Wijziging van enkele belastingwetten c.a. (Overige fiscale maatregelen 2004); Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20032004-29035, nr. C

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

08-12-2003

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

29035 nr. C

04-12-2003

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamInhoudsopgaveEuropese NVCompensatieregeling Belastingverdrag met BelgiëVerzenden van dwangbevelen per postOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29035Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 23 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 035Wijziging van enkele belastingwetten c.a. (Overige fiscale maatregelen
2004)CNOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 4 december 2003InhoudsopgaveEuropese naamloze vennootschap 1Compensatieregeling Belastingverdrag met België 2Verzenden van dwangbevelen per post 2Europese NVDe leden van de fractie van het CDA geven aan dat zij er – ook na
lezing van de nota naar aanleiding van het verslag bij het onderhavige wetsvoorstel –
niet van overtuigd zijn dat het van toepassing verklaren van de verschillende
vestigingsplaatsficties op de Europese NV (hierna SE) nodig is. Zij wijzen
in dit verband op de in de fiscale wetgeving opgenomen eindafrekeningsbepalingen
en op mogelijke strijdigheid met het primaire EG-recht of de verordening.Zoals in het nader rapport en in de nota naar aanleiding van het verslag
is aangegeven, vloeit het voorstel om de SE onder de vestigingsplaatsficties
in de Wet op de vennootschapsbelasting 1969, de Wet inkomstenbelasting 2001
en de Wet op de dividendbelasting 1965 te brengen voort uit de gedachte dat
een SE vergelijkbaar is met een NV. Voor een naar Nederlands recht opgerichte
NV gelden de verschillende vestigingsplaatsficties. Uit het oogpunt van een
gelijke behandeling ligt het dan voor de hand om SE's waarvan de oprichting
is beheerst door Nederlands recht, ook onder de vestigingsplaatsficties te
laten vallen.Voorts kan worden opgemerkt dat de verschillende vestigingsplaatsficties
mede tot doel hebben om het Nederlandse heffingsbelang te waarborgen. De eindafrekeningsbepalingen
bieden op dit punt niet in alle gevallen soelaas. De Wet op de dividendbelasting
1965 kent bijvoorbeeld geen eindafrekeningsbepaling. Vanuit deze optiek bezien
past het om SE's waarvan de oprichting is beheerst door Nederlands recht,
onder de verschillende vestigingsplaatsficties te brengen.Voorzover er spanning zou zijn met het primaire EG-recht of de verordening,
is de feitelijke betekenis daarvan gering. In normale situaties van zetelverplaatsing
door een SE wordt namelijk de werking van vestigingsplaatsficties als gevolg
van de werking van verdragen ter voorkoming van dubbele belastingheffing beperkt.
Al met al worden SE'sonder het voorgestelde regime – zowel
in relatie tot Nederlandse NV's als in relatie tot NV-vormen uit andere lidstaten –
evenwichtig behandeld.Compensatieregeling Belastingverdrag met BelgiëDe leden van de fractie van het CDA menen dat de gekozen methodiek, wijziging
van de goedkeuringswet van 12 december 2002, in dit geval mede gezien
de betrekkelijk geringe groep kan worden gebillijkt, maar is met de Raad van
State van mening dat deze compensatieregeling in het Verdrag van 2001 had
behoren te worden geregeld. Zij vragen zich af of de Staatssecretaris achteraf
gezien eveneens deze mening is toegedaan.Indien deze groep tijdens de verdragsonderhandelingen in beeld zou zijn
geweest, zou daar uiteraard rekening mee zijn gehouden bij de redactie van
de compensatieregeling in het Verdrag 2001. Het achteraf opnemen van een dergelijke
bepaling in het verdrag zou tot nieuwe onderhandelingen leiden, waarbij beide
partijen nieuwe wensen op het verdragsgebied zouden kunnen formuleren. Dit
zou tot gevolg hebben gehad dat de noodzakelijk geachte wijziging voor de
betrokken groep (te) lang op zich zou kunnen laten wachten. Gelet op het voorgaande
is er daarom gekozen om de voorgestelde uitbreiding van de reikwijdte van
de compensatieregelingen vorm te geven via een wijziging van de goedkeuringswet.Verzenden van dwangbevelen per postDe leden van de VVD-fractie wensen een gemotiveerde reactie op enkele
aan een brief van de Koninklijke Beroepsorganisatie van Gerechtsdeurwaarders
ontleende vragen.Zo vragen de leden van de VVD-fractie of er begrip is voor het ongenoegen
van de Koninklijke Beroepsorganisatie van Gerechtsdeurwaarders (KBvG) dat
haar brief, waarin zij commentaar levert op het wetsvoorstel, in het bijzonder
op het onderdeel verzenden van dwangbevelen per post, van de zijde van het
ministerie zonder enige reactie is gebleven.Begin juli van dit jaar, in de fase van ambtelijke voorbereiding, is de
KBvG verzocht commentaar te leveren op het concept-wetsvoorstel. Het commentaar
van de KBvG is eind september aangeboden in een brief. Het wetsvoorstel was
op dat moment reeds aanhangig bij de Tweede Kamer. Dit is ook expliciet bericht
aan de KBvG. Naar aanleiding van deze brief achtte de regering geen gronden
aanwezig om het wetsvoorstel aan te passen, anders dan voorzien in de tweede
nota van wijziging. In antwoord op de vraag van de VVD-fractie kan ik dus
zeggen dat de brief is meegenomen in het wetgevingsproces, maar dat een inhoudelijke
beantwoording helaas is uitgebleven.Een tweede vraag van de leden van de VVD-fractie aangaande dit onderwerp
is of de aanpassing bij de tweede nota van wijziging met betrekking tot een
hernieuwd bevel tot betaling, betekend door de belastingdeurwaarder, geen
enkele aanvullende rechtsbescherming biedt, zoals de KBvG meent. Voorts vraagt
zij of er inderdaad sprake is van een voor de belastingschuldige duurdere
procedure, zoals de KBvG stelt.In het oorspronkelijke wetsvoorstel is voorgesteld dat betekening van
een hernieuwd bevel tot betaling door de belastingdeurwaarder alleen geschiedt
in die gevallen waarin het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering de betekening
van een bevel tot betaling voorschrijft. Met de tweede nota van wijziging
is bewerkstelligd dat de betekening van een hernieuwd bevel in meer gevallen
dient plaats te vinden dan oorspronkelijk werd voorgesteld, te weten in alle
gevallen van tenuitvoerlegging op grond van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering.
Daarmee worden de voor belastingschuldigen nadelige gevolgen van een eventueel
niet juist bezorgd dwangbevel gereduceerd. Er is dan ook wel degelijk
sprake van een verbetering van de positie van belastingschuldige.De KBvG twijfelt aan het uitgangspunt, dat in de Memorie van Toelichting
is verwoord, dat verzending per post een aanzienlijke besparing op (personeels)kosten
zal opleveren. Voorts stelt zij dat de nieuwe procedure voor de belastingschuldige
meestal meer kosten met zich meebrengt.In het wetsvoorstel wordt uitgegaan van een besparing. Uit de cijfers
van de Belastingdienst blijkt bijvoorbeeld dat meer dan eenderde van de belastingschuldigen
aan wie een dwangbevel wordt betekend, tot betalen overgaat zonder dat er
een vervolgactie noodzakelijk is. Daarom voorziet het wetsvoorstel erin dat
de tarieven van de Kostenwet neerwaarts worden bijgesteld overeenkomstig de
verwachte besparingen. Deze neerwaartse bijstelling slaat neer op alle tarieven
van de Kostenwet invordering rijksbelastingen en raakt daarmee de hele linie
belastingschuldigen die in het dwanginvorderingstraject terechtkomen. Dit
betekent in de praktijk dat belastingschuldigen tot en met de fase van betekening
van het dwangbevel voordeel hebben van deze regeling. In de nieuwe situatie
wordt aan de belastingschuldige die een dwangbevel per post heeft ontvangen,
voordat hij met tenuitvoerlegging (beslag) wordt geconfronteerd, eerst een
hernieuwd bevel tot betaling betekend. Aan de betekening van een hernieuwd
bevel tot betaling zijn voor de belastingschuldige op grond van artikel 3,
tweede lid, van de Kostenwet invordering rijksbelastingen kosten verbonden.
Deze kosten bedragen na de inwerkingtreding per 1 februari 2004 van de
wijziging van de Kostenwet, die onlangs door de Eerste Kamer is aangenomen, € 14.
Hierbij maakt het niet uit of een belastingschuldige wel of niet thuis wordt
aangetroffen. De belastingschuldige die voldoet aan het hernieuwde bevel,
ontkomt zo aan beslag. In de huidige situatie geldt in een vergelijkbaar geval
dat een belastingschuldige die een dwangbevel heeft ontvangen, daarna geconfronteerd
wordt met een belastingdeurwaarder die beslag komt leggen. Ter afwering van
dit beslag kan belastingschuldige alsnog betalen aan de belastingdeurwaarder.
De hieraan verbonden kosten bedragen op grond van artikel 3, derde lid, van
de Kostenwet invordering rijksbelastingen per 1 februari 2004 eveneens € 14.
De belastingschuldige is op dit punt dus niet duurder uit in de nieuwe procedure.Betoogd zou nu kunnen worden dat indien belastingschuldige in deze fase
niet betaalt, hij wel duurder uit is in de nieuwe situatie. Immers, de belastingschuldige
draagt de kosten van een hernieuwd bevel en daarna de kosten van beslag, waar
hij in de huidige situatie slechts de kosten van beslag draagt. Een belastingschuldige
die achter in het invorderingstraject belandt, draagt inderdaad extra kosten.
Dit principe wordt echter ondersteund door de idee dat juist diegenen ook
die kosten dienen te betalen (vergelijk ook de opmerkingen van de Raad van
State in het advies bij het wetsvoorstel tot wijziging van de Kostenwet invordering
rijksbelastingen, Kamerstukken II 2002/03, 28 917, A).De leden van de VVD-fractie vragen verder of de hiervoor bedoelde aanpassing
bij de tweede nota van wijziging alleen ziet op zogenaamde loonvorderingen
en of er ten behoeve van beslagen onder andere derden geen extra waarborgen
behoeven te worden ingebouwd.De aanpassing bij de tweede nota van wijziging leidt ertoe dat voorafgaand
aan alle vormen van beslag eerst de betekening van een hernieuwd bevel tot
betaling nodig is, dus bijvoorbeeld op: beslag roerende zaken, beslag onroerende
zaken, beslag op schepen, beslag onder de ontvanger zelf en beslag onder derden,
waarbij het niet uitmaakt waarop en evenmin onder welke derde dit beslag wordt
gelegd. Het instrument van de vordering en in het bijzonder de loonvordering
wordt uitgevoerd via een ander traject. Vanwege de gevoelige, persoonlijke
relatie werknemer-werkgever, onder wie een loonvordering
wordt gedaan, is besloten de belastingschuldige voorafgaand aan de loonvordering
bijzondere bescherming te bieden. De ontvanger moet vooraf eerst een schriftelijkevooraankondiging versturen aan de belastingschuldige. Hierdoor weet
de belastingschuldige (werknemer) tijdig dat de ontvanger van de Belastingdienst
voornemens is aan te kloppen bij zijn werkgever voor zijn openstaande schulden.
De belastingschuldige kan hierdoor tijdig actie ondernemen, wil hij een dergelijke
loonvordering onder zijn werkgever voorkomen. In de andere gevallen waarin
artikel 19 van de Invorderingswet 1990 voorziet in een vordering, is in de
ogen van de regering geen sprake van een dergelijke persoonlijke relatie en
is aldus afgezien van de eis van een schriftelijke vooraankondiging.Ten slotte vragen de leden van de VVD-fractie of het juist is dat de terugwerkende
kracht van een derdenbeslag niet meer mogelijk is bij een loonvordering, waarop
de derde niet reageert en zo ja, of dit geen probleem is in het licht van
de rechtszekerheid.Indien een belastingschuldige niet reageert op de aanslag, noch op de
aanmaning, noch op het dwangbevel, kan de ontvanger besluiten als volgende
stap een loonvordering te doen of een derdenbeslag onder de werkgever te leggen.
Ook onder de huidige wetgeving bestaan het instrument van derdenbeslag onder
de werkgever en het doen van een loonvordering bij de werkgever naast elkaar.
Het feit dat voorafgaand aan het derdenbeslag eerst een hernieuwd bevel tot
betaling aan belastingschuldige moet worden betekend, doet aan de terugwerkende
kracht van het beslag, bedoeld in artikel 19, zesde lid, van de Invorderingswet
1990, tot het moment van de vordering niet af. De veronderstelling dat de
terugwerkende kracht niet meer mogelijk zal zijn, is dan ook onjuist.De Staatssecretaris van Financiën,J. G. Wijn 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20032004-29035-C.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl