Verdrag inzake nucleaire veiligheid; Wenen, 20 september 1994; Brief minister
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24833, nr. 1

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

30-08-1996

Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24833 nr. 1;325

26-08-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningTOELICHTENDE NOTA 1. Algemeen 1.1. Inleiding1.2. Het onderhandelingsproces1.3. De resultaten1.4. Kort overzicht gevolgen voor Nederland2. Artikelsgewijze toelichtingPreambuleArtikel 2Artikel 5Artikel 6Artikel 7Artikel 8Artikel 9Artikel 10Artikel 11Artikel 12Artikel 13Artikel 14Artikel 15Artikel 16Artikel 17Artikel 18Artikel 19Artikel 22Artikel 23Artikel 28Artikel 32Koninkrijkspositie
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24833Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 30 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 833Verdrag inzake nucleaire veiligheid; Wenen, 20 september 1994nr. 325nr. 1BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKENAan de Voorzitters van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 26 augustus 1996Ter griffie van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-Generaal ontvangen
op 27 augustus 1996. De wens dat het verdrag aan de uitdrukkelijke goedkeuring
van de Staten-Generaal wordt onderworpen kan door of namens één
van de Kamers of door ten minste vijftien leden van de Eerste Kamer dan wel
dertig leden van de Tweede Kamer te kennen worden gegeven uiterlijk op 26
september 1996.Overeenkomstig het bepaalde in artikel 2, eerste lid, en artikel 5, eerste
lid, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen, de Raad van State
gehoord, heb ik de eer U hierbij ter stilzwijgende goedkeuring over te leggen
het op 20 september 1994 te Wenen tot stand gekomen Verdrag inzake nucleaire
veiligheid (Trb. 1995, 105).1Een toelichtende nota bij dit verdrag treft U eveneens hierbij aan.De goedkeuring wordt alleen voor Nederland gevraagd.De Minister van Buitenlandse Zaken,H. A. F. M. O. van Mierlo TOELICHTENDE NOTA 1. Algemeen 1.1. InleidingDe problemen rond nucleaire veiligheid in het voormalige Oostblok hebben
de gedachte doen rijzen dat landen zich jegens elkaar zouden moeten verbinden
tot het hanteren van verantwoorde beginselen en procedures op dit gebied.
Onder auspiciën van de Internationale Organisatie voor Atoomenergie (hierna
«IAEA») zijn weliswaar documenten terzake tot stand gekomen, maar
die hebben geen verbindende status. Een internationale conferentie over de
veiligheid van kernenergie, in september 1991 in Wenen gehouden, riep op tot
een verdrag terzake. In 1992 riep de Directeur-Generaal van de IAEA juridische
en technische deskundigen bijeen om een tekst daarvoor voor te bereiden. Aan
de bijeenkomsten namen omstreeks vijftig landen deel, waaronder het Koninkrijk.
De groep produceerde een tekst die werd aanvaard door een diplomatieke conferentie,
die van 14 tot en met 17 juni 1994 in Wenen werd gehouden en waaraan 83 landen
deelnamen.Deze tekst vormt het thans voorliggende verdrag, dat op 20 september 1994
voor ondertekening werd opengesteld en op die datum voor het Koninkrijk der
Nederlanden werd ondertekend. 1.2. Het onderhandelingsprocesDe eerdergenoemde conferentie over de veiligheid van kernenergie had het
idee gelanceerd van een breed kaderverdrag inzake alle aspecten van nucleaire
veiligheid, waaronder ook de behandeling van radioactief afval, gebaseerd
op algemene beginselen en procedures. Dat voor deze laatste geput zou worden
uit de onder IAEA-auspiciën tot stand gekomen zogenaamde Safety Fundamentals
for Nuclear Installations (zie IAEA Safety Series no. 110, 1993), dat dergelijke
beginselen en procedures bevat (zij het niet voor afval), was van het begin
af onomstreden.Een aantal grote en nucleair belangrijke landen (de Verenigde Staten,
het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk) wilde de reikwijdte van het verdrag echter
beperkt houden tot civiele kerncentrales voor de levering van elektriciteit
en over afval niet praten. Zij wilden bovendien geen verplichtingen aanvaarden
anders dan in de vorm van algemene beginselen, die dan door ieder land zelf
zouden moeten worden ingevuld. Kernpunt van het verdrag zou de plicht van
landen zijn om over de toepassing van deze beginselen periodiek te rapporteren
aan een bijeenkomst van partijen. Het zou niet nodig zijn meteen aan alle
bepalingen van het verdrag te voldoen, hetgeen voor het voormalig Oostblok
inderdaad moeilijk zou zijn, maar wel om daar serieus aan te werken; men sprak
van een «incentive Convention» (preambule, onder vii), waarmee
wordt bedoeld dat een staat die er partij bij wordt, niet onmiddellijk aan
alle verplichtingen heeft te voldoen maar zich wel moet gaan inspannen om
zulks te bereiken. Uitvoeringswetgeving gereed hebben vóór het
van kracht worden van het verdrag is dus niet strikt vereist.Door Nederland werd het beginsel van de «incentive Convention»
aanvaard, en de nadruk gelegd op het belang van informatieve rapportage (de
plicht tot rapporteren over iedere verplichting afzonderlijk is op Nederlands
initiatief in artikel 5 van het verdrag opgenomen). Voorts stelde Nederland
voor het verdrag van toepassing te doen zijn op alle reactoren, d.w.z. op
zowel kerncentrales (voor vermogensopwekking) als onderzoekreactoren.In 1993 bleek dat de groep van zeven rijke landen (G-7) zich had verenigd
op de standpunten van de drie eerdergenoemde landen. De reikwijdte
van het verdrag werd beperkt tot civiele kerncentrales. Als compromis werd
echter in de preambule (onder ix) de intentie opgenomen om naar een verdrag
over radioactief afval te streven zodra er brede internationale overeenstemming
zou zijn over veiligheidsbeginselen voor het beheer van dit afval. Andere
elementen zouden daarna kunnen volgen (preambule, onder x). Dat laatste betreft
onder meer de door Nederland opgebrachte onderzoekreactoren, die in het bijzonder
de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk niet in het onderhavige verdrag
opgenomen wilden zien, voornamelijk omdat er in die landen onderzoekreactoren
voorkomen waarvan niet makkelijk te zeggen is of zij civiel dan wel militair
zijn.De aldus tot stand gekomen tekst werd als ontwerp-verdrag voorgelegd aan
de diplomatieke conferentie. Deze bracht in de tekst slechts kleine wijzigingen
aan en aanvaardde voorts, als bijlage bij de slotakte, een – niet bindende –
tekst, die bij wijze van verheldering enigszins vooruitloopt op een aantal
kwesties waarvan de regeling in de tekst van het verdrag wordt opgedragen
aan een eerste, voorbereidende bijeenkomst van partijen die binnen een half
jaar na de inwerkingtreding van het verdrag moet worden gehouden (artikel
22). 1.3. De resultatenHet verdrag is tot stand gekomen in onderhandelingen waarop een aantal,
deels tegenstrijdige, factoren van invloed was. Om te beginnen was er natuurlijk
de oprechte wens het niveau van nucleaire veiligheid, vooral in het voormalige
Oostblok, te verhogen. Het verdrag zou daarop echter geen invloed kunnen uitoefenen
als de betrokken staten er niet ook partij bij zouden worden. Een belangrijke
factor was dus de aanvaardbaarheid van het verdrag voor deze staten. Daarnaast
waren er enkele belangrijke westerse nucleaire staten die weinig behoefte
hadden aan bindende regelgeving in aanvulling op de al bestaande nationale
regelgeving. Daartegenover stonden staten die betrekkelijk ver wilden gaan
met het opleggen van verplichtingen, maar in deze categorie waren de niet-nucleaire
staten duidelijk oververtegenwoordigd. Het resultaat van dit alles is een
verdrag dat minder ver gaat dan kon worden gehoopt, maar dat voor de nucleaire
veiligheid toch niet zonder betekenis is. Zo moet erkend worden dat, hoewel
de ondergetekenden voor het verdrag liever een grotere reikwijdte hadden gezien
dan de huidige, tot kerncentrales beperkte, ook een verhoging van het niveau
van veiligheid van uitsluitend kerncentrales bepaald de moeite waard is.Het verdrag gaat uit van nationale verantwoordelijkheid voor kerncentrales
(preambule, onder iii) en legt de betrokken staten twee concrete verplichtingen
op: de eerdergenoemde rapportageplicht (artikel 5), en de verplichting om
op de bijeenkomsten van partijen te komen (artikel 24), namelijk om de rapportage
zonodig toe te lichten. De andere verplichtingen (artikelen 4 en 6 tot en
met 19), die meer rechtstreeks betrekking hebben op nucleaire veiligheid,
vormen voorwerp van rapportage. Het verdrag is aldus een voorzichtige stap
op weg naar een grotere internationalisering van nucleaire veiligheid: de
verplichting om informatie over de eigen nucleaire veiligheid aan andere landen
aan te bieden en die onder het licht van hun kritiek te plaatsen. Verwacht
mag worden dat daaruit bij het constateren van tekortkomingen inderdaad een
verhoging van het niveau van nucleaire veiligheid in de wereld zal ontstaan.
Dat de middelen die het verdrag hanteert, licht zijn (rapportage, kritische
beschouwing, discussie, overreding, en wellicht enige diplomatieke druk) hoeft
daaraan niet af te doen. Het alternatief van zwaardere middelen ontbrak ook
feitelijk: dat zou ongetwijfeld een fatale invloed hebben gehad op de bereidheid
van landen om partij te worden. Over de gang van zaken tijdens de bijeenkomsten van partijen is in het
verdrag weinig geregeld, in de gedachte dat dit niet tezeer moet worden vastgelegd
en ook min of meer in de praktijk vorm moet krijgen. Het is duidelijk dat
tijdens de voorbereidende bijeenkomst nog veel werk zal moeten worden verzet.Het gebrek aan openheid dat de bijeenkomst van partijen kenmerkt, kan
worden betreurd.Waarnemers van intergouvernementele organisaties worden slechts bij consensus
toegelaten (artikel 24) en moeten zich aan de vertrouwelijkheid van de discussies
(artikel 27, derde lid) houden. Niet-gouvermentele organisaties kunnen niet
worden uitgenodigd. Een verslag van de bijeenkomst (artikel 25), dat ook nog
bij consensus moet worden aanvaard, zal niet meer doen dan behandelde punten
en bereikte conclusies vermelden. Pogingen in dit alles verandering aan te
brengen, hebben steeds schipbreuk geleden op het argument dat de openheid
van de discussies daaronder zou leiden. In dat argument zit stellig enige
waarheid, maar de balans lijkt nu toch wel ver naar de andere richting te
zijn doorgeslagen. Eenzelfde angst voor de buitenwereld lijkt aan de wortel
te hebben gelegen van de wel zeer zwakke regeling voor de beslechting van
geschillen (artikel 29): alleen overleg binnen het kader van een bijeenkomst
van partijen zelf. Een voorstel om zwaardere methodes (conciliatie, arbitrage,
Internationale Hof van Justitie) op te nemen, kreeg vrijwel geen steun. 1.4. Kort overzicht gevolgen voor NederlandWanneer het verdrag van kracht wordt voor Nederland, zal het slechts betrekking
hebben op kerncentrales (Borssele en Dodewaard) en het overheidstoezicht daarop.
Het Koninkrijk kan zonder uitvoeringswetgeving aan de bepalingen van het verdrag
voldoen. Aan het partij worden bij het verdrag zijn geen andere kosten verbonden
dan die gemoeid zijn met het eens per drie jaar opstellen van een rapportage
en het vervolgens bijwonen van een bijeenkomst waarop die rapportages worden
besproken; het opzetten van een permanente organisatie wordt niet voorzien. 2. Artikelsgewijze toelichtingIn aanvulling op het hiervoor reeds over diverse bepalingen vermelde volgt
hieronder nog een bespreking van de artikelen van het verdrag, voorzover nodig.
Met name de artikelen 6 tot en met 19 zijn van het «incentive»
karakter, zoals ook uit de formulering blijkt (met name «elke verdragsluitende
partij zal de geëigende stappen nemen ......»). PreambuleHier vindt men ondermeer de bestempeling van het verdrag als «incentive»
(onder VII), alsmede enige compromissen uit de onderhandelingen (onder VIII,
IX en X) waarop in de op één na laatste alinea van paragraaf
1.2 al werd ingegaan. Artikel 2De definitie van «nuclear installation» bepaalt feitelijk
de reikwijdte van het verdrag.Deze definitie maakt duidelijk dat het bij een kerncentrale om het gehele
complex gaat, inclusief het op het terrein aanwezige en door die centrale
gegenereerde radioactief afval. Ander radioactief afval moet onder een nog te onderhandelen verdrag worden
gebracht.Datzelfde geldt voor kerncentrales waarvan de splijtstofelementen zijn
verwijderd en die worden ontmanteld; deze houden daarmee op onder dit verdrag
te vallen.Het werd niet nodig gevonden te definiëren wanneer een centrale onder
het verdrag begint te vallen: het algemeen gevoelen was dat zulks geschiedt
wanneer enige bepaling van het verdrag relevant wordt; voor een geheel nieuwe
centrale is dat dus bij de keuze van de vestigingsplaats (artikel 17). Artikel 5Dit artikel legt de verplichting op, te rapporteren aan de bijeenkomst
van partijen; het maakt duidelijk dat daarbij het gehele verdrag in aanmerking
dient te worden genomen.Dit laatste is opgenomen om te voorkomen dat nu eens deze dan weer gene
bepalingen onder de loupe zouden worden genomen: aangezien de bijeenkomst
van partijen waarschijnlijk niet vaker dan eens in de drie jaar zal worden
gehouden, is het wel nodig dat dan steeds over alle verdragsverplichtingen
wordt gerapporteerd. Artikel 6Bij het van kracht worden van het verdrag voor een land betreft het verdrag
alle kerncentrales die in dat land bestaan. De in de laatste zin opgenomen
afzwakking van de genoemde verplichtingen moet dit artikel aanvaardbaar maken
voor een aantal staten uit het voormalige Oostblok.In de vergunningen van de Nederlandse kerncentrales is reeds enigejaren
een periodieke herevaluatie van de nucleaire veiligheid en stralingsbescherming
voorgeschreven in het licht van de voortschrijdende ontwikkelingen op het
gebied van veiligheid. Uit deze evaluaties wenselijk gebleken verbeteringsmaatregelen
dienen te worden uitgevoerd voor zover dat in een bestaande installatie redelijkerwijs
uitvoerbaar is. Artikel 7In Nederland vormt de Kernenergiewet het vereiste wettelijke kader. Daarin
zijn tevens het vergunningenstelsel en de toezichtstructuur vastgelegd.De Kernenergiewet geeft voorts basis voor nadere regelgeving terzake. Artikel 8Het toezicht en het verlenen van vergunningen is geregeld in de Kernergiewet.
Het is noodzakelijk gebleken om de deskundigheid bij de toezichthouder op
peil te houden door veelvuldig gebruik te maken van ondersteuning door externe
(vooral buitenlandse) expertise.Op grond van de Kernenergiewet is de vergunningverlening een gezamenlijke
verantwoordelijkheid van de Ministeries van Economische Zaken, Volkshuisvesting,
Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer en Sociale Zaken en Werkgelegenheid.De in het tweede lid van het verdrag verlangde scheiding van functies
van «regulatory body» (vergunningverlener/ toezichthouder) enerzijds
en «body concerned with the promotion or utilization of nuclear energy»
anderzijds geeft aan dat de internationale inzichten op dit gebied een ontwikkeling
hebben doorgemaakt. Nederland gaat daar in mee. Zo is in dit kader voorzien
dat de Kernenergiewet geëvalueerd zal worden. Dit mede in het licht van
het gegroeide besef dat er met betrekking tot menselijke activiteiten qua
beleid en regulering onderscheid gemaakt moet worden tussen het
maatschappelijk mogelijk maken daarvan en de bescherming tegen de daaruit
eventueel voortvloeiende schadelijke effecten voor mens en milieu. Ook ten
aanzien van kernenergie zal deze scheiding nadrukkelijker dan nu het geval
is in de vergunningverlening worden doorgevoerd. Hierbij dient het milieu-
en veiligheidsbelang leidend te zijn. Met de evaluatie en de herziening van
de wetgeving zal worden aangevangen en wel op een zodanige wijze dat –
conform artikel 5 – over de vorderingen gerapporteerd kan worden aan
de bijeenkomst van partijen, zoals die thans wordt voorzien eind 1998. Artikel 9Met het toekennen van de eerste verantwoordelijkheid aan de vergunninghouder
wordt bedoeld dat deze laatste altijd gehouden is actie te nemen als hij constateert
dat iets van belang is voor de veiligheid van de centrale. De bepaling is
gericht tegen het slaafs volgen van regels of het doorverwijzen naar andere
(hogere) autoriteiten, zoals de praktijk is in sommige landen van het voormalige
Oostblok.De praktijk in Nederland is sterk gericht op vervulling van dit principe.
Heel duidelijk blijkt dit uit het type regelgeving dat door de Nederlandse
overheid werd gekozen. Er is vooral sprake van doelstellende regels in plaats
van gedetailleerd voorschrijvende technische regels. Dit legt de verantwoordelijkheid
voor de invulling geheel bij de vergunninghouder. De veiligheid van het ontwerp
en de bedrijfsvoering dient steeds door of in opdracht van de vergunninghouder
aantoonbaar gemaakt te worden. Artikel 10In Nederland is voor iedere kerncentrale op basis van de vergunning uitgebreid
en nauwkeurig bepaald binnen welke randvoorwaarden bedrijf gevoerd mag worden.
Aan deze voorwaarden liggen veiligheidsgrenzen ten grondslag. Het handelen
van de vergunninghouder wordt daardoor bepaald door het aspect veiligheid. Artikel 11De in het eerste lid van dit artikel opgenomen verplichting betekent niet
dat de betrokken overheid gehouden is ontbrekende middelen zelf aan te vullen,
maar dat zij ervoor zorgt dat de kerncentrale voldoende maatregelen neemt
om de veiligheid op voldoende peil te handhaven.In Nederland is vereist dat voldoende en gekwalificeerd personeel beschikbaar
is om de bedrijfsvoering op voldoende niveau te kunnen uitvoeren. Het personeel
moet bovendien voldoende scholing en training ontvangen. Als uitkomst van
regelmatige veiligheidsherevaluaties dienen technische maatregelen te worden
gerealiseerd. De exploitanten zijn bereid gebleken aanzienlijke investeringen
te doen voor de verbetering van de veiligheid. Artikel 12In Nederland zijn de voorzieningen van de kerncentrales erop gericht dat
bij de beheersing van ongevallen geen overbelasting van het bedienend personeel
optreedt. Steeds dient voldoende bedenktijd beschikbaar te zijn voor het personeel
om handelingen voor te bereiden. Waar deze tijd niet beschikbaar is dienen
acties automatisch te verlopen. Artikel 13Beide Nederlandse kerncentrales hebben op grond van desbetreffende vergunningsvoorschriften
de verplichting om kwaliteitsborgingsprogramma's op te stellen en te implementeren.
Inspecties in diverse vormen en bij vele gelegenheden bieden de mogelijkheid
om te zien of het programma adequaat functioneert. Artikel 14Ook aan deze verplichtingen wordt in Nederland zonder meer voldaan. Oprichting
van een kerncentrale kan eerst beginnen na beoordeling van de veiligheidsrapporten
en daarop gebaseerde vergunningverlening. Het systematische inspectieprogramma
is erop gericht om met een zekere regelmaat de gehele toestand van de inrichting
te verifiëren. Artikel 15De tekst van dit artikel volgt IAEA-richtlijnen in die zin dat deze het
zogenaamde ALARA-beginsel (ALARA: as low as reasonably achievable) en dosislimieten
noemt, maar niet het onder bescherming tegen straling in algemene zin doorgaans
ook gehanteerde rechtvaardigingsbeginsel.In Nederland wordt bij vergunningverlening getoetst aan voorgeschreven
dosislimieten die hier geldig zijn. Daarnaast wordt nagegaan of ontwerpen
zodanig zijn dat in de praktijk de werknemers en het milieu een zo laag als
redelijkerwijs mogelijke dosis ontvangen. Bij werkzaamheden die vooral tijdens
de jaarlijkse splijtstofwisseling plaats vinden, wordt vooraf een dosisplanning
gemaakt en worden de genomen maatregelen ter bescherming tegen straling getoetst. Artikel 16Beide Nederlandse kerncentrales hebben, zoals ook verplicht is op basis
van de Kernenergiewet, bedrijfsnoodplannen opgesteld. In het Nationaal Plan
Kernongevallenbestrijding (NPK) zijn zoneringen vastgesteld waarbinnen maatregelen
die voor de directe bescherming van de bevolking getroffen dienen te worden,
moeten worden voorbereid. Op basis van het NPK zijn door de betrokken gemeenten,
in samenspraak met de rijksoverheid, rampbestrijdingsplannen opgesteld. Deze
plannen zijn verplicht op grond van artikel 7 van de Rampenwet. In het kader
van de voorbereiding van de rampenbestrijding worden er met een zekere regelmaat
ook oefeningen gehouden. In toenemende mate wordt hierbij samenwerking gezocht
met de buurlanden.De in het tweede lid genoemde informatieverschaffing vindt in ons land
regeling in artikel 43 van de Kernenergiewet.De bepaling inzake informatieverschaffing aan de autoriteiten van de buurlanden
die kunnen worden getroffen door een calamiteit waarbij straling vrijkomt,
wordt uitgevoerd waar het België en Duitsland betreft, op de basis van
bestaande afspraken met die landen. Artikel 17Voor de Nederlandse kerncentrales worden de specifieke kenmerken van de
vestigingsplaats meegenomen in de periodieke herevaluatie van de veiligheid. Artikel 18De genoemde uitgangspunten voor ontwerp en bouw worden ook gehanteerd
bij de periodieke herevaluatie van de Nederlandse kerncentrales. Artikel 19De bedrijfsvoering van de Nederlandse kerncentrales wordt regelmatig getoetst
aan de hand van de genoemde operationele eisen. Artikel 22De inhoud van de op grond van dit artikel op te stellen richtlijnen voor
de in artikel 5 genoemde rapporten zal mede de effectiviteit van de rapportageverplichting
bepalen. Artikel 23Het doel van een buitengewone bijeenkomst is in het verdrag niet gedefinieerd.
Tijdens de onderhandelingen zijn als mogelijke doelen genoemd: het behandelen
van amendementen op het verdrag, de oplossing van geschillen, of de bespreking
van een ernstig nucleair incident als zich dat zou voordoen. Artikel 28Volgens dit artikel zullen alle kosten verbonden met het houden van de
bijeenkomsten van partijen uit de reguliere begroting van de IAEA komen. Als
er echter extra diensten van de IAEA worden gevraagd (dit zou bijvoorbeeld
het opstellen van een overzicht van de nationale rapportages kunnen zijn)
zouden deze uit vrijwillige bijdragen moeten worden betaald als ze niet in
het programma en de reguliere begroting van de IAEA passen. Voor met name
Rusland was het een zwaarwegend punt dat dit land door het verdrag niet met
extra kosten zou kunnen worden geconfronteerd. Artikel 32Wijzigingen van het verdrag kunnen via verschillende procedures tot stand
komen. Zij zullen echter in alle gevallen de parlementaire goedkeuring behoeven,
alvorens het Koninkrijk er aan kan worden gebonden. KoninkrijkspositieDe regering van de Nederlandse Antillen en van Aruba hebben te kennen
gegeven, medegelding van het verdrag voor hun land niet wenselijk te achten.De Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer,M. de BoerDe Minister van Buitenlandse Zaken,H. A. F. M. O. van MierloDe Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,A. P. W. MelkertDe Minister van Economische Zaken,G. J. Wijers 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24833-1.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl