Algemene nabestaandenwet; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24169, nr. B

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

07-06-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1994-1995

24169 nr. B

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State van 25 april 1995, no.
W12.95.0113, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeftWetsvoorstelMemorie van toelichting
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24169Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 44 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 169Regeling van een verzekering voor nabestaanden (Algemene nabestaandenwet)BADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORTHieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 25 april
1995 en het nader rapport d.d. 23 mei 1995, aangeboden aan de Koningin door
de Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Het advies van de
Raad van State is cursief afgedrukt. Bij Kabinetsmissive van 14 maart 1995, no.95.002057, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,
bij de Raad van State ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel van wet
met memorie van toelichting tot regeling van een verzekering voor nabestaanden
(Algemene nabestaandenwet).Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 14 maart 1995,
nr. 95.002057, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies inzake
het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.
Dit advies, gedateerd 25 april 1995, nr. W12.95.0113, bied ik U hierbij aan.Het advies van de Raad van State geeft mij aanleiding tot de volgende
opmerkingen.1. Inleiding.Het wetsvoorstel zal in de plaats treden van de Algemene Weduwen-
en Wezenwet (AWW). Het bij de Staten-Generaal reeds aanhangige wetsvoorstel
Algemene nabestaandenwet wordt ingetrokken. De regering heeft er blijkens
de memorie van toelichting (hoofdstuk 3) voor gekozen om voor te stellen de
volksverzekering, die thans wordt geboden door de AWW, niet geheel op te heffen,
maar door een nieuw, beperktere volksverzekering te vervangen, die recht geeft
op een inkomensafhankelijke uitkering aan nabestaanden met kinderen onder
de 18 jaar, gehandicapte nabestaanden en nabestaanden zonder kinderen en geboren
voor 1945. Het voorstel bevat aldus een inkomenstoets en een sterke, allengs
in betekenis toenemende beperking van het aantal uitkeringsgerechtigden.Door de ingevoerde leeftijdsafbakening zal een geleidelijke afbouw
plaatsvinden, waarbij de solidariteit tussen burgers in de volksverzekering
voor het overlijdensrisico na verloop van tijd nog slechts zal bestaan met
betrekking tot weduwen en weduwnaars die kinderen verzorgen of gehandicapt
zijn en die geen of een gering eigen arbeidsinkomen hebben. De noodzaak van
een volksverzekering voor het overlijdensrisico zou kunnen komen te vervallen
«indien in de toekomst de arbeidssituatie van vrouwen en mannen, en
van mensen met en mensen zonder kinderen niet verschilt. Iedereen is dan immers
zelf in staat voor het eigen inkomen te zorgen en zich te verzekeren voor
het overlijdensrisico van de partner», aldus de memorie van toelichting
(algemeen deel, hoofdstuk 3).De Raad van State onderkent het financiële belang van een spoedige
invoering van het wetsvoorstel, maar is van oordeel dat het wetsvoorstel dient
te worden heroverwogen, met name omdat de herziene Europese Code inzake sociale
zekerheid (Trb.1993, 123) nog niet door Nederland is bekrachtigd (punt 2 van
dit advies), het wetsvoorstel onvoldoende recht doet aan de positie van de
oudere nabestaande (punt 3 van dit advies) een regresrecht invoert dat onvoldoende
uitvoerbaar lijkt te zijn (punt 4 van dit advies).1. Op de onderwerpen internationale aspecten, de oudere nabestaanden en
het regresrecht wordt bij de onderscheiden punten ingegaan. Alles overziende
is het kabinet van mening dat het advies van de Raad om het wetsvoorstel te
heroverwegen, niet opgevolgd kan worden. Het kabinet is van mening dat het
noodzakelijk is de AWW op zo kort mogelijke termijn te vervangen door een
nieuwe nabestaandenwet, die een inkomensafhankelijke uitkering verstrekt aan
bepaalde groepen nabestaanden waarvan niet verwacht kan worden dat zij door
middel van arbeid in hun onderhoud voorzien. De reden hiervoor is dat het
nu voorkomt dat nabestaanden alhoewel zij door het hebben van ander inkomen
niet in behoeftige omtandigheden verkeren, toch een AWW-uitkering krijgen.
Dit strookt niet met een volksverzekering die gebaseerd is op het behoefteprincipe
en niet met de wens van het kabinet om de collectieve lasten te verlagen.2. Internationale aspectena. In de memorie van toelichting, hoofdstuk 6, Internationale aspecten,
wordt de conclusie weergegeven dat het wetsvoorstel strijd kan opleveren met
verplichtingen die voor Nederland voortvloeien uit de thans voor Nederland
nog verbindende Europese Code inzake sociale zekerheid (Trb. 1965, 47). De
Raad onderschrijft deze conclusie. Zo mag bijvoorbeeld de uitkering aan de
weduwe – bij het overlijden van de kostwinner als gevolg van een arbeidsongeval
of beroepsziekte – niet afhankelijk worden gesteld van overige inkomsten
(artikel 32 van de Europese Code inzake Sociale Zekerheid juncto Titel I,
artikel 32, alinea d, van het Protocol). In de memorie van toelichting wordt
verder gesteld dat die mogelijke strijd wordt opgeheven bij het voor Nederland
in werking treden van de herziene Code, waarvan de bekrachtigingsprocedure
echter is opgeschort.Nu ook de huidige AWW volgens het Comité van Ministers van
de Raad van Europa niet in overeenstemming is met de Code, bestaat volgens
de Raad van State voor Nederland slechts het alternatief om ofwel die strijdigheid
door middel van wetswijziging op te heffen ofwel de herziene Code te bekrachtigen.
Door bij de aanvaarding van de nieuwe wettelijke regeling de strijdigheid
(tijdelijk) te laten voortbestaan, schendt Nederland zijn verdragsverplichtingen.
Om die reden moet de inwerkingtreding van het wetsvoorstel worden aangehouden
totdat de herziene Code voor Nederland in werking zal zijn getreden of het
wetsvoorstel zodanig worden aangepast dat die strijdigheid wordt opgeheven.b. In de toelichting wordt gesteld dat de bekrachtigingsprocedure
van de herziene Code is opgeschort als gevolg van recente ontwikkelingen op
het gebied van de Ziektewet en de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering.
Het verdient aanbeveling om in de toelichting aan te geven welke ontwikkelingen
worden bedoeld en waarom deze ontwikkelingen aan een mogelijke bekrachtiging
in de weg staan.c. Hoofdstuk 6 van het algemeen deel van de memorie van toelichting,
Internationale aspecten, is beschrijvend van aard. Verwijzing naar de relevante
artikelen uit de genoemde verdragen is geheel achterwege gelaten. De Raad
is van oordeel dat hierin alsnog dient te worden voorzien in het belang van
de toegankelijkheid van het betoog. De Raad mist daarnaast een argumentatie
van de stelling dat het wetsvoorstel in overeenstemming is met het deel nagelaten
betrekkingen van de herziene Code.2. De Raad meent dat de strijdigheid van het onderhavige wetsvoorstel
met de bestaande Europese Code inzake sociale zekerheid met Protocol moet
worden opgeheven hetzij door wijziging van het onderhavige wetsvoorstel, hetzij
door bekrachtiging van de herziene Europese Code inzake sociale zekerheid
waarna het wetsvoorstel in werking zou kunnen treden.Het kabinet streeft ernaar de wetgeving in overeenstemming te laten zijn
met verdragsverplichtingen. Met de herziening van de Europese Code zal dit
doel worden bereikt. Daarmee zal een einde komen aan de huidige strijdigheid
met de Europese Code en Protocol. Alvorens tot bekrachtiging van de Herziene
Code kan worden overgegaan moet echter nog een aantal vragen worden beantwoord
omtrent de delen III (ziekengeld) en IX (invaliditeit) in het licht van de
voornemens inzake marktwerking ZW en WAO. Hoewel het streven van het kabinet
erop is gericht ook deze delen te bekrachtigen, kan een deugdelijke toetsing
aan de verdragsvoorschriften pas plaatsvinden als de voorgenomen maatregelen
hun definitieve vorm hebben gekregen. Uiteraard wordt met de uitwerking van
de betreffende voornemens rekening gehouden met de in de herziene Code vervatte
normen, doch het zal duidelijk zijn dat het niet wenselijk is tot bekrachtiging
over te gaan alvorens deze ingrijpende wijzigingen in de wetgeving zijn gerealiseerd.
De toelichting is overeenkomstig het vorenstaande aangepast.Overigens zal met betrekking tot de tussentijds bestaande strijdigheid
met de bestaande Code en Protocol in de rapportages aan het toezichthoudend
orgaan te Straatsburg worden aangegeven, dat nieuwe wetgeving terzake in ontwikkeling
is en dat zo spoedig mogelijk uitsluitsel zal worden gegeven omtrent de bekrachtiging
van de herziene Code. Verwacht mag worden dat Nederland deze tijd zal worden
gegund.Het advies van de Raad om in de toelichting verwijzingen naar de relevante
artikelen en een argumentatie voor de stelling dat het wetsvoorstel in overeenstemming
is met het deel nagelaten betrekkingen van de herziene Code, op te nemen,
is opgevolgd.3. Leeftijdsgrens oudere nabestaandenIn het wetsvoorstel wordt de leeftijd voor het recht op uitkering
voor nabestaanden zonder kinderen gekoppeld aan het geboren zijn vóór
1945, waardoor de regeling voor deze categorie nabestaanden geleidelijk zal
komen te vervallen. Blijkens de memorie van toelichting is de reden voor deze
regeling dat de vóór 1945 geboren gehuwde vrouwen meestal een
slechte arbeidsmarktpositie hebben. Bovendien kan de oudere generatie zich
moeilijker alsnog particulier verzekeren tegen het risico dat als nabestaande
niet in eigen onderhoud kan worden voorzien.De Raad beveelt aan de leeftijdsgrens, dat wil zeggen het genoemde
jaartal, te herzien. Met betrekking tot vrouwen wordt ervan uitgegaan dat
de arbeidsparticipatie een sterk stijgende lijn vertoont en door de overheid
ook op velerlei wijze wordt bevorderd. Aan de bestaande, reële achterstandssituatie
van vrouwen, met name oudere vrouwen, op de arbeidsmarkt wordt hiermee echter
niet afgedaan, terwijl niet verwacht kan worden dat deze situatie –
zoals in de toelichting wordt gesteld – in korte tijd zo zal veranderen
dat in dit opzicht geen groot verschil meer tussen mannen en vrouwen zal bestaan.
De in hoofdstuk 3 van de toelichting gegeven cijfers en beschreven ontwikkelingen
zijn naar het oordeel van de Raad onvoldoende om de voorgestelde geboortegrens
van 1945 te dragen. Immers, vast staat dat de arbeidsparticipatiegraad van
vrouwen tussen de 45 en 50 jaar thans nog geen 50% bedraagt. Het verdient
dan ook aanbeveling de geboortejaargrens in elk geval te verhogen tot 1950.
In dit verband wijst de Raad ook op de parlementaire behandeling van het wetsvoorstel
tot limitering van alimentatie na scheiding. In dat kader is door de Staatssecretaris
van Justitie gesteld dat oudere personen over het algemeen een minder gunstige
positie op de arbeidsmarkt innemen dan de jongere generatie mannen en vrouwen.
De staatssecretaris heeft daarbij de grens gesteld op 45 jaar (kamerstukken
I 1993/94, 19 295, nr. 272, blz. 2).De Raad acht het niet uitgesloten dat een aanvaardbare leeftijdsgrens
uiteindelijk de huidige grens van 40 jaar zal blijken te zijn, althans dat
als grens het geboortejaar 1955 zou moeten gelden. Dit is naar het oordeel
van het college mede afhankelijk van het antwoord op de vraag of in de leeftijdscategorie
van 40–45 jaar een verzekering tegen het overlijdensrisico van de kostwinner
voor een redelijke premie mogelijk is. De toelichting geeft hierover geen
uitsluitsel. De Raad adviseert in de toelichting gegevens op te nemen waarin
vanaf 40 jaar, per leeftijd de premie wordt vermeld voor een verzekering tegen
het overlijdensrisico in de vorm van een periodieke uitkering na het overlijden
ter hoogte van de nabestaandenuitkering, bedoeld in hoofdstuk III, paragraaf
2, van het wetsvoorstel.Nu de voorgestelde wijzigingen van de Algemene nabestaandenwet (Anw)
ingrijpend zijn en als gevolg daarvan het belang van een particuliere verzekering
tegen het overlijdensrisico zal toenemen, acht de Raad een uitgebreide voorlichtingscampagne
geboden. In de toelichting ware op dit aspect in te gaan.3. Het advies van de Raad om het geboortejaar 1945, dat van belang is
voor het recht op uitkering van nabestaanden zonder kinderen onder de 18 jaar,
te herzien, wordt niet overgenomen. Het kabinet erkent wel dat de grens van
1945 niet geheel spoort met wat de Staatssecretaris van Justitie heeft gesteld
over de minder gunstige positie op de arbeidsmarkt van oudere personen, waarbij
hij een grens van 45 jaar heeft genoemd. Hierbij zij vermeld dat er niet een
eenduidige leeftijdsgrens is te trekken die vrouwen met een goede arbeidspositie
onderscheidt van vrouwen met een slechtere arbeidspositie. In feite is hier
in zekere zin sprake van een glijdende schaal die aangeeft dat hoe jonger
de vrouw, hoe beter in het algemeen haar arbeidspositie is. Dit neemt echter
niet weg dat de leeftijd van 50 jaar thans duidelijke verschillen te zien
geeft in arbeidsparticipatie tussen verschillende groepen vrouwen boven en
onder deze leeftijd. Daarnaast is het van belang dat de participatiecijfers
per leeftijdsgroep een nog steeds stijgende tendens vertonen. Dit gegeven
gecombineerd met de cijfers in de toelichting zijn voor het kabinet aanleiding
vast te houden aan het geboortejaar 1945.Naar aanleiding van de vraag van de Raad naar de hoogte van de premie
voor een particuliere verzekering tegen het overlijdensrisico is informatie
gevraagd aan het Verbond van Verzekeraars. De premie voor een maandelijkse
uitkering ter hoogte van de AWW (22 392 per jaar) aan de nabestaande
van een verzekerde man, bij premiebetaling tot 65 jaar en bij een leeftijdsverschil
van drie jaar tussen man en vrouw, is bij een individuele verzekering voor
een man van 40 jaar 121 gulden per maand. Voor een man van 41 jaar is de maandpremie
127 gulden, oplopend tot 190 gulden per maand voor een man van 55 jaar. Bij
een collectieve verzekering zijn de premiebedragen voor een man van 40 jaar
111 gulden en voor een man van 55 jaar 175 gulden. De premie wordt vastgesteld
op het moment waarop de verzekering wordt aangegaan en blijft dan gelijk tot
het 65ste jaar. Het Verbond geeft aan dat het goed denkbaar is dat er in de
markt voor vergelijkbare verzekeringen ook lagere premies gevraagd zullen
worden. Op grond van deze informatie meent het kabinet dat het overlijdensrisico
in de praktijk goed verzekerbaar zal zijn.Het kabinet is het eens met de Raad dat een voorlichtingscampagne is geboden.
Het voornemen bestaat om door middel van advertenties te wijzen op de voorgenomen
nieuwe wet, zodat burgers uitgebreider informatiemateriaal kunnen opvragen
bij het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Dit voornemen staat
vermeld in hoofdstuk 3 van de toelichting.4. Regresrechta. Uit de inleidende opmerkingen van hoofdstuk 7 van de memorie van
toelichting blijkt dat is afgezien van het aanvankelijke voornemen, de uitbreiding
van het regresrecht naar de volksverzekeringen in een aparte wet te regelen,
maar dat deze uitbreiding van het regresrecht nu zal worden meegenomen bij
de wijziging van de desbetreffende wetten. In het wetsvoorstel is de regeling
van de uitbreiding van het regresrecht uit het voormalige concept-wetsvoorstel
uitbreiding regresrecht naar de volksverzekeringen overgenomen, met uitzondering
van de bepaling waarbij een apart vorderingsrecht van de sociale verzekeraar
is ingesteld voor de over de uitkering verstrekte loonbelasting en sociale-verzekeringspremies.
Evenmin zijn de daarin begrepen wijzigingen van het Burgerlijk Wetboek (BW)
overgenomen.De Raad heeft over het wetsvoorstel uitbreiding regresrecht naar
de volksverzekeringen op 11 oktober 1994 advies uitgebracht (no.W12.94.0509).
In dit advies heeft hij ernstige bedenkingen geuit tegen de inhoud van dat
wetsvoorstel. Nu niet alleen de belangrijkste bepalingen van deze regeling
zijn overgenomen in het thans ter advisering voorgelegde wetsvoorstel, maar
het wetsvoorstel is toegelicht met overeenkomstige beschouwingen als het voorgaande
wetsvoorstel, zal de Raad in de eerste plaats verwijzen naar zijn advies van
11 oktober 1994, welk advies in verband hiermede als bijlage aan het onderhavige
advies is toegevoegd. In dit advies wordt volstaan met een korte weergave
van zijn belangrijkste bedenkingen tegen de hier voorgestelde regeling.b. In hoofdstuk 7 van de memorie van toelichting wordt gesteld dat
de uitbreiding van het regresrecht niet louter een financiële aangelegenheid
is, maar ook een principiële verandering betekent; het gaat om een beperking
van de reikwijdte van de volksverzekeringen als verzekering. Het verzekerd
risico zal uitdrukkelijk worden beperkt tot het risico dat de verzekerde schade
zal lijden en zal niet langer het risico omvatten dat de verzekerde schade
zal veroorzaken. De Raad heeft in zijn advies van 11 oktober 1994 geconstateerd
dat daarmee een richting wordt ingeslagen die aanmerkelijk afwijkt van de
ontwikkelingen waarin het sociale-verzekeringsstelsel en het civiele aansprakelijkheidsrecht
zich gedurende de naoorlogse periode in Nederland hebben ontwikkeld. Het sociale-verzekeringsstelsel
heeft zich losgemaakt van de oorzaken van ziekte en ongeval, terwijl met de
invoering van een aantal risico-aansprakelijkheden in het nieuw BW in de eerste
plaats is beoogd het individuele slachtoffer een extra bescherming te bieden
in die gevallen waarin als gevolg van een bepaalde activiteit een extra risico
in het leven wordt geroepen voor derden. Deze extra bescherming strekt zich
echter niet uit tot de verhaalzoekende instantie die de schade van het slachtoffer
geheel of gedeeltelijk heeft vergoed. De Raad verwijst in dit verband ook
naar de tijdelijke regeling verhaalsrechten in artikel 197 van Boek 6 BW.
De Raad vraagt zich af in hoeverre met de voorgestelde uitbreiding van het
regresrecht voor volksverzekeringen nu werkelijk een principiële wijziging
van het aansprakelijkheidsrecht en een zuiverder kostentoerekening naar schadeveroorzakende
activiteiten wordt beoogd. Zolang het regresrecht gebaseerd blijft op het
schuldbeginsel, zal daarvan in feite nauwelijks sprake zijn. In vele gevallen
waarin de schade kan worden toegerekend aan een bepaalde schadeveroorzakende
activiteit, zal geen regres op een derde, aansprakelijke partij mogelijk zijn
en zal dus geen allocatie van de veroorzaakte schade bij de veroorzaker kunnen
plaatsvinden. Uitbreiding van het regres op basis van het schuldbeginsel is
dan ook een ondeugdelijk middel om tot goede allocatie van kosten te komen.
De Raad mist ook thans in de memorie van toelichting meer fundamentele beschouwingen
over de door de regering gewenste toekomstige ontwikkeling van het aansprakelijkheidsrecht
en de allocatie van kosten over schadeveroorzakende maatschappelijke activiteiten.
Naar het oordeel van de Raad zou de toelichting blijk moeten geven van een
uitgewerkte en consistente visie.c. Door de uitbreiding van het regresrecht naar de volksverzekeringen
zal het aantal regreszaken toenemen, waarvan het overgrote deel betrekking
zal hebben op verkeersongevallen, zij het blijkens de toelichting, hoofdstuk
7, zeker niet alleen. Het uitoefenen van regres op individuele basis houdt
in dat zowel door de regresnemende instantie als door de aansprakelijk gestelde
persoon of diens aansprakelijkheidsverzekeraar kosten zullen moeten worden
gemaakt en dat, indien partijen niet tot overeenstemming komen, een beroep
op de rechter zal moeten worden gedaan. De maatschappelijke kosten aan dit
systeem verbonden, zijn zeer hoog. Daarom is in de discussie over de regresrechten
reeds meermalen aangedrongen op een beperking van de regreskosten door middel
van collectivering van het regres, waarbij jaarlijks op basis van een lump
sum een afrekening plaatsvindt tussen de collectiviteit van de aansprakelijkheidsverzekeraars
en die van het sociaalverzekeringsbedrijf. Ook de Sociaal-Economische Raad
(SER) heeft in zijn advies een onderzoek bepleit naar de collectivering van
het regres in de volksverzekeringen. In de memorie van toelichting wordt daarover
slechts opgemerkt dat, hoewel collectivering van regres belangrijke voordelen
heeft, terughoudendheid met wetgeving op dit punt wenselijk lijkt. De Raad
meent daarentegen dat er geen goede redenen zijn om het door de SER bepleite
onderzoek niet te entameren alvorens eventueel te besluiten tot verdere uitbreiding
van het regresstelsel. Het gevaar is immers aanwezig dat gedurende een aantal
jaren betrekkelijk hoge kosten moeten worden gemaakt voor het uitoefenen van
regres in individuele gevallen om die individuele gevallen ten slotte te laten
opgaan in een collectieve regresregeling. Anders dan in de toelichting wordt
gesteld lijkt het de Raad niet verstandig om eerst enkele jaren af te wachten
hoe het regresrecht zich ontwikkelt. De Raad meent dan ook dat de invoering
van de voorgestelde regeling bepaald prematuur is en adviseert de invoering
te heroverwegen in verband met het te verrichten onderzoek naar de collectivering
van het regres.d. In zijn eerder bedoelde advies heeft de Raad twijfel geuit of
het wetsvoorstel tot uitbreiding van regresrechten naar de volksverzekeringen
past binnen de in het regeerakkoord en de Sociale Nota 1995 geformuleerde
beginselen en concrete voornemens. Daarbij heeft het college zich afgevraagd
of het terugbrengen van volksverzekeringen tot bodemvoorzieningen nog wel
gepaard moet gaan met invoering van regresrecht. Ten aanzien van het thans
voorgelegde voorstel voor een Algemene nabestaandenwet dringen die vragen
zich evenzeer op. Daarbij komt nog de vraag of het invoeren van een regresrecht
nog wel proportioneel is met het aantal gevallen waarop deze wet nog van toepassing
zal zijn. De Raad dringt aan op bespreking van deze vragen.De Raad handhaaft zijn ernstige bedenkingen tegen een regresregeling
als voorgesteld en adviseert de invoering van deze regeling te heroverwegen.4. De Raad stelt terecht vast, dat in dit wetsvoorstel de regeling van
de uitbreiding van het regresrecht uit het voormalig concept-wetsvoorstel
uitbreiding regresrecht naar de volksverzekeringen is overgenomen met uitzondering
van de bepaling waarbij een apart vorderingsrecht van de sociale verzekeraar
is ingesteld voor de over de uitkering verstrekte loonbelasting en sociale
verzekeringspremies en de wijzigingen in het Burgerlijk Wetboek. Van het regelen
van het aparte verhaal voor het verschil tussen netto en bruto is afgezien,
omdat dit niet gemakkelijk uitvoerbaar lijkt. Het is een inbreuk op de huidige
schadepraktijk en leidt voor schadeverzekeraars tot extra kosten. Het niet
overnemen van de wijzigingen in het Burgerlijk Wetboek is een omissie, voorzover
het betreft de wijziging in onderdeel a van het eerste lid van artikel 197
van Boek 6. Deze wijziging is nu wel opgenomen. De Raad verwijst naar zijn
advies van 11 oktober 1994. Op dit advies is nog geen nader rapport uitgebracht.
De belangrijkste overwegingen zijn onder de punten b tot en met d herhaald
met de conclusie dat de Raad zijn ernstige bedenkingen tegen de regresregeling
als voorgesteld handhaaft. De Raad adviseert deze regeling te heroverwegen,
omdat de voorgestelde regeling prematuur is, nu eerst onderzoek naar collectivering
van het regres zou moeten worden gedaan (ad c) en omdat het regresrecht in
een bodemvoorziening als deze nabestaandenwet niet proportioneel is gelet
op het aantal gevallen waarop dit regres van toepassing zal zijn. Hoewel de
kanttekeningen van de Raad op dit punt gevolgd kunnen worden en beseft wordt,
dat de uitvoering van de regeling niet in alle gevallen gemakkelijk zal zijn,
zijn ze voor het kabinet niet doorslaggevend om de regeling van het regres
geheel achterwege te laten.De Raad geeft aan dat hij een fundamentele opvatting mist over de relatie
tussen dit voorstel van het regresrecht (vanuit het schuldbeginsel op de veroorzaker
van de schade) en de meer algemene ontwikkeling naar meer risico-aansprakelijkheid,
waarbij het individuele slachtoffer een extra-bescherming wordt gegeven tegen
risico's van een bepaalde activiteit. In ieder geval acht de Raad het gekozen
regresrecht niet het juiste middel om te komen tot het leggen van de kosten
daar waar ze veroorzaakt worden.De kosten van maatschappelijke activiteiten te leggen daar waar ze veroorzaakt
worden is juist een belangrijke overweging het regres ook te regelen in een
volksverzekeringswet. Daarbij heeft het kabinet, zoals in de memorie van toelichting
bij de voorgeschiedenis is beschreven, vastgesteld, dat het op belangrijke
onderdelen nog niet tot invoering van een risicoaansprakelijkheid is gekomen.
Juist bij de voor de sociale verzekeringen belangrijke oorzaken van schade,
in het verkeer en door medisch handelen, zal aansprakelijkheid op basis van
schuld nog een rol blijven spelen. Vooral bij aansprakelijkheidstelling op
deze terreinen kunnen de sociale verzekeringsorganen met hun verhaal meedoen.Het voorgestelde regresrecht op basis van het schuldbeginsel acht de Raad
een ondeugdelijk middel om tot goede allocatie van kosten te komen. Met de
Sociaal Economische Raad overschat het kabinet de bijdrage van het regresrecht
aan deze allocatie van de kosten niet. Dit neemt niet weg, dat het feit, dat
het regres wel degelijk een invulling is van het beginsel de schade te leggen
waar deze veroorzaakt wordt, op zich al voldoende reden is dit ook te regelen
in deze wet. In de memorie van toelichting werd hierop reeds uitgebreid ingegaan
ook met verwijzing naar de opmerkingen van de adviesorganen op dit punt. De
afweging, die de SER heeft gemaakt, is in feite door het kabinet overgenomen.
Op een enkel punt zijn in de memorie van toelichting deze afwegingen als overwegingen
die ten grondslag liggen aan de visie van het kabinet, aangevuld.Wat betreft de aarzeling van de Raad, dat dit regresrecht niet past binnen
het regeerakkoord en de Sociale Nota 1995, kan worden opgemerkt, dat het kabinet
eerder heeft gesteld, dat het voorgestelde regresrecht past bij de trend tot
individualisering en privatisering, die juist ook is vermeld in het regeerakkoord
en de Sociale Nota.Het pleidooi van de Raad om eerst de mogelijkheid van collectivering (d.w.z.
de schadeverzekeraars maken jaarlijks een bedrag (afkoopsom) over aan de sociale
verzekeraars om de schadelast van (bijvoorbeeld ) verkeer te vergoeden) te
onderzoeken, voordat tot invoering wordt overgegaan, acht het kabinet niet
wenselijk. Het is in de optiek van het kabinet onjuist om de invoering van
het regresrecht afhankelijk te maken van afspraken over collectivering. Onderzoek
naar collectivering zou te veel tijd in beslag nemen, waarbij geen garantie
bestaat, dat er gelet op de verschillende belangen overeenstemming zal komen
over de vaststelling van de afkoopsom. De belangen zijn divers en financieel
omvangrijk. Indien het regresrecht nu wordt ingevoerd, bestaat er daarentegen
juist inzicht in de omvang van de kosten, waardoor deze een incentive vormen
voor alle partijen om snel tot collecti-vering te komen. De voorgestelde regeling
bevat immers de mogelijkheid tot collectivering. Daartoe moet de regeling
wel eerst worden ingevoerd. Dat de opbrengst gelet op de inhoud van deze wet
op den duur beperkt zal zijn, is in de memorie van toelichting bij de vermelding
van de opbrengst van deze regeling al erkend. De memorie van toelichting is
met bovenstaande argumentatie aangevuld.5. Gevolgen voor de aanvullende nabestaandenpensioenenIn hoofdstuk 8 van de memorie van toelichting worden de gevolgen
van het wetsvoorstel besproken voor de aanvullende nabestaandenpensioenen,
waaronder ook de overheidspensioenen worden begrepen. Daarbij wordt aangegeven
dat de uitkeringslasten voor het Algemeen burgerlijk pensioenfonds zullen
toenemen door de verminderde aanspraken ingevolge de volksverzekering, onder
meer doordat in de nabestaandenwet de gelijke behandeling van gehuwden en
ongehuwd samenwonenden niet is opgenomen, terwijl voor het overheidspersoneel
een partnerpensioen is voorzien, namelijk in het wetsvoorstel tot wijziging
van de Algemene burgerlijke pensioenwet en de Algemene militaire pensioenwet
(invoering partnerpensioen). De Raad meent dat steekhoudende argumenten kunnen
worden aangevoerd zowel voor de gelijke behandeling van gehuwden en ongehuwd
samenwonenden als voor het afzien daarvan. Hij heeft echter bij geen van de
wetsvoorstellen een inhoudelijke motivering aangetroffen die het uiteenlopen
van de uitgangspunten in dit opzicht in deze zozeer met elkaar samenhangende
wetsvoorstellen rechtvaardigt. De Raad adviseert te motiveren waarom in de
wetsvoorstellen verschillend wordt gehandeld ten aanzien van ongehuwd samenwonenden.5. De Raad constateert dat in het wetsvoorstel tot wijziging van de Algemene
burgerlijke pensioenwet en de Algemene militaire pensioenwet (invoering partnerpensioen)
wel gelijkstelling plaatsvindt van ongehuwd samenwonenden met gehuwden, en
in het onderhavige wetsvoorstel niet. De verklaring voor dit verschil is als
volgt.Het wetsvoorstel invoering partnerpensioen sluit, evenals in veel andere
aanvullende pensioenregelingen het geval is, aan bij een tendens en een behoefte
in de samenleving aan gelijke behandeling van ongehuwd samenwonenden. Invoering
van het partnerpensioen in het Abp en de Algemene militaire pensioenwet is
op verzoek van de werknemersorganisaties overeengekomen in het arbeidsvoorwaardenoverleg
voor de overheidssector.Bij het onderhavige wetsvoorstel spelen echter andere overwegingen een
rol, omdat het hier om een volksverzekering gaat. In dit wetsvoorstel wordt
alleen recht op uitkering verleend aan die groepen waarvoor de samenleving
een bijzondere verantwoordelijkheid heeft. Voor andere groepen in de samenleving
(waaronder de ongehuwd samenwonenden) is het de eigen verantwoordelijkheid
om desgewenst een particuliere overlijdensrisicoverzekering af te sluiten.
Omdat het kabinet in dat verband een situatie voor ogen staat waarin minder
groepen recht hebben op een nabestaandenuitkering, ligt het niet voor de hand
het aantal groepen rechthebbenden vergeleken met de AWW nu uit te breiden.Voor de volledigheid zij nog het volgende vermeld over de bescherming
in de Pensioen- en Spaarfondsenwet van partnerpensioenen in aanvullende pensioenregelingen.
De wetgever volgt op dit punt eveneens de afspraken zoals die in het arbeidsvoorwaardenoverleg
zijn gemaakt en vervolgens zijn neergelegd in de pensioenregeling. Dit vloeit
voort uit de verantwoordelijkheidsverdeling tussen overheid en sociale partners.
Deze beschermende werking van de PSW houdt geen gelijkstelling van partnerpensioenen
met weduwnaars- en weduwenpensioenen in. Er wordt aangesloten bij wat in de
diverse pensioenregelingen zelf is geregeld. Het voorzien in dekking van het
overlijdensrisico voor gehuwden en niet voor ongehuwd samenwonenden blijft
mogelijk. Slechts voor zover er een toezegging is, wordt die door de PSW gewaarborgd.
Zo mogen aan dat partnerpensioen eigensoortige voorwaarden worden verbonden.De memorie van toelichting is conform het advies in deze zin uitgebreid.6. Behoeftebeginsel als rechtsgrondIn hoofdstuk 3 van de toelichting wordt het behoeftebeginsel als
de rechtsgrond voor de nieuwe Anw genoemd. Deze wordt nader omschreven als:
door een uitkering te verschaffen aan nabestaanden waarvan niet kan worden
verwacht dat zij door middel van arbeid in hun onderhoud voorzien, wordt voorkomen
dat deze nabestaanden in behoeftige omstandigheden komen te verkeren. Indien
er geen behoefte is aan een nabestaandenuitkering omdat de nabestaande voldoende
eigen inkomen heeft, wordt geen uitkering verstrekt. In hoofdstuk 4.2 van
de toelichting wordt vervolgens gesteld dat de nabestaandenwet, anders dan
de Algemene Bijstandswet (ABW), een uitkering verstrekt aan nabestaanden van
wie wordt aangenomen dat zij zich niet door middel van arbeid voldoende inkomsten
kunnen verwerven. Naar het oordeel van de Raad geven deze passages een onduidelijk
beeld van hetgeen moet worden gezien als rechtsgrond van de voorgestelde regeling,
nu deze niet meer als basisvoorziening wordt aangemerkt. Indien het behoeftecriterium
dragend is, dient aangegeven te worden waarom andere inkomstenbronnen, zoals
inkomsten uit vermogen of intering op vermogen, niet in aanmerking worden
genomen; meer algemeen waarom een afzonderlijke regeling naast de ABW noodzakelijk
is met bovendien andere kortingsregelingen voor arbeidsinkomsten. Indien het
gemis van loongenererend vermogen het dragende criterium is, zal nader moeten
worden toegelicht waarom een volksverzekering noodzakelijk is enkel ter dekking
van dit gemis in de situaties na het overlijden van de (ex-)echtgenoot. De
Raad adviseert de toelichting op dit punt aan te vullen.6. De Raad meent dat de toelichting een onduidelijk beeld geeft van de
rechtsgrond van de nabestaandenwet, en signaleert een discrepantie tussen
hoofdstuk 3 en hoofdstuk 4.2.In hoofdstuk 3 is aangegeven dat de rechtsgrond het behoeftebeginsel is.
Door een uitkering te verschaffen aan nabestaanden waarvan niet verwacht kan
worden dat zij zelf in hun onderhoud voorzien, wordt voorkomen dat deze nabestaanden
in behoeftige omstandigheden komen te verkeren. In essentie is hier geen verschil
met de AWW, zij het dat de groepen rechthebbenden in dit wetsvoorstel ten
gevolge van de maatschappelijke veranderingen sinds 1959 beperkter zijn dan
in de AWW en dat de nabestaandenuitkering inkomens-afhankelijk is. De reden
hiervoor is dat geen uitkering wordt verstrekt indien er geen behoefte aan
uitkering is door het aanwezig zijn van eigen inkomen. Het verschil tussen
de voorgestelde volksverzekering voor het overlijdensrisico en de Algemene
bijstandswet is (volgens de memorie van toelichting) dat de samenleving voor
bepaalde groepen nabestaanden (waarvan niet verwacht kan worden dat zij zelf
door middel van arbeid in hun bestaan voorzien) een zodanige bijzondere verantwoordelijkheid
heeft dat zij hen niet aangewezen wil laten zijn op de bijstand. Door deze
groepen nabestaanden een sociale verzekeringsuitkering te geven, worden zij
niet gedwongen zich op de arbeidsmarkt te begeven. Daarbij komt dat de sociale
verzekeringsuitkering wel, en de bijstandsuitkering niet, een basis is voor
het aanvullend pensioen. Het kabinet is op grond van signalen uit de samenleving
en publiekelijk gevoerde discussies van mening dat in de samenleving de gedachte
dat bepaalde groepen nabestaanden recht zouden moeten hebben op een speciale
uitkering, breed gedragen wordt. De discussies gaan voor de nabije toekomst
meer over de precieze omschrijving van de groepen rechthebbenden en de omvang
van de inkomenstoets, dan over het beginsel van een volksverzekering voor
het overlijdensrisico als zodanig. Uit het gegeven van een volksverzekering
volgt dat, zoals de Raad ook constateert, een ander inkomensbegrip gehanteerd
wordt dan bij de bijstandswet. Inkomen uit vermogen of aanvullend pensioen
wordt bijvoorbeeld niet als inkomen gezien, juist om het verschil met de bijstandswet
invulling te geven.Hierbij is het dragend criterium niet zozeer zoals de raad meent, het
gemis van loongenererend vermogen (er zijn immers meer groepen in de samenleving
die dit gemis hebben en die geen nabestaandenuitkering krijgen), maar de bijzondere
verantwoordelijkheid ten opzichte van nabestaanden waarvan niet verwacht kan
worden dat zij zelf in hun onderhoud voorzien.Hoofdstuk 3 van de memorie van toelichting is in de hierboven beschreven
zin aangevuld.7. «Pseudoweduwe»Op grond van artikel 3 wordt onder nabestaande mede verstaan degene
die gehuwd is geweest met een overleden verzekerde, indien wordt voldaan aan
drie voorwaarden (zogenaamde pseudoweduwe). Eén van die voorwaarden
voor het recht op een uitkering is dat de overleden verzekerde onmiddellijk
voorafgaand aan het overlijden verplicht was krachtens rechterlijke uitspraak
of krachtens overeenkomst, vastgelegd in een notariële akte, levensonderhoud
te verschaffen aan de gewezen echtgenoot of aan één of meer
van zijn kinderen op grond van Boek 1 BW. De regering is van mening dat het
ontbreken van een regeling voor pseudoweduwen onrechtvaardig zou uitwerken
voor nabestaanden die alimentatie ontvingen van de ex-echtgenoot, omdat tussen
hen daardoor nog sprake is van een financiële band.De Raad is van oordeel dat de gekozen formulering onvoldoende aansluit
bij het beoogde doel. Op grond van artikel 158 Boek 1 BW kunnen de echtgenoten
vóór of na het vonnis bij overeenkomst bepalen of, en zo ja
tot welk bedrag, na de echtscheiding de één tegenover de ander
tot een uitkering tot diens levensonderhoud zal zijn gehouden. In de praktijk
worden veelvuldig zogenaamde echtscheidingsconvenanten gesloten, waarin onder
meer de alimentatie is geregeld. Daarbij wordt echter – anders dan bij
samenlevingscontracten – zelden de vorm gekozen van vastlegging in een
notariële akte. De Raad adviseert de beperking tot notariële akten
te heroverwegen. Indien de voorgestelde beperking berust op een bewuste keuze
bijvoorbeeld ter voorkoming van misbruik van de regeling verdient het aanbeveling
deze in de toelichting te beargumenteren. Voorts dienen de rechten die voor
de pseudoweduwen ontstaan, beperkt te worden tot de hoogte van het door de
ex-echtgenoot verschuldigde alimentatiebedrag.7. De Raad wijst er terecht op dat de omvang van de uitkering tot levensonderhoud
veelal blijkt uit echtscheidingsconvenanten, die voor en na het vonnis van
de rechter worden vastgesteld en zelden in een notariële akte zijn vastgelegd.
Het doel van de regeling was inderdaad om misbruik te voorkomen. Om tegemoet
te komen aan hetgeen de Raad signaleert, zal in artikel 3 ook worden bepaald,
dat de verplichting tot verschaffing van levensonderhoud vastgelegd kan zijn
in een akte mede ondertekend door een advocaat.Het advies van de Raad om de hoogte van de nabestaandenuitkering voor
pseudoweduwen te beperken tot de hoogte van de ontvangen alimentatie, is overgenomen.8. Afstemming op wetsvoorstel boeten, maatregelen en terug- en invordering
sociale zekerheidDe artikelen 29 tot en met 40 stemmen blijkens de artikelsgewijze
toelichting overeen met de voorstellen tot wijziging van de sociale-zekerheidswetten
met betrekking tot de nadere vaststelling van een stelsel van administratieve
sancties, alsook tot wijziging van de daarin vervatte regels tot terugvordering
van ten onrechte betaalde uitkeringen en de invordering daarvan (wet boeten,
maatregelen en terug- en invordering sociale zekerheid) die zijn opgenomen
in het wetsvoorstel dat in behandeling is bij de Tweede Kamer der Staten-Generaal
(kamerstukken II 1994/95, 23 909, nrs.1–3). In artikel 40 Anw wordt
de tenuitvoerlegging geregeld van een besluit waarbij een boete is opgelegd.
Anders dan in de wetten die zijn opgenomen in het wetsvoorstel boeten, maatregelen
en terug- en invordering sociale zekerheid, zoals artikel 27g van de Werkloosheidswet
en 45g van de Ziektewet, wordt in artikel 40, tweede tot en met vierde lid,
Anw niet alleen gesproken over «degene aan wie een boete is opgelegd»,
maar ook over «degene met wie hij een huishouden vormt». In de
toelichting wordt deze afwijking ten opzichte van de andere voorgestelde wijzigingen
niet gemotiveerd. De Raad adviseert de Anw ook op dit punt te laten aansluiten
bij de andere wetten, tenzij klemmende redenen deze afwijking rechtvaardigen.
In dat geval dienen deze redenen in de toelichting te worden vermeld. Voor
het geval de afwijking wordt gehandhaafd, is de Raad van oordeel dat het begrip
huishouden in de Anw dient te worden gedefinieërd.8. De Raad signaleert in artikel 40 terecht een afwijking van het wetsvoorstel
boeten, maatregelen en terug- en invordering sociale zekerheid. Dit is niet
beoogd. Omdat voor de nabestaanden- en wezenuitkering het inkomen van een
eventuele andere persoon in het huishouden in beginsel niet van belang is,
evenals bij de werknemersverzekeringsuitkeringen, is het inderdaad beter bij
de verrekeningsbepalingen in de Werkloosheidswet aan te sluiten. Daarbij komt
dat de bepaling betreffende de tenuitvoerlegging van de boete (artikel 40)
in feite een regeling voor bijzonder verhaal bevat omdat verrekend kan worden
met andere uitkeringen van degene aan wie de boete is opgelegd, ook bij andere
uitvoeringsorganen. Daarbij is artikel 40 van overeenkomstige toepassing bij
de ten uitvoerlegging van de besluiten tot terugvordering. Hierbij is het
niet juist om te verrekenen met een aanspraak van de partner van de persoon
die het uitvoeringsorgaan een bedrag verschuldigd is. Voorts zou een verhaal
op de echtgenoot van de persoon die het uitvoeringsorgaan iets verschuldigd
is, op grond van de gemeenschap van goederen overbodig zijn dan wel de huwelijkse
voorwaarden kunnen doorkruisen.De toevoeging «degene met wie hij een huishouden vormt» is
in de betreffende artikelen komen te vervallen. Het begrip huishouden behoeft
dan ook niet gedefinieerd te worden.9. EvaluatieIn hoofdstuk 3 van de memorie van toelichting wordt gesteld dat,
indien in de toekomst de arbeidssituatie van mannen en vrouwen, en van mensen
met en mensen zonder kinderen, niet meer verschilt, de noodzaak voor een volksverzekering
voor het overlijdensrisico kan vervallen. Iedereen is dan immers zelf in staat
voor het eigen inkomen te zorgen en zich te verzekeren voor het overlijdensrisico
van de partner. Nu het om die reden de bedoeling is om de nieuwe wet na verloop
van een aantal jaren te evalueren, verdient het aanbeveling overeenkomstig
aanwijzing 164 van de Aanwijzingen voor de regelgeving in het wetsvoorstel
een evaluatiebepaling op te nemen.9. Conform het advies van de Raad is in artikel 96 een evaluatiebepaling
opgenomen.10. Voor een aantal redactionele kanttekeningen verwijst het college naar
de bij het advies behorende bijlage.10. De redactionele kanttekeningen zijn verwerkt met uitzondering van
het voorstel voor artikel 77. Voor de toepassing van de Wet overhevelingstoeslag
opslagpremies moet de Algemene Weduwen- en Wezenwet genoemd blijven voor de
premieberekening over de jaren 1990 tot en met 1995 van eventuele oude uitkeringsrechten.
De artikelen van de IOAW en IOAZ zijn inmiddels vernummerd, zodat de wijziging
in artikel 91 moet zijn artikel 48 in plaats van artikel 36d.11. Van de gelegenheid is gebruik gemaakt naast de hiervoor vermelde wijzigingen
het wetsvoorstel nog op de volgende punten te wijzigen en aan te vullen, mede
op grond van de uitvoeringstechnische opmerkingen van de Sociale Verzekeringsbank
over het wetsvoorstel (deze laatste treft u hierbij als bijlage aan):– Geregeld wordt, dat de wezenuitkering herleeft, indien na enige
tijd weer aan de voorwaarden wordt voldaan.– Door middel van een wijziging in de Organisatiewet sociale verzekeringen
en in deze wet wordt geregeld, dat de Bank bevordert, dat nabestaanden zich
oriënteren op de arbeidsmarkt en dat de Bank daartoe samenwerkt met de
Arbeidsvoorzieningsorganisatie.– De bepalingen over de overlijdensuitkeringen en de slotuitkering
(artikelen 46 en 53) zijn aangepast aan het wetsvoorstel tot wijziging van
de Algemene Ouderdomswet (AOW) en enkele andere wetten, dat op dit punt gelijkluidende
bepalingen bevat. Het kabinet heeft dit wetsvoorstel vastgesteld in het kader
van de aanvullende maatregelen voor de AOW. Het is reeds naar de Raad van
State gezonden voor advies.– De bepaling over de betaling aan een inrichting en het betalen
van een eigen bijdrage rechtstreeks aan de Ziekenfondsraad (artikel 52) is
aangepast aan die in andere sociale verzekeringswetten.– Het overgangsrecht is uitgebreid met een bepaling voor de anticumulatie
van nabestaandenuitkering en uitkering op grond van de Ongevallenwet 1921.– In de strafbepalingen is een bepaling toegevoegd, die voorkwam
in de AWW en ten onrechte niet was overgenomen.– In lijn met de notitie algemeen verbindend verklaren van cao-bepalingen
(kamerstukken II, 1994–95, 23 532, nr. 4, 14 november 1994) is
een wijziging van de Wet betreffende verplichte deelneming in een bedrijfspensioenfonds
opgenomen, waardoor het mogelijk wordt regelingen voor nabestaanden-pensioen
niet verplicht te stellen.Voorts zijn enkele redactionele wijzigingen aangebracht, die op een punt
ook dienen om onduidelijkheden, die de SVB heeft gesignaleerd, weg te nemen.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet niet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal dan nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,W. Scholten Ik moge U verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en
de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal
te zenden.De Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,R. L. O. LinschotenBijlage bij het advies van de Raad van State van 25 april 1995, no.
W12.95.0113, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeftWetsvoorstel– De hoofdstukken arabisch nummeren (aanwijzing 97, eerste lid,
van de Aanwijzingen voor de regelgeving (Ar)).– Met inachtneming van aanwijzing 123, tweede lid, Ar in artikel
3 «mede als nabestaande aangemerkt» vervangen door: onder nabestaande
mede verstaan.– In artikel 3, onderdeel b, «degene die gehuwd is geweest
met» vervangen door: de gewezen echtgenoot. Tevens «is krachtens»
vervangen door: was krachtens.– In artikel 13, eerste lid, onderdeel b, onder 2°, «en
de arbeidsongeschiktheid» vervangen door: en wiens arbeidsongeschiktheid.
Tevens «dat aannemelijk is» vervangen door: ten aanzien van wie
aannemelijk is.– In artikel 14, tweede lid, «ten aanzien van» vervangen
door: voor.– Met inachtneming van de toelichting op aanwijzing 52 Ar in de
artikelen 28, vierde lid, en 65, tweede lid, «het bepaalde in»
laten vervallen.– Artikel 28, eerste lid, vervangen door: De Bank stelt op aanvraag
vast of recht op nabestaanden- of wezenuitkering bestaat.– Artikel 28, tweede lid, van een toelichting voorzien, nu deze
bepaling niet in andere sociale-zekerheidswetten voorkomt.– In artikel 28, derde lid, «middels een door de Bank beschikbaar
gesteld aanvraagformulier» vervangen door: door middel van een door
de Bank beschikbaar gesteld formulier.– In artikel 29, aanhef, «Onverminderd» vervangen door:
1. Onverminderd. Tevens «toekenning van uitkeringen op grond van deze
wet en terzake van weigering van die uitkeringen» vervangen door: toekenning
van uitkering en ter zake van weigering van uitkering. In onderdeel a «artikel
30, 31 en 32» vervangen door: artikel 30, 31 of 32. Ten slotte in onderdeel
c «uitkeringen op grond van deze wet» vervangen door: uitkering.– In artikel 47, tweede lid, «in het eerste lid genoemde»
vervangen door: termijn van.– Met inachtneming van aanwijzing 53 Ar artikel 32 niet met «dienen»
formuleren.– In artikel 74, onderdeel C, wordt voorgesteld om in de artikelen
1, 28, eerste lid, onderdeel a, en 89, tweede en derde lid, van de Organisatiewet
sociale verzekeringen «Algemene Weduwen- en Wezenwet» te vervangen
door: Algemene nabestaandenwet. In aansluiting daarop in artikel 1 ook de
aanduiding «(Stb. 1965, 429)» laten vervallen.– In artikel 77 «Algemene Weduwen- en Wezenwet, de Algemene
nabestaandenwet» vervangen door: de Algemene nabestaandenwet.– In artikel 91, onderdelen A en B, de verwijzing naar «artikel
36, eerste lid, onderdeel d» vervangen door: artikel 36d, eerste lid,
onderdeel d.– Artikel 96 formuleren met inachtneming van aanwijzing 185, tweede
lid, Ar. Memorie van toelichting– De aanhef van de memorie van toelichting vervangen door: Memorie
van toelichting.– In de inleiding «Het kabinet handhaaft een nabestaandenverzekering»
vervangen door: De regering stelt voor een nabestaandenverzekering te handhaven.– In de memorie van toelichting «pseudo-weduwe» vervangen
door: pseudoweduwe.– Na de eerste zin van hoofdstuk 2.5 toevoegen: (Kamerstukken II
1990/91, 22 013, nrs.1–3).– In hoofdstuk 4.2, eerste alinea, achter de bedragen toevoegen:
per maand.– In hoofdstuk 7.3, onder hoogte van regres, in de tweede alinea
na «aan de heffing van loonbelasting en premies volksverzekeringen»
toevoegen: , maar die voor het verlies van de arbeidskracht niet.– In de toelichting op artikel 3 «onder twintig jaar»
vervangen door: onder eenentwintig jaar. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24169-B.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl