Wijziging van de Wet op de orgaandonatie (evaluatie); Nadere memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20052006-29494, nr. F

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

11-05-2006

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

29494 nr. F

10-05-2006

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29494Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 34 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 494Wijziging van de Wet op de orgaandonatie (evaluatie)FNADERE MEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 10 mei 2006Wij hebben met belangstelling kennis genomen van de vragen en opmerkingen
die door de leden van de fracties van de PvdA, de VVD en de SP zijn gesteld.
Wij willen deze vragen hieronder gaarne beantwoorden.De leden van de PvdA-fractie stelden vast dat de transplantatie van donororganen
een medische behandeling is, die in het basispakket is opgenomen, waarbij
de inspanningen van de regering erop zijn gericht om het donoraanbod te vergroten.
Zij vroegen waarom een duidelijke positionering van de overheid in de voorlichting
een averechts effect kan hebben of het vertrouwen van de burger kan verstoren,
zoals in de memorie van antwoord wordt gesteld.Ondanks het feit dat door orgaandonatie veel mensenlevens gered worden
en in de enquêtes over het onderwerp ondervraagden altijd heel positief
zijn over orgaandonatie, blijkt het verlenen van toestemming in de praktijk
vaak moeilijk. Allerlei zaken kunnen de mening van burgers over orgaandonatie
negatief beïnvloeden. Een te sterke nadruk van de overheid op de boodschap
dat het goed is om orgaandonor te willen worden zou als dwang ervaren kunnen
worden en een averechts effect kunnen hebben op de donatiebereidheid. Er is
daarom gekozen voor een voorlichtingsmodel waarbij de overheid op afstand
staat en een andere organisatie, namelijk NIGZ-Donorvoorlichting, op een zakelijke,
maar uiteraard wel wervende manier, voorlicht.De aan het woord zijnde leden vroegen ook waarom er niet voor is gekozen
de proef met het meesturen van een registratiedocument bij de brief van de
gemeente aan de burger over het verlopen van de geldigheidsduur van het paspoort
uit te breiden naar (motor)rijbewijzen en brommercertificaten.Aangezien niet iedere Nederlander over een rijbewijs beschikt, lijkt een
koppeling van de registratievraag aan het uitgeven van reisdocumenten (paspoort
en identiteitskaart) effectiever dan een koppeling aan het rijbewijs. Het
uitbreiden van de proef naar (motor)rijbewijzen en brommercertificaten zou
er daarnaast toe kunnen leiden dat de burger te váák wordt geconfronteerd
met het nemen van een beslissing over orgaandonatie, waardoor deze burger
geïrriteerd kan raken, hetgeen een averechts effect kan hebben. De gemeente
Brielle heeft enige jaren geleden zelf het initiatief genomen tot het uitreiken
van een donorcodicil bij de afgifte van het rijbewijs. Daar is
gebleken dat de combinatie orgaandonatie/rijbewijs bij burgers negatieve associaties
opriep.De leden van de PvdA-fractie vroegen tevens waarom het invullen van het
donorformulier niet verplicht is gesteld en welke praktische problemen zich
voordoen wanneer een adequate regeling voor de bespreking van de donatievraag
met nabestaanden ontbreekt.Bij de behandeling van het voorstel van de Wet op de orgaandonatie (WOD)
is destijds de vraag naar verplichtstelling van het inzenden van het donorformulier
naar de registratie-instelling al wel aan de orde geweest. In paragraaf 5.2
van de memorie van antwoord (Kamerstukken II 1992/1993, 22 358, nr. 5,
blz. 34) van het wetsvoorstel is als overweging om niet tot verplichtstelling
over te gaan genoemd dat zo’n verplichting niet in overeenstemming werd
geacht met de bedoeling van het voorgestelde beslissysteem in combinatie met
registratie, namelijk dat zoveel mogelijk overeenkomstig de eigen uitdrukkelijke
wens van mensen wordt gehandeld. In hoofdstuk 5 van de nadere memorie van
antwoord (Kamerstukken II 1993/1994, 22 358, nr. 13, blz. 24)
is dienaangaande nog toegevoegd dat het beginsel van zelfbeschikking ook de
vrijheid impliceert om geen standpunt in te nemen.De WOD heeft, zoals bekend, tot gevolg dat wanneer de overledene niet
zelf bij leven een doorslaggevende wilsbeschikking heeft vastgelegd in het
donorregister of op een eigen verklaring, en ook als betrokkene dat expliciet
zo heeft bepaald, de nabestaanden bevoegd zijn toestemming te geven voor orgaandonatie,
dan wel dat een aangewezen persoon als eerste daartoe bevoegd is. Al met al
is er dus sprake van een sluitend systeem, ook wel het volledige beslissysteem
genoemd. De huidige wet heeft ook tot gevolg dat er vrijwel altijd iemand
is die in de positie is om te beslissen over toestemming voor orgaandonatie.
Het nu alsnog aan de burger opleggen van een verplichting tot het in het Donorregister
laten registreren van de wil met betrekking tot orgaandonatie na overlijden,
vraagt een forse investering in geld die naar verwachting zal resulteren in
een relatief beperkt aantal donoren, net zoals verwacht werd voor de invoering
van het systeem van Actieve donorregistratie (ADR). Over de invoering daarvan
is zoals bekend in 2005 in de Tweede Kamer een motie in stemming gebracht
en verworpen. Wij menen, mede gelet op die uitkomst, te mogen betwijfelen
of er politiek en maatschappelijk gezien wel een draagvlak zal blijken te
zijn voor een in zekere zin met het ADR vergelijkbaar, maar in ieder geval
niet minder dwingend of goedkoper, systeem van verplicht laten registeren
van wilsbeschikkingen. De wat «zachtere» benadering zoals bij
gelegenheid van het aanvragen van een identiteitsbewijs attenderen is niet
alleen goedkoper, maar lijkt ons daarnaast als voordeel te hebben dat degenen
die een bewuste keuze maken en die keuze laten registreren ook daadwerkelijk
achter de gemaakte keuze staan.Tevens vroegen de leden van de PvdA-fractie in hoeverre er in ziekenhuizen
sprake is van een actieve houding ten opzichte van orgaandonatie en in welke
mate donororganen worden herkend.Ten behoeve van de donorwerving in ziekenhuizen zijn in ongeveer 65 ziekenhuizen
in Nederland donatiefunctionarissen actief. Het is hun taak het beleid van
de overheid met betrekking tot postmortale orgaandonatie in ziekenhuizen uit
te voeren, waarbij zij samenwerken met de lokale Commissie Orgaan- en Weefseldonatie.
Ondermeer door het geven van voorlichting wordt een actieve houding van artsen
en verpleegkundigen ten opzichte van orgaandonatie bewerkstelligd en bevorderd.
Daarnaast wordt de arts ondersteund bij het proces van donorherkenning, toestemming
en donorzorg. De Nederlandse Transplantatie Stichting (NTS), die verantwoordelijk
is voor de landelijke uitvoering van het donorwervingsbeleid, evalueert momenteel
de resultaten van dit beleid. De evaluatie moet leiden tot een
verdere aanscherping van het beleid dat is gericht op ondersteuning van artsen
in en rond het proces van donatie. Daarnaast gaat de NTS in 2006 bij de Raden
van Bestuur en medische staven van ziekenhuizen extra aandacht vragen voor
donorwerving, met als doel donorwerving niet langer alleen een zaak te laten
zijn van de in het ziekenhuis werkende artsen, maar in toenemende mate onderdeel
te laten worden van het algemene strategische beleid van ziekenhuizen. Het
uitgangspunt hierbij is dat ook donorzorg een vorm van patiëntenzorg
is, waarmee het deel uitmaakt van het totale zorgaanbod van ziekenhuizen.
In 2006 zal de ombuiging moeten plaatsvinden van donorwerving als inspanningsverplichting
van ziekenhuizen naar donorwerving als resultaatsverplichting. Hierbij zal
de NTS gebruik gaan maken van prestatie-indicatoren, waarmee nauwkeurig gemeten
kan worden welke resultaten op het gebied van donorwerving worden geboekt.
De mate waarin potentiële orgaandonoren worden herkend, wordt bepaald
met behulp van een computerprogramma, het Medisch Status Overzicht. Dit programma
is in 2004 in verschillende ziekenhuizen in gebruik genomen. De metingen in
de ziekenhuizen waar dit programma in 2004 in gebruik was, laten zien dat
er weinig potentiële orgaandonoren over het hoofd worden gezien.De metingen van het jaar 2005 worden op dit moment geanalyseerd door de
NTS en de resultaten daarvan zijn naar verwachting binnenkort gereed.Ook vroegen deze leden of er nog aanwijzingen bestaan dat er nog beletselen
zijn voor de medewerking aan orgaanverwerving in kleinere ziekenhuizen.In kleinere ziekenhuizen komt orgaandonatie weinig voor, deze ziekenhuizen
beschikken doorgaans slechts over een kleine Intensive Care afdeling, en soms
ontbreekt deze zelfs. Daarnaast is in deze ziekenhuizen niet altijd een neuroloog
aanwezig, die noodzakelijk is voor het kunnen vaststellen van de hersendood,
een voorwaarde bij de heartbeating donatie. Voor non-heartbeating donatie
gelden deze voorwaarden niet, dit soort donatie zou ook in kleinere ziekenhuizen
goed plaats kunnen vinden. Voorwaarde daarbij is wel dat ziekenhuizen op de
hoogte zijn van de mogelijkheid van non-heartbeating donatie en dat zij beschikken
over het bijbehorende protocol. De NTS is daarom in 2005 gestart met een project
ter stimulering van non-heartbeating donatie. Een tussenrapportage van dit
project wordt verwacht in het najaar van 2006, het project wordt in het voorjaar
van 2007 afgerond. Bij de beoordeling van de resultaten van dit project zal
ook expliciet aandacht bestaan voor de eventuele substitutie van heartbeating
naar non-heartbeating donatie.Vervolgens vroegen de leden van de PvdA-fractie in hoeverre elementen
uit de praktijk zoals die in Spanje en in delen van Italië bestaat, bijvoorbeeld
ondersteuning van ziekenhuizen gekoppeld aan prestatieafspraken, een groter
aanbod aan donoren kunnen opleveren.In het antwoord op de eerdere vraag van deze leden over de houding van
ziekenhuizen ten opzichte van orgaandonatie en de mate waarin potentiële
orgaandonoren worden herkend is al aangegeven dat in 2006 een ombuiging zal
plaatsvinden van donorwerving als inspanningsverplichting naar donorwerving
als resultaatsverplichting. De resultaten kunnen worden gemeten aan de hand
van prestatie-indicatoren. Enerzijds krijgen ziekenhuizen meer vrijheid om
donorwerving naar eigen inzicht vorm te geven, anderzijds vormen de behaalde
resultaten de basis voor verdere financiële ondersteuning. Van een goed
resultaat zal sprake zijn wanneer is vastgesteld dat alle medisch gezien geschikte
potentiële donoren zijn herkend, het verschil tussen het aantal herkende
potentiële donoren en het aantal werkelijke potentiële donoren beperkt
en verklaarbaar is en het aantal weigeringen door nabestaanden zo laag mogelijk
is. De leden van de PvdA-fractie vroegen zich af wat de oorzaak is van het
relatief hoge percentage non-heartbeating donoren en vroegen in hoeverre is
aan te geven welk aandeel hiervan ook een heart beating donor had kunnen zijn.Zoals beschreven in het antwoord op de vraag over beletselen voor de medewerking
aan orgaanverwerving in kleinere ziekenhuizen, wordt non-heartbeating donatie
sinds 2005 door middel van een project gestimuleerd, en is de kwestie van
ongewenste substitutie een onderdeel van dit project.Tevens vroegen deze leden in welke mate voorlichting over hersendood,
betere faciliteiten en financiële vergoeding voor ziekenhuizen het aantal
heart beating donaties zou kunnen vergroten.Wat betreft hersendood wijzen wij graag op het volgende. Onlangs verscheen
de geactualiseerde versie van het Hersendoodprotocol dat de Gezondheidsraad
op verzoek van de toenmalige minister van Volksgezondheid conform artikel
15 van de WOD heeft opgesteld. Dit is niet alleen een goede aanleiding om
opnieuw bekendheid te geven aan het onderwerp in de ziekenhuizen, maar ook
om de voorlichting aan de burgers te herzien en nog toegankelijker te maken.
Door middel van een circulaire zullen de ziekenhuizen op de hoogte worden
gesteld van het nieuwe Hersendoodprotocol. Bovendien verschijnt binnenkort
ook een nieuwe versie van het modelziekenhuisprotocol dat een handreiking
is voor de ziekenhuizen die op grond van artikel 23 van de WOD een protocol
moeten hebben voor het ter beschikking stellen van organen voor transplantatie.
Het Hersendoodprotocol moet deel uitmaken van dit protocol (art 23, vierde
lid). NTS zal dit model aan de ziekenhuizen aanbieden, waarmee er een tweede
moment van aandacht zal zijn voor het onderwerp. Van extra aandacht mag een
positief effect worden verwacht op het aantal heartbeating donaties. Ten aanzien
van betere faciliteiten en financiële vergoedingen is relevant dat in
2006 een ombuiging plaatsvindt van donorwerving als inspanningsverplichting
naar donorwerving als resultaatsverplichting. Hierdoor zal de financiële
vergoeding voor ziekenhuizen afhankelijk worden van de resultaten die worden
behaald.De aan het woord zijnde leden stelden dat terwijl de overheid zich terughoudend
opstelt bij het werven van donoren in zijn algemeenheid, donatie bij leven
wel actief zal worden bevorderd, en vroegen of juist met betrekking tot donatie
bij leven niet een meer voorzichtige opstelling gewenst is, temeer daar omgevingsfactoren
als sociale controle een grote rol spelen.Het feit dat de overheid maatregelen ondersteunt die er toe moeten leiden
dat haar beleid met betrekking tot postmortale orgaandonatie met succes in
de ziekenhuizen wordt uitgevoerd, betekent volgens ons dat zeker in dat opzicht
niet gesproken kan worden van terughoudendheid. Wij zijn daarnaast van mening
dat er – tenzij daaronder ook begrepen wordt het bewerkstelligen van
de nodige zorgvuldigheid bij donatie bij leven en het (doen) oplossen van
eventuele onwenselijke praktische belemmeringen – eigenlijk evenmin
gesproken kan worden van het van overheidswege actief bevorderen van orgaandonatie
bij leven. Dit moge onder meer duidelijk worden uit het navolgende. Hoofdstuk
II van de WOD staat donatie bij leven slechts toe indien aan de daarin vermelde
specifieke voorwaarden is voldaan. Gevolg daarvan is bijvoorbeeld dat nierdonatie
bij leven alleen aan de orde kan zijn wanneer de potentiële donor een
wilsbekwame meerderjarige is. De Gezondheidsraad heeft in het advies «Nieuwe
wegen naar orgaandonatie» (Gezondheidsraad 2003; publicatienr. 2003/01,
te vinden via http://www.gr.nl/pdf.php?ID=715&p=1) gesteld dat in geval
van de donatie bij leven van een nier de belangrijke voordelen voor de ontvanger
van de nier kunnen opwegen tegen de mogelijke schade en risico’s die
de donor van de nier van de donatie ondervindt. Het kabinet heeft in het standpunt
op dit advies (Kamerstukken II 2003/2004 28 140 nr. 13, blz. 5)
geconcludeerd dat deze vorm van donatie medisch-ethisch gezien
verantwoord is. Daarbij komt dat zo’n donatie niet alleen de beste vooruitzichten
biedt aan de ontvanger, maar ook dat gemiddeld genomen diens wachttijd tot
de transplantatie korter zal zijn. De Gezondheidsraad heeft verder als aanbeveling
geformuleerd dat de mogelijkheid van (nier)donatie bij leven met meer nadruk
(maar zonder verplichting) onder de aandacht van nierpatiënten en hun
familie dient te worden gebracht. Naar aanleiding daarvan heeft het kabinet
opgemerkt het verantwoord te achten om donatie van een nier bij leven met
meer nadruk, maar zonder druk, aan de orde te stellen in de gesprekken met
nierpatiënten die medisch gezien in aanmerking zouden kunnen komen voor
een niertransplantatie (en eventueel hun naasten). Wel dient naar de mening
van kabinet een potentiële nierdonor goed te worden ingelicht over een
en ander, met inbegrip van de beide verwijderingstechnieken die daarbij mogelijk
zijn, en dient deze een doorslaggevende stem in de keuze dienaangaande te
hebben, zelfs als zijn keuze in voorkomend geval betekent dat de transplantatie
in een ander centrum plaats dient te hebben dan het centrum waarbij de ontvanger
zich eerder heeft aangemeld.Tenslotte heeft het kabinet in zijn standpunt opgemerkt niet voornemens
te zijn om een op donatie bij leven gerichte overheidscampagne te houden,
en ook dat mogelijke donatie van een orgaan bij leven een zaak is die alleen
waar zinvol in de contacten van de beroepsbeoefenaren met de patiënten
en naasten aan de orde dient te komen. Uitgangspunt daarbij is dat voorafgaande
aan donatie bij leven een zorgvuldige evaluatie van de fysieke en psychische
geschiktheid en de zuiverheid van de motieven van de potentiële donor
wordt uitgevoerd.Tot slot vragen de leden van de PvdA-fractie of er longitudinale studies
bestaan over de psychische en somatische gevolgen van donatie bij leven, of
dat er anderszins inzicht bestaat in die gevolgen over een termijn van drie
tot zes jaar.Voor het antwoord op deze vraag willen wij verwijzen naar eerdergenoemd
advies van de Gezondheidsraad. Paragraaf 4.2 daarvan behandelt de gevolgen
van nierdonatie bij leven van de donor. Belangrijk is daarbij onder meer het
volgende. Voor wat betreft de levensverwachting is naar aanleiding van de
uitkomsten van in het buitenland verricht onderzoek onder meer vermeld dat «nierdonoren
langer leven» (blz. 87). Ook is geconcludeerd dat nierdonoren geen
verhoogde kans op het ontstaan van nierziekte hebben (blz. 89). De raad
vermeldt (eveneens op blz. 89) als (opvallende) uitkomst van onderzoek
op het gebied van de kwaliteit van leven van levende nierdonoren (met een
gemiddelde follow-up periode van bijna zeven jaar) waarbij werd gevraagd naar
de psychologische status, sociaal gedrag, somatische klachten en naar fysieke
belastbaarheid en arbeidsvermogen, dat «op vrijwel alle uitkomstmaten
de groep donoren beter scoorde dan de algemene populatie (met uitzondering
van slaapstoornissen). Aparte aandacht werd besteed aan de groep donoren bij
wie de ontvanger van het orgaan inmiddels was overleden: hun kwaliteit van
leven was gemiddeld lager dan die van de rest van de donoren, maar nog altijd
gelijk of iets beter dan die van de algemene populatie. Bijna 95 procent van
de donoren gaf te kennen dat zij, met de kennis en ervaring van het leven
met één nier, opnieuw daarvoor zouden kiezen. Van de donoren
bij wie de ontvanger van het orgaan inmiddels was overleden, gaf bijna 90
procent dit antwoord. Minder dan 3 procent van de totale groep donoren gaf
aan dat zij die keuze niet opnieuw zouden maken.»De leden van de VVD- en SP-fracties vroegen of de minister van Volksgezondheid,
Welzijn en Sport met zijn passages over donatie bij leven in zijn brieven
aan de Eerste en Tweede Kamer van 17 januari 2006 (Kamerstukken I, 2005–2006,
29 494, D) bedoelt dat hij de diverse zwaarwegende morele bezwaren tegen
familiedonaties bij leven irrelevant acht en wil laten voor wat zij zijn. Uit het hiervoor gegeven antwoord op de vraag van de leden van de PvdA-fractie
of juist met betrekking tot donatie bij leven niet een meer voorzichtige opstelling
gewenst zou zijn, moge ook duidelijk zijn geworden dat wij, evenals onze voorgangers
overigens, zwaarwegende morele bezwaren die er tegen donatie bij leven ook
bestaan geenszins irrelevant achten. We hebben begrip voor de zorgen van de
deze leden. Donatie bij leven kan naast positieve ook negatieve gevolgen hebben
voor betrokkenen. Daarvan zal bijvoorbeeld sprake zijn wanneer de ontvanger
het orgaan afstoot, of de donor blijvende gezondheidsschade oploopt als gevolg
van de uitname van het orgaan. De WOD staat om die reden donatie bij leven
alleen onder strikte voorwaarden toe, het voorliggende voorstel voor wijziging
van de WOD bevat geen bepalingen die op donatie bij leven betrekking hebben.
Bijgevolg blijven die voorwaarden ongewijzigd. Een voorstel voor een wijziging
van deze voorwaarden zal niet eerder worden ingediend dan nadat tenminste
ook een aanvullend advies van de Gezondheidsraad daartoe mede aanleiding geeft.
In dit verband is van belang de brief die eerste ondergetekende onlangs ontving
van de NTS met daarin het voorstel een pilot te gaan doen met het zogeheten
Living Donor List Exchange programma (LDLE).Ongeveer 50% van de donor-ontvangerparen kan niet worden geholpen
door middel van directe donatie of het cross-over nierdonatieprogramma. In
het LDLE-programma wordt een uitwisseling tot stand gebracht tussen een donor-ontvangerpaar
dat niet in het directe of het cross-over donatieprogramma kan doneren en
de pool van postmortaal ter beschikking gekomen organen. De levende donor
biedt zijn nier aan aan de pool van overige transplantatiekandidaten op de
postmortale wachtlijst. Als tegenprestatie wordt de ontvanger binnen het paar
bovenaan de wachtlijst geplaatst. De reactie van eerste ondergetekende op
deze brief luidt dat de door de NTS verschafte informatie nog een aantal vragen
onbeantwoord laat. Daarnaast staat de WOD allocatie van postmortaal verkregen
organen op basis van niet-medische criteria, zoals bij het LDLE-programma
zou geschieden, niet toe. Ten slotte lijkt het LDLE-programma niet in lijn
te zijn met het door de regering overgenomen advies van de Gezondheidsraad
uit 2003, getiteld «Nieuwe wegen naar orgaandonatie». De Gezondheidsraad
ontraadt in dat advies een soortgelijke constructie. Om een goed afgewogen
antwoord te kunnen geven op de concrete vraagstelling van de NTS is de Gezondheidsraad
gevraagd om een advies over indirecte donorruil. Een reactie hierop wordt
voor augustus van dit jaar verwacht. Daarnaast zullen wij, naar aanleiding
van de opmerkingen van deze leden over donatie bij leven, laten onderzoeken
of er naast de hierboven beschreven gegevens over de gezondheidssituatie,
de levensverwachting en de kwaliteit van leven van donoren bij donatie bij
leven ook andersoortige gegevens te verzamelen zijn over de gevolgen van donatie
bij leven. Van de resultaten van dit onderzoek zullen wij u op de hoogte stellen.Naar aanleiding van de verwijzing van de aan het woord zijnde leden naar
de brieven van 17 januari jongstleden van eerste ondergetekende aan de
voorzitters van de beide kamers, merken wij overigens op dat er naar onze
mening geen licht tussen de brieven zit. Beide brieven bevatten de navolgende
passage: «De inzet in de derde categorie richt zich naast het personeel
in de zorg op wetenschappers, zorgverzekeraars en anderen en kent als doelen:– verhoging van het aantal non-heartbeating donaties;– minimalisering van belemmeringen in geval van donatie bij leven.Ingezette beleidsmaatregelen zijn bijvoorbeeld het project non-heartbeating
donatie met als doel de uitbreiding van de pool van mogelijke non-heartbeating
donoren, vormen van ondersteuning van donatie bij leven enzovoorts».Het doel van de inzet op het gebied van orgaandonatie bij leven is aldus bijvoorbeeld om de belemmeringen, zoals die aan de orde kunnen in geval
van donatie van een nier, zo veel mogelijk weg te nemen. Heel concreet gaat
het daarbij om een verzoek dat eerste ondergetekende eerder aan het College
voor zorgverzekeringen (CVZ) heeft gedaan om te bewerkstelligen dat in de
tarieven voor donatie bij leven ook ruimte wordt geschapen voor vergoeding
van kosten die de donor in verband met de donatie moet maken. Het CVZ heeft
inmiddels Prismant opdracht gegeven voor een onderzoek naar de niet-medische
kosten op zowel de korte als de lange termijn, en de mogelijke medische kosten
op lange termijn zoals die uit donatie bij leven kunnen voortvloeien. Resultaat
zal onder meer ook zijn een model voor vergoeding van dergelijke kosten. Het
gaat daarbij dus niet om de medische kosten die verband houden met de selectie
van een levende donor en aan de feitelijke donatie. Deze kosten komen al sinds
jaar en dag ten laste van de verzekering van de ontvanger.Tot slot vroegen de leden van deze fracties of de minister bekend is met
de impact die familiedonaties kunnen hebben op toekomstige relaties binnen
een familie.Wij hebben de indruk dat de zorgen die de leden van deze fracties op dit
punt hebben zijn ingegeven door het feit dat zich in de praktijk gevallen
voordoen waarin familiedonaties een negatieve impact blijken te hebben op
relaties binnen een familie. Systematische informatie hierover is ons echter
niet bekend. Dat is ook de belangrijkste reden waarom wij hierboven aangaven
dat wij nader willen laten onderzoeken of er ook andersoortige gegevens kunnen
worden verzameld over de gevolgen van orgaandonatie bij leven dan de eerdergenoemde
gegevens uit het advies «Nieuwe wegen naar orgaandonatie». Als
de aan het woord zijnde leden beschikken over informatie op dit gebied die
van nut kan zijn bij het laten uitvoeren van het bedoelde nadere onderzoek,
stellen wij het zeer op prijs daarvan kennis te mogen nemen.De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,J. F. HoogervorstDe Minister van Justitie,J. P. H. Donner 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20052006-29494-F.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl