoor komt de gemiddelde uitkering van de
nieuwe regeling in de SZW-raming lager uit dan bij het Tica het geval is.Volledigheidshalve moet nog worden opgemerkt dat de ramingen, zoals deze
zijn gepresenteerd in tabel 1, zijn bijgesteld ten opzichte van de raming
zoals deze door het Tica is becommentarieerd. In de laatstgenoemde raming
gold met betrekking tot de groep, die op 31 december 1986 een AAW/WAO-uitkering
had, nog de eis dat deze uitkering onafgebroken moest zijn genoten. Aan deze
eis is niet langer vastgehouden, en de resulaten van het laten vervallen van
deze eis zijn dan ook in de nieuwe raming verwerkt. b. Financiering van de uitkeringEen groot deel van de groep die valt onder de regeling, zou zonder de
uitkering op grond van deze wet recht hebben op een IOAW-, IOAZ- of Abw-uitkering.
Deze laatste uitkeringen worden gefinancierd uit de algemene middelen. Het
ligt daarom het meest voor de hand de uitkering op grond van deze wet eveneens
uit de algemene middelen te financieren. Bovendien moeten ook de uitkeringen
voor niet-werknemers worden gefinancierd. Bij een premiegefinancierde uitkering zouden werknemers en werkgevers
ook de uitkeringen voor bij voorbeeld ex-zelfstandigen moeten opbrengen. Gekozen
is daarom voor financiering via een artikel in het Rijksgefinancierde deel
van de SZW-begroting.De uitkering is vormgegeven door middel van een aparte regeling. Bewust
is niet gekozen om de regeling onder te brengen in de WW. De meest logische
weg zou dan zijn voor de uitkering op grond van deze wet een apart fonds te
creëren, waaruit de financiering van de uitkering plaatsvindt. Dit vergt
evenwel aanpassing van een aantal andere wetten, zoals o.a. de OSV en de CSV.
Aangezien het hier om een tijdelijke regeling gaat, wordt een pragmatische
oplossing voorgesteld, namelijk de financiering onder te brengen bij een bestaand
fonds.Gekozen is om de uitgaven onder te brengen bij het Toeslagenfonds. Het
voordeel van deze oplossing is dat enerzijds een groot deel van de gerechtigden
thans al aanspraak kan maken op een toeslag uit hoofde van de TW en de totale
groep als zodanig dus al bij het Toeslagenfonds bekend is. Daarnaast kan een
eventuele aanvulling op de uitkering uit hoofde van de TW direct tezamen met
de uitkering uit één fonds worden verstrekt. Het Toeslagenfonds
ontvangt ter financiering van de uitgaven een rijksbijdrage. II. Artikelsgewijze toelichting Artikel 1In het eerste artikel van deze wet zijn een aantal termen gedefinieerd
die in deze wet meer keren voorkomen. Ter bevordering van de leesbaarheid
van deze wet is in onderdeel a de term arbeidsongeschiktheidsuitkering gedefinieerd.
Bedoeld wordt daarmee aan te geven de arbeidsongeschiktheidsuitkeringen bedoeld
in de WAO, AAW of de Wet op de arbeidsongeschiktheidsvoorziening militairen
(Wamil) alsmede daarmee vergelijkbare uitkeringen ter zake van arbeidsongeschiktheid
voor ambtenaren en militaire ambtenaren op grond van de Abp-wet respectievelijk
de Amp-wet. Artikel 2In artikel 2 wordt uiteengezet op welke werkloze personen deze wet van
toepassing is. Voor een uitgebreide toelichting op deze kring van rechthebbenden
zij verwezen naar de paragrafen 1 en 3 van het algemeen gedeelte van deze
toelichting.Kort samengevat dient iemand aan een aantal vereisten te voldoen om voor
een uitkering op grond van deze wet in aanmerking te komen. De wet is alleen
van toepassing indien men na herbeoordeling van de arbeidsongeschiktheid op
grond van de criteria zoals deze gelden na inwerkingtreding van de Wet TBA,
zijn arbeidsongeschiktheidsuitkering (zoals die is gedefinieerd in artikel
1) verliest of voor een lagere uitkering in aanmerking komt. Op welk moment,
na inwerkingtreding van de Wet TBA (vanaf 1 augustus 1993) die herkeuring
heeft plaatsgevonden is daarbij niet van belang. Dat kan zowel na herkeuring
op het moment genoemd in het Cohortenbesluit zijn, alsook op een later tijdstip.De in het kader van deze wet geldende criteria voor personen bedoeld in
eerste lid, onderdelen a en c, zijn niet toepasbaar op het (voormalig) overheidspersoneel.
Dit wordt met name veroorzaakt doordat de arbeidsongeschiktheidsuitkering
bij ambtenaren (bijvoorbeeld een invaliditeitspensioen) niet exact na een
wachttijd van 12 maanden na uitval wegens ziekte wordt toegekend, maar na
een onbepaalde, vaak langere, periode. Aangezien echter de verdiscontering
van de werkloosheid in de Abp-wet, de Amp-wet en de Spoorwegpensioenwet
per 1 augustus 1993 is komen te vervallen, verkeren personen die op 31 juli
1993 niet een AAW- of WAO-uitkering ontvingen, maar een herplaatsingswachtgeld,
herplaatsingstoelage, invaliditeitspensioen of pensioen ter zake van ziekte
of gebreken, en die 31 december 1986 35 jaar of ouder waren, thans desalniettemin
in vrijwel dezelfde omstandigheden als de personen als bedoeld in het eerste
lid, onderdelen a en c. Zoals uiteengezet in paragraaf 1 van het algemeen
deel van deze toelichting beperkt de werking van deze wet zich wat betreft
personen, die een invaliditeitspensioen of pensioen ter zake van ziekte of
gebreken geheel of gedeeltelijk verliezen, tot degenen die op het moment van
dat verlies (tevens) werknemer zijn in de zin van de Werkloosheidswet. Hierbij
zij opgemerkt dat het herplaatsingswachtgeld, de herplaatsingstoelage en het
invaliditeitspensioen, op grond van de Spoorwegpensioenwet per 1 januari 1994,
op grond van de Wet privatisering Spoorwegpensioenfonds, is omgezet in een
WAO-uitkering en dat de persoon die op 31 december 1993 een dergelijk pensioen
genoot vanaf 1 januari 1994 als werknemer in de zin van de WW wordt aangemerkt. Artikel 3In dit artikel staan de uitgangspunten voor het recht op een uitkering.
De werkloze persoon die voldoet aan artikel 2 heeft in beginsel recht op een
uitkering (artikel 3, eerste lid). Het tweede lid van artikel 3 bepaalt echter
dat voor zover een werkloos persoon na herbeoordeling recht heeft op een uitkering
op grond van de WW, hij geen aanspraak heeft op een uitkering op grond van
deze wet. Dit ligt in de lijn van het doel van deze wet, namelijk voorkomen
dat een werkloos persoon als gevolg van verlies dan wel verlaging van zijn
arbeidsongeschiktheidsuitkering en indien hij onvoldoende andere inkomsten
heeft, aangewezen is op een uitkering op grond van de Abw, IOAW of IOAZ. Slechts
dat deel aan inkomensverlies dat het gevolg is van de verminderde arbeidsongeschiktheid
(anders gezegd de ontstane of toegenomen werkloosheid) na de herbeoordeling
op grond van het nieuwe arbeidsongeschiktheidscriterium, wordt geheel of gedeeltelijk
door deze wet gecompenseerd.In reactie op een opmerking van het Tica is hier ter nadere toelichting
nog het volgende voorbeeld opgenomen. Iemand is werkzaam geweest in een tweetal
dienstbetrekkingen. Uit de eerste dienstbetrekking is hij werkloos geworden
en ontvangt hij een WW-uitkering voor het arbeidsurenverlies uit deze dienstbetrekking.Uit de tweede dienstbetrekking (maar hetzelfde geldt in geval hij als
zelfstandige werkzaam is geweest) is hij arbeidsongeschikt geworden en hij
ontvangt uit dien hoofde een uitkering op grond van de WAO (respectievelijk
AAW). Na herkeuring aan de hand van de criteria van de Wet TBA verliest deze
persoon een deel van zijn WAO- (respectievelijk AAW-)uitkering. Voor dat deel
van de WAO- of AAW-uitkering dat deze persoon verliest is hij nu werkloos
geworden. Dit betekent dat hij, voorzover hij uit deze tweede dienstbetrekking
recht op een uitkering op grond van de WW heeft opgebouwd, hij eerst aanspraak
maakt op een WW-uitkering. Na afloop van deze WW-uitkering, heeft hij in beginsel
(wederom slechts voor deze tweede dienstbetrekking) aansluitend aanspraak
op een uitkering op grond van deze wet.Met de zinsnede «voor zover hij (...) recht heeft op een uitkering
op grond van de Werkloosheidswet» wordt derhalve aangegeven dat geen
recht op een uitkering op grond van de onderhavige wet bestaat, zolang voor
de toegenomen werkloosheid aanspraak kan worden gemaakt op een WW-uitkering.
Recht op een uitkering op grond van deze wet ontstaat derhalve eerst na afloop
van de WW-uitkering. In het hierboven geschetste voorbeeld kan zich dus de
situatie voordoen dat de persoon uit de eerste dienstbetrekking aanspraak
maakt op een WW-uitkering en tegelijkertijd uit de tweede dienstbetrekking
aanspraak maakt op een uitkering op grond van de onderhavige wet.Wellicht ten overvloede zij terzake tenslotte nog opgemerkt dat uit de
eerste dienstbetrekking in het boven aangehaalde voorbeeld, nimmer aanspraak
kan worden gemaakt op een uitkering op grond van onderhavige wet. De werkloosheid
vindt immers niet zijn oorzaak in een toegenomen werkloosheid als gevolg van
afgenomen arbeidsongeschiktheid na herkeuring op grond van de criteria van
de Wet TBA.Uit artikel 5 blijkt dat de uitkering op grond van deze wet in beginsel
overeenkomt met de vervolguitkering, bedoeld in de WW. Artikel 3, derde lid
stelt daarom dat, tenzij in deze wet anders wordt bepaald, de WW en de daarop
berustende bepalingen van toepassing zijn op deze wet. Dit betekent dat in
de gevallen waarin wel recht op uitkering bestaat op grond van de voorliggende
wet maar waarin deze wet niet voorziet, de WW of een daarop gebaseerde lagere
regeling, van toepassing is. Als gevolg hiervan zijn de reguliere WW-bepalingen
ten aanzien van bijvoorbeeld eindiging van het recht op uitkering, herleving
van het recht op uitkering, geldend maken van het recht op uitkering, beroep
en bezwaar en de verplichting tot het aanvaarden van passende arbeid ook op
de uitkering op grond van de voorliggende wet van toepassing.Het vierde lid van artikel 3 voegt hieraan toe dat voor de toepassing
van andere wetten en de daarop berustende bepalingen, de uitkering op grond
van deze wet wordt aangemerkt als een vervolguitkering op grond van de verplichte
verzekering ingevolge de WW. Hierdoor wordt bereikt dat met name andere sociale
zekerheidswetten, bijvoorbeeld de TW en de CSV, de fiscale wetgeving maar
ook de Ziekenfondswet (Zfw) van toepassing zijn op de uitkering bedoeld in
deze wet. Artikel 4Artikel 4, eerste lid, heeft betrekking op de naar verwachting meest voorkomende
situatie. Na verlies of verlaging van de arbeidsongeschiktheidsuitkering,
heeft de werkloze persoon recht op een uitkering op grond van de WW. Na afloop
van de periode genoemd in artikel 49 van de WW zou deze persoon, zonder deze
wet, indien hij nog steeds werkloos is en voorzover niet op andere wijze in
inkomen wordt voorzien een beroep moeten doen op een uitkering op grond van
de Abw of IOAW. Voor deze werkloze persoon stelt artikel 4, eerste lid, van
deze wet dat hij, na afloop van de WW-uitkering na de herbeoordeling aan de
hand van de criteria van de Wet TBA, recht heeft op een uitkering op grond
van deze wet.Artikel 4, tweede lid ziet op de werkloze persoon die nadat hij zijn recht
op een arbeidsongeschiktheidsuitkering verliest of voor een lagere uitkering
in aanmerking komt, geen recht op een uitkering op grond van de WW heeft.
Dit betreft met name personen die geen recht hebben op een WW-uitkering omdat
zij geen werknemer in de zin van de WW zijn (bijvoorbeeld (voormalig) AAW-ers)
en personen die wel werknemer zijn, maar niet voldoen aan de wekeneis die
in de WW wordt gesteld of personen voor wie de duur van het recht op een WW-uitkering
reeds in een eerder stadium is verstreken.Voor deze personen is in deze wet (de artikelen 4, tweede lid, 7 tot en
met 11) op een aantal punten een regeling getroffen die (noodgedwongen) iets
afwijkt van de bepalingen ter zake van de vervolguitkering, van de WW. De
WW voorziet immers bijvoorbeeld niet in een regeling voor het bepalen van
het dagloon voor (voormalige) AAW-ers. Desalniettemin is zo veel mogelijk
aansluiting gezocht bij de vergelijkbare WW-bepalingen.Het tweede lid van artikel 4 stelt ten aanzien van de ingangsdatum van
de uitkering, anders dan voor de werkloze persoon bedoeld in het eerste lid van artikel 4, dat deze ingaat met ingang van de eerste dag van
werkloosheid. In de praktijk zal dit meestal de dag zijn waarop het verlies
of de verlaging van de arbeidsongeschiktheidsuitkering ingaat. Voor de (in
de WW voorkomende) term «de eerste dag van werkloosheid» is gekozen,
om te bereiken dat personen die op de dag waarop het verlies of de verlaging
van de arbeidsongeschiktheidsuitkering ingaat en bijvoorbeeld op die dag niet
beschikbaar zijn voor arbeid of op wie een uitsluitingsgrond van toepassing
is, eerst op een later moment aanspraak kunnen maken op een uitkering op grond
van deze wet (tenzij het zesde lid van artikel 4 van toepassing is).De leden drie en vier van artikel 4 zien op de situatie waarin de werkloze
persoon die aanspraak kan maken op een uitkering op grond van deze wet, werk
als werknemer aanvaardt. Deze situatie kan zich voordoen als de werkloze persoon
op het moment waarop het verlies of de verlaging van de arbeidsongeschiktheidsuitkering
ingaat arbeid verricht maar ook moet gedacht worden aan de werkloze persoon
die arbeid gaat verrichten op het moment dat hij al recht heeft op een uitkering
op grond van deze wet. De artikelleden drie en vier regelen voor deze situaties
wanneer de uitkering ingaat respectievelijk wanneer het recht op de uitkering
herleeft indien deze persoon nadien (wederom) werkloos wordt.De leden 5 en 6 van artikel 4 tenslotte, beogen rechthebbenden op een
uitkering op grond van deze wet gelijk te behandelen met rechthebbenden op
een uitkering op grond van de WW. Omdat in de leden 1 en 2 van artikel 4 een
afwijkende bepaling ten aanzien van de ingangsdatum van het recht op een uitkering
op grond van deze wet ten opzichte van de WW is opgenomen, is het noodzakelijk
de in de WW voorkomende uitsluitingsgronden expliciet in deze wet op te nemen.
De leden 5 en 6 voorzien hierin. Ten aanzien van de datum waarop een reeds
ingegane uitkering herleeft, zij, zij overigens in de situatie bedoeld in
de leden 5 en 6, verwezen naar de WW-bepalingen ter zake. Hiervan wordt in
deze wet niet afgeweken. De in het zesde lid genoemde termijn van meer dan
13 weken houdt verband met het feit dat een werknemer bij wie een arbeidsurenverlies
optreedt en op wie een uitsluitingsgrond van toepassing is of die niet beschikbaar
is, bijvoorbeeld wegens het genieten van vakantie, ingeval die uitsluitingsgrond
langer dan 13 weken duurt, evenmin in aanmerking kan komen voor een recht
op WW-uitkering omdat hij niet aan de wekeneis voldoet. Artikel 5Uitgangspunt is dat de uitkering op grond van hoofdstuk IIa van de Werkloosheidswet
wordt vastgesteld. Een beperkt aantal artikelen is hierbij nadrukkelijk niet
van toepassing. Het tweede lid van artikel 5, stelt dat de artikelen 17, 17a
en 17b niet van toepassing zijn op de uitkering op grond van deze wet. Deze
bepalingen zouden voor een groot deel van de potentiële rechthebbenden
op een uitkering op grond van deze wet, een te hoge drempel vormen.Voor het bepalen van de hoogte van de uitkering is het vierde lid van
belang. Dit lid bepaalt dat de hoogte van de uitkering wordt vastgesteld op
grond van hoofdstuk IIa, afdeling III, paragraaf 2 van de WW, inzake de vervolguitkering.Dit betekent voor een werkloos persoon die op het moment van of na het
verlies of de verlaging van zijn arbeidsongeschiktheidsuitkering, recht had
op een uitkering op grond van de WW, dat de uitkering op grond van deze wet
overeenkomt met de vervolguitkering die hij op basis van de WW ontving. De
tot dan bestaande situatie zal derhalve in de praktijk gehandhaafd blijven.
Het enige verschil is dat, gelet op artikel 6, de uitkering duurt tot de eerste
dag van de maand waarin deze werkloze persoon 65 jaar oud wordt. Vanaf dat
moment heeft hij recht op een uitkering op grond van de Algemene Ouderdomswet
(AOW). Voor de werkloze persoon die op het moment van of na het verlies of de
verlaging van zijn arbeidsongeschiktheidsuitkering, geen recht had op een
uitkering op grond van de WW, zijn een aantal aanvullende en afwijkende bepalingen
opgenomen in de artikelen 7 tot en met 11.Ten aanzien van de hoogte van de uitkering, bedoeld in artikel 4, derde
en vierde lid zij nog opgemerkt dat (tenzij de werkloze persoon na een volgende
herkeuring in een andere arbeidsongeschiktheidsklasse wordt ingedeeld) de
hoogte van de uitkering die herleeft of op een later moment dan na de eerste
herkeuring ingaat, niet anders wordt vastgesteld dan de hoogte van de uitkering
die hij ontving voordat hij arbeid ging verrichten. Ook hier moet voor ogen
worden gehouden dat, wil aanspraak kunnen worden gemaakt op een uitkering
op grond van deze wet, de oorzaak van de toegenomen werkloosheid gezocht moet
worden in herkeuring van de werkloze persoon aan de hand van de criteria van
de Wet TBA zoals bedoeld in artikel 2 van deze wet.Een persoon die, na toepassing van artikel 2, arbeid gaat verrichten en
uit deze nieuwe dienstbetrekking arbeidsongeschikt of werkloos wordt, en voor
deze nieuwe dienstbetrekking dus niet aan de criteria van artikel 2 voldoet,
kan voor deze nieuwe dienstbetrekking nimmer aanspraak maken op een uitkering
op grond van deze wet. Zijn onderliggende recht op een uitkering op grond
van deze wet blijft echter, tot de eerste van de maand waarin hij 65 jaar
wordt en voor zover hij aan de eisen voor herleving van de uitkering voldoet
(dat wil zeggen de eisen uit de WW die hier van overeenkomstige toepassing
zijn) gehandhaafd. Tenzij hij na een volgende toepassing als bedoeld in artikel
2 in een andere arbeidsongeschiktheidsklasse wordt ingedeeld, blijft de hoogte
van de uitkering gelijk aan die hij voor de werkhervatting had. Artikel 6Zoals ook in het algemeen gedeelte van de toelichting al uiteen is gezet
is het doel van deze wet een voorziening te treffen om te voorkomen dat werkloze
personen die een arbeidsongeschiktheidsuitkering ontvingen, al ouder zijn
en wier kansen op de arbeidsmarkt ook niet groot zijn, (indien zij niet op
andere wijze in hun inkomen kunnen voorzien) een beroep zullen moeten doen
op de Abw, IOAZ of IAOW. Om dit doel te bereiken kan recht bestaan op een
uitkering tot uiterlijk de eerste van de maand waarin men 65 jaar oud wordt.
Vanaf die dag ontstaat immers recht op een AOW-uitkering.Op deze plaats zij echter nog wel gewezen op bijvoorbeeld artikel 20 van
de WW. Het voorgaande neemt immers niet weg dat het recht op een uitkering
om andere redenen (genoemd in de WW, bijvoorbeeld werkaanvaarding) eerder
dan de eerste dag van de maand waarin de persoon 65 jaar oud wordt, kan eindigen.Anderzijds kan het recht op een uitkering op grond van deze wet, door
het van overeenkomstige toepassing zijn van de betreffende WW bepalingen,
ook weer herleven. Artikel 8De artikelen 7 tot en met 11 zijn van toepassing op de werkloze persoon
(genoemd in artikel 4, tweede lid en daarmee voor de toepassing van paragraaf
2 gelijkgestelde personen (zie artikel 7)) die op het moment van of na het
verlies of de verlaging van zijn arbeidsongeschiktheidsuitkering, geen recht
had op een uitkering op grond van de WW.Deze personen zullen veelal niet de hoedanigheid van werknemer hebben.
Daarom vindt, ingevolge het eerste lid van artikel 8, voor deze werkloze personen
de vaststelling van het aantal arbeidsuren per kalenderweek en het aantal
verloren arbeidsuren per kalenderweek zo veel mogelijk overeenkomstig
het bepaalde in artikel 16 van de WW of de daarop berustende lagere regelgeving
plaats. Het ligt dan ook voor de hand deze personen voor het aantal verloren
arbeidsuren de hoedanigheid van werknemer toe te kennen. Het tweede lid van
artikel 8 voorziet hierin.Het derde lid van artikel 8 stelt dat het Tijdelijk instituut voor coördinatie
en afstemming (Tica) regels kan stellen omtrent het aantal (verloren) arbeidsuren.
Een vergelijkbare mogelijkheid tot het stellen van regels is opgenomen in
artikel 16 van de WW. Een dergelijke bepaling is noodzakelijk omdat het bepalen
van het aantal arbeidsuren zich niet leent om in algemene bewoordingen in
wetgeving op te nemen, gelet op de diversiteit van de in de praktijk voorkomende
situaties. Artikel 9Ook dit artikel is van toepassing op de werkloze persoon (bedoeld in artikel
4, tweede lid en daarmee voor de toepassing van paragraaf 2 gelijkgestelde
personen (zie artikel 7)) die op het moment van of na het verlies of de verlaging
van zijn arbeidsongeschiktheidsuitkering, geen recht had op een uitkering
op grond van de WW.Dit artikel geeft aan hoe in dat geval het dagloon wordt bepaald. Bij
de bepaling van dit dagloon is aansluiting gezocht bij de Dagloonregels Invoeringswet
stelselherziening sociale zekerheid (Dagloonregels IWS), met name artikel
14 daarvan, maar desalniettemin wordt afgeweken van het uitgangspunt van rechtstreekse
toepassing daarvan. Rechtstreekse toepassing van de Dagloonregels IWS leidt,
voor deze personen tot ongewenste uitkomsten. Zo zal voor de werkloze persoon
die niet verzekerd was ingevolge de WW het dagloon, berekend volgens de Dagloonregels
WW, veelal nihil zijn. Daarnaast zal voor de werkloze persoon die wel verzekerd
was ingevolge de WW, maar daarna geen recht heeft op een WW-uitkering omdat
hij niet voldoet aan de wekeneis, het dagloon, berekend volgens de Dagloonregels
IWS, veel lager kunnen uitvallen dan het WAO-dagloon respectievelijk de, naar
een dagloon herleide, grondslag van het invaliditeitspensioen of het pensioen
uit hoofde van ziekte of gebreken.Tenslotte zal, voor de werkloze persoon die voor de herbeoordeling al
gedeeltelijk arbeidsongeschikt was, de evenredige vermindering volgens artikel
14 Dagloonregels IWS tot een te hoog dagloon leiden.Op grond van het vorenstaande is er in artikel 9 voor gekozen om het dagloon
voor deze personen gelijk te stellen aan de (zonodig naar een dagbasis herleide)
grondslag van de arbeidsongeschiktheidsuitkering die de betrokkene ontving
op de dag voor de herbeoordeling naar het nieuwe (op de Wet TBA gebaseerde)
arbeidsongeschiktheidscriterium.In het achtste lid van artikel 9 wordt het Tica de bevoegdheid gegeven
in afwijking van het eerste tot en met vijfde lid van artikel 9, nadere regels
te stellen indien aan een werkloos persoon voor de herbeoordeling een arbeidsongeschiktheidsuitkering
is betaald op grond van artikel 36a, tweede of derde lid van de AAW of 46a
van de WAO. Het bepalen van het dagloon van deze personen is zodanig casuïstisch
dat het zich niet leent deze in algemene bewoordingen in wetgeving op te nemen.Voorts is afgezien van de evenredige vermindering van het dagloon die
in artikel 14 Dagloonregels IWS wordt gehanteerd. Een dergelijke evenredige
verlaging is niet nodig gelet op het op grond van artikel 10 van deze wet
te hanteren percentage bij de bepaling van de hoogte van de uitkering.Voor de volledigheid wordt hier nog opgemerkt dat ter beoordeling van
de vraag welk artikellid van artikel 9 van toepassing is op een bepaald persoon
van belang is welke uitkering aan hem wordt uitbetaald of zou worden
uitbetaald. Immers de persoon die aanspraak maakt op een WAO-uitkering heeft
tegelijkertijd aanspraak op een AAW-uitkering. Deze AAW-uitkering wordt echter
meestal niet uitbetaald. Artikel 10Naar aanleiding van het advies van het Tica is in artikel 10 een onderscheid
gemaakt tussen personen die voor de herbeoordeling meer, en voor personen
die na de herbeoordeling minder dan 80% arbeidsongeschikt waren. Het eerste
lid van artikel 10 ziet op personen die 80% of meer arbeidsongeschikt waren
voor de herbeoordeling.Voor personen, bedoeld in artikel 4, tweede lid en daarmee voor de toepassing
van paragraaf 2 gelijkgestelde personen (zie artikel 7), wier arbeidsongeschiktheid
voor de toepassing, bedoeld in artikel 2, eerste of tweede lid, minder dan
80% was, wordt in dit artikel voor het bepalen van de hoogte van de uitkering
afgeweken van artikel 5, vierde lid.De hoogte van de uitkering voor deze werkloze persoon bedraagt ingevolge
artikel 10, derde lid, per dag een percentage van 70% van het minimumloon.
Voor de werkloze persoon die als gevolg van de herbeoordeling geen recht meer
heeft op een arbeidsongeschiktheidsuitkering is dit percentage gelijk aan
het midden van de arbeidsongeschiktheidsklasse waarin hij was ingedeeld voor
die herkeuring. Voor de werkloze persoon die na de toepassing wel recht blijft
behouden op een arbeidsongeschiktheidsuitkering is dat percentage gesteld
op het midden van de arbeidsongeschiktheidsklasse waarin die persoon is ingedeeld
op de dag voor de herbeoordeling en het midden van de arbeidsongeschiktheidsklasse
waarin hij is ingedeeld na de herbeoordeling.Bij een eventuele volgende wijziging van de indeling in arbeidsongeschiktheidsklasse
(dus bij een tweede of volgende herkeuring aan de hand van de criteria van
de Wet TBA waarbij de persoon in een hogere of lagere arbeidsongeschiktheidsklasse
wordt ingedeeld) dient op grond van het vierde lid voornoemd percentage te
worden aangepast.Indien het dagloon lager is dan het minimumloon is, op grond van het vijfde
lid, de hoogte van de uitkering per dag bedoeld percentage 70% van het dagloon.Door de hantering van het percentage van het derde lid, eventueel in combinatie
met het zesde lid van artikel 10, indien de uitkering lager is dan het minimumloon,
worden de inkomensgevolgen van de herbeoordeling op grond van het nieuwe arbeidsongeschiktheidscriterium
voor de hier bedoelde personen op overeenkomstige wijze beperkt als voor de
personen bedoeld in artikel 4, eerste lid, vanaf het moment dat deze recht
hebben op een vervolguitkering WW.In het zesde lid tenslotte is een aanvullende voorziening opgenomen voor
personen die voor herkeuring aanspraak hadden op een arbeidsongeschiktheidsuitkering
die per dag meer bedroeg dan 70% van het minimumloon en na herkeuring aan
arbeidsongeschiktheidsuitkering en uitkering op grond van deze wet tezamen
per dag minder dan 70% van het minimumloon ontvangt. Doel van deze wet is
immers de werkloze persoon die geconfronteerd wordt met de gevolgen van de
herkeuring (het verschil in arbeidsongeschiktheidsuitkering respectievelijk
het verschil in hoogte van geheel aan uitkeringen voor en na de herkeuring)
zo veel mogelijk uit de Abw, IOAW en IOAZ te houden.Om deze reden stelt het zesde lid van artikel 10, dat de werkloze persoon
bedoeld in artikel 4, tweede lid (en daarmee voor de toepassing van paragraaf
2 gelijkgestelde personen (zie artikel 7)) recht heeft op een uitkering die
per dag 70% van het minimumloon bedraagt ingeval betrokkene zijn arbeidsongeschiktheidsuitkering
geheel verliest. In het geval betrokkene naast de uitkering ook nog recht
heeft op een arbeidsongeschiktheidsuitkering, wordt de uitkering
op grond van deze wet zodanig verhoogd dat deze uitkeringen per dag tezamen
70% van het minimumloon bedragen. Artikel 11Artikel 99 van de WW bepaalt dat de werknemer verzekerd is bij de bedrijfsvereniging
waarbij zijn werkgever is aangesloten. Indien deze werknemer een uitkering
op grond van de WW ontvangt is hij verzekerd bij de bedrijfsvereniging die
het recht op de WW-uitkering heeft vastgesteld. Deze hoofdregel is, daar voor
deze werkloze personen in deze wet geen afwijkende bepaling is opgenomen,
onverminderd van kracht op degenen die op het moment van of na verlies of
verlaging van de arbeidsongeschiktheidsuitkering recht hebben op een uitkering
op grond van deze wet (namelijk de personen bedoeld in artikel 4, eerste lid).Ten aanzien van de personen bedoeld in artikel 4, tweede lid (en daarmee
voor de toepassing van paragraaf 2 gelijkgestelde personen (zie artikel 7)),
die op het moment van of na verlies of verlaging van hun arbeidsongeschiktheidsuitkering
geen recht hebben gehad op een WW-uitkering, is het noodzakelijk aanvullende
bepalingen op te nemen. Personen bijvoorbeeld die recht hadden op een AAW-uitkering
hebben immers geen werkgever. Dit is met name van belang indien geen aanspraak
meer bestaat op een arbeidsongeschiktheidsuitkering. Er is dan geen sprake
van samenloop waardoor artikel 100, tweede lid onderdeel d van de WW (en de
daarop gebaseerde, door het Tica vastgestelde regels) van kracht zou kunnen
zijn. Artikel 11, eerste lid bepaalt in verband daarmee dat deze personen
in beginsel verzekerd zijn bij de bedrijfsvereniging die het recht op de arbeidsongeschiktheidsuitkering
heeft vastgesteld. Voordeel van het aanwijzen van deze bedrijfsvereniging
is dat de dossiers van de betrokken personen niet van de ene aan de andere
bedrijfsvereniging behoeven te worden overgedragen.Voormalig ambtenaren die niet aan de vereisten van de WW voldoen maar
wel in aanmerking komen voor een uitkering op grond van deze wet en wier recht
op een arbeidsongeschiktheidsuitkering niet is vastgesteld door een bedrijfsvereniging,
zijn desalniettemin verzekerd bij de bedrijfsvereniging waarbij hun werkgever
was aangesloten. In deze situatie zal de (nieuwe) bedrijfsvereniging de noodzakelijke
gegevens kunnen opvragen bij het Algemeen burgerlijk pensioenfonds (ABP) of
de (nog op te richten) Stichting Uitvoeringsinstelling sociale zekerheid voor
overheid en onderwijs (USZO). Artikel 12Ten aanzien van de kosten die verbonden zijn aan de te betalen uitkering
en de uitvoering van deze wet, stelt artikel 12 dat de kosten ten laste worden
gebracht van het Toeslagenfonds, bedoeld in artikel 31 van de Toeslagenwet.
Dit is een afwijking van hetgeen in (hoofdstuk VII van) de WW is bepaald ten
aanzien van de financiering. In artikel 79 van de WW is immers bepaald dat
de middelen tot dekking van de uitgaven ten laste van de wachtgeldfondsen
en het Algemeen werkloosheidsfonds, alsmede de middelen voor het vormen en
in stand houden van een reserve voor deze fondsen wordt gevonden door het
heffen van premie. Voor een meer uitgebreide toelichting op dit punt zij verwezen
naar paragraaf 7 van het algemeen deel van deze toelichting.Ten aanzien van de wijze waarop en de voorwaarden waaronder door het Rijk
wordt voorzien in de middelen tot dekking van de uitgaven van het Toeslagenfonds
alsmede de wijze waarop het Tica de benodigde gelden ter beschikking aan de
bedrijfsvereniging stelt, is zoveel mogelijk aansluiting gezocht bij de artikelen
26 en 27 van de Toeslagenwet. Een en ander neemt echter niet weg dat de te
betalen uitkeringen op grond van deze wet en de aan de uitvoering
van deze wet verbonden kosten, gescheiden dienen te blijven van de op grond
van de Toeslagenwet te betalen toeslagen en de daaraan verbonden kosten. Artikel 13Bij koninklijke boodschap van 6 juni 1995 is het voorstel van wet Privatisering
van het Algemeen burgerlijk pensioenfonds (WPA) ingediend (kamerstukken II
1994/95, nr. 24 205). Naar verwachting zal dit voorstel met ingang van
1 januari 1996 kracht van wet krijgen en in werking treden. Voor de volledigheid
is echter in artikel 13 ook rekening gehouden met de kans dat inwerkingtreding
van de WPA na 1 januari 1996 zal plaatsvinden.De inwerkingtreding van deze wet zal ook van invloed zijn op personen
die aanspraak hebben of hebben gehad op een herplaatsingstoelage of invaliditeitspensioen
op grond van de Abp-wet. Deze uitkeringen zullen met ingang bij de inwerkingtreding
van de WPA deels (namelijk voor zover deze uitkering overeenkomt met de arbeidsongeschiktheidsuitkering
bedoeld in de WAO) worden vervangen door een zogenaamde WAO-conforme uitkering.
In verband hiermee dient deze term ook in deze wet te worden opgenomen. Bedoelde
personen zullen als gevolg van een keuring aan de hand van de criteria van
de wet TBA, in verband met het overgangsrecht WPA, niet hun recht op een herplaatsingstoelage
of invaliditeitspensioen verliezen, maar wel hun WAO-conforme uitkering.Hier zij nogmaals benadrukt dat het voorgaande alleen van belang is indien
een werkloos persoon met behoud van zijn WAO-conforme uitkering als werknemer
in de zin van de WW, arbeid gaat verrichten. Artikel 14Indien de keuringen door de toepassing van de wet TBA volgens hetgeen
hieromtrent is bepaald in het Cohortenbesluit worden uitgevoerd, zullen na
1 januari 1996 de eerste personen voor een uitkering op grond van deze wet
in aanmerking kunnen komen. Om deze reden treedt deze wet met ingang van die
datum in werking. Indien de staatsbladplaatsing op een latere dag plaatsvindt,
zal aan deze wet, om dezelfde reden, terugwerkende kracht worden verleend
tot en met 1 januari 1996.Gelet op de duur van de uitkering (tot de eerste van de maand waarin de
werkloze persoon 65 jaar wordt) en de leeftijd van de rechthebbenden, zoals
omschreven in artikel 2, heeft deze wet op 1 december 2016 zijn waarde verloren.
Om deze reden bepaalt artikel 14 thans reeds dat deze wet met ingang van deze
datum vervalt.De Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,R. L. O. Linschoten XNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie.XNoot2Aan de wekeneis voldoet men indien men in de 39 weken onmiddellijk voorafgaande
aan de eerste werkloosheidsdag in ten minste 26 weken arbeid als werknemer
heeft verricht. Juist om personen die ziek/arbeidsongeschikt zijn geweest
een even grote kans op instroom in de WW te geven als anderen, is echter 
bepaald dat de periode van 39 weken wordt verlengd met de perioden waarin
men ten gevolge van ziekte of arbeidsongeschiktheid niet heeft kunnen werken.
Dit is de zgn. «voorverlengingsregeling».XNoot1 Uiteraard met uitzondering van personen die op 1 augustus 1993 50 jaar
of ouder waren. Deze worden in het geheel niet aan de hand van het nieuwe
arbeidsongeschiktheids- criterium beoordeeld, en behouden derhalve ook hun
verdiscontering. Ook voor vroeggehandicapten gelden afwijkende regels. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24484-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl