Wijziging van de Vreemdelingenwet; Brief staatssecretaris naar aanleiding van vragen gesteld tijdens de behandeling van het wetsvoorstel op 4 december 1997
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25172, nr. 9

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

18-12-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

25172 nr. 9

09-12-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Bevoegdheden Kmar (Aa)2. Wijziging Artikel 7a (B)3. Ambtshalve toetsing aan 3 EVRM (D)Relatie met EVRM en Anti-folterverdrag4. Relatie tussen artikel 12b, lid 2 en artikel 15e, tweede
lid5. Verlenging van de termijn van de beschikking inzake
aanvraag om toelating in buitengewone omstandigheden (Da)6. Derde tranche AWBOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25172Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 31 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 172Wijziging van de Vreemdelingenwetnr. 9BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN JUSTITIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 9 december 1997Tijdens de mondelinge behandeling van het voorstel tot wijziging van de
Vreemdelingenwet (25 172) op 4 december jongstleden heb ik Uw Kamer toegezegd
een aantal van de gestelde vragen schriftelijk te beantwoorden. Deze antwoorden
gaan hierbij. 1. Bevoegdheden Kmar (Aa)De heer Van Oven vroeg naar de praktische gevolgen van het innemen van
gegevens en bescheiden en of er iets geregeld is omtrent de tijd die met het
maken van kopieën gemoeid mag zijn.Praktisch gevolg is dat de vreemdeling, zolang de inneming duurt, geen
gebruik zal kunnen maken van zijn reis- of identiteitspapieren en deze desgevorderd
dan ook niet aan een andere ambtenaar, belast met het toezicht op vreemdelingen,
zal kunnen tonen. Dat wil niet zeggen, dat de vreemdeling zonder die papieren
in Nederland is. Het af te geven schriftelijke bewijs toont immers aan, dat
de vreemdeling wel over reis- of identiteitspapieren beschikt, maar dat deze,
om welke reden dan ook, tijdelijk zijn ingenomen.Voor de tijd die met het maken van kopieën gemoeid mag zijn, is in
artikel 5:17, derde lid, van de Awb aangegeven dat de toezichthouder voor
het maken van kopieën de gegevens en bescheiden voor korte tijd kan meenemen,
waarmee wordt gedoeld op de tijd die al met al voor het maken van de kopieën
nodig zal zijn (vergelijk kamerstukken II 1993/94, 23 700, nr. 3, p.
145).Tevens vraagt de heer Van Oven waarop het in artikel 4b, eerste lid, genoemde
redelijk oordeel op gebaseerd moet zijn.De wet geeft niet aan waarop het redelijk oordeel gebaseerd kan zijn.
Dit is ook niet nodig. Van belang is alleen dat het betreft een redelijk oordeel
(en dus geen kennelijke willekeur), ongeacht hoe het tot stand gekomen is (bijvoorbeeld na een tip, of op grond van algemene ervaringen etc.).
Het redelijk oordeel wordt gebaseerd op de concrete omstandigheden van het
geval.In het vergelijkbare artikel 5:19, tweede lid, van de Awb is evenmin aangegeven
hoe de toezichthouder tot zijn redelijk oordeel is gekomen.Wel verwijs ik in dit verband nog naar de Vreemdelingencirculaire 1994
(hoofdstuk A5/4.2), die reeds een uitvoeringsinstructie bevat voor de uitoefening
van deze vorm van toezicht: daarin is beschreven welke indicaties of factoren
met name van belang zijn als redenen om tot controle over te gaan. 2. Wijziging Artikel 7a (B)Diverse leden van uw Kamer hebben de vraag gesteld of het voorliggende
voorstel tot wijziging van artikel 7a Vw wel kan worden aangemerkt als reparatiewetgeving,
gelet op het feit dat de mogelijkheden tot voortzetting van vrijheidsontneming
van vreemdelingen worden uitgebreid.Zoals aangegeven in de nota naar aanleiding van het verslag (TK 1996–1997,
25 172, nr. 5, pag. 3) wordt met het voorliggende voorstel tot wijziging
van artikel 7a Vw beoogd de situatie van voor januari 1994 te herstellen:
toen was het mogelijk om vrijheidsontneming van asielzoekers ook na de afwijzing
van hun aanvraag om toelating voort te zetten. Bij de wijziging van de Vreemdelingenwet
van 1 januari 1994 is de redactie van het toenmalige artikel 7a Vw enigszins
aangepast, om het verschil tussen de begrippen «toegang» en «toelating»
beter te doen uitkomen. Deze redactionele wijziging heeft echter een onbedoeld
gevolg gehad. Kort na de inwerkingtreding van de wijziging bepaalde de rechtbank
Amsterdam dat vrijheidsontneming op grond van 7a Vw slechts mogelijk was tot
het moment waarop een beslissing om toelating was genomen. Dit gevolg is nooit
beoogd geweest bij de wijziging van de Vreemdelingenwet van 1 januari 1994.
Het is immers niet logisch dat een vreemdeling, aan wie aan de grens de verdere
toegang is geweigerd en die in afwachting is van een verdere beslissing omtrent
zijn toelating (of zijn vertrek) een vrijheidsontnemende maatregel krijgt
opgelegd, plotseling wel verdere toegang tot het Nederlandse grondgebied (en
daarmee tot het hele Schengen-gebied) kan krijgen zodra zijn aanvraag om toelating
is afgewezen. Continuering van de vrijheidsontneming is juist dan gewenst
vanuit het oogpunt van een adequate bewaking van de Schengen-buitengrens.
De praktijk wijst uit dat veel vreemdelingen in dat geval met onbekende bestemming
vertrekken en zich daarmee wederrechtelijk toegang verschaffen tot het Schengen-grondgebied.De heren Van Oven (PvdA) en Verhagen (CDA) hebben gevraagd naar de relatie
tussen het voorstel tot wijziging van artikel 7a Vw en het ontwerp-besluit
van het Uitvoerend Comité (UC) van Schengen, gericht op maatregelen
ter verscherping van de buitengrenscontrole en het tegengaan van illegale
immigratie.Formeel gezien is er geen relatie tussen beide voorstellen, aangezien
het voorstel tot wijziging van artikel 7a Vw is ingediend, geruime tijd voordat
de kwestie van de illegale immigratie en de kwaliteit van de bewaking van
de buitengrenzen in Schengenkader (naar aanleiding van de binnenkomst van
grote aantallen Irakese asielzoekers in een aantal Europese landen) weer zo
hoog op de agenda is gekomen. Het nu voorliggende ontwerp-besluit van het
Uitvoerend Comité is mede een gevolg van het feit dat Nederland deze
kwestie heeft aangekaart in Schengen-verband. In dit verband verwijs ik naar
mijn brief aan uw Kamer van 20 november 1997 over de problematiek van de binnenkomst
van ongedocumenteerde asielzoekers in Nederland en de mogelijke maatregelen
daartegen (zie paragraaf 3a: aanpak in Schengenverband). Zowel
het voorliggende ontwerp-besluit van het UC van Schengen als de voorgestelde
reparatie van artikel 7a Vw zien op een verbetering van de kwaliteit van de
bewaking van de Schengen buitengrenzen, alsmede op het tegengaan van illegale
immigratie. Inhoudelijk is er dus een duidelijk verband tussen beide voorstellen.
In het ontwerp-besluit van het UC wordt – wat dit onderdeel betreft –
voorgesteld om illegaal binnenkomende vreemdelingen (d.w.z. voor Nederland:
personen die aan de grens geweigerd worden omdat ze niet voldoen aan de voorwaarden
als bedoeld in artikel 8 Vw) van wie de identiteit niet vaststaat, van hun
vrijheid te beroven totdat die identiteit wel voldoende is vastgesteld, dan
wel tot het moment dat hun vertrek uit Nederland kan worden gerealiseerd.
Dit is ook thans reeds de praktijk, zij het dat de huidige redactie van artikel
7a Vw en de uitleg die daaraan is gegeven in de jurisprudentie, dwingt tot
het opheffen van de vrijheidsontnemende maatregel zodra is beslist op een
verzoek om toelating. Het nu voorliggende voorstel tot wijziging van artikel
7a Vw biedt een oplossing voor deze lacune, waardoor ook volledig tegemoet
wordt gekomen aan het ontwerp-besluit van het UC. Onder de huidige redactie
van artikel 7a Vw is dat in mindere mate het geval.De heer Verhagen heeft in dit verband gevraagd naar de mogelijkheden om
artikel 19, tweede lid Vw te gebruiken als grondslag voor het ophouden van
vreemdelingen ter vaststelling van hun identiteit.Artikel 19 Vw kan worden toegepast in het kader van het binnenlands vreemdelingentoezicht,
dus op personen die de grens reeds gepasseerd hebben. Het is dus geen maatregel
van grensbewaking, zoals artikel 7a dat wel is. Wat dat betreft is er geen
relatie tussen het bovenvermelde ontwerp-besluit van het UC en artikel 19
Vw. Indien de periode van 6 uur, plus 2 maal 48 uur is verstreken en er is
verder onderzoek nodig om de identiteit vast te stellen, dient de vreemdeling
conform artikel 26 Vw in vreemdelingenbewaring te worden gesteld.De leden Sipkes (GroenLinks) en Van Oven (PvdA) hebben gevraagd naar de
gehanteerde criteria voor het opleggen of laten voortduren van de maatregel
van artikel 7a Vw en naar de relatie tussen deze maatregel en die van artikel
18b Vw.In de memorie van toelichting (Tweede Kamer 1996–1997, 25 172,
nr. 3) en in de nota naar aanleiding van het verslag (Tweede Kamer 1996–1997,
25 172, nr. 5) is in meer algemene zin reeds op deze materie ingegaan,
maar graag maak ik van deze gelegenheid gebruik om een en ander nog eens te
expliciteren. De maatregel van artikel 7a Vw is een instrument, dat erop is
gericht om te voorkómen dat een vreemdeling die Nederland niet in mag,
zich niet toch wederrechtelijk toegang kan verschaffen tot het Nederlands
grondgebied en daarmee tot het gehele Schengen-grondgebied. Iedere vreemdeling
die zich aan een buitengrens meldt en die niet aan de toegangsvereisten voldoet
zoals beschreven in artikel 8 Vw (bijvoorbeeld: geen (geldige) documenten;
gevaar voor openbare orde), wordt formeel de verdere toegang geweigerd. In
dat geval dient de vreemdeling op zo kort mogelijke termijn terug te keren
(per vliegtuig of per schip) naar de plaats waar hij vandaan kwam, of naar
een andere bestemming te reizen waar zijn toegang gewaarborgd is (zie artikel
7a, eerste lid). Is dit niet mogelijk (bijvoorbeeld omdat er op korte termijn
geen vlucht beschikbaar is, of omdat betrokkene een aanvraag om toelating
heeft ingediend), dan is het tweede lid van artikel 7a van toepassing. De
strekking hiervan is dat de vreemdeling (nog) niet kan terugkeren, terwijl
tegelijkertijd voorkómen moet worden dat de niet toe te laten vreemdeling
Nederland toch binnenkomt. In die gevallen wordt de vreemdeling daarom een
plaats of ruimte aangewezen, waar hij zich dient op te houden.
Daarvoor wordt de lounge van de luchthaven Schiphol aangewezen: het gaat hier
dan om vrijheidsbeperking. Het derde lid van artikel 7a Vw is een vorm van
vrijheidsontneming. Het gaat dan om plaatsing in een «tegen ongeoorloofd
vertrek beveiligde ruimte». Deze wordt in eerste instantie ten uitvoer
gelegd in het passantenverblijf op Schiphol (voor maximaal 48 uur, conform
jurisprudentie uit 1996), of anders in het Grenshospitium.De maatregel van artikel 7a Vw is dus een grensbewakingsmaatregel die,
zoals gezegd, plaats vindt op basis van de criteria als genoemd in artikel
8 Vw. Dat gebeurt op individuele basis, zodat niet gesproken kan worden van
een categoriale aanpak. Indien een asielverzoek wordt ingediend, wordt deze
aanvraag conform de AC-procedure in behandeling genomen. Indien een asielverzoek
bijvoorbeeld kansrijk wordt geacht wordt de maatregel van artikel 7a Vw in
beginsel niet voortgezet en wordt betrokkene overgeplaatst naar een OC. In
andere gevallen is voortzetting van de maatregel in beginsel wél geïndiceerd
(zie ook de nota naar aanleiding van het verslag p. 4 en 5).Zoals gemeld in de eerder aangehaalde brief aan uw Kamer van 20 november
1997 over de problematiek van de binnenkomst van ongedocumenteerde asielzoekers
in Nederland en de mogelijke maatregelen daartegen, wordt momenteel de AC-procedure
op Schiphol enigszins aangepast. Deze aanpassing – waarover ik uw Kamer
binnenkort meer en detail zal informeren – is erop gericht om documentloze
asielzoekers die op Schiphol aankomen, in beginsel voor een eerste onderzoek
in het Grenshospitium te plaatsen. Deze aanpassing ziet echter met name op
de fase voordat de beslissing op de asielaanvraag is genomen, en in die gevallen
is ook onder de huidige redactie van artikel 7a Vw het opleggen van de maatregel
van artikel 7a mogelijk.Wat de maatregel van artikel 18b Vw betreft nog het volgende. Allereerst
zij benadrukt dat deze maatregel een geheel andere achtergrond heeft dan de
maatregel van artikel 7a. De maatregel van artikel 18b Vw is, anders dan die
van artikel 7a Vw, geen maatregel in het kader van grensbewaking, maar een
maatregel in het kader van binnenlands vreemdelingentoezicht. De maatregel
is indertijd ontworpen voor asielzoekers die zich niet houden aan de toezichtsverplichtingen
van artikel 18a Vw. Als «sanctie» daarop kan dan artikel 18b Vw
worden toegepast. De maatregel van artikel 18b is qua strekking te vergelijken
met de vreemdelingenbewaring (artikel 26 Vw), zij het dat hij slechts kan
worden toegepast op asielzoekers van wie het verzoek is afgewezen wegens kennelijke
ongegrondheid of niet ontvankelijkheid. Gezien de andere achtergrond en de
meer beperkte strekking van de maatregel van artikel 18b Vw, vormt deze een
onvoldoende adequaat instrument om de internationale verplichtingen van Nederland
in het kader van de kwaliteit van de buitengrensbewaking te kunnen garanderen. De heer Rijpstra (VVD) heeft gevraagd naar de wijze waarop de vrijheidsontneming
op grond van artikel 7a Vw ten uitvoer wordt gelegd. In ditzelfde kader heeft
de heer Dittrich gevraagd om een overzicht van de plaatsen waar de maatregelen
van respectievelijk de artikelen 7a, 18a, 18b en 26 Vw ten uitvoer worden
gelegd. De heer Van Oven (PvdA) heeft voorts gevraagd of het voorstel tot
wijziging van artikel 7a gevolgen heeft voor het regime waaronder deze maatregel
ten uitvoer wordt gelegd.Wat de maatregel van artikel 7a Vw betreft het volgende. Zoals hierboven
vermeld wordt de vrijheidsbeperkende maatregel van artikel 7a, tweede lid
ten uitvoer gelegd in de lounge van de luchthaven Schiphol. De vrijheidsontnemende
maatregel van artikel 7a, derde lid wordt ten uitvoer gelegd in
het Passantenverblijf West op de luchthaven Schiphol (voor maximaal 48 uur).
Daarna volgt in het algemeen, indien het vertrek van betrokkene nog niet is
gerealiseerd, plaatsing in het Grenshospitium. Er bestaat tevens de mogelijkheid
betrokkene in het Passantenverblijf van de Koninklijke Marechaussee in het
gebouw Triport II te plaatsen. De maatregel van artikel 7a Vw wordt dus niet
ten uitvoer gelegd in een Huis van Bewaring zoals het Justitieel Complex Koning
Willem II. Dit hangt samen met het feit dat de vrijheidsontnemende maatregel
van artikel 7a derde lid ten uitvoer wordt gelegd in een inrichting, waar
het Reglement Grenslogies van toepassing is. Dit is een soepeler regime dan
het normale regime voor vreemdelingenbewaring. Ook na wijziging van artikel
7a Vw zoals nu voorgesteld, zal de maatregel worden uitgevoerd in een inrichting
waar het Reglement Grenslogies van toepassing is. Artikel 84 Vreemdelingenbesluit,
waar de heer Van Oven naar verwijst, is hier niet van toepassing: dat heeft
alleen betrekking op vreemdelingenbewaring (artikel 26 Vw).De maatregel van artikel 18a Vw is een vrijheidsbeperkende maatregel,
die uitsluitend kan worden toegepast op asielzoekers van wie het asielverzoek
is afgewezen wegens kennelijke ongegrondheid of niet ontvankelijkheid. Deze
maatregel wordt momenteel ten uitvoer gelegd in een OC, maar de wet biedt
de mogelijkheid om ook andere plaatsen of ruimtes aan te wijzen. Het gaat
hier niet om gesloten opvang, maar slechts om vrijheidsbeperking.Bij de maatregel van artikel 18b Vw is wel sprake van vrijheidsontneming.
Deze maatregel wordt ten uitvoer gelegd in een inrichting, waar het soepeler
regime van het Reglement Grenslogies geldt, bij voorbeeld het grenshospitium.Bij de maatregel van artikel 26 Vw tenslotte gaat het om vreemdelingenbewaring;
deze begint doorgaans in een politiebureau, maar vervolgens vindt zo spoedig
mogelijk doorplaatsing naar een Huis van Bewaring plaats.De maatregel van artikel 7a Vw is een maatregel in het kader van grensbewaking,
de maatregelen van de artikelen 18a, 18b en 26 Vw zijn maatregelen in het
kader van het binnenlands vreemdelingentoezicht 3. Ambtshalve toetsing aan 3 EVRM (D)Door de diverse leden is een aantal concrete vragen gesteld over de ambtshalve
toets aan de klemmende redenen van humanitaire aard.Vooropgesteld zij dat de regering met de wijziging van de Wet geen wijziging
beoogt van de huidige praktijk en de toets van aanspraken op verblijf op andere
verdragen dan het Vluchtelingenverdrag.In het algemeen geldt dat indien de behandeling van een aanvraag meer
dan 24 uur in beslag gaat nemen de asielzoeker wordt doorverwezen naar een
Onderzoeks- en Opvangcentrum. Dit wordt bepaald aan de hand van het verhaal
van de asielzoeker bij aankomst in het AC. Binnen de AC- procedure is er voldoende
gelegenheid om te beoordelen of er mogelijk sprake is van klemmende redenen
van humanitaire aard. Als niet duidelijk is dat er geen sprake is van klemmende
redenen van humanitaire aard, en nader onderzoek noodzakelijk wordt geacht,
wordt de aanvraag in beginsel niet in het AC behandeld. Dit geldt dus ook
indien er sprake is van traumata. Voor deze beoordeling geldt uiteraard ook
hetgeen is vermeld in de werkinstructie over vrouwen in de asielprocedure
die ik op 19 september 1997 aan Uw Kamer heb doen toekomen. Uitgangspunt blijft dat alleen wanneer duidelijk geen sprake is van klemmende
redenen van humanitaire aard en het asielverzoek kennelijk ongegrond dan wel
niet-ontvankelijk is, afdoening in het AC kan plaatsvinden.Ingevolge dit wetsvoorstel is het niet mogelijk bezwaar in te stellen
tegen het niet verlenen van een vtv op humanitaire gronden in die gevallen
dat a) de beschikking daarnaast strekt tot niet-inwilliging van de aanvraag
om toelating als vluchteling wegens de niet-ontvankelijkheid of kennelijk
ongegrondheid ervan en b) ook is overgegaan tot vrijheidsbeperking of vrijheidsontneming.
Dat laatste kan alleen indien de beschikking binnen 4 weken is gegeven. In
dat geval staat alleen het zogenaamde sprongberoep open. Is de kono-beschikking
niet binnen 4 weken gegeven dan staat tegen de niet-inwilligende beslissing
op de aanvraag gewoon bezwaar open bij de Staatssecretaris van Justitie.Dit bezwaar richt zich in voorkomende gevallen niet alleen tegen de beslissing
op de toelating als vluchteling maar ook tegen de ambtshalve weigering om
een vtv-hum te verlenen. Indien het bezwaarschrift niet gegrond wordt verklaard
kan beroep worden ingesteld bij de rechtbank. De rechtbank kan in de procedure
zowel de niet-inwilliging van de toelating als vluchteling als de ambtshalve
weigering van de vtv-hum beoordelen.Als tijdens de procedure nieuwe feiten en omstandigheden een rol gaan
spelen, mw. Sipkes (GL) heeft hier aandacht voor gevraagd, kunnen deze op
de gebruikelijke manier worden meegewogen. Zo nodig kan de asielzoeker een
nieuwe asielaanvraag indienen.Indien niet-tijdig op de asielaanvraag wordt beslist, kan een vreemdeling
daartegen bezwaar instellen. In dat geval richt het bezwaarschrift zich zowel
tegen het niet tijdig beslissen op de aanvraag om toelating als vluchteling
als op het niet tijdig ambtshalve beoordelen of er gronden zijn voor verlening
van een vtv-hum. Er ontstaat derhalve geen aparte procedure tegen het niet-tijdig
ambtshalve beslissen op de vtv-hum.Gelet hierop doet de casus zoals o.a. door dhr. Van Oven (PvdA) en dhr.
Dittrich (D66) is geschetst zich niet voor. De vervolgprocedures lopen niet
uiteen. De afdoening van het bezwaarschrift betreft zowel de aanvraag om toelating
als vluchteling als de ambtshalve verlening van de vtv-hum. Is het bezwaarschrift
(kennelijk) ongegrond dan kan hiertegen beroep worden ingesteld bij de rechtbank.
Zoals ook al eerder gezegd kan de rechter zich ook weer uitspreken over deze
beide onderdelen van de beslissing van de administratie.Overigens doet zich de problematiek van het intrekken van een asielverzoek
om de Overeenkomst van Dublin te omzeilen, nog steeds voor. De uitspraak van
de Rechtseenheidskamer van 24 oktober 1996 heeft hier geen einde aan kunnen
maken. Advocaten benaderen de autoriteiten van andere Overeenkomstsluitende
Partijen van de Overeenkomst van Dublin om aan te geven dat betrokkene niet
langer om toelating als vluchteling vraagt. De Nederlandse asielprocedure
wijkt in dit opzicht sterk af van de procedure in de andere landen. Relatie met EVRM en Anti-folterverdragDoor diverse leden is gewezen op het feit dat als een vreemdeling zich
alleen wil beroepen op bescherming op grond van artikel 3 EVRM of het Anti-folterverdrag
de vreemdeling gedwongen wordt om gebruik te maken van de asielprocedure.
Deze leden doen het daarmee voorkomen alsof dit een wijziging ten nadele van
de vreemdeling is. Hiervan is evenwel geen sprake. De wijziging is namelijk
geen wezenlijke wijziging van de bestaande praktijk: in AC's vragen asielzoekers
om bescherming van de Nederlandse overheid. Zij doen dit thans
door zowel een aanvraag in te dienen om een A-status en om een vergunning
tot verblijf. Slechts zeer zelden vraagt een vreemdeling in een AC alleen
om een vergunning tot verblijf (bijvoorbeeld vanwege een verblijfsdoel van
reguliere aard (medische behandeling, gezinshereniging e.d.)) waarvoor de
Korpschef verantwoordelijk is. De IND zal aan de hand van het relaas van de
asielzoeker beoordelen op welke internationale verplichtingen de vreemdeling
in wezen een beroep doet. Het ligt niet in de rede te veronderstellen dat
een vreemdeling zelf de juridische kwalificatie van zijn relaas kan beoordelen.Mw. Sipkes (GL) heeft gewezen op het wetsvoorstel inzake het mvv-vereiste
(24 544). Ingevolge dit wetsvoorstel worden alleen vreemdelingen die
een aanvraag doen om toelating als vluchteling vrijgesteld van het mvv-vereiste.
Ook op dit punt brengt het voorstel geen wijziging. Immers een vreemdeling
die verzoekt om bescherming van de Nederlands overheid zal ingevolge het voorstel
steeds een asielverzoek moeten indienen. In dat geval wordt hij vrijgesteld
van het mvv-vereiste en kan hij gebruik maken van opvangvoorzieningen.Door de wijziging van artikel 15a van de Vw wordt het niet onmogelijk
gemaakt voor vreemdelingen om op grond van artikel 11 Vw, een aanvraag in
te dienen voor een reguliere vergunning tot verblijf op humanitaire gronden.
Blijkt evenwel uit de aanvraag dat de vreemdeling niet om reguliere doeleinden
om deze vergunning verzoekt maar op asielgronden (waaronder bescherming op
grond van vluchtelingenverdrag, EVRM en anti-folterverdrag) dan dient de vreemdeling
zich te melden in het AC om een asielaanvraag in te dienen.Met het bovenstaande is de relatie tussen artikel 15a en artikel 11 Vw
aangegeven, zoals door dhr. Van Oven (PvdA) is gevraagd. 4. Relatie tussen artikel 12b, lid 2 en artikel 15e, tweede
lidDhr. Rijpstra (VVD) heeft gevraagd om een verduidelijking van de relatie
tussen het huidige artikel 12b en het nieuwe lid van artikel 15e. In artikel
12b, nu nog eerste lid, is de grondslag voor de verlening van een vvtv neergelegd.Het huidige tweede lid regelt de procedurele gevolgen van het opleggen
van een vvtv. Dit tweede lid komt te vervallen. De procedurele gevolgen van
het opleggen van een vvtv worden ingevolge het wetsvoorstel geregeld in artikel
15e, tweede lid. De inhoudelijke beoordeling of iemand in aanmerking komt
voor een vvtv geschiedt dus op grond van artikel 12b. De vvtv wordt in de
normale situatie zonder toepassing van artikel 15e, tweede lid, in eerste
aanleg verleend in het geval van afwijzing van het verzoek om toelating als
vluchteling en een negatieve uitkomst van het ambtshalve onderzoek of een
vergunning tot verblijf op grond van humanitaire redenen kan worden verleend.
De vvtv-verlening is in beginsel categoriaal maar er kunnen nietemin individuele
feiten en omstandigheden zijn die kunnen leiden tot het niet verlenen van
de vvtv.In reactie op de vraag van de heer Dittrich (D66) over de toepassing van
de regel dat de beslissing op de aanvraag om toelating in elk geval wordt
gegeven met de verlening van de vtv-hum kan worden opgemerkt dat het wetsvoorstel
in artikel 15e in dit verband het niet over de verlening van de vtv-hum heeft
maar stelt dat de beschikking op de aanvraag om toelating in elk geval gelijk
met de vergunning tot verblijf als bedoeld in artikel 13a wordt gegeven. De
toelichting bij de tweede nota van wijziging waarin het begrip «verlening»
wel wordt gebruikt behoeft op dit punt nuancering.Concreet betekent het wetsvoorstel dat dat in elk geval uiterlijk op het
moment dat een houder van een voorwaardelijke vergunning tot verblijf in aanmerking
zou komen voor een vtv-hum (dus na drie jaar bezit van een vvtv)
ook een beslissing zal worden genomen op de aanvraag om toelating als vluchteling.
Wordt op dat moment vastgesteld dat een vreemdeling in aanmerking komt voor
de toelating als vluchteling (A-status) dan zal deze alsnog worden verleend.
Komt een vreemdeling niet in aanmerking voor een A-status of voor ambtshalve
verlening van een vtv-hum op andere gronden, dan zal hem een vtv-hum zoals
bedoeld in artikel 13a, Vw worden verleend. Slechts in dit laatste geval zal
de asielaanvraag worden afgewezen. Tegen deze beslissing kan de vreemdeling
rechtsmiddelen aanwenden.Dhr. Dittrich (D66) heeft gevraagd wanneer de Tweede Kamer de toegezegde
notitie over de criteria waaronder een land als een vvtv-land wordt aangemerkt
zal ontvangen. Ik verwacht uw Kamer zo spoedig mogelijk na het kerstreces
hierover te kunnen informeren. 5. Verlenging van de termijn van de beschikking inzake
aanvraag om toelating in buitengewone omstandigheden (Da)Mevrouw Sipkes (GL) heeft gevraagd of de buitengewone omstandigheden die
aanleiding kunnen geven tot uitstel van het geven van de beschikking omtrent
de aanvraag om toelating kunnen worden geconcretiseerd en stelt daarbij dat
er wel een zeer goede reden moet zijn voor het claimen van meer tijd dan zes
maanden.Ik ben het met mevrouw Sipkes eens dat daar een hele goede reden voor
moet zijn. Ik stel mij dan ook voor dat alleen van deze bevoegdheid gebruik
wordt gemaakt indien het niet anders kan. Deze bepaling is niet bedoeld om
aan de hand van criteria te bepalen of er een beroep op deze bepaling kan
worden gedaan. De bepaling is bedoeld om in buitengewone omstandigheden, in
het geval van grote aantallen gelijktijdige verzoeken om toelating, de administratieve
verwerking daarvan enigszins te spreiden. 6. Derde tranche AWBDe heer Rijpstra (VVD) heeft gevraagd naar de stand van zaken met betrekking
tot de regeling voor mandatering en delegatie in verband met de derde tranche
AWB. Het betreft hier een tweetal regelingen; het vreemdelingenvoorschrift
zal voorzien in een mandaat inzake bevoegdheden die in de praktijk voornamelijk
door de korpschef worden uitgeoefend, terwijl in een aparte regeling zal worden
voorzien in mandaat voor bevoegdheden die in de praktijk door IND worden uitgeoefend.Van deze bevoegdheden wordt mandaat verleend, terwijl tevens de mogelijkheid
van ondermandaat wordt opgenomen. Beide regelingen zijn nagenoeg gereed en
worden binnenkort in de Staatscourant gepubliceerd.De Staatssecretaris van Justitie,E. M. A. Schmitz 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25172-9.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl